Πιστοί στο ραντεβού!

Οι Νέοι Άντρες ολοκλήρωσαν την Κυριακή την προσπάθειά τους στο αντίστοιχο Ευρωμπάσκετ κατακτώντας το ασημένιο μετάλλιο. Αυτή η επιτυχία ουσιαστικά φέρνει αυτή τη γενιά για 3η συνεχόμενη χρονιά μέσα στα μετάλλια στις μεγάλες διοργανώσεις, επιτυχία τρομερή.

Επίσης, με αυτό το μετάλλιο, οι περισσότεροι κλείνουν τον κύκλο τους στις «μικρές» εθνικές και ετοιμάζονται για τη μεγάλη. Όσοι δουλέψουν σκληρά και ανέβουν το πιο δύσκολο επίπεδο.

Το Ευρωμπάσκετ έδειχνε από την αρχή ότι η Ελλάδα θα είναι στα μετάλλια. Καλή άμυνα, ένας Παππάς που έπαιζε κάθε αντίπαλο μόνος του και ήταν ασταμάτητος, ο Παπανικολάου με ρόλο κλειδί και ο Σλούκας να κρατάει με επιτυχία και άνεση τα γκέμια της ομάδας μαζί με τον Μάντζαρη.

Με τον απίστευτο οίστρο του Παππά η Ελλάδα έφτασε ως το ασημένιο μετάλλιο ή, αν προτιμάτε, περίπου 2 λεπτά μακριά από το χρυσό. Γιατί στο 38ο λεπτό του τελικού το σκορ ήταν 58-63 για τη γαλλική ομάδα μετά από ελληνική αντεπίθεση διαρκείας.

Πάντως, ο τελικός δεν ήταν το παιχνίδι που θα θέλαμε. Οι Γάλλοι ήταν πιο παθιασμένοι, έπαιζαν καλύτερη άμυνα (με τον πάγκο τους σε όλο το τουρνουά να φωνάζει σε κάθε άμυνα "defense-defense") και χρησιμοποίησαν τα αθλητικά κορμιά τους για να βγάλουν την εθνική μας εκτός ρυθμού και αγώνα. Ο Παππάς δεν είχε τις βοήθειες που είχε σε άλλα ματς, καθώς Παπανικολάου, Σλούκας και Β. Μάντζαρης έπαιξαν 103 λεπτά (όλοι πάνω από 30) και είχαν 15 από τα 18 λάθη της εθνικής.

Έτσι, οι Γάλλοι έφτασαν τη διαφορά στους 22 πόντους, τρέχοντας μάλιστα ένα 20-0 κατά τη διάρκεια του ματς, 20-0 που ουσιαστικά κόστισε το χρυσό στην εθνική μας. Το 6-4 έγινε 6-24 για τους Γάλλους, μέσα σε κάτι περισσότερο από 6 λεπτά. Η Ελλάδα δεν ξεπέρασε εύκολα το σοκ, καθώς χρειάστηκε να φτάσουμε στα μισά της τρίτης περιόδου και το 24-45 για να αρχίσει να μειώνεται η διαφορά.

Από αυτά και μόνο φαίνεται πόσο δύσκολο ήταν το έργο των Ελλήνων παικτών στα τελευταία 15 λεπτά, όπου μπόρεσαν να μειώσουν από το -22 στο -5 αλλά όχι περισσότερο. Σίγουρα, όλοι θα προτιμούσαμε ένα καλύτερο φινάλε στη διοργάνωση, αλλά το σημαντικό είναι ότι τα παιδιά «φώναξαν» «παρών» ακόμη μία χρονιά.

Η Ελλάδα φάνηκε να μην έχει την ενέργεια που χρειαζόταν στον τελικό, λάθος πιθανότατα του Μίσσα, που σε μια τόσο απαιτητική διοργάνωση δεν εμπιστευόταν και τους 12 παίκτες του και δεν μοίραζε το χρόνο συμμετοχής σωστά (για το ροτέισον τα λέγαμε και στη μεγάλη εθνική, όπου το ίδιο έκανε ο Καζλάουσκας και κόστισε στον ημιτελικό).

Η Ελλάδα είχε 8-0 μέχρι τον τελικό με πιο θεαματικές της νίκες (όχι πιο ευρείες) τον προημιτελικό με τους Ρώσους και το 74-55 και τον ημιτελικό με τους Κροάτες (71-56), παιχνίδια δύσκολα όπου ουσιαστικά δεν κινδύνευσε καν.

Από το τουρνουά αυτό αναδείχτηκαν αρκετά συμπεράσματα, για αρκετά από τα οποία θα συζητήσουμε τις επόμενες ημέρες. Φάνηκε ότι ο Νίκος Παππάς έχει κάνει άλματα και ξεχωρίζει από τους παίκτες της ηλικίας του, όντας πια έτοιμος για το υψηλότερο επίπεδο. Ο Παππάς έδειξε ότι υπάρχουν Έλληνες παίκτες που αν προσεχτούν από τον προπονητή τους μπορούν να σκοράρουν με ευχέρεια και καλά ποσοστά. Τελείωσε τη διοργάνωση 1ος σκόρερ με 22.1 πόντους, σουτάροντας με απίστευτα ποσοστά 56% στα δίποντα 40% στα τρίποντα και 91% στις βολές.

Σημαντικό ρόλο έπαιξαν και άλλοι παίκτες, ενώ άλλοι φάνηκε ότι τη χρονιά που πέρασε έκαναν βήματα προς τα πίσω (ή έμειναν στάσιμοι), δυστυχώς με την ευθύνη να βαραίνει κυρίως άλλους. Γι’ αυτό θα συζητήσουμε στο επόμενο άρθρο.

by Rasheed.

Υ.Γ.: Η ΕΡΤ, αφού πρώτα μας… «ανάγκασε» να δούμε κάθε αγώνα του χειρότερου Μουντιάλ στην ιστορία, εκ των οποίων το 80% των αγώνων με αναμετάδοση από το στούντιο (και «μαργαριτάρια» τύπου: «κάπου τρέχει ο διαιτητής, αλλά πού άραγε;», «όπως βλέπετε πρέπει ο τάδε να μπήκε αλλαγή νωρίτερα, αλλά δεν μας το έδειξαν», και άλλα πολλά) δεν θεώρησε αρκετά σημαντικά τα ματς της εθνικής Νέων Αντρών για να κάνει το ίδιο, ούτε καν τα νοκ άουτ παιχνίδια, αφήνοντας ένα συνδρομητικό κανάλι με ελάχιστους συνδρομητές να πάρει τη διοργάνωση. Σημεία των καιρών…

Ποιο όραμα;

Ανακοινώσεις, απαντήσεις, κατηγορίες, ειρωνείες, υπόνοιες για στημένα παιχνίδια, κατηγορίες για «δόλια εξαπάτηση», για «ντροπή στην ιστορία του αθλητισμού» πολιτικοί μπλεγμένοι, Ομοσπονδία μπλεγμένη, δικαιοσύνη μπλεγμένη, δύο ομάδες χωρισμένες, διοικητικοί παράγοντες που αλληλοκατηγορούνται. Κάπως έτσι τελειώνει η ιστορία της συγχώνευσης του Ικάρου στον Έσπερο και της δημιουργίας του σωματείου Ίκαρος-Έσπερος που έλαβε μέρος τη σεζόν που τελείωσε στην Α2.

Ο Ίκαρος-Έσπερος κατάφερε μέσα από τη συμμετοχή του στο πρωτάθλημα της Α2 να κερδίσει την άνοδό του στην Α1, όμως στο νέο πρωτάθλημα, όπως όλα δείχνουν θα υπάρξει… η μισή ομάδα, αφού πλέον η Ομοσπονδία επικύρωσε απόφαση δικαστηρίου και χώρισε τα δύο σωματεία, στέλνοντας τον Ίκαρο στην Α1 και τον Έσπερο στη Β΄ ΕΣΚΑΝΑ.

Το όποιο όραμα υπήρχε από μια ομάδα γειτονιάς (αυτό δεν αποτελεί μομφή στην ιστορία της, μιλάει για το μέγεθός της μόνο) για άνοδο στην Α1, συνένωση και επιβίωση σε αυτή, χάθηκε κάπου ανάμεσα στους χαρακτηρισμούς για απατεώνες και ντροπές του αθλήματος. Άλλη μία ιστορία που ταιριάζει απόλυτα στο ελληνικό πρωτάθλημα και στο επίπεδό του. Άλλη μια ιστορία που μολύνει, ντροπιάζει, υποβαθμίζει, μειώνει και πληγώνει το ελληνικό μπάσκετ.

Οι άνθρωποι του Ικάρου σε ανακοίνωσή τους έγραψαν προς εκείνους του Εσπέρου: «Κύριοι, γελάει όλη η Ελλάδα μαζί σας». Δυστυχώς, θα συμφωνήσω, αλλά θα χρησιμοποιήσω τον εν λόγω χαρακτηρισμό για τους ανθρώπους και των δύο ομάδων. Και η μπασκετική Ελλάδα δεν γελάει μόνο, κλαίει κιόλας.

Μετά από την προσφυγή στο δικαστήριο κάποιων μελών του Ικάρου, που μετά τη συγχώνευση έγιναν αυτομάτως και μέλη του Εσπέρου, πέρσι τον Αύγουστο (2 μήνες μετά τη συγχώνευση), άρχισε η δικαστική διαμάχη για την ανατροπή της συγχώνευσης. Οι άνθρωποι του Ικάρου, που είχαν εν τω μεταξύ αναλάβει τα υψηλότερα πόστα στη νέα ομάδα, γνώριζαν τι γινόταν (η προσφυγή ζητούσε την κατάργηση της συγχώνευσης επειδή ορισμένα μέλη μη ταμειακώς τακτοποιημένα είχαν επηρεάσει τις αποφάσεις), αφού στη δίκη ήταν αντίδικοι αυτοί με τους προσφεύγοντες στο δικαστήριο.

Οι άνθρωποι του Εσπέρου επιμένουν ότι η όλη υπόθεση ήταν στημένη επειδή ο πρόεδρος του Ικάρου, κ. Αγγελόπουλος, δεν ήθελε πια τη συγχώνευση. Για το λόγο αυτό και λένε ότι δεν γνωστοποιήθηκε ποτέ η υπόθεση σε κάποιο από τα συμβούλια της ομάδας, ούτε έγινε έφεση από τη διοίκηση της συγχωνευμένης ομάδας (που στην ουσία ήταν η διοίκηση του Ικάρου) κατά της απόφασης, με αποτέλεσμα αυτή να τελεσιδικήσει (αν είχε γίνει έφεση το θέμα θα τραβούσε περίπου 2 χρόνια ακόμα), να κοινοποιηθεί «μυστικά» στην ΕΟΚ κι εκείνη να ενημερώσει την ΕΣΚΑΝΑ ότι… έχει νέα ομάδα, τον Έσπερο, αφού ακύρωνε τη συγχώνευση των δύο ομάδων. Οι άνθρωποι του Εσπέρου αναφέρουν ότι κανείς δεν τους είπε τίποτα για την υπόθεση ούτε μία ημέρα πριν την ανακοίνωση της ΕΟΚ, όταν δηλαδή είχε ήδη τελεσιδικήσει. Κατηγορούν τη διοίκηση της συγχωνευμένης ομάδας (του Ικάρου δηλαδή) ότι το απέκρυψε ώστε να πετύχει παράνομα την ακύρωση της συγχώνευσης και να τους «ξεφορτωθεί» εύκολα. Επίσης, κατηγορούν τον γ.γ. της Ομοσπονδίας, κ. Τσαγκρώνη, για υπέρβαση καθηκόντων, αφού το έγγραφο της ακύρωσης έχει μόνο τη δική του υπογραφή και όχι του προέδρου, ενώ το κείμενό του, υποστηρίζουν, αποτελεί προσωπική εκτίμηση και όχι νόμιμη απόφαση. Για τους λόγους αυτούς κατέφυγαν στο ΑΣΕΑΔ, και η υπόθεση θα εκδικαστεί την Πέμπτη 15 Ιουνίου.

Οι άνθρωποι του Ικάρου λένε ότι ο πρόεδρος της ομάδας έβαλε όλα τα λεφτά της σεζόν της ανόδου, ότι πρότεινε τη διάλυση της συγχώνευσης και την επανίδρυση νέου σωματείου (με συμμετοχή και των δύο) ώστε να γλιτώσει το νέο σωματείο από τα χρέη του παρελθόντος του Εσπέρου και ότι αυτό δεν έγινε δεκτό από κανένα μέλος του συμβουλίου (ούτε εκείνων του Εσπέρου). Έτσι, ο Ίκαρος θέλει να συνεχίσει μόνος του γιατί η συγχώνευση δεν μπορεί να συνεχιστεί, αφού τα χρέη του Εσπέρου θα στοιχειώσουν την ομάδα στο μέλλον. Επίσης, ο πρόεδρος ήθελε νέα συζήτηση για το σήμα και την ιστορία της ομάδας, αφού δεν ήθελε η ιστορία του Ικάρου να συγχωνευτεί και να απορροφηθεί από εκείνη του Εσπέρου (αντίστοιχο πρόβλημα είχαν και οι άνθρωποι του Εσπέρου που έλεγαν ότι οι «άλλοι» οικειοποιούνταν την ιστορία τους που δεν τους ανήκε). Ακόμη, οι άνθρωποι του Ικάρου κατηγορούν τον Έσπερο ότι προσπαθεί να πάρει τη συμμετοχή σε μια κατηγορία που δεν του αξίζει μέσα από τη δικαστική οδό και ότι είναι «ματαιόδοξοι» καθώς ούτε στο ελάχιστο δεν δικαιούνται την άνοδο στην Α1, άνοδο την οποία «πλήρωσε» οικονομικά μόνο ο πρόεδρος του Ικάρου.

Οι του Ικάρου λένε ότι η ακύρωση της συγχώνευσης ήταν αναγκαία κίνηση αφού κανείς δεν έκανε πίσω δεχόμενος οικονομικούς ή άλλους συμβιβασμούς και θυσίες, ώστε να συνεχιστεί η συνεργασία, ενώ η πλευρά του Εσπέρου λέει ότι τους έφεραν προ τετελεσμένων γεγονότων, «μαγειρεύοντας» την ακύρωση για 11 μήνες χωρίς να γνωστοποιήσουν τίποτα, ως όφειλαν, στο συμβούλιο της ομάδας και ότι οι τρεις ενάγοντες (που ζήτησαν την ακύρωση) ήταν κατευθυνόμενοι άνθρωποι του προέδρου του Ικάρου, τους οποίους γνώριζε προσωπικά και του έκαναν εκδούλευση.

Μέσα σε όλα αυτά οι άνθρωποι του Εσπέρου υπονοούν ότι το παιχνίδι της 29ης αγωνιστικής ανάμεσα στον Ίκαρο-Έσπερο και το Πέραμα ήταν στημένο, ή όπως λένε «κάποιοι διέσυραν τον Ίκαρο Έσπερο» σε ματς που η ομάδα έχασε με «κάτω τα χέρια», εννοώντας ως «κάποιους» τη διοίκηση του Ικάρου. Αυτά γράφτηκαν σε άρθρο που ανέβηκε στην ιστοσελίδα του Εσπέρου, το οποίο ο πρόεδρος του Ικάρου-Εσπέρου, κ. Αγγελόπουλος, και το δ.σ. καταδικάζουν στη συνέχεια ως απαράδεκτο επειδή υπονοεί «ηθελημένη» ήττα. Επίσης, αναφέρεται ότι η διοίκηση της ομάδας, παρά την καταδίκη τιμωρεί τους παίκτες με πρόστιμο για μειωμένη απόδοση. Ο Ίκαρος-Έσπερος χάνει και την τελευταία αγωνιστική στην έδρα του από τον Αμύντα και οι Εσπεριώτες αναφέρουν ότι ο αντιδήμαρχος Καλλιθέας (που προσκλήθηκε στο ματς για να βραβευτεί από τον κ. Αγγελόπουλο) είναι «έξω φρενών» επειδή «έγιναν βραβεύσεις σε αγώνα που χάθηκε με περίεργο τουλάχιστον τρόπο».

Η υπόθεση ζέχνει από όποιο σημείο κι αν την πιάσεις, αλλά δυστυχώς δεν είναι κάτι καινούργιο στο ελληνικό μπάσκετ. Κανείς δεν έπεσε από τη θέση του, κανείς δεν έχασε τον ύπνο του, λίγο-πολύ αυτά θεωρούνται φυσιολογικά στον ελληνικό αθλητισμό, του οποίου η αξιοπιστία απλά δεν υπάρχει πλέον.

Όποια πλευρά και αν έχει δίκιο (δεν θα το κρίνω εγώ αυτό), το θέμα είναι ότι το ελληνικό μπάσκετ πάλι πλήρωσε τα κοντόφθαλμα κίνητρα ανθρώπων που ισχυρίζονται ότι το αγαπούν, αλλά στην ουσία το πληγώνουν και το κατατρέχουν. Όποια ομάδα από τις δύο είναι τελικά ή με όποια μορφή παρουσιαστεί η νεοφώτιστη ομάδα που θα παίξει του χρόνου στην Α1, όποιον κι αν δικαιώσει το ΑΣΕΑΔ, έχει ήδη κηλιδωθεί η παρουσία της στο πρωτάθλημα, πριν καν αυτό αρχίσει.

by Rasheed.

Κοιτάζοντας προς ένα "καυτό" καλοκαίρι!

Το καλοκαίρι έφτασε και εκτός από… αφόρητη ζέστη σημαίνει και μετεγγραφές. Σήμερα θα αναφερθούμε στα ονόματα που θα απασχολήσουν ή μπορεί να απασχολήσουν το καλοκαίρι μας αλλάζοντας ομάδα (ή απλώς ακούγοντας ότι θα αλλάξουν ομάδα).

Ξεκινώντας από τα εγχώρια, ήδη έχουν αρχίσει τα πρώτα σενάρια, ορισμένα από τα οποία είναι έγκυρα και πιθανό να επιβεβαιωθούν. Όπως αυτό της μετεγγραφής του Ίαν Βουγιούκα στη Μακάμπι. Ο καλύτερος Έλληνας σέντερ της φετινής χρονιάς στην Α1 ήδη συζητάει με τους Ισραηλινούς και αν ικανοποιηθεί ως προς τον χρόνο συμμετοχής και το ρόλο που θα έχει, θα κάνει το μεγάλο άλμα.

Πιθανό είναι να αγωνίζεται στο εξωτερικό και ο Δημήτρης Μαυροειδής, που συζητάει με ομάδες από Ισπανία. Δύο ιδιαίτερα «καυτά» ονόματα από τον ελληνικό χώρο είναι αυτά του Λάζαρου Παπαδόπουλου (που έκανε τη διαφορά στον ΠΑΟΚ φέτος και θέλει ομάδα εξωτερικού – Ιταλία; – για τη συνέχεια) και του Κώστα Καϊμακόγλου (σημαντικό όνομα και ο Μιχάλης Πελεκάνος, αλλά είναι πιο ιδιαίτερη περίπτωση).

Από τους δύο μεγάλους ο Νικόλα Πέκοβιτς, ο Μάικ Μπατίστ και ο Βασίλης Σπανούλης είναι εκείνοι που «κινδυνεύει» να χάσει ο Παναθηναϊκός, για άλλους λόγους τον καθένα και είναι τρία ονόματα που μέχρι να «δέσουν» κάπου θα μας απασχολήσουν. Ο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους αποδεσμεύτηκε αλλά ήδη έχει αρχίσει να συζητάει ξανά με το «τριφύλλι», αν και υπάρχουν πιο πιθανοί σταθμοί γι’ αυτόν.

Ο Σοφοκλής Σχορτσανίτης, ο Γιάννης Μπουρούσης, ο Μίλος Τεόντοσιτς και, φυσικά, οι Νικόλα Βούισιτς, Γιοτάμ Χαλπερίν θα απασχολήσουν αρκετές ομάδες το καλοκαίρι. Ο Σχορτσανίτης ήδη έχει ακουστεί για… κάθε πιθανή ομάδα (και αυτή τη στιγμή έχει διαφορά με τον Ολυμπιακό), οι δύο επόμενοι έχουν μεν συμβόλαιο, αλλά έχουν ήδη ακουστεί σε σενάρια από Ισπανία μεριά, ενώ οι δύο τελευταίοι θα φύγουν από τον Ολυμπιακό, όμως είναι βέβαιο (ιδίως για τον δεύτερο) ότι θα απασχολήσουν αρκετές ομάδες. Στον Ολυμπιακό δύο άλλα ονόματα είναι και αυτά των Τσίλντρες και Κλέιζα (που ως τώρα είναι 1-1 ως προς την παραμονή), που ανάλογα με το αν θα φύγουν εξαρτάται και το τι κινήσεις θα κάνει ο Ολυμπιακός.

Στην υπόλοιπη Ευρώπη τέσσερις είναι οι ομάδες των οποίων πολλοί παίκτες θα ακούσουν «σειρήνες». Η αρχή από την Παρτιζάν, όπου το όνομα και μόνο του Άλεκς Μάριτς φτάνει και περισσεύει για να την αναφέρουμε, όμως ας μην ξεχνάμε τον Μπο ΜακΚάλεμπ και τον Γιαν Βέσελι, με τον δεύτερο μετά τη φυγή Βουγιόσεβιτς να μην είναι σίγουρο ότι θα μείνει στο Βελιγράδι για ακόμη έναν χρόνο και τον πρώτο να αποτελεί πιθανότατα το επόμενο «big thing» στον άσο στην Ευρώπη.

Μετά ταξιδεύουμε στη Ρωσία, όπου υπάρχει η ΤΣΣΚΑ Μόσχας, που αλλάζει φέτος πορεία, χαμηλώνοντας το μπάτζετ. Πήρε τον καλύτερο προπονητή στην Ευρώπη που ξέρει να δουλεύει με νεαρούς παίκτες και ελπίζει να κρατήσει κάποιους από τους βετεράνους της. Όμως, αυτή τη στιγμή όλοι είναι στον αέρα. Φυσικά και τρία ονόματα κάνουν τη διαφορά (αφού ο Χόλντεν έχει μεγαλώσει αρκετά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι παίκτης πρώτης γραμμής) και εννοώ το καλύτερο τριάρι στην Ευρώπη, Ραμούνας Σισκάουσκας, τον πιθανότατα καλύτερο σουτέρ της Ευρώπης, Τράγιαν Λάνγκντον και τον μάλλον καλύτερο all-around παίκτη της Ευρώπης, Βίκτορ Χριάπα. Και οι τρεις έχει ακουστεί ήδη ότι φεύγουν, και οι τρεις θα προτιμούσαν να μείνουν στη Μόσχα, αλλά αν τα λεφτά δεν τους ικανοποιούν εκεί (δε περίπτωση μείωσης), θα βάλουν πλώρη για άλλες πολιτείες.

Μετά πάμε στην Ιταλία. Όταν ο πρόεδρος της Σιένα μίλησε για αλλαγή σελίδας και νέο ξεκίνημα, πολλοί πρόεδροι στην Ευρώπη έσπευσαν να τρίψουν τα χέρια τους. Ο Τερέλ ΜακΙντάιρ αποτελεί ήδη την πρώτη μάχη για τους «αιώνιους», αφού ως τις 30 Ιουνίου… συμφέρει οικονομικά. Ο Ρομέν Σάτο αποτελεί το μήλον της έριδος για τις ισπανικές ομάδες προς το παρόν, ενώ πόσες ομάδες θα προσπεράσουν χωρίς δεύτερη ματιά παίκτες όπως ο Χένρι Ντόμερκαντ και ο Μπέντζαμιν Έζε. Υπάρχει και ο Κσιστόφ Λαβρίνοβιτς, που αν και θεωρείται στους σίγουρους για παραμονή, ποτέ μη λες ποτέ σε τέτοιο καλοκαίρι.

Για το τέλος άφησα το ταξιδάκι στην Ισπανία και τη Ρεάλ Μαδρίτης που φαίνεται να μην έμαθε ούτε από το δικό της λάθος, ούτε από το (ίδιο) λάθος όλων των ομάδων που έχουν αλλάξει τελείως το ρόστερ τους και το έχουν ξαναχτίσει. Αυτή τη στιγμή, η Ρεάλ διαρρέει ότι έχει διώξει (ή ότι διώχνει) ούτε λίγο ούτε πολύ 8 παίκτες. Αυτό σημαίνει ότι ξαναχτίσει από την αρχή το ρόστερ της, ότι σίγουρα οι παίκτες της θα απασχολήσουν τις κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης (ήδη έχει αρχίσει αυτό), αλλά και ότι η ίδια θα εμπλέκεται σε κάθε πιθανό σενάριο απόκτησης παίκτη όλο το καλοκαίρι.

Ο Μεσίνα, λοιπόν, φαίνεται ότι θέλει να αποδεσμεύσει τους Λούις Μπούλοκ, Ριμάντας Καουκένας, Βλάντιμιρ Ντάσιτς, Τόμας Βαν Ντεν Σπίγκελ, Ντάριους Λαβρίνοβιτς, Τράβις Χάνσεν, Χόρχε Γκαρμπαχόσα και Μάρκο Γιάριτς!

Κάποιες από αυτές τις αποδεσμεύσεις μοιάζουν εντελώς παράλογες, όπως αυτή του Λαβρίνοβιτς, που λέγεται ότι η ομάδα του ζητά να ξαναϋπογράψει με λιγότερα χρήματα (μιλάμε για έναν παίκτη που είχε 19.3 ranking σε 23,5 λεπτά στην κανονική περίοδο της Ευρωλίγκας φέτος). Επίσης, ο Ντάσιτς είναι πολύ μεγάλο ταλέντο και είναι περίεργο που η Ρεάλ τον αφήνει, ενώ Γκαρμπαχόσα (μετά από πολύ καλή χρόνια) και Καουκένας είναι μεγάλα ονόματα. Όσο για τον Μάρκο Γιάριτς, η μία πλευρά λέει ότι δεν ήταν τόσο καλός, η άλλη λέει ότι τέτοιος παίκτης ελεύθερος είναι πρόκληση για κάθε ομάδα (και αν ήταν πολύ καλός τη χρονιά που πέρασε, δεν θα υπήρχε ελπίδα για άλλον να τον πάρει).

Αυτά είναι μόνο ορισμένα από τα ονόματα που θα μας απασχολήσουν, καθώς υπάρχουν και πολλά άλλα, όπως του Γιόνας Μασιούλις που έκανε θεαματική χρονιά στην Ιταλία, του Μικαέλ Ζελαμπάλ που ήταν πολύ καλός στη Γαλλία (είχαμε γράψει από πέρσι ότι έπρεπε να τον προσέξουν καλύτερες ομάδες), ή των Λόγκαν και Γουντς που πιθανότατα (ιδίως ο πρώτος, ο δεύτερος έχει δοκιμαστεί αποτυχημένα) θα πάρουν ευκαιρία από μεγαλύτερη ομάδα, ή ακόμη και παικτών της Μπαρτσελόνα που ακούγεται ότι θα αλλάξουν φανέλα (Μάικλ, Λάκοβιτς), της Εφές (και της Φενέρ) που φαίνεται ότι θα ταράξουν και πάλι τα νερά, αλλά και καλών παικτών που αγωνίζονταν σε μικρότερες ομάδες.

Η λίστα σαφώς και δεν είναι εξαντλητική, αλλά ακόμη κι έτσι αναφέρει 42 (συν τους παίκτες των τούρκικων ομάδων που δεν γράφω ονομαστικά) από τα πιο σημαντικά ονόματα που θα μας απασχολήσουν φέτος. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το καλοκαίρι αναμένεται «καυτό» και μετεγγραφικά, κάτι που για πολλούς είναι «άγρια ομορφιά», αφού το μόνο σίγουρο είναι ότι κανείς δεν απαγορεύεται να ονειρεύεται την ομάδα του με τον αγαπημένο του παίκτη επιτέλους σε αυτή.

by Rasheed.

Αφου σας... χαλάνε όλους, να τους κόψουμε;

Είχαμε δεν είχαμε το χαλάσαμε το κλίμα στους φετινούς τελικούς της Α1. Ήταν, βέβαια, στραβό το κλίμα από την αρχή της χρονιάς και θα έπρεπε να το περιμένουμε. Και αυτό που έγινε στον 3ο αγώνα των πλέι οφς, αλλά και τη συνέχεια. Στην αρχή της σεζόν ο ΠΣΑΚ και ο Λάζαρος Παπαδόπουλος (και βέβαια πολλοί παίκτες της Α1) μίλησαν για το έγκλημα της ΕΟΚ και του ΕΣΑΚΕ με τους διαιτητές που άφησε «γυμνή» την Α1 με διαιτητές άπειρους, ακατάλληλους ή μέτριους.

Τότε τα είχαμε γράψει, από τότε όλες ανεξαιρέτως οι ομάδες της Α1 έχουν γκρινιάξει κάποια στιγμή της χρονιάς, αλλά από ουσία τίποτα (προφανώς). Έτσι, φτάσαμε στους τελικούς, που η ΚΕΔ ονομάζει με ανακοίνωσή της την Παρασκευή «κορυφή της πυραμίδας του ελληνικού πρωταθλήματος», για να μιλάμε για διαμόρφωση αποτελέσματος από το διαιτητικό τρίο, να έχουμε πολύ σκληρές ανακοινώσεις από τη μια πλευρά, απαντήσεις από την άλλη και διάφορα ευτράπελα που διόλου δεν τιμούν το ελληνικό μπάσκετ, ούτε το βοηθούν.

Ο Ολυμπιακός εξέδωσε ανακοίνωση, αφού πρώτα είχε δώσει στη δημοσιότητα βίντεο με τις φάσεις που αδικήθηκε, με την οποία ζητάει ξένους διαιτητές στους υπόλοιπους τελικούς της Α1, αλλιώς η ΚΑΕ «θα σταθμίσει τα δεδομένα για να λάβει αποφάσεις σχετικά με την περαιτέρω στάση της», αλλά και αλλαγή στη σύνθεση και τον τρόπο λειτουργίας της ΚΕΔ, αλλιώς «δεν προτίθεται να συμμετάσχει στο επόμενο πρωτάθλημα του ΕΣΑΚΕ της περιόδου 2010 – 2011, με ότι (sic) αυτό συνεπάγεται για την ομάδα μας και το ελληνικό μπάσκετ γενικότερα».

Για το πρώτο δεν τίθεται ζήτημα, είναι ανεφάρμοστο (ευτυχώς εδώ που τα λέμε), καθώς υπάρχουν κανονισμοί που απαγορεύουν ξένους διαιτητές στο εγχώριο πρωτάθλημα. Αν τυχόν γινόταν κάτι τέτοιο, προφανώς και δεν θα μπορούσε να γίνει μέσα σε 2 μέρες, αφού κανείς δεν θα ήξερε τα κριτήρια με τα οποία επιλέχθηκαν οι εν λόγω διαιτητές, σε ποιον λογοδοτούσαν, τις κυρώσεις που θα είχαν, αλλά και κάθε άλλη λεπτομέρεια που θα σχετιζόταν με την παρουσία τους σε έναν αγώνα ελληνικού πρωταθλήματος. Για να μην μιλήσουμε για τον παγκόσμιο διασυρμό που θα συνεπαγόταν η εν λόγω πρωτοτυπία (ο ερχομός ξένων διαιτητών μέσα σε 2 μέρες και πρόχειρα). Οπότε και ο Ολυμπιακός ξέρει ότι κάτι τέτοιο δεν γίνεται. Το θέμα είναι ποιες θα είναι οι αποφάσεις που θα λάβει η ομάδα και αν σε αυτό υπονοείται η αποχώρηση από τους τελικούς. Θα επανέλθουμε στο ζήτημα.

Το δεύτερο σημείο που αφορά τις αλλαγές στην ΚΕΔ το θεωρώ αναγκαίο εδώ και πολύ καιρό, αλλά κανείς δεν ασχολείται σοβαρά παρά μόνο για τις επόμενες 2-3 μέρες μετά που θα αδικηθεί. Όταν και οι 14 ομάδες της Α1 έχουν ασχοληθεί με ανακοινώσεις ή με δηλώσεις με τη διαιτησία φέτος, το ότι μετά αφήνουν το ζήτημα κάτι δείχνει. Έρχεται το καλοκαίρι, να δούμε τι θα αλλάξει φέτος και κατά πόσο μπορεί να βελτιωθεί η ελληνική διαιτησία. Όσο για την απειλή αποχώρησης του Ολυμπιακού από το επόμενο πρωτάθλημα, είναι κάτι που δεν μπορώ να σχολιάσω, εφόσον γίνει από την αρχή της χρονιάς, τότε είναι σεβαστή απόφαση, η οποία όμως θα έχει τεράστιες επιπτώσεις για όλους (δεν έχει νόημα να συνεχίσουμε σε θεωρητικό επίπεδο).

Μέσα σε όλα, νωρίτερα την Παρασκευή ο Δημήτρης Διαμαντίδης είχε τιμωρηθεί με 2.000 ευρώ πρόστιμο για το φτύσιμο στον Τεόντοσιτς, σε μια απόφαση που θεωρώ τουλάχιστον γελοία. Σίγουρα ο Διαμαντίδης είναι… ο Διαμαντίδης, έχει ένα συγκεκριμένο επίπεδο στο ελληνικό μπάσκετ, έχει και μια συγκεκριμένη καμπάνια πίσω του από δημοσιογράφους και άλλους για να του πλάσουν την εικόνα που έχει, όμως η ατιμωρησία για μια τέτοια ενέργεια είναι άσχημη για το ίδιο το άθλημα. Σημαίνει ότι είτε πλέον θα πηγαίνουν οι παίκτες και θα φτύνονται στο παρκέ (Αγγελόπουλοι και Γιαννακόπουλοι έχουν προφανώς πολλά διχίλιαρα για ξόδεμα) είτε ότι θα υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά ανάλογα με το όνομα του… δράστη. Ο Διαμαντίδης δεν θα έπρεπε να παίξει στον 4ο τελικό (τουλάχιστον), ενώ η δικαιολογία ότι σε όλο το ματς ο Τεόντοσιτς τον προκαλούσε λεκτικά δεν δικαιολογεί ούτε το φτύσιμο ως πράξη, αλλά ούτε και το γεγονός ότι έγινε… προκαταβολικά (2 λεπτά μετά την έναρξη του ματς). Είχα γράψει παλιότερα αναφορικά με περιστατικά φτυσίματος προπονητών και παικτών από την εξέδρα ότι θα έπρεπε να υπήρχε άμεσα εκκένωση του γηπέδου, γιατί η συγκεκριμένη ενέργεια είναι τουλάχιστον ξευτιλισμένη να τη βλέπεις στα γήπεδα. Οπότε καταλαβαίνετε τι θέση παίρνω όταν την κάνει αθλητής κατά τη διάρκεια του αγώνα (ή όσοι θυμάστε παλιότερο σχόλιο για το φτύσιμο του Καλαϊτζή στον Σόλομον, ξέρετε τι έχω γράψει).

Η απάντηση της ΚΕΔ ουσιαστικά δεν είναι απάντηση, είναι… λέω κάτι για να πω ότι είπα κάτι, μόνο για τις εντυπώσεις. Και όπως συμβαίνει σε περιπτώσεις που μιλάς χωρίς να έχεις κάτι να πεις, αυτό που λέει η ΚΕΔ δεν έχει κανένα νόημα. Η ανακοίνωση της ΚΕΔ πρέπει να γράφτηκε στο πόδι από κάποιον αγουροξυπνημένο, καθώς σε αυτή η ΚΕΔ απαντάει ότι «δεν θα δώσουμε καμία απάντηση» και λέει ότι «δεν κάναμε κανένα λάθος», αλλά «αν κάναμε κάποιο λάθος, τότε υπάρχει το καλοκαίρι για να το επανορθώσουμε». Ε;

Η απάντηση του Παναθηναϊκού είναι στο πλαίσιο του «παιχνιδιού» των ομάδων να σχολιάζει η μία τα όσα σούρει στη διαιτησία η άλλη (όλων των ελληνικών ομάδων, πολλά χρόνια τώρα) και εν μέρει στο γενικότερο εριστικό κλίμα έχει βάση στα όσα λέει περι εντυπώσεων. Όμως, το σημείο «οι παλαιομοδίτικες μέθοδοι έχουν περάσει ανεπιστρεπτί και η ηρωική έξοδος που θέλουν μερικοί-μερικοί δεν μπορεί στη σημερινή εποχή να βρει πρόσφορο έδαφος» εμένα με έκανε να γελάσω. Στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάς για σκοινί λέει μια παροιμία, ή αν προτιμάτε, η μοναδική ομάδα που τη σύγχρονη εποχή επιχείρησε… ηρωική έξοδο από τελικούς, δεν μπορεί να σαρκάζεται την άλλη που θέλει να το κάνει. Η ανακοίνωση εμμέσως πλην σαφώς λέει ότι πια θα ήταν γελοίο να αποχωρήσει ομάδα από τους τελικούς, ενώ όταν το έκανε ο Παναθηναϊκός δεν ήταν…

Η αποχώρηση από τους τελικούς είναι τόσο γελοία το 2010 όσο ήταν το 1993. Οπότε θεωρώ ατυχή την εν λόγω ανακοίνωση, πόσο μάλλον όταν ο ίδιος ο πρόεδρος του Παναθηναϊκού (Παύλος) είχε παλιότερα ξεκαθαρίσει ότι έχει μετανιώσει για ό,τι έκανε το 1993. Καταλαβαίνω όσους λένε ότι με την αποχώρηση δεν νομιμοποιείς τον τίτλο του άλλου όταν πιστεύεις ότι είναι κανονισμένο από τρίτους ότι θα τον πάρει, αλλά δεν συμφωνώ. Γελοιοποιείς το άθλημα, τον εαυτό σου και ακολουθείς μια τακτική που δεν έχει θέση στον επαγγελματικό αθλητισμό.

Όσο για τα άρθρα των εφημερίδων και των σάιτ που λένε «ο κόσμος του Ολυμπιακού βράζει και θα περιμένει με άγριες διαθέσεις τον Παναθηναϊκό και ιδίως τον Δημήτρη Διαμαντίδη την Κυριακή», με συγχωρείτε, αλλά τα θεωρώ ήδη ηθικούς αυτουργούς για ό,τι γίνει στον 4ο τελικό. Αυτή η δημοσιογραφία της καφρίλας πρέπει επιτέλους να σταματήσει στην Ελλάδα ή τουλάχιστον να «τιμωρείται» από τους υγιείς φιλάθλους και οπαδούς με το να μην υποστηρίζεται.

Μέσα στο όλο κλίμα, ο τελικός είναι σε δύο ημέρες και πραγματικά ελπίζω να δούμε μπάσκετ και όχι ακρότητες ή γελοιότητες που θα «πονέσουν» για ακόμη μία φορά το ελληνικό μπάσκετ, που πια φαίνεται ότι ούτε το ίδιο επιθυμεί να γιατρευτεί από τις πληγές του.

by Rasheed.

Υ.Γ.: Δείτε τη δημοσκόπηση στα δεξιά για τον LIBIDO Radio και απαντήστε αν θέλετε. Ο λόγος που ανέβηκε είναι ότι είχαμε αρκετές αντικρουόμενες απόψεις για το αν θα πρέπει η μουσική να ξεκινά αυτόματα (και να τη σταματά όποιος δεν θέλει) ή να ξεκινά μόνο μετά από επιλογή του αναγνώστη. Η ψηφοφορία είναι στημένη έτσι ώστε να ψηφίσετε μια φορά, οπότε όσοι ενδιαφέρεστε για το θέμα, πείτε τη γνώμη σας.

Επιτέλους τέλος...

Οι πρόσφατες εκλογές σε FIBA και FIBA Europe άλλαξαν τις κεφαλές του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου μπάσκετ, ενώ είχαν και ελληνικό ενδιαφέρον, αφού ο απερχόμενος πρόεδρος της FIBA Europe, Γιώργος Βασιλακόπουλος, ήταν υποψήφιος για τον θώκο της FIBA.

Αλλά απέτυχε. Νέος πρόεδρος της FIBA είναι ο Γάλλος Ιβάν Μαϊνινί και στον Βασιλακόπουλο έμεινε μόνο η φτωχή και υπό κρίση Ελλάδα. Τις επόμενες των εκλογών ημέρες διαβάζοντας (συγκεκριμένες) εφημερίδες και (συγκεκριμένους) δημοσιογράφους νομίζαμε ότι ήρθε πιο γρήγορα το… 2012 και μαζί του το τέλος της ανθρωπότητας. «Το μέλλον του παγκόσμιου μπάσκετ αναμένεται δυσοίωνο» είπε ο εκπρόσωπος τύπου του Βασιλακόπουλου, ξέρετε, ο κύριος που προσπάθησε με κάθε τρόπο να διαλύσει την εθνική ομάδα το 2007 ένα μήνα πριν το Ευρωμπάσκετ (κατά παραγγελία του Βασιλακόπουλου) και από τότε της κάνει απλώς υψηλή κριτική, εφόσον έφυγε από τη θέση του… άμισθου κριτή των πάντων στο ομοσπονδιακό συγκρότημα.

Ο ίδιος συνέχισε λέγοντας ότι ο Βασιλακόπουλος μπορεί πλέον να μας κάνει τη χάρη να ασχοληθεί περισσότερο με τα μπασκετικά δρώμενα της Ελλάδας και να σώσει το ελληνικό πρωτάθλημα που νοσεί. Δεν έχει νόημα να αναφέρω κι άλλων τις απόψεις, αφού τα παραπάνω δίνουν το γενικό νόημα των όσων ακούσαμε. Μετά ακολούθησε ανακοίνωση Βασιλακόπουλου για «δάκτυλους» που τον ήθελαν εκτός μπάσκετ, γιατί δεν τον ανέχονταν επειδή ήταν… «αιρετικός».

Ας μην είμαστε υπερβολικοί, ο Βασιλακόπουλος έχει προσφέρει στο ελληνικό μπάσκετ. Είναι τόσα χρόνια μέσα σε αυτό, που και ως στατιστικό λάθος θα είχε κάνει κάτι καλό, αφήστε που πλέον έχει μάθει (λογικά) να ξεχωρίζει τη σωλήνα από το στεφάνι.

Όμως, ας δούμε τι έχει γίνει τα τελευταία χρόνια στο μπάσκετ, υπό τις οδηγίες του. Σε αυτόν (σε μεγάλο ποσοστό) χρεώνεται το ρήγμα στο ευρωπαϊκό μπάσκετ, που έφερε το άθλημα στην ήπειρό μας πάρα πολλά χρόνια πίσω, αφού δεν είχε την ωριμότητα και τη διορατικότητα να δει ότι τα δεδομένα άλλαξαν και ότι όταν όλες οι ομάδες της Ευρώπης θέλουν κάτι άλλο, δεν μπορεί αυτός να πάει κόντρα εμμένοντας στο παρελθόν (αφήστε που ακόμη και 10 χρόνια αργότερα οι δημοσιογράφοι του γράφουν για τα κακά της ULEB και πόσο καλύτερα ήταν την εποχή… του τσάρου).

Σε αυτόν χρεώνεται η διάλυση της ελληνικής διαιτησίας όταν όλοι οι… «αντάρτες» Έλληνες διαιτητές αποκλείστηκαν από το πρωτάθλημα και για πολλά χρόνια καραφλιάζαμε από τα σφυρίγματα ανθρώπων που δεν θα έπρεπε να κουβαλάνε σφυρίχτρα ούτε σε σεισμό, χωρίς να γίνει ομαλά η μετάβαση στην επόμενη γενιά (με αποτέλεσμα και φέτος να έχουμε τα ίδια).

Σε αυτόν χρεώνεται το απίστευτο σύστημα στα Ευρωμπάσκετ, με το οποίο μια ομάδα παίζει... 1 μήνα περισσότερο από τις άλλες 14 (αφού έχει και προκριματικό γύρο τελευταίας στιγμής) και μια καλή γενιά χάνει 3 χρόνια διεθνών διοργανώσεων αν έχει την ατυχία να γεννηθεί σε χώρα «δεύτερης κατηγορίας» (βλ. Μαυροβούνιο), αφού δεν έχουν όλες οι χώρες της Ευρώπης δικαίωμα συμμετοχής στα προκριματικά του Ευρωμπάσκετ.

Σε αυτόν (και τους Έλφινστον και Μπάουμαν) χρεώνεται η τεράστια καθυστέρηση να γίνουν ορισμένες αναγκαίες αλλαγές κανονισμών στο ευρωπαϊκό μπάσκετ, ώστε να κάνουν παγκόσμια το άθλημα πιο ελκυστικό ως προϊόν.

Αυτός ήταν που άφησε τους διεθνείς απροστάτευτους το 2007 και οδήγησε την ΕΟΚ σε ευθεία ρήξη με τους διεθνείς, την οποία πήρε όλη πάνω του ο Παπαδόπουλος για να μην διαλυθεί η εθνική ομάδα.

Αυτός είναι που πέρσι έκανε επίθεση στον Δημήτρη Διαμαντίδη και τον Θοδωρή Παπαλουκά, λέγοντας ότι οι δύο κατά τεκμήριο μεγαλύτεροι (και διασημότεροι) Έλληνες παίκτες της τελευταίας δεκαετίας υπηρετούσαν σκοτεινά συμφέροντα και ήθελαν να χτυπήσουν την εθνική ομάδα και να την καταστρέψουν. Μάλιστα, είχε υποσχεθεί ότι μετά το Ευρωμπάσκετ θα έλεγε… σκληρές αλήθειες για το ποιοι κινούσαν τα νήματα εναντίον της εθνικής (αφήνοντας υπονοούμενα για Αγγελόπουλους και Γιαννακόπουλους). Το Ευρωμπάσκετ πέρασε… πλησιάζει το επόμενο και ακόμη περιμένουμε τις αλήθειες να κάνουν πάταγο. Όμως, η ουσία είναι ότι αυτός που θα έπρεπε να προστατεύει το ελληνικό μπάσκετ, του έκανε άλλη μία άναντρη επίθεση, θέλοντας το κακό του, προσπαθώντας να αμαυρώσει δύο από τα μεγαλύτερα στολίδια του.

Βέβαια, ας μην είμαστε και υπερβολικοί. Όλοι έχουμε κρατήσει τις καταπληκτικές διαιτησίες που απολάμβανε η εθνική ομάδα στα πιο κρίσιμα ματς της με Σέρβους (αρχικά) και Ισπανούς (στη συνέχεια) όσο ο Βασιλακόπουλος ήταν η κεφαλή της FIBA Europe. Τόνοι μελάνι και γκρίνιας για βδομάδες μετά, ξεσκόνισμα κανονισμών για να καταλάβουμε πού βρήκαν οι διαιτητές αυτά που σφύριζαν εναντίον της εθνικής.

Αυτός είναι που έφτασε στα όρια της απόλυτης απαξίωσης το θεσμό του Κυπέλλου τα τελευταία χρόνια με την κατευθυνόμενη στα όρια της στημένης κλήρωση και με τον τελικό των 75 ευρώ για 1000 άτομα.

Αυτός είναι που επί δύο χρόνια (και πολλά πιο πριν αλλά ας μείνουμε στα πρόσφατα) κορόιδευε τον ΠΣΑΚ και στο όνομα της αγάπης του για το μπάσκετ είχε τους παίκτες να αγωνίζονται ανασφάλιστοι και απλήρωτοι. Αυτός ανέβαλλε τις συναντήσεις, αυτός χαρακτήρισε "μικρά" τα προβλήματα των ανασφάλιστων της Α2, αυτός άλλαξε ρότα όταν είδε να αλλάζει η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα, επιβεβαιώνοντας το μέγεθος της υποκρισίας του.

Δεν ξέρω προφανώς σε τι κατάσταση θα βρίσκεται το ευρωπαϊκό και το παγκόσμιο μπάσκετ σε 5 ή 10 χρόνια και αν η νέα ηγεσία του το φέρει σε μια περίοδο άνθησης κι ευημερίας. Μάντης δεν είμαι. Όμως, βλέπω ξεκάθαρα ότι δεν έχασε απολύτως τίποτα από την αποχώρηση του Βασιλακόπουλου στην παρούσα φάση. Βγήκε μάλλον κερδισμένο, καθώς ένας κορεσμένος ηγέτης με αναχρονιστικές ιδέες, μικροπρεπή κολλήματα και τίποτα καινούργιο να προσφέρει, πήρε τη θέση του στην ιστορία.

Τα τελευταία δέκα χρόνια το μπάσκετ δεν κέρδισε τίποτα από τον Βασιλακόπουλο, αντιθέτως δέχτηκε σκληρά χτυπήματα, που με διαφορετικούς χειρισμούς θα είχαν αποφευχθεί. Η επόμενη μέρα παραμένει ένα μυστήριο. Όμως, για εκείνους που έβλεπαν ότι το μπάσκετ οδηγούνταν από συγκεκριμένους ανθρώπους με σταθερά βήματα προς την απαξίωσή του, η αλλαγή αυτή είναι μόνο θετική. Γιατί όταν κάποιος δεν έχει τη διαύγεια να κατανοήσει μόνος του πότε είναι η ώρα να περάσει στο περιθώριο, ενίοτε πρέπει να του το δείχνουν άλλοι με την ψήφο τους. Βέβαια, το ελληνικό μπάσκετ δε θα γλιτώσει τόσο εύκολα. Σε ένα, πάντως, θα συμφωνήσω με την ανακοίνωση Βασιλακόπουλου, έστω κι αν εγώ το εννοώ με τελείως άλλο νόημα: «Ύστερα από εννέα χρόνια παρουσίας στην προεδρία της FIBA Ευρώπης, η διεθνής αθλητική κοινότητα δεν μπορούσε να ανεχτεί άλλο την παρουσία μου». Όντως.

by Rasheed.

Απόφαση ρατσισμού και προληπτικού αποκλεισμού

Τελικώς… άνθρακας ο θησαυρός. Η ιδέα για τον τελικό του Κυπέλλου μάς είχε κάνει να ελπίζουμε ότι φέτος θα δούμε κάτι διαφορετικό στις εξέδρες του Ελληνικού, αλλά τελικά ήταν πολύ καλό για να είναι αληθινό.

Εδώ και αρκετές ημέρες περιμέναμε το «ΟΚ» από την αστυνομία για να προχωρήσει η διαδικασία. Τελικά, η αστυνομία δήλωσε αδυναμία, ξεκαθάρισε ότι δεν μπορεί να εγγυηθεί για την ασφάλεια των μαθητών και η όλη υπόθεση παραπέμφθηκε στις καλένδες. Το συμπέρασμα είναι ότι ο… Αγγελόπουλος δεν θα έπρεπε να θεωρεί τα αυτονόητα δεδομένα όταν στην τότε σύσκεψη είχε πει «δηλαδή τι να περιμένουμε την αστυνομία; Να μας πει αν μπορεί να φυλάξει παιδάκια;» (το είχε πει σχολιάζοντας το γεγονός ότι δεν είχε κλείσει το θέμα αλλά εκκρεμούσε). Όπως αποδείχτηκε η αστυνομία δεν μπορεί να φυλάξει παιδάκια.

Ως βασικότεροι λόγοι από την αστυνομία προκρίθηκαν οι εξής: πρώτον, η αστυνομία δεν θα μπορούσε να επέμβει σε ανηλίκους αν γίνονταν επεισόδια. Εν ολίγοις δεν θα μπορούσε να δείρει ανηλίκους, αν και εγώ άλλα θυμάμαι από τον περσινό χειμώνα. Δεύτερον, ότι δεν υπήρχαν αρκετοί καθηγητές που θα ήθελαν να γίνουν συνοδοί των παιδιών στον αγώνα. Τρίτον, ότι θα προέκυπτε πρόβλημα στα σχολεία, οι μαθητές θα διαπληκτίζονταν και θα δέρνονταν ενόψει του τελικού επειδή θα είχαν εισιτήρια.

Το μόνο πρόβλημα που έχει βάση είναι το δεύτερο, καθώς προφανώς κάποιος πρέπει να συνοδεύσει τους μαθητές και, επίσης προφανώς, κανείς δεν θα έπρεπε να πιέσει και κανείς δεν μπορεί να αναγκάσει τους δασκάλους και τους καθηγητές να κάνουν τέτοιο εφόσον δεν θέλουν ή δεν νιώθουν ότι μπορούν. Έχουν ήδη πάρα πολλά βάρη πάνω τους και δεν χρειάζονται πίεση για άλλα. Βέβαια και αυτό έχει εύκολη λύση.

Θυμίζω σε όλους ότι τα εισιτήρια θα δίνονταν σε μαθητές δημοτικού και γυμνασίου και όχι σε λυκείου. Οπότε ο προβληματισμός για το… ξύλο στο γήπεδο παιδιών 10 και 13 ετών είναι επιεικώς αστείος. Η αστυνομία, όμως, με την ένστασή της δηλώνει ότι έχει ως μόνο τρόπο καταστολής (ακόμη και παιδιών) το ξύλο! Όσον αφορά το αν θα διαπληκτίζονταν οι μαθητές στο σχολικό χώρο, επειδή όλοι έχουμε πάει σχολείο, προσπαθώ να καταλάβω τι θα άλλαζε το αν είχαν ή όχι στα χέρια τους εισιτήρια.

Το μόνο πρόβλημα που στέκει θα μπορούσε εύκολα να ξεπεραστεί με γονείς να φυλάνε τα παιδιά. Είναι παραπάνω από 100% σίγουρό ότι σε κάθε τάξη 30 παιδιών θα υπήρχαν 4-5 γονείς που θα ήθελαν να πάνε με τα παιδιά τους στον τελικό και να προσέχουν την τάξη. Μαζί με κάποιους δασκάλους/καθηγητές του σχολείου, που θα είχαν τη γενική επιτήρηση, το πρόβλημα λυνόταν. Τέλος, ο προβληματισμός μήπως και τα εισιτήρια καταλήξουν σε χέρια εξοσχολικών (μεγαλύτερων, συμμοριών, οργανωμένων, κτλ), δεν μπορώ να καταλάβω γιατί θα έπρεπε να υπάρχουν εισιτήρια, αφού μιλάμε ουσιαστικά για προσκλήσεις. Ας έδινε ο διευθυντής κάθε σχολείου στην αστυνομία τη λίστα με τους μαθητές που θα πήγαιναν και ας έμπαιναν με το όνομά τους από την πόρτα του γηπέδου. Είμαι σίγουρος ότι οι καθηγητές τους ξέρουν ποιοι είναι οι μαθητές τους.

Αυτό που θεωρώ χειρότερο όλων στην απόρριψη της πρότασης για τελικό μπροστά σε μαθητές σχολείων, είναι η ίδια η αιτιολόγηση της απόρριψης. Είμαστε σε μια κοινωνία που νοσεί αφόρητα σε κάθε πτυχή της. Προσπαθούμε να διαπλάσουμε τους επόμενους εφήβους και νέους, ώστε να είναι διαφορετικοί και να κάνουμε μαζί βήματα προς την απομάκρυνση από τη βία στον αθλητισμό. Κι όμως, τους απορρίπτουμε σε ηλικία 8, 10 και 13 ετών λέγοντάς τους ότι φοβόμαστε μήπως διαπληκτιστούν, μήπως κάνουν επεισόδια στο γήπεδο, αλλά και ότι η αστυνομία δεν θέλει να τους… δείρει ακόμα στην ηλικία που βρίσκονται. Δηλαδή, μιλάμε για μια γενιά που δεν της δόθηκε ποτέ ελπίδα, ποτέ ευκαιρία, αλλά παρουσιάζεται στιγματισμένη με την στάμπα του χουλιγκάνου πληρώνοντας τις αμαρτίες όλων των προηγούμενων. Θεωρώ αδιανόητο τόσα ενήλικα μυαλά να μην μπορούν (ή να μη θέλουν) να προσπαθήσουν να διαπλάσουν έστω υγιώς τους μαθητές του σήμερα, τους νέους του αύριο. Πριν καλά καλά μπουν στην εφηβεία αυτά τα παιδιά απορρίφθηκαν υπό το φόβο χουλιγκανισμού από την κοινωνία, που για ακόμη μία φορά έδειξε ότι δεν ξέρει και δεν μπορεί να διαχειριστεί τη νεολαία της, άρα είναι καταδικασμένη.

Όμως, όλοι αυτοί που απέρριψαν την πρόταση αύριο θα κατηγορούν τους καθηγητές και τους δασκάλους, οι οποίοι, δυστυχώς, είναι οι μόνοι που βρίσκονται κάθε μέρα εκεί και προσπαθούν τουλάχιστον. Η αθλητική ηγεσία του τόπου και η αστυνομία έδειξαν ξεκάθαρα ότι δεν τις ενδιαφέρει καν ούτε να προσπαθήσουν για τα παιδιά αυτά.

Και μετά από όλα αυτά φτάσαμε στην πρόταση για τον φετινό τελικό. Από 750 εισιτήρια (συν 140 προσκλήσεις) κάθε πλευρά αξίας των 75 ευρώ. Δηλαδή, 1.500 άτομα με εισιτήρια συνολικής αξίας 112.500 ευρώ. Έχω μεγάλη περιέργεια να δω τι θα παρακολουθήσουν στο γήπεδο όσοι πάνε…

Για μένα πρέπει ξεκάθαρα όλοι οι φίλοι του αθλητισμού να μποϊκοτάρουν τον αγώνα και οι δύο «αιώνιοι», που δέχτηκαν την πρόταση αυτή, μαζί με την ΕΟΚ και την αστυνομία που την εισηγήθηκαν, να κάνουν τελικό μόνοι τους. Το επιχείρημα ότι τα εισιτήρια θα κοστίζουν 75 ευρώ για να μην τα πάρουν οι οργανωμένοι και οι χούλιγκαν είναι επιεικώς απαράδεκτο και, βεβαίως, άκρως ρατσιστικό, σε σημείο που θα έπρεπε να κινηθούν νομικές διαδικασίες εναντίον της Ομοσπονδίας και των ομάδων.

Προϋποθέτει κοινωνικές τάξεις από τις οποίες προέρχεται ο χουλιγκανισμός, προσπαθεί να περιθωριοποιήσει τους «κακούς φτωχούς», οι οποίοι δημιουργούν το πρόβλημα στον αθλητισμό και με το εισιτήριο στα 75 ευρώ θα αποκλειστούν από τα γήπεδα και θα λυθεί το πρόβλημα της βίας. Η απόφαση δημιουργεί ένα δεδικασμένο, διακρίσεις εις βάρος μεγάλης μερίδας Ελλήνων πολιτών και δείχνει πώς αντιμετωπίζει η Πολιτεία το θέμα της βίας και τους Έλληνες με χαμηλότερο εισόδημα.

Προφανώς, το πρόβλημα στον αθλητισμό είναι οι «κακοί φτωχοί», ενώ οι μεγαλοδικηγόροι, μεγαλοδημοσιογράφοι, μεγαλοπαράγοντες (και πολλά άλλα παραδείγματα) που έχουν υπό κάμερα φανεί να πετάνε αντικείμενα στα παρκέ, να τραβάνε όπλο στο γήπεδο, να πατάνε άλλους με τις μπότες τους, να δέρνουν παρέα με τους μπράβους τους, προφανώς δεν συνέβησαν ποτέ στην Ελλάδα. Αν αποκλείσουμε τους «φτωχούς» και τα παιδιά θα λυθεί το πρόβλημα στον αθλητισμό. Ευτυχώς, βρήκαμε τη λύση.

Τέλος, το αντίτιμο για έναν αγώνα αντικατοπτρίζει την συνολική κατάσταση ενός χώρου και τις παροχές του προς εκείνον που πληρώνει. Δεν μπορώ να καταλάβω τι έχει να προσφέρει το Ελληνικό ως χώρος και ο τελικός Κυπέλλου ως γεγονός στους φιλάθλους, για να δικαιολογούν αντίτιμο 75 ευρώ. Ελπίζω να μην πληρώσει κανείς το εισιτήριο, όλοι οι φίλοι του μπάσκετ να μποϊκοτάρουν τον τελικό του Κυπέλλου, ώστε να μη γίνουν συνένοχοι στο ρατσιστικό έγκλημα της ΕΟΚ, της αστυνομίας και των ομάδων.

by Rasheed.

Υ.Γ.: Για την 16η αγωνιστική θα τα πούμε την Κυριακή το βράδυ με όλους τους αγώνες του Σαββατοκύριακου.

Υ.Υ.Γ.: Τυχόν σχόλια στο παρόν άρθρο θα δημοσιευτούν από την Κυριακή το απόγευμα και μετά. Ζητούμε την κατανόησή σας.

Κακή αρχή...

Τα τηλεοπτικά ήταν ένα από τα αγκάθια της φετινής σεζόν για το πολύπαθο πρωτάθλημα της Α1. Εν τέλει και λίγο πριν την 4η αγωνιστική, και οι 14 ομάδες βρήκαν τηλεοπτική στέγη.

Στη Nova οι ΑΕΚ, Άρης, Μαρούσι και ΠΑΟΚ, στον ΣΚΑΪ και το ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ οι Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός, Πανελλήνιος, Πανιώνιος και Κολοσσός Ρόδου και στην ΕΡΤ οι υπόλοιποι, Ηλυσιακός, Καβάλα, ΓΣ «Ολύμπια», Περιστέρι και Τρίκαλα. Βέβαια, αυτή η διασπορά κάθε άλλο παρά καλό κάνει στο άθλημα, καθώς το μπάσκετ και φέτος δεν θα έχει την ώρα του (από τις 15:00 μέχρι τις… 22:00 θα κυμαίνονται οι αγώνες), δεν θα έχει το κανάλι του, εν ολίγοις δεν θα γίνει συνήθεια (για να γίνει μετά… και λατρεία όπως λέει το σλόγκαν). Πολλοί φίλοι του αθλήματος που δεν συγκαταλέγονται στους «φανατικούς μπασκετόφιλους» θα χάσουν αρκετά ματς τα οποία είχαν τηλεοπτική κάλυψη, αλλά κανείς δεν το ήξερε. Εδώ, ακόμη και οι εφημερίδες με τον ΕΣΑΚΕ δεν τα γράφουν σωστά ή ολοκληρωμένα, ο κόσμος θα τα βρει; Το θέμα… θέλει ψάξιμο στα προγράμματα κάθε καναλιού, κάτι που δυστυχώς δεν είναι καλό για το μπάσκετ.

Ας κρατήσουμε το θετικό, ότι θα δούμε όλο το μπάσκετ από εδώ και πέρα, ενώ από το Age of Basketball, θα προσπαθούμε κάθε Παρασκευή και Σάββατο να σας ενημερώνουμε για όλες τις τηλεοπτικές μεταδόσεις του Σαββατοκύριακου. Ήδη ψάχνουμε την καλύτερη φόρμουλα παρουσίασης γι’ αυτό.

Δεν θέλω καν να κάνω σύγκριση των οικονομικών του μπάσκετ και του ενδιαφέροντος του κρατικού καναλιού σε σχέση με το αντίστοιχο ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα (που ας μην κρυβόμαστε, αγωνιστικά είναι πολύ χαμηλότερου επιπέδου από το μπάσκετ), γιατί δεν θεωρώ ότι στην Ελλάδα με τις υπάρχουσες συνθήκες είναι δόκιμη τέτοια σύγκριση.

Μεγάλο το λάθος του ΕΣΑΚΕ και των ομάδων, τους οποίους θεωρώ αποκλειστικά υπεύθυνους για την τηλεοπτική κατάντια του προϊόντος. Εντάξει, το εύκολο θύμα πάντα είναι ο ΕΣΑΚΕ, καθώς έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης, αφού είναι η διοργανώτρια αρχή. Όμως και οι ίδιες οι ομάδες ενδιαφέρονται μόνο για το οικονομικό σκέλος και κανείς για το πώς θα προβληθεί σωστά το μπάσκετ. Έχετε δει μπασκετική διαφήμιση του πρωταθλήματος ελκυστική τα τελευταία χρόνια, εκτός από τα κλιπάκια για το ΠΑΟ-ΟΣΦΠ; Όχι, κανείς δεν έχει δει. Ο Οικονομίδης αναφέρθηκε σε αναγκαιότητα κεντρικής διαχείρισης. Θα συμφωνήσω, αλλά η αναγκαιότητα αυτή υπάρχει μόνο αν θες να κάνεις πιο ελκυστικό ένα προϊόν στον κόσμο, κατεύθυνση προς την οποία ο ΕΣΑΚΕ και οι ομάδες δεν κινούνται. Στην Ελλάδα οι ομάδες και ο ΕΣΑΚΕ αντιλαμβάνονται τις έννοιες μάρκετινγκ, διαφήμιση και προώθηση του εγχώριου πρωταθλήματος όπως οι άνθρωποι των σπηλαίων αντιλαμβάνονταν τη φωτιά που ξέσπασε από κεραυνό: δεν μπορούν να τα καταλάβουν και τα κοιτάνε με το στόμα ανοιχτό βγάζοντας κραυγές που δεν προσφέρουν τίποτα.

Δεν έχουμε παράπονο, πάντως, η κατάσταση όντως χειροτερεύει όσο… κατεβαίνεις, καθώς ο Βασιλακόπουλος «προστάτευσε» την Α2 από το κακό Conn-x TV που ήθελε να δείχνει τους αγώνες της και να πληρώνει τις ομάδες (αν είναι δυνατόν τέτοιες διαθέσεις!). Τελικά, δεν θα το κάνει, γιατί ο FIBA Europe δεν… θέλει. Γιατί; Γιατί έτσι, που λέει και το ανέκδοτο.

Κρύβοντας τα ταλέντα...

Η Α1 έχει αρχίσει 4 αγωνιστικές ήδη και η κατάσταση όσον αφορά τα μεγαλύτερα ταλέντα του ελληνικού μπάσκετ είναι τραγική. Ας κοιτάξουμε τους χρόνους των παιδιών που το καλοκαίρι κατακτούσαν την κορυφή της Ευρώπης και τη 2η θέση στον κόσμο με την εθνική Εφήβων.

Την 4η αγωνιστική, ο Κασελάκης αγωνίστηκε 6 ολόκληρα δευτερόλεπτα στο Ηλυσιακός-Άρης, ενώ από την άλλη ο Μούρτος και ο Χρυσικόπουλος ήταν δωδεκάδα, αλλά δεν έπαιξαν καθόλου. Στο Πανιώνιος-ΓΣ Ολύμπια, ο Μάρκοβιτς έκανε την έκπληξη και έβαλε τον Γιάνκοβιτς 36 δευτερόλεπτα, ενώ ο Γιαννόπουλος ήταν εκτός δωδεκάδας. Ο Βαγγέλης Μάντζαρης του Περιστερίου ήταν στη δωδεκάδα αλλά δεν έπαιξε καθόλου, ενώ ίδια κατάσταση και στον Κολοσσό, που ο Νίκος Παππάς δεν πήρε χρόνο συμμετοχής, αν και ήταν στον πάγκο. Στον Ολυμπιακό, ο Κώστας Παπανικολάου ήταν δωδεκάδα αλλά δεν έπαιξε, ενώ ο Κώστας Σλούκας έπαιξε 4:26 λόγω της απουσίας του Παπαλουκά. Ο Μπόγρης (αλλά και ο Βεργίνης) ήταν εκτός δωδεκάδας στον Παναθηναϊκό, αφού οι τραυματίες επέστρεψαν. Τέλος, ο Νώντας Παπαντωνίου έπαιξε 11:32 στην ΑΕΚ επιβεβαιώνοντας για ακόμη μία φορά ότι καλά έκανε και δεν δίστασε την τελευταία στιγμή να φύγει από το Μαρούσι.

Οι χρόνοι αυτοί δεν ήταν κάτι τυχαίο. Από την αρχή του πρωταθλήματος, ο Γιώργος Μπόγρης έχει παίξει σε 1 ματς (7 λεπτά συνολικά) όταν έλειπαν Μπατίστ, Τσαρτσαρής (1 ματς και 10 λεπτά έχει και ο Βεργίνης), ο Μούρτος έχει παίξει σε 2 αγώνες και 16 λεπτά σύνολο, ο Χρυσικόπουλος σε 3 αγώνες και 17 λεπτά σύνολο, ο Γιάνκοβιτς σε 2 αγώνες και 19 λεπτά σύνολο, ο Γιαννόπουλος σε 1 αγώνα και 16 λεπτά σύνολο, ο Παππάς σε 3 ματς και 45 λεπτά σύνολο, ο Παπαντωνίου σε 4 αγώνες και 78 λεπτά σύνολο, ο Β. Μάντζαρης 1 ματς και 4 λεπτά σύνολο, ο Κασελάκης σε 4 ματς και 22 λεπτά σύνολο, ο Σλούκας σε 2 ματς και 20 λεπτά σύνολο και ο Παπανικολάου σε 2 ματς και 22 λεπτά σύνολο.

Κι αν Σλούκας και Παπανικολάου παίζουν περισσότερο απ’ όσο θα περίμεναν (ο Γιαννάκης έχει βάλει στο ροτέισον ιδίως τον δεύτερο), κι αν ο Μπόγρης… παίζει όσο ακριβώς περιμέναμε, κι αν ο Παπαντωνίου είναι ο μόνος που φαίνεται ότι θα έχει γεμάτη χρονιά (παίζει ως τώρα 19,5 λεπτά ανά αγώνα, αν και προβλέπεται αυτό να μειωθεί), η συμμετοχή των άλλων δεν έχει νόημα. Ιδίως Γιάνκοβιτς, Γιαννόπουλος, Κασελάκης και Μάντζαρης θα έπρεπε να παίρνουν πολύ περισσότερο από τον ανύπαρκτο χρόνο που τους δίνουν ως τώρα οι ομάδες τους. Τελείως παράλογη είναι, βεβαίως, η περίπτωση του Γιαννόπουλου, τον οποίο ο Πανιώνιος είχε ζητήσει δανεικό και ο Ολυμπιακός συμφώνησε να δώσει, ο πρώτος χωρίς προφανώς να έχει διάθεση να του δώσει χρόνο συμμετοχής (εδώ δεν δίνει στον Γιάνκοβιτς που ήδη ήταν στην ομάδα) και ο δεύτερος χωρίς να απαιτήσει να έχει ο παίκτης του χρόνο συμμετοχής πριν τον στείλει δανεικό. Αρχή είναι ακόμα, ας περιμένουμε, αλλά όλα δείχνουν ότι τα περισσότερα από αυτά τα παιδιά θα κερδίσουν λίγα πράγματα από τη φετινή σεζόν.

by Rasheed.

Αλλαγή ισορροπιών...

Η απόκτηση του Λάζαρου Παπαδόπουλου από τον ΠΑΟΚ σίγουρα τάραξε τα νερά στην Α1, καθώς ελάχιστοι την περίμεναν. Ο Λάζος είναι παίκτης που κάνει τη διαφορά σε επίπεδο Ευρωλίγκας, πόσο μάλλον στην Α1 και στον ΠΑΟΚ.

Ο Παπαδόπουλος θα παίξει στον ΠΑΟΚ ως το καλοκαίρι και ήδη στην ομάδα της Θεσσαλονίκης επικρατεί μεγάλος ενθουσιασμός, καθώς φαίνεται πως αν το ρόστερ διατηρηθεί (αν πληρωθούν όλοι δηλαδή ως το τέλος) τότε ο ΠΑΟΚ είναι το πρώτο φαβορί για την Ευρωλίγκα αυτή τη στιγμή.

Τρία είναι τα βασικά σημεία της απόφασης του Παπαδόπουλου να υπογράψει στον ΠΑΟΚ. Το πρώτο είναι το αγωνιστικό. Ο Λάζος έκανε προπονήσεις εδώ και μερικές εβδομάδες με τον ΠΑΟΚ. Αρχικά, από το τέλος του καλοκαιριού και μετά, ακολούθησε ατομικό πρόγραμμα, ώστε να βελτιώσει διάφορα στοιχεία που εκείνος ήθελε και να τροποποιήσει το παιχνίδι του (η σωματική διαφορά είναι εμφανής και θα τη δείτε αμέσως). Μετά, περιμένοντας να βρει ομάδα, ζήτησε από τον ΠΑΟΚ (που δεν έχει την Ευρώπη, άρα κάνει πιο πολλές σκληρές προπονήσεις την εβδομάδα από μια ομάδα με ευρωπαϊκές υποχρεώσεις) να προπονείται στην Πυλαία μαζί του. Η απόφαση του Μαρκόπουλου να εντάξει πλήρως τον Λάζο στις προπονήσεις, από τις διατάσεις, μέχρι το διπλό και τα συστήματα (και όχι μόνο να συμμετέχει σε μέρος αυτής, όπως γίνεται με παίκτες που δεν ανήκουν στο δυναμικό του κάθε συλλόγου), προφανώς και δεν έγινε για να τον πείσει να πάει στον «δικέφαλο».

Όμως, λειτούργησε έτσι! Ο Λάζος είδε ότι ο ΠΑΟΚ πληρούσε τις δύο προϋποθέσεις που εκείνος είχε θέσει για την επόμενη ομάδα του (να έχει πολύ χρόνο συμμετοχής, ώστε να την ανεβάσει από τα μεσαία στρώματα στην υπέρβαση) και άρχισε να το σκέφτεται πιο σοβαρά. Ας μην κοροϊδευόμαστε, ο ΠΑΟΚ έχει και το ειδικό βάρος (γήπεδο, ιστορία, κόσμο) για να «σηκώσει» παίκτη τέτοιου βεληνεκούς, παρά τα όσα έχει περάσει τα τελευταία χρόνια.

Έτσι, ο ίδιος ο Λάζος κάλεσε την ομάδα για να υπογράψει μαζί της, κάτι που η διοίκηση του ΠΑΟΚ δεν είχε καν ονειρευτεί, αφού ούτε κατά διάνοια δεν μπορεί να καλύψει το κασέ του Παπαδόπουλου. Αυτό μάλιστα τόνισε η διοίκηση στον παίκτη όταν της είπε ότι ενδιαφέρεται να υπογράψει.

Και πάμε στο δεύτερο βασικό σημείο: ο Παπαδόπουλος απέδειξε πόσο πολύ θέλει να παίξει μπάσκετ, καθώς είναι δεδομένο ότι φέτος είναι από τους πιο ακριβοπληρωμένους Έλληνες (από τα λεφτά της Ρεάλ). Βρήκε τις αγωνιστικές υποχρεώσεις που ήθελε και δεν ενδιαφέρθηκε να πάρει ούτε ένα ευρώ από τον ΠΑΟΚ. Η κίνησή του να υπογράψει συμβόλαιο (με μικρές γι’ αυτόν, καλές για τα δεδομένα του ΠΑΟΚ) και να απαιτήσει όλα τα χρήματα να δοθούν στο «Χαμόγελο του παιδιού» και στην Ομοσπονδία Σωματείων Ελλήνων Καλαθοσφαιριστών με Καρότσι (ΟΣΕΚΚ) είναι χωρίς προηγούμενο στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Και παγκόσμια, υπάρχει μόνο το προηγούμενο του Τζόρνταν στο συμβόλαιο με τους Ουίζαρντς (το οποίο δόθηκε εξ ολοκλήρου σε φιλανθρωπίες). Όσα και να είναι τα λεφτά, δεν μπορούμε παρά να χαιρετήσουμε αυτή την κίνηση, που δείχνει σπάνιο ήθος και έναν ξεχωριστό άνθρωπο.

Το τρίτο βασικό σημείο είναι η ανακοίνωση του Ηρακλή, την οποία πραγματικά δεν καταλαβαίνω και θεωρώ μια τελείως ατυχή (τουλάχιστον) κίνηση. Ναι, ο Λάζαρος ξεκίνησε από τον Ηρακλή, αλλά από εκεί και πέρα, δεν τον δένει κάτι αιωνίως με την ομάδα. Δεν είναι υποχρεωμένος να παίζει εκεί επειδή και μόνο το θέλουν οι άνθρωποι της ομάδας.

Τα όσα γράφει η ανακοίνωση περί προδοσίας του… Ηρακληδισμού είναι απλώς αστεία και τραγελαφικά σε κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο. Ο Ηρακλής παίζει στην Α2 και ο Λάζος δεν θεώρησε (πολύ φυσιολογικά και λογικά αν με ρωτάτε) ότι το να παίξει στην Α2 έχει αν του προσφέρει κάτι στην καριέρα του σε μια χρονιά που προσπαθεί να κάνει τη μεγάλη επιστροφή, όπως ο ίδιος έχει δηλώσει.

Βέβαια, στον Ηρακλή… την είχαν δει κάπως αλλιώς, μην μπορώντας να καταλάβουν αυτή τη βασική διαφορά Α1 και Α2.

Η ανακοίνωση μπορεί να χαρακτηριστεί μόνο ως παραλήρημα , αφού δεν έχει καν συνοχή, πηγαίνοντας από τις μπηχτές στο Λάζο, στα «συγγνώμη» προς τον κόσμο που δεν θέλησε ο Παπαδόπουλος να υπογράψει (!!!) και τέλος στο «ευχαριστώ» προς τους παίκτες που ο Ηρακλής είναι αήττητος στην Α2. Υπάρχει μια παλιά παροιμία που χαρακτηρίζει απόλυτα την ανακοίνωση αυτή: Ό,τι του φανεί του Λωλοστεφανή…

Φτάνοντας στο συμπέρασμα, μπορούμε να μιλήσουμε για έναν παίκτη που αλλάζει τις ισορροπίες στο πρωτάθλημα; Θεωρώ σαφώς πως ναι, καθώς ο Παπαδόπουλος είναι σε άλλο επίπεδο, προσωπικά τον θεωρώ με διαφορά ακόμα τον καλύτερο Έλληνα σέντερ (ας μην ξεχνάμε τι έκανε πέρσι στην Ιταλία). Δεν είναι τυχαίο ότι όσο ήταν ελεύθερος τον είχε πλησιάσει ο Παναθηναϊκός (το είχα αφήσει να εννοηθεί σε παλιότερο άρθρο, χωρίς να γράψω την ομάδα, αφού ήταν off the record) για να τον αποκτήσει, αλλά δεν πληρούσε την προϋπόθεση του χρόνου συμμετοχής που ήθελε ο Παπαδόπουλος.

Πλέον, το πρωτάθλημα παίρνει άλλο χρώμα και η μάχη για την Ευρωλίγκα έχει έναν ακόμη μνηστήρα, που μάλιστα πια δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τους υπόλοιπους. Το αντίθετο μάλλον…

by Rasheed.

Υ.Γ.: Στο fan club του Λάζαρου Παπαδόπουλου και στο αντίστοιχο γκρουπ του στο facebook μπορείτε να ανταλλάξετε απόψεις και να πείτε τη γνώμη σας για τον Λάζαρο.

Η κακιά... στιγμή

Προφανώς στα νέα της ημέρας δεσπόζει η ανακοίνωση του ΠΑΟΚ για την απόκτηση του Λάζαρου Παπαδόπουλου. Δεν θα πούμε πολλά σήμερα, καθώς θα επανέλθουμε την Πέμπτη πιθανότατα και με τον Λάζο στην παρέα μας, αλλά είναι σαφές ότι μια τέτοια κίνηση μπορεί να αλλάξει τις ισορροπίες στο πρωτάθλημα τουλάχιστον όσον αφορά την πρόκριση στην Ευρωλίγκα.

Ο Παπαδόπουλος είναι ένας από τους καλύτερους σέντερ στην Ευρώπη και όσοι έκαναν το λάθος να το ξεχάσουν ή να το αμφισβητήσουν αυτό, θα το νιώσουν καλά στο πετσί τους (ή θα το δουν στην τηλεόραση) τους επόμενους μήνες. Αυτό άλλωστε είχε πει και ο Λάζος σε έναν από τους συντελεστές του AoB πριν λίγο καιρό όταν στο πλαίσιο της συνέντευξης που είχε δώσει ανέφερε ότι θέλει να πάει σε μια ομάδα για να την ανεβάσει επίπεδο και σκαλιά στον βαθμολογικό πίνακα. Περισσότερα την Πέμπτη.

Το Παλαιό Φάληρο στις γυναίκες ανακοίνωσε τη λύση της συνεργασίας με την Μιλίτσα Ντάμποβιτς, αλλά και την Κέλι Σουμάχερ, επειδή οι δύο παίκτριες… δεν είχαν αποδώσει τα αναμενόμενα, όπως άφησε η ομάδα να διαρρεύσει. Η μία ήταν η 1η πασέρ της ομάδας και η άλλη η 1η σκόρερ και 1η ριμπάουντερ. Βέβαια, για όσους ξέρουν τι γίνεται, το Παλαιό Φάληρο δεν μπορούσε να καλύψει τα συμβόλαια των αθλητριών, οι οποίες με τη σειρά τους δεν είδαν με καθόλου καλό μάτι το γεγονός ότι η ομάδα… αποχώρησε από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις λόγω οικονομικών προβλημάτων. Παρόμοια αποχώρηση και για τον Απόλλωνα Καλαμαριάς, για αντίστοιχους λόγους. Από το καλό στο καλύτερο το γυναικείο μπάσκετ.

Πέρα, πάντως, από τις γνωστές… ελληνικές δικαιολογίες, το πρωτάθλημα είναι σίγουρα πολύ πιο φτωχό χωρίς τις δύο αυτές αθλήτριες. Και μιας και η συζήτηση για τις «αιτιολογίες» των ομάδων, παρατήρησα ότι όλα τα σάιτ έκαναν λόγο, εκτός του οικονομικού, και μέτρια αγωνιστική παρουσία των παικτριών. Για να γίνουμε (λίγο) κακοί, πάω στοίχημα ότι το 99% (για να μην είμαι… απόλυτος) όσων έγραψαν τα αντίστοιχα άρθρα, δεν είχαν δει ούτε μια φορά τις δύο κοπέλες σε αγώνα του Παλαιού Φαλήρου. Ήθελα να ήξερα αν υπάρχει κόσμος που τα πιστεύει ακόμη αυτά: δηλαδή ότι το Π. Φάληρο έδιωξε τις δύο καλύτερες και πιο διάσημες παίκτριές του επειδή δεν... ήταν τόσο καλές όσο περίμενε.

Περνάμε στο… αντρικό μπάσκετ και πάλι, όπου θυμίζω ότι την Τετάρτη έχουμε 3 προημιτελικούς Κυπέλλου (το Ηρακλής-Πανιώνιος την άλλη Τετάρτη). Και τα τρία παιχνίδια είναι καλά, ενώ τα… καλύτερα νέα για τους μπασκετόφιλους είναι πως η ΕΡΤ τα δείχνει και τα τρία (16:30, 18:30 και 21:00).

Από τους προημιτελικούς θα σταθώ μόνο… σ’ εκείνον της άλλης Τετάρτης. Ο Μάρκοβιτς είπε ότι ήταν δύσκολη η κλήρωση με τον Ηρακλή. Πριν βιαστείτε να τον κατηγορήσετε για υπερβολικό και να γελάσετε (όχι γιατί ο Ηρακλής δεν είναι καλή ομάδα) λέγοντάς του ότι θα μπορούσε να έχει κληρωθεί με Άρη, Μαρούσι, Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό ή Πανελλήνιο, σκεφτείτε αν θα τον κατηγορούσε κανείς αν αποκλειόταν από μία από τις παραπάνω 5 ομάδες. Ενώ με τον Ηρακλή αλλάζουν τα πράγματα…

Και μιας και αναφερθήκαμε στις ομάδες του Κυπέλλου, άκουσα ότι το Μαρούσι πριν φύγει για Θεσσαλονίκη έκανε αγιασμό για να… απαλλαχτεί από την κακοδαιμονία. Με συγχωρείτε, αλλά όλα αυτά με τις προλήψεις, δεισιδαιμονίες, μου φαίνονται πολύ αστεία. Αν δεν πιάσει ο αγιασμός, τότε μπορεί στο μέλλον να πρέπει να… ανάβουν και να σβήνουν το φως στα αποδυτήρια 16 φορές πριν βγουν για προθέρμανση, ώστε να μην τραυματιστούν, ίσως να πρέπει οι παίκτες να μπαίνουν και να βγαίνουν 22 φορές στο παρκέ πριν την έναρξη του αγώνα για να πάρουν το τζάμπολ, οι αναπληρωματικοί να σηκώνονται και να κάθονται 38 φορές στην καρέκλα τους πριν μπουν αλλαγή και το βράδυ πριν κοιμηθούν οι παντόφλες να κοιτούν προς την Ανατολή ευθυγραμμισμένες με τις πρώτες αχτίδες του ηλίου και να είναι σε τέλεια γωνία 90ο σε σχέση με τη νοητή γραμμή που ορίζεται από το μαξιλάρι και το κέντρο της βάσης του κρεβατιού...

by Rasheed.

Διεκδικώντας τα αυτονόητα...

Πραγματοποιήθηκε με απόλυτη επιτυχία η απεργία που είχε εξαγγείλει ο ΠΣΑΚ για το Σάββατο που πέρασε. Οι παίκτες έστειλαν μήνυμα σε Ομοσπονδία, παράγοντες και Πολιτεία για το τι θα ακολουθήσει από το νέο έτος αν τα αιτήματά τους δεν ικανοποιηθούν.

Ανέφερα και τους παράγοντες, καθώς τις τελευταίες ημέρες έτυχε να ακούσω τις απόψεις αρκετών εξ αυτών (μεγάλων, περιφερειακών, μικρών και μεγάλων ομάδων) και κάποιες με ενόχλησαν πραγματικά. Θεωρώ τουλάχιστον άσχημο οι άνθρωποι που φαινομενικά αφιερώνονται στο μπάσκετ να είναι τόσο κοντόφθαλμοι που να μη βλέπουν τι γίνεται.

Μπορεί αρκετοί να αναφέρουν (όχι μόνο στην περίπτωση του ΠΣΑΚ και του μπάσκετ, αλλά γενικά) ότι η απεργία δεν είναι λύση, όμως, αν το καλοσκεφτείτε, θα δείτε ότι οι παίκτες δεν είχαν άλλη λύση. Θα δανειστώ μια φράση του Κώστα Χαραλαμπίδη, σχετικά με το πόσο έχουν ενδιαφερθεί ο ΕΣΑΚΕ και η ΕΟΚ για τα αιτήματα των αθλητών: «Αυτό που μας προβληματίζει είναι πως τα αιτήματα είναι εδώ και μήνες γνωστά, αλλά ο ΕΣΑΚΕ μας κάλεσε σε συζήτηση, δύο ημέρες πριν κάνουμε την απεργία».

Θα συμπληρώσω σε αυτό ότι ο ΕΣΑΚΕ δεν κάλεσε σε ουσιαστική συζήτηση, αλλά σε συζήτηση καθυστέρησης και αναβολής της απεργίας. Γιατί πραγματικά: πόσο καιρό τώρα ξέρουμε όλοι για την απεργία; Από το καλοκαίρι. Πολύ πριν βγει το πρόγραμμα της Α1.

Όμως, ΕΣΑΚΕ και ΕΟΚ αδιαφόρησαν και θυμήθηκαν την… Πέμπτη ότι δεν θα γινόταν η αγωνιστική. Τι θα προλάβαινε να αλλάξει σε μία ουσιαστικά ημέρα; Θα συζητούσαν και θα συμφωνούσαν και θα έδειχναν ομοσπονδία και ΕΣΑΚΕ έμπρακτα ότι θα τηρήσουν τα όσα είπαν (λέω έμπρακτα γιατί και τις προηγούμενες φορές είχαν συμφωνήσει, αλλά μετά δεν έγινε κάτι); Προφανώς και όχι. Άρα, μόνο για τις εντυπώσεις έγινε το κάλεσμα προς τους παίκτες. Για να λένε μετά ότι «εμείς καλέσαμε τον ΠΣΑΚ, εκείνοι επέμειναν στην απεργία».

Όλοι στάθηκαν στο πλευρό των συναδέλφων τους, ιδίως όσοι είναι προνομιούχοι. Αυτό μετράει. Το να υπάρχει ένα τόσο ισχυρό μέτωπο ανάμεσα στους παίκτες κάτι δείχνει. Κι όσο για την επιεικώς φαιδρή ατάκα που άκουσα από παράγοντα μεγάλης ομάδας ότι «τα προβλήματα υπάρχουν 15 χρόνια, γιατί οι παίκτες τα θυμήθηκαν τώρα» (με διάθεση επικριτική προς τους τωρινούς παίκτες) δεν νομίζω ότι οποιοσδήποτε λογικός άνθρωπος θα μπορούσε να απαντήσει χωρίς να του ανέβει πρώτα το αίμα στο κεφάλι γιατί 25χρονοι επαγγελματίες αθλητές δεν έκαναν… απεργία όταν ήταν 10 χρονών και ούτε επαγγελματίες ούτε αθλητές…

Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν μόνο οι Έλληνες αθλητές, αλλά και οι ξένοι. Η απεργία είναι προφανώς κάτι που δεν τους αφορά άμεσα, καθώς οι ξένοι έχουν τελείως διαφορετική αντιμετώπιση, ενώ δεν υπάγονται και στις ίδιες διατάξεις, αφού δεν μένουν μόνιμα στην Ελλάδα. Όμως, προφανώς και πλέον ξέρουν τι γίνεται και τους λόγους που πήγαν οι Έλληνες παίκτες σε απεργία. Περιττό να πω ότι οι περισσότεροι γελάσανε ακούγοντας το πώς έχει η κατάσταση στην Ελλάδα, ενώ ξέρω και συγκεκριμένα παραδείγματα που απλώς… νόμιζαν ότι οι Έλληνες τους έκαναν πλάκα, μην μπορώντας να πιστέψουν αυτά που άκουγαν.

Βέβαια, σε μας όλα αυτά φαίνονται φυσιολογικά. Δυστυχώς, δεν γίνεται να είσαι στον πάτο της Ευρώπης σε όλα τα υπόλοιπα θέματα από το εργασιακό μέχρι το βιοτικό επίπεδο και να έχεις… υποδειγματικές συνθήκες στο μπάσκετ. Ούτε και το ανάποδο βεβαίως. Η μάχη των παικτών είναι πολύ δύσκολη και μακρά, καθώς όλη η ελληνική κοινωνία σαπίζει, οπότε και δεν είναι μόνο το μπάσκετ που αιμορραγεί για να λυθεί εύκολα το πρόβλημα.

Η εικόνα στα γήπεδα το Σάββατο ήταν ιδιαίτερη, με τους παίκτες των λεγόμενων «προνομιούχων» ομάδων να βρίσκονται στο πλευρό των συναδέλφων τους της Α2, της οποίας η κατάσταση είναι χειρότερα από τραγική. Στην... ζάμπλουτη Α2 η ΕΟΚ αποφάσισε η αγωνιστική να γίνει κανονικά (κάτι που δεν έκανε ο ΕΣΑΚΕ) προσπαθώντας με αυτόν (και κάποιους άλλους πολύ χειρότερους) τον τρόπο να πιέσει τους παίκτες να παίξουν.

Στο παιχνίδι συνένοχες ήταν και οι διοικήσεις των ομάδων που προτίμησαν να πληρώσουν τα έξοδα μεταφοράς (εκτός της Ολυμπιάδας που από την αρχή είχε διαχωρίσει τη στάση της), που είναι σημαντικά για το οικονομικό τους επίπεδο, μόνο και μόνο για να ασκήσουν πίεση στους παίκτες τους με διάφορα μέσα. Ακόμη και ο Αρκαδικός που έφτασε το θέμα στα άκρα, δεν αγωνίστηκε τελικά, παρότι προσπάθησε να εξωθήσει τους παίκτες του να αγωνιστούν με "απειλητικές" ανακοινώσεις (και μετά αποφάσισε να παίξει με το εφηβικό), καθώς οι παίκτες του Πανελληνίου με πρώτο τον Παπαμακάριο ήταν εκεί και στήριξαν τους συναδέλφους τους που ήθελαν να απεργήσουν.

Η προειδοποιητική απεργία τελείωσε και το θέμα είναι τι μήνυμα πήραν η Πολιτεία, η ΕΟΚ και ο ΕΣΑΚΕ. Αν συνεχιστεί η ίδια κατάσταση, τότε καλύτερα να διακοπεί επ’ αόριστον το πρωτάθλημα και να αραχνιάσουν οι μπασκέτες, γιατί κάποια πράγματα είναι πιο σημαντικά από το «να βάζεις μια μπάλα στο σωλήνα». Το πιάσατε το υπονοούμενο, έτσι;

by Rasheed.

Υ.Γ.: Ο Νώντας Παπαντωνίου στο blog του στο Age of Basketball την Κυριακή γράφει για πρώτη φορά ως παίκτης της ΑΕΚ και δεν μασάει τα λόγια του για κανέναν. Μείνετε συντονισμένοι λοιπόν.

Υ.Υ.Γ.: Η αγωνιστική στο Age of Basketball Champion θα δημοσιευτεί πριν το άρθρο του Νώντα Παπαντωνίου αύριο.

Είναι ελεύθερη, και κρύα, κι αχαλίνωτη η πτώση…

Από τη μια μέρα στην άλλη, ξεκινώντας από τη συνέντευξη του Λάζαρου Παπαδόπουλου στον δικό μας άνθρωπο, το θέμα της ΑΕΚ πήρε μεγάλες διαστάσεις και χθες είχαμε μπαράζ ανακοινώσεων και εξελίξεων. Κοιτώντας, όπως προσπαθούμε πάντα να κάνουμε, πίσω από τις λέξεις, προσπαθούμε να αποκρυπτογραφήσουμε την αλήθεια, η οποία, πάντως, από όποια πλευρά και αν την κοιτάξεις, είναι μία ιστορία για γέλια και, πιο πολύ, για κλάματα.

Η ανακοίνωση που έβγαλε η ΑΕΚ σε απάντηση στον Παπαδόπουλο (αλλά και οι δηλώσεις του Νίκου Γεωργαντζόγλου, μέλους του ΔΣ της ΑΕΚ) ήταν επιεικώς αστείες. Ας εστιάσουμε στα σημεία που θίγει. Γράφει η ανακοίνωση: «Ο συνδικαλιστής […] σε καμία περίπτωση, δεν πρέπει να σκέφτεται αποκλειστικά και μόνο με την τσέπη του και το προσωπικό συμφέρον». Ας μας εξηγήσουν οι παράγοντες της ΑΕΚ τι προσωπικό οικονομικό όφελος θα έχει ο Παπαδόπουλος από αυτήν την ιστορία, και από πού θα το αποκομίσει, έτσι για να το καταλάβουμε και εμείς.

Η συνέχεια (όπως και τα λόγια του Γεωργαντζόγλου) που ανατρέχει στις ιστορικές επιτυχίες της ομάδας και στην ιστορική προσφορά της στο ελληνικό μπάσκετ, είναι δείγμα έλλειψης επαγγελματισμού. Δηλαδή, επειδή μία ομάδα έχει πετύχει πολλά στο παρελθόν και έχει σημαντική ιστορία, έχει εξασφαλίσει ασυλία για οποιαδήποτε παρατυπία διαπράττει επ’ άπειρον; Τι σχέση, αλήθεια, έχει η ιστορία της ΑΕΚ με τους απλήρωτους παίκτες; Κόβεται η ιστορία σε επιταγές για να δοθεί στους παίκτες στους οποίους οφείλονται χρήματα; Η ΑΕΚ κατέγραψε μια αληθινά ιστορική και λίαν σημαντική στιγμή το 1968, αλλά το 2009, ο αντίπαλός της στο Κύπελλο πέρασε χωρίς αγώνα!

Η ανακοίνωση λέει και άλλα… θεσπέσια, ρίχνει ευθύνες στην οικονομική κρίση (έχω την αίσθηση ότι τελικά η ύφεση ξέσπασε για να μπορούν πολιτικοί, κοινωνικοί και αθλητικοί παράγοντες στην Ελλάδα να δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα) και επιτίθεται στον Παπαδόπουλο για… «την αναστάτωση που προκάλεσε στην επίσημη αγαπημένη όλων των Ελλήνων»! Αυτό μοιάζει πραγματικά με αντεπιχείρημα παιδιού δημοτικού. Αντί για να μιλούν για τη διέξοδο από τα οικονομικά προβλήματα μιας ομάδας, καταφεύγουν σε προσωπική επίθεση εναντίον του άλλου! Η αστεία αυτή πρόταση εξυπηρετεί αποκλειστικά και μόνο ένα συμφέρον: την ένδειξη ότι οι παράγοντες της ΑΕΚ επιθυμούν να περπατήσουν δίπλα στον FIBA Europe (αυτός ξεκίνησε άλλωστε το θέμα εναντίον του Λάζου πριν από 2 χρόνια μαζί με τον γνωστό δημοσιογράφο) γιατί από αυτόν περιμένουν τη σωτηρία. Και όταν ο κύριος αυτός διαμεσολαβήσει και λύσει το πρόβλημα της ΑΕΚ, θα βγει πανηγυρικά να δηλώσει ότι έσωσε τον ιστορικό σύλλογο, χωρίς να αναφέρει το αν άξιζε πραγματικά να σωθεί.

Η τελευταία παράγραφος της επιστολής μιλά περί «έλλειψης σεβασμού προς τους ίδιους του συναδέλφους του» (μήπως οι κύριοι ξεχνούν γιατί ο Παπαδόπουλος έχει «μπει στη μπούκα» αυτά χρόνια; Μήπως ισχύει ακριβώς το αντίθετο από αυτό;) και περί «βρώμικης υπόθεσης» (μάλλον κάποιοι τους παγίδευσαν, οπότε μείνετε συντονισμένοι για… νέο κύκλο Prison Break).

Αργότερα μες στην ημέρα, η Ευρωπαϊκή Ένωση Καλαθοσφαιριστών, με επιστολή της, στράφηκε εναντίον της ΑΕΚ διατυπώνοντας το λογικό και, με άλλα λόγια αυτό που είπε ο Παπαδόπουλος: να μην επιτραπεί στην ΑΕΚ να αποκτήσει παίκτες, αφού «Η άρση της απαγόρευσης μεταγραφών θα άνοιγε την πόρτα σε ομάδες και παίκτες που δεν σέβονται τις συμβατικές υποχρεώσεις τους να χρησιμοποιούν τα αστικά δικαστήρια ώστε να καθυστερούν τις αποφάσεις για χρόνια». Το βράδυ, η FIBA απέρριψε το αίτημα της ΕΟΚ για διακανονισμό και απαίτησε εξόφληση του χρέους για να δοθεί το δικαίωμα να χρησιμοποιηθούν οι ξένοι. Βέβαια, η ιστορία έχει και άλλα κεφάλαια.

Επιστρέφοντας στην ανακοίνωση της ΑΕΚ, οι άνθρωποι που την έγραψαν δεν είναι ανόητοι, ακριβώς το αντίθετο, είναι έξυπνοι και έχουν διαλέξει το δρόμο που θα ακολουθήσουν, έχουν επιλέξει τον τρόπο με τον οποίο θα προσπαθήσουν να βγουν από το αδιέξοδο. Αυτό, όμως, δεν τους επιτρέπει, σε καμία περίπτωση, και με καμία δικαιολογία, να υποτιμούν τη νοημοσύνη του Έλληνα φιλάθλου. Την «έλλειψη σεβασμού» την εμφανίζουν οι ίδιοι, αφού δε σέβονται το επίπεδο των Ελλήνων φιλάθλων, δε σέβονται την αληθινή αγάπη του οπαδού της ΑΕΚ, (που νιώθει τουλάχιστον αμήχανα πιεζόμενος ανάμεσα στο αυτονόητο και την πίεση των διοικούντων για να δείξει "αεκισμό") δε σέβονται τους στοιχειώδεις νόμους και τους τύπους που θα έπρεπε να ακολουθεί ένας ευνομούμενος οργανισμός. Την ίδια ώρα τα εγχώρια όργανα, αντί να δώσουν το παράδειγμα, να εφαρμόσουν το νόμο και να επιβάλλουν την πρέπουσα τιμωρία, προσπαθούν να τον παρακάμψουν!

Η ΑΕΚ έχει περάσει πολλά και έχει προσφέρει πολλά για να την καταβαραθρώνουν ορισμένοι με αυτόν τον τρόπο. Είναι πραγματικά κρίμα, αλλά πλέον όλοι οι αντικειμενικοί αναγνωρίζουν το αυτονόητο: σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του κόσμου, σε αυτήν τη φάση, η ΑΕΚ δε θα έβρισκε θέση στην πρώτη κατηγορία. Έχει μείνει απροστάτευτη και κάθε μέρα εκτίθεται όλο και περισσότερο. Αυτή τη στιγμή, ούτε οι ξένοι, ούτε οι Έλληνες παίκτες μπορούν να νιώθουν εξασφαλισμένοι. Τα ίδια ισχύουν και για το ελληνικό πρωτάθλημα, με τον κίνδυνο να ξεκινήσει, για δεύτερη συνεχόμενη σεζόν, με μία ομάδα «στα πιτς» να είναι πλέον ορατός.

“Good night, and good luck”

by BEN

Παράδειγμα προς μίμηση, αλλά... λίγο καλύτερα

Την Κυριακή πραγματοποιήθηκε ο φιλικός αγώνας προς τιμήν του Φραγκίσκου Αλβέρτη. Ο Αλβέρτης αποχωρεί κι επισήμως πια, οπότε αυτό το ματς λειτούργησε ως αυλαία τιμής για τον σημαντικό παίκτη και επί χρόνια αρχηγό του Παναθηναϊκού.

Πρέπει να κάνουμε μια τιμητική αναφορά στους σχεδόν 16.000 φίλους του Παναθηναϊκού που πήγαν στο ΟΑΚΑ για να αποχαιρετήσουν τη σημαία της ομάδας τους, καθώς έδειξαν ότι δεν ξεχνούν, ότι σέβονται και ότι ήθελαν να τιμήσουν τον Αλβέρτη.

Πριν συνεχίσω, ξεκαθαρίζω ότι η κίνηση του Παναθηναϊκού για το φιλικό είναι τέτοια που θα άρμοζε στην ιστορία του Αλβέρτη και από αυτή (την κίνηση) θα έπρεπε να διδάσκονται κι άλλες ομάδες, που φέρθηκαν πολύ χειρότερα στις «σημαίες» τους (ξέρουμε όλοι για ποιες δύο ομάδες κυρίως χτυπάει η καμπάνα…). Όμως, θα μου άρεσε (και θα μπορούσε να γίνει) αν ο Παναθηναϊκός δεν είχε αποφασίσει να κάνει… ξεπέτα (ή αν προτιμάτε, φιλικό προετοιμασίας) με την ΤΣΣΚΑ, αλλά αποφάσιζε να στηρίξει σοβαρά την κίνησή του και έφτιαχνε μια γιορτή αντάξια της προβολής και της λάμψης που ο ίδιος έχει θελήσει να δώσει στον Αλβέρτη. Και μη μου πει κανείς την περίφημη... δικαιολογία της ομάδας ότι η ΤΣΣΚΑ ήταν ο τελευταίος αντίπαλος του Αλβέρτη, γιατί ο τελευταίος αντίπαλος ήταν ο Ολυμπιακός, ενώ ο τελευταίος αντίπαλος στην Ευρωλίγκα ήταν... η Ζαλγκίρις, αφού εναντίον αυτής πάτησε τελευταία φορά παρκέ.

Αντί για την ΤΣΣΚΑ, ο Αλβέρτης θα μπορούσε να αντιμετωπίσει (ή να βρεθεί συμπαίκτης) παλιούς συμπαίκτες του, όπως οι Στόγιαν Βράνκοβιτς, Ντέγιαν Μποντιρόγκα, Νίκος Οικονόμου, Ντίνο Ράτζα, ακόμη και Μπάιρον Σκοτ, Αντόνιο Ντέιβις, Ντομινίκ Ουίλκινς, και πολλοί άλλοι, σε μια μπασκετική γιορτή ομάδας άνευ προηγουμένου στην Ελλάδα. Αλλά ξέχασα: κάποια από αυτά τα ονόματα είναι ταμπού, καθώς στην κοντόφθαλμη Ελλάδα, τόλμησαν να βάλουν και κόκκινη στολή…

Θα μου άρεσε, πάντως, έστω στις τελετές μας, αφού δεν μπορούμε στους κανονικούς αγώνες, να μιμηθούμε τους ξένους, ας πούμε τη γιορτή προς τον Ντίβατς, όπου μαζεύτηκε η αφρόκρεμα του παγκόσμιου μπάσκετ. Ένα τέτοιο φιλικό, με τη σύνθεση που ανέφερα πιο πάνω, θα είχε μεγαλύτερη αξία, ο κόσμος θα το χαιρόταν και θα πλήρωνε εισιτήριο, το οποίο θα μπορούσε να δοθεί για φιλανθρωπικούς σκοπούς και θα ήταν εφικτό να βραβευτούν στο πλαίσιό του και άλλοι πρώην «πράσινοι». Όσο για τη φανέλα που κοσμεί την οροφή του ΟΑΚΑ, είναι πιστεύω καιρός να τιμήσουν οι ομάδες τους μεγάλους τους παίκτες με αυτόν τον τρόπο. Και αν δεν θέλετε να αποσύρετε νούμερο, βάλτε φανέλες με ονόματα μόνο... Νομίζω σε όλους θα αρεσε μια τέτοια κίνηση.

Αλλάζοντας θέμα, έχει πιστεύω αξία να δείτε τη συνέντευξη του Λάζαρου Παπαδόπουλου σε έναν από τους συντελεστές του AoB, η οποία εκτάκτως φιλοξενήθηκε στο Sportnet. Ο Λάζαρος μιλάει για πράγματα που άλλοι δεν τολμούν να αγγίξουν και δεν φοβάται να πει αυτά που όλοι οι λογικοί μπασκετάνθρωποι σκέφτονται, αλλά κανείς δεν εκστομίζει. Αυτό του έχει κοστίσει, βέβαια, αλλά σε εκείνους που πραγματικά ξέρουν, έχει βρει τη θέση που του αξίζει.

Αναφέρεται στη μαύρη περίοδο της ελληνικής διαιτησίας, όταν οι καλοί είχαν κοπεί από τον Βασιλακόπουλο, γιατί δεν τον υπάκουσαν στην προσπάθεια να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά του. Αναφέρεται στο τωρινό θέμα της διαιτησίας, στην κατάσταση της ΑΕΚ, στην εθνική και την απόφασή του, στον ΕΣΑΚΕ που και φέτος σφυρίζει κάνοντας τον Κινέζο, στην Ευρωλίγκα, στο Μαρούσι, ενώ προειδοποιεί όσους τόλμησαν να τον βγάλουν ξοφλημένο. Και κάτι που δεν θα δείτε στη συνέντευξη: ο Λάζος συζητά με δύο ελληνικές ομάδες, αμφότερες μεγάλες, αλλά το πιο πιθανό είναι να παίξει στο εξωτερικό φέτος.

Τέλος, στο Κύπελλο, ο ΠΑΟΚ κέρδισε τα αξιόμαχα Τρίκαλα, μετά από μια μεγάλη παράσταση του Πρέντραγκ Ντρόμπνιακ. Όχι, δεν θα σχολιάσω την αξία του Ντρόμπνιακ, η οποία είναι αδιαμφισβήτητη ακόμη και γι’ αυτούς που έχουν περιφερειακή σχέση με το άθλημα, αλλά θα ευχηθώ να μην αρχίσουν οι διαρροές στις ελληνικές ομάδες και φέτος, γιατί αν και οι 14 μείνουν πλήρεις, το πρωτάθλημα που θα αρχίσει σύντομα, θα είναι πολύ πολύ δυνατό.

by Rasheed.

Υ.Γ.: Πέντε μέρες έμειναν για να δηλώσετε συμμετοχή στο διαγωνισμό του Age of Basketball στο fantasy challenge της Ευρωλίγκας. Μπείτε κι εσείς στην παρέα μας και διαγωνιστείτε με άλλους φίλους του μπάσκετ. Όλες οι πληροφορίες που χρειάζεστε είναι στο πάνω δεξί μέρος της σελίδας μας.

Κύπελλο Απαξίωσης...

Μπήκαν οι ομάδες της Α1 στο Κύπελλο την Τετάρτη και ορισμένες από αυτές το έχουν ήδη μετανιώσει. Ο «θεσμός των εκπλήξεων», όπως έχει ονομαστεί, που έχει εδώ και δύο χρόνια δομή τέτοια για να μην γίνονται εκπλήξεις και για να έχουμε κάθε χρόνο τελικό Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός, κατάφερε να ξεγυμνώσει ήδη αδυναμίες και προβλήματα.

Προφανώς και αναφέρομαι στα όσα έγιναν στη Λάρισα και στα όσα (δεν) έγιναν στη Θεσσαλονίκη. Στη Λάρισα η Ολύμπια ή… ο Ολύμπια όπως λέγεται από πολλούς πλέον (λόγω της ύπαρξης και του ΓΣ στο όνομα) έπαιξε διαλυμένη τον πρώτο αγώνα της χρονιάς. Η Ολύμπια έπαιξε Οκτώβρη μήνα χωρίς 4 παίκτες, με επίσημη δικαιολογία ότι δεν έχουν ενσωματωθεί ακόμα. Εν ολίγοις, δεν έχουν δελτία, δεν έχουν δικαίωμα για να παίξουν, λόγω των προβλημάτων της ομάδας ή δεν έχουν… έρθει ακόμη, καθώς η ομάδα δεν έχει συμπληρώσει το ρόστερ της (όπως εκείνη υποστηρίζει). Κι αυτό δύο βδομάδες πριν αρχίσει το πρωτάθλημα και μετά… τον αποκλεισμό από το Κύπελλο. Βέβαια, η Ολύμπια έδωσε τόσο μεγάλη σημασία στο θεσμό, που δεν μπήκε καν στον κόπο να εκδώσει εισιτήρια κι άφησε την είσοδο ελεύθερη, δείχνοντας απλώς ότι γι' αυτή η χρονιά δεν έχει αρχίσει ακόμη!

Τα Τρίκαλα τη διέλυσαν με 25 πόντους διαφορά περνώντας με περίπατο στην επόμενη φάση. Οι Τρικαλινοί πήραν 9 πόντους από τον Κασίμπ Πάουελ, ο οποίος στις 30 Σεπτέμβρη ανακοινώθηκε ντοπαρισμένος και στις 7 Οκτώβρη, ανήμερα του αγώνα με την Ολύμπια ανακοινώθηκε η τιμωρία του (ένας μήνας και 30.000 ευρώ πρόστιμο). Άκρως ελληνικό φαινόμενο, ο παίκτης να αγωνίζεται τη μέρα που ανακοινώνεται η τιμωρία του. Βέβαια, ο Πάουελ είχε περάσει από έλεγχο στις 26 Αυγούστου, οπότε στις 26 Σεπτέμβρη είχε… λήξει η ποινή του, 11 μέρες… πριν ανακοινωθεί! Το θέατρο του παραλόγου. Για την ιστορία, ο Πάουελ είχε καπνίσει μαριχουάνα, δεν είχε πάρει στεροειδή.

Στην Πυλαία ο ΠΑΟΚ έκανε προπόνηση, ενώ πιο δίπλα η ΑΕΚ έπαιζε με τη ΜΕΝΤ. Τελικά, ο ΠΑΟΚ κέρδισε με 20-0 την… ΑΕΚ και προκρίθηκε στην επόμενη φάση του Κυπέλλου. Κάθε ιστορία έχει δύο όψεις, όμως το θέμα είναι ότι η ΑΕΚ έγραψε μια μαύρη σελίδα στην ιστορία της. Και ό,τι και να προσπαθούν να πουν οι διοικούντες, η FIBA σωστά δεν εξέδωσε τα δελτία. Το θέμα δεν δημιουργήθηκε ξαφνικά την Τετάρτη. Υπάρχει από πριν το καλοκαίρι. Όμως, η ομάδα έκανε μετεγγραφές, διαβεβαίωνε τους παίκτες ότι όλα είναι υπό έλεγχο, κάτι που δεν ίσχυε προφανώς. Οι πληροφορίες μου λένε ότι οι παίκτες είναι σε πάρα πολύ άσχημη κατάσταση ψυχολογικά, ότι αρκετοί νιώθουν ήδη αρνητικά για την επιλογή που έκαναν και νιώθουν ότι τους είπαν ψέματα. Πάντως, προς το παρόν κάνουν υπομονή και κανείς δεν θέλησε να δημιουργήσει πρόβλημα. Μεταξύ μας, έχουν κάθε λόγο να νιώθουν έτσι, παίκτες είναι, να παίζουν πρέπει. Όχι να κάνουν δύο μήνες προετοιμασία για ένα ματς απέναντι σε μια δυνατή ομάδα και τελικά να δίνουν… φιλικό! Η ΑΕΚ αυτή τη στιγμή κινδυνεύει να μην είναι ούτε στο πρωτάθλημα, κάτι που πάντως δεν θεωρώ πιθανό να γίνει. Ωραία ξεκίνησε η σεζόν… Η δική μου απορία πάντως είναι γιατί ο θεσμός υπάρχει ενώ δεν ενδιαφέρονται οι περισσότερες ομάδες και είναι πλήρως απαξιωμένος από σωματεία και ομοσπονδία.

Λίγα χιλιόμετρα πιο μακριά, ο Άρης είχε ανακοινώσει το νέο του προπονητή, τον Φώτη Κατσικάρη, που όπως είχαμε γράψει ήδη πριν την πρόσληψη ήταν μονόδρομος για εκείνον να δεχτεί. Από τα όσα ξέρω ο Κατσικάρης είδε τα δύο ματς του Άρη με το Μαρούσι και αποφάσισε να αλλάξει/πάρει 2-3 παίκτες. Πήρε διαβεβαιώσεις από τη διοίκηση ότι θα μπορεί να το κάνει, αλλά κι ο ίδιος δέχτηκε (ή θέλησε) να δώσει στους υπ’ ατμόν ευκαιρίες μέσα από τις προπονήσεις. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι ένας εκ τον Ντέι-Ρίτσαρντσον θα αποχωρήσει (αυτή τη στιγμή φαβορί ο πρώτος) για να έρθει Αμερικανός πλέι μέικερ, ενώ μάλλον θα έρθουν άλλος ένας ή δύο παίκτες, πιθανότατα ένα δυαροτριάρι κι ένα τεσσαροπεντάρι. Υπάρχει και το σενάριο να έρθει απλώς Αμερικανός άσος και να καλυφθεί η θέση στην περιφέρεια από τον Ντέι, εφόσον αυτός πείσει τον Κατσικάρη (εννοείται μαζί με τον Ρίτσαρντσον).

Γενικά, όπως είναι λογικό, ο Κατσικάρης θέλει λίγο καιρό για να αξιολογήσει το ρόστερ του και να προχωρήσει σε αλλαγές ή προσθήκες, εκτός από αυτή ενός πλέι μέικερ που πρέπει να θεωρείται βέβαιη.

by Rasheed.