Κανονισμοί του NBA στην ιστορία: Μέρος II

Συνεχίζουμε σήμερα την αναφορά μας σε περίεργους κανονισμούς του NBA και στην εξέλιξη άλλων για να φτάσουμε στους ισχύοντες σήμερα.

Το 1978-79 το NBA δοκίμασε για πρώτη φορά 3 διαιτητές στους αγώνες, κανόνα που πήρε πίσω το 1979-80 για να τον επαναφέρει αργότερα μόνιμα (το 1988-89). Επίσης, από το 1978-79 παίκτες και προπονητές οφείλουν στο ημίχρονο να πηγαίνουν κατευθείαν στα αποδυτήρια. Μέχρι τότε όφειλαν να φεύγουν από το παρκέ μόνο μετά το τέλος του αγώνα. Το πρόστιμο ήταν 100 δολάρια αν δεν το έκαναν, πρόστιμο που έφτασε στα 500 δολάρια (για κάθε παίκτη ή προπονητή) το 1984-85.

Το 1979-80 εισήχθη για πρώτη φορά η γραμμή του τριπόντου (η οποία είχε δοκιμαστεί στα φιλικά προετοιμασίας του 1978-79). Η γραμμή ορίστηκε στα 6,75 από το καλάθι στις γωνίες για να φτάνει στα 7,25 μέτρα στην κορυφή. Την χρονιά εκείνη, η γραμμή ανακοινώθηκε ότι θα υπάρχει δοκιμαστικά στο πρωτάθλημα, αλλά λόγω της επιτυχίας, το 1980-81 εισήχθη μόνιμα. Όμως, το… ταξίδι του τριπόντου, δεν τελείωσε εκεί. Το 1994-95 η γραμμή του τριπόντου πήγε στα 6,75 σε όλο το μήκος της. Μάλιστα, τότε ίσχυσε για πρώτη φορά ότι κέρδιζε 3 βολές κάθε παίκτης που σούταρε τρίποντο και δεχόταν φάουλ. Με τον… Ρόντμαν να «λυσσάει» εκείνη την περίοδο, το NBA το 1997-98 επανέφερε τη γραμμή του τριπόντου στα 7,25 στην κορυφή αφήνοντάς την στα 6,75 μέτρα στις δύο γωνίες.

Το 1979-80 ορίστηκε ότι οι προπονητές θα πρέπει να μένουν μέσα σε μια περιοχή 9 μέτρων από τη βασική γραμμή προς το κέντρο και όχι να πηγαίνουν όπου θέλουν γύρω από το γήπεδο. Ο λόγος ήταν ότι υπήρχε φόβος ότι οι προπονητές εμπόδιζαν τις λειτουργίες της γραμματείας όσο είχαν απόλυτη ελευθερία.

Το 1951-52 η ρακέτα μεγάλωσε (σε πλάτος) από 1,83 μέτρα (6 πόδια) σε 3,65 μέτρα (12 πόδια). Ο λόγος ήταν… τα πάρτι που έκανε ο Τζορτζ Μάικαν στη ρακέτα, που ήταν τόσο καλύτερος από τους αντιπάλους του ώστε να αναγκάσει αλλαγή στους κανονισμούς. Και το… μεγάλωμα της ρακέτας συνεχίστηκε. Το 1964-65 η ρακέτα πήγε από τα 3,65 μέτρα στα 4,88 μέτρα (16 πόδια) λόγω της κυριαρχίας του Ουίλτ Τσάμπερλεν, ώστε να… δοθούν ελπίδες στους αμυντικούς.

Το 1991-92 είχαμε και τον πλέον συζητημένο κανονισμό του NBA, που εισήχθη λόγω του Μάτζικ Τζόνσον και του AIDS. Ουσιαστικά ακόμα τότε ήταν περίοδος… «σκοταδισμού» για τον πλανήτη σε σχέση με το AIDS και αυτός ήταν ο λόγος που ο μεγάλος Μάτζικ δεν είχε ξανά (ουσιαστικά) την ευκαιρία να παίξει μπάσκετ στο NBA. Ο Τζόνσον ανακοίνωσε ότι ήταν φορέας του HIV στις 7 Νοεμβρίου του 1991 και το NBA αμέσως εισήγαγε κανονισμό. Ο κανονισμός έλεγε ότι αν ένας παίκτης ματώσει κατά τη διάρκεια του αγώνα, τότε το ματς σταματάει και ο παίκτης αποσύρεται από τον αγώνα. Του επιτρέπεται να επιστρέψει όταν διακοπεί η αιμορραγία και σκουπιστεί το αίμα. Ο Τζόνσον τότε ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το μπάσκετ, αλλά ψηφίστηκε από τον κόσμο να αγωνιστεί στο all-star game του 1992 (στο οποίο ήταν τελικά και MVP με 25 πόντους, 5 ριμπάουντ και 9 ασίστ). Όμως, πολλοί παίκτες, όπως ο Μπάιρον Σκοτ, ο A.C. Γκριν και ο Καρλ Μαλόουν διαφώνησαν με την απόφαση του Τζόνσον να παίξει. Τελικά, ο Μάτζικ αγωνίστηκε και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 και μετά δήλωσε ότι σχεδίαζε να επιστρέψει στο ΝΒΑ. Όμως, λίγο πριν αρχίσει η σεζόν ανακοίνωσε ότι λόγω αντιπαλότητας και διαφωνίας πολλών παικτών του NBA θα αποχωρούσε μόνιμα. Τελικά, όταν ο πλανήτης ξεπέρασε τον αρχικό σκοταδισμό (που δυστυχώς δεν έχει εξαλειφθεί ακόμα) γύρω από την ασθένεια, ο Τζόνσον έπαιξε το 1996 για τους Λέικερς σε 32 αγώνες και μετά δήλωσε: «Τώρα αποχωρώ με τους δικούς μου όρους, κάτι που δεν μπορώ να πω ότι έγινε το 1992».

Σε συνέχεια του κανονισμού περί τραυματισμών με αίμα του 91-92, το 1992-93 σε κάθε ομάδα δόθηκαν 20 δευτερόλεπτα να επουλώσει την πληγή του παίκτη χωρίς να γίνει αλλαγή (αλλιώς γινόταν αλλαγή και ο παίκτης επέστρεφε αργότερα). Ο χρόνος που είχε μια ομάδα για να περιποιηθεί τον παίκτη της πήγε στα 30 δευτερόλεπτα το 2006-07, ενώ το 2007-08, ο κανονισμός δέχτηκε αλλαγή, που έλεγε ότι μια ομάδα δεν είχε δικαίωμα αυτών των 30 δευτερολέπτων αν μια πληγή άνοιγε ξανά και έτρεχε αίμα, χωρίς να έχει προηγηθεί πρόσθετη επαφή (πρόσθετο χτύπημα πέραν του αρχικού, αν δηλαδή δεν την έδεναν καλά). Σε αυτή την περίπτωση, ο παίκτης γίνεται αλλαγή.

by Rasheed.

Κανονισμοί του NBA στην ιστορία: Μέρος Ι

Κάθε καλοκαίρι συζητάμε για περίεργους κανονισμούς ή αλλαγές σε κανονισμούς στα διάφορα πρωταθλήματα μπάσκετ. Σήμερα και αύριο θα ασχοληθούμε με το NBA και ορισμένες αλλαγές σε κανονισμούς, άλλες πιο γνωστές, άλλες λιγότερο. Αφήνουμε τα κλασικά και πάμε σε κανονισμούς που είτε μπορεί να μην έχουμε ξανακούσει ποτέ ότι υπήρχαν, είτε η εξέλιξή τους παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον. Θεωρώντας ότι όλοι γνωρίζουμε τι ισχύει σήμερα, πάμε να δούμε… πώς φτάσαμε ως εδώ:

Αυτό που από την αρχή του NBA πήρε πολύ καιρό στους υπεύθυνους να ολοκληρώσουν ήταν ουσιαστικά η φιλοσοφία του παιχνιδιού. Τα σκόπιμα φάουλ στο τέλος των αγώνων, αλλά και τα φάουλ για να κόψουν τον αιφνιδιασμό, απασχόλησαν από την αρχή το NBA.

Το 1950-51 ίσχυσε κανονισμός που έλεγε ότι μετά από εύστοχη βολή στα τελευταία 3 λεπτά του αγώνα γίνεται τζάμπολ ανάμεσα στον παίκτη που έκανε το φάουλ και στον παίκτη που δέχτηκε το φάουλ, αντί να πάρει η ομάδα που δέχτηκε τον πόντο την κατοχή. Σκοπός του μέτρου αυτού ήταν να εξαλείψει τα σκόπιμα φάουλ στα κρίσιμα τελευταία λεπτά. Βέβαια, στις ομάδες και τους προπονητές δεν πήρε πολύ να βρουν τρόπο να «κοροϊδέψουν» τον κανονισμό. Έτσι, δύο χρόνια αργότερα, το 1952-53, ο κανονισμός άλλαξε και πλέον είχαμε τζάμπολ μετά από εύστοχη βολή, ανάμεσα στον παίκτη που δέχτηκε το φάουλ και σε εκείνον που τον μάρκαρε κανονικά στο παιχνίδι. Ο λόγος ήταν ότι οι ομάδες έβαζαν τους σέντερ να κάνουν φάουλ στους κοντούς, οπότε μετά (με τον κανονισμό 1950-51) έπαιρναν εύκολα το τζάμπολ!

Όμως, δεν ήταν μόνο αυτό. Το 1953-54 εισάγεται κανονισμός που λέει ότι ένας παίκτης έχει δικαίωμα να κάνει μέχρι 2 φάουλ ανά περίοδο. Αν υποπέσει σε τρίτο, τότε αναγκάζεται να βγει εκτός αγώνα μέχρι το τέλος της περιόδου. Αυτός ο κανονισμός αποσύρεται γρήγορα, όταν φαίνεται ότι δεν αποτρέπει τις ομάδες από το να κάνουν φάουλ στο τέλος των αγώνων.

Ένας περίεργος κανονισμός που εισήχθη το 1954-55 έλεγε ότι κάθε φάουλ που γίνεται στην περιοχή άμυνας της επιτιθέμενης ομάδας (δηλαδή μέχρι οι παίκτες να περάσουν το κέντρο) θα τιμωρείται με 2 βολές, ενώ αν οι ομάδες είναι πάνω από το όριο (των 6 τότε φάουλ ανά περίοδο) με… 3 βολές για να μπουν οι 2! Ο κανονισμός αυτός διατηρήθηκε μέχρι το 1981-82.

Το 1974-75 εισήχθη ο περίφημος «force out» κανονισμός, που εν ολίγοις έλεγε ότι αν ένας παίκτης κάνει παράβαση ή βγει εκτός γηπέδου λόγω επαφής για την οποία δεν ευθύνονται παίκτες καμίας από τις δύο ομάδες, τότε η επιτιθέμενη ομάδα κρατά την κατοχή. Δηλαδή… αν τον σπρώξει οπαδός ή πέσει πάνω σε διαιτητή. Ο κανονισμός αποσύρθηκε το 1976-77.

Όσοι ήθελαν να κάνουν κακό στις ομάδες τους είχαν ευκαιρία μέχρι το 1977-78, καθώς τότε εισήχθη κανονισμός που έλεγε ότι αν οι διαιτητές κρίνουν ότι ένα αυτοκαλάθι (!) μπήκε σκόπιμα, τότε πρέπει να το ακυρώσουν! Την ίδια χρονιά επιβλήθηκε πρόστιμο 25 δολαρίων σε κάθε παίκτη που κρεμόταν από το στεφάνι κατά τη διάρκεια του ζεστάματος πριν τον αγώνα. Και στο… παράλογο 1977-78 φτάνουμε και στο αποκορύφωμα: αν ένας παίκτης δεχτεί φάουλ και εν συνεχεία αποβληθεί από τον αγώνα πριν προλάβει να σουτάρει τις βολές, τότε ο αντίπαλος προπονητής διαλέγει έναν από τους 4 εναπομείναντες στο παρκέ για να ρίξει τις βολές στη θέση του!

by Rasheed.

Όλα γύρω σου γυρίζουν…

Αυτό που βιώνει φέτος ο Ρίκι Ρούμπιο, πριν καν κλείσει τα 19 του χρόνια, είναι πιθανώς κάτι μοναδικό στο παγκόσμιο μπάσκετ.

Στις 25 Ιουνίου έγινε ο πρώτος γεννηθείς το 1990 που επιλέγεται στα ντραφτ, και μάλιστα στο νούμερο 5. Η συζήτηση για το μέλλον του ξεκίνησε από το ίδιο βράδυ, όχι μόνο γιατί αφού επιλέχθηκε σε τόσο υψηλή θέση, λογικό είναι να περιμένει ότι θα παίξει άμεσα, αλλά και γιατί οι Μινεζότα επέλεξε στις θέσεις 5 και 6 τον Ρούμπιο και τον Φλιν, δύο κλασικούς πόιντ-γκαρντ, που αμφίβολο είναι το αν θα μπορούσαν να χωρέσουν μαζί στο ρόστερ από φέτος.

Έτσι, στο… χορό για τη διεκδίκηση του Ισπανού πλέι-μέικερ επέστρεψαν οι ευρωπαϊκές ομάδες, που μέχρι τότε, απλώς παρακολουθούσαν την υπόθεση. Βέβαια, ο Ρούμπιο ανήκει στην Μπανταλόνα και, αν είναι να μείνει στην Ευρώπη, αυτή είναι η ομάδα του. Ωστόσο, είναι δεδομένο ότι θα ήθελε να παίξει στο υψηλότερο επίπεδο για να κερδίσει και σε δόξα και σε χρήματα (αλλά και σε εμπειρίες), πριν φύγει για το NBA, κίνηση που είναι δεδομένο ότι κάποια στιγμή θα κάνει.

Εκτός από την Μπανταλόνα, λοιπόν, η οποία έχει τον πρώτο λόγο μιας και ο παίκτης ανήκει σε αυτήν, χέρι στον Ρούμπιο «άπλωσαν» αμέσως οι δύο μεγαλύτερες ομάδες της χώρας, η Μπαρτσελόνα που πάντα αναζητά σπουδαίες μετεγγραφές, και η Ρεάλ που φέτος «χτυπά» ό,τι κινείται. Είναι φυσικό οι δύο πιο δημοφιλείς ισπανικές ομάδες να θέλουν στη σύνθεση τους τον πλέον πολυδιαφημισμένο παίκτη κάτω των 20 στον κόσμο, αλλά όλοι οι διεκδικητές του συναντούν ένα σημαντικότατο εμπόδιο, το μπάι-άουτ των περίπου 5 εκατομμυρίων ευρώ που έχει στο συμβόλαιό του ο Ρίκι. Οι παράγοντες της Μπανταλόνα δεν είναι ανόητοι, κατάλαβαν από νωρίς τι έχουν στα χέρια τους, συνειδητοποίησαν ότι ο Ρούμπιο δε θα έμενε για πάντα στο σύλλογο από… αγάπη για τη φανέλα και τον «έδεσαν» ώστε σε κάθε περίπτωση να βγουν κερδισμένοι.

Από αυτό το χορό των εκατομμυρίων γύρω από το Ρούμπιο δε θα μπορούσε βέβαια να λείπει και το αγαπημένο όνομα των παρασκηνίων τα τελευταία χρόνια, αυτό του Ολυμπιακού. Η El Mundo, λοιπόν, γνωρίζοντας τόσο ότι οι «ερυθρόλευκοι» θέλουν πλέι-μέικερ όσο και ότι οι Αγγελόπουλοι είναι πάντα ικανοί για την υπέρβαση, έβγαλε το θέμα ότι ο Ολυμπιακός έχει έτοιμα τα χρήματα και το συμβόλαιο για το παιδί – θαύμα του ισπανικού μπάσκετ, και ότι θα τον κρατήσει για περισσότερο από 1 χρόνο στην ομάδα αφού το συμβόλαιό του Ρούμπιο δε θα έχει όρο να φύγει για το NBA μετά την πρώτη σεζόν! Τα δημοσιεύματα αυτά είναι κάπως απίθανο να ευσταθούν, αφού ο Ολυμπιακός φέτος κινείται σε πιο… low-profile επίπεδα, ενώ και ο Ρούμπιο πιθανότατα θα προτιμούσε να μείνει στη χώρα του για 1-2 χρόνια ακόμη.

Τα μέσα στην Αμερική παρακολουθούν στενά το θέμα και φαίνεται ότι υπάρχουν ακόμη αρκετά κεφάλαια στην υπόθεση. Με τον Τζόνι Φλιν να ικανοποιεί ιδιαίτερα στα σάμερ λιγκ, πολλοί υπέθεσαν ότι δεν είναι ακόμη ώρα για τον Ρούμπιο να κάνει το βήμα. Ωστόσο, ακούστηκε ότι ομάδα επιχειρηματιών της Μινεάπολις που γνωρίζουν τι «χρυσορυχείο» είναι επικοινωνιακά ο μικρός Ισπανός, είναι διατεθειμένοι να καλύψουν αυτοί το μπάι-άουτ. Βέβαια, κάτι τέτοιο απαγορεύεται από τη νομοθεσία του NBA, και την τελευταία φορά που το επιχείρησαν… πλαγίως οι Τίμπεργουλφς (με τον Τζο Σμιθ το 1999) η συμφωνία ακυρώθηκε.

Η αντικειμενική μπασκετική σκοπιά λέει ότι ο Ρούμπιο δεν είναι ακόμη έτοιμος παίκτης. Έχει προσόντα που… βγάζουν μάτι (άμυνα, χειρισμό, έφεση στο κλέψιμο, προσποίηση με τη μέση) και κυρίως την ικανότητα να γεμίζει τη στατιστική του, πράγμα που μόνο οι μεγάλοι παίκτες της ηπείρου κάνουν, αλλά έχει και αδυναμίες. Είναι διστακτικός στο σουτ, επιρρεπής στο λάθος, και δεν πείθει ακόμα ότι μπορεί να εξελιχθεί σε πλέι-μέικερ που θα απειλεί και το καλάθι σε μόνιμη βάση. Οπότε, και τα ποσά που ακούγονται για αυτόν είναι πολύ μεγάλα και είναι ακόμη… άγουρος για να αναλάβει ηγετικό ρόλο σε μεγάλη ευρωπαϊκή ομάδα ή να κάνει το βήμα για το NBA. Επιπλέον φέτος, έπαιξε μόνο 5 αγώνες στην Ευρωλίγκα, τη «βιτρίνα» του ευρωπαϊκού μπάσκετ, λόγω του τραυματισμού του (μερική ρήξη της αρθρικής κάψας στο δεξί ισχίο). Στην Ισπανία πρόλαβε να παίξει 22 παιχνίδια και να πιάσει το υψηλότερο νούμερο στην αξιολόγηση (ranking) της ομάδας του.

Όλα δείχνουν ότι η υπόθεση δεν έχει κλείσει ακόμα. Το πιθανότερο σενάριο είναι ότι ο Ρούμπιο δε χωράει στο Μινεζότα φέτος, αν μείνει στην Μπανταλόνα, θα μπορεί πιθανότατα να φύγει πιο γρήγορα για το ΝΒΑ, ενώ αν ζητήσει κάτι καλύτερο (αλλά με προοπτική να μείνει 2-3 χρόνια) μάλλον θα καταλήξει στη Ρεάλ που φέτος το καλοκαίρι είναι πιο διατεθειμένη στο να ξοδεύει. Όλα τα σενάρια είναι ανοιχτά και ίσως δημιουργηθούν και άλλα, ειδικά αφού ο ίδιος ο Ρίκι δήλωσε ότι «θα ήθελα να συνεχίσω στην Μπανταλόνα, αλλά μετά από όσα έγιναν δε νομίζω ότι θέλω να με κρατήσουν. Θέλω να παίξω σε μια ομάδα με την οποία μπορώ να καταφέρω πολλά».

Ο Ρούμπιο είναι ένα παιδί – θαύμα για το ευρωπαϊκό μπάσκετ, έχει όλα τα προσόντα για μια σπουδαία καριέρα, αλλά είναι πολύ μικρός για να χειριστεί τα ποσά που ακούγονται για αυτόν και για να πάρει τις αποφάσεις για τις οποίες καλείται φέτος το καλοκαίρι. Η ουσία είναι ότι θα πρέπει να δείξει μια ωριμότητα, γιατί αυτές οι αποφάσεις μπορεί να κρίνουν εν πολλοίς την καριέρα του και ο χαρακτήρας ενός μεγάλου παίκτη σφυρηλατείται και από τη διορατικότητά του στις επιλογές του…

“Good night, and good luck”

by BEN

Πώς χάθηκαν οι κανόνες του μπάσκετ...

Πολλοί λένε ότι το μπάσκετ δεν έχει εξελιχθεί όπως άλλα σπορ (το κλασικότερο παράδειγμα είναι το ποδόσφαιρο), αλλά ότι δημιουργήθηκε και από την αρχή καθορίστηκε. Βέβαια, αυτό δεν είναι αλήθεια, καθώς από τους 13 αρχικούς «κανόνες του μπάσκετ» που έγραψε ο Τζέιμς Νέισμιθ το 1891 οι 5 δεν ισχύουν πια, ενώ αρκετοί άλλοι ισχύουν εν μέρει και έχουν τροποποιηθεί. Όμως, πώς «χάθηκαν» οι κανόνες του μπάσκετ;

Ο Νέισμιθ, όταν του ζητήθηκε να φτιάξει μέσα σε 14 ημέρες ένα καινούργιο παιχνίδι που να μπορεί να απασχολεί τους φοιτητές του πανεπιστημίου το χειμώνα και να μπορεί να παίζεται σε κλειστό χώρο έφτιαξε το μπάσκετ. Ο ίδιος είπε ότι το πρώτο παιχνίδι μπάσκετ στην ιστορία παίχτηκε στο μυαλό του μια νύχτα όταν ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι πριν κοιμηθεί («το πρώτο παιχνίδι μπάσκετ παίχτηκε στο κρεβάτι μου τη νύχτα πριν το πρώτο μου μάθημα»).

Σε ένα χαρτί ο Νέισμιθ έγραψε τους 13 αρχικούς κανονισμούς του μπάσκετ. Στις 21 Δεκεμβρίου του 1891 τύπωσε και αφισοκόλλησε τους κανονισμούς στον πίνακα ανακοινώσεων πριν το μάθημα εκείνης της ημέρας. Στη συνέχεια έψαξε για δύο τετράγωνα χαρτόκουτα διαστάσεων 45.7x45.7 εκατοστών (18x18 ίντσες), αλλά όταν η αναζήτηση έμεινε άκαρπη, χρησιμοποιήθηκαν δύο καλάθια ροδάκινων που του παρείχε ένας από τους φύλακες. Αυτά τα κάρφωσε στις δύο πλευρές του γυμναστηρίου και έβαλε τους αθλητές να διαβάσουν τους «Κανόνες» από τον πίνακα ανακοινώσεων.

Το μπάσκετ είχε γεννηθεί. Αρχικά το άθλημα λεγόταν «Νέο παιχνίδι» ή «Νέισμιθ Μπολ», όμως λίγες μέρες μετά τον πρώτο αγώνα όταν το πανεπιστήμιο έκλεινε για τις χριστουγεννιάτικες διακοπές, ο Νέισμιθ μάζεψε τους φοιτητές και αστειεύτηκε λέγοντας ότι κανένα άθλημα με το όνομα «Νέισμιθ» δεν θα γινόταν ποτέ διάσημο. Τότε ο Φρανκ Μέιχον, φοιτητής και από τους πρώτους που έπαιξαν ποτέ μπάσκετ, είπε: «We have a basket and a ball, let’s name it basketball». Ο Νέισμιθ ενθουσιάστηκε και το όνομα έμεινε.

Το νέο άθλημα είχε το όνομά του, είχε και τους κανόνες του. Ή όχι; Μετά το πρώτο παιχνίδι οι αυθεντικοί «Κανόνες» του Νέισμιθ… χάθηκαν! Το μπάσκετ είχε μείνει κυριολεκτικά… χωρίς κανόνες! Λίγο αργότερα αποκαλύφθηκε ότι ο Φρανκ Μέιχον τους είχε πάρει από τον πίνακα ανακοινώσεων «για σουβενίρ, γιατί το παιχνίδι αυτό θα γίνει επιτυχία», όπως είπε στον Νέισμιθ όταν τους επέστρεφε.

Ο Νέισμιθ είχε πάλι τους κανόνες στα χέρια του, έγραψε με το χέρι το νέο όνομα «Basketball» πάνω από τους 13 κανονισμούς και ξεκίνησε να κάνει γνωστό το μπάσκετ σε όλο τον κόσμο. Μέσα σε δύο χρόνια αυτό είχε γίνει, καθώς το 1893 παίχτηκε παιχνίδι μπάσκετ στην Κίνα.

Το χαρτί με τους αυθεντικούς κανόνες έμεινε τα επόμενα 35 χρόνια κλειδωμένο στο γραφείο του Νέισμιθ. Το 1926 αποφάσισε να τους κρεμάσει στον τοίχο πάνω από το γραφείο του στο Πανεπιστήμιο του Κάνσας, αλλά τελικά άλλαξε γνώμη και δεν το έκανε. Αυτή η απόφαση πιθανότατα είναι ο λόγος που διατηρήθηκαν ως σήμερα.

Το 1939 τους έδωσε στον γιο του, Τζέιμς Σέρμαν Νέισμιθ, που τους φύλαξε κλειδωμένους σε θυρίδα για τα επόμενα 41 χρόνια. Στο διάστημα αυτό, το 1969, οι Κανόνες δανείστηκαν στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame, αλλά δεν τοποθετήθηκαν ποτέ σε κοινή θέα.

Επόμενος κάτοχος της ιστορίας του μπάσκετ ήταν ο Ίαν Νέισμιθ, εγγονός του δημιουργού του αθλήματος και γιος του Τζέιμς Σέρμαν. Αυτός τους πήρε από το Hall of Fame και τους τοποθέτησε σε γυαλί σε πυρίμαχη βαλίτσα. Πολλοί θέλησαν να τους αγοράσουν με τις προσφορές να φτάνουν μέχρι και τα 10 εκατομμύρια δολάρια. Ο Ίαν Νέισμιθ αρνιόταν κάθε προσφορά μέχρι την ίδρυση του μη κερδοσκοπικού οργανισμού Naismith International Basketball Foundation (NIBF). Τότε, δέχτηκε την προσφορά των 5 εκατομμυρίων δολαρίων από το Smithsonian (εκπαιδευτικός οργανισμός με 19 μουσεία και 9 κέντρα έρευνας). Το Smithsonian, σε κίνηση άνευ προηγουμένου επέτρεψε στον Νέισμιθ να αναπαράγει τους κανόνες και να τους διαθέσει στο ευρύ κοινό με την υπογραφή του από κάτω. Όλα τα έσοδα πάνε στο NIBF, που σκοπό του έχει να προάγει το μπάσκετ και το αθλητικό πνεύμα.

"Νιώθουμε ότι οι φίλαθλοι είναι μέρος της ιστορίας του μπάσκετ. Γιατί να μην αναπαράγουμε τους Κανόνες όσο πιο κοντά στο πρωτότυπο γίνεται; Αυτή είναι η ιστορία του μπάσκετ που μπορούμε να μοιραστούμε με όλους τους φιλάθλους", είπε ο Ίαν Νέισμιθ εξηγώντας την κίνηση της πώλησης αντιγράφων των "Κανόνων".

by Rasheed.

Περί χρόνου για του χρόνου

Οι πιτσιρικάδες διεθνείς πήραν το χρυσό μετάλλιο και πλέον πρέπει και οι ίδιοι να κοιτάξουν το μέλλον τους. Να δουν μπροστά και να προσπαθήσουν να αρπάξουν την καλύτερη ευκαιρία για να χτίσουν την καριέρα τους. Καλώς ή κακώς ο Έλληνας μπασκετμπολίστας στην Ελλάδα αναγνωρίζεται όταν παίζει στο εξωτερικό, όταν είναι 19 χρονών και σε δυο-τρεις άλλες περιπτώσεις που δεν θέλω να τις αναφέρω συγκεκριμένα για να μη χαλάσουμε τις καρδιές μας καλοκαιριάτικα.

Ο Έλληνας είναι του «όλε και του γιούχα». Τη μια στιγμή αποθεώνει και την επόμενη αμφισβητεί πρόσωπα και ονόματα που δεν θα έπρεπε να έχει το δικαίωμα ούτε να τα βάζει στο στόμα του (τρανότερο παράδειγμα ο Γιαννάκης, αλλά είναι και πάρα πολλά άλλα). Οπότε τα παιδιά της εθνικής αυτής θα πρέπει να κλείσουν τα αυτιά τους. Στο αεροδρόμιο είχαμε τα γνωστά ελληνικά: τιμές, φωτογραφίες, δηλώσεις βαρυσήμαντες, μέχρι και συνάντηση με τον πρωθυπουργό θα ακολουθήσει. Κάθε φορά τα ίδια. Όσοι νοιάζονται λίγο για το μπάσκετ, τα έχουν απλώς βαρεθεί. Και δεν εννοώ τους παράγοντες, εννοώ τους απ’ έξω. Αυτούς που ξέρουν ότι κάθε φωτογραφία και κάθε πρόσκληση σε μεγάλο σαλόνι είναι μία ακόμα γυρισμένη πλάτη όταν το μπάσκετ χρειαστεί βοήθεια.

Τέλος πάντων, πάμε στην εθνική αυτή. Οι 12 της Νέας Ζηλανδίας και οι 5 της Ρόδου ξεκινούν με τις καλύτερες προϋποθέσεις. Ή μήπως όχι;

Ας δούμε κάποια παραδείγματα. Από όλους αυτούς, ποιοι έπαιξαν μπάσκετ πέρσι; Οι εξής 4: Παππάς, Γιάνκοβιτς, Σακελλαρίου και Μπόγρης. Ο πρώτος γιατί είχε τα κότσια να φύγει από μια ομάδα που περίμενε να φτάσει 25 για να τον αφήσει να παίξει στο «διπλό», ο δεύτερος γιατί είχε τα κότσια να ζητήσει να παίξει δανεικός για να πάρει χρόνο συμμετοχής και οι υπόλοιποι γιατί έπαιζαν στην Α2.

Ο Μπόγρης έπαιζε 21 λεπτά ανά αγώνα στον Ηλυσιακό (μπορούσαν να ήταν και περισσότερα δείχνουν οι 9,4 πόντοι και τα 4,4 ριμπάουντ). Ο Σακελλαρίου έπαιζε 15 λεπτά στο Παγκράτι (17 αγώνες, είχε αρχίσει τη χρονιά στην Αβελίνο). Οι υπόλοιποι;

Ξεκινώ από τη μοναδική περίπτωση που… δεν φταίνε οι άλλοι. Ο Σαρικόπουλος δεν έπαιξε ούτε ένα παιχνίδι όλο το χρόνο, καθώς άλλαξε κολέγια για να πάει στο Οχάιο. Απόφαση που θεωρεί ότι θα τον ευνοήσει, οπότε μένει να δούμε πόσο θα παίζει τη χρονιά που έρχεται.

Ο Μάντζαρης είχε σχετικά καλό χρόνο, παίζοντας 12 λεπτά ανά ματς σε 28 αγώνες με το Περιστέρι στην Α2. Ο Κασελάκης έπαιξε στα μισά παιχνίδια (16 από τα 30) με 6 λεπτά ανά ματς σε αυτά που πάτησε παρκέ. Μετά πάμε στην Α1 και… σε πιάνει κατάθλιψη.

Ο Σλούκας στον Ολυμπιακό έπαιξε 8 ματς με 9 λεπτά ανά αγώνα, ο Γιαννόπουλος 1 παιχνίδι όλο το χρόνο μένοντας στο παρκέ 4 λεπτά, ο Καραθανάσης κανένα ματς. Ο Μούρτος στον Άρη 3 παιχνίδια με 1,5 λεπτό ανά αγώνα, ο Παπανικολάου 12 παιχνίδια παίζοντας 4 λεπτά ανά ματς. Ο Παπαντωνίου στο Μαρούσι έπαιξε 5 ματς με 2 λεπτά ανά αγώνα.

Όλοι αυτοί μαζεύτηκαν το καλοκαίρι χωρίς αγώνες στα πόδια τους και απέδειξαν στη χώρα το προφανές: ότι είχαν τρελαθεί για να παίξουν μπάσκετ. Αυτό που μένει τώρα είναι να κάνουν σωστές επιλογές για να αγωνιστούν. Ο Παπαντωνίου είπε σε συνέντευξή του ότι θα φύγει από το Μαρούσι αν δεν του υποσχεθούν ότι θα παίζει, ο Γιάνκοβιτς επιστρέφει για να παίζει, ο Σακελλαρίου επέλεξε τα Τρίκαλα θεωρώντας ότι θα πάρει χρόνο συμμετοχής. Υπάρχουν και τα ερωτηματικά. Θα παίξει ο Μπόγρης στον Παναθηναϊκό και πόσο; Εγώ τις κορώνες τύπου «επιτέλους ο Ομπράντοβιτς θα δουλέψει με καλό νεαρό Έλληνα» που διάβασα κάπου, τις ακούω βερεσέ. Και ο Βεργίνης ήταν ο καλύτερος στη γενιά του και έπαιξε 10 ματς, πηγαίνοντας πάρα πολλά βήματα πίσω. Όπως και ο Σάκοτα πήγε πίσω. Όπως και ο Σλούκας θα πάει αν μείνει κι άλλο χρόνο στην εξέδρα, και ο Γιαννόπουλος και ο Καραθανάσης. Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στην οποία πιστεύουμε ότι ο παίκτης πρέπει να πάει 25 χρονών για να παίξει, γιατί αλλιώς είναι πολύ μικρός. Έτσι έχουμε «αιώνια» ταλέντα. Ο Κασελάκης αν πάει σε μια από τις δύο μεγάλες (και δεν δοθεί δανεικός) θα βγάλει μια σεζόν στην εξέδρα. Κανένας 19χρονος και 20χρονος δεν εξελίσσεται επειδή κάνει προπονήσεις. Εκτός από τις ομάδες πρέπει και αυτά τα παιδιά να μεριμνήσουν για την καριέρα τους. Δεν θα υποστηρίξω εδώ ότι πρέπει ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός να τα βάλουν στο ροτέισον, θα πρέπει και τα ίδια να κοιτάξουν να διαλέξουν μια ομάδα στην οποία θα παίζουν και όχι μία στην οποία θα έχουν 4 διεθνείς παίκτες μπροστά τους στη θέση τους.

Η ιστορία δείχνει ότι όποιος τόλμησε δεν έχασε. Το παράδειγμα του Σάκοτα είναι ιδιαίτερα εύγλωττο. Μετά από 2 χρόνια στην εξέδρα, σχεδόν καμία ελληνική ομάδα δεν πίστεψε ότι μπορεί να βοηθήσει. Μπορεί να έβγαλε καλά λεφτά, αλλά έχασε δύο χρόνια από την καριέρα του, που θα έπρεπε να ήταν παραγωγικά. Και οι Σλούκας, Γιαννόπουλος, Βεργίνης είναι στο όριο να κάνουν το ίδιο.

Δεν μπορείς να απαιτείς μόνο χρόνο μέσω των μέντια, πρέπει να υποστηρίζεις και με τις επιλογές σου ότι αυτό είναι που σε κινεί πρωταρχικά στις αποφάσεις σου. Όπως έκαναν πέρσι ο Παππάς και ο Γιάνκοβιτς, όπως υποσχέθηκε στον εαυτό του ότι θα κάνει φέτος ο Παπαντωνίου. Για να δούμε…

by Rasheed.

Χρυσαφένιο καλοκαίρι!

Για χρυσή γενιά είχαμε κάνει λόγο στη Νέα Ζηλανδία, πλέον πρέπει να την αναβαθμίσουμε σε… πλατινένια. Οι U20 κατέκτησαν το χρυσό μετάλλιο στη Ρόδο στο Ευρωμπάσκετ και πλέον είναι επισήμως η πιο επιτυχημένη γενιά του ελληνικού μπάσκετ σε ηλικίες 18-20. Είναι η μόνη που έχει κατακτήσει 2 Ευρωμπάσκετ και ένα ασημένιο σε Μουντομπάσκετ. Αν σκεφτούμε ότι οι 90ηρες θα είναι και του χρόνου στην ομάδα U20, μπορεί να ανεβάσει ακόμη περισσότερο το παλμαρέ της.

Βέβαια, όπως λέει και ο… εθνικός τραγουδιστής, τώρα αρχίζουν τα δύσκολα. Το καλοκαίρι τελειώνει και ο χειμώνας είναι από άλλο ανέκδοτο. Ας ελπίσουμε από κάποιο… καλό.

Το ματς με τη Γαλλία είχε αρκετά σκαμπανεβάσματα όπως είναι λογικό σε τέτοιες ηλικίες. Τα νεκρά διαστήματα είναι στο πρόγραμμα, οπότε αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να προσέχεις τα στοιχεία που πάντα κρίνουν το ματς. Όπως τα ριμπάουντ. Χάσαμε 36-31 σε αυτή την κατηγορία (με τους Γάλλους να παίρνουν 3 στο τέλος, όταν το ματς είχε κριθεί), αλλά το παλέψαμε πολύ σε σχέση με το προηγούμενο ματς. Όταν έχεις ισορροπήσει τα ριμπάουντ και έχεις το εκπληκτικό 23-9 στις ασίστ, τότε είναι πολύ δύσκολο να χάσεις. Οι 23 ασίστ σημαίνουν 23 (αν όχι όλα εύκολα) καλάθια με πολύ καλές προϋποθέσεις. Άρα πάνω από 50 (γιατί είναι και τα τρίποντα) πιο ξεκούραστοι πόντοι. Θα μου πείτε πώς να δώσουν ασίστ οι Γάλλοι όταν ο Τζάκσον έπαιζε μόνος του; Σωστό. Αλλά έτσι δεν κερδίζεις. Όταν ο Τζάκσον κουράστηκε, λογικό αφού είναι 20 χρονών και κανείς στα 20 του δεν μπορεί να κάνει σωστό καταμερισμό δυνάμεων στο παιχνίδι, οι Γάλλοι ήταν μπροστά με 50-59 και δέχτηκαν σερί 21-2. Οι δρόμοι έκλεισαν, ο Τζάκσον κόλλησε, οι άλλοι είχαν κρυώσει και αίφνης, όταν τέθηκε το ζήτημα ποιος να βάλει την μπάλα στο καλάθι, λύσεις δεν υπήρχαν. Ο Τζάκσον είχε 27 πόντους μέχρι το 50-59 και έβαλε 5 μόλις μετά, οι 3 το τέλος για το 90-83.

Ο Κώστας Μίσσας το αντιμετώπισε αρκετά σωστά το παιχνίδι. Δεν δίστασε να κρατήσει στον πάγκο πολλά από τα αστέρια της ομάδας όταν έβλεπε να του βγαίνει ένα σχήμα και δικαιώθηκε απόλυτα όταν το ματς γύρισαν ο Γιάνκοβιτς με τον Γιαννόπουλο, που ήταν οι δύο που πήγαν την ομάδα από το 50-59 στο 66-61 (με 4 πόντους του Μπόγρη, οι 2 από ασίστ του Γιαννόπουλου για κάρφωμα), δηλαδή πήραν το ματς στο πιο κρίσιμο σημείο του. Όλοι βοήθησαν βεβαίως, κάτι που φαίνεται και από το γεγονός ότι είχαμε 7 παίκτες με διψήφιο αριθμό πόντων με πρώτο και καλύτερο τον Κώστα Παπανικολάου που αναδείχτηκε και MVP του τουρνουά για να δικαιώσει απόλυτα τον… BEN.

Είχαμε επισημάνει από χτες το θέμα της ψυχολογίας και όντως φάνηκε η σημασία του και στο παιχνίδι. Η Ελλάδα μπήκε πολύ καλά στο γήπεδο και τα τρίποντα του Παπανικολάου έβαλαν φτερά στα πόδια των διεθνών. Μετά δύσκολα να χανόταν το παιχνίδι, παρά την αντίδραση των Γάλλων. Ο κόσμος στο κλειστό της Ρόδου ήταν εκπληκτικός. Ήθελα να το πω και από τον ημιτελικό, αλλά το παρέλειψα. Όσοι βρέθηκαν στο κλειστό στήριξαν τα παιδιά και τις δύο φορές (μία σε κάθε ματς) που έμειναν πίσω στο σκορ και είχαν την υπομονή να τα δουν να αντιδρούν. Πολλά μπράβο τους αξίζουν γι’ αυτό.

Οι διεθνείς δεν έδειξαν ούτε στο 50-59 ότι πίστεψαν πως θα χάσουν. Τα ποσοστά στο ματς ήταν αξιοπρόσεκτα, με 44% στα τρίποντα και 56% στα δίποντα, αλλά και 80% στις βολές. Τα παιδιά της εθνικής έχουν όλα τα φόντα να γεμίσουν την Α1 (και όχι μόνο) με την παρουσία τους τα επόμενα χρόνια, όπως έκανε η γενιά του 2002. Βέβαια, πρέπει να δουλέψουν, αλλά και να πάρουν ευκαιρίες. Γι’ αυτά, όμως, θα τα πούμε στο επόμενο άρθρο. Ας μείνουμε στο χρυσό σήμερα και ας χαρούμε το δροσερό αεράκι στην κορυφή της Ευρώπης.

by Rasheed.

Το διασκεδάσαμε...

Η εθνική ομάδα U20 είναι στον τελικό του Ευρωμπάσκετ που γίνεται στη Ρόδο, μετά τη νίκη της στον ημιτελικό με την Ισπανία. Κι αφού το κάναμε ανάποδα (πρώτα η διασκέδαση, καθώς είναι πάντα διασκέδαση να κερδίζεις Ισπανούς), πάμε τώρα για τη… δουλειά, δηλαδή το χρυσό. Αρκετές ιδιαιτερότητες είχε το ματς με τους Ισπανούς, που πάντως θύμιζε αγώνα 20χρονων. Είχε, δηλαδή, μια ομάδα που μπήκε καλύτερα, πήρε σημαντική διαφορά, αλλά την έχασε εύκολα από την άλλη, που στηριζόμενη στον ολοένα και μεγαλύτερο ενθουσιασμό από την ανατροπή και την υποστήριξη του κόσμου δεν απειλήθηκε στο τέλος.

Η Ελλάδα έκανε ένα άθλιο πρώτο ημίχρονο, ή αν προτιμάτε άθλια πρώτα 24 λεπτά στο ματς, αλλά μετά άλλαξε πρόσωπο και πολύ γρήγορα εξαφάνισε το -12 που είχαν χτίσει οι Ισπανοί. Και πάλι, όσοι είδαν το ματς, κι εγώ μαζί, θα αναγκαστούν να συμφωνήσουν με τον BEN, ότι από το ρόστερ της ομάδας ο Κώστας Παπανικολάου ξεχωρίζει και μοιάζει έτοιμος για να ανέβει ένα σκαλί παραπάνω. Ο Παπανικολάου μπορεί να θέλει δουλειά στον επιθετικό τομέα, αλλά είναι all-around παίκτης, swingman όπως αρέσκονται από τηλεόρασης να χαρακτηρίζουν τους παίκτες του στιλ του. Στον ημιτελικό ήταν 1ος ριμπάουντερ, πασέρ, κλέφτης και μπλοκέρ της ομάδας! Τα έκανε όλα δηλαδή στο παρκέ.

Θα μπορούσε να λείπει από το ματς η ενέργεια του Νίκου Παππά στο τέλος. Καταλαβαίνω ότι είναι νεαρά παιδιά και ότι το αίμα βράζει σε αυτή την ηλικία, αλλά δεν μπορώ να παραγνωρίσω ότι πρόκειται για αθλητές που θέλουν να κάνουν επαγγελματική καριέρα. Οπότε πρέπει να αντιδρούν και ως επαγγελματίες. Με 1 δευτερόλεπτο για το τέλος του ματς, όταν κερδίζεις 11 πόντους ό,τι κι αν γίνει συγκρατιέσαι. Αν οι διαιτητές έβλεπαν την ενέργειά του (την οποία θεωρώ ότι δεν είδαν) θα έπρεπε να τον αποβάλλουν με ντεσκαλιφιέ και ίσως να του πάρουν και το δελτίο. Δεν διακινδυνεύεις να αφήσεις την ομάδα σου χωρίς τον πιο χαρισματικό της σκόρερ στον τελικό. Πρέπει να τα πουν κάποιοι αυτά στα παιδιά, τώρα που είναι μικροί ακόμα, επαναλαμβάνω, γιατί δεν παίζουν μπάσκετ αλάνας, αλλά επαγγελματικά.

Απ’ την άλλη, οι Ισπανοί, όπως πάντα, γκρίνιαζαν από την προθέρμανση μέχρι και 1,5 ώρα μετά τον αγώνα. Αρχίζω να πιστεύω ότι στα φυτώρια των ομάδων στην Ισπανία πρέπει να υπάρχει ειδική προπόνηση στις διαμαρτυρίες. Ή βλέπουν τους «μεγάλους» και κάνουν τα ίδια. Μόνο που ο Γκασόλ, ο Ναβάρο, ο Καλντερόν (και οι λοιποί) είναι στην κορυφή της Ευρώπης από άποψη αξίας και καριέρας, ενώ αυτά είναι 20χρονα παιδιά που τώρα ξεκινούν. Και όταν ξεκινάς επιβάλλεται να έχεις το στόμα σου κλειστό, αλλιώς παίρνουν αέρα τα μυαλά σου χωρίς λόγο.

Την Κυριακή μπροστά μας θα βρούμε τη Γαλλία, που ενώ τη θεωρούσαμε πελάτη δυο χρόνια τώρα σε φιλικά κι επίσημα, μας κέρδισε προσφάτως. Καλό αυτό, αν με ρωτάτε, γιατί δεν θα μπουν πάλι οι διεθνείς όπως το Σάββατο, που ήταν εμφανές ότι νόμιζαν πως είχαν κερδίσει από τα αποδυτήρια. Ελπίζω την Κυριακή να μην περάσουν 24 αγωνιστικά λεπτά για να καταλάβουν ότι πρέπει να παίξουν μπάσκετ για να κερδίσουν.

Για να είμαστε δίκαιοι, η ανατροπή ήταν εκπληκτική, άκρως θεαματική, και δείχνει το ταλέντο της ομάδας και τις δυνατότητες των παιδιών. Αλλά… ας μην επιχειρήσουμε να την επαναλάβουμε. Με βάση την εικόνα του Σαββάτου, η Ελλάδα έχει τον πρώτο λόγο την Κυριακή, όχι γιατί οι Γάλλοι παίζουν άσχημο μπάσκετ, αλλά γιατί σε τέτοιες ηλικίες παίζει σημαντικό ρόλο η ψυχολογία και αυτή τη στιγμή, με τον κόσμο να φωνάζει σαν τρελός, οι Έλληνες έχουν τον πρώτο λόγο. Κι εδώ που τα λέμε πρέπει να πάρουν το χρυσό «εντός έδρας». Αλλά οι τελικοί έχουν πάντα ιδιαιτερότητες και ας περιμένουν λίγες ώρες για να δούμε.

Κλειδί στο ματς της Κυριακής είναι να ελέγξουμε πάλι τα ριμπάουντ, τα οποία ήταν 43-26 με τους Ισπανούς. Οι Γάλλοι πηδάνε περισσότερο στις διεκδικήσεις και είναι πιο αθλητικοί, οπότε θέλει καλύτερα μπλοκ-άουτ και περισσότερη προσοχή. Επίσης, ας μην αρχίσουμε πάλι το ανελέητο… χτίσιμο από το τρίποντο όπως στο πρώτο ματς των δύο ομάδων στη διοργάνωση. Τότε η εθνική είχε 5/27 τρίποντα, με τον Μίσσα να μην μπορεί να τους σταματήσει και να τους σπρώξει να πάρουν προσπάθειες από κοντά. Επίσης, τότε είχαμε χάσει 54-36 στα ριμπάουντ, εν μέρει από την αστοχία στα τρίποντα. Σε τέτοια ηλικία τα παιδιά είναι σουτέρ ψυχολογίας (όπως επισημαίνει ο BEN), οπότε αν δουν ότι δεν μπαίνουν στην αρχή τα σουτ θα πρέπει να μπουν κοντά στο καλάθι και όχι να συνεχίσουν να τα σπάνε από την περιφέρεια.

by Rasheed.

Καλοκαιρινές μετακινήσεις

Σε... δεύτερη έκρηξη είναι το μετεγγραφικό παζάρι τις τελευταίες ημέρες, και θεωρώ ότι σίγουρα η ομάδα που έχει κλέψει τις εντυπώσεις είναι ξεκάθαρα ο Άρης. Βέβαια, μπορεί οι «κίτρινοι» να είναι εκείνοι που έχουν κάνει τις πιο θεαματικές κινήσεις, αλλά δεν είναι και οι μόνοι.

Ο Άρης ανακοίνωσε την απόκτηση των Ντικούδη, Χατζηβρέττα, ενώ βρίσκεται μια ανάσα και από τον Ταπούτο. Αν ολοκληρώσει και την ομολογουμένως πιο δύσκολη μετεγγραφή του Μάσεϊ για την οποία προσπαθεί εδώ και αρκετό καιρό, τότε θα είναι από τον Ιούλιο ένα σκαλί πιο πάνω από πέρσι. Ο Ταπούτος πλέον παίζει αρκετά καλά, ενώ όσοι τον είχαν δει στα 20 και τον άκουσαν στις προπέρσινες δηλώσεις του αναφορικά με την καριέρα του, περιμένουν την έκρηξη που έχει ο ίδιος υποσχεθεί στον εαυτό του. Και ο Άρης είναι ένα σωματείο που προσφέρεται για κάτι τέτοιο. Ο Ντικούδης μπορεί να μην είναι ο Ντικούδης του 2002-06, αλλά είναι πολύ σημαντική μετεγγραφή και θα βοηθήσει σίγουρα, ανεβάζοντας επίπεδο τη φροντ λάιν του Άρη. Αυτή που θεωρώ εγώ κίνηση ματ είναι του Νίκου Χατζηβρέττα. Μπορεί ο Χατζηβρέττας να είχε συμπληρωματικό ρόλο στον Παναθηναϊκό, αλλά πρόκειται για έναν από τους πιο προικισμένους Έλληνες παίκτες και θα κάνει τη διαφορά στην περιφέρεια του Άρη.

Η υπόθεση Μάσεϊ είναι πολύ δύσκολη, καθώς το κασέ του Αμερικανού είναι πολύ ψηλό, παρά τις ομολογουμένως… φιλότιμες προσπάθειες του Πλάθα να του το κατεβάσει. Πάντως, αν ο Άρης πάρει και τον Μάσεϊ, θα έχει φτιάξει μια πολύ δυνατή φροντ λάιν, και θα πρέπει να ευχαριστεί τον Πλάθα…

Ο έτερος πρωταθλητής των μετεγγραφών ως τώρα είναι μάλλον ο Πανελλήνιος που πήρε και τον Ξανθόπουλο. Ο Ξανθόπουλος θα βοηθήσει, παρότι επιθετικά δεν είναι ιδιαίτερη απειλή. Πάντως, όλοι θυμόμαστε το αδιέξοδο στο οποίο έφτασε ο Πανελλήνιος πέρσι όταν τραυματίστηκε ο Καλαϊτζής, κάτι που οι άνθρωποι της ομάδας φροντίζουν να μην ξανασυμβεί.

Από εκεί και πέρα, η κινητικότητα είναι μειωμένη, αλλά είναι φυσιολογικό, καθώς δεν έχει μπει ακόμη ο Αύγουστος. Σημαντική η κίνηση του Αμαρουσίου να πείσει τον Κις να ανανεώσει το συμβόλαιό του. Δεν ήτα εύκολο, ο Κις την άνοιξη… δεν την πάλευε καθόλου στους «κιτρινόμαυρους» επειδή ήταν απλήρωτος 3 μήνες και η οικογένειά τους στις Η.Π.Α. είχε μεγάλο πρόβλημα με δάνεια. Όμως, τα προβλήματα ξεπεράστηκαν και πείστηκε να μείνει. Ο Κις μπορεί να αλλάξει το ρυθμό ενός αγώνα, ενώ ομάδα με προπονητή τον Μπαρτζώκα χρειάζεται τέτοιους παίκτες, καθώς μπορεί αμυντικά να σπάει κόκκαλα, αλλά στην επίθεση κολλάει αν δεν έχει χαρισματικούς παίκτες.

Ο Παναθηναϊκός ανανέωσε με τον Σαρούνας Γιασικεβίτσιους, κίνηση πάρα πολύ σημαντική. Ας μην τα ισοπεδώνουμε όλα, ο Σάρας πέρασε τον Παναθηναϊκό από τον ημιτελικό στο Βερολίνο, ενώ εκείνος ήταν «όλα τα λεφτά» στους τελικούς του 2008. Αυτό το λέω επειδή ο Σάρας έχει δεχτεί ανόητα, απαράδεκτα και ακατανόητα πολλή κριτική στην Ελλάδα. Ο Γιασικεβίτσιους είναι εγγύηση και αν με ρωτάτε όποια ομάδα τον έπαιρνε θα έπρεπε να πανηγύριζε.

Ο Ολυμπιακός απέκτησε τον Κελάτι, σε μια μετεγγραφή που σηκώνει μεγάλη συζήτηση. Μπορεί να προσφέρει περισσότερα από τον Γκριρ; Αφού δεν μπορεί να βοηθήσει στον άσο, και δύσκολα δημιουργεί για τον εαυτό του, αποκτήθηκε ουσιαστικά για το δολοφονικό του σουτ. Ο Κελάτι είναι ένας από τους καλύτερους σουτέρ στην Ευρώπη, αλλά να πάρει… 19 τρίποντα σε ομάδα του επιπέδου του Ολυμπιακού δεν πρόκειται. Οπότε θα πρέπει να επιλέγει πότε να σουτάρει και να κρατήσει τα ποσοστά του πάνω από το 40%. Θα δούμε. Και μη μου πει κανείς ότι αποκτήθηκε… για τις αμυντικές του ικανότητες. Κανείς δεν παίρνει Αμερικανό επειδή παίζει άμυνα. Λάθος. Παίρνει. Ο Μπαρτζώκας τον Μπέλσερ. Αν ο Ολυμπιακός ήθελε παίκτη που να κάνει τη διαφορά στην άμυνα, ιδίως με το πρόβλημα του Βασιλόπουλου, ένα είναι το όνομα στην Ευρώπη: Μαντσινέλι. Πάντως, ο Ολυμπιακός έχει ακόμη πολλή δουλειά να κάνει στο μετεγγραφικό παζάρι, ενώ ταυτόχρονα αναζητά και τη χαμένη του λογική. Εννοώ ότι δεν βρίσκω λογική να προσφέρεις 5 εκατομμύρια δολάρια στον Ρόμπινσον και να μην δίνεις 2,5 εκατομμύρια ευρώ στον Κλέιζα, που για μένα δεν μαρκάρεται από κανέναν παίκτη στην Ευρώπη. Αλλά έχουμε καιρό να τα πούμε για τον Ολυμπιακό, όταν ολοκληρώσει τις κινήσεις του.

Στα χαμηλότερα στρώματα της βαθμολογίας δεν αναφέρθηκα, καθώς περιμένω να δω πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα. Θα τα πούμε τότε αναλυτικά…

by Rasheed.

Παραλήρημα...

Μεγάλη έκταση έχει πάρει τις τελευταίες εβδομάδες η απουσία του Παπαλουκά και του Διαμαντίδη από το Ευρωμπάσκετ της Πολωνίας (αλλά και η διαφαινόμενη του Βασιλόπουλου). Αυτό είναι λογικό, καθώς οι δύο αυτοί παίκτες ήταν οι δύο πιο διαφημισμένοι της εθνικής και ο κύριος λόγος που η θέση του πλέι μέικερ στην Ελλάδα ήταν ζηλευτή από όλους τους γνώστες του μπάσκετ στον κόσμο.

Για το αγωνιστικό κομμάτι και τις επιπτώσεις στην προεπιλογή του Καζλάουσκας τα είπατε με τον BEN, εμείς σήμερα θα ασχοληθούμε με ένα… παραλήρημα.

Μπορεί να ακούγομαι υπερβολικός, αλλά μόνο ως τέτοιο μπορώ να ερμηνεύσω τα λόγια του FIBA Europe, σχετικά με τις απουσίες των δύο παικτών. Ο Βασιλακόπουλος, που πάντα είναι εδώ για να κατακρίνει τους διεθνείς, αλλά και πάντα είναι εκεί όταν βγάζουν φωτογραφίες με μετάλλιο στο στήθος έκανε και πάλι την εμφάνισή του, με δηλώσεις που όποιος έχει έστω και μικρή σχέση με τη λογική και το μπάσκετ θα μπορούσε να θεωρήσει ότι προέρχονται από το στόμα ανθρώπου περιορισμένης ευθύνης.

Τι είπε ο κύριος Βασιλακόπουλος; Αρχικά ότι «δεν είναι ευχάριστα τα όσα συμβαίνουν», ότι «είναι ένα περίεργο καλοκαίρι» και πως «ο καθένας θα πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του». Μέχρις εδώ ας πούμε καλά, καθώς όντως το καλοκαίρι… είναι περίεργο, αφού πριν 4 ημέρες στο Κόμο έριξε χαλάζι στις 11 το πρωί ενώ είχε 32 βαθμούς Κελσίου.

Η συνέχεια σε συνέντευξή του πήγε το θέμα… ένα επίπεδο παραπέρα. Επανέλαβε ότι ζούμε ένα… «περίεργο καλοκαίρι» και πρόσθεσε ότι «δεν αισθανόμαστε πολύ καλά». Μετά ξέφυγε τελείως, λέγοντας: «Δεν μπορώ να καταλάβω πώς προέκυψαν συμπτωματικά στο ίδιο τάιμινγκ και οι δύο αυτές απουσίες και σίγουρα κάτι παράξενο κρύβεται πίσω από αυτή την υπόθεση. Είναι προφανές ότι έχουμε να αντιμετωπίσουμε ένα σύστημα που προσπαθεί να κάνει κακό στην εθνική ομάδα. Μιλάμε για μια ενορχηστρωμένη προσπάθεια να πληγεί ο θεσμός του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος, αλλιώς δεν εξηγείται αυτό το ξαφνικό κύμα φυγής που παρατηρήθηκε τελευταία και άλλα πολλά, όπως οι κατά καιρούς απειλές για lock-out κλπ». Μετά είπε ότι δεν θέλει να πει περισσότερα και ότι θα ανοίξει τα χαρτιά του μετά το Ευρωμπάσκετ.

Με τις δηλώσεις του προφανώς εννοεί ότι υπάρχουν συμφέροντα που θέλουν το κακό του ελληνικού μπάσκετ, αλλά χωρίς να τα κατονομάσει. Εννοείται ότι οι δηλώσεις του πρώτα και πάνω απ’ όλους θίγουν τον Διαμαντίδη και τον Παπαλουκά στους οποίους αναφέρονται και τους οποίους παρουσιάζουν ως φερέφωνα, όργανα σκοτεινών συμφερόντων και ανθρώπους αχάριστους που θέλουν το κακό του μπάσκετ μας. Μετά, εκτός από τους δύο παίκτες, οι δηλώσεις θίγουν και τις δύο ομάδες τους, Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό, που ίσως είναι η «ενορχηστρωμένη προσπάθεια» για να πληγεί η εθνική, αφού σε συνεννόηση με την ομάδα του ο Διαμαντίδης κανόνισε την εγχείρηση και λόγω της ομάδας του ο Παπαλουκάς κουράστηκε. Βέβαια, πριν τελειώσει, δεν άντεξε, έκανε λόγο και για το αγαπημένο του θέμα, τον Λάζαρο Παπαδόπουλο, που επίσης «δεν εξηγείται» με τις απειλές για lock-out. Επομένως, η συνομωσία είναι ακόμη μεγαλύτερη: Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός, διεθνείς-φερέφωνα, ΠΣΑΚ, όλοι θέλουν το κακό του Βασιλακόπουλου και του μπάσκετ. Εγώ προσθέτω στη συνομωσία και τους… κοιλιακούς του Διαμαντίδη που τόλμησαν και τραυματίστηκαν, και τη μέση του Βασιλόπουλου, αλλά και τις φυσικές δυνάμεις του Παπαλουκά που εξαντλήθηκαν. Τους φαντάζομαι όλους να συναντιούνται σε ένα σκοτεινό υπόγειο, υπό το φως κεριών, με… jamming στο σήμα των κινητών για να συζητούν πώς θα καταστρέψουν την εθνική μπάσκετ. Προεδρεύει, βεβαίως, ο Παπαδόπουλος, που πληροφορίες αναφέρουν σχεδιάζει τις ποταπές πράξεις του στο διαστημόπλοιό του και έρχεται στη γη για να εποικήσει σώματα ανθρώπων και να εξαπλώσει την ανίερη σέκτα του. Μάλιστα, στις συγκεντρώσεις της οργάνωσης ο Παπαδόπουλος φοράει κόκκινο μανδύα με κουκούλα δείγμα του πόσο πολύ μισεί την Ελλάδα, τον Βασιλακόπουλο, την εθνική (και την ορθοδοξία… για να μην ξεχνιόμαστε). Βεβαίως, το Age of Basketball έρχεται να αποκαλύψει ότι η απουσία του Παπαλουκά και του Διαμαντίδη από την εθνική δεν ήταν τίποτε άλλο από διαδικασία μύησής τους στη σέκτα. Όταν, οι ομάδες τους διέταξαν να γίνουν μέλη της ανίερης συμμαχίας έπρεπε να περάσουν από ένα λειτουργικό μύησης, όπου ο αρχιερέας Παπαδόπουλος τους ζήτησε να αποδείξουν την πίστη τους στην οργάνωση ανακοινώνοντας την απουσία τους από το Ευρωμπάσκετ. Και αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα. Έχουμε να αντιμετωπίσουμε έναν εχθρό πολύ μεγαλύτερο από εμάς και δεν εννοώ μόνο ότι είναι 2.13 στο ύψος. Μέσα στο σώμα του κατοικεί ένας εξωγήινος εγκέφαλος που σχεδιάζει να διαλύσει την εθνική ομάδα, να την κατακτήσει και μέσω αυτής να καταστρέψει όλο τον κόσμο.

Μπορεί να γελάμε όλοι με αυτά, αλλά αν το σκεφτούμε λίγο περισσότερο, είναι τραγικά. Οι δηλώσεις προέρχονται από το στόμα του προέδρου της FIBA Europe και ουσιαστικά πρώτου άντρα του ελληνικού μπάσκετ. Κάνει και πάλι ό,τι ακριβώς έκανε όταν ανάγκασε τον Παπαδόπουλο να αποχωρήσει από την εθνική. Ελπίζω αυτή τη φορά ο Διαμαντίδης να μην αντιδράσει με τον ίδιο τρόπο, αν και δεν θα τον αδικήσω αν το κάνει. Τα παιδιά που έχουν φέρει την Ελλάδα στην ελίτ του παγκόσμιου μπάσκετ χρειάζονται προστασία από όλους και όχι να εκτίθενται από εκείνους που θα έπρεπε πρώτοι να τρέχουν προς αρωγή τους (και όχι μόνο να τρέχουν για φωτογραφίες).

Εμείς το… καλαμπουρίσαμε το θέμα, αλλά είναι καιρός αυτός ο άνθρωπος να αποχωρήσει από το θώκο του και να αποτραβηχτεί στην ιδιωτική ζωή του σπιτιού του, όσο πιο μακριά γίνεται από το μπάσκετ, πριν του κάνει ακόμα περισσότερο κακό.

by Rasheed.

Είμαστε δυο, είμαστε τρεις...

Με τρεις σημαντικότατες απώλειες θα παραταχθεί, όπως όλα δείχνουν τελικά, η Εθνική μας στο Ευρωμπάσκετ της Πολωνίας. Την αρχή στο χορό των απουσιών έκανε ο Κώστας Τσαρτσαρής, ήδη από την άνοιξη, ενώ πλέον μετά την ανακοίνωση από Παπαλουκά και Διαμαντίδη και τη διαφαινόμενη οριστική απουσία και του Βασιλόπουλου, φαίνεται ότι το ελληνικό ρόστερ, θα είναι τουλάχιστον κατά 5/12 (συν τον Πελεκάνο) αλλαγμένο σε σχέση με το περσινό.

Για τους Τσαρτσαρή και Παπαλουκά, προσωπικά μου προκαλεί λίγο έκπληξη η δήλωση του τύπου «φέτος το καλοκαίρι θα ξεκουραστώ». Δεν εστιάζω στην επιλογή τους να μείνουν έξω, αυτό είναι δικό τους θέμα (έστω και αν η δική μου γνώμη είναι ότι η ύψιστη τιμή είναι να σε καλούν ανάμεσα στους 10 καλύτερους παίκτες της χώρας σου) και ξέρουμε καλά ότι, σε προσωπικό επίπεδο, θα κάνει και στους δύο καλό το να ξεκουραστούν.

Ωστόσο, ο Τσαρτσαρής είναι 30,5 ετών και προέρχεται από τη χειρότερη σεζόν της πρόσφατης καριέρας του. Έχω επανειλημμένως αναφερθεί στο παρελθόν, με κολακευτικά σχόλια, στο πόσο μου αρέσει ο Τσαρτσαρής και τι βοήθειες δίνει σε μια ομάδα με την πολύπλευρη παρουσία του, φέτος, όμως ο χρόνος συμμετοχής και ο ρόλος του στον Παναθηναϊκό μειώθηκαν σημαντικά. Στην Ευρωλίγκα, για παράδειγμα, είχε 13 λεπτά συμμετοχής, με 3.5 πόντους, 3.4 ριμπάουντ, 0.5 ασίστ, με μόλις 46.2% στα δίποντα, 28.6% στα τρίποντα και 54.2% στις βολές. Είναι ξεκάθαρο, λοιπόν, ότι ο Κώστας (που παρόλα αυτά κατά τη γνώμη μου, αν κατέβαινε δε θα ήταν παράλογο να συμπεριληφθεί στη δωδεκάδα), μετατρέπεται σε ρολίστα, ενώ του χρόνου θα πλησιάζει τα 32, θα προέρχεται από μία σεζόν με πιθανώς ακόμη λιγότερο χρόνο συμμετοχής (σε κοντά σχήματα πιθανώς να παίζει ακόμη και στο «4» ο Τέπιτς, με «5» Μπατίστ ή Πέκοβιτς) και νομίζω ότι δε θα είναι λογικό να αναμένει να συμπεριληφθεί στη δωδεκάδα. Οπότε, καλύτερα θα ήταν να είχε ανακοινώσει την αποχώρησή του από την Εθνική. Βέβαια, ο Κώστας έχει το ταλέντο και την εμπειρία για να μας διαψεύσει, αλλά τα φαινόμενα δεν είναι υπέρ του.

Τα ίδια, αναλογικά, ισχύουν και για τον Παπαλουκά. Ο πλέι-μέικερ του Ολυμπιακού σαφώς αποτελεί ένα μεγάλο όνομα του ευρωπαϊκού μπάσκετ, αλλά είναι δυστυχώς γεγονός, νομίζω, ότι έκανε φέτος χειρότερη σεζόν απ’ ό,τι τα προηγούμενα χρόνια. Η κλάση του, η έφεση στην ασίστ και η εμπειρία του είναι ανεκτίμητες, αλλά του χρόνου θα είναι 33 και δεν ξέρω αν έχει πια την αντοχή να κάνει μια σεζόν, όπως π.χ. στα 2005-2007, ώστε να θεωρήσουμε ότι θα πρέπει να επιστρέψει απαραιτήτως στην Εθνική, αναλαμβάνοντας εκ νέου αρχηγός της. Η φετινή σεζόν «φώναζε» ότι ο Θοδωρής χρειαζόταν ξεκούραση, αλλά πιθανώς την ίδια θα χρειάζεται και στα 33 του και είναι ένα ερώτημα το αν θα πρέπει να κάνουμε βήματα μπροστά προς την ανανέωση της ομάδας ή να επιστρέφουμε σε μεγάλους παίκτες, που κανείς δεν είναι σίγουρος μήπως έχουν κάνει και τον κύκλο τους.

Οι περιπτώσεις των Διαμαντίδη και Βασιλόπουλου είναι διαφορετικές, όχι μόνο γιατί είναι 29 και 25 χρονών αντίστοιχα, αλλά και γιατί χτυπήθηκαν από τραυματισμούς φέτος που τους εμποδίζουν να λάβουν μέρος. Ειδικά για τον Διαμαντίδη τα γράφαμε μες στη σεζόν ότι πρώτη φορά φέτος είχε τραυματισμούς και ταλαιπωρήθηκε, δείγμα της συσσωρευμένης του κούρασης. Για τον Βασιλόπουλο, το πρόβλημα στη μέση αποδείχθηκε σοβαρό και θα είναι επικίνδυνο για τον ίδιο το να αγωνιστεί. Η ουσία είναι ότι, χωρίς αυτούς τους δύο, η Εθνική χάνει, ξεκάθαρα, τους δύο καλύτερους αμυντικούς της, απώλειες που στην πρώτη ματιά μοιάζουν καθοριστικές.

Η απουσία των Παπαλουκά και Διαμαντίδη δημιουργεί νέα δεδομένα στον «άσο», που αποτελούσε, μέχρι πρότινος, το μεγάλο όπλο αυτής της ομάδας. Υπάρχουν φυσικά δύο γκαρντ πολύ υψηλής αξίας, ο Ζήσης και ο Σπανούλης, αλλά το πιθανότερο είναι ότι οι δυο τους θα ξεκινούν βασικοί, οπότε υπάρχει το πρόβλημα του ποιος θα μπαίνει είτε για να αλλάξει το ρυθμό, είτε ως εναλλακτική πρόταση στο παιχνίδι της ομάδας. Ο Καλάθης είναι μικρός, είναι μεν πολύ σπουδαίο ταλέντο και μεγάλη ελπίδα για το ελληνικό μπάσκετ, αλλά έχοντας παίξει μόνο στο κολέγιο η επαφή του με τους καλύτερους Ευρωπαίους γκαρντ θα είναι ένα πολιτισμικό σοκ. Πιο πολύ για να πάρει εμπειρίες ήταν στην προεπιλογή, παρά για να επωμιστεί το ρόλο του πρώτου αναπληρωματικού πόιντ-γκαρντ. Οι άλλοι περιφερειακοί, Καλαμπόκης, Τσαλδάρης και Περπέρογλου είναι σημαντικοί παίκτες, αλλά δεν είναι πλέι-μέικερ. Πιο πολύ γκαρντ είναι ο Καλαμπόκης, που μπορεί να κατεβάσει την μπάλα και να παίξει άμυνα, αλλά όχι να παίξει πλέι-μέικερ για πολλή ώρα. Υπό αυτό το πρίσμα, η επιλογή του Παπαμακάριου αποκτά σημασία, καθότι είναι περισσότερο «άσος» από τους ανωτέρω τρεις και πιο έμπειρος από τον Καλάθη. Είναι ένα ερώτημα, λοιπόν, το τι θα επιλέξει ο Καζλάουσκας: έναν, πιθανώς απρόβλεπτο, ενθουσιώδη νεαρό, ταλαντούχο γκαρντ, ή κάποιον πιο έμπειρο και συγκρατημένο, αλλά που πιθανώς δεν μπορεί να κάνει την έκρηξη; Σε κάθε περίπτωση, πάντως, δεν αποκλείεται ο Παπαμακάριος να μπει έτσι κι αλλιώς στη δωδεκάδα, μαζί με τον Καλάθη.

Στο «3», ο Περπέρογλου θα πρέπει να ετοιμάζεται για βασικός και χρησιμοποιώ το ρήμα «ετοιμάζεται», γιατί ο Στράτος μας έδειξε φέτος με την παρουσία του στον Παναθηναϊκό ότι έχει το ταλέντο και το θράσος για να παίξει σε αυτό το επίπεδο, οπότε το ερώτημα είναι αν θα είναι ψυχολογικά έτοιμος για αυτήν τη νέα εμπειρία. Οι δύο άλλες κλήσεις του Καζλάουσκας (για τον Παπανικολάου δεν είναι οριστική και αναμένεται να ολοκληρωθεί το ευρωπαϊκό νέων και να ανακοινώσει επίσημα ο Βασιλόπουλος το ότι θα λείπει) δείχνουν πόσο σημαντική θεωρεί την απώλεια του Βασιλόπουλου καθώς κάλεσε δύο τριάρια, έναν λίγο κάτω (Γεωργαλής), έναν λίγο πάνω Περπέρογλου (Παπανικολάου) από τα 2 μέτρα, που να μπορούν να παίξουν άμυνα. Η ουσία, όμως, είναι ότι ο Γεωργαλής είναι πιο έμπειρος αλλά μάλλον «λίγος» για τη δωδεκάδα της Εθνικής, ενώ ο Παπανικολάου, αν και ταλαντούχος, είναι και πολύ άπειρος (έχει ελάχιστες συμμετοχές απέναντι σε άντρες) και παίζει ήδη 1 μήνα φέτος το καλοκαίρι.

Η Εθνική ομάδα δεν μπορεί να στέκεται στις απώλειες, θα κοιτάξει μπροστά, αφού ταλέντο και λύσεις υπάρχουν. Οι προσθήκες στην προετοιμασία μας δικαίωσαν σχετικώς στο Age of Basketball (γράφαμε για τον Παπαμακάριο ότι «περιμέναμε ότι ίσως θα συμπεριληφθεί στη προεπιλογή», ενώ για τον Παπανικολάου ότι «είναι πιο έτοιμος να παίξει» από τους άλλους νέους). Ο Γεωργαλής είναι έκπληξη, και σίγουρα κάτι θα έχει στο μυαλό του το προπονητικό τιμ, αφού ο Γιάννης είναι ένας ικανός ρολίστας αλλά έχει παίξει μόνο σε μικρές εθνικές και στη μεσογειακή. Αρχηγός, κοιτώντας το ρόστερ, είναι πιθανό να αναλάβει ο Φώτσης (ή κάποιος από τους δύο γκαρντ). Τα υπόλοιπα και το πώς θα «δέσει το νέο γλυκό» θα τα δούμε σιγά σιγά με την πορεία της προετοιμασίας…

“Good night, and good luck”

by BEN

Φάκελος Μινγκ Γιάο (Μέρος II)

Ενώ όλοι στο Χιούστον προετοιμάζονταν σιγά σιγά για την επόμενη σεζόν, ο υπόλοιπος Ιούνιος είχε μόνο άσχημα νέα για τον Γιάο. Την τελευταία εβδομάδα του μήνα, κι ενώ όλοι περίμεναν να δουν το πόδι του να έχει βελτιωθεί και να ακολουθεί μια πορεία προς τη θεραπεία, μια τοπική εξέταση ανησυχεί το γιατρό του, που ανακοινώνει ότι ο παίκτης δεν είχε θεραπευτεί και δεν μπορούσε να υπολογίσει την περίοδο που θα έμενε εκτός αγωνιστικών υποχρεώσεων. Στις 29 Ιουνίου ο Μινγκ μπαίνει για αξονική τομογραφία στον αστράγαλο. Τα αποτελέσματα είναι σοκαριστικά. Εν μέσω οιδήματος και ατελούς δεσίματος του οστού, οι γιατροί του Χιούστον ανακοινώνουν ότι το κάταγμα δεν είχε κλείσει, είχε εξαπλωθεί περισσότερο!

Τα δημοσιεύματα οργιάζουν. Στις 29 και 30 Ιουνίου, το Associated Press και η Houston Chronicles γράφουν ότι ο Γιάο σκέφτεται ποια θεραπεία θα ακολουθήσει και ανάλογα με την επιτυχία της μπορεί να τον αφήσει έξω από την επόμενη σεζόν ή να σημάνει το τέλος της καριέρας του! Την πρώτη εβδομάδα του Ιουλίου, οι Ρόκετς συνειδητοποιούν ότι θα προχωρήσουν χωρίς τον σέντερ τους την επόμενη σεζόν και ζητούν από το NBA την εξαίρεση τραυματισμένου παίκτη (disabled player exception, σύμφωνα με την οποία γίνεται εξαίρεση στο salary cap ώστε να εξοικονομήσει χρήματα η ομάδα από τον παίκτη που θα χάσει τη σεζόν για να υπογράψει κάποιον free agent). Στις 3 Ιουλίου ανακοινώνουν την απόκτηση του Τρέβορ Αρίζα και στις 14 Ιουλίου δίνουν 2 εκατομμύρια δολλάρια στην Ατλάντα και 500.000 στην Μπαρτσελόνα για να πάρουν τον Ντέιβιντ Άντερσεν.

Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΙΑ ΕΓΧΕΙΡΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΟΥ ΙΛΓΚΑΟΥΣΚΑΣ

Στις 17 Ιουλίου ο Γιάο μαζί με τους γιατρούς που τον παρακολουθούν αποφασίζουν να υποβληθεί σε χειρουργική διορθωτική επέμβαση. Πρόκειται για μια λεπτή και περίπλοκη επέμβαση, κατά την οποία επιχειρείται σμίλευση των οστών στο πέλμα, με σκοπό να χαμηλώσει το τόξο του ποδιού, ώστε τελικά να μην υφίσταται τόσο έντονες και επαναλαμβανόμενες πιέσεις, που οδηγούν σε κατάγματα κόπωσης. Παράλληλα, ειπώθηκε ότι οι χειρουργοί θα δέσουν την περιοχή του κατάγματος με βίδες ώστε να γίνει η επούλωσή του ταχύτερα. Ένα ειδικό οστικό μόσχευμα θα τοποθετηθεί στο σημείο, το οποίο θα προάγει την ανακατασκευή του οστού. Την εγχείρηση θα κάνει ο γιατρός Tom Clanton στο Memorial Hermann Sports Medicine Institute.

Σε μια σχεδόν πανομοιότυπη επέμβαση είχε υποβληθεί ο Ζιντρούνας Ιλγκάουσκας, τον Ιανουάριο του 2000, μετά από έναν παρόμοιο τραυματισμό. Έκτοτε, ο Λιθουανός σέντερ δεν έχει υποστεί κανέναν τραυματισμό, έχει γεμάτες σεζόν και εξακολουθεί να παίζει σε υψηλότατο ποιοτικά επίπεδο, σήμερα στα 34 του. Ο Γιάο, εκτός από αρκετούς ειδικούς, συμβουλεύτηκε και τον Ιλγκάουσκας για να λάβει την απόφασή του και κατέληξε στο να προχωρήσει στην εγχείρηση, ελπίζοντας σε ένα καλύτερο αύριο για την καριέρα του.

Μετά από μία τέτοια επέμβαση ο παίκτης θα απέχει από κάθε αγωνιστική δραστηριότητα για τουλάχιστον 6 μήνες. Στη συνέχεια, μπαίνοντας σιγά σιγά σε πρόγραμμα αποθεραπείας, φυσικοθεραπείας και επαναφοράς του άκρου θα φτάσει το πόδι του σε μία καλή κατάσταση, για να μπορέσει να δουλέψει ο αθλητής σε επίπεδο φυσικής κατάστασης και ενδυνάμωσης, τομείς στους οποίους θα έχει χάσει πολλά στάδια. Ύστερα από αυτόν το μαραθώνιο, οι εκτιμήσεις είναι ότι ο Γιάο θα χάσει όλη την επόμενη χρονιά και θα μπορέσει να είναι έτοιμος για την προετοιμασία της σεζόν 2010-11, σε περίπου 14 μήνες από τώρα.

Ο Κινέζος γίγαντας, μια δύναμη της φύσης ανήμπορη να αντιδράσει μπροστά στην ατυχία του, ευχαρίστησε τον κόσμο για τη στήριξη και υποσχέθηκε ότι θα κάνει τα πάντα για να επανέλθει πλήρως…

by BEN & Dr.Ball

Φάκελος Μινγκ Γιάο (Μέρος I)

Από την πρώτη μέρα που μπήκε στο ΝΒΑ, ο Κινέζος γίγαντας Μινγκ Γιάο φαινόταν ότι θα έγραφε ιστορία και θα απασχολούσε συνεχώς τον τύπο και τους φιλάθλους. Όχι μόνο γιατί ήταν ο πρώτος μη Αμερικανός που έγινε νο.1 στο ντραφτ χωρίς να έχει παίξει σε κολλέγιο, όχι μόνο γιατί όλοι έβλεπαν ότι ξεχείλιζε από ταλέντο, αλλά και γιατί μία ολόκληρη χώρα (και μάλιστα η πλέον πολυπληθής του πλανήτη) παρακολουθούσε κάθε βήμα του.

Είναι αναμφισβήτητο ότι κάθε χρόνος που πέρασε από εκείνη τη βραδιά των ντραφτ του Ιουνίου του 2002 μέχρι σήμερα ο Γιάο, μπασκετικά, βελτιώνεται, δυναμώνει το κορμί του, μετατρέπεται από ένα διστακτικό, πανύψηλο, σχετικά ευέλικτο παιδί, σε έναν τυραννόσαυρο της ρακέτας χωρίς προφανή τρόπο αντιμετώπισης. Κι όμως, έναν τέτοιο παίκτη, με αυτά τα προσόντα και την εξέλιξη, εκεί που φαινόταν ότι θα μπορούσε να γίνει ο απόλυτος κυρίαρχος σέντερ του NBA, τον χτύπησε ένας αντίπαλος πέρα από τις δυνάμεις και τον έλεγχό του… οι τραυματισμοί.

Από το ξεκίνημα της σεζόν του 2005, έχει πάθει 5 φορές κάποιο κάταγμα στα πόδια του και έχει υποβληθεί σε μία εγχείρηση. Έτσι, ενώ τις 3 πρώτες σεζόν του στο NBA έπαιξε το 99% των αγώνων, τις επόμενες 3 αγωνίστηκε μόλις στο 65%, χάνοντας κάθε φορά μήνες λόγω της αποθεραπείας.

Πέρυσι το καλοκαίρι ο Γιάο νόμισε ότι περνούσε την πιο έντονη στιγμή της καριέρας του, όταν λίγο καιρό πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου έπαθε κάταγμα κόπωσης στο αριστερό του πόδι. Ακολούθησε ένας αγώνας δρόμου για να προλάβει να αγωνιστεί στους αγώνες της πατρίδας του και τελικά τα κατάφερε. Οι Ρόκετς δυσανασχέτησαν, πολλοί απόρησαν ως προς το αν έκανε τη σωστή επιλογή για τη συνέχεια της καριέρας του, αλλά ο Γιάο ήταν αποφασισμένος.

Η επόμενη σεζόν, η φετινή, έμοιαζε με ένα συνεχή αγώνα δρόμου. Μπορεί ο Κινέζος σέντερ να έπαιξε σε 77 από τους 82 αγώνες της κανονικής περιόδου, αλλά ήταν φανερά ταλαιπωρημένος. Αντιμετώπισε ένα διάστρεμμα στον αστράγαλο το Νοέμβριο και αρθραλγίες (πόνο στην άρθρωση) στο δεξί του γόνατο τον Ιανουάριο. Το Χιούστον, με αυτόν ηγέτη, έφτασε για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια στο δεύτερο γύρο των πλέι-οφ, αλλά εκεί, στο τρίτο ματς απέναντι στους Λέικερς, άνοιξεο ασκός του Αιόλου…

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΟΥ ΣΟΚ

Ο τραυματισμός του στην αρχή έμοιασε σαν ένα διάστρεμμα στον αριστερό αστράγαλο. Ο ίδιος ο Γιάο εκμυστηρεύτηκε στον Αρτέστ ότι θα αγωνιστεί μάλλον στον 5ο, ίσως και στον 4ο, αγώνα, ο Ρον το δήλωσε δημόσια στις 9 Μαΐου και ο Μπατίερ βγήκε και είπε «ο Θεός να ευλογεί τον Αρτέστ», για τα καλά νέα που τους έδωσε. Μία ημέρα μετά, όμως, οι κατάλληλες εξετάσεις απέδειξαν ότι αυτό που είχε υποστεί ο Κινέζος σταρ ήταν ένα κάταγμα κόπωσης στο σκαφοειδές οστό του ταρσού. Κάτι παρόμοιο, δηλαδή, με αυτό που είχε πάθει και την περσινή σεζόν. Στις 10 Μαΐου, οι Ρόκετς ανακοινώνουν ότι ο Γιάο δε θα παίξει στα υπόλοιπα πλέι-οφ, ενώ στις 11 Μαΐου, ο ίδιος ο παίκτης δήλωσε ότι «τα πράγματα είναι καλύτερα από πέρυσι. Σκέφτομαι μόνο την επόμενη σεζόν. Θα ακολουθήσω τη φυσικοθεραπεία μου και όλα θα πάνε καλά. Πέρυσι, οι ανησυχία ήταν μεγαλύτερη». Έκλεισε μάλιστα τις δηλώσεις του στη Houston Chronicle με τη χαρακτηριστική, τραγική εκ των υστέρων, δήλωση: «Το να χάνεις την υπόλοιπη σειρά των πλέι-οφ είναι ενοχλητικό, αλλά πρέπει να σκέφτεσαι θετικά. Είναι καλύτερα από πέρυσι». Την ίδια ώρα ο προπονητής του, Ρικ Έιντελμαν έλεγε: «ήταν μεγάλη ατυχία, αλλά το καλό είναι ότι σε 2 μήνες θα είναι μια χαρά». Κανείς δεν περίμενε αυτά που θα ακολουθούσαν…

by BEN & Dr.Ball

ΥΓ. Διαβάστε αύριο, στο δεύτερο μέρος του αφιερώματος, τη συνέχεια του χρονικού, τα άσχημα νέα και τις αποφάσεις του Γιάο για τη συνέχεια.

«Πορτοκαλί» διαφημίσεις, Μέρος III: Στιβ Νας

Τρίτο μέρος του αφιερώματος και η έκπληξή μας είναι ο Στιβ Νας! Ο Νας πραγματικά έχει ιδιαίτερα κωμική φλέβα και χιούμορ και το αποδεικνύει χωρίς να φοβηθεί ότι θα τσαλακώσει την εικόνα του.

1. Νας: Vitamin Water, training day 1
Ο Νας εξηγεί πόσο πολύ δουλεύει τα καλοκαίρια για να βελτιωθεί στο παιχνίδι του. Απλά απολαυστικός:


2. Νας: Vitamin Water, spokesman
Ο Νας… πήρε τη διαφήμιση και εξηγεί σε όλους πόσο καλός είναι!


3. Νας: Vitamin Water, the commercial
Και η τριλογία ολοκληρώνεται με τον Νας στη διαφήμιση. Όσοι… αντέξατε ως εδώ, μάλλον θα «σπάσετε» τώρα και θα λυθείτε στα γέλια. Θανατηφόρο χιούμορ, με… αθάνατη ατάκα το «όταν ακούτε MJ, τι είναι το πρώτο που έρχεται στο μυαλό σας; Εγώ. Το ξέρω».


4. Νας-Στανταμάιρ-Μπάρκλεϊ: TNT
Η διαφήμιση εκπομπής για το NBA με τους δυο αστέρες του Φίνιξ.


by Rasheed.