Σημεία κλειδιά

Η κανονική περίοδος στο NBA συνεχίζεται κανονικά και λίγο πριν το all-star game, όπως κάθε χρόνο, έχουν φουντώσει οι φήμες για ενδεχόμενες μετεγγραφές, καθώς πλησιάζει η προθεσμία.

Κοιτώντας τη βαθμολογία, στην πρώτη θέση δεν είναι ούτε το Λος Άντζελες ούτε η Βοστόνη, αλλά το Κλίβελαντ. Σίγουρα, η πρώτη θέση δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Ομάδες τέτοιου επιπέδου μπορούν να σπάσουν έδρα (ιδίως έδρα NBA) στους τελικούς. Όμως, αν για κάποια ομάδα το απόλυτο πλεονέκτημα έδρας σήμαινε πιο πολλά απ’ ότι για τις άλλες, αυτή είναι το Κλίβελαντ. Αν οι Καβαλίερς καταφέρουν να μείνουν πρώτοι ως το τέλος, αυτό θα βοηθήσει ιδιαίτερα την αυτοπεποίθησή τους, καθώς, ας μην ξεχνάμε, νοοτροπία νικητή στο ρόστερ έχει μόνο ο Σακίλ. Μόνο αυτός είχε πρωταγωνιστικό ρόλο σε χρονιά που τελείωσε με τίτλο και όχι με σκυμμένα κεφάλια (και ο Άντονι Πάρκερ, σε ευρωπαϊκό επίπεδο).

Και στα πλέι οφς για να πάρεις τον τίτλο δεν φτάνει ούτε ο ένας που έχει μαζέψει δαχτυλίδια… με το κουτάλι, ούτε ο άλλος που θεωρεί εαυτόν καλύτερο και δεν θα κομπλάρει. Τα νοκ άουτ κρίνονται πάντα σε μια πάσα, μια ντρίμπλα, μια άμυνα, ένα σουτ, ένα σύστημα, μια επίθεση. Και σε αυτά συμμετέχει όλη η ομάδα. Τα παραδείγματα αμέτρητα. Οι Σέλτικς με το υπάρχον ρόστερ έχουν πάρει πρωτάθλημα πριν δυο χρόνια, οι Λέικερς το ίδιο πέρσι, μόνο οι Καβαλίερς δεν έχουν από τα μεγάλα φαβορί. Γι’ αυτό έχει αξία η πρώτη θέση στην κανονική περίοδο για την παρέα του ΛεΜπρον.

Σε ατομικό επίπεδο, ο Τζέιμς κάνει πολύ καλή χρονιά και φέτος (όπως άλλωστε και πέρσι) και αυτή τη στιγμή είναι 1ος σκόρερ, έχοντας παράλληλα «γεμάτα» στατιστικά και στις υπόλοιπες κατηγορίες. Αυτό που θα κληθεί να αποδείξει στην πορεία της σεζόν δεν είναι αν μπορεί να πάρει τον τίτλο μόνος του: αυτό το ξέρουμε, δεν μπορεί. Δεν έχει μπορέσει, ούτε θα μπορέσει. Όπως δεν μπόρεσε ούτε ο Μάτζικ, ο Ολάζουον, ο Μπάρκλεϊ, ο Τζόρνταν, ο Νοβίτσκι, ο Γκαρνέτ, ο Κόμπι ή ο Σακίλ (και όλοι οι υπόλοιποι βέβαια). Αυτό που θα κληθεί να αποδείξει φέτος είναι ακριβώς ότι έχει καταλάβει πως δεν μπορεί να το πάρει μόνος του. Πρέπει να αποδείξει στα πλέι οφς ότι θα συμπεριλάβει και την υπόλοιπη ομάδα στην προσπάθεια νίκης, δίνοντας μάλιστα ρόλο σημαντικό στους συμπαίκτες του. Μόνο μέσω αυτής της οδού φτάνει κανείς στο πρωτάθλημα. Και μόνο εκεί θα φανεί αν φέτος έχει ωριμάσει αρκετά ώστε να το κάνει, γιατί η κανονική περίοδος απλά είναι ένα ζέσταμα. Για να δούμε…

Η μετεγγραφολογία έχει φουντώσει στο NBA και όλοι θέλουν κάποιον, όλοι φεύγουν, αλλά ως τώρα… όλοι παραμένουν ως έχουν. Πάντως, είναι πολύ πιθανό μέχρι το τέλος Φλεβάρη να δούμε κάποιες κινήσεις (στις 18 είναι η προθεσμία). Ας πούμε, οι Ουίζαρντς ξέρουν ότι χωρίς τον Αρίνας η χρονιά θα είναι για πέταμα. Με την τιμωρία του άσου τους (και του Κρίτεντον) εξοικονομούν περίπου 4 εκατομμύρια δολάρια (από τα 10,5 που χάνουν οι δύο παίκτες) από το σάλαρι καπ, κι έτσι πλησιάζουν σε απόσταση περίπου 5-6 εκατομμυρίων από το αφορολόγητο όριο του σάλαρι καπ. Σίγουρα σκέφτονται ότι με τη χρονιά ήδη χαμένη (είναι στο 17-32 τώρα) αξίζει να εξοικονομήσουν κάποια χρήματα. Το πρώτο όνομα που έπεσε στο τραπέζι είναι του Καρόν Μπάτλερ, που σίγουρα είναι… εμπορεύσιμο περιουσιακό στοιχείο. Βέβαια, υπάρχει και η εναλλακτική (ή σε ακραία περίπτωση μαζί με τον Μπάτλερ) της πώλησης των ΝτεΣον Στίβενσον και Μάικ Τζέιμς. Για τον Μπάτλερ αρκετοί είναι οι μνηστήρες, με τους Ρόκετς και τους Μάβερικς να σκέφτονται πιο σοβαρά την περίπτωσή του. Οι Μάβερικς προφανώς γιατί θέλουν να δουν πόσοι φόργουορντ χωράνε σε ένα ρόστερ… Αυτή τη στιγμή έχουν… μόλις 8 σμολ και πάουερ φόργουορντ: Νοβίτσκι, Γκούντεν, Χάουαρντ, Μάριον, Ναχέρα, Ρος, Σίνγκλτον, Τόμας. Ή ίσως ο Κιούμπαν άρχισε τις κινήσεις απελπισίας μετά τη δήλωση του Νοβίτσκι ότι φέτος δεν περνάει καλά στους Μάβερικς (και με το συμβόλαιό του να λήγει). Βέβαια, ελάχιστοι πιστεύουν ότι η πιο σταθερή σχέση θα σπάσει, αλλά...

Εμπορεύσιμο στοιχείο είναι και ο Αντρέ Ιγκουοντάλα των Σίξερς, τον οποίο θέλουν στο Φίνιξ, δίνοντας τον Αμάρε Στανταμάιρ. Πάντως, ο Στανταμάιρ έχει ξεκαθαρίσει ότι θέλει το μάξιμουμ (ήτοι περίπου 20 εκατομμύρια το χρόνο) και με το συμβόλαιό του να λήγει το καλοκαίρι (και τους Σανς να μη θέλουν να δώσουν τα 20εκ.) καμία ομάδα που δεν μπορεί (ή δεν θέλει) να του τα δώσει δεν φαίνεται διατεθειμένη να το διακινδυνεύσει να τον χάσει σε 4 μήνες, που θα βγει στην αγορά για να «ψαρέψει» το καλύτερο συμβόλαιο. Βέβαια, υπάρχουν κι αυτές που θα τους άρεσε να ελευθερώσουν 17 εκατομμύρια δολάρια σε 4 μήνες (τόσο είναι το συμβόλαιο του Στανταμάιρ). Όπως το Σικάγο, που το σκέφτεται, για να διευκολυνθεί ώστε το καλοκαίρι να κυνηγήσει κάποιον από τους Μπος και Ουέιντ. Οι Σίξερς, πάντως, έχουν στο μυαλό τους και τα λόγια του ΜακΓκρέιντι, που δήλωσε δημόσια ότι θέλει αν γίνεται από φέτος να παίξει στη Φιλαντέλφια, οπότε ακόμη και μια τριπλή μετεγγραφή-μπλέξιμο δεν αποκλείεται.

Ακόμη έχουμε 10 μέρες και είναι σίγουρο ότι κάποιο μεγάλο όνομα θα μετακινηθεί. Μένει να δούμε αν θα είναι αρκετό για να αλλάξουν οι ισορροπίες, όπως έγινε με τον Παού Γκασόλ πριν από δύο χρόνια.

Πριν φύγουμε από τα αγωνιστικά... οι Νετς έχουν 4-46 αυτή τη στιγμή. Μετά το χεριότερο ξεκίνημα στην ιστορία του NBA, έχουν πια και το χειρότερο ρεκόρ στα 50 ματς (σε ισοβαθμία), ενώ αν συνεχίσουν έτσι πάνε (αναλογικά) για 7-75 δηλαδή για να πάρουν το χειρότερο ρεκόρ στην ιστορία. Ρεκόρ να 'ναι κι ό,τι να 'ναι...

Το all-star game είναι σε λίγες ημέρες και στο Ντάλας μπορεί να δούμε πολύ πιο σημαντικά θέματα από διαγωνισμούς και παιχνίδια να προχωρούν. Η Collective Bargaining Agreement του NBA λήγει τον Ιούλιο του 2011 και μετά την παταγώδη αποτυχία στις αντίστοιχες συζητήσεις του NFL με τη δική του ένωση παικτών, το NBA θέλει να προλάβει τα χειρότερα. Η Ένωση παικτών του NFL δήλωσε μετά τις συζητήσεις για τους νέους κανόνες εργασίας στο πρωτάθλημα (αυτό είναι ουσιαστικά η CBA) ότι η πιθανότητα να μην γίνουν αγώνες το 2011 είναι… 14 σε κλίμακα του 10! Το NBA έχει το προηγούμενο του 1999 όταν και έγινε η σεζόν με 50 αγώνες και θέλει φέτος να προλάβει.

Η παρούσα σύμβαση λήγει τον Ιούλιο του 2011 και το NBA ενημέρωσε τους παίκτες ότι δεν θα την ανανεώσει ως έχει (μπορεί να το κάνει για 1 επιπλέον χρόνο), λόγω της οικονομικής ύφεσης. Οι ιδιοκτήτες των ομάδων πιέζουν πάρα πολύ για αλλαγές, αλλαγές που θα πλήξουν κυρίως τα οικονομικά των παικτών, από την εφορία, ως τα συμβόλαια, τα μάξιμουμ χρήματα και τη διάρκεια. Ο Στερν θεωρεί αλλαγές προς αυτή την κατεύθυνση αναγκαίες για να συνεχίσει το NBA να έχει… τρελά κέρδη, οπότε αναμένεται σοβαρή σύγκρουση με τους παίκτες, οι οποίοι έχουν πολλάκις αναφερθεί με κολακευτικά σχόλια για την ισχύουσα σύμβαση (και με διάθεση βεβαίως περαιτέρω βελτίωσής της, σίγουρα όχι επιβάρυνσής τους πάντως). Έχει μέλλον η υπόθεση, με την αρχή της να γράφεται το Σαββατοκύριακο που έρχεται, στην πρώτη συζήτηση της Ένωσης με τον Στερν.

by Rasheed.

Ο fantasyόπληκτος: Top-16, Week 3

Τα πολλά «ανάποδα» αποτελέσματα αναστατώνουν και το ranking και θέλει και λίγη έμπνευση για να βρει κανείς τους παίκτες που είναι πιθανότερο να παίξουν καλά στον επόμενο αγώνα. Έτσι, Τσίλντρες και Ντέλας έκαναν μέτρια ranking, αλλά ο Μένσα-Μπόνσου δικαίωσε όσους τον απέφυγαν.

Προσπαθώντας να αφουγκραστεί κανείς το momentum, δεν μπορεί παρά να δει ότι ο Jamon Lucas είναι αγωνιστικά και ψυχολογικά έτοιμος να κάνει τη διαφορά στα ματς του Αμαρουσίου. 24 ranking με την Μπαρτσελόνα, 8 με τον Παναθηναϊκό, 22 με τον Ολυμπιακό! Θα τον εμπιστευτώ και εναντίον της Παρτιζάν.

Η Εφές είναι πολύ δυνατή στο top-16 και το οφείλει εν μέρει στην καλή φόρμα του Charles Smith. Ο Αμερικανός γκαρντ έχει να κάνει μονοψήφιο ranking στην Ευρωλίγκα από τις αρχές Δεκέμβρη και η αξία του είναι πολύ προσιτή.

Δε θα έπαιρνα… τον Carlos Cabezas της Χίμκι. Δεν είναι σε καλή κατάσταση και την προηγούμενη εβδομάδα κατέγραψε αρνητικό.

Άκουσα ότι… ο Terrel McIntyre μετά από 3 «σβηστές» εβδομάδες επέστρεψε στα καλά ranking με 26 εναντίον της Σκαβολίνι.

Ψήλωσε για τα καλά!

Τελικά, η 15η αγωνιστική μάς έδωσε την Κυριακή όλα όσα δεν είχε φέρει το Σάββατο, που ξεκίνησε… νωθρά, καθώς είχαμε αλλαγή στην κορυφή του πρωταθλήματος. Ο Ολυμπιακός δεν μπόρεσε να κερδίσει το Μαρούσι, ενώ ο Παναθηναϊκός περνούσε από την Κυψέλη.

Οι «ερυθρόλευκοι» ήταν κακοί στο ματς του Αγίου Θωμά και απέναντί τους είχαν μια ομάδα που φέτος έχει δείξει ότι μπορεί να κερδίσει οποιαδήποτε ευρωπαϊκή υπερδύναμη. Το αποτέλεσμα, με βάση αυτό, κρίνεται φυσιολογικό. Ο Γιαννάκης μετά το ματς μίλησε για εύκολα λάθη, κυρίως αβίαστα, τα οποία στοίχισαν στην ομάδα του. Ξεκάθαρα έχει απόλυτο δίκιο, αφού αυτό ήταν ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα του Ολυμπιακού.

Οι πλέι μέικερ έκαναν όλοι κακό αγώνα, ο Κλέιζα ήταν εκτός κλίματος και μέσα στα νεύρα, ενώ από την περιφέρεια απειλούσε μόνο ο Τσίλντρες (και ο Τεόντοσιτς, αλλά έκανε πολλά λάθη στην οργάνωση), με τον Χαλπερίν να είναι μέτριος. Ο Μπουρούσης ήταν φανερά ανέτοιμος, ο Βούισιτς έκανε ένα από τα χειρότερα παιχνίδια της καριέρας του επιθετικά, ο Κλέιζα… αυτοκαταστράφηκε σαν μήνυμα σε κατάσκοπο κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, ο Βασιλόπουλος μόλις περνάει το κέντρο μοιάζει να φοβάται ακόμη και να περπατήσει, ενώ ο Σχορτσανίτης ξεκίνησε καλά, αλλά, όπως πάντα, δεν αντέχει πάνω από 14-16 λεπτά συνολικά (χτύπησε κιόλας). Ο Μαυροκεφαλίδης δεν ήταν κακός, αλλά δεν έφτανε, ενώ με τον Μπουρούση ανέτοιμο θα έπρεπε ο Γλυνιαδάκης να είναι δωδεκάδα και να χρησιμοποιηθεί.

Ο Γιαννάκης μπορεί να έχει δίκιο για τα λάθη, αλλά σίγουρα δεν είναι άμοιρος ευθυνών. Αν και διαχειρίστηκε σωστά το ροτέισον (ο Ολυμπιακός δεν κόλλησε εκεί), ξεκάθαρα δεν μπόρεσε να διαβάσει έτσι το ματς ώστε να αλλάξει τη ροή του, ενώ φάνηκε θύμα της εμφάνισης του Παπαλουκά και δέσμιος της επιμονής του σε αυτόν. Σε πολύ κακή βραδιά ο «Δράκος» σίγουρα, ενώ αυτό που παρατήρησα ήταν ότι οι παίκτες του Ολυμπιακού μετά από ένα σημείο φοβόντουσαν να σουτάρουν, μοιάζοντας να έχουν όλο το άγχος του κόσμου. Ακόμη και όταν με αντεπίθεση του επιπέδου του ο Ολυμπιακός μπόρεσε σε 6 λεπτά να μετατρέψει το -10 σε +1, έδειξε ότι δεν είχε ψυχολογία και γρήγορα το ματς πήγε στην προηγούμενη κατάσταση.

Ακόμη έχουμε Φεβρουάριο, αλλά αυτό πρέπει να διορθωθεί, καθώς αν συνεχιστεί ο Ολυμπιακός θα πάει όπως πέρσι στα νοκ άουτ του ελληνικού πρωταθλήματος. Μέσα στο μήνα ο Ολυμπιακός έχει δύο ευκαιρίες για να αλλάξει την ψυχολογία του (στις 20 και στις 27/2) και αυτή τη στιγμή πρέπει να κερδίσει και στις δύο (βέβαια έχει καιρό ακόμη το πρωτάθλημα, αλλά μιλάμε με βάση τις τωρινές συνθήκες). Όταν μιλάω για ψυχολογία Ολυμπιακού, εννοώ κάτι τελείως διαφορετικό από κάθε άλλη ομάδα. Αναφέρομαι μόνο στην ψυχολογία της πρώτης θέσης σε σχέση με τον Παναθηναϊκό, στην ψυχολογία του δεύτερου.

Απ’ την άλλη, το Μαρούσι μοιάζει ολοένα και περισσότερο να πιστεύει στις δυνάμεις του και δεν μπορώ παρά να ανατρέξω στην εκτός έδρας νίκη επί της Ρόμα στις 16 Δεκεμβρίου που για μένα έδειξε στο Μαρούσι ότι μπορεί να ανέβει επίπεδο και το έκανε να πιστέψει στις δυνάμεις του. Πλέον, καμία ομάδα στην Ευρώπη δεν το υποτιμά και αυτό το «καμία» είναι κυριολεκτικό, γιατί αυτή τη στιγμή το Μαρούσι βρίσκεται στην ελίτ, έχοντας κερδίσει μέσα σε 4 ημέρες Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό, κάτι που είναι περισσότερο από… σπάνιο.

Στο παρκέ οι παίκτες του έχουν ξεκάθαρους ρόλους, παίζουν πάρα πολύ σκληρή άμυνα, που αποδιοργανώνει κάθε αντίπαλο, τα σουτ μπαίνουν γιατί η ομάδα παίζει με πίστη στις δυνάμεις της και χωρίς άγχος, ενώ κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το γεγονός ότι το Μαρούσι έχει και παίκτες πρώτης κλάσης. Όπως είναι ο Καϊμακόγλου, που στο ντέρμπι είχε 19 πόντους και 8 ριμπάουντ, βρισκόταν παντού και ήταν ο αρχηγός που κάθε συμπαίκτης θέλει. Ή όπως είναι ο Λούκας που με 14 πόντους, 9 ασίστ και 5 κλεψίματα σίγουρα έφερε στο μυαλό κάποιων φίλων του Ολυμπιακού (απολύτως δικαιολογημένα θεωρώ) το «δυάρι» που η δική τους ομάδα είχε διαλέξει το καλοκαίρι, το ποσό που έδωσε για να το αποκτήσει και το αν… συνδυαζόταν με πολλά ρούχα για να το φοράνε το χειμώνα.

Ο Μπαρτζώκας διαχειρίστηκε σχεδόν τέλεια και δεύτερο παιχνίδι απέναντι σε ομάδα-υπερδύναμη, ενώ αυτό που έχει καταφέρει είναι να ανεβάσει επίπεδο τον Καλάθη με τον νεαρό να βγάζει στο παρκέ αυτά που ξέραμε ότι έχει, βλέποντας ότι τον υπολογίζει ο προπονητής του.

Το Μαρούσι έτρεξε, πήρε πολλούς πόντους που βάρυναν στη ζυγαριά από τον αιφνιδιασμό, ενώ ήταν πιο ομαδικό, πιο σκληρό στην άμυνα και πήρε και 15 επιθετικά ριμπάουντ απέναντι σε μια καλύτερη ομάδα, που όμως ήταν μέτρια στο παρκέ και στην οποία έδειξε ότι δεν… συγχωρεί. Η διαιτησία ήταν χείριστη, με τα περισσότερα λάθη να γίνονται κατά του Ολυμπιακού.

Στην Κυψέλη, ο Παναθηναϊκός ήταν σίγουρο ότι θα στηθεί στην… πυρά. Όχι από τον κόσμο του, που έδειξε απίστευτη ωριμότητα και λογική, αλλά από τους δημοσιογράφους και τους παράγοντες της ομάδας, που τις τελευταίες ημέρες είχαν δημιουργήσει κλίμα «τρομοκρατίας». Βέβαια, εννοείται ότι ο Παναθηναϊκός παραμένει μια από τις καλύτερες ομάδες στην Ευρώπη και, επίσης, εννοείται ότι δεν θα… χάνει σε κάθε ματς.

Όποιος ήθελε απαντήσεις… τις πήρε, με τον Παναθηναϊκό να παίζει σαφώς καλύτερα από τον Πανελλήνιο και να κερδίζει το ματς χωρίς να απειληθεί. Ο Παναθηναϊκός «τα έσπασε» από το τρίποντο, αλλά σε όλα τα άλλα ήταν όπως θα έπρεπε να είναι. Καταπληκτικός στις επιλογές του κοντά στο καλάθι (67% στα δίποντα), με 7 ριμπάουντ περισσότερα (27-34), με λιγότερα λάθη, περισσότερες ασίστ, πιο σκληρή άμυνα και πιο ορθολογικό μπάσκετ. Δηλαδή, ό,τι ακριβώς έπρεπε να κάνει για να κερδίσει εύκολα.

Σε ατομικό επίπεδο, απλά να επισημάνω ότι ο Καλάθης μοιάζει πλήρως αποδιοργανωμένος από τον τρόπο που χρησιμοποιείται εδώ και λίγο καιρό και αυτό φαίνεται στο γήπεδο.

Ο Πανελλήνιος έμοιαζε να αποδιοργανώθηκε από την απουσία του Σμιθ, που σίγουρα κόστισε, ιδίως απέναντι σε καλύτερη ομάδα, ενώ ο μοναδικός που στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων τέτοιου αγώνα ήταν ο Μπλάκνεϊ, που είναι βέβαια και ο παίκτης με τη μεγαλύτερη κλάση στην ομάδα. Κανείς άλλος δεν ακολούθησε, ενώ πάρα πολλές επιθέσεις πετάχτηκαν στα σκουπίδια με επιλογές που δεν είχαν νόημα ούτε ουσιαστική τύχη για να καταλήξουν στο καλάθι (6 λάθη ο Χαραλαμπίδης, 2/13 τρίποντα οι Παπαμακάριος-Καλαϊτζής-Γεωργαλής). Σε αντίθεση με τα πολλά άστοχα ελεύθερα τρίποντα του Παναθηναϊκού, ο Πανελλήνιος αναγκάστηκε πολλές φορές να σουτάρει από το τρίποντο βλέποντας τη διάβαση προς τη ρακέτα κλειστή, με τους παίκτες του Παναθηναϊκού να έχουν μεγάλη διάθεση και να βρίσκονται πλέον στην πρώτη θέση του πρωταθλήματος.

Ο Παναθηναϊκός ξέρει ότι αν κερδίσει το ντέρμπι ρίχνει τον Ολυμπιακό δύο ήττες πιο κάτω, ενώ αν του πάρει και τη διαφορά των 11 πόντων, τον στέλνει στις τρεις νίκες απόσταση. Απ’ την άλλη, ο Ολυμπιακός ξέρει ότι θέλει νίκη στο ΟΑΚΑ για να πάρει την πρωτιά (ενώ αν δεν την πάρει, ούτως ή άλλως θέλει νίκη στο ΟΑΚΑ για να πάρει τον τίτλο). Πάντως, στη μέση της εβδομάδας έχει να αντιμετωπίσει μια ομάδα στην ίδια κατάσταση με αυτόν και έχει ευκαιρία να την κερδίσει. Αμφότεροι έχουν δύο ήττες πρόσφατες (Παρτιζάν, Μαρούσι ο ένας, Βαλένθια, Παρτιζάν ο άλλος) που απέδειξαν ότι είναι τρωτοί, αμφότεροι έπαιξαν καλά στο ματς του Σαββατοκύριακου και πήραν πειστικές νίκες (με Πανελλήνιο και Μπανταλόνα).

Το Περιστέρι πέτυχε μεγάλη νίκη επί της Καβάλας, που δεν μπόρεσε να ξεκολλήσει από τη ζώνη του υποβιβασμού (βέβαια δεν είναι μόνη της εκεί). Όλα τα παιχνίδια των τελευταίων 5 αυτή τη στιγμή ομάδων της βαθμολογίας μου δείχνουν πόσο ρευστή είναι ακόμη η κατάσταση και πόσος δρόμος υπάρχει ως το τέλος. Με μεγάλο ενδιαφέρον αναμένω την 16η αγωνιστική, καθώς υπάρχουν τρία παιχνίδια που μπορούν να αλλάξουν τις ισορροπίες στην ουρά, αλλά και να κάνουν ομάδες που ως τώρα είναι αλλού, να αρχίσουν τις… μαύρες σκέψεις.

Στο παιχνίδι, το Περιστέρι ήταν καλύτερο ουσιαστικά μόνο στην τρίτη περίοδο, αλλά αυτό έφτανε. Το 34-35 έγινε 55-40 (σερί 21-5) και η Καβάλα μετά κυνηγούσε στο σκορ με το χρόνο να είναι εναντίον της. Πάντως, για να αποδείξει πόσο μικρές είναι αποστάσεις, με ένα σερί 0-8 από Κόλινς, Παλάσιο και Χαφ πλησίασε στο τρίποντο 2 λεπτά πριν το τέλος. Τελικά, το παιχνίδι (παρότι δεν μένει αυτή η εικόνα στο μυαλό) κρίθηκε στο ένα σουτ, το οποίο ήταν άστοχο τρίποντο από τον Κυρίτση στο 71-68 με 6 δευτερόλεπτα να απομένουν.

Το Περιστέρι έκανε τεράστιο λάθος που δεν έκανε φάουλ, αλλά δεν το πλήρωσε. Απ’ την άλλη η Καβάλα πρέπει, θεωρώ, να ανακατανείμει τις επιθέσεις της, καθώς οι Κόλινς και Παλάσιο ίσως πρέπει να παίρνουν περισσότερα σουτ, για να βοηθούνται και οι λιγότερο έμπειροι συμπαίκτες τους από τις αναπροσαρμογές στην άμυνα. Η Καβάλα παίζει λάθος με βάση το ρόστερ της και πρέπει να το δει αυτό αν θέλει να μην κινδυνεύσει στο τέλος. Ο καταπληκτικός Κόλινς πήρε μόνο 5 σουτ (και είχε και 8/8 βολές με 5 κερδισμένα φάουλ), ενώ είχε 6 ριμπάουντ και 4 ασίστ αλάνθαστος, αλλά έπαιξε 27 μόλις λεπτά, ενώ το ίδιο συνέβη ουσιαστικά και με τον Παλάσιο (1 λάθος, 3/7 σουτ, 27 λεπτά). Απ’ την άλλη, ο Κυρίτσης είχε 5/15 σουτ και ο Ραΐτσεβιτς 1/7.

Το Περιστέρι δεν έχασε την επαφή του με το γκρουπ 5-9 και η κατάσταση (και) εκεί μοιάζει τελείως ρευστή, δεδομένων και των αγώνων της επόμενης αγωνιστικής.

by Rasheed.

Υ.Γ.: Το πανόραμα της Α1 μετά και την 15η αγωνιστική.

Όταν μιλάει η έδρα...

Λέγαμε από την περασμένη εβδομάδα ότι η 15η αγωνιστική θα ήταν ίσως η πιο ενδιαφέρουσα από την αρχή της σεζόν, καθώς θεωρητικά είχε 7 αγώνες ντέρμπι. Τελικά, μετά από 4 παιχνίδια το Σάββατο ακόμη ψάχνουμε το πρώτο ντέρμπι στο γήπεδο, αφού οι τέσσερις γηπεδούχοι κυριάρχησαν στους αντιπάλους τους νικώντας κατά κράτος.

Κανένα από τα τέσσερα παιχνίδια δεν ήταν ντέρμπι, τα δύο κρίθηκαν με διαφορές μεγαλύτερες των 20 πόντων, ενώ το μοναδικό με μονοψήφια διαφορά έγινε στη Λάρισα, όπου ο Ηλυσιακός μείωσε στο τέλος στους 9 πόντους. Βέβαια, το γεγονός ότι όλοι περιμέναμε ντέρμπι και στην ουσία δεν είδαμε κανένα, δείχνει και το πόσο απρόβλεπτο είναι το φετινό πρωτάθλημα.

Η ΑΕΚ μπήκε στο παιχνίδι με τον Πανιώνιο με ξεκάθαρο στόχο να κερδίσει τον αγώνα. Βλέποντας, πάντως, κάποιος τα πρώτα 12 λεπτά αυτό δεν το καταλάβαινε, καθώς στο παρκέ εμφανιζόταν μια ομάδα που κακοποιούσε το μπάσκετ. Αν, βέβαια, πάρουμε συνολικά το πρώτο ημίχρονο, στο παρκέ βρίσκονταν δύο ομάδες που κακοποιούσαν το μπάσκετ. Το παιχνίδι στο πρώτο μέρος ήταν πάρα πολύ κακό και η διψήφια διαφορά του Πανιωνίου ήταν πλασματική και αυτό φαινόταν από μίλια μακριά. Περιμέναμε υπομονετικά πότε κάποια από τις δύο ομάδες θα ανεβάσει την απόδοσή της κι αυτό έκανε μόνο η ΑΕΚ. Το 14-26 έγινε 40-30 (σερί 26-4!) και στη συνέχεια 62-36 (συνολικό σερί 48-10!) για το +26 της ΑΕΚ. Ο Πανιώνιος έκανε μακράν το χειρότερό του παιχνίδι φέτος και στη διάρκεια του αγώνα δεν έδειχνε καμία διάθεση, αλλά φαινόταν σαν να μην μπορεί ούτε το κέντρο να περάσει σε μεγάλα διαστήματα. Σίγουρα ο κόσμος της ΑΕΚ θα έμεινε ευχαριστημένος από τη «διαστημική» εμφάνιση της ομάδας στο τελευταίο 25λεπτο του αγώνα, ιδίως από τη στιγμή που το ξεκίνημα δεν έδειχνε καθόλου προς τα πού πάμε.

Αν πρέπει να επισημάνω κάτι, θα αναγκαστώ να πω ότι παίκτες και προπονητής δεν πρέπει να πίστεψαν καθόλου την ανατροπή του -45 του πρώτου αγώνα, παρότι θεωρώ ότι με την εικόνα του Πανιωνίου, θα μπορούσαν να το έχουν καταφέρει. Οι αλλαγές που έκανε ο Γκέκος και ο τρόπος που αγωνίζονταν όσοι βρίσκονταν στο παρκέ στο τελευταίο πεντάλεπτο, εμένα αυτό που έδειξαν, ότι η ΑΕΚ δεν το πίστεψε. Πάντως, αν θέλουμε να μιλάμε με αριθμούς, η ΑΕΚ έφτασε στο +30 με 7,5 λεπτά να απομένουν και θεωρώ ότι άξιζε τον κόπο μια προσπάθεια για τη διαφορά. Ίσως, το γεγονός ότι ήταν ανέλπιστο το να βρεθεί τόσο ψηλά η διαφορά να έκανε τους ανθρώπους στον πάγκο να μην το σκεφτούν ή να μην το δοκιμάσουν.

Η ΑΕΚ πίεσε πολύ χαμηλά στη ρακέτα, έκλεισε τους διαδρόμους, μπλόκαρε το pick ‘n’ roll, πίεσε ασφυκτικά στον πλέι μέικερ του Πανιωνίου και όλα αυτά τη βοήθησαν να βρει ρυθμό στην επίθεση. Δηλαδή, μετά το πρώτο δεκάλεπτο έκανε ακριβώς ό,τι έπρεπε στο παρκέ, σε αντίθεση με τον Πανιώνιο που έδειξε το κακό πρόσωπο που συνηθίζει στα εκτός έδρας ματς, μόνο που τώρα αυτό ήταν… πολύ χειρότερο. Μετά από κάποιο σημείο ήταν και θέμα πάθους και διάθεσης, όπως δείχνει και η φωτογραφία.

Επειδή έχω γράψει αρκετές φορές για τον Γκριν, στο ματς του Σαββάτου ήταν πολύ καλός και μεστός, Φράνσις, Νικολαΐδης, Καλλινικίδης και Μελς εξίσου καλοί, ο Παπαντωνίου καταπληκτικός στην οργάνωση του παιχνιδιού, αλλά και ο Γκιζογιάννης πρόσφερε πολλά. Απ’ την άλλη, ο Πανιώνιος είχε 7 ασίστ και 19 λάθη και στο παρκέ «υπήρχε» μόνο ο Καλαμπόκης, που ήταν ο μοναδικός που έδειξε να μη συμβιβάζεται με τη συντριβή.

Στο Αλεξάνδρειο, ο Άρης ήξερε ότι αν έχανε από τον ΠΑΟΚ θα έμενε ουσιαστικά 3 νίκες πίσω από την 5η θέση της βαθμολογίας. Ο Μπλατ πήρε την πρώτη του πολύ σημαντική νίκη στον πάγκο της ομάδας και ο Άρης κατάφερε με τη νίκη να ανεβάσει την ψυχολογία του ενόψει της συνέχειας.

Αν και το (χείριστο από πλευράς θεάματος, αλλά και ουσίας) ξεκίνημα ανήκε στον ΠΑΟΚ, το 2-9 γρήγορα «σβήστηκε». Ο Άρης ισοφάρισε ως το τέλος του δεκαλέπτου και στη δεύτερη περίοδο μπόρεσε να εκμεταλλευτεί το γεγονός ότι πέραν από τους Παπαδόπουλο και Ντρόμπνιακ ο ΠΑΟΚ δεν απειλούσε με κανέναν άλλο τρόπο για να πάει τη διαφορά σε διψήφια επίπεδα και, συγκεκριμένα, στο +13. Είναι χαρακτηριστικό ότι στα πρώτα 7 λεπτά της περιόδου η περιφέρεια του ΠΑΟΚ έβαλε 2 πόντους με τον Μιλισάβλιεβιτς, ενώ δεν μπορούσε ούτε να τροφοδοτήσει σωστά τη ρακέτα για να έρθει σκορ από εκεί.

Η κατάσταση άλλαξε στο διάστημα 25-33 όταν από πλευράς ΠΑΟΚ σκόραραν (βεβαίως όχι τυχαία) οι Γκρέγκορι, Ταπούτος και Μιλισάβλιεβιτς, με τον «δικέφαλο» να μειώνει σε 50-49 και 57-55. Κάπου εκεί ο ΠΑΟΚ έκανε σοβαρά λάθη βιασύνης στην επίθεση, ο Κακιούζης σκόραρε 5 πόντους και ο Άρης πήρε τη νίκη. Ουσιαστικά, ο Άρης ήταν καλύτερος στο σύνολο του αγώνα, έχοντας πιο σταθερές λύσεις στο σκοράρισμα και παίζοντας απίστευτα μυαλωμένα. Τα 6 λάθη του δείχνουν τον τρόπο αντιμετώπισης του αγώνα που προσπαθεί να εμφυσήσει ο Μπλατ στους παίκτες του. Μάλιστα, ο Άρης θα κέρδισε πιθανότατα αρκετά πιο εύκολα αν ο Ρίτσαρντσον (κυρίως) και ο Χατζηβρέττας καταλάβαιναν κάποια στιγμή ότι πρέπει να σταματήσουν να σουτάρουν ή να πάνε σε πιο σίγουρες ενέργειες. Το 4/18 που είχαν (με αποκορύφωμα το 0/7 τρίποντα του Ρίτσαρντσον) θα στοιχίσει σίγουρα σε ματς στο μέλλον αν επαναληφθεί.

Από το ματς κρατάμε και την πρώτη, ουσιαστικά, καλή εμφάνιση του Κλαρκ με προπονητή τον Μπλατ, αλλά και το γεγονός ότι ο ΠΑΟΚ πέραν του Γκρέγκορι δεν είχε σταθερό σκορ στην επίθεση.

Στη Λάρισα αγωνίζονταν οι δύο τελευταίοι (αυτή τη στιγμή) στη βαθμολογία, σε ένα ματς που ο Καλαφατάκης είχε εδώ και περισσότερο από δύο εβδομάδες χαρακτηρίσει ως τον πρώτο τελικό της ομάδας του. Πράγματι, η Ολύμπια ήταν καλύτερη και κέρδισε χωρίς να απειληθεί στο τέλος, από τον φιλότιμο πάντως Ηλυσιακό.

Το παιχνίδι ήταν τελείως διαφορετικό μέχρι το 25ο λεπτό, με τον Ηλυσιακό να είναι συνεχώς μπροστά στο σκορ και να δείχνει ότι μπορεί να φτάσει σε μια τεράστια νίκη.

Όλα άλλαξαν και είναι ξεκάθαρο ότι ήταν ένα από τα ματς όπου ένας παίκτης άλλαξε όλη τη ροή. Ο Κρις Μάσι ίσως πρέπει να πάρει το ροζ φύλλο αγώνος… σπίτι του, με τα συγχαρητήρια, βέβαια, να πηγαίνουν και στον Καλαφατάκη που αμέσως έδωσε εντολή να πηγαίνει συνεχώς η μπάλα στον ψηλό του.

Ο Μάσι από το 52-53 μέχρι το 76-65 (δηλαδή σε σκορ 24-12 και διάστημα 10:04) έδωσε μια από τις μεγαλύτερες παραστάσεις στο φετινό πρωτάθλημα με 15 πόντους. Ο Ηλυσιακός θα ήταν αδύνατο να ακολουθήσει, ιδίως αν συνυπολογίσουμε και τα τρία τρίποντα από Μπάτλερ και Ντέμοντ Γκριν. Συνολικά ο Μάσι είχε 19 πόντους, 23 ριμπάουντ και 6 ασίστ, με τον Γκριν να έχει 22 πόντους και τον Μπάτλερ 17. Μπάτλερ και Γκριν είχαν 9/15 τρίποντα, με τον Γερμανό να έχει 6/8.

Όσο κι αν πάλεψαν ο Σιούτης (6/8 τρίποντα επίσης) και ο Κάρτερ (20 πόντοι, 11 ριμπάουντ) και όσες φάσεις κι αν έβγαλε ο Καρύδας (10 ασίστ), το ξέσπασμα του Μάσι έκρινε το ματς.

Στη Ρόδο ο Κολοσσός επικράτησε πλήρως στα ριμπάουντ (38-24), περιόρισε τα Τρίκαλα σε 6 μόλις ασίστ, είχε πολύ καλύτερες επιλογές μέσα από τη ρακέτα στις στημένες επιθέσεις του, ενώ ήταν και η μόνη ομάδα από τις δύο που επιχείρησε να τρέξει (8/13 αιφνιδιασμούς, έναντι 1/3). Με βάση όλα αυτά το +24 ήρθε φυσιολογικά, παρότι η εικόνα του αγώνα ξεγελούσε, τουλάχιστον στα πρώτα 13 λεπτά όταν το σκορ ήταν 28-23. Οι δύο ομάδες είχαν διαφορά ξεκάθαρη και στο βάθος χρόνου του αγώνα αυτό φάνηκε στο παρκέ.

Ο Κολοσσός είναι μόνος 5ος μετά και αυτή την αγωνιστική και θεωρώ ότι στο μυαλό των ανθρώπων της ομάδας ξεκάθαρα υπάρχει πλέον η (μακρινή έστω) σκέψη για την τετράδα. Ιδίως αν ο Πανελλήνιος χάσει την Κυριακή και η απόσταση που τους χωρίζει μειωθεί στον 1 βαθμό. Αν ο Κολοσσός μείνει στην πρώτη εξάδα ως το τέλος (ο δρόμος είναι μακρύς και ιδιαίτερα δύσκολος βέβαια) τότε θα μιλάμε για μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις, ενώ θα είναι η πρώτη φορά τον 21ο αιώνα που ομάδα πλην Αθήνας ή Θεσσαλονίκης θα καταφέρει κάτι τέτοιο στην κανονική περίοδο (πρωτάθλημα οι ομάδες πλην Αθήνας/Θεσσαλονίκης δεν έχουν πάρει ποτέ από το 1927-28 που δείχνει και το… ενδιαφέρον της Πολιτείας για την υγιή επέκταση του μπάσκετ σε όλη τη χώρα).

by Rasheed.

Age of Basketball Champion: Top-16, Game 2

Ολοκληρώθηκε και η δεύτερη αγωνιστική των νοκ άουτ στη φάση των «16» στο Age of Basketball Champion και πλέον ξέρουμε τις τρεις από τις 8 ομάδες του Final-Eight. Τρεις, λοιπόν, παίκτες κέρδισαν για δεύτερη φορά, έφτασαν στο 2-0 και πήραν την πρόκριση. Οι υπόλοιποι θα λύσουν τις διαφορές τους την ερχόμενη εβδομάδα σε do-or-die αγώνα.

Οι Omerta έφτασαν το 12-0 και πλέον είναι και με τη βούλα η καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη, αφού… η Μπαρτσελόνα έχασε στο Βελιγράδι και σταμάτησε στο 11-0 το σερί της. Μέχρι στιγμής αήττητοι οι Omerta, ξέρουν, όμως, ότι αν χάσουν από εδώ και στο εξής θα σημάνει αυτόματο αποκλεισμό.

Μαζί τους, στο Final-8 πέρασαν ήδη ο Guru NBA_post team, που ολοκλήρωσε την έκπληξή του απέναντι στους Kiribati Sardines, όντας ένας από τους δύο 4ους που περνούν από πρώτο ομίλου. Η τρίτη ομάδα που προκρίθηκε, προφανώς, ήταν και αυτή από την 4η θέση του ομίλου της στην πρώτη φάση: οι Erymanthus Boars πέρασαν από τους themis_AoB, που ούτε αυτοί μπόρεσαν να χτίσουν πάνω στην καλή πρώτη φάση.

Προσοχή: Οι τρεις ομάδες που προκρίθηκαν (omerta, Erymanthus Boars, Guru NBA_post team) έχουν ρεπό την 3η αγωνιστική της Ευρωλίγκας και επιστρέφουν στις αγωνιστικές υποχρεώσεις την 4η αγωνιστική του Top-16.

Τα υπόλοιπα ζευγάρια θα λύσουν τις διαφορές τους σε τρίτο αγώνα, αφού η team-death του Kong (που είχε ξεκαθαρίσει ότι θα ρισκάρει και προφανώς δικαιώθηκε) κέρδισε τους Larnaka Immortals του πρωταθλητή Anthos, ο N.C.B.T. επικράτησε της Danielle 32161, ο Victorious Titanic επιβεβαίωσε το πρώτο σκέλος του ονόματός του και δεν… βυθίστηκε, κερδίζοντας τον Zauath, ενώ και οι kypriadites champ επικράτησαν των eu.champions1 για το 1-1 και σε αυτό το ζευγάρι.

Άφησα για το τέλος το απόλυτο ντέρμπι που έσπασε όλα τα ρεκόρ. Ο Ηρακλής έμεινε ζωντανός καταφέρνοντας να επικρατήσει με τη μικρότερη δυνατή διαφορά του Defender που προηγούταν με 1-0. Το τελικό σκορ του δεύτερου αγώνα ήταν 136.5-136.4 με 0.1 πόντος να χωρίζει τις δύο ομάδες! Αυτό θα πει… ντέρμπι!

Όποιος από τα πέντε ζευγάρια κερδίσει τον 3ο αγώνα θα προκριθεί στο Final-Eight.

Αναλυτικά τα αποτελέσματα του δεύτερου αγώνα του Top-16 (τα χρώματα αφορούν στα διασταυρώματα του επόμενου γύρου):

Ζευγάρι 1: Omerta (omerta) – baltsakos river b.c. (Pol01) 2-0
Αγώνας1: 134.2-110.0, Αγώνας2: 116.3-59.0

Ζευγάρι 2: Ηρακλής (Giraios) – Defender (Highflyer-4) 1-1
Αγώνας1: 113.5-122.4, Αγώνας2: 136.5-136.4

Ζευγάρι 3: Kiribati Sardines (laker6) – Guru nba_post team (Sherlocked) 0-2
Αγώνας1: 116.1-126.1, Αγώνας2: 96.4-169.7

Ζευγάρι 4: themis_AoB (Themis_vl) – Erymanthus Boars (Pollodiablo) 0-2
Αγώνας1: 113.9-135.8, Αγώνας2: 85.2-120.8

Ζευγάρι 5: Larnaka Immortals (Anthos) – team-death (Kong) 1-1
Αγώνας1: 164.9-138.8, Αγώνας2: 107.8-152.7

Ζευγάρι 6: N.C.B.T. (PMLefkosia) – Danielle 32161 (Danielle) 1-1
Αγώνας1: 127.1-145.5, Αγώνας2: 97.1-82.4

Ζευγάρι 7: Victorious Titanic (omc) – Zauath (Zaster) 1-1
Αγώνας1: 124.4-148.8, Αγώνας2: 114.6-98.1

Ζευγάρι 8: kypriadites champ (Keratsinio) – eu.champions1 (nikos.gr13) 1-1
Αγώνας1: 150.4-151.9, Αγώνας2: 121.7-89.1

Η συνέχεια (τα χρώματα αφορούν στα διασταυρώματα του επόμενου γύρου):

Final-8, Προημιτελικοί – 4 ζευγάρια, αγώνες νοκ άουτ (4η αγωνιστική):

Ζευγάρι 9: Omerta (omerta) – Νικητής 5
Ζευγάρι 10: Νικητής 2 – Νικητής 7
Ζευγάρι 11: Guru nba_post team (Sherlocked) – Νικητής 8
Ζευγάρι 12: Erymanthus Boars (Pollodiablo) – Νικητής 6

PRIVATE LEAGUE

Στο private league βρίσκει πλέον παρηγοριά ο laker6, καθώς οι starfish troopers εξακολουθούν να είναι στην πρώτη θέση, έχοντας πια 1858.2 βαθμούς και εξακολουθώντας να κρατούν τη διαφορά από τον δεύτερο (είναι ο omerta) σε τριψήφια επίπεδα. Βέβαια, η λέξη «παρηγοριά» είναι σχετική, καθώς ο νικητής του private league έχει την καλύτερη ομάδα της χρονιάς, σε σύνολο. Πάντως, η διαφορά του πρώτου από τους υπόλοιπους δεν είναι ασφαλείας με 4 αγωνιστικές να απομένουν.

Στα ριμπάουντ οι chelmos snowmen του pollodiablo είναι ακόμα στην πρώτη θέση, αυξάνοντας μάλιστα τη διαφορά πολύ στα 29 ριμπάουντ από τον δεύτερο. Όμως, η διαφορά είναι ότι πια τρεις ομάδες παλεύουν για την πρωτιά, καθώς τα 35 ριμπάουντ που τους χωρίζουν από τον τρίτο είναι διαφορά οριακά ανατρέψιμη σε 4 αγωνιστικές.

Στις ασίστ η Danielle και ο Hansel (που πλησιάζει και την κορυφή σε ολόκληρη τη διοργάνωση στην κατηγορία αυτή) είναι ξεκάθαρα το φαβορί με τις 355 ασίστ που έχει, αλλά ο laker6 με τους Tuvalu Sponges είναι πια αρκετά κοντά, μειώνοντας τη διαφορά στις 12 ασίστ (από τις 16 που ήταν). Το finish αναμένεται «καυτό» και στο private league.

All-star game και ωχ-star game

Το all-star game πλησιάζει και οι Αμερικάνοι ετοιμάζουν και φέτος κάτι ξεχωριστό. Όμως, φέτος, μερίδιο σε αυτό θα έχει και ο κόσμος. Στόχος του Στερν είναι να σπάσει το ρεκόρ προσέλευσης σε αγώνα μπάσκετ, τουλάχιστον για τις Η.Π.Α.. Το ρεκόρ αυτή τη στιγμή είναι 78.129 σε αγώνα του κολεγιακού πρωταθλήματος ανάμεσα στο Κεντάκι και το Μίσιγκαν Στέιτ το 2003. Ο Στερν θέλει τον αγώνα της Κυριακής (το ματς δηλαδή, όχι το ρούκι γκέιμ και τους διαγωνισμούς των προηγούμενων ημερών) να τον παρακολουθήσουν από κοντά περισσότεροι από 90.000 θεατές.

Γι’ αυτό το λόγο, το παιχνίδι και μόνο αυτό θα διεξαχθεί στο γήπεδο «Καουμπόις» του Άρλινγκτον στο Τέξας (το ρούκι γκέιμ και οι διαγωνισμοί θα γίνουν στο γήπεδο των Μάβερικς). Ο Μαρκ Κιούμπαν και ο Τζέρι Τζόουνς (ιδιοκτήτης των Ντάλας Καουμπόις) συνεργάζονται για το θέμα του γηπέδου, με τον Κιούμπαν να πιέζει τον Στερν να εκδώσει περισσότερα από 105.121 εισιτήρια, για να σπάσει το ρεκόρ του γηπέδου, αλλά και για να διεξάγει τον πρώτο αγώνα μπάσκετ με περισσότερους από 100.000 φιλάθλους στις εξέδρες. Πάντως, ο Στερν αρνείται ακόμα να το κάνει για να εξασφαλίσει τις καλύτερες συνθήκες για τους φιλάθλους, αν και ο Κιούμπαν επιμένει ότι μπορεί εύκολα να γίνει χωρίς πρόβλημα.
Το στάδιο έχει τη μεγαλύτερη σάλα στον κόσμο χωρίς κολόνες, αλλά και τη μεγαλύτερη high-definition οθόνη στον κόσμο (από όλα τα στάδια του κόσμου εννοείται) και είναι υπολογισμένο για 35.000 θεατές στους μπασκετικούς αγώνες, αλλά έχει 80.000 μόνιμα καθίσματα για τα ματς των Ντάλας Καουμπόις στο NFL. Είναι, δε, το μεγαλύτερο Dome (ή domed) στάδιο στον κόσμο. Σίγουρα θα είναι μια ιδιαίτερη στιγμή για το μπάσκετ, ιδίως αν καμφθεί ο Στερν και συμφωνήσει στο «μαγικό» 100.000 που ζητάει ο Κιούμπαν.

Το μεγαλύτερο κοινό σε all-star game είναι οι 44.735 στο Χιούστον το 1989, ενώ οι περισσότεροι που έχουν παρακολουθήσει αγώνα NBA είναι οι 62.046 στο Τζόρτζια Ντομ το 1998 στο Ατλάντα-Σικάγο.

Την ίδια στιγμή, εκτός all-star game θα μείνει ο Κρις Πολ, ενώ ο Καρμέλο Άντονι είναι πιθανό να μην αγωνιστεί. Πάντως, οι Αμερικάνοι μπορούν να φάνε τη… σκόνη μας, καθώς αυτή την περίοδο έχει ήδη ξεκινήσει η ψηφοφορία για το ελληνικό all-star game. Για να τα λέμε όλα, το όλο στήσιμο στην ιστοσελίδα φέτος είναι καλύτερο από τις περασμένες χρονιές, αλλά στα αρνητικά είναι ότι στις πιθανές επιλογές υπάρχουν 16 Έλληνες παίκτες του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού και 12 ξένοι παίκτες των δύο αυτών ομάδων. Δηλαδή, στην ψηφοφορία έχουν μπει όχι μόνο ολόκληρες οι δωδεκάδες των δύο ομάδων, αλλά και… τέσσερις παίκτες που σπάνια μπαίνουν στη δωδεκάδα. Ο σκοπός θα έπρεπε να είναι στο all-star game να πάνε οι καλύτεροι της χρονιάς και όχι να γίνει και φέτος άλλο ένα PAOSFP-game.

Βέβαια, στη λίστα υπάρχουν ολόκληρα τα ρόστερ όλων των ομάδων, αλλά αυτό δεν είναι κάτι που θεωρώ καλό. Θα έπρεπε να έχει γίνει μια πρώτη επιλογή από τη λίγκα και να υπάρχει επιλογή για προσθήκη παίκτη της αρεσκείας του καθενός σε κάθε θέση. Στα θετικά σίγουρα είναι το γεγονός ότι η ψηφοφορία είναι στα αμερικανικά πρότυπα, με τον κόσμο να αποφασίζει μόνο για τις βασικές πεντάδες. Αυτό είναι σίγουρα θετικό, καθώς πολλοί είναι οι Έλληνες που δεν είναι εξοικειωμένοι με τον… αθλητισμό, αλλά ψηφίζουν μόνο με οπαδικά κριτήρια, γι’ αυτό και κάθε χρόνο έχουμε τόσους παίκτες από τους «αιώνιους» στο all-star game. Φέτος ψηφίζουν και οι 14 προπονητές, που θα αποφασίσουν για τους 15 αναπληρωματικούς. Επειδή είναι η πρώτη χρονιά που οι προπονητές μπαίνουν σε αυτή τη διαδικασία, οπωσδήποτε θα είμαστε πιο ελαστικοί, αλλά σίγουρα περιμένουμε μεγαλύτερη εκπροσώπηση και όλους τους καλύτερους παίκτες του πρωταθλήματος στο παρκέ.

Πέρσι, για όσους δεν θυμούνται, από τους 24 παίκτες που είχαν ψηφιστεί να πάνε στο all-star game (τους επέλεγε όλους ο κόσμος), οι 16 ήταν από Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό (πήγαν τελικά 15 γιατί τραυματίστηκε ο Πρίντεζης) με αποτέλεσμα ο αγώνας να καταλήγει… «φίλοι Παπαλουκά»-«φίλοι Διαμαντίδη». Εκπροσώπηση παίκτη στο παιχνίδι είχαν μόνο οι 7 από τις 14 ομάδες του πρωταθλήματος, με τον Κολοσσό να τη χάνει γιατί τραυματίστηκε ο Σμιθ, αλλά την ΑΕΚ να «την κερδίζει» γιατί δικοί της παίκτες αντικατέστησαν Σμιθ και Πρίντεζη. Δηλαδή, σε κάθε περίπτωση 7 ομάδες θα εκπροσωπούνταν (και αρχικά και τελικώς).

Πέρσι είχαμε γράψει: «Πρώτα απ’ όλα δεν θα έπρεπε ο κόσμος να επιλέγει και τους 12 παίκτες κάθε πλευράς. Δεν πειράζει να αντιγράψουμε την ιδέα των Αμερικάνων και να δοκιμάσουμε οι 7 να ορίζονται και οι 5 να επιλέγονται από τον κόσμο. Πραγματικά, τα ποσοστά εκπροσώπησης είναι επιεικώς γελοία και αναφέρομαι σε Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό. Ας μπει όριο μάξιμουμ συμμετοχών ανά ομάδα, ας γίνει οτιδήποτε, λύσεις υπάρχουν πολλές. Οργάνωση και ενδιαφέρον δεν υπάρχει».

Χαίρομαι που τουλάχιστον αυτό έγινε. Βέβαια, αν φτάσουν οι δύο αρχικές πεντάδες να έχουν 10 παίκτες από Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό, τότε ελπίζω οι προπονητές να επιλέξουν παίκτες μόνο από άλλες ομάδες. Αλλά και σε αυτή την περίπτωση θα έχουμε μείωση της τάξης του… 38% στους παίκτες των δύο «αιωνίων». Επίσης, ελπίζω φέτος οι φωστήρες του ΕΣΑΚΕ να… βάλουν τον Τζος Τσίλντρες στο all-star game, καθώς η περσινή απουσία του (με την εξωφρενική δικαιολογία ότι δεν ήταν στο ρόστερ του Ολυμπιακού την περίοδο του παιχνιδιού) είναι η πιο μνημειώδης γκάφα στην ιστορία του θεσμού (μαζί με αυτή τη χρονιά του Ντομινίκ Ουίλκινς).

Κάτι μοιάζει να αλλάζει, καθώς ο θεσμός είχε πέσει σε τέλμα τα τελευταία χρόνια και με τη μορφή που είχε δεν έχει νόημα ύπαρξης. Μόνο μια προτροπή προς τους υπευθύνους: το τριήμερο 12-14 Φεβρουαρίου συντονίστε τους τηλεοπτικούς σας δείκτες στο all-star game του NBA. Δεν είναι κακό να αντιγράψεις τους καλύτερους. Ούτε το να προσπαθήσεις να το κάνεις. Κακό είναι αυτό που βλέπουμε τα τελευταία χρόνια…

by Rasheed.

Υ.Γ.: Η δεύτερη αγωνιστική του Top-16 του Age of Basketball Champion θα δημοσιευτεί το βράδυ του Σαββάτου πριν το άρθρο της ημέρας.

"Κιτρινόμαυρο" όνειρο - "πράσινος" εφιάλτης

Το Μαρούσι απέδειξε ότι αξίζει να βρίσκεται ανάμεσα στους καλύτερους, ακριβώς γιατί μπορεί να κερδίσει τους καλύτερους. Οι «κιτρινόμαυροι» κέρδισαν την Πέμπτη τον Παναθηναϊκό και πλέον «φωνάζουν» ότι όλοι πρέπει να υπολογίζουν κι αυτούς στην υπόθεση πρόκριση. Μάλιστα, το Μαρούσι έχει προστατεύσει την έδρα του, έχει βγάλει το πιο δύσκολο ματς στον όμιλο (στην Ισπανία) και έχει μπροστά του δύο αγώνες με την Παρτιζάν, οπότε ξεκάθαρα έχει πιθανότητες πρόκρισης.

Ο Παναθηναϊκός, απ’ την άλλη, πλέον βρίσκεται σε δεινή θέση, καθώς είναι στο 0-2 έχοντας χάσει τα δύο ματς από τους πιο αδύναμους του ομίλου, έχοντας χάσει στην έδρα του, αλλά έχοντας χάσει και το ματς που στην ουσία ήταν το 4ο εντός έδρας παιχνίδι (πολυτέλεια που καμία άλλη ομάδα στο Top-16 δεν είχε) και έχει μπροστά του δύο αγώνες με την Μπαρτσελόνα, αρχής γενομένης από το ματς στην Ισπανία. Με ήττα εκεί πάει στο 0-3 και πλέον ελπίζει σε «χάρες» από τους άλλους για να περάσει, αφού μόνο με συνδυασμό θα μπορεί να ελπίζει σε πρόκριση (να μείνουν τουλάχιστον δύο άλλες ομάδες κάτω από τις 4 νίκες). Δεινή θέση, για την οποία δεν του φταίει κανείς άλλος παρά η εικόνα του.

Το παιχνίδι στο ΟΑΚΑ ήταν περίεργο για το Μαρούσι που έπαιζε θεωρητικά εντός έδρας, αλλά ο περισσότερος κόσμος ήταν με τον Παναθηναϊκό (ακούγονταν και πιο πολύ), ενώ στην ουσία έπαιζε στο γήπεδο του Παναθηναϊκό, όπου εκείνο ουσιαστικά δεν κάνει καν προπόνηση μέσα στην εβδομάδα. Παρόλα αυτά, το Μαρούσι όχι μόνο στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, αλλά πέτυχε και μία από τις μεγαλύτερες νίκες στην ευρωπαϊκή του ιστορία («ρούκι» ομάδα κέρδισε τον πρωταθλητή Ευρώπης στο Top-16 της Ευρωλίγκας).

Το παιχνίδι ήταν κλειστό από την αρχή ως το τέλος. Ακόμη και στο (μοναδικό) σημείο που ο Παναθηναϊκός εκμεταλλεύτηκε τα συνεχή λάθη του Αμαρουσίου (πολλά από αυτά αβίαστα) και την καλή του άμυνα, για να μπορέσει να πάρει διαφορά 10 πόντων δέχτηκε άμεσα σερί 12-2 και το ματς πήγε στην ισοπαλία. Στα τελευταία λεπτά το Μαρούσι στηρίχτηκε στις πλάτες του παικταρά που λέγεται Μπίλι Κις, ο οποίος έδειξε την κλάση του πετυχαίνοντας τρία συνεχόμενα τεράστια τρίποντα πάνω σε άμυνα. Αυτά ήταν που έγειραν το ματς, κόβοντας τα πόδια των παικτών του Παναθηναϊκού.

Ο Παναθηναϊκός ήταν πολύ κακός, δεν μπορούσε να ελέγξει το ρυθμό, δεν μπορούσε να εκμεταλλευτεί το πολύ κακό πρώτο ημίχρονο του Αμαρουσίου, αλλά ούτε και τα συνολικά 23 λάθη των παικτών του Μπαρτζώκα, που με μακράν χειρότερο και πιο απρόσεκτο στην επίθεση τον Μπατή (που στο τέλος πήγε να… χάσει το ματς με 2 κακές επιθέσεις), είχαν βαλθεί να βγάλουν τα μάτια τους μόνοι τους. Στα ριμπάουντ ο Μαρούσι είχε υπεροχή, όπως και στις ασίστ, ενώ ο Παναθηναϊκός ήταν καλύτερος στα κλεψίματα. Το Μαρούσι ήταν πιο εύστοχο σουτάροντας με το εκπληκτικό 61% στα τρίποντα και έχοντας 64% στα δίποντα, που σε κύρια βάση δείχνει ότι είχε καλές επιλογές.

Ατομικά, ο Καϊμακόγλου ήταν πολύ καλός, κυρίως σε όσα δεν φαίνονται με αριθμούς, δείχνοντας ότι είναι στην κατάσταση που ήταν οι υπόλοιποι Έλληνες διεθνείς μετά το Ευρωμπάσκετ του 2005, ο Κις ήταν ο καλύτερος του γηπέδου και ο Χόμαν με ανάγκασε άλλη μια φορά να φάω τα λόγια που είχα προλάβει να ξεστομίσω το καλοκαίρι. Ο σέντερ του Αμαρουσίου διανύει την καλύτερη σεζόν της καριέρας του και οι περισσότερες από τις εμφανίσεις του είναι ζηλευτές. Ο Μπαρτζώκας πήγε το ματς ακριβώς εκεί που ήθελε και είχε δώσει στην ομάδα του τέτοια ψυχολογία, που στο τέλος μπόρεσε και άντεξε την πίεση του Παναθηναϊκού και κέρδισε.

Απ’ την άλλη, τις περισσότερες ευθύνες για την ήττα έχει ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς, που ξεκάθαρα δείχνει να έχει πρόβλημα αυτόν τον καιρό και να μην μπορεί να διαχειριστεί το ρόστερ του Παναθηναϊκού. Ο (καλύτερος παίκτης του Παναθηναϊκού) Πέκοβιτς ξεχάστηκε χωρίς λόγο στον πάγκο στο μεγαλύτερο μέρος του δευτέρου ημιχρόνου, ο Χάισλιπ το ίδιο ενώ θα μπορούσε να βοηθήσει, αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν άλλο: η περιβόητη περιφέρεια του Παναθηναϊκού μετατράπηκε σε περιφέρεια ενός καθαρού πλέι μέικερ, με όλες τις αξιόλογες ασίστ σε στημένη άμυνα να έρχονται από τον Νίκολας. Ο Ομπράντοβιτς δεν δείχνει να εμπιστεύεται τον Καλάθη, που πάτησε παρκέ για 24 δευτερόλεπτα, ενώ αυτό που γίνεται με τον Γιασικεβίτσιους δεν βγάζει κανένα απολύτως νόημα και είναι αυτό που εκθέτει περισσότερο τον προπονητή του «τριφυλλιού». Είχα πει την περασμένη εβδομάδα ότι το ρίσκο είναι τεράστιο (που τον άφησε εκτός Α1) αυτό το μήνα, αλλά ο Ομπράντοβιτς δοκίμασε το πείραμα και στην Ευρωλίγκα, όπου θεωρώ ότι του κόστισε τη νίκη. Ο Γιασικεβίτσιους τα τελευταία δύο χρόνια είναι ο βασικότερος λόγος κατάκτησης κάθε τίτλου του Παναθηναϊκού και με το να κάθεται στην άκρη του πάγκου κακό παθαίνει μόνο το «τριφύλλι», με τον Ομπράντοβιτς να «εγκληματεί».

Ο Παναθηναϊκός έχει όντως βρεθεί σε εξίσου δύσκολη περίπτωση παλιότερα, όταν ξεκίνησε με 0-3 και κατάφερε να προκριθεί ως πρώτος με 3-3, αλλά δεν γίνονται κάθε χρόνο τα ίδια, οπότε δεν αποτελεί κριτήριο αυτό… Πάντως, παρ’ όλη τη μετριότητα της ομάδας και παρ’ όλες τις ευθύνες του Ομπράντοβιτς, αυτό που έγινε στα αποδυτήρια είναι τουλάχιστον γελοίο και σίγουρα κατακριτέο. Το να μην έχει ο γιος του προέδρου της ομάδας υπομονή, σεβασμό και συναίσθηση του τι έχουν προσφέρει προπονητής και παίκτες τόσα χρόνια, αλλά να τα ισοπεδώνει όλα μετά από 2 άσχημα αποτελέσματα, δείχνει σίγουρα άνθρωπο που δεν έχει καν σχέση με τον αθλητισμό και το μπάσκετ. Δυστυχώς.

Στα άλλα ματς της ημέρας, η Κάχα Λαμποράλ πέρασε από την Κροατία και γλίτωσε το έμφραγμα, με την τύχη να της χαμογελάει διάπλατα, όταν η Τσιμπόνα στην τελευταία επίθεση (με το σκορ στο 75-76) έχασε δύο λέι απ που θα της έδιναν κατά πάσα πιθανότητα τη νίκη. Αν η Λαμποράλ έχανε, τότε η πρόκριση θα απομακρυνόταν πολύ, τώρα παίζει ματς-φωτιά με τη Χίμκι, που… έχει γλυκαθεί.

Τέλος, η Μακάμπι κέρδισε τη Ρεάλ με σχετική ευκολία, αν θεωρήσουμε ότι ουσιαστικά προηγήθηκε στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα και στο φινάλε η Ρεάλ δεν έφτασε σε κανένα σημείο σε απόσταση βολής. Έτσι, και οι τέσσερις ομάδες του ομίλου έχουν 1-1 και όλες ξέρουν ότι όποια πάρει εκτός έδρας νίκη θα πρέπει να νιώθει… βασίλισσα. Κρατήστε τις διαφορές στο μυαλό σας, αναμένεται να καθορίσουν τα πάντα.

by Rasheed.

Υ.Γ.: Το γεγονός ότι παρότι αγωνίζονταν δύο ελληνικές ομάδες μεταξύ τους, τα περισσότερα μέσα έγραφαν τίτλους και εισαγωγές μόνο για το χαμένο, λες και έπαιζε με ξένη ομάδα ή με ομάδα χωρίς στόχους στη διοργάνωση, πείραξε πολλούς φίλους του Αμαρουσίου και συμφωνώ απόλυτα μαζί τους. Εμείς προσπαθήσαμε να μην το κάνουμε.

Υ.Υ.Γ.: Παρότι οι γνωστοί φωστήρες της ελληνικής (και μόνο) δημοσιογραφίας «είδαν» αλλιώς την τελευταία φάση του Παρτιζάν-Μπαρτσελόνα, ξεκαθαρίζω σε όσους ίσως μπλέχτηκαν ότι η φάση είναι καθαρή και ότι η Παρτιζάν δίκαια κέρδισε. Όταν ο Ρόμπερτς ακουμπά την μπάλα, αυτή έχει φύγει από τη νοητή ευθεία της μπασκετας, άρα δεν είναι παράνομο. Μετά από 15 λεπτά instant replay στο γήπεδο, μετά από αμέτρητες εξηγήσεις του (ξεκάθαρα και πασίγνωστα φιλοϊσπανού) διαιτητή ΛαΜόνικα (που φαινόταν και στην κάμερα να δείχνει αυτό ακριβώς στον Πασκουάλ) το θέμα έπρεπε να έχει λήξει. Αν η Μπαρτσελόνα καταθέσει ένσταση (το νομικό τμήμα της ομάδας παρότι συνεδρίαζε 4 ώρες την Πέμπτη, δεν κατέληξε αν θα το κάνει) τότε είναι τουλάχιστον αστεία, ενώ θα έχει ενδιαφέρον να φανεί κατά πόσο η Ευρωλίγκα θα προστατεύσει το προϊόν της, κάτι που μπορεί να κάνει μόνο αν απορρίψει πάραυτα την ένσταση ή αν θα γίνει έρμαιο στις ορέξεις του «αγαπημένου της παιδιού».

Υ.Υ.Υ.Γ.: Τα highlights της ημέρας όπως τα επέλεξε η Ευρωλίγκα. Το ελληνικό παιχνίδι ξεκινά στο 1:30.

Πετάει για Παρίσι!

Σε όσους είχαν μείνει με την ελάχιστη απορία την περασμένη εβδομάδα (πιθανότατα μόνο… Ρώσοι) για το ποιος είναι το απόλυτο αφεντικό στον όμιλό του, ο Ολυμπιακός υπέταξε εκκωφαντικά τη Χίμκι στη δεύτερη αγωνιστική του Top-16 αποδίδοντας κατά διαστήματα καταπληκτικό μπάσκετ, με στιγμές μέσα στο ματς όπου ήταν καλύτερος από κάθε άλλη φορά φέτος.

Οι «ερυθρόλευκοι» έκαναν ακριβώς όλα όσα χρειάζονταν για να φύγουν νικητές και με μεγάλη διαφορά. Πίεσαν καταπληκτικά στην άμυνα δεχόμενοι λιγότερους από 70 πόντους από μια ομάδα που έκανε 52 σουτ εντός παιδιάς και 24 βολές, υποχρεώνοντας τους Ρώσους σε 23 λάθη, αλλά και σε αμέτρητες κακές επιθετικές προσπάθειες. Έκλεισαν τον πιο φορμαρισμένο παίκτη της Χίμκι, τον Γιαφτόκας, με τον Γιαννάκη να έχει δώσει σαφή εντολή να τον στέλνουν συνεχώς στις βολές όποτε έπαιρνε την μπάλα στη ρακέτα (ο Ολυμπιακός γλίτωσε έτσι 4 πόντους, αφού αντί για 3 καρφώματα ο Λιθουανός είχε 2/6 βολές). Στην επίθεση, βλέποντας τις γρήγορες επιστροφές της Χίμκι που απέτρεπαν τους αιφνιδιασμούς, ο Ολυμπιακός εκτελούσε γρήγορες και σωστές επιθέσεις, αναγκάζοντας την άμυνα των Ρώσων να «τρέχει» συνεχώς και τους παίκτες τους να κουράζονται απίστευτα ακολουθώντας το ρυθμό που έθετε ο γηπεδούχος. Ο Ολυμπιακός είχε πολύ ωραία κυκλοφορία της μπάλας, σωστή, γρήγορη και εξοντωτική για την άμυνα.

Αν κοιτάξουμε τα ποσοστά του δεν μπορούμε παρά να σταθούμε στο απίστευτο 71% στα δίποντα, που δείχνει τις επιλογές στην επίθεση. Σχεδόν όλα τα σουτ του Ολυμπιακού ήταν με πολλές περισσότερες πιθανότητες για να μπουν παρά για να χαθούν και φαίνεται ότι ο Γιαννάκης κοντεύει να φτάσει την ομάδα εκεί που θέλει.

Η άμυνα είναι πολύ σκληρή κατά διαστήματα, η επίθεση είναι με διαφορά η καλύτερη στην Ευρώπη και η πιο πλήρης αυτή τη στιγμή σε ομαδικά συστήματα και κυκλοφορία, ενώ οι ρόλοι των παικτών είναι διακριτοί και κανείς δεν φαίνεται να υπερβαίνει τον δικό του.

Το βάθος του ρόστερ και το ιδανικό ροτέισον που κάνει από την αρχή του αγώνα ο Γιαννάκης επιτρέπουν μέσα σε ελάχιστο διάστημα να έχει διαφανεί ποιος παίκτης είναι σε καλή βραδιά, με αποτέλεσμα να μη «χαθεί» μέσα στο ματς αλλά να τον εκμεταλλευτεί η ομάδα στο έπακρο. Όπως έγινε με τον Μπουρούση στη Βιτόρια, ή με τους Χαλπερίν – Σχορτσανίτη στο ματς με τη Χίμκι.

Μοναδικό θέμα τα ριμπάουντ, αφού στους ψηλούς μόνο ο Μπουρούσης έχει έφεση (σε αντίθεση με τον Σχορτσανίτη, κυρίως, και τον Βούισιτς) και ο Κλέιζα δεν μπορεί να καθαρίζει όλες τις φάσεις στη ρακέτα. Ο Γιαννάκης το λύνει σε πολλά ματς αυτό βάζοντας τον Τσίλντρες σε ρόλο… «τερματοφύλακα», με τον Αμερικανό να παίζει ξεκάθαρα στο κέντρο της ρακέτας στην άμυνα, αλλά την Τετάρτη που φορτώθηκε νωρίς με φάουλ φάνηκε ένα πρόβλημα των υπολοίπων να ελέγξουν αυτόν τον τομέα.

Τέλος, θεωρώ την έμπνευση του Σκαριόλο να παίξει το φετινό Ολυμπιακό για 40 σχεδόν λεπτά με άμυνα ζώνης, σχετικά ατυχή. Απ’ τη μία μπόρεσε να αποτρέψει σχεδόν όλους τους αιφνιδιασμούς (1ος στόχος τέτοιας άμυνας), αλλά απ’ την άλλη δεν μπόρεσε να ρίξει το ρυθμό (2ος στόχος τέτοιας άμυνας) του Ολυμπιακού, ούτε να προστατεύσει καλύτερα τη ρακέτα του (3ος στόχος). Ο Ολυμπιακός χωρίς να εκβιάζει αιφνιδιασμούς έβαλε σχεδόν 90 πόντους, που δείχνει πόσο γρήγορο, ολοκληρωμένο και ελκυστικό μπάσκετ παίζει. Βέβαια, δρόμος υπάρχει πολύς, ακόμη και στον όμιλο, αλλά αν οι «ερυθρόλευκοι» δεν βγουν πρώτοι θα μιλάμε για «αυτοχειρία» πλέον.

Στα υπόλοιπα παιχνίδια της ημέρας είχαμε τρία αποτελέσματα που μπορούν να χαρακτηριστούν ως πολύ σημαντικά. Την ώρα που η ΤΣΣΚΑ εκμεταλλευόταν ένα μεγάλο δεύτερο ημίχρονο για να ανατρέψει την κατάσταση και να μην κάνει άνω κάτω τον όμιλό της, κερδίζοντας τελικά την ελλιπή Ζαλγκίρις, τα άλλα τρία ματς πήγαιναν «αντίθετα» από τα φαβορί.

Στην Τουρκία, η Εφές έπαιξε όπως αξίζει για το ρόστερ της και κέρδισε κατά κράτος τη Σιένα. Οι Ιταλοί κολακεύονται από την τελική διαφορά, καθώς ήταν πολύ κακοί σε όλο το ματς και μόνο με τραβηγμένες ενέργειες στο φινάλε μπόρεσαν να μειώσουν από τους 20 πόντους. Η Εφές έδειξε ότι έχει μέλλον στον όμιλο, ενώ οι νέες ισορροπίες στον σκληρότερο όμιλο θα διαμορφωθούν πλήρως μετά και το ματς της Μακάμπι με τη Ρεάλ. Πάντως, η πρόκριση περιπλέκεται και η Εφές έχει πλέον δύο πολύ καλά ματς (και αντίστοιχα αποτελέσματα) στον όμιλο.

Τη μεγαλύτερη νίκη της ημέρας πέτυχε η Προκόμ μέσα στην Ισπανία επί της Μάλαγα. Οι Πολωνοί ήταν πολύ καλύτεροι, οι Ισπανοί ήταν τραγικοί (έβαλαν 17 πόντους σε όλο το δεύτερο ημίχρονο) και πλέον η Προκόμ είναι το μεγάλο φαβορί για τη δεύτερη θέση του ομίλου. Οι 20 πόντοι της διαφοράς είναι πολύ δύσκολο να ανατραπούν και αν οι Πολωνοί πάρουν τη Μάλαγα εντός έδρας τότε προκρίθηκαν σίγουρα, όπως το ίδιο θα γίνει αν πάρουν ένα άλλο ματς (ΤΣΣΚΑ εντός ή Ζαλγκίρις εκτός) και κρατήσουν τη διαφορά επί της Μάλαγα. Αν κρατήσουν τη διαφορά με μια νίκη περνούν, αν δεν την κρατήσουν θέλουν δύο. Αν κερδίσουν τη Μάλαγα τότε περνούν ό,τι κι αν κάνουν οι Ισπανοί (εκτός αν όλες οι ομάδες πάνε στο 3-3). Πάντως, αυτή η νίκη είναι νίκη πρόκρισης για την Προκόμ και ο Ολυμπιακός χαμογελά ακόμη περισσότερο (αν και δεν νομίζω ότι θα είχε πρόβλημα με πλεονέκτημα έδρας απέναντι σε όποια από τις ομάδες του ομίλου).

Στο Βελιγράδι, η Παρτιζάν πήρε μια νίκη που άξιζε 100%. Ήταν καλύτερη από την Μπαρτσελόνα για 40 λεπτά και μόνο 5 (με την παράταση το ματς κράτησε 45 λεπτά) έχασε τον αντίπαλό της. Η Μπαρτσελόνα έκανε 3-21 σερί στην τρίτη περίοδο, αλλά μέχρι εκεί. Μετά, βυθίστηκε ξανά στην μετριότητα, που της στοίχισε τη νίκη. Ο Πασκουάλ άργησε πάρα πολύ να βγάλει τον Ρούμπιο και να βάλει τον Λάκοβιτς στο τέλος της κανονικής διάρκειας, με τον νεαρό Ισπανό να χάνει επιθέσεις και να κάνει λάθη. Ο Ναβάρο έπαιζε εγωιστικά όσο ήταν μέσα, με την Μπαρτσελόνα να δέχεται 16-2 όταν προηγήθηκε για να υποκλιθεί κι αυτή στην Παρτιζάν σε μια έδρα σκληρή σαν ατσάλι. Ο Βέσελι διέσυρε τους ψηλούς των Ισπανών και κάθε βδομάδα μοιάζει ολοένα και πιο κοντά στο να δικαιώσει όλα όσα λέγονται για το ταλέντο του.

Η τελευταία φάση της παράτασης δυσκόλεψε τους διαιτητές, αλλά το πλαϊνό ριπλέι την ξεκαθάρισε αμέσως και χωρίς αμφισβήτηση. Ο Μάικλ κάνει ντράιβ και αφήνει την μπάλα (έκανε όντως βήματα στην προσπάθειά του), ο αγώνας λήγει όσο η μπάλα είναι στον αέρα και στη συνέχεια ο Ρόμπερτς πηδάει και απομακρύνει από το καλάθι. Ο Ρόμπερτς εμφανώς δεν ακουμπά διχτάκι ή στεφάνι, αλλά αν είχε επαφή με την μπάλα μετά τη λήξη του ματς ενώ αυτή ήταν πάνω από το καλάθι, θα έπρεπε να μετρήσει το σουτ του Μάικλ. Η κάμερα από την baseline δείχνει ξεκάθαρα ότι η μπάλα έχει βγει από το νοητό χώρο που ορίζεται πάνω από το στεφάνι και πια δεν έχει κατεύθυνση προς το να μπει, οπότε δεν έχει καμία σημασία αν, πότε και ποιος θα την ακουμπήσει (όπως δεν θα είχε αν κάποιος την ακουμπούσε στο τρίποντο ή στο κέντρο του γηπέδου). Το καλάθι καλά δεν μέτρησε, αλλά η νίκη της Παρτιζάν (που παίζει χωρίς τον καλύτερό της παίκτη) κάνει πολύ πιο δύσκολο το έργο του Παναθηναϊκού. Περισσότερα μετά και το αυριανό ματς των δύο ελληνικών ομάδων.

by Rasheed.

Υ.Γ.: Τα στιγμοιότυπα που επέλεξε η Ευρωλίγκα για τα ματς της Τετάρτης. Όσοι θέλουν μόνο το ματς του Ολυμπιακού, ξεκινά στο 1:46 του βίντεο: