Ανυπαρξία...

Φεύγουμε από τους «αιώνιους» και τα οικονομικά ψευδοδιλήμματά τους (ψευδή καθώς δεν μπορούν να μιλάνε για οικονομική κρίση και οι… χήρες και οι… παντρεμένες) και πάμε στους «φτωχότερους» της Α1. Η ΑΕΚ προσπαθεί να βρει τρόπους να έχει ζωή και του χρόνου.

Οι πληροφορίες από την ομάδα λένε ότι το μπάτζετ θα μειωθεί περίπου 10-15% σε σχέση με αυτό της σεζόν που τελείωσε (μη ρωτήσετε τι θα μείνει…), αλλά δεν διευκρινίζει κανείς σε ποιο μπάτζετ θα γίνει η μείωση. Τι εννοώ; Η ΑΕΚ είναι σε κόντρα με Παπανικολάου και Χατζή. Ο λόγος είναι απλός. Ο Παπανικολάου και ο Χατζής έχουν λαμβάνειν από την ομάδα. Όμως, το θέμα είναι χαρακτηριστικό του… «ελληνικού δαιμόνιου» και από τις δύο πλευρές. Ο Παπανικολάου μιλάει για χρωστούμενα 330.000 ευρώ, ενώ η ΑΕΚ απαντά ότι του χρωστά 110.000 ευρώ. Ο Χατζής μιλάει για… χρωστούμενα, με την ΑΕΚ να απαντά ότι δεν χρωστά τίποτα. Ποιος έχει δίκιο; Όλοι μάλλον. Ο Χατζής υπέγραψε μηδενικό συμβόλαιο με την ΑΕΚ (ύψους 10.000 ευρώ) και τα υπόλοιπα σε συμφωνητικό με τον Δρόσο. Το ίδιο συμβαίνει και με τον Παπανικολάου και τα δικά του 220.000 ευρώ που είναι η διαφορά των δύο πλευρών. Ο λόγος των συμφωνητικών ήταν οι φορολογικές ελαφρύνσεις.

Πάντως, μέσα σε αυτό το κλίμα η ΑΕΚ είναι δύσκολο να κάνει σχεδιασμό χρονιάς, καθώς δεν ξέρει ούτε τι θα γίνει με τις χορηγίες, ούτε με τα επόμενα τηλεοπτικά, ενώ ως τώρα… δεν έχει ούτε τα προηγούμενα τηλεοπτικά. Ο Φλεβαράκης καλείται να λύσει γρίφο, αν αποφασίσει να παραμείνει, αφού όλα πάνε προς τα περσινά, δηλαδή να αρχίσει η ομάδα να χτίζεται πολύ αργά και πάλι.

Ο Άρης έχει κι αυτός προβλήματα. Με τον Τζεβελέκη να φεύγει βρίσκεται κι αυτός σε σταυροδρόμι. Το μπάτζετ θα είναι ακόμη χαμηλότερο, οι νεαροί παίκτες θα πρέπει να πάρουν ρόλο και θα κληθούν να αποδείξουν ότι αξίζουν, τα έσοδα από την Ευρώπη θα είναι μηδενικά, ενώ η ομάδα δεν έχει ουσιαστικά σταθερό χρηματοδότη. Παίκτες θα έρθουν, αλλά μόνο φτηνοί, ενώ η ομάδα μοιάζει ότι θα είναι (στη θεωρία και στα λεφτά) πιο αδύναμη από τη χρονιά που τελείωσε.

Κάνει μεγάλη εντύπωση το γεγονός ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι να επενδύσουν στο ελληνικό μπάσκετ, ούτε καν στις ομάδες που από πίσω τους έχουν κόσμο, όπως η ΑΕΚ, ο Άρης και ο ΠΑΟΚ. Βέβαια, αν κοιτάξει κανείς την προχειρότητα με την οποία είναι στημένο οργανωτικά και στον τομέα του μάρκετινγκ το ελληνικό πρωτάθλημα, δεν κάνει καθόλου εντύπωση.

Τις τελευταίες ημέρες βλέπουμε σε αρκετά σάιτ πίνακες με εισιτήρια. Οι περισσότεροι είναι από ξένα σάιτ, καθώς εδώ δεν μας συμφέρει να κάνουμε… στατιστικές αναλύσεις για το πόσο λίγοι έρχονται στο γήπεδο. Στη λίστα με τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα είμαστε στη 12η θέση, κάτω και από πρωταθλήματα 2ης κατηγορίας, της Ιταλίας, της Γαλλίας και της Ισπανίας! Βέβαια, ο αριθμός που είχε το σάιτ (1400 περίπου) ήταν λανθασμένος, καθώς τα εισιτήρια που κόβονταν στην Α1 ήταν περίπου 1900 ανά αγώνα, αλλά και πάλι στη 12η θέση θα ήμασταν.

Το θέμα είναι ότι κάθε χρόνο οι θεατές μειώνονται, οι κάφροι μένουν σταθεροί και το μπάσκετ υποφέρει. Αυτό που ακούγεται περισσότερο είναι γιατί ο Μπερτομέου να μη θέλει 3η ελληνική ομάδα απευθείας στους ομίλους. Με συγχωρείτε αλλά εμένα μου φαίνεται απολύτως λογικό. Το Μαρούσι ήταν προτελευταίο στο Eurocup με 600 εισιτήρια ανά αγώνα, ο Πανελλήνιος ήταν τελευταίος με 400 εισιτήρια ανά ματς. Ο Πανιώνιος ήταν τελευταίος στην Ευρωλίγκα με… 2400 εισιτήρια (το 2400 είναι του τύπου… «πόσοι λες να είναι; 2500 περίπου;»), τα οποία στην πραγματικότητα είναι 1100 ανά ματς.

Η Ευρωλίγκα πουλάει ένα προϊόν. Μεταξύ μας όλοι, μα όλοι, προτιμούν μια χειρότερη ομάδα με 6-7.000 κόσμο στις εξέδρες σε κάθε ματς, όπως η Βιλερμπαν ή όποια είναι, παρά μια μαχητική ομάδα που στο γήπεδο έχει μόνο τις μανάδες των παικτών. Οι άδειες εξέδρες δεν είναι ελκυστικές για το άθλημα, δεν φέρνουν συμφωνίες, δεν φέρνουν διαφημίσεις, δεν ανεβάζουν το επίπεδο μιας διοργάνωσης. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια και αυτός είναι ο βασικός λόγος που κανείς δεν ασχολείται με την 3η ομάδα της Ελλάδας. Αν ο Άρης είχε οικονομική δυναμική, τότε θα ήταν πολύ εύκολο μέχρι και τριετές συμβόλαιο να πάρει. Όμως, δεν έχει. Και είναι δύσκολο να τον εμπιστευτούν μόνο και μόνο επειδή έχει κόσμο στις εξέδρες. Οπότε, δυστυχώς θα πρέπει να συμμορφωθούμε με την ιδέα ότι για τον υπόλοιπο μπασκετικό πλανήτη μετά τους δύο «αιώνιους» είμαστε ανύπαρκτοι. Γιατί επαγγελματικό μπάσκετ δεν είναι μόνο ό,τι γίνεται μέσα στις 4 γραμμές του γηπέδου, αλλά και όλα όσα πρέπει μια ομάδα και ένα πρωτάθλημα να κάνει πίσω από αυτές. Και σε αυτόν τον τομέα οι ομάδες μας και ο ΕΣΑΚΕ είναι ανύπαρκτοι.

by Rasheed.

Παναθηναϊκός: οι παίκτες στο μικροσκόπιο

4. Φραγκίσκος Αλβέρτης: Μία εντελώς κενή αγωνιστική χρονιά, με μόλις 3,5 λεπτά συμμετοχής όλο το χρόνο. Σαφώς «σημαία», μεγάλος αρχηγός και «σύμβολο» του Παναθηναϊκού, αλλά δημιουργεί απορίες το γιατί έμεινε στο ρόστερ ενώ ούτε κατά διάνοια, απ’ ό,τι φάνηκε, δεν υπολογιζόταν. Η επόμενη μέρα: Συνεχίζει από άλλο πόστο.

5. Ντούσαν Κέτσμαν: Εντελώς περιθωριοποιημένος, χωρίς θέση στην ομάδα περιορίστηκε σε ολιγόλεπτες συμμετοχές. Η επόμενη μέρα: Φεύγει γιατί δεν έχει λόγο να μείνει. Θα βρει να παίξει σε μεσαία ευρωπαϊκή ομάδα, δεν αποκλείεται να γυρίσει ξανά στην Παρτιζάν, όπως και μετά τον Μακεδονικό.

6. Βασίλης Σπανούλης: Ένας από τους σπουδαίους Έλληνες του Παναθηναϊκού, βελτιώνεται συνεχώς. Φέτος ήταν λίγο ασταθής, αλλά είναι μεγάλο «κεφάλαιο». Η επόμενη μέρα: Ο επόμενος σχεδιασμός φυσικά ξεκινά με αυτόν βασικό.

7. Στράτος Περπέρογλου: Κοιτάει πια τον μπασκετικό κόσμο με νέα προοπτική και θάρρος. Η καλύτερη χρονιά της καριέρας του σε αυτό το επίπεδο. Έδειξε ότι μπορεί να σταθεί σε ομάδα που πρωταγωνιστεί, έστω και σαν ρολίστας προς το παρόν. Η επόμενη μέρα: Χρειάζεται σκληρή δουλειά (κυρίως για να μπορεί να αποδίδει και στα κρίσιμα με μεγαλύτερη συνέπεια) αλλά η βελτίωσή του κάθε χρόνο δείχνει ότι το μέλλον του ανήκει.

8. Μάικ Μπατίστ: Ίσως η καλύτερή του χρονιά ανάμεσα σε καλές με τον Παναθηναϊκό. Ο ιδανικός Αμερικάνος για τον Ομπράντοβιτς, δίνει πάρα πολλά στην ομάδα του, απόδειξη το ότι ήταν δεύτερος σκόρερ και πρώτος ριμπάουντερ της ομάδας στην Ευρωλίγκα. Η επόμενη μέρα: Ούτε να διανοηθεί ο Ομπράντοβιτς ότι θα τον χάσει.

9. Αντώνης Φώτσης: Μέχρι το Δεκέμβριο προβλημάτιζε γιατί ήταν πολύ μέτριος. Στα κρίσιμα, όμως, ανέβαινε συνεχώς και έδειξε το ταλέντο και την κλάση του. Ήταν καθοριστικός για τις επιτυχίες. Η επόμενη μέρα: Φυσικά μένει.

10. Νίκος Χατζηβρέττας: Ο χρόνος του μειώθηκε σημαντικά φέτος. Για πρώτη φορά ήταν απλώς ένας ρολίστας για ειδικές αποστολές. Έκανε το καλύτερό του ματς στον τελευταίο τελικό. Η επόμενη μέρα: Μάλλον μένει, με περιορισμένο χρόνο αλλά είναι γνωστό το τι μπορεί να προσφέρει όποτε μπαίνει.

11. Ντρου Νίκολας: Άργησε να μπει στο κλίμα της ομάδας και να συνηθίσει το νέο του ρόλο, αλλά όταν… μπήκε έδειξε την ποιότητά του αφού μπόρεσε να προσφέρει σε πολλούς τομείς. Ήταν ένα ερώτημα το πώς θα έδενε στη χημεία του Παναθηναϊκού, αλλά αποδείχθηκε πολύ καλή επιλογή. Η επόμενη μέρα: Παίκτης εγνωσμένης αξίας, μάλλον συνεχίζει.

12. Κώστας Τσαρτσαρής: Με λίγο μειωμένο χρόνο συμμετοχής, όντας ο τέταρτος ψηλός της ομάδας, ο διεθνής πάουερ-φόργουορντ έκανε μέτρια χρονιά. Η πρώτη τέτοια τα τελευταία χρόνια. Η επόμενη μέρα: Πολυεργαλείο που προσφέρει πολλά αλλά σταδιακά μετατρέπεται πλέον σε μπακ-απ ρολίστα.

13. Δημήτρης Διαμαντίδης: Η πιο δύσκολη χρονιά της καριέρας του. Για πρώτη φορά βίωσε τι σημαίνει τραυματισμός. Έμεινε έξω για ένα διάστημα, δυσκολεύτηκε να προσαρμοστεί όταν γύρισε. Έκανε μεγάλο ματς στον τελικό Κυπέλλου και ανέβηκε στο πρωτάθλημα από τον δεύτερο τελικό. Η επόμενη μέρα: Αναντικατάστατος βεβαίως, αλλά θα χρειαστεί δουλειά σε επίπεδο φυσικής κατάστασης το καλοκαίρι. Ερωτηματικό η Εθνική.

14. Νίκολα Πέκοβιτς: Αποκάλυψη στην Παρτιζάν, αποκάλυψη και στον Παναθηναϊκό. «Κολώνα» της ομάδας, «δυναμίτης» στη ρακέτα χωρίς προφανή τρόπο αντιμετώπισης. Αδυναμίες του η ευκολία με την οποία κάνει το φάουλ και το ότι είναι επιρρεπής στο λάθος στα τελευταία λεπτά των ντέρμπι. Η επόμενη μέρα: Βασικότατος και με ακόμη μεγαλύτερες αρμοδιότητες του χρόνου.

15. Ντούσαν Σάκοτα: Προσωπικά μου προκαλεί μεγάλο προβληματισμό αφού άλλα περιμέναμε από τον Σάκοτα και άλλα βλέπουμε. Περιμένουμε εναγωνίως να δυναμώσει και να δέσει το κορμί του αλλά δε μοιάζει να έχει κάνει κανένα βήμα προς αυτήν την κατάσταση. Είναι πια 23 ετών και δεν είναι δυνατόν να μένει σε μια ομάδα όπως ο Παναθηναϊκός χωρίς να μπορεί να προσφέρει ουσιαστικά τίποτα στην άμυνα και μόνο κάποια τρίποντα στην επίθεση (και αυτά όχι στα κρίσιμα ματς). Ψηλός για τριάρι, αδύναμος για τεσσάρι, πρέπει επιτέλους να του διαλέξουν μια θέση και να τον δουλέψουν πάνω σε αυτήν για να δούμε τι μπορεί να προσφέρει. Η επόμενη μέρα: Ερωτηματικό το τι θέση μπορεί να έχει στον Παναθηναϊκό.

16. Γκιόργκι Σερμαντίνι: Πολύ μικρή συμμετοχή. Έχει ταλέντο, έδειξε κάποια καλά στοιχεία, αλλά χρειάζεται να δυναμώσει πάρα πολύ για να παίξει σέντερ. Η επόμενη μέρα: Μάλλον θα δοθεί δανεικός.

17. Δημήτρης Βεργίνης: Μετά από μια πολύ καλή και γεμάτη χρονιά στον ΠΑΟΚ, ο Βεργίνης είχε μία χαμένη φέτος. Έμεινε θεατής όλο το χρόνο και αυτό είναι κακό καθώς δεν μπορούν καλά ταλέντα, στα 22 τους, να χάνουν χρόνια από την καριέρα τους. Η επόμενη μέρα: Καλές οι προπονήσεις του Παναθηναϊκού, αλλά πρέπει να παίξει, πρέπει απαραιτήτως να δοθεί δανεικός, για να μη μείνει ακόμα πιο πίσω.

19. Σαρούνας Γιασικεβίτσιους: Ίσως ο υψηλότερης μπασκετικής αξίας παίκτης του Παναθηναϊκού και ένας από τους κορυφαίους στην ήπειρο. Ήταν καθοριστικός σε πολλά κρίσιμα ματς. Η αξία και η κλάση του είναι αδιαμφισβήτητες, αν και η έντονη ιδιοσυγκρασία του ενίοτε δημιουργεί ερωτηματικά στη σχέση του με τον Ομπράντοβιτς. Η επόμενη μέρα: Υπάρχει ένα θέμα με το ύψος του συμβολαίου του, αλλά η πρόθεση των δύο πλεύρων είναι μάλλον να ανανεώσουν τη συνεργασία τους, τουλάχιστον επί του παρόντος.

“Good night, and good luck”

by BEN

Master Green!

Φτάσαμε στο τέλος της περιδιάβασής μας στην Α1 που πέρασε και στον έλεγχο προόδου της τελευταίας ομάδας για τη σεζόν 2008-09. Ή μάλλον, την πρώτης και καλύτερης. Όσο ανεβαίνεις προς την κορυφή τα πράγματα γίνονται μετρημένα κουκιά. Δεν υπάρχουν μισόλογα, δεν υπάρχουν οπτικές γωνίες, υπάρχουν στόχοι, τίτλοι και νικητές.

Ο φετινός Παναθηναϊκός μόλις ολοκλήρωσε την καλύτερη χρονιά της ιστορίας του. Αν για τους «πράσινους» αυτό ήταν το δεύτερο triple-crown, αν το πρώτο ήρθε σχετικά… εύκολα, καθώς όλη εκείνη η σεζόν «φώναζε» Παναθηναϊκός, το φετινό ήταν ένας άθλος.

Δεν είναι τυχαίο ότι φέτος ο Παναθηναϊκός είχε αρκετά καλύτερο ρόστερ από πρόπερσι, ενώ φέτος, όλα ήταν πιο δύσκολα. Ήταν μια νέα ομάδα με αρκετές μετεγγραφές. Έμοιαζε να ψάχνεται στην αρχή, πολλοί από τους οπαδούς του απογοητεύτηκαν στην πορεία, είχε να περάσει μερικές πολύ δύσκολες στιγμές, γνώρισε βαριές ήττες, αλλά στο τέλος ήταν στην κορυφή της Ευρώπης, μαχητής νικητής.

Και φέτος βρέθηκε με μειονέκτημα έδρας στα πλέι οφς, είχε το δεύτερο μπάτζετ στην Ελλάδα, με όλα αυτά να κάνουν τη νίκη του ακόμη πιο σημαντική. Όμως, εκμεταλλεύτηκε όλα όσα ξεχωρίζουν την ψημένη ομάδα από τις υπόλοιπες. Πήρε αυτά που ήθελε από τους παίκτες του όταν τα ήθελε, ξεπέρασε τις ήττες γρήγορα, ανέκαμψε, είχε το τσαγανό και τη δύναμη να σπάσει έδρα, είχε την ψυχραιμία να διατηρήσει τη δική του, ήταν πιο έτοιμος κάθε φορά. Είχε την τύχη με το μέρος του, αλλά πάντα την έχει αυτός που κερδίζει. Το «η τύχη βοηθάει τους δυνατούς» δεν έχει βγει τυχαία. Την τύχη σου πρέπει να την προκαλείς για να δεις αν είναι με το μέρος σου. Μπορεί ουσιαστικά οι 2 από τους 3 τίτλους να κρίθηκαν σε 3 σουτ, αλλά ο Παναθηναϊκός κατά γενική ομολογία ήταν πιο έτοιμος όταν έπρεπε, ήταν καλύτερος ανάμεσα σε ίσους, είχε αυτό το κάτι παραπάνω που ξεχωρίζει έναν πρωταθλητή.

Η χρονιά που κλείνει είναι σαφώς επιτυχημένη, δεν περιμένατε να σας το πω εγώ τώρα για να το καταλάβετε. Έρχεται μπροστά μια ακόμη πιο δύσκολη, όπως είναι κάθε φορά η χρονιά της ομάδας που υπερασπίζεται όλα τα τρόπαια. Μπορεί αυτή να έχει την αυτοπεποίθηση της νίκης και της κορυφής, αλλά αυτή είναι εκείνη η ομάδα που όλοι, μα όλοι, θέλουν να κερδίσουν.

Αλλαγές στο ρόστερ θα γίνουν, ήδη έχουν αποχωρήσει ορισμένοι παίκτες, επίσημα ή όχι ακόμα, από το «τριφύλλι». Του χρόνου κλείνει ο κύκλος της ομάδας του Αλβέρτη, του παίκτη που είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε με τα πράσινα εδώ και 19 χρόνια (και εσχάτως απλώς στον πάγκο). Σημαντικό, καθώς θα πρέπει να βρεθεί νέος ηγέτης αποδυτηρίων. Όμως, η νέα γενιά δείχνει έτοιμη. Ο ελληνικός κορμός θα μείνει, οι περισσότεροι από τους ξένους το ίδιο και οι κινήσεις θα είναι λίγες και καίριες. Ήδη υπάρχουν αυτές του Τέπιτς και του Καλάθη, με τη δεύτερη να είναι περισσότερο επένδυση, παρά μετεγγραφή άμεσης βοήθειας. Τα υπόλοιπα θα εξαρτηθούν από τις περιπτώσεις που «τρέχουν». Ήρθε παίκτης αντί του Κέτσμαν, θα αντικατασταθεί ο Σάκοτα, θα δούμε τι θα γίνει με τον Σάρας, ο Σέρμαντίνι πρέπει να δοθεί δανεικός, άρα ο Παναθηναϊκός θα έχει νέα πρόσωπα στο ρόστερ του αρκετά και του χρόνου.

Η πρόκληση είναι μεγάλη. Ο Ολυμπιακός φέτος έφαγε μεγάλο χαστούκι, όχι επειδή βγήκε δεύτερος, αλλά επειδή από πάνω του πέρασε ο Παναθηναϊκός για να φτάσει στην κορυφή. Αυτός ήταν το έσχατο εμπόδιο που αντιμετώπιζαν οι «πράσινοι» κάθε φορά στο δρόμο προς τη δόξα. Και βέβαια, αυτό δίνει ακόμη μεγαλύτερη αξία στη νίκη του Παναθηναϊκού, πεισμώνει ακόμη περισσότερο τον Ολυμπιακό και προϊδεάζει όλους εμάς για μια ακόμη πιο δυνατή κόντρα του χρόνου.

by Rasheed.

Υ.Γ.: Με τους παίκτες του Παναθηναϊκού θα ασχοληθεί στο επόμενο άρθρο ο BEN.

Η χρονιά του παραλίγο

Συνεχίζουμε τον έλεγχο των ελληνικών ομάδων με τον Ολυμπιακό που είχε φέτος τη χρονιά του… παραλίγο, αφού έφτασε σε απόσταση… γουλιάς από όλους του τους στόχους του, αλλά νερό δεν ήπιε. Ήταν αναμφισβήτητα ο καλύτερος Ολυμπιακός των τελευταίων χρόνων, που όμως έκλεισε τη χρονιά με προβληματισμό και την πικρή γεύση της αποτυχίας.

Οι «ερυθρόλευκοι» έφτασαν να διεκδικούν όλους τους στόχους τους, όπως ακριβώς τους είχαν θέσει. Έφτασαν στο φάιναλ-φορ της Ευρωλίγκας, για πρώτη φορά μετά το 1999, επίτευγμα σημαντικό από μόνο του, όπου σε μία απόλυτα ισορροπημένη διοργάνωση έχασαν στον ημιτελικό από τον Παναθηναϊκό για ένα σουτ. Προκρίθηκαν στον τελικό του Κυπέλλου, όπου δεν είχαν τον χαρακτήρα για να κερδίσουν τους «πράσινους». Έφτασαν και στους τελικούς της Α1, με πλεονέκτημα έδρας για πρώτη φορά μετά από 9 χρόνια, όπου λύγισαν στην έδρα τους στο καθοριστικό πρώτο ματς.

Ποια είναι η κοινή συνιστώσα όλων των αποτυχιών, ή αν θέλετε των παραλίγο επιτυχιών, του Ολυμπιακού; Οι ήττες από τον Παναθηναϊκό. Άρα, οι Πειραιώτες, όσα βήματα μπροστά και αν έκαναν, όσο σπουδαία ομάδα και αν είχαν, δεν κατάφεραν κάτι που ακούγεται απλό, αλλά δεν είναι καθόλου: να βρουν την κατάλληλη ψυχολογία την κατάλληλη στιγμή για να καταφέρουν να κερδίσουν τον Παναθηναϊκό, το μεγάλο τους αντίπαλο που λόγω της πολύχρονης κυριαρχίας του έχει διαμορφώσει αυτό ακριβώς που λείπει από τον Ολυμπιακό: το πνεύμα του νικητή και το χαρακτήρα του πρωταθλητή στα ματς που κρίνουν τίτλους.

Το καθοριστικό, λοιπόν, ερώτημα μετά από μία χρονιά που χαρακτηρίζεται αποτυχημένη είναι το τι κάνεις με την ομάδα; Τη διαλύεις και τη χτίζεις από την αρχή ή επιμένεις στη συνταγή που έχεις μισο-μαγειρέψει; Ας δούμε τα πράγματα με ψυχραιμία: ο Ολυμπιακός θα ήταν ανόητο να πει κανείς ότι ήταν κακή ομάδα ή ότι του έλειπαν παίκτες κ.ο.κ. Μία ομάδα με συνολικό ρεκόρ μες στη χρονιά 47-13 δεν είναι κακή. Μία ομάδα που στο δίμηνο που κρίνονται όλες οι προκρίσεις και όλα τα πλεονεκτήματα ενόψει των τελικών, το δίμηνο Φλεβάρη-Μάρτη, δηλαδή, έχει ρεκόρ 15-2, προφανώς ξέρει πού πατάει και πού βρίσκεται. Όταν λοιπόν, κοιτάζει λίγο παραδίπλα ο Ολυμπιακός και βλέπει ότι ο Παναθηναϊκός είχε συνολικό ρεκόρ στη χρονιά 50-10, δηλαδή η διαφορά του από αυτόν ήταν τα μεταξύ τους ματς (6-2 υπέρ των «πρασίνων»), θα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι αυτό που πρέπει να «χτίσει» δεν είναι μία νέα ομάδα από την αρχή, αλλά μία ομάδα με αντοχές και χαρακτήρα και, κυρίως, με την ψυχολογία του νικητή.

Πώς γίνεται αυτό; Πρώτον, διατηρώντας στο μεγαλύτερο ποσοστό τον κορμό των παικτών που διαθέτει. Η γνώμη τόσο η δική μου, όσο και του Rasheed, είναι ότι εάν ο Ολυμπιακός μπορούσε να διατηρήσει το ρόστερ του, οι μετεγγραφές του θα έπρεπε να περιορίζονται σε 3 καλούς παίκτες: έναν ακόμη πλέι-μέικερ για να μπορεί να κρύβει τις αδυναμίες του άπειρου Τεόντοσιτς, έναν περιφερειακό με καλό σουτ και έναν ψηλό για τη θέση του Σχορτσιανίτη που κάθε χρόνο «κρεμάει» την ομάδα του (για αυτόν θα τα πούμε σε άλλο άρθρο σε λίγες ημέρες). Δεύτερον, διατηρώντας τον προπονητή του. Ο Γιαννάκης μπορεί να μην είναι, ακόμη, στο επίπεδο των καλύτερων προπονητών στην Ευρώπη, δέχθηκε βολές και αμφισβητήσεις από παντού φέτος, αλλά όσοι μας διαβάζετε γνωρίζετε ότι έχουμε διαφορετική άποψη και τη στηρίζουμε σε 2-3 απλές αλήθειες: όλες οι μεγάλες ομάδες, και κατ’ επέκταση όλες οι δυναστείες, σε όλα τα αθλήματα, έχουν «χτιστεί» με ένα σταθερό πρόσωπο στον πάγκο. Επιπλέον ο προπονητής του Ολυμπιακού είναι ένας σοβαρός άνθρωπος που δουλεύει σκληρά και αφοσιωμένα και χαίρει του σεβασμού του ευρωπαϊκού μπασκετικού κόσμου. Άρα, σε μια τέτοια κατάσταση, η ώριμη λογική λέει ότι συνεχίζεις με την ίδια συνταγή και δεν καταφεύγεις σε σπασμωδικές κινήσεις. Επιπροσθέτως, φέτος ο Ολυμπιακός έκανε ρεκόρ νικών στην Α1, έφτασε στο φάιναλ-φορ της Ευρωλίγκας και στον τελικό του Κυπέλλου. Άρα, εάν οι «ερυθρόλευκοι» άλλαζαν προπονητή θα ήταν σα να του έλεγαν «έλα μόνο για να κατακτήσεις τα πάντα». Ε, όπως και να το κάνουμε, δεν κυκλοφορούν πολλοί προπονητές, και άνθρωποι, που αρέσκονται στο να εργάζονται υπό τέτοια πίεση. Τέλος, υπάρχει πάντα το ρίσκο επιλογής ενός ατόμου που δε μπορεί να δέσει με την ελληνική πραγματικότητα, φωτεινό παράδειγμα για αυτό ο Γκέρσον που, σίγουρα θα θυμάστε την αποδοχή και τον ενθουσιασμό με τον οποίο έγινε δεκτός από κόσμο και τύπο στο λιμάνι και την κατακραυγή υπό την οποία έφυγε. Αυτό το παράδειγμα μένει για να μας θυμίζει ότι η πλέον προφανής λύση δεν είναι πάντα και η σωστή.

Επομένως, ο Ολυμπιακός πράγματι απέτυχε φέτος. Η επόμενη ημέρα, όμως, ζητάει ώριμες και μετρημένες κινήσεις, παραγωγικό προβληματισμό και εποικοδομητική κριτική, αφού πλέον οι «ερυθρόλευκοι» δεν απέχουν πολύ από την κορυφή. Οι αφορισμοί και οι στείρες κρίσεις κατά πάντων δεν έχουν θέση σε μία ομάδα που θέλει με σοβαρότητα και συνέπεια να είναι κάθε χρόνο στις διεκδικήτριες όλων των τίτλων.

“Good night, and good luck”

by BEN

ΥΓ. Διαβάστε αύριο από τον Rasheed, την ατομική κριτική για όλους τους παίκτες του Ολυμπιακού.

Ξιπόλυτοι Πρίγκιπες!

Συνεχίζουμε την αντίστροφη μέτρηση μέχρι την κορυφή, με την ομάδα που τερμάτισε στην 3η θέση και είναι μία από τις 3 πιο επιτυχημένες ομάδες της Α1. Το Μαρούσι. Αν πρώτος είναι ο Παναθηναϊκός με το triple-crown, το Μαρούσι φιγουράρει δεύτερο μετά την τιτάνια προσπάθειά του και το κατόρθωμα να βγει στην Ευρωλίγκα (ως τρίτη πιο επιτυχημένη ομάδα θεωρώ τον Κολοσσό Ρόδου).

Οι Αμαρουσιώτες ξεκίνησαν μια χρονιά με πολλά όνειρα και λίγα λόγια. Συνήθως αυτή είναι η συνταγή της επιτυχίας. Παρότι είχαν το τρίτο καλύτερο «ελληνικό» ρόστερ της Α1, από την αρχή λειτούργησαν στη λογική του αγώνα-αγώνα και βλέποντας και κάνοντας. Ούτε μεγάλα λόγια, ούτε φανφάρες, ούτε σιγουριά για σαλόνια και… αλώνια.

Μιλώντας με τους ανθρώπους της ομάδας έβλεπες ότι κανείς τους δεν ένιωθε κατώτερος από τους αντιπάλους του, αλλά κανείς δεν άγχωνε τους παίκτες. Ο Λινάρδος πριν τα ημιτελικά είπε: «η χρονιά είναι επιτυχημένη για μας. Πλέον, έχουμε απέναντί μας τρεις ομάδες που είναι καλύτερες από εμάς. Όπου πάμε, δεν έχουμε άγχος». Αλλά κανείς νομίζω δεν γελάστηκε ότι το Μαρούσι θα ήταν για τουρισμό στην τετράδα. Με τους παίκτες της ομάδας να είναι 5 μήνες απλήρωτοι, οι Αμαρουσιώτες μπήκαν στα πλέι οφς μετά από μεγάλη προσπάθεια και 2-0 επί του Πανελληνίου. Και πολλοί άρχισαν να λένε ότι το Μαρούσι παράτησε τα πλέι οφς όταν το είδαν να χάνει εύκολα από τον πολύ ανώτερο Ολυμπιακό. Όμως, όσοι το είχαν δει να παίζει φέτος, ήξεραν τι θα ακολουθούσε. Ο μπασκετικός εγωισμός των παικτών του Αμαρουσίου πήγε πάνω απ’ όλα και κράτησε την ομάδα δεμένη. Οι Έλληνες κράτησαν τους ξένους και όλοι μαζί κατάφεραν κάτι που φάνταζε σχεδόν αδύνατο. Την έξοδο στην Ευρωλίγκα και μάλιστα με μειονέκτημα έδρας. Και εξηγούμαι, αδύνατο όχι με βάση το ρόστερ του, αλλά με βάση την κατάσταση στην ομάδα.

Η χρονιά στο Eurocup έφτασε μια ανάσα από το final-8 και συγκεκριμένα… στα τελευταία 5 λεπτά του τελευταίου αγώνα με αντίπαλο την Ντιναμό Μόσχας στο ΟΑΚΑ. Με εκείνη τη νίκη, το Μαρούσι ήταν ουσιαστικά final-8. Δεν τα κατάφερε, παίζοντας στον μακράν πιο δύσκολο όμιλο της δεύτερης φάσης, αλλά και πάλι η σεζόν είναι επιτυχημένη.

Ο Σούλης Μαρκόπουλος έδωσε και πάλι τα ρέστα του, αναγκάζοντας πλέον και τους τελευταίους των τιμητών του (αν υπήρχαν ακόμη τέτοιοι) να τον παραδεχτούν, ο Μαυροκεφαλίδης ήταν ο παίκτης-αποκάλυψη της φετινής Α1, το ρόστερ έδεσε τέλεια, η ομάδα λειτουργούσε αγωνιστικά με ιδανικό τρόπο. Και η χρονιά κλείνει επιτυχημένα.

Το μέλλον αυτή τη στιγμή μοιάζει αβέβαιο. Ο Βωβός δεν έχει επιβεβαιώσει ακόμη ότι μένει, αν και όλα δείχνουν ότι αυτό θα γίνει. Αν μείνει είναι βέβαιο ότι το Μαρούσι θα είναι ανταγωνιστικό και του χρόνου. Μια ομάδα που στην Ευρωλίγκα (με βάση τα φετινά δεδομένα) πιθανότατα θα ήταν στο Top-16. Όμως, φτάνει αυτό; Το Μαρούσι ήταν προτελευταίο στο Eurocup στα εισιτήρια ανά αγώνα φέτος με λιγότερα από 700 ανά ματς, μπροστά μόνο από τον… Πανελλήνιο. Το ΟΑΚΑ με 600 άτομα θα μοιάζει με… ανέκδοτο, η ομάδα θα πρέπει να βρει τρόπους για έσοδα και τρόπους να φέρει τον κόσμο της περιοχής στο γήπεδο. Γίνεται; Είναι μια πρόκληση για τους ανθρώπους του Αμαρουσίου.

Στο αγωνιστικό μέρος δεν υπάρχουν πολλά να συζητήσουμε. Αν μείνει ο Βωβός, τότε από τον ελληνικό κορμό θα φύγουν μόνο 3-4 το πολύ παίκτες, οι οποίοι θα μπορούν να καλυφθούν με βάση το ποιοι κινούνται στη φετινή αγορά. Ξένοι θα χρειαστούν, κι εδώ είναι η πρόκληση για τον προπονητή, που θα πρέπει να βρει οικονομικούς μεν, αλλά παίκτες που να μπορούν να κουβαλήσουν την ομάδα στην Ευρωλίγκα δε. Επίσης, με την έξοδο στην Ευρωλίγκα, δεν ξέρω κατά πόσο θα μπορεί το Μαρούσι να μείνει στους 3 ξένους όπως φέτος, ή αν θα χρειαστεί εκ των πραγμάτων να εξαντλήσει τις θέσεις των κοινοτικών για να ενισχυθεί περαιτέρω. Η χρονιά ήταν απόλυτα επιτυχημένη, αλλά το καλοκαίρι είναι ακόμη στην αρχή του και φαντάζει ιδιαίτερα ζεστό για την ομάδα του Αμαρουσίου.

by Rasheed.

Χρονιά αποτυχημένη, καλοκαίρι κρίσιμο

Το πρωτάθλημα τελείωσε και ήρθε η ώρα να ασχοληθούμε με τον έλεγχο προόδου και των πρώτων τεσσάρων ομάδων της Α1. Η αναφορά μας θα ξεκινήσει από τον Άρη που τερμάτισε στην 4η θέση και θα συνεχιστεί προς τα πάνω.

Μπορεί από κάποια οπτική γωνία η φετινή χρονιά του Άρη να χαρακτηρισθεί επιτυχημένη; Η απάντηση είναι όχι. Βγάζω το Κύπελλο από τη μέση, καθώς εκεί είναι πάρα πολύ δύσκολο να μπορέσεις να επιτύχεις από τη στιγμή που Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός δεν κληρωθούν αντίπαλοι πριν τον τελικό. Όμως, ο Άρης απέτυχε σε όλους του τους στόχους και το χειρότερο είναι ότι έχασε τα πάντα στην έδρα του, στο Αλεξάνδρειο.

Στην Ευρώπη, ο Άρης αγωνίστηκε στο Eurocup και στην αρχή της χρονιάς οι στόχοι ήταν ιδιαίτερα υψηλοί. Ο Τζεβελέκης είπε ότι ο Άρης το χρωστά στην ιστορία του να είναι στο final-8, ενώ στην ομάδα μιλούσαν ακόμη και για τελικό. Όμως, η σεζόν ήταν απογοητευτική, καθώς ο Άρης έμεινε εκτός συνέχειας από την πρώτη κιόλας φάση της διοργάνωσης. Παρότι ξεκίνησε με 3 νίκες στον όμιλο, κερδίζοντας και τον Πανελλήνιο εκτός έδρας, στον δεύτερη γύρο δεν μπόρεσε να πάρει ούτε ένα ροζ φύλλο. Έχασε από την ουσιαστικά αδιάφορη Μπνέι Χασαρόν την τελευταία αγωνιστική στο Ισραήλ, ενώ το ματς που του κόστισε την πρόκριση ήταν η ήττα από τον Πανελλήνιο στο Αλεξάνδρειο την 5η αγωνιστική.

Τότε πέρασε μια περίοδο κρίσης η ομάδας, αποφασίστηκαν αλλαγές και έγιναν δύο σημαντικές κινήσεις. Ήρθε ο Άντριου Μπετς, αλλά και ο Μπρέισι Ράιτ. Ο Μπετς χρειάστηκε 2-3 εβδομάδες για να επανέλθει από την πολύμηνη αποχή του από τα παρκέ, αλλά μετά ήταν ογκόλιθος στη ρακέτα, για να γίνει μάλιστα ο πρώτος παίκτης του οποίου το συμβόλαιο ανανεώθηκε. Ο Άγγλος ήταν καταπληκτικός στη σειρά με το Μαρούσι, μακράν ο καλύτερος παίκτης του Άρη.

Αντιθέτως, ο Μπρέισι Ράιτ δεν βοήθησε καθόλου. Άργησε πάρα πολύ να ενταχθεί στην ομάδα, έκανε περίπου 2 μήνες από τη στιγμή που ήρθε στον Άρη μέχρι το πρώτο του ματς, ενώ και στον κρισιμότερο αγώνα της χρονιάς κρέμασε την ομάδα του, όντας επισήμως τραυματίας, αλλά ανεπισήμως σε σιωπηλή τιμωρία, καθότι εμφανίστηκε στο Αλεξάνδρειο λίγο πριν το τζάμπολ. Αποτυχημένη μετεγγραφή που χρεώνεται στον Ματσόν και κόστισε στον Άρη πολύ, καθώς στην περιφέρεια οι «κίτρινοι» δεν είχαν πολλά κορμιά και τους έλειπε σκορ.

Στην Α1 η αποτυχία ήρθε και πάλι στο Αλεξάνδρειο. Ο στόχος ήταν ένας, η Ευρωλίγκα. Η ομάδα είχε χάσει με τον Χέρμπερτ το εισιτήριο για την κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση και ήθελε να επανέλθει εκεί. Με αυτό το σκοπό χτίστηκε ο φετινός Άρης και γι’ αυτό το λόγο επέστρεψε ο Ματσόν στην ομάδα.

Όμως, παρότι ο Άρης στην κανονική περίοδο πέτυχε πλήρως το στόχο του που ήταν η κατάκτηση της 3ης θέσης και το πλεονέκτημα στους μικρούς τελικούς, η συνέχεια ήταν διαφορετική. Το Μαρούσι στους μικρούς τελικούς τον κέρδισε στο Αλεξάνδρειο και τον οδήγησε για ακόμη μία χρονιά στο Eurocup. Ο Ματσόν έλεγε σε κάθε ήττα στον Άγιο Θωμά, ότι ο Άρης όλη τη χρονιά πάλευε για το πλεονέκτημα έδρας και αυτό του έφτανε να προφυλάξει. Δεν τα κατάφερε όμως και δεν ευθύνεται κανείς άλλος γι’ αυτό παρά μόνο οι παίκτες και ο προπονητής.

Το καλοκαίρι είναι πολύ κρίσιμο, καθότι οι «κίτρινοι» ήταν σε άνοδο τα τελευταία χρόνια, αλλά πλέον χρεώνονται δεύτερη αποτυχημένη χρονιά στη σειρά. Αυτό έχει οικονομικό αντίκτυπο, καθώς θα λείψουν τα έσοδα της Ευρωλίγκας, αλλά έχει και αντίκτυπο στις επιλογές, την ψυχολογία και την υπομονή της διοίκησης. Έχει ενδιαφέρον να δούμε πώς θα αντιδράσει η διοίκηση φέτος το καλοκαίρι, που ο Άρης αποδείχτηκε κατώτερος των περιστάσεων. Ο Ματσόν δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα μείνει, ορισμένοι παίκτες θα είναι πιο δύσκολο να πειστούν να συνεχίσουν χωρίς το δέλεαρ της Ευρωλίγκας, το μπάτζετ θα είναι μικρότερο, οι μετεγγραφές λιγότερες, και ο Άρης θα πρέπει να κινηθεί πολύ έξυπνα ώστε του χρόνου να επιτύχει τους στόχους του. Βέβαια, η αλήθεια είναι, ότι παρά τους πρωτοκλασάτους ξένους που είχε, ο Άρης υπολειπόταν σε ελληνικό έμψυχο δυναμικό του Αμαρουσίου φέτος, κάτι που θα είναι αρκετά δύσκολο να καλύψει χωρίς την Ευρωλίγκα. Όμως, στην αγορά υπάρχουν πολλοί καλοί και φτηνοί Έλληνες παίκτες που θα μπορούσαν να ανεβάσουν επίπεδο τον «αυτοκράτορα» του χρόνου. Μένει να δούμε πώς θα κινηθεί η διοίκηση, καθότι είναι σχεδόν βέβαιο ότι ο Άρης θα χρειαστεί 4-6 μετεγγραφές σημαντικών παικτών.

by Rasheed.

Το Μαρούσι στα σαλόνια!

Με έναν τρομερό αγώνα έκλεισε η σειρά του Αμαρουσίου με τον Άρη, αλλά και ολόκληρη η φετινή χρονιά, αφού το ματς στο Αλεξάνδρειο ήταν το τελευταίο της Α1 για τη σεζόν 2008-09. Μάλιστα, το παιχνίδι αυτό σήμανε και την πρόκριση του Αμαρουσίου για πρώτη φορά στην ιστορία του στην Ευρωλίγκα.

Ο αγώνας ήταν συγκλονιστικός, αλλά η αλήθεια είναι πως ο Άρης ήταν κατώτερος των περιστάσεων. Όταν παίζεις στην έδρα σου, μπροστά σε 5.000 κόσμο ο οποίος έχει δημιουργήσει απίστευτη ατμόσφαιρα και προηγείσαι με 70-59 μόλις 4:34 πριν το τέλος, τότε πρέπει να καθαρίσεις το ματς και να μην απειληθείς καν στο τέλος. Αντ’ αυτού, ο Άρης επέτρεψε στο Μαρούσι ένα 0-10 σε διάστημα 2:26 μέχρι το 70-69. Μετά, η ψυχολογία είχε αλλάξει, το βάρος ήταν στους παίκτες του Άρη, που αίφνης λύγισαν από το άγχος, που δικαιολογημένα είχαν σε μεγαλύτερο βαθμό.

Για το φάουλ του Τσαλδάρης στο τέλος δεν ξέρω αν διαφωνώ. Εκ του αποτελέσματος μπορούμε να πούμε ότι δεν δικαιώθηκε, καθότι ο Άρης έχασε το ματς. Επίσης, έκανε φάουλ σε έναν παίκτη που στην κανονική περίοδο ήταν ο πιο εύστοχος του πρωταθλήματος με 89%. Όμως, ο Χαραλαμπίδης έχασε τη μία βολή, ο Άρης είχε επίθεση για να πάρει το ματς, αλλά την πέταξε στα σκουπίδια. Ο Ματσόν δεν ήθελε επίθεση για την ομάδα του, κάτι που μπορώ να καταλάβω. Βλέποντας τους παίκτες του να έχουν μείνει με 1 πόντο για 4 λεπτά ήξερε πόσο βαριά ήταν τα χέρια τους και εμπιστευόταν περισσότερο το πάθος τους στην άμυνα, παρά την ηρεμία τους στην επίθεση. Λογικό είναι αυτό. Όπως λογικό ήταν και το γεγονός ότι μετά έδωσε την μπάλα στον Κλαρκ. Σε τέτοια σημεία δίνεις την μπάλα στον καλύτερο σκόρερ σου και «ζεις ή πεθαίνεις» μαζί του. Ο Κλαρκ αστόχησε στο ντράιβ, όπως και σε άλλα 3 τρίποντα στα τελευταία 3 λεπτά, αλλά δεν έχει νόημα να ρίξουμε την ήττα στον Κλαρκ (που σε τελική ανάλυση όλοι ξέραμε ότι θα έπαιρνε τις επιθέσεις στο τέλος κι αν δεν τις έπαιρνε θα λέγαμε… γιατί δεν σούταρε ο Κλαρκ). Σίγουρα, ο Αμερικανός έχει μερίδιο ευθύνης για τον αποκλεισμό, αλλά αυτή βαρύνει εξίσου όλη την ομάδα και τον Ματσόν. Στην ομάδα και τον Ματσόν χρεώνεται επίσης και η κακή επιλογή (όπως αποδείχτηκε) του Μπρέισι Ράιτ, αφού ο Άρης πήρε έναν ξένο που ουσιαστικά δεν τον βοήθησε καθόλου και τον "κρέμασε" και στο κρισιμότερο παιχνίδι.

Το Μαρούσι πήγε στο Αλεξάνδρειο στο παιχνίδι που το γήπεδο «έκαιγε» στους 1.000 βαθμούς Κελσίου και έδειξε αυτό που δείχνει και που έχουμε παρατηρήσει όλο το χρόνο. Ομάδα ήρεμη που ξέρει τι ζητάει στο γήπεδο και δύσκολα "χάνεται" σε ένα ματς. Εκμεταλλεύτηκε τον οίστρο του Στίβενσον και το άγχος του Άρη στην αρχή, κόλλησε και δέχτηκε 0-16 αλλά δεν παράτησε το ματς, έμεινε πίσω με 58-50, αλλά πλησίασε στο 61-59, έμεινε πίσω με 70-59, αλλά ισοφάρισε σε 71-71. Και τελικά κέρδισε. Κατόρθωμα.

Το παιχνίδι ήταν οριακό, όπως ακριβώς το περιμέναμε και το Μαρούσι ήταν ένα κλικ καλύτερο στις λεπτομέρειες από τον Άρη. Οι δύο ομάδες είναι ισοδύναμες και μας χάρισαν μια τρομερή σειρά, πιθανότερα την καλύτερη σειρά μικρών τελικών που έχουμε δει ποτέ.

Οι διαιτητές έκαναν αρκετά λάθη, αλλά δεν θεωρώ ότι έκριναν το αποτέλεσμα. Το Μαρούσι έκανε πιο πολλά λάθη (14 έναντι 9), αλλά ήταν και πιο ομαδικό στην επίθεση (14 ασίστ έναντι 8).

Πλέον, ο Άρης έχει πρόβλημα, καθώς όλοι στην ομάδα θεωρούσαν βέβαιη την επιστροφή στην Ευρωλίγκα. Αυτό δείχνουν και οι κινήσεις του Άρη στο πλευρό του Οικονομίδη σχετικά με την απευθείας ή όχι πρόκριση στους ομίλους (σηκώνει μεγάλη συζήτηση το θέμα, αν πρέπει η 3η ελληνική ομάδα να περνάει κατευθείαν στους ομίλους). Τώρα, θα περιοριστεί ξανά στο Eurocup, κάτι που σημαίνει μειωμένο μπάτζετ και την επόμενη σεζόν. Αμέσως, η διατήρηση παικτών όπως ο Νέλσον είναι πολύ δύσκολη, ενώ και οι μετεγγραφές θα είναι λιγότερες.

Το αντίθετο συμβαίνει με το Μαρούσι, που βγαίνοντας Ευρωλίγκα, θα ζήσει του χρόνου το δικό του όνειρο, θα κοντραριστεί στο ανώτερο επίπεδο και πιθανότερα έσωσε και την παρτίδα, καθώς ο Βωβός μάλλον μένει.

Το κατόρθωμα του Αμαρουσίου δεν είναι μικρό, αν αναλογιστεί κανείς πόσα έχει περάσει η ομάδα το τελευταίο τρίμηνο, το γεγονός ότι χτυπήθηκε από τραυματισμούς στη σειρά των μικρών τελικών (ο Μαυροκεφαλίδης παίζει εδώ και μια βδομάδα ουσιαστικά απροπόνητος και αυτό φαίνεται, ο Μαυροειδής έχασε δύο ματς), το γεγονός ότι ο Κις ουσιαστικά έχει… τυπική παρουσία και άκρως επαγγελματική, καθώς τόσο καιρό αντιμετώπιζε πολλά οικονομικά προβλήματα η οικογένειά του στις Η.Π.Α. με τον παίκτη απλήρωτο, αλλά και, βεβαίως, το γεγονός ότι χρειάστηκε να σπάσει έδρα για να πάρει την 3η θέση.

Η επόμενη μέρα θα βρει τον Άρη να γλείφει τις πληγές του και το Μαρούσι να πετάει στα σύννεφα. Όμως, αμφότεροι θα πρέπει να σκύψουν το κεφάλι γιατί μπροστά τους περιμένει πολλή δουλειά, αν και του χρόνου θα ξεκινούν από διαφορετική βάση.

by Rasheed.

Υ.Γ.: Αμελήσαμε να το πούμε τις προηγούμενες ημέρες, αν και αφορά τους μεγάλους τελικούς. Ο Αργύρης Πεδουλάκης έδωσε ρεσιτάλ σχολιασμού στους τελικούς, κάνοντας μακράν το καλύτερο σχόλιο που έχουμε ακούσει τα τελευταία χρόνια σε ελληνική αναμετάδοση αγώνα. Μακάρι να τον ακούσουμε ξανά ή αν βρει δουλειά σε πάγκο, ο αντικαταστάτης του να είναι παρόμοιου επιπέδου.

Το πιο δύσκολο, το πιο εντυπωσιακό

Ολοκληρώθηκε η φετινή σεζόν στην Ελλάδα με τον Παναθηναϊκό να πετυχαίνει ένα σπουδαίο θρίαμβο. Το φετινό τριπλ-κράουν των «πρασίνων» συνιστά από μόνο του μία εξαιρετική επιτυχία, αλλά γίνεται ακόμη μεγαλύτερη, αφού εάν συγκριθεί με τα προηγούμενα χρόνια θα αντιληφθεί κανείς ότι οι φετινοί τίτλοι του Παναθηναϊκού ήταν οι πιο δύσκολοι και οι πιο εντυπωσιακοί των τελευταίων χρόνων.

Και αν το Κύπελλο έμοιαζε με μία «επαγγελματική υπόθεση» (όπως κάθε χρόνο η πιο έτοιμη, έμπειρη και ομοιογενής ομάδα είναι το φαβορί για τον τίτλο), η Ευρωλίγκα και η Α1 ήταν «άθλοι» για έναν παντοδύναμο «ημίθεο».

Ο Παναθηναϊκός ουσιαστικά ρόλαρε μετά το τρίτο ματς με τη Σιένα. Στις 30 Μάρτη, με την κανονική περίοδο της Α1 να έχει ουσιαστικά βγάλει τον Ολυμπιακό στο πλεονέκτημα για πρώτη φορά και τη Σιένα μόλις να έχει σπάσει την έδρα στο ΟΑΚΑ, οι «πράσινοι» ταξίδευαν στην Ιταλία για να αντιστρέψουν την εικόνα. Και το κατάφεραν με τον πλέον εντυπωσιακό τρόπο. Δύο φοβερές νίκες μέσα στην Ιταλία τους έφεραν στο φάιναλ-φορ, όπου, όπως τα έχουμε ξαναγράψει είχαν όλα τα απαραίτητα για να κατακτήσουν τον τίτλο: χαρακτήρα, ταλέντο, τύχη, εμπειρία, κλάση.

Οι τελικοί της Α1 ήταν ιδιαίτεροι για το «τριφύλλι» γιατί για πρώτη φορά αυτή τη δεκαετία έμπαινε στη σειρά με μειονέκτημα έδρας και ο «αιώνιος» αντίπαλος προέβαλλε σημαντικές αξιώσεις για την «αποκαθήλωση». Ο Παναθηναϊκός, όμως, μπήκε στο πρώτο ματς για να κάνει αυτό που έπρεπε μέσα στο ΣΕΦ. Κράτησε το ρυθμό χαμηλά, προσπάθησε να αποσυντονίσει τον Ολυμπιακό, είδε και τον κόσμο να… καφρίζει και δεν ήθελε κάτι άλλο για να φύγει με το διπλό που ισοδυναμούσε με μισό πρωτάθλημα, αφού στη συνέχεια ήταν αρκετό να διαφυλάξει την έδρα του, παίζοντας στο ΟΑΚΑ πιο επιθετικό και γρήγορο μπάσκετ.

Οι φετινές επιτυχίες του Παναθηναϊκού είχαν δύο ιδιαίτερα και σημαντικά κοινά σημεία: πρώτον, σημειώθηκαν όλες ουσιαστικά εκτός έδρας (Κύπελλο στο Ελληνικό, Ευρωλίγκα στο Βερολίνο, Πρωτάθλημα με μειονέκτημα έδρας και νίκη στο ΣΕΦ) ολοκληρώνοντας ένα φοβερό τριπλ-κράουν που ήρθε να διαλύσει και την τελευταία κουβέντα για την κατάκτηση και των τριών τίτλων στο ΟΑΚΑ το 2007. Δεύτερον, το εμπόδιο που, πρακτικά, χρειάστηκε να υπερκεράσει για να τις καταφέρει ήταν αυτό του Ολυμπιακού. Η καθολική υπεροχή των «πρασίνων» στο εγχώριο ντέρμπι ήρθε για να καταδείξει τη διαφορά ψυχολογίας και χαρακτήρα από τον «αιώνιο» αντίπαλό του αλλά και το πόσο στέρεα έχει θεμελιώσει το λαμπερό οικοδόμημά της η ομάδα.

Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να υπογραμμίσουμε το γεγονός ότι απ’ ό,τι αποδεικνύεται η άνοδος του Ολυμπιακού σίγουρα χρειαζόταν για να ανεβάσει το πρωτάθλημα. Η βελτίωση και η μεγάλη επένδυση των «ερυθρολεύκων» οδήγησαν και τον Παναθηναϊκό στο να κάνει νέα σημαντική επένδυση και οι δύο ομάδες να μας προσφέρουν σπουδαίες αναμετρήσεις. Δεν είναι τυχαίο το ότι στη χρονιά της μεγαλύτερης επένδυσης του Ολυμπιακού των τελευταίων χρόνων, ο Παναθηναϊκός δημιούργησε και το δικό του καλύτερο ρόστερ για αυτά τα χρόνια, ένα ρόστερ πιο γεμάτο και με μεγαλύτερο βάθος στον πάγκο από αυτό που κατάφερε την επιτυχία του τριπλ-κράουν του 2007. Άρα, το ελληνικό μπάσκετ βοηθείται από την άνοδο και των δύο «αιωνίων» (προσοχή, για να αποφύγω ανούσια σχόλια που έχουμε ήδη συζητήσει: αναφέρομαι αποκλειστικά και μόνο σε αγωνιστικό επίπεδο). Το ερώτημα είναι εάν υπάρχουν παράγοντες που να μπορούν να εκμεταλλευτούν αυτήν την άνοδο και τον, μεγάλης μπασκετικής ποιότητας, ανταγωνισμό για να βελτιώσουν το άθλημα συνολικά. Γιατί το σίγουρο είναι ότι ο Παναθηναϊκός ξέρει ακριβώς πώς να επενδύσει και να δουλέψει πάνω στη νέα τεράστια επιτυχία του για να ανεβάσει ακόμη περισσότερο το, ούτως ή άλλως υψηλότατο, επίπεδό του.

“Good night, and good luck”

by BEN

Απέραντο πράσινο!

Ο Παναθηναϊκός στέφθηκε πρωταθλητής Ελλάδας για το 2009 κερδίζοντας στον τέταρτο τελικό τον Ολυμπιακό με 94-81 και κλείνοντας τη σειρά με 3-1. Σήμερα θα ασχοληθούμε, κυρίως, με τα αγωνιστικά του τέταρτου τελικού, τα υπόλοιπα θα ακολουθήσουν προσεχώς.

Ο Παναθηναϊκός κλείνει την πιο επιτυχημένη, ίσως, χρονιά της ιστορίας του, καθώς κατέκτησε το triple-crown, αλλά σε σχέση με το 2007, ο Ολυμπιακός ήταν πολύ πιο δυνατός, ενώ οι τίτλοι δεν ήρθαν «εντός έδρας». Όπως μου είπε ο Δημήτρης Ιτούδης μετά το ματς (και θα το διαβάσετε το απόγευμα της Τρίτης στο Sportnet) «αν το 2007 πήραμε όλους τους τίτλους στην έδρα μας, φέτος τους πήραμε όλους εκτός έδρας». Και εναντίον ενός παντοδύναμου Ολυμπιακού προσθέτω εγώ. Γιατί η αξία του ηττημένου δίνει δόξα στο νικητή (όσο κι αν προσπάθησαν από τηλεόρασης να μας πείσουν ότι… η αξία του νικητή δίνει δόξα στον ηττημένο).

Ο τέταρτος τελικός ήταν αρκετά καλός από πλευράς ποιότητας. Ο Ολυμπιακός έπαιζε το τελευταίο του χαρτί και παρά τα πολλά προβλήματά του μπήκε στο παρκέ αποφασισμένος να μην τα παρατήσει. Η απουσία του Βασιλόπουλου στους τελικούς ήταν καταλυτική, ενώ ο Παπαλουκάς ήταν εμφανώς ανέτοιμος (φαινόταν ακόμη και όταν πήγαινε για λέι απ, αφού δεν μπορούσε καλά καλά να πατήσει για να πηδήξει).

Ο Παναγιώτης Γιαννάκης επιστράτευσε από πολύ νωρίς τον Σχορτσανίτη (όπως αναμενόταν, σύμφωνα με τις πληροφορίες που είχαμε τις τελευταίες ημέρες) και δικαιώθηκε για το ρίσκο. Ο Σχορτσανίτης χωρίς να είναι ιδιαίτερα καλός (είχε πρόβλημα σε πολλές φάσεις στην άμυνα), έβγαλε ουσιαστικά τον Πέκοβιτς εκτός αγώνα από το 17ο λεπτό. Σε αυτό, βεβαίως, μερίδιο ευθύνης έχει και ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς, που με τον Πέκοβιτς να έχει 3 φάουλ, τον άφησε στο παρκέ όταν μπήκε ο Σχορτσανίτης στη δεύτερη περίοδο.

Το παιχνίδι ήταν ισορροπημένο στο πρώτο ημίχρονο, ο κόσμος έσπρωχνε όσο δεν πήγαινε τον Παναθηναϊκό, ο οποίος αγωνιστικά έμοιαζε πιο «αδύναμος» από τον Ολυμπιακό στο ματς. Τα μικρά ξεσπάσματα που τον κρατούσαν μπροστά γίνονταν κυρίως κάτω από τις ιαχές του κόσμου, ο οποίος κράτησε την ομάδα όρθια σε όλες τις δύσκολες στιγμές (αλλά και στο δεύτερο ημίχρονο).

Στο ημίχρονο, ο Παναθηναϊκός έβλεπε τον Ολυμπιακό στους 3 πόντους, τον Παπαλουκά με 8 λεπτά στο παρκέ να είναι αλάνθαστος, τα ριμπάουντ στο 17-21 για τον Ολυμπιακό, που είχε 16/18 βολές έναντι 11/18 του Παναθηναϊκού, δείγμα κι αυτό του άγχους των παικτών του «τριφυλλιού». Μόνο στα λάθη ο Παναθηναϊκός είχε σαφές προβάδισμα, 3 έναντι 10, και ήταν αυτό που τον κρατούσε στο κεφάλι του σκορ (ο Ολυμπιακός είχε πληγεί από τις 4 φορές που χρεώθηκε με βήματα).

Η τρίτη περίοδος ξεκίνησε σε αυτό το κλίμα, με τον Ολυμπιακό να κάνει 0-7, να κρατάει τον Παναθηναϊκό 2,5 λεπτά χωρίς πόντο και 4:08 χωρίς καλάθι εντός παιδιάς.

Όμως, μέσα σε τριάμισι λεπτά, άλλαξε όλο το κλίμα του αγώνα. Ο Παναθηναϊκός «έτρεξε» ένα 11-0, μετατρέποντας το 47-51 σε 58-51. Δεν πήρε εκεί τη νίκη, καθώς ακόμη κι όταν προηγήθηκε με 67-57, ο Ολυμπιακός απάντησε με 0-5, όμως εκεί ήταν που γύρισε το μομέντουμ και άλλαξε ξεκάθαρα η ψυχολογία των «πρασίνων».

Πάντως, ο Ολυμπιακός δεν είχε παρατήσει τα όπλα και με το τρίποντο στην εκπνοή της περιόδου μείωσε σε 67-62. Εκεί που κόπηκαν τα πόδια των παικτών του Ολυμπιακού ήταν στο τρίποντο και φάουλ του Χατζηβρέττα, ενώ μετά το παιδαριώδες και λίγο… ηλίθιο λάθος του Τεόντοσιτς, που σε αντίδραση 8χρονου πήγε να… κλωτσήσει εκτός φάσης τον Σπανούλη, ήταν ίσως το τέλος για τον Ολυμπιακό. Η πλάκα είναι ότι Γιαννάκης, Τόμιτς, Παπαλουκάς, Γκριρ και Βούισιτς είχαν πέσει πάνω στον Τεόντοσιτς από το πρώτο ημίχρονο ώστε να μη χάσει την ψυχραιμία του. Ο Σέρβος δεν κατάφερε να σταθεί αντάξιος των απαιτήσεων του αγώνα, κυρίως στον ψυχολογικό τομέα.

Κοιτώντας τις δύο ομάδες, ο Μπουρούσης για άλλη μια φορά ήταν εκτός αγώνα, με τους Πρίντεζη και Έρτσεγκ να είναι σαφώς καλύτεροι, ο Παπαλουκάς ήταν εμφανές ότι δεν μπορούσε, ο Χαλπερίν μπήκε ζεστός (8 πόντοι μέχρι τα μισά του δευτέρου δεκαλέπτου), αλλά μετά κρύφτηκε, ο Τσίλντρες έκανε κακό επιθετικά αγώνα (1/10 σουτ εντός παιδιάς) αν και δίκαια διαμαρτύρεται για 2-3 φάουλ στις προσπάθειες αυτές που δεν του δόθηκαν και στην περιφέρεια έμεινε ο Γκριρ μοναχός να παλεύει με όλους. Ο Αμερικανός δεν πιανόταν, αλλά δεν γινόταν να πάρει το ματς μόνος του και ο Ομπράντοβιτς το ήξερε αυτό. Όταν ο Γκριρ γύρισε το παιχνίδι από το -15 με 8 μαζεμένους πόντους και έδωσε την ευκαιρία στους άλλους να το κάνουν ντέρμπι στο τέλος, οι επιθέσεις πήγαν στράφι.

Ο Παναθηναϊκός μπορεί να μην πήρε αυτά που περίμενε από Γιασικεβίτσιους (ανεξήγητα εκνευρισμένος και για τα δικά του… στάνταρ) και Πέκοβιτς, όμως βρήκε σημαντικό αποκούμπι στον Χατζηβρέττα που πέτυχε δύο απίστευτα καθοριστικά τρίποντα (διαμορφώνοντας το 56-51 και το 71-62). Είχε τον Βασίλη Σπανούλη και τον Μάικ Μπατίστ σε πολύ καλή βραδιά, τον Φώτση να βοηθάει πάρα πολύ, τον Νίκολας να κρατάει μόνος του την ομάδα στην αρχή, όταν όλοι οι άλλοι έμοιαζαν καταβεβλημένοι από άγχος και τον Διαμαντίδη σε μια καλή βραδιά, ενώ βοήθειες έδωσε και ο Τσαρτσαρής.

Οι δύο προπονητές είχαν ετοιμάσει κάποια τρικ, βοήθησαν τις ομάδες τους όσο μπορούσαν, αλλά σχεδόν πάντα το παιχνίδι κρίνεται στις τέσσερις γραμμές και όχι στους πάγκους. Στο σημείο που ο Ολυμπιακός κόλλησε, ο Γιαννάκης έκανε συνεχείς αλλαγές, πήρε τάιμ άουτ, άλλαζε τις επιθέσεις, δοκίμασε Γκριρ, Μπουρούση, Πρίντεζη, Τσίλντρες και Βούισιτς για το σουτ που θα ξεκολλούσε την ομάδα, αλλά δεν ήρθε. Ε, δεν μπορούσε να μπει και μέσα να βάλει την μπάλα στο καλάθι…

Ο Ομπράντοβιτς σίγουρα κερδίζει τις εντυπώσεις για τον απλούστατο λόγο ότι τα ντέρμπι φέτος ήταν 6-2: 3-0 στο ΟΑΚΑ 1-2 στο ΣΕΦ και 2-0 σε… ουδέτερο. Δεν χρειάζεται κάτι άλλο για να φανεί η ανωτερότητα του Παναθηναϊκού. Το είχα γράψει και στο Μαρούσι-Πανελλήνιος: όταν δύο ισοδύναμες ομάδες είναι στο 5-1 (τόσο προηγούνταν οι Αμαρουσιώτες) τότε η μία είναι καλύτερη από την άλλη, αφού την κερδίζει σε όλα τα σημαντικά ματς. Το ίδιο ισχύει κι εδώ (και παντού αλλού…).

Οι διαιτητές έκαναν πολλά λάθη και από τις δύο πλευρές. Ο Ολυμπιακός γκρινιάζει περισσότερο γιατί έχασε, αλλά και γιατί στην τέταρτη περίοδο έχει λόγο να αισθάνεται αδικημένος. Πάντως, δεν διαμόρφωσαν το τελικό αποτέλεσμα και αν με ρωτάτε, τα λάθη ήταν εκατέρωθεν. Απλώς ανεπαρκείς δηλαδή.

by Rasheed.

Υ.Γ.: Τα καπνογόνα, οι «γουρούνες», τα μπουκάλια που έπεφταν σε κάθε διακοπή από την αρχή του ματς στο παρκέ, μόλυναν και πάλι το μπάσκετ που παίχτηκε στον τελικό. Οι τύποι που προσπάθησαν να χτυπήσουν (και τα κατάφεραν) τον Γιαννάκη όσο πήγαινε στη φυσούνα μετά το τέλος είναι απλώς κατώτερης νοημοσύνης και δεν έχουν θέση στα γήπεδα.

"Do or Die" την Τετάρτη...

Το Μαρούσι κέρδισε και πλέον η σειρά με τον Άρη θα οδηγηθεί σε 5ο παιχνίδι στο Αλεξάνδρειο. Εκεί ο Άρης είναι το φαβορί, αλλά ο Άρης θα έχει και την πίεση του αποτελέσματος. Αυτή πάει πακέτο με τον κόσμο. Όχι ότι οι οπαδοί των «κιτρίνων» θα τους πιέσουν στο ματς, ποτέ δεν το κάνουν, αλλά το θέμα είναι πώς θα είναι η ψυχολογία των παικτών. Απ’ την άλλη το Μαρούσι, θα είναι πιο χαλαρό. Οι παίκτες δεν ξέρουν πού θα παίζουν του χρόνου, δεν ξέρουν καν αν θα υπάρχει η ομάδα, ενώ υπάρχουν και προβλήματα τραυματισμών. Όμως, μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει και ο μπασκετικός εγωισμός. Όταν παίζεις το ματς της χρονιάς, δεν σκέφτεσαι ούτε συμβόλαια, ούτε τίποτα. Σκέφτεσαι μόνο το τώρα. Ανοικτό σε κάθε αποτέλεσμα το παιχνίδι, με τον Άρης προφανώς να έχει μικρό πλεονέκτημα. Άλλωστε, για να βρεθεί σε αυτή τη θέση στους μικρούς τελικούς πάλευε όλο το χρόνο να τερματίσει 3ος.

Όσοι είδαν τον αγώνα του Σαββάτου στην τηλεόραση θα πρέπει να τον διασκέδασαν πάρα πολύ και όσοι είχαν την τύχη (ή τη σκέψη, ανάλογα με το πού μένουν) να πάνε στο κλειστό του Αγίου Θωμά, το διασκέδασαν ακόμη περισσότερο. Ο αγώνας ήταν ο ορισμός των πλέι οφς: μάχες σώμα με σώμα, «ξύλο» στις δύο ρακέτες, νεύρα, χτυπήματα πέραν των επιτρεπομένων, αντιχτυπήματα… εκδίκησης, καλό μπάσκετ και… ελληνικά, αντρικά πλέι οφς.

Σίγουρα, άλλο ένα παιχνίδι-διαφήμιση για το ελληνικό πρωτάθλημα. Μένει να δούμε αν και το τέλος της σειράς θα είναι τόσο θεαματικό.

Ο Σούλης Μαρκόπουλος μετά τον αγώνα είπε: «Ο Άρης έχει 4 ξένους που μπορούν να παίξουν σε οποιαδήποτε ομάδα της Ελλάδας, εκτός ίσως του Μπετς που μπορεί να παίξει παντού πλην μάλλον Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού». Σας ορκίζομαι ότι εγώ… δεν του είχα πει να τα πει αυτά. Μόνος του το έκανε, αλλά είπε ουσιαστικά αυτό που λέω όλη τη σεζόν για τους ξένους του Άρη (από το Φλεβάρη που ήρθε και ο Ράιτ). Βέβαια, η διαφορά μας είναι ότι εγώ πιστεύω πως και ο Μπετς μπορεί να παίξει εύκολα στους «αιώνιους». Κι έχω και ιδέες για το σε ποιων τη θέση…

Μιας και το έφερε η κουβέντα στον Μπετς, στο παιχνίδι του Σαββάτου ήταν σε δεύτερο ρόλο, πίσω από τον απίστευτο και πάλι Νέλσον (έλεγα στην αρχή της χρονιάς… όταν ξεπεράσει πλήρως τον τραυματισμό του, θα δείτε ότι ο Άρης πήρε παίκτη που δεν έρχεται σε ομάδες τέτοιου επιπέδου, δηλαδή εκτός Ευρωλίγκας. Τότε πολλοί είχαν σπεύσει να μου πουν ότι… δεν ήξερα μπάσκετ γιατί υποστήριζα τον «τελειωμένο». Τώρα;). Όμως, και πάλι η υπεροχή του Μπετς ήταν εμφανής. Ο Γλυνιαδάκης από το δεύτερο δεκάλεπτο είχε εκνευριστεί αρκετά και στη συνέχεια αρκετές φορές… του την «έσκαγε» του Εγγλέζου πάνω στα νεύρα του. Ο Μπετς κέρδισε 7 φάουλ και εκτέλεσε 14 βολές, που σημαίνει απλά ότι όποτε έπαιρνε την μπάλα στο καλάθι και κέρδιζε φάουλ, πήγαινε στη γραμμή. Τελείωσε τον αγώνα με 15 πόντους και 8 ριμπάουντ επίσης, για να δείξει για άλλη μια φορά ότι είναι ο μεγάλος πρωταγωνιστής της σειράς και ο αναπάντητος γρίφος για τον Μαρκόπουλο.

Ο Άρης πήρε 19 επιθετικά ριμπάουντ, 12 περισσότερα από το Μαρούσι και με αυτά έμεινε στη διεκδίκηση της μάχης ως το τέλος. Πάντως, κατά τα άλλα ήταν μέτριος, δεν μπόρεσε να βραχυκυκλώσει το μυαλωμένο Μαρούσι (μόλις 5 λάθη σε όλο το ματς) και δεν έπαιρνε σκορ από την περιφέρεια πλην Τσαλδάρη. Στο Αλεξάνδρειο, πάντως, το παιχνίδι θα είναι τελείως διαφορετικό και από τις δύο πλευρές.

Από το Μαρούσι αξίζει να ξεχωρίσουμε τον Κώστα Χαραλαμπίδη που με τα σουτ του έκανε τη διαφορά, αλλά κυρίως με το μυαλό του στην οργάνωση του αγώνα. Οι 8 ασίστ είναι απλώς ένα μέρος της βοήθειας που πρόσφερε στην ομάδα του. Μαζί του κι ο Κώστας Καϊμακόγλου με 8/9 δίποντα.

Και για να κλείσουμε με κάτι πιο… ελαφρύ: ένας από τους ανθρώπους του Αμαρουσίου που είναι επιφορτισμένοι με δουλειές εντός του γηπέδου, εμφανίστηκε στο κλειστό με φανέλα που έγραφε πίσω: «Πλέι οφ 2008» και από κάτω «Άρης-Μαρούσι 61-72». Εννοείται χωρίς να το έχει πει σε κανέναν, στην προσπάθειά του, απ’ ότι κατάλαβα να πικάρει τους «αρειανούς», αλλά και να ανεβάσει τους δικούς του. Οι οπαδοί του Άρη δεν το πήραν είδηση, γιατί μόλις τον είδαν οι οπαδοί… του Αμαρουσίου άρχισαν να τον βρίζουν για να βγάλει την μπλούζα, ενώ το ίδιο έκαναν και οι παίκτες της ομάδας που ήταν εκτός δωδεκάδας. Τελικά, λίγο μετά την έναρξη του ματς, τον ανάγκασαν να την φορέσει… ανάποδα, ώστε να μην φαίνεται η έμπνευση που είχε. Πιθανότατα δεν έχει αντιληφθεί ότι η Ελλάδα… δεν είναι έτοιμη ακόμη για τέτοιες πλάκες…

by Rasheed.

Μιλώντας για... μπάσκετ

Το αναμενόμενο έγινε στον τρίτο τελικό. Μπορεί πολλοί να… μπερδεύτηκαν με τη διαφορά του δεύτερου, αλλά το λογικό ανάμεσα σε δύο ισοδύναμες ομάδες είναι να έβγαινε άσος το παιχνίδι. Όπως κι έγινε. Το τελικό 74-70 δεν αντικατοπτρίζει πλήρως την εικόνα του ματς για να λέμε την αλήθεια. Αν εξαιρέσουμε τα πρώτα 6,5 λεπτά της δεύτερης περιόδου, ο Ολυμπιακός στο υπόλοιπο παιχνίδι ήταν αρκετά καλύτερος, κάτι που μετά είπε και ο Ομπράντοβιτς.

Αν προσέξατε είναι η πρώτη φορά που ξεκίνησα με τον αγώνα. Στο ΣΕΦ έπεσαν μερικά αντικείμενα (ανάμεσά τους ένα γυάλινο τασάκι μετά το τέλος του ματς προς τους διαιτητές!), αλλά η κατάσταση για πρώτη φορά στους τελικούς ήταν ήρεμη. Ελπίζω να γίνει το ίδιο και στο ΟΑΚΑ τη Δευτέρα, ώστε και τότε να αρχίσουμε με τα του αγώνα. Βέβαια, έξω από το ΣΕΦ τα πράγματα ήταν και πάλι άσχημα, αλλά ας καταφέρουμε να σταματήσουμε τους αλήτες μέσα στα γήπεδα και μετά ασχολούμαστε και με τους περιβάλλοντες χώρους…

Ο Ολυμπιακός μετά από ένα πολύ κακό πρώτο τετράλεπτο, στο οποίο φάνηκε ότι βγήκε όλη η πίεση των ημερών και τα όσα έχει βιώσει η ομάδα άνοιξε λογαριασμό με τον Γκριρ από τη γωνία. Μέχρι εκείνη την ώρα, ο Παναθηναϊκός δεν μπόρεσε να εκμεταλλευτεί τις άστοχες (αλλά σωστές) επιλογές των «ερυθρόλευκων» (που έκλεισαν το πρώτο δεκάλεπτο αλάνθαστοι) και το σκορ ήταν μόνο 0-2. Οι «πράσινοι» αν και θα έπρεπε να ήξεραν ότι με ένα δυνατό ξεκίνημα θα έκοβαν τα πόδια στον Ολυμπιακό, ουσιαστικά με τις 3 λάθος πάσες που σήμαναν ισάριθμες χαμένες επιθέσεις επέτρεψαν στον Ολυμπιακό να καθαρίσει το μυαλό του και να βρει χρόνο να ηρεμήσει.

Χαρακτηριστικές της ψυχολογίας των «κόκκινων» είναι οι δύο τάπες που δέχτηκε σε ισάριθμες προσπάθειες ο Γιάννης Μπουρούσης στο ξεκίνημα. Βέβαια, ο Μπουρούσης δεν μπόρεσε σε καμία στιγμή να ξεπεράσει το ψυχολογικό βάρος και να μπει στο ματς, όντας εμφανώς ο πιο επηρεασμένος παίκτης της ομάδας. Έτσι στα 4 λεπτά ανομβρίας του Ολυμπιακού, ο Παναθηναϊκός απάντησε με δική του ξηρασία για 5:10 λεπτά. Μετά από αυτό η πρώτη περίοδος ήταν… μονόπλευρη, αφού στα 6 λεπτά μέχρι το τέλος της το σκορ ήταν 22-8 για τον Ολυμπιακό. Πολύ μεγάλο ρόλο έπαιξε και η αντίδραση του κόσμου που δεν αποδοκίμασε την ομάδα στο πρώτο τετράλεπτο, δείχνοντας… ανέλπιστη (για τους παίκτες) υπομονή. Μιλώντας μετά το ματς με ανθρώπους της ομάδας το είπαν ξεκάθαρα ότι ευγνωμονούν τον κόσμο οι παίκτες, επειδή… περίμενε να δει τι θα γίνει.

Το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός είχε μπει με καθαρό μυαλό επιβεβαιώθηκε και από το ότι το πρώτο λάθος του στο ματς το έκανε στο 13ο λεπτό. Όμως, το αντίθετο της πρώτης περιόδου ακολούθησε στην αρχή της δεύτερης. Μονόπλευρο… από την άλλη πλευρά το ματς, καθώς Παναθηναϊκός έτρεξε ένα 13-1 για να ισοφαρίσει τον αγώνα δείχνοντας σαφώς καλύτερος απ’ ότι στην αρχή. Οι «πράσινοι» είχαν αφυπνιστεί, οι «ερυθρόλευκοι» μόλις είχαν μάθει ότι δεν θα ξαναπαίξει ο Παπαλουκάς και ήταν επηρεασμένοι, τα σουτ δεν έμπαιναν και το ματς γύρισε.

Όμως, ουσιαστικά ως εκεί. Η διαφορά των δύο ομάδων ήταν στη διάθεση και το πάθος. Ο Ολυμπιακός είχε πολύ περισσότερο, τόσο ώστε να ξεπεράσει τα άθλια ποσοστά του, τα οποία αντικατόπτριζαν την κάκιστη ψυχολογία του. Οι «ερυθρόλευκοι» είχαν 16/50 δίποντα και αν σκεφτεί κανείς πόσα από αυτά ήταν είτε λέι απ είτε σουτ από τα… 2-3 μέτρα, το 32% είναι παράλογο. Η κακή ψυχολογία φάνηκε σε αυτό αλλά και στις 9/19 βολές με τις οποίες ξεκίνησαν το ματς. Απ’ την άλλη το πάθος φάνηκε στα 20 επιθετικά ριμπάουντ (αριθμός τεράστιος) και η θέληση για τη νίκη στην πολύ καλή απόδοση στην τέταρτη περίοδο. Εκεί ο Ολυμπιακός είχε 10/12 βολές, αλλά και σερί 8-0 όταν το ματς ήταν στην κόψη του ξυραφιού. Το 63-66 έγινε 71-66 και ουσιαστικά εκεί τελείωσε ο αγώνας.

Ο Ολυμπιακός κέρδισε πολλά από το παιχνίδι: πίστη, αυτοπεποίθηση, λίγη ηρεμία και λίγη αξιοπρέπεια. Οι παίκτες του δηλαδή, γιατί επιμένω ότι μόνο αυτοί ευθύνονται για ό,τι έγινε στο δεύτερο ματς. Ο Παναθηναϊκός απ’ την άλλη, ουσιαστικά δεν έχασε τίποτα. Ο Τσαρτσαρής είπε μια αλήθεια μετά το ματς: «Πριν τη σειρά κανείς δεν περίμενε να κερδίσουμε 2 φορές στο ΣΕΦ. Το ματς στο ΟΑΚΑ πρέπει να πάρουμε». Αν έχασαν κάτι οι «πράσινοι» είναι μόνο λίγους πόντους στο μομέντουμ, αλλά και ότι πλέον ο Ολυμπιακός θα έχει μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση στο ΟΑΚΑ απ’ όση είχε στο δεύτερο ματς.

Αν κοιτάξουμε λίγο τους πρωταγωνιστές του αγώνα, θα δούμε ότι από τον Ολυμπιακό ο Τσίλντρες συνεχίζει να είναι απίστευτος στα παιχνίδια του ΣΕΦ. Ο Γκριρ πέτυχε το… πρώτο του σουτ στη σειρά (είχε μόλις ένα λέι απ και 0/11 σουτ ως τώρα) και βοήθησε την ομάδα του, ο Τεόντοσιτς κλήθηκε να φορέσει τα παπούτσια του Παπαλουκά και το 5/1 που είχε σε ασίστ/λάθη βοήθησε την ομάδα, ο Βούισιτς ήταν αρκετά καλός, ενώ ο Πρίντεζης μπορεί πλέον να περηφανεύεται ότι έπαιξε πάρα πολύ καλά σε ένα ντέρμπι (11 πόντοι, 11 ριμπάουντ), καθώς μέχρι τώρα δεν το είχε κάνει. Κάτι άλλο; Ναι. Ο Ολυμπιακός έκανε ένα απίστευτα σοβαρό και μυαλωμένο παιχνίδι, στα μέτρα ακριβώς αυτού που ξέρω ότι ζητούσε ο Γιαννάκης από τους παίκτες. Η στατιστική λέει 6 λάθη, αριθμός μηδαμινός για τέτοιο αγώνα, ενώ με μια πιο προσεκτική ματιά βλέπουμε ότι οι «ερυθρόλευκοι» έβγαλαν ολόκληρη την πρώτη και την τέταρτη περίοδο χωρίς κανένα λάθος!

Ο Παναθηναϊκός στηρίχτηκε ουσιαστικά σε τρεις παίκτες. Ο Πέκοβιτς ήταν εκεί όποτε η μπάλα ακουμπούσε πάνω του, ο Μπατίστ βοήθησε αλλά με παράλογα πολλά λάθη για ψηλό παίκτη, ο Διαμαντίδης μπήκε «καυτός» στο ματς, αλλά στο δεύτερο ημίχρονο ήταν σαν να είχε… κατεβάσει ασφάλειες. Χαρακτηριστικό ότι δεν έβαλε ούτε έναν πόντο στο διάστημα αυτό. Ξεχνάω κάποιον; Πλάκα κάνετε; Όταν το ματς έφτασε εκεί που… ξεχωρίζουν οι άντρες όπως λένε και οι Αμερικάνοι, ο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους ήταν ο μόνος που φώναξε «παρών». Ο Σάρας είχε 10 από τους 16 πόντους του Παναθηναϊκού στην τελευταία περίοδο, το εξωφρενικό τρίποντο που έκανε όλο το ΣΕΦ να αναφωνήσει… «πωωωω» στο 71-69 και γενικώς ήταν ο μόνος που δεν φοβόταν να σουτάρει στο τέλος.

Μέτριο παιχνίδι από τους Σπανούλη, Νίκολας, κακός ο Τσαρτσαρής, δεν δοκίμασε από κοντά ο Φώτσης (2/6 τρίποντα και 0/1 δίποντο, αλλά 8 ριμπάουντ), ίσως ξεχάστηκε στον πάγκο ο Περπέρογλου (6 λεπτά) δεδομένης της απόδοσης των δύο πρώτων, ενώ εκτός κλίματος τελείως ήταν ο Σάκοτα όσο έπαιξε. Με το που μπήκε μάλιστα, ο Ολυμπιακός πήρε δύο επιθετικά ριμπάουντ μετά από βολές και από την πλευρά του. Οι ευκαιρίες σε αυτό το επίπεδο είναι ελάχιστες, οπότε ή τις πιάνεις από τα μαλλιά ή πρέπει να παίξεις αλλού.

Εν αναμονή του τέταρτου τελικού, λοιπόν, τη Δευτέρα, με την ευχή να δούμε μόνο μπάσκετ και να μη γράφουμε για τίποτε άλλο.

by Rasheed.

Μπετς Σόου!

Ο Άρης με μια χορταστική... αυτοκρατορική εμφάνιση και με τον κόσμο του στο πλευρό του να δημιουργεί απίστευτη ατμόσφαιρα (ας πάρουν αυτούς τους Αρειανούς σε ΣΕΦ και ΟΑΚΑ να παρακολουθήσουν μόνο αυτοί τους τελικούς ως επιβράβευση) διέλυσε το Μαρούσι με 82-57. Η διαφορά των 25 πόντων δεν αλλάζει τίποτα στην ισορροπία της σειράς, καθώς οι δύο ομάδες είναι ουσιαστικά ισοδύναμες. Ό,τι έγραφα και μετά το ντέρμπι, αλλά τότε πέφτουν πάνω σου να σε φάνε γιατί οι περισσότεροι δεν μπορούν να βγάλουν τον οπαδισμό από την κριτική, το λέω και τώρα: ένα ματς μπορεί να ξεφύγει, ένα ματς ανάμεσα και στις πιο ισορροπημένες ομάδες. Τα παραδείγματα πολλά.

Ο αγώνας της Τετάρτης είναι τρανή απόδειξη. Το Μαρούσι είχε επιθετική δυστοκία, είχε την ατυχία με τον τραυματισμό του Μαυροκεφαλίδη και του Μαυροειδή και έχασε την επαφή με το σκορ. Μετά οι παίκτες του απογοητεύτηκαν και η διαφορά μεγάλωσε για τον Άρη που έκανε το 2-1.

Η σειρά πάει στον Άγιο Θωμά και τα καλά νέα για τον Άρη είναι ότι αυτό είναι το πρώτο παιχνίδι στο οποίο οι παίκτες του θα παίξουν πραγματικά χαλαροί. Τι εννοώ; Στο 1-0 δεν είσαι ποτέ χαλαρός, στο 2-1 είσαι. Έχεις επιβεβαιώσει δύο φορές την έδρα σου, νιώθεις την ασφάλειά της για το 5ο παιχνίδι και ξέρεις ότι δεν έχεις τίποτα να χάσεις. Άρα, έχεις τις περισσότερες πιθανότητες για το διπλό και το κλείσιμο της σειράς. Αν με ρωτάτε, πάντως, θεωρώ ότι η σειρά θα πάει σε 5 παιχνίδια. Υπάρχει αστερίσκος σε αυτό; Ναι, η απόδοση 2-3 παικτών του Αμαρουσίου. Δεν θα πω ονόματα, ούτε θα μιλήσω συγκεκριμένα, αλλά μια ματιά στη στατιστική δεν λέει ψέματα. Αναφέρομαι στην απόδοσή τους σε σχέση με τα προβλήματα της ομάδας και στο αν μπορούν να συγκεντρωθούν στο ματς.

Στο Αλεξάνδρειο, ο Άντριου Μπετς έδωσε άλλη μία μεγάλη παράσταση. Οι φίλοι του Άρη πλέον, ακόμη κι αυτοί που είχαν αρχικά αμφιβάλλει (όταν έγραφα εδώ ότι ο Μπετς θα βοηθήσει πάρα πολύ μόλις βρει πατήματα γιατί είναι 6 μήνες εκτός αγώνων), ξέρουν ότι στη ρακέτα τους έχουν ένα γίγαντα. Ο Μπετς είχε 16 πόντους, 9 ριμπάουντ, 6 κερδισμένα φάουλ και 2 κλεψίματα με 7/7 δίποντα. Τι άλλο να ζητήσεις από το σέντερ σου; Με τον Νέλσον δίπλα του (αν ο Άρης βγει Ευρωλίγκα πρέπει οπωσδήποτε να ξεκινήσει το στήσιμο της ομάδας από αυτόν), ο Μπετς και ο Άρης κυριάρχησαν στη ρακέτα. Στην περιφέρεια ο Ράιτ ήταν καλός, ο Γκάβελ (που έμεινε και τα 20 λεπτά του πρώτου ημιχρόνου στο παρκέ) καταπληκτικός. Ηλιάδης και Τσαλδάρης έμειναν στη μετριότητα του τελευταίου καιρού για άλλη μια φορά, αλλά αυτό δεν κόστισε στον Άρη. Πάντως, δίνει τροφή για σκέψη για τον καλοκαιρινό σχεδιασμό.

Ο Άρης είναι αυτή τη στιγμή ακριβώς στην αντίθετη κατάσταση από το Μαρούσι. Αναφέρομαι μόνο αγωνιστικά. Έχει 4 ξένους οι οποίοι είναι τόσο μεγάλης αξίας που μπορούν να τον οδηγήσουν σε πολύ καλή πορεία στην Ευρωλίγκα της επόμενης περιόδου. Αλλά θέλει προσθήκες στο ελληνικό του στοιχείο.

Το Μαρούσι στο ματς έμοιαζε χωρίς οδηγό. Ο Κις ήταν πολύ μέτριος και δεν είχε σκορ, η μπάλα δεν περνούσε σωστά στη ρακέτα, ο Μαυροκεφαλίδης ήταν σε άσχημη μέρα και ο Μαρκόπουλος είδε τους παίκτες του να παρατάνε το ματς μετά το 32΄-33΄. Πάντως, ας μην μας ξεγελάσει αυτή η εικόνα. Στον Άγιο Θωμά από 0-0 θα ξεκινήσει το ματς και ο Άρης θα πρέπει να εμφανιστεί εξίσου καλός για να κερδίσει και να κλείσει τη σειρά χωρίς το άγχος του 5ου ματς. Απ’ την άλλη το Μαρούσι θα έχει όλο το άγχος του κόσμου στο 4ο παιχνίδι, αλλά αν μπορέσει να κερδίσει θα είναι πιο χαλαρό από τον Άρη στο Αλεξάνδρειο. Αυτό γιατί θα ξέρει ότι είναι αουτσάιντερ και δεν θα έχει και το βάρος του κόσμου. Σε κάθε περίπτωση, το ξαναλέω, η σειρά αυτή μας αρέσει πολύ ως τώρα και ελπίζουμε το φινάλε της να είναι αντάξιο της αρχής της.

by Rasheed.

Βραδιά ντροπής, μέρος ΙΙ

Στο ίδιο έργο θεατές γίναμε για δεύτερη φορά στους τελικούς, τώρα σε πράσινο φόντο. Εννοείται ότι δεν θα ξεκινήσω ούτε και τώρα με το αγωνιστικό μέρος του τελικού, καθώς για μένα περνάει σε δεύτερη μοίρα. Οι κάφροι χτύπησαν και πάλι το μπάσκετ, καταφέρνοντας ακόμα μία μαχαιριά στο ταλαιπωρημένο κορμί του.

Τα όσα διαδραματίστηκαν στο ΟΑΚΑ είναι ξανά ντροπή για τον αθλητισμό, αλλά ξανά έχουν υπαίτιους και προστάτες. Δεν ξέρω πόσοι προσέξατε πώς ανακοινώθηκε από τα περισσότερα αθλητικά σάιτ και τις περισσότερες εφημερίδες η τιμωρία του Ολυμπιακού, επικείμενη το πρωί της Δευτέρας, ανακοινωμένη το απόγευμα. «Σύμφωνα με τον κανονισμό του ΕΣΑΚΕ, πρέπει να περάσουν 5 μέρες από την ανακοίνωση της τιμωρίας, μέχρι ισχύ της, οπότε ο τρίτος τελικός θα είναι ανοικτός για τον κόσμο. Το ίδιο θα γίνει και με τον τέταρτο, σε περίπτωση που γίνουν επεισόδια στο ΟΑΚΑ, αφού ο Παναθηναϊκός δεν θα κληθεί σε απολογία πριν την Τετάρτη και η τιμωρία του θα ισχύσει από τη νέα αγωνιστική περίοδο», έγραφαν πάνω κάτω όλοι. Δηλαδή, εν ολίγοις, κόκκινες και πράσινες εφημερίδες, αλλά και… ουδέτεροι παρότρυναν τους κάφρους να κάνουν και το δεύτερο τελικό πόλεμο, αφού δεν επρόκειτο να έχει πρόβλημα η ομάδα τους φέτος, αλλά του χρόνου, στα «αδιάφορα» παιχνίδια της κανονικής περιόδου. Ελπίζω όλοι τώρα να είναι ευχαριστημένοι που εισακούστηκαν οι… οδηγίες που είχαν δώσει προς τους κάφρους.

Αν στον πάγκο του Ολυμπιακού δεν είχε τα αντανακλαστικά ο Βασιλόπουλος που ήταν πιο κοντά να πετάξει την τσάντα στον αγωνιστικό χώρο πριν λαμπαδιάσει πάνω τους, ήταν πολύ πιθανό να πάρουν φωτιά πετσέτες, φόρμες και εμφανίσεις που φορούσαν οι παίκτες εκείνη την ώρα. Άρα… ευχαριστημένοι να είμαστε ξανά, όπως και στον πρώτο τελικό. Τότε, γλίτωσαν οι πράσινοι τα πόδια τους από την έκρηξη, που αν γινόταν κάτω από παίκτη, του έκοβε το πόδι, τη Δευτέρα γλίτωσαν οι κόκκινοι τα εγκαύματα. Εκτός από τον Βούισιτς που το έφαγε το αντικείμενό του, έτσι για να καταλάβει πού ήρθε… Οι κάφροι κατάφεραν να περάσουν το «δίχτυ της ντροπής μας» (αντί να ντρέπεσαι που σε μαντρώνουν με δίχτυ λες και είσαι ζώο, προσπαθείς να αποδείξεις ότι όντως... είσαι ζωο) που τους χώριζε από τον πάγκο του Ολυμπιακού μετά από πολλές προσπάθειες, αφού πριν καν το ζέσταμα πετούσαν συνεχώς πάνω του κροτίδες και «γουρούνες» δοκιμάζοντας τις αντοχές του.

Προσωπικά, απλώς περιμένω να τελειώσουν οι τελικοί, να βγει πρωταθλητής όποιος βγει, να χαρούν οι κάφροι του και να ξεχάσουμε άλλη μια χρονιά. Το μπάσκετ που παίζεται στους τελικούς, με αφήνει πια παγερά αδιάφορο. Η κατάσταση έχει κουράσει και πια μόνο την πλάτη μπορούμε να της γυρίσουμε, με μια έκφραση αηδίας στο πρόσωπο. Προς όλους όσοι τη συντηρούν.

Στο αγωνιστικό μέρος, ο Γιαννάκης είπε: «Σήμερα στο γήπεδο μπήκε μόνο μία ομάδα». Δεν έχω να προσθέσω κάτι παραπάνω. Όλα γύρω από αυτό θα κινηθούν. Ο Ολυμπιακός ήταν ψυχολογικά ανέτοιμος, οι παίκτες του από την αρχή δεν μπήκαν στη νοοτροπία του ματς, δεν μπόρεσαν να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις ενός τέτοιου αγώνα. Μια ήττα στους 5 και τους 10 πόντους βαρύνει τον προπονητή. Για όσους έχουν παίξει μπάσκετ είναι όμως σαφές ότι μια ήττα 30 πόντων βαρύνει τους παίκτες. Οι παίκτες του Ολυμπιακού δεν ήταν συγκεντρωμένοι από το ζέσταμα, δεν ήταν έτοιμοι για το ματς, δεν μπόρεσαν να ορθώσουν ανάστημα απέναντι στην εξέδρα και τους παίκτες του Παναθηναϊκού. Δεν θα αναφερθώ καν για τα όσα έγιναν μετά το 27ο λεπτό και τη διακοπή. Όπως είπα και προχτές, το ματς για μένα τελειώνει εκεί. Όμως, εκεί, η διαφορά ήταν 20 πόντοι. Ο Ολυμπιακός σκόραρε μόνο με προσωπικές ενέργειες ή από παιδικά λάθη του Παναθηναϊκού και όσα έλεγε το προπονητικό επιτελείο έμπαιναν από το ένα αυτί και έβγαιναν από το άλλο. Εντάξει, είναι δεδομένο ότι μέχρι να πάρει το πρωτάθλημα ο Ολυμπιακός θα έχει όλο και περισσότερο άγχος. Όμως για να διαχειριστεί αυτό το άγχος πήρε παίκτες όπως ο Παπαλουκάς, ο Βούσιτς, ο Χαλπερίν, ο Γκριρ, ο Τσίλντρες, ενώ και οι Έλληνες διεθνείς του δεν μπορούν πλέον να θεωρηθούν άπειροι. Οι παίκτες ήταν που δεν διαχειρίστηκαν το άγχος και τη σημασία του ματς, όχι ο Γιαννάκης. Ο Παπαλουκάς έχει αρνητικό πρόσημο στη σχέση ασιστ/λάθη και τόσα νεύρα όσα δεν έχει άνεργος πατέρας με δάνειο που μαθαίνει ότι η τράπεζα του παίρνει το σπίτι τη μέρα που απολύθηκε, ο Μπουρούσης ήταν εκνευρισμένος από το ζέσταμα και εκτός αγώνα μέχρι το -26 της ομάδας του, ο Βούισιτς ήταν μόνος, εγκλωβισμένος και απών, ο Γκριρ περιμένουμε ακόμη να βάλει το πρώτο εντός παιδιάς σουτ στους τελικούς (έχει μέχρι στιγμής ένα εύστοχο λέι απ και 0/11 σουτ), ο Χαλπερίν απλώς δεν είναι στην Ελλάδα, ο Τσίλντρες, που έχει τις περισσότερα ελαφρυντικά απ’ όλους τους άλλους, ήταν εμφανώς επηρεασμένος από την άμυνα του Παναθηναϊκού που προσαρμόστηκε πάνω του αλλά και το κλίμα της ομάδας του. Όλα αυτά, με συγχωρείτε, αλλά είναι πράγματα που έκριναν τον αγώνα, αλλά δεν εξαρτώνται από το Γιαννάκη. Δεν νοείται σε τέτοιο ματς να έχεις μοναδικό παίκτη που κατέβηκε να παίξει μπάσκετ έναν 22χρονο Σέρβο (Τεόντοσιτς) και όλοι οι αστέρες σου να είναι αλλού γι’ αλλού. Σε αυτό δεν φταίει ο Γιαννάκης.

Για τον Παναθηναϊκό μόνο μια λέξη υπάρχει: υπόκλιση. Στον Ομπράντοβιτς, που κέρδισε τη μάχη των προπονητών (αν και για μένα δεν έκρινε αυτό το ματς) και στους παίκτες που σε κάθε φάση ήταν ένα κλικ πιο μπροστά από τους αντιπάλους τους και με κάθε τους κίνηση έδειχναν ότι αυτοί ήξεραν τι ζητούσαν από το ματς και τι ήθελαν στο παρκέ. Ο Παναθηναϊκός μετά το τεράστιο διπλό στο ΣΕΦ, κράτησε το πλεονέκτημα έδρας και πλέον έχει 3 «title-balls», τρεις ευκαιρίες για να πάρει τον τίτλο, που αυτή τη στιγμή είναι μια ανάσα μακριά από τα χέρια του. Αν όλη τη χρονιά λέμε πόσο κοντά είναι οι δύο «αιώνιοι» και πόσο το δείχνουν αυτό όλα τα ματς, τη Δευτέρα ήταν έτη φωτός μακριά. Προφανώς όχι σε αξία παικτών, αυτοί ίδιοι είναι, αλλά σε όλους τους άλλους παράγοντες. Πάνω απ’ όλα στον παράγοντα ομάδα. Ο ένας ήταν ομάδα, ο άλλος όχι. Ο ένας ήταν ένα σύνολο που πάλευε για τη νίκη, ο άλλος 5 ετερόκλητα άτομα που έκαναν διαγωνισμό ποιος θα είναι πιο πολύ εκτός αγώνα, ποιος θα έχει τα περισσότερα νεύρα και ποιος θα κάνει περισσότερο κακό στην ομάδα του.

Πριν κλείσω πάμε και σε λίγο παρασκήνιο που δεν θα διαβάσετε αλλού; Θεωρώ ότι με αυτό θα αποκτήσετε μια πιο καθαρή άποψη της κατάστασης. Ο Ομπράντοβιτς σε πηγαδάκι μετά τη συνέντευξη Τύπου έβραζε παρά τη νίκη. Για τον κόσμο. Έλεγε «ας μπει πρόστιμο 100.000 ευρώ την πρώτη φορά, μετά τα διπλάσια, την επόμενη τα διπλάσια μέχρι να φτάσει να πληρώσει ο Παναθηναϊκός 2.000.000 ευρώ. Να δούμε αν τότε θα νοιαστούν να σταματήσουν αυτό το πράγμα που γίνεται». Δεν είναι χαζός ο Σέρβος, ξέρει ποιοι συντηρούν την κατάσταση. Φάνηκε άλλωστε και από το «Εγώ προσωπικά δεν τους θέλω στο γήπεδο αυτούς. Άλλοι στην ομάδα μπορεί να τους θέλουν, εγώ όχι» που είπε στη συνέντευξη Τύπου. Ο νοών νοείτω...

Στο άλλο στρατόπεδο, οι άνθρωποι της ομάδας έβραζαν με τους παίκτες. Όσοι ήταν κοντά στον πάγκο και άκουγαν τι λεγόταν στα τάιμ άουτ, αλλά και στις οδηγίες που έδινε συνεχώς ο Γιαννάκης στους παίκτες του και κατά τη διάρκεια του ματς, τα είχαν με τους παίκτες και όχι με τον Γιαννάκη. Χαρακτηριστικά έλεγαν: «τους έλεγε στους 13 πόντους, βάλτε την μπάλα στο καλάθι, να πλησιάσουμε, να ξεκολλήσουμε, έβγαζε το σύστημα, κι αυτοί πήγαιναν και σούταραν τρίποντο τελείως εκτός συστήματος. Ψηλός κιόλας». Τα είχαν με τους ψηλούς και τον Μπουρούση που δεν άκουγαν τον Γιαννάκη, που ήταν εκτός κλίματος, αλλά και με τους περιφερειακούς. Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες ως προς το τι έλεγαν, αλλά γενικώς, στην αποστολή του Ολυμπιακού, η απογοήτευση στρεφόταν αποκλειστικά προς τους παίκτες και όχι τον Γιαννάκη. Δικαιολογημένα αν με ρωτάτε.

by Rasheed.

Γεμάτοι από μπάσκετ

Άνοιξε το μάτι μας πάλι στον Άγιο Θωμά το Σάββατο. Δεν εννοώ τις πάρα πολλές σε αριθμό όμορφες παρουσίες στις εξέδρες (αναλογία όμορφων παρουσιών/σύνολο οπαδών μεγαλύτερη από κάθε άλλο γήπεδο της χώρας), για να κάνουμε και λίγο πλάκα, αλλά το μπάσκετ που βλέπουμε στη σειρά του Αμαρουσίου με τον Άρη.

Οι δύο ομάδες έχουν βάλει τις βάσεις για να μας χαρίσουν την καλύτερη σειρά μικρών τελικών της ιστορίας, αφού και τα δύο παιχνίδια μέχρι στιγμής είναι απίστευτα.

Το πάθος και η ένταση ξεχείλιζαν στο δεύτερο παιχνίδι, οι παίκτες τα έδιναν όλα, η ατμόσφαιρα μύριζε πλέι οφς και έλειπαν οι καφρίλες που ζήσαμε την Πέμπτη στο ΣΕΦ (και δυστυχώς όλοι περιμένουμε τον επόμενο τελικό για να τις ξαναζήσουμε).

Το Μαρούσι ξεπέρασε τα προβλήματά του και μπόρεσε να πάρει τη νίκη στο ματς. Και πιστέψτε με, είναι πολλά τα προβλήματά του και μειωμένη η ψυχολογία της ομάδας κατά πολύ. Ιδίως των ξένων παικτών.

Στον αγώνα ο Άρης επέβαλε το ρυθμό του στο πρώτο ημίχρονο, εκμεταλλεύτηκε κάποια ελεύθερα σουτ και είχε βάλει το Μαρούσι στο δύσκολο ρόλο να τον κυνηγά σε όλο το α΄ ημίχρονο. Το γεγονός ότι οι παίκτες του Αμαρουσίου δεν ένιωθαν καθόλου βολικά στο ρόλο αυτό, φάνηκε από τις αντιδράσεις του και από το γεγονός ότι ήταν αρκετά άστοχοι.

Όμως, στην επανάληψη όλα άλλαξαν. Ο Σούλης Μαρκόπουλος μίλησε με τους παίκτες του και τους βοήθησε να ξεπεράσουν το σοκ από την πίεση του αγώνα και να μπορέσουν να ευστοχήσουν σε μακρινό σουτ. Ξεκίνησαν το ματς με 1 μόλις τρίποντο σε ολόκληρο το πρώτο ημίχρονο, ενώ πέτυχαν 4 στο δεύτερο, τα τρία από τον καταπληκτικό Χαραλαμπίδη.

Ο Άρης είχε αντίστροφη πορεία, καθώς στην τρίτη περίοδο δεν μπορούσε να βρει το δρόμο προς το καλάθι το ίδιο εύκολα από την περιφέρεια. Ο Ματσόν έξυπνα το είδε και ζήτησε από τους παίκτες του να παίζουν κοντά στο καλάθι, αλλά και πάλι, το Μαρούσι βρήκε τρόπο να γυρίσει τον αγώνα και να περάσει μπροστά.

Ο Κίκι Κλαρκ έκανε μια μεγαλειώδη εμφάνιση με 29 πόντους και 10/13 σουτ εντός παιδιάς, αλλά ουσιαστικά βοήθεια είχε μόνο από τον Άντριου Μπετς που για ένα ακόμη παιχνίδι ήταν καταπληκτικός. Ο Μπετς έκανε ξανά νταμπλ νταμπλ με 13 πόντους και 10 ριμπάουντ και προβλημάτισε ιδιαίτερα Μαυροκεφαλίδη και Γλυνιαδάκη.

Όμως, το παιχνίδι κρίθηκε και πάλι στη μετριότητα του Τσαλδάρη και του Ηλιάδη που δεν βοήθησαν την ομάδα τους (συνολικά 4 πόντοι με 2/8 εντός παιδιάς), ενώ και ο Ράιτ επέστρεψε στις μέτριες εμφανίσεις (4 πόντοι με 2/9).

Επειδή αναφέρθηκα στην ατμόσφαιρα του αγώνα, πρέπει να ομολογήσω ότι προς στιγμήν πήγε να χαλάσει στο ξεκίνημα. Οι οπαδοί του Αμαρουσίου από την αρχή τα είχαν με τη διαιτησία, σκεπτόμενοι το Αλεξάνδρειο και το πρώτο ματς της σειράς, αλλά βλέποντας και τον Βορεάδη που είναι κόκκινο πανί.

Το φτύσιμο που δέχτηκε ο Βορεάδης όταν διέκοψε το ματς είναι προφανώς απαράδεκτο και καταδικαστέο. Τέτοιες ενέργειες αρμόζουν σε υπάνθρωπους. Όμως, ο τρόπος που αντέδρασε ο Έλληνας ρέφερι παραλίγο να τινάξει το ματς στον αέρα. Ζήτησε αμέσως την εκκένωση όλης της κερκίδας πίσω από την μπασκέτα που σούταρε το Μαρούσι, προκαλώντας την έκρηξη του γηπέδου. Ο εύκολος τρόπος θα ήταν ή να απομακρύνει τον εν λόγω τύπο ή να πει να μείνει η κάτω κάτω σειρά κενή. Το να βλέπουμε όσα είδαμε στο ΣΕΦ και να υπάρχει διαιτητής που να ζητά εκκένωση για ένα φτύσιμο, είναι ακραίο και υποκριτικό. Μην κάνουμε στους «μικρότερους» όσα δεν τολμάμε σε Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό. Το μεγαλύτερο λάθος του Βορεάδη, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι ανοίγει διάλογο με την εξέδρα. Ό,τι του είπαν στο ξεκίνημα, το είπαν και στον Σπυρίδωνος, αλλά εκείνος τους αγνόησε και μετά από 5 λεπτά τον ξέχασαν παντελώς. Ο Βορεάδης γύρισε (!) και απάντησε και μπήκε σε διάλογο με τους οπαδούς, απειλώντας κάποιους εξ αυτών ότι θα τους διώξει από το γήπεδο (όχι στη γραμματεία… σε αυτούς). Αυτό, θεωρώ ότι είναι τελείως λανθασμένο και αντί να βοηθάει, δημιουργεί προβλήματα.

by Rasheed.

Βραδιά ντροπής

Όποιος περιμένει να αρχίσουμε το άρθρο με τον αγώνα και τη νίκη του ενός, την ήττα του άλλου, το μπρέικ της έδρας και τα λοιπά, προφανώς δεν μας διαβάζει πολύ καιρό. Έχουμε πει από την αρχή ότι εδώ γράφουμε ό,τι βλέπουμε χωρίς οπαδικές παρωπίδες. Ο αγώνας στο ΣΕΦ ήταν ντροπή για το μπάσκετ. Ακόμα μια φορά, ένας αγώνας ανάμεσα στις δύο καλύτερες ομάδες της Ευρώπης αφήνει πικρή γεύση στα χείλη, γεύση αηδίας, γεύση ντροπής. Το ματς θα έπρεπε να έχει διακοπεί υπέρ του Παναθηναϊκού στο 58-60 με 1:25 να απομένει για το τέλος. Πραγματικά δεν βλέπω το λόγο για τον οποίο συνεχίστηκε το ματς, με υπερβαίνει το να προσπαθήσω να βρω δικαιολογία γι’ αυτό. Ακόμη κι αν έβγαινε απόφαση αύριο που θα έλεγε ότι διακόπτονται οι φετινοί τελικοί, θα με άφηνε αδιάφορο και θα την επικροτούσα. Το γεγονός ότι δεν θρηνήσαμε θύματα ήταν απλά τυχαίο και πάλι. Κάτι η γρήγορη αντίδραση των παικτών του Παναθηναϊκού που έφυγαν από τον πάγκο τους πριν σκάσει η «γουρούνα» στα πόδια τους (την είδατε φαντάζομαι την τρύπα στο παρκέ μετά), κάτι ο φόβος των ΜΑΤ που απέτρεψε τους κάφρους από το να μπουν στον αγωνιστικό χώρο όταν έσπασαν τον κλοιό των σεκιουριτάδων, και τη βγάλαμε χωρίς νεκρούς και τώρα.

Δεν νομίζω ότι κανείς νοήμων φίλος του μπάσκετ ενδιαφέρεται μετά από τέτοιες εικόνες για το τι έγινε στον αγώνα και νιώθει οτιδήποτε άλλο εκτός από απηυδισμένος. Δεν θα αναρωτηθώ καν (όπως ο Τσίλντρες) για ποιο λόγο έγινε αυτό με τη διαφορά στους 2 πόντους, με 1:25 για το τέλος και με την μπάλα στον Ολυμπιακό. Δεν έχει σημασία. Πλέον, ο ασθενής πεθαίνει και το μπάσκετ χάνει καθημερινά όλο και περισσότερους από τους ανθρώπους που το αγαπούν πραγματικά. Η μοναδική λύση για να δούμε μπάσκετ είναι να κλείσουμε τα γήπεδα λοιπόν; Να γίνονται οι τελικοί κεκλεισμένων των θυρών; Δεν το πιστεύω, οπότε οι ευθύνες για το έκτρωμα βαρύνουν αποκλειστικά τις δύο ομάδες. Αυτές μόνες είναι υπεύθυνες για την κατάντια του μπάσκετ και αυτές θα λογοδοτήσουν στην ιστορία.

Δεν υπάρχουν ούτε κοινωνικά αίτια, όπως η ανεργία και η φτώχεια, ούτε αντίδραση προς τους αστυνομικούς, ούτε τίποτα. Υπάρχουν στρατοί ανεγκέφαλων και επικίνδυνων κάφρων και από πίσω δύο ομάδες που τους συντηρούν και τους προστατεύουν. Να τους χαίρεστε.

Αρχικά, η σκέψη στο blog ήταν να σταματήσει εδώ το άρθρο. Όλοι μας δεν είχαμε καμία όρεξη να γράψουμε για το ματς. Όμως, επειδή γνωρίζουμε ότι την Παρασκευή θα έχουμε αρκετούς φίλους του Age of Basketball που θα συντονιστούν για να ακούσουν τη γνώμη μας για το αγωνιστικό κομμάτι, κι επειδή σεβόμαστε όσους μας διαβάζουν, αποφασίσαμε να μιλήσουμε και για τον αγώνα.

Το ματς ήταν κλειστό και ισορροπημένο. Ο Ολυμπιακός πήρε 9 πόντους διαφορά, ο Παναθηναϊκός πήρε 8. Ο Παναθηναϊκός έμεινε στους 10 πόντους σε 8 λεπτά στη δεύτερη περίοδο και στους 6 πόντους σε 9,5 λεπτά στο τέλος του ματς, ο Ολυμπιακός έμεινε στους 11 πόντους σε 14 λεπτά στο δεύτερο ημίχρονο. Οι δύο ομάδες είχαν ίδια ποσοστά σχεδόν σε βολές, δίποντα και τρίποντα (με τον Παναθηναϊκό να σουτάρει 13 περισσότερες βολές, λογικό αφού έριξε 10 στα τελευταία 40 δευτερόλεπτα), ο Παναθηναϊκός είχε 2 ριμπάουντ περισσότερα, 2 κλεψίματα περισσότερα και 2 λάθη λιγότερα, ο Ολυμπιακός είχε 4 ασίστ περισσότερες. Αμφότερες είχαν από παίκτες-κλειδιά σε ημέρα ανυπαρξίας. Ο Γιασικεβίτσιους και ο Διαμαντίδης από τον Παναθηναϊκό δεν ήταν στο γήπεδο, ο Γκριρ και ο Χαλπερίν από τον Ολυμπιακό επίσης απόντες. Και οι τέσσερις περισσότερο επιβάρυναν τις ομάδες τους παρά τις βοήθησαν. Βγάζω τις βολές στο τέλος, στις οποίες οι τέσσερίς τους είχαν 14/14.

Ο Ολυμπιακός είχε δύο παίκτες που έπαιξαν απίστευτα, τον Τσίλντρες και τον Μπουρούση, και τον Βούισιτς που τους ακολούθησε, ο Παναθηναϊκός είχε 3 παίκτες που έπαιξαν πάρα πολύ καλά (Πέκοβιτς, Σπανούλη, Νίκολας) και τον Μπατίστ που τους ακολούθησε. Μετά το Βερολίνο και οι δύο είχαν δουλέψει πάρα πολύ πάνω στην άμυνα και θέλησαν να κρατήσουν το ματς χαμηλά.

Οι προπονητές προσπάθησαν πάρα πολύ, έκαναν συνεχείς αλλαγές, αλλά λίγο πολύ δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν αυτό που φοβόντουσαν. Ο Γιαννάκης το κόμπλεξ και τη νευρικότητα των παικτών του που για πρώτη φορά από το 1999 είχαν το πρώτο ματς στην έδρα τους με τον Παναθηναϊκό στους τελικούς και ο Ομπράντοβιτς το γεγονός ότι η ομάδα του χάνει πολύ εύκολα τις διαφορές που παίρνει. Το πρώτο στοίχισε στον Ολυμπιακό στο ξεκίνημα κάθε ημιχρόνου και ήταν ιδιαίτερα εύγλωττο στο δεύτερο, με τον πάγκο του Ολυμπιακού να χτυπιέται, να παίρνει συνεχή τάιμ άουτ, αλλά την μπάλα να μένει στα χέρια των πλέον έμπειρων παικτών της ομάδας. Το δεύτερο στοίχισε στον Παναθηναϊκό, καθώς το 45-53 έγινε πολύ γρήγορα 56-56. Ο Ομπράντοβιτς σε ένα πηγαδάκι μετά το ματς έλεγε «ήταν πολύ εύκολο για μας να τελειώσουμε το παιχνίδι μετά τα επεισόδια. Τα περιμέναμε. Όμως ήταν πολύ δύσκολο να το τελειώσουμε αγωνιστικά παίρνοντας τη νίκη από τη στιγμή που χάσαμε τη διαφορά ξανά. Το κάνουμε σε κάθε παιχνίδι».

Ο Παναθηναϊκός πήγε πανέτοιμος στο ΣΕΦ και έδειξε ότι ψυχολογικά ήταν προετοιμασμένος για όλα. Το ματς ήταν οριακό βεβαίως, αλλά στους «πράσινους» αξίζουν πάρα πολλά συγχαρητήρια για την εμφάνισή τους, τα οποία πολλαπλασιάζονται μετά τα όσα έγιναν στο παρκέ. Ο Παναθηναϊκός στο τελευταίο 1:25 κλήθηκε ουσιαστικά να πάρει έναν αγώνα που θα έπρεπε ήδη να του έχει κατοχυρωθεί. Μεγάλη εμφάνιση που ίσως κρίνει και τον πρωταθλητή φέτος στην Α1.

Όμως, δυστυχώς, και πάλι οι διαιτητές δεν απέφυγαν το καθοριστικό λάθος στο φινάλε (γενικά στο ματς λάθη έγιναν αρκετά και εκατέρωθεν). Επειδή αρκετοί ρωτούσαν και στο γήπεδο για τις φάσεις, το 5ο φάουλ του Μπουρούση ήταν καθαρό και σωστό, στον Τσίλντρες γίνεται φάουλ στο 58-58 στη ρακέτα, ενώ ο Γιασικεβίτσιους δυστυχώς κάνει φάουλ στον Παπαλουκά στη λήξη του αγώνα. Και λέω δυστυχώς (όπως πρώτος το είπε ο BEN) γιατί συμφωνούμε όλοι στο blog ότι το ματς έπρεπε να είχε τελειώσει στο 39ο λεπτό και όχι να συζητάμε τώρα για τη διαιτησία και το (καθοριστικό για το νικητή) λάθος στο τέλος. Κάποιοι μπορεί να το πουν ότι αποδόθηκαν «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι», εγώ απλώς λέω ότι οι φοβισμένοι διαιτητές που δεν είχαν τα κότσια να διακόψουν το ματς, απλώς έβαλαν ένα ακόμα λιθαράκι ανικανότητας και ακαταλληλότητας στο φινάλε.

by Rasheed.