«Πορτοκαλί» διαφημίσεις, Μέρος III: Στιβ Νας

Τρίτο μέρος του αφιερώματος και η έκπληξή μας είναι ο Στιβ Νας! Ο Νας πραγματικά έχει ιδιαίτερα κωμική φλέβα και χιούμορ και το αποδεικνύει χωρίς να φοβηθεί ότι θα τσαλακώσει την εικόνα του.

1. Νας: Vitamin Water, training day 1
Ο Νας εξηγεί πόσο πολύ δουλεύει τα καλοκαίρια για να βελτιωθεί στο παιχνίδι του. Απλά απολαυστικός:


2. Νας: Vitamin Water, spokesman
Ο Νας… πήρε τη διαφήμιση και εξηγεί σε όλους πόσο καλός είναι!


3. Νας: Vitamin Water, the commercial
Και η τριλογία ολοκληρώνεται με τον Νας στη διαφήμιση. Όσοι… αντέξατε ως εδώ, μάλλον θα «σπάσετε» τώρα και θα λυθείτε στα γέλια. Θανατηφόρο χιούμορ, με… αθάνατη ατάκα το «όταν ακούτε MJ, τι είναι το πρώτο που έρχεται στο μυαλό σας; Εγώ. Το ξέρω».


4. Νας-Στανταμάιρ-Μπάρκλεϊ: TNT
Η διαφήμιση εκπομπής για το NBA με τους δυο αστέρες του Φίνιξ.


by Rasheed.

«Πορτοκαλί» διαφημίσεις, Μέρος II: NBA

Περνάμε στο δεύτερο μέρος του αφιερώματος, περνώντας ταυτόχρονα και τον Ατλαντικό ωκεανό. Για σήμερα επιλέξαμε 4 διαφημίσεις που βγάζουν πολύ γέλιο με την ευρηματικότητά τους.

1. Τζόρνταν x 3: Gatorade
Ο 39χρονος Μάικλ Τζόρνταν κοντράρεται με… τον εαυτό του 23 ετών σε μονό, με τον Τζόρνταν του North Carolina να μπαίνει στο παιχνίδι στο τέλος. Προσοχή στο trash talking, σπάει κόκκαλα!


2. Τζόρνταν-Μπερντ: McDonald’s
Ο Μάικλ Τζόρνταν και ο Λάρι Μπερντ… βάζουν στοίχημα ένα Big Mac και ακόμη σουτάρουν!


3. Ουέιντ: Gatorade
Ο διάβολος-Ουέιντ και ο άγγελος-Ουέιντ κοντράρονται στο κεφάλι του παίκτη πριν από ένα buzzer beater.


4. Τζόρνταν-Χαμ: Gatorade
Ο Μάικλ Τζόρνταν και η Μία Χαμ (μεγάλη παίκτρια του ποδοσφαίρου) μάχονται για το ποιος είναι καλύτερος με τη Χαμ να… έχει τον πρώτο λόγο!


by Rasheed.

ΥΓ. Για τις εξελίξεις στην Εθνική θα τα πούμε στις αρχές της εβδομάδας.

«Πορτοκαλί» διαφημίσεις, Μέρος I: Οι δικοί μας...

Σήμερα, το Age of Basketball, σε καλοκαιρινή διάθεση, ξεκινά ένα τριήμερο αφιέρωμα σε μερικές διαφημίσεις που μας έκαναν να γελάσουμε. Βεβαίως, πρωταγωνιστές τους διάσημοι παίκτες μπάσκετ. Για αρχή έχουμε… «δικούς μας» πρωταγωνιστές, ενώ στο δεύτερο άρθρο θα περάσουμε τον Ατλαντικό. Στο τρίτο μια έκπληξη με αφιέρωμα στις… κωμικές ικανότητες ενός διάσημου παίκτη. Βεβαίως, η λίστα δεν είναι εξαντλητική και θα επανέλθουμε, απλώς δεν θέλαμε να σας… παιδέψουμε με links κι έτσι αποφασίσαμε να βάλουμε εδώ τα βίντεο, οπότε περιορίσαμε την ποσότητα, για να μην «βαρύνει» πολύ η σελίδα.

Στο πρώτο μέρος έχουμε τρεις διαφημίσεις. Στις δύο πρωταγωνιστές είναι ο Θοδωρής Παπαλουκάς και ο Δημήτρης Διαμαντίδης, με τη μια να είναι η παλιότερη «Θέλεις να παίξουμε μαζί;» και την άλλη η πρόσφατη… με το αμίλητο νερό. Η τρίτη είναι με τον Παπαλουκά και τον Τσίλντρες να προσπαθεί να μιλήσει ελληνικά.

1. Παπαλουκάς-Διαμαντίδης: WIND

2. Παπαλουκάς-Διαμαντίδης: WIND 2

3. Παπαλουκάς-Τσίλντρες: Nike Basketball

by Rasheed.

Καλοκαίρι με Quotes Quiz και Showbiz Σταυρόλεξο!

Το Age of Basketball, πιστό στην παράδοση που έχει ξεκινήσει από τους πρώτους του κιόλας μήνες, σας προσφέρει καλοκαιρινά, εναλλακτικά, δροσερά quiz και σταυρόλεξο! Το Quotes-Quiz 2009, με απολαυστικές μπασκετικές ατάκες, και το Showbiz-Σταυρόλεξο 2009, με τα παρασκήνια και τα κουτσομπολιά του μπάσκετ, βρίσκονται ήδη στα εισερχόμενα των μελών του blog!

Μη χάσετε την ευκαιρία να διασκεδάσετε ασχολούμενοι με το μπάσκετ! Εάν δεν είστε μέλη, στείλετε ένα απλό e-mail στο ageofbasketball@gmail.com για να εγγραφείτε, εντελώς δωρεάν, στο site μας και να σας αποσταλούν τα φετινά καλοκαιρινά σταυρόλεξο και quiz! Μόλις στείλετε και τις απαντήσεις σε αυτά, ακόμη και αν κάνετε λάθος, θα κερδίσετε δυο wallpaper – έκπληξη!

Όπως πάντα, το Age of Basketball δεν κάνει διακοπές και θα είναι μαζί σας όλο το καλοκαίρι, με καθημερινή ανανέωση!

Χανκ Γκάδερς: "Πεθαίνω να παίξω μπάσκετ"

Η ιστορία του Χανκ Γκάδερς (Hank Gathers) είναι λιγότερο γνωστή από άλλες παρόμοιες, όπως αυτή του Λεν Μπάιας, ή άλλων παιδιών των οποίων η ζωή τερματίστηκε άδοξα πριν προλάβει ο κόσμος να θαυμάσει το ταλέντο τους.

Ποιος ήταν ο Χανκ Γκάδερς; Πιθανότατα ένας από τους μεγαλύτερους παίκτες στην ιστορία του κολεγιακού μπάσκετ, ένα σπάνιο ταλέντο, ένας παίκτης που θα άφηνε τον κόσμο με ανοιχτό το στόμα. Κι όμως, η μοίρα έπαιξε σκληρό παιχνίδι.

Ο Χανκ Γκάδερς τα είχε όλα. Εκτός από χρόνο για να φτάσει εκεί που θέλει. Ξεκίνησε την κολεγιακή του καριέρα από το University of Southern California, αλλά μετά την πρώτη του χρονιά πήρε μετεγγραφή στο Loyola Marymount. Ο ίδιος είχε πει τότε «δεν με νοιάζει πού θα παίζω, με νοιάζει απλώς να παίζω μπάσκετ». Μαζί του ήταν και ο αδελφικός του φίλος Μπο Κιμπλ, με τον οποίο συναντήθηκε μπασκετικά για πρώτη φορά στο σχολείο προετοιμασίας (για το κολέγιο) όπου έπαιξε ένα χρόνο.

Το 1986-87 έμεινε σύμφωνα με τους κανονισμούς εκτός, ενώ το 1987-88 είχε 22.5 πόντους και 8.7 ριμπάουντ μέσο όρο.

Το 1988-89, ο Χανκ Γκάδερς έκανε όλη την Αμερική να γυρίσει να τον κοιτάξει. Τελείωσε τη χρονιά με 32.7 πόντους και 13.7 ριμπάουντ, για να γίνει ο δεύτερος παίκτης στην ιστορία της Division I του NCAA που καταφέρνει την ίδια σεζόν να βγει 1ος σκόρερ και 1ος ριμπάουντερ (ο πρώτος ήταν ο Εξέιβιερ ΜακΝτάνιελ).

Οι ομάδες του NBA, τον είχαν ήδη από κοντά, με τους Λέικερς… να ξερογλείφονται. Ο Γκάδερς προπονούνταν με τον Μάτζικ Τζόνσον τα καλοκαίρια, έκανε παρέα με τον Πατ Ράιλι και έβλεπε το μέλλον του στρωμένο με δάφνες και επιτυχίες.

Από κοντά και ο Κιμπλ, με τον οποίο μάλιστα έγιναν οι μοναδικοί δύο συμπαίκτες στην ιστορία της 1ης κατηγορίας του NCAA που πετυχαίνουν στον ίδιο αγώνα τουλάχιστον 40 πόντους. Έβαλαν και οι δύο από 40 στις 18 Φεβρουαρίου 1989 εναντίον του Γκονζάγκα. Εκείνη τη σεζόν ο Γκάδερς ήταν 2ος στην ψηφοφορία για τον καλύτερο παίκτη όλου του NCAA, ενώ με τους 1.015 πόντους που πέτυχε έφτασε στην 11η θέση όλων των εποχών στη λίστα των σκόρερ για μία σεζόν.

Το 1989-90 ξεκίνησε με παρόμοιο τρόπο. Το κολέγιό του με 5-0 και ο Γκάδερς έκανε ό,τι ήθελε. Εναντίον του U.S. International είχε 37 πόντους και 27 ριμπάουντ στη νίκη με 152-137. Το Λογιόλα έπαιζε μπάσκετ από άλλη διάσταση. Έτρεχε μανιασμένα κάνοντας επιθέσεις 10 δευτερολέπτων το πολύ και έπαιζε σε όλο το ματς full-court press για να αναγκάσει τον αντίπαλο να παίξει το ίδιο (έχει μάλιστα τα πρώτα 5 πιο παραγωγικά ματς στην ιστορία του NCAA). Και ο Γκάδερς ανταποκρινόταν τέλεια. Το κολέγιο είχε αρνητικό ρεκόρ πόντων τους… 91 στο πρώτο ματς της χρονιάς, ενώ 10 φορές πέρασαν τους 130 πόντους. Γκάδερς και Κιμπλ είχαν μέσο όρο πάνω από 30 πόντους ο καθένας και όλα… μύριζαν τίτλο, γιατί όπως έλεγαν οι οπαδοί της ομάδας «βάλε τον Γκάδερς με τον Κιμπλ μαζί στο παρκέ και θα έρθουν τίτλοι».

Όμως, μέχρι τις 9 Δεκεμβρίου 1989. Τότε, 13:56 πριν το τέλος του αγώνα με το Santa Barbara κέρδισε φάουλ και πήγε στις βολές. Όταν στήθηκε στη γραμμή έμοιαζε να τρέμει. Σούταρε την πρώτη, αστόχησε, έκανε δύο βήματα πίσω και έπεσε λιπόθυμος στο παρκέ. Αμέσως, διακομίστηκε στο νοσοκομείο, όπου έκανε ατελείωτες εξετάσεις. Οι γιατροί διέγνωσαν ταχυκαρδία που εκλυόταν με την άσκηση και του έδωσαν φαρμακευτική αγωγή (συγκεκριμένα Inderal). Ο Γκάδερς φοβήθηκε ότι δεν θα ξαναέπαιζε μπάσκετ, ότι θα έχανε τα όνειρα μιας μεγάλης καριέρας.

Μετά από 2 εβδομάδες επέστρεψε στην προπόνηση, αλλά παραπονιόταν συνεχώς για τα χάπια που έπαιρνε. Έλεγε στους γιατρούς και τους προπονητές του ότι του προκαλούσαν υπνηλία, έτρεχε και κουραζόταν, δεν είχε αντοχές, έπρεπε να κοιμάται παραπάνω και ένιωθε αδυναμία όταν τα έπαιρνε. Προσπαθούσε να τους πείσει να του μειώσουν τη δόση, κάτι που δεν έγινε, και ο Γκάδερς αποφάσισε να τη μειώσει μόνος του. Το έκανε κρυφά και άρχισε να βρίσκει τον παλιό καλό του εαυτό στο παρκέ. Όταν το συνειδητοποίησε άρχισε να μην παίρνει όλες τις δόσεις, ανάλογα με τους αγώνες της ομάδας, αλλά και να μην κάνει όλες τις εξετάσεις. Ούτε ο ίδιος δεν μπορούσε να καταλάβει πόσο ρίσκαρε.

Όταν τον Φλεβάρη του 1990 σκόραρε 44 πόντους εναντίον του Saint Mary όλοι είπαν ότι ο παλιός καλός Γκάδερς επέστρεψε.

Σε μια συνέντευξη που έδωσε πριν επιστρέψει στις προπονήσεις είπε: «Πεθαίνω να παίξω μπάσκετ» και συνέχισε για τη σχέση του με το γιατρό που τον κούραρε: «Ο γιατρός έχει μια δουλειά να κάνει. Αν πει ότι είμαι έτοιμος να παίξω και βγω στο παρκέ και καταρρεύσω πάλι, τότε καλά θα κάνει να μπορεί να δείξει ότι έχω κάνει όλες τις απαραίτητες εξετάσεις».

Δυο μήνες πέρασαν από τη συνέντευξη μέχρι τις 4 Μαρτίου του 1990. Το Λογιόλα έπαιζε με το Πόρτλαντ. Με 13:34 στο χρονόμετρο για το ημίχρονο, ο Γκάδερς πηδάει και κάνει ένα άλει-ουπ κάρφωμα για το 25-13. Μετά, κάνει «high-five» με τον Κιμπλ και παίρνει θέση άμυνας στο κέντρο του γηπέδου για να παίξει το περίφημο «full court press» του κολεγίου του. Όμως, καταρρέει. Το κοινό ανατριχιάζει, ο Γκάδερς προσπαθεί να σηκωθεί, αλλά δεν βρίσκει δύναμη. Ο Τζος Λόουερι, ο παίκτης του Πόρτλαντ που μάρκαρε, του προτείνει το χέρι για να τον σηκώσει, αλλά ο Γκάδερς δεν έχει πλέον συναίσθηση. Την ώρα που αρχίζουν οι σπασμοί, όλοι οι συγγενείς του, οι γιατροί της ομάδας, αλλά και όσοι γιατροί ήταν στο γήπεδο βρίσκονται από πάνω του και προσπαθούν να τον επαναφέρουν.

Πλέον, ο Γκάδερς κείτεται στο παρκέ, αλλά έχει παλμό. Τον μεταφέρουν εκτός γυμναστηρίου και τον συνδέουν με απινιδωτή που το κολέγιο πήρε ειδικά για την περίπτωσή του και θα έπρεπε να είναι δίπλα στον πάγκο σε περίπτωση που κατέρρεε. Ο απινιδωτής δείχνει ότι δεν έχει σφυγμό. Μετά από τρία σοκ, ο Γκάδερς αναπνέει για τελευταία φορά και σηκώνει το κεφάλι του ελαφρά πριν κλείσει για πάντα τα μάτια του. Το ασθενοφόρο φτάνει σε 7 λεπτά από το συμβάν, τον μεταφέρει στο νοσοκομείο όπου για μιάμιση ώρα οι γιατροί προσπαθούν να τον επαναφέρουν, αλλά μάταια. Ο επικεφαλής γιατρός ανακοίνωσε το θάνατό του στις 18:55 τοπική ώρα (είχε καταρρεύσει στις 17:14) εξηγώντας την προσπάθεια των γιατρών για τόση ώρα με τα εξής λόγια: «με κάποιον στη δική του φυσική κατάσταση, είχαμε ελπίδες να τον επαναφέρουμε, με αυτές τις πιθανότητες παλέψαμε. Πίστευα ότι θα τα καταφέρναμε».

Η αυτοψία έδειξε ότι έπασχε από υπερτροφική μυοκαρδιοπάθεια, βγάζοντας εκτεθειμένο το κολέγιο που τον άφηνε να παίζει (και μάλιστα του αγόρασε και απινιδωτή!) ρισκάροντας με τη ζωή ενός 23χρονου παιδιού. Οι γονείς του μήνυσαν το Λογιόλα για 32,5 εκατομμύρια δολάρια, με την υπόθεση να μην φτάνει στα δικαστήρια και το κολέγιο να συμβιβάζεται σε ένα ποσό που οι πληροφορίες λένε ότι ήταν 28-29 εκατομμύρια δολάρια.

Η WCC (δυτική περιφέρεια του NCAA) διακόπηκε οριστικά εκείνη τη χρονιά και το Λογιόλα (ως 1ο μέχρι τότε με 13-1) πήρε το εισιτήριο για το τελικό τουρνουά του NCAA. Εκεί έφτασε μέχρι τους «8» πριν αποκλειστεί από τους μετέπειτα πρωταθλητές.

Ο Μπο Κιμπλ προς τιμήν του φίλου του (ο Γκάδερς ήταν κακός σουτέρ ελεύθερων βολών και σε κάποιο ματς, στην «απόγνωσή» του δοκίμασε να σουτάρει με το αριστερό χέρι, παρότι δεξιόχειρας) σε κάθε ματς μέχρι το τέλος της χρονιάς σούταρε την πρώτη βολή που κέρδιζε με το αριστερό χέρι (είχε συνολικά 3/3, καθώς στους «16» δεν εκτέλεσε βολή) παρότι κι αυτός δεξιόχειρας. Το γυμναστήριο του κολεγίου μέχρι σήμερα λέγεται (ανεπίσημα) «Hank’s House». Όλη η ομάδα του 1989-90 μπήκε το 2005 στο Hall of Fame του κολεγίου, ενώ ο Γκάδερς μπήκε και στο Hall of Fame της WCC.

Το μπάσκετ του έδωσε τη δυνατότητα να ξεφύγει από τα γκέτο της Φιλαντέλφια και να κάνει όνειρα για μια όμορφη ζωή. Στο μπάσκετ άφησε την τελευταία του πνοή, προδομένος από το κολέγιό του που με εγκληματική αμέλεια έπαιξε τη ζωή του κορώνα-γράμματα, αλλά και από τη δική του αγάπη «για να παίζω» όπως είχε πει, που δεν του επέτρεψε να δει καθαρά το πρόβλημά του.

Πριν ξεκινήσει η τελευταία σεζόν της καριέρας του ο Χανκ είχε πει για το κατόρθωμά του να αναδειχτεί πρώτος σκόρερ και ριμπάουντερ στο NCAA: «Ο καθένας μπορεί να βάλει 30 πόντους σε έναν αγώνα, αν συγκεντρωθεί σε αυτό. Αλλά το να παίρνεις ριμπάουντ είναι ξεχωριστό, γιατί έρχεται από την καρδιά».

by Rasheed.

Τον θυμάσαι; - Χάρολντ Έλις

Ο Χάρολντ Έλις (Harold Ellis, Χάρολντ Έλλις) είναι ένα όνομα ιδιαίτερα γνωστό στους φίλους του μπάσκετ της δεκαετίας του 1990. Ο Έλις (39, 1.98) πέρασε από 3 ομάδες στην Ελλάδα και όσοι τον είχαν δει, τον θυμούνται. Περισσότερο απ’ όλους… ο Ντίνος Αγγελίδης. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Ο Χάρολντ Έλις ξεκίνησε το μπάσκετ ως ένας ιδιαίτερα αθλητικός παίκτης, με «τρελό» άλμα και αθλητικά προσόντα, αλλά υστερούσε στο σουτ. Τελικά, αυτό του κόστισε στην καριέρα του, καθώς ποτέ δεν ήταν φερέγγυος από τις βολές και στο NBA δεν μπόρεσε να κάνει την καριέρα που θα ήθελε.

Ο Έλις έπαιξε 4 χρονιές (1988-92) στο κολέγιο του Μορχάουζ, στη δεύτερη κατηγορία του NCAA. Εκεί ο Έλις ξεχώριζε απίστευτα, έχοντας την πρώτη του σεζόν 23.0 πόντους και 8.5 ριμπάουντ μέσο όρο σε 29 αγώνες. Στα ίδια επίπεδα κινήθηκε και τις άλλες χρονιές, οι πόντοι του δεν έπεσαν ποτέ κάτω από τους 23.0, ενώ στα ριμπάουντ η «χειρότερη» χρονιά του ήταν η 3η όταν και είχε 7.2 ανά αγώνα. Την τελευταία του σεζόν είχε 25.6 πόντους και 8.7 ριμπάουντ. Ακόμη και στη δεύτερη κατηγορία αυτά ήταν άκρως θεαματικά. Όμως, το ποσοστό του στις βολές έφτασε μια χρονιά το 69% και τις υπόλοιπες κινήθηκε από 58-61%, ενώ στα τρίποντα δεν πέρασε ποτέ το 28% στο κολέγιο. Στο κολέγιο έγινε μόλις ο 5ος παίκτης στην ιστορία του που είδε τη φανέλα του να αποσύρεται.

Δήλωσε συμμετοχή στο ντραφτ του 1992, αλλά δεν επιλέχθηκε ποτέ. Επιλέχθηκε στο ντραφτ του CBA στον πρώτο γύρο στο νούμερο 7 από τους Κβαντ Σίτι Θάντερ, όπου και αγωνίστηκε εκείνη τη σεζόν και μέρος της επόμενης, έχοντας πάνω από 20 πόντους μέσο όρο. Επίσης είχε ένα πέρασμα από τους Ατλάντα Τρόγιανς του USBL.

Οι αντιστάσεις των Λος Άντζελες Κλίπερς για την αστοχία του πίσω… από τα 4 μέτρα κάμφθηκαν και αποφάσισαν να του δώσουν μια ευκαιρία στο NBA. Έπαιξε 49 παιχνίδια τη σεζόν 1993-94, με 19 λεπτά ανά αγώνα και 8.7 πόντους, 3.1 ριμπάουντ και 1.5 κλεψίματα ανά ματς. Τρίποντο δεν έβαλε, αλλά είχε 71% στις βολές, πιθανότατα το καλύτερο ποσοστό στην καριέρα του, σουτάροντας 3 ανά παιχνίδι.

Η πολύ καλή του παρουσία, του χάρισε ακόμη μία ευκαιρία στο NBA, όπου το 1994-95 με τους Κλίπερς έπαιξε 69 παιχνίδια, με 9.5 λεπτά ανά αγώνα, 3.7 πόντους, 1.3 ριμπάουντ και 1.0 κλέψιμο, με… 59% στις βολές.

Η συνέχεια έλεγε Ευρώπη, Ελλάδα και… Άρης. Ο Σούλης Μαρκόπουλος του εμπιστεύτηκε θέση ξένου στην ομάδα και ο Έλις την ξεπλήρωσε με 19.4 πόντους και 11.6 ριμπάουντ ανά αγώνα. Τα καρφώματά του ξεσήκωναν τον κόσμο, ενώ ήταν και… μανιώδης «κλέφτης». Ο Έλις ήταν ο μόνος… σταθερός ξένος για τον Άρη εκείνη τη σεζόν, καθώς η άλλη θέση ξεκίνησε με τον Ρόντνεϊ Ντεντ (τα είπαμε γι’ αυτόν παλιότερα), συνέχισε με τον Σαμίρ Γκούντα και τελείωσε με τον Έντι Στόουκς. Ο Άρης έκανε «έγκλημα» το Σεπτέμβριο και παραλίγο να αποκλειστεί από το Κόρατς, όταν δεν πρόλαβε να δηλώσει τους ξένους στη FIBA και έπαιξε τον πρώτο γύρο χωρίς αυτούς (Έλις και Ντεντ τότε).

Ο Έλις γενικά ήταν έκρυθμος χαρακτήρας. Σε ένα ματς με την Μπεσίκτας, ο Αγγελίδης προκαλούσε τους Τούρκους που… απαντούσαν, μέχρι που μπήκε στη μέση ο Έλις για να… ξεφύγει το πράγμα. Όμως, η «προστασία» και η «αγάπη» προς τον Αγγελίδη δεν κράτησαν όλη εκείνη τη σεζόν. Σε μια προπόνηση δύο ημέρες πριν το ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ για το δεύτερο γύρο της κανονικής περιόδου, ο Έλις γρονθοκόπησε τον Αγγελίδη και του προκάλεσε διπλό κάταγμα στην κάτω γνάθο! Τι είχε γίνει; Στο διπλό μάρκαρε ο ένας τον άλλο και έπαιζαν τόσο σκληρά, που ο Σούλης Μαρκόπουλος αναγκάστηκε να διακόψει δύο φορές την προπόνηση για να τους κάνει συστάσεις. Ο Αγγελίδης χρησιμοποιούσε τους αγκώνες του πολύ, και κάποια στιγμή έριξε αγκωνιά στα δόντια του Έλις. Ο Μαρκόπουλος διέκοψε την προπόνηση και τους έστειλε στον πάγκο να ηρεμήσουν. Ο ένας ξεκίνησε προς τον πάγκο και ο άλλος προς το κυλικείο. Όμως, ο Έλις προχωρώντας είδε ότι από τα χείλη του έτρεχε πολύ αίμα και… "θόλωσε" όπως είπε. Όρμησε στον Αγγελίδη και του έσπασε το σαγόνι. Ο Αγγελίδης χρειάστηκε εγχείρηση στη γνάθο, ο Έλις ράμματα στα χείλη και ο Άρης σκεφτόταν να τον αλλάξει, καθώς έκανε ό,τι έκανε πριν από ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ.

Τελικά, ο Έλις τη γλίτωσε επειδή κυρίως… φέρθηκε έξυπνα. Αμέσως ζήτησε συγγνώμη από τον Αγγελίδη, ενώ ζήτησε από όλη την ομάδα να τον συγχωρήσει. Μετά, έκανε αυτό που έπρεπε και στο γήπεδο, έχοντας 30 πόντους, 10 ριμπάουντ και 5 κλεψίματα εναντίον του ΠΑΟΚ, στην καλύτερή του πιθανότατα εμφάνιση στην Ελλάδα, με τον Άρη να κερδίζει 74-86, και τους φίλους του ΠΑΟΚ να μένουν… αποσβολωμένοι παρότι είχαν ήδη… σκαρφιστεί τα απαραίτητα συνθήματα για την περίσταση.

Ο Έλις συνέχισε στην Ελλάδα και την επόμενη σεζόν (1996-97), αλλά όχι στον Άρη. Έπαιξε στον Απόλλωνα Πάτρας, όπου είχε 18.2 πόντους και 6.5 ριμπάουντ μέσο όρο, ενώ αναδείχτηκε και 1ος «κλέφτης» του πρωταθλήματος με 2.4 ανά αγώνα και κέρδισε και τον διαγωνισμό καρφωμάτων του all-star game. Τα κλαμπ της Πάτρας στέναξαν στις εξορμήσεις του, ενώ και πάλι επέδειξε τις πυγμαχικές του ικανότητες, όταν «έσπασε» στο ξύλο δύο πορτιέρηδες ενός νυχτερινού κέντρου.

Η περιπετειώδης καριέρα του στην Ελλάδα, σταμάτησε προσωρινά, αφού το 1997-98 ξεκίνησε τη χρονιά στο CBA με τους Ρόκφορντ Λάιτνινγκ, όπου είχε 22.1 πόντους, συνέχισε για λίγο στην Ταού Κεράμικα, όπου σε 5 ματς είχε 11.0 πόντους και 2.4 ριμπάουντ και μετά αγωνίστηκε ξανά στο NBA, με τους Ντένβερ Νάγκετς, όπου σε 27 παιχνίδια είχε 6.1 πόντους και 1.9 ριμπάουντ σε σχεδόν 13 λεπτά ανά ματς. Αυτή ήταν και η τελευταία σεζόν του στο ΝΒΑ, όπου ως μεγαλύτερο κατόρθωμα είχε να επιδείξει τους 29 πόντους που έβαλε τον Γενάρη του 1994 απέναντι στους Σέλτικς, με τη φανέλα των Κλίπερς.

Τη σεζόν 1998-99 επέστρεψε στην Ελλάδα και έπαιξε 10 ματς με το Ηράκλειο. Σε αυτά, η κρητική ομάδα είχε 2-8 και ο Έλις στα μέσα του Νοέμβρη έφυγε από την ομάδα, έχοντας προβλήματα και στις σχέσεις του με τον Βαγγέλη Αλεξανδρή. Μέχρι τότε είχε 15.2 πόντους και 5.3 ριμπάουντ ανά αγώνα.

Τη χρονιά τελείωσε στους Ρόκφορντ Λάιτνινγκ στο CBA με 15.6 πόντους και 7.0 ριμπάουντ. Το 1999-00 έπαιξε ξανά στο CBA με τους Αϊντάχο Σταμπίντ, αλλά και στο IBL με τους Λας Βέγκας Σίλβερ Μπάντιτς. Στη συνέχεια πέρασε από τις Φιλιππίνες και ξανά το IBL για να σταματήσει την καριέρα του το 2001 σε ηλικία 31 ετών.

Όμως, αν νομίζετε ότι εδώ τελειώνει η ιστορία του Elevator («Ασανσέρ») όπως ήταν το προσωνύμιό του, λόγω του άλματός του, κάνετε λάθος. Η προπονητική κέρδισε τον Χάρολντ Έλις και μάλιστα αυτή τη στιγμή θεωρείται ως ένας από τους 2-3 καλύτερους ανιχνευτές ταλέντων στις Η.Π.Α.! Ξεκίνησε ως βοηθός από το NBDL, για να γίνει σκάουτερ των Ατλάντα Χοκς το 2002-04 και να γνωρίσει μεγάλη επιτυχία. Στη συνέχεια στο WBA (World Basketball Association, πρωτάθλημα προετοιμασίας παικτών για το CBA και το NBA) ως προπονητής και τζένεραλ μάνατζερ (κέρδισε 2 πρωταθλήματα και αναδείχτηκε 2 φορές καλύτερος προπονητής), ενώ μετά επέστρεψε στο NBA και τους Ντιτρόιτ Πίστονς ως βοηθός του Κάρι το 2008-09.

Από το 2004 συμμετέχει στο Basketball Without Borders Africa tour του NBA, ενώ αυτή τη στιγμή παραμένει βοηθός προπονητή στους Πίστονς, στο πλευρό του Τζον Κιούστερ.

Νίκος Κουσούλης

Όσοι σεβαστούν τον εαυτό τους...

Η εθνική εφήβων έφτασε στο δεύτερο σκαλί του βάθρου στο πρόσφατο Μουντομπάσκετ της Νέας Ζηλανδίας. Με πολλά ταλέντα στη σύνθεσή της, η πρωταθλήτρια Ευρώπης επιβεβαίωσε τον τίτλο της, περνώντας κάθε άλλη ευρωπαϊκή ομάδα στη διοργάνωση και μένοντας κάτω μόνο από τους Αμερικάνους στον τελικό. Δεν είναι η πρώτη επιτυχία της εθνικής ομάδας των εφήβων, ούτε η πιο θεαματική.

Οι περισσότεροι άκουσαν… τη φράση «εθνική εφήβων μπάσκετ» το 1995 όταν η παρέα του Ευθύμη Ρεντζιά κατέκτησε την κορυφή του κόσμου στο τότε Μουντομπάσκετ της Αθήνας. Με διαστημικές διαφορές σε κάθε ματς που έφτασαν μέχρι και τους 80 πόντους, οι τότε έφηβοι μας είχαν… φτιάξει για τα καλά, καθώς βλέποντάς τους, ήμασταν σίγουροι για την άνθιση του ελληνικού μπάσκετ. Βέβαια, μετά φάγαμε μια τετραετή κατραπακιά μέχρι να έρθει ο Γιαννάκης να αναστήσει την εθνική, αλλά ας το αφήσουμε εδώ το θέμα αυτό και ας επιστρέψουμε στους εφήβους.

Η αλήθεια είναι ότι οι εθνικές ομάδες των εφήβων από το 1995 και μετά μας έχουν προσφέρει 8 μετάλλια σε Ευρωμπάσκετ και Μουντομπάσκετ στις 15 διοργανώσεις που έχουν γίνει. Το θέμα είναι πόσοι έχουν προχωρήσει από εκεί, δηλαδή από το σημείο του να είναι τα μεγαλύτερα ταλέντα στη χώρα, μέχρι το σημείο του να γίνουν ολοκληρωμένοι παίκτες.

Οι περισσότεροι είναι απογοητευμένοι με την πορεία των παικτών της εθνικής εφηβικής ομάδας του 1995. Και η αλήθεια είναι ότι τα στατιστικά τους επιβεβαιώνουν, αν μιλήσουμε με ξεκάθαρα όρους προσωπικής απόδοσης και παρουσίας στην καριέρα που έκαναν τα παιδιά αυτά. Από όλους, την καλύτερη καριέρα την έκανε ο Μιχάλης Κακιούζης, ενώ τα δύο μεγαλύτερα ταλέντα της ομάδας αυτής, ο Παπανικολάου και ο Ρεντζιάς, δεν έφτασαν ούτε κατά διάνοια εκεί που μπορούσαν. Ο Ρεντζιάς είχε πολύ καλές επιλογές στην καριέρα του, κέρδισε μερικά τεράστια συμβόλαια, αλλά ποτέ δεν απέδωσε μπάσκετ επιβεβαιώνοντας το ταλέντο που είχε δείξει το 1995. Το ίδιο και ο Παπανικολάου, ο οποίος βεβαίως πλήρωσε και τις πολλές λάθος επιλογές του. Οι υπόλοιποι είχαν ουσιαστικά μέτρια καριέρα, αν εξαιρέσουμε τον Νίκο Χατζή, που μπορούμε να πούμε ότι έφτασε στο όριο που μπορούσε να φτάσει (το ίδιο και ο Κακιούζης, αλλά το είπαμε ήδη) και ίσως τον Καλαϊτζή. Επτά έκαναν αξιόλογη καριέρα στην Α1 (Ρεντζιάς, Παπανικολάου, Χατζής, Κακιούζης, Καράγκουτης, Σούλης, Καλαϊτζής), ενώ οι υπόλοιποι είχαν μικρότερου βεληνεκούς παρουσία (Μπαρλάς, Παπαδάτος, Τσιριγωτάκης Καμαριώτης, Δέσπος).

Και πριν βιαστούμε να πούμε ότι έφτασαν εκεί που τους περιμέναμε, ή ότι πήγαν καλύτερα από τις μετέπειτα γενιές, ας κοιτάξουμε λίγο τις επόμενες γενιές που χάρισαν στην Ελλάδα τα άλλα 7 μετάλλια.

Το 1998 στο Ευρωμπάσκετ (χάλκινο μετάλλιο) το ρόστερ είχε Παπαμακάριο, Δορκοφίκη, Φώτση, Διαμαντόπουλο, Παπαδόπουλο, Αγαδάκο, Γλυνιαδάκη μεταξύ άλλων. Αυτή η επτάδα, που είχε σαφώς χειρότερη παρουσία στα εφηβικά, όλοι μπορούμε να δούμε ότι αναπτύχθηκε πολύ περισσότερο σε αντρικό επίπεδο και έφτασε ψηλότερα από εκείνη του 1995.

Το 2000 πάλι φτάσαμε στο τρίτο σκαλί του βάθρου στο Ευρωμπάσκετ, με μια ομάδα που είχε σαφώς λιγότερο ταλέντο. Όμως, από αυτή βγήκαν ο Ζήσης και ο Σπανούλης, που έχουν φτάσει σήμερα στην κορυφή της Ευρώπης, ενώ ως αξιόλογες παρουσίες μπορούμε να αναφέρουμε και τους Κουμπούρα, Ταπούτο, Τσιάρα (και θα λέγαμε και τον Μαρκόπουλο αν δεν ήταν τόσο άτυχος).

Η επόμενη πολύ σημαντική ομάδα ήταν αυτή που το 2002 και το 2003 πήρε το χάλκινο σε Ευρωμπάσκετ και Μουντομπάσκετ αντίστοιχα. Βασιλόπουλος, Βασιλειάδης, Μαυροκεφαλίδης, Βουγιούκας, Περπέρογλου, Σχορτσανίτης, Σάκοτα, Αποστολίδης και Ξανθόπουλος (συν τους Νίκο και Δήμο Αγγελόπουλο, Γιαννουλάκο που επίσης έπαιξαν Α1 και τον Πρίντεζη που δεν ήταν στην τελική δωδεκάδα) συνθέτουν την πιο συνεπή ομάδα μέχρι σήμερα. Εννιά από αυτούς τους παίκτες (γεννηθέντες 84-85-86) έχουν ήδη παίξει σε Ολυμπιακό ή Παναθηναϊκό (τις δύο μεγαλύτερες ελληνικές ομάδες δηλαδή) και πολλοί από αυτούς είναι βασικά στελέχη της εθνικής ομάδας ήδη από τα 25 τους χρόνια.

Μετά περνάμε περίοδο… ξηρασίας, για να πάμε ουσιαστικά στη σημερινή ομάδα. Το 2007 βγήκε δεύτερη στο Ευρωμπάσκετ παρουσιάζοντας τον Κώστα Κουφό, ενώ συνδετικοί κρίκοι με την ομάδα του 2008-09 (χρυσό στο Ευρωμπάσκετ και ασημένιο στο Μουντομπάσκετ) ήταν οι Παππάς, Παπανικολάου, Σλούκας και Σαρικόπουλος. Αν σε αυτούς προσθέσουμε και τους Γιάνκοβιτς, Κασελάκη, Παπαντωνίου που δεν ήταν το 2007, έχουμε τη νέα γενιά ταλέντων.

Τι μας δείχνει η ιστορία; Ότι όποιο ταλέντο έχει προσέξει τον εαυτό του έχει κάνει καριέρα. Μπορεί επηρεασμένοι από τα ήθη των καιρών οι έφηβοι να επέστρεψαν λέγοντας «ας δούμε πόσο θα μας προσέξουν οι ομάδες», αλλά δεν είναι τυχαίο ότι όποιος έχει σεβαστεί τον εαυτό του από τις εφηβικές ομάδες και έχει δουλέψει σκληρά, έχει κάνει σημαντική καριέρα, ακόμη κι ας μην ήταν πολυδιαφημισμένη και «χρυσή» η γενιά του στους εφήβους. Το «λάθος» της (πλειοψηφίας της) γενιάς του 1995, η οποία θεωρώ ότι ούτε κατά διάνοια δεν δικαίωσε τις προσδοκίες (δεν είναι τυχαίο ότι οι επιτυχίες της αντρικής ομάδα του 2005 και 2006 ήρθαν όταν ο Γιαννάκης τόλμησε την ανανέωση και άφησε την εθνική με μόλις 1 παίκτη από εκείνη την εθνική εφήβων και 12 άλλους που είτε ήταν μικρότεροι είτε τότε δεν ήταν στο επίπεδο των εφήβων διεθνών και άρα έμειναν εκτός εθνικής) και δεν ανταποκρίθηκε στην προοπτική που είχε η ίδια ανοίξει για λόγους που σχεδόν εξολοκλήρου αφορούν τους παίκτες, τη δουλειά τους και τις επιλογές τους, δεν φαίνεται να το ακολουθούν οι επόμενοι.

Και ευτυχώς, γιατί έχουν χαρίσει στην εθνική ομάδα των αντρών παίκτες όπως οι Φώτσης, Παπαδόπουλος αλλά και Παπαμακάριος, Γλυνιαδάκης από το 1998, οι Ζήσης, Σπανούλης από το 2000, αλλά και μονάδες που θα αποτελέσουν το μέλλον της Ελλάδας όπως δείχνουν με την έως τώρα συνέπειά τους, όπως οι Βασιλόπουλος, Περπέρογλου, Πρίντεζης, Μαυροκεφαλίδης, Σχορτσανίτης, Βασιλειάδης (κ.α.) από το 2002 για να φτάσουμε στον Κουφό και τα τωρινά παιδιά.

Η ιστορία διδάσκει, και διδάσκει μόνο ένα πράγμα στη νέα χρυσή γενιά του ελληνικού μπάσκετ: ότι αν δουλέψουν, οι κόποι τους θα δικαιωθούν, καθώς η καριέρα τους τώρα αρχίζει. Το ελληνικό μπάσκετ «τρώει» πάνω από το 50% των ταλέντων του (την έχουμε κάνει παλιότερα αυτή τη συζήτηση), αλλά ως τώρα δεν έχει φάει κανέναν που διακρίθηκε στα 18 του χρόνια. Μόνο όσους… έφαγαν μόνοι τους το κεφάλι τους.

by Rasheed.

Χαμένος τελικός, κερδισμένη ευκαιρία

Η Ελλάδα ηττήθηκε στον τελικό του παγκοσμίου πρωταθλήματος εφήβων από τις ΗΠΑ μετά από ένα ματς που «στράβωσε» στη δεύτερη περίοδο, με αποτέλεσμα οι Έλληνες να κυνηγούν στο υπόλοιπο ματς αλλά να μην καταφέρνουν να ολοκληρώσουν μια σπουδαία ανατροπή. Μπορεί το χρυσό να χάθηκε, αλλά τα ταλαντούχα παιδιά της Εθνικής μας, με τις εμφανίσεις τους και την πορεία τους μέχρι τον τελικό κέντρισαν το ενδιαφέρον σε προπονητές και σκάουτερ και δημιούργησαν για τους εαυτούς τους ορισμένες ευκαιρίες για μια σημαντική καριέρα. Μένει να δούμε σε τι βαθμό μπορούν αυτά τα παιδιά να εξελιχθούν και τι διάθεση έχουν να δουλέψουν ώστε να το ελληνικό μπάσκετ να έχει κέρδος το ταλέντο τους. Άλλωστε, σημείωσαν εξαιρετικές επιτυχίες και ήταν η καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη αυτή τη διετία.

Για να κάνουμε και την κριτική του αγώνα, η άσχημη αλήθεια είναι ότι η Εθνική μας ήταν κατώτερη των περιστάσεων στον τελικό. Τα παιδιά μπήκαν φοβισμένα, παρότι απέναντί τους δεν είχαν τίποτα πολυδιαφημισμένους αστέρες από το NBA (όχι ότι αυτό δικαιολογεί φόβο, αλλά αυτή η νοοτροπία έχει επικρατήσει) αλλά παιδιά στην ηλικία τους που αγωνίζονται ουσιαστικά με τις ομάδες των σχολείων τους. Η Ελλάδα ήταν σήμερα άστοχη, είχε αργές επιστροφές και έχασε τα ριμπάουντ. Επέτρεψε στους αντιπάλους της ένα μεγάλο σερί στη δεύτερη περίοδο, και όταν στο δεύτερο ημίχρονο έπαιξε ζον πρες που απέδωσε καρπούς και έβαλε ορισμένα καλάθια, το άγχος λύγισε τους παίκτες που έχασαν πολλές βολές και ελεύθερα τρίποντα στο διάστημα που πλησίαζαν στο σκορ.

Στον τελικό με τους αθλητικούς Αμερικανούς, ήταν πιο εμφανής από ποτέ η έλλειψη ενός σέντερ, και δη του Σαρικόπουλου, ο οποίος ήταν και πιο μεγάλο κορμί και πιο δυνατός και πιο ψηλός από τους αντιπάλους, αλλά δεν μπόρεσε να προσφέρει τίποτα επηρεασμένος από τον τραυματισμό του, κλείνοντας μια κενή για αυτόν χρονιά (δεν έπαιξε στο κολέγιο λόγω της μετεγγραφής του στο Οχάιο) με την απουσία, ουσιαστικά, και από την Εθνική. Ο Γιάνκοβιτς ήταν άστοχος αυτή τη φορά, ο Παππάς δοκίμασε πολλές υπερβολικές προσπάθειες, ο Σλούκας ήταν πιο ανεβασμένος αλλά έκανε κάποια λάθη, ο Παπανικολάου ήταν κατώτερος απ’ τα προηγούμενα ματς, ο Κασελάκης που ήταν ίσως καλύτερος φορτώθηκε με φάουλ. Όλα τα καλύτερα ταλέντα μας μάχονταν με τον κακό τους εαυτό και τις ατυχίες της βραδιάς.

Οι Αμερικανοί, εκτός από τα καλά αθλητικά προσόντα, δεν μας παρουσίασαν τίποτα εξαιρετικό και θα είναι έκπληξη αν κάνουν καριέρα στο NBA περισσότεροι από 2-3 από αυτή τη δωδεκάδα. Όπως έκπληξη ήταν το ότι συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη πεντάδα της διοργάνωσης ο Χέιγουορντ με 0 πόντους και 0 ranking στον τελικό, το σημαντικότερο, δηλαδή, παιχνίδι! Οι πρώτοι σκόρερ, Τέιλορ και Γκιμπς, δεν απέφυγαν τις υπερβολικές προσπάθειες, ενώ ο σέντερ Μόλτρι με 10 πόντους, 9 ριμπάουντ, χωρίς λάθη και χωρίς χαμένα σουτ, φρόντισε να φυλάξει για τον τελικό το καλύτερό του ματς.

Η ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ

Μια ακόμη νέα γενιά μας έκανε περήφανους με τις επιτυχίες της, δείχνοντας ότι παρά τις δυσκολίες και τις, κατώτερες και από υποτυπώδεις, υποδομές τα χώρας μας, ταλέντα στο μπάσκετ εξακολουθούν να αναδεικνύονται. Μεγάλο κέρδος αυτής της ομάδες για μένα είναι και ο προπονητής. Ο Γιώργος Βλασσόπουλος έδειξε ορισμένα πολύ καλά στοιχεία. Έστω και αν δεν «βγήκαν» αρκετά στον τελικό, ο Βλασσόπουλος έπαιξε ωραία επιθετικά συστήματα και μία ζον πρες άμυνα σε όλο το γήπεδο που αρκετές φορές απέδωσε, ενώ στις περισσότερες περιπτώσεις, ήξερε πότε να παίρνει τάιμ-άουτ. Στηρίχθηκε, όπως είναι φυσικό στις μικρές εθνικές, στα πιο χαρισματικά ταλέντα, αλλά φρόντισε να δώσει συμμετοχές σε όλα τα παιδιά. Συνήθως, οι προπονητές των μικρών εθνικών δεν μας πείθουν με αυτά που παρουσιάζουν στο γήπεδο, αλλά ο Βλασσόπουλος έκανε καλή δουλειά.

Ας δούμε τα θετικά και τα αρνητικά των παικτών της εθνικής. Ο Νίκος Παππάς είναι ένας σκόρερ του τύπου «ένας εναντίον πέντε», ξέρει να βάζει την μπάλα στο καλάθι, είναι δυνατός, αλλά θα χρειαστεί να σουτάρει και να σκοράρει με μεγαλύτερη οικονομία για να κάνει καριέρα σε μεγαλύτερες ομάδες. Τον Κώστα Σλούκα τον έχουμε δει και καλύτερο, επηρεάστηκε από την ασθένειά του, είναι ένας καλός πλέι-μέικερ, καλός αμυντικός και με επαφή με το καλάθι, εύστοχος στις βολές. Παρασύρεται και πρέπει να βελτιώσει το χειρισμό του. Ο Βλαδίμηρος Γιάνκοβιτς είναι ο καλύτερος σουτέρ τριών πόντων αυτής της εθνικής, είναι ένα ψηλό παιδί που μπορεί να σκοράρει από μακριά και δεν κάνει λάθη. Καλό για τον ίδιο θα είναι να δυναμώσει το κορμί του και την άμυνά του. Ο Κώστας Παπανικολάου μοιάζει να είναι πιο έτοιμος να παίξει, είναι ψηλός και αρκετά δυνατός, αλλά ενώ είναι ουσιαστικά τριάρι, αναγκάστηκε να παίξει στη φροντ-λάιν στην Εθνική. Είναι ένας ολ-αράουντ σουίνγκμαν που θα πρέπει να βάλει μεγαλύτερη διάρκεια στο παιχνίδι του και να βελτιώσει τον τρόπο που διεισδύει. Ο Λεωνίδας Κασελάκης ήταν η ευχάριστη έκπληξη της φετινής εθνικής. Αποτελεσματικός κοντά και μακριά από το καλάθι, δυνατό κορμί και με έφεση στα ριμπάουντ, προσωπικά με έπεισε ότι είναι ικανός για σπουδαία πράγματα.

Αυτοί οι 5 παίκτες είναι αυτοί που ξεχώριζαν από την ομάδα. Σε συνδυασμό με τον Σαρικόπουλο που έχει καλά στοιχεία που δεν μπόρεσε να δείξει, και τους κατά 1 χρόνο μεγαλύτερους Καλάθη και Κουφό, διαθέτουμε έναν πυρήνα 8 παικτών, ηλικίας 19-20 χρονών, που είναι σημαντικά ταλέντα και που, για όλους αλλά ειδικά για αυτά τα παιδιά, είναι επιτακτική η ανάγκη να παίξουν και να βρουν χρόνο συμμετοχής για να μπορέσουν να «ψηθούν» και να βελτιωθούν μέσα στο παρκέ. Απ’ τα υπόλοιπα παιδιά, υπάρχει ο Μάντζαρης, πλέι-μέικερ που πήρε χρόνο στο Περιστέρι και ωριμάζει, ο Παπαντωνίου, γκαρντ καλός αμυντικός, και οι 3 μικροί, Καραθανάσης, Γεωργάκης και Αγγελόπουλος που θα τους δούμε καλύτερα σιγά σιγά.

“Good night, and good luck”

by BEN