Προστατευτικός εξοπλισμός στο μπάσκετ: Προστατεύοντας το στόμα

Ξεκινώντας ένα αφιέρωμα, το οποίο θα ξετυλίξουμε σταδιακά, στον προστατευτικό εξοπλισμό που μπορεί να χρησιμοποιείται στο μπάσκετ, θα αναφερθούμε σήμερα στα προστατευτικά του στόματος, αναλύοντας τον τρόπο χρήσης τους και δίνοντας τις σχετικές κατευθυντήριες οδηγίες.

Όλο και περισσότεροι μπασκετμπολίστες χρησιμοποιούν ειδικά εξαρτήματα για την προστασία του στόματός τους (mouthguards). Αυτό που συνηθίζουμε να αποκαλούμε «μασελάκι» και διακρίνουμε (διαφανές είτε έγχρωμο) στο στόμα αρκετών παικτών, είναι στην πραγματικότητα ένα εξεζητημένο προστατευτικό με υψηλή αποτελεσματικότητα.

Τα εξαρτήματα αυτά βοηθούν στην απορρόφηση και στη διάχυση των δυνάμεων που μπορεί να προκληθούν από μία άμεση πλήξη, στην προστασία των μαλακών μορίων της στοματικής κοιλότητας από τα θλαστικά τραύματα και στην άμεση προστασία των οδόντων. Επιπλέον, ένα κατάλληλα σχεδιασμένο και προσαρμοσμένο σωστά εξάρτημα προστατεύει και την κάτω γνάθο από την πρόκληση κατάγματος, ενώ μειώνει και τον κίνδυνο που διατρέχει ο αθλητής από επεισόδια διάσεισης.

Το προστατευτικό αυτό πρέπει να καλύπτει τη μασητική επιφάνεια των ανώτερων οδόντων (την κατώτερη ορατή λευκή τους επιφάνεια δηλαδή) και να εκτείνεται σχεδόν έως την άνω επιφάνεια των ούλων. Με αυτόν τον τρόπο, εξασφαλίζεται η ύπαρξη φραγμού μεταξύ των χειλέων, του στοματικού βλεννογόνου και των οδόντων. Το ιδανικό προστατευτικό εκτείνεται πέρα από το τελευταίο δόντι κάθε πλευράς και εξασφαλίζει, έτσι, την καλύτερη δυνατή προσαρμογή και κάλυψη.

ΤΥΠΟΙ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ΣΤΟΜΑΤΟΣ

Ας δούμε τους διάφορους τύπους προστατευτικών, αναλύοντας τα θετικά και τα αρνητικά τους.

1. Έτοιμα (“off the shelf”): Είναι κατασκευασμένα από ελαστικό ή πλαστικό και κυκλοφορούν σε συγκεκριμένα μεγέθη. Διατηρείται στο στόμα δαγκώνοντας μεταξύ των ανώτερων και κατώτερων οδόντων. Είναι εύκολο στη χρήση και φθηνό, αλλά παρέχει την ελάχιστη δυνατή προστασία.

2. «Εύπλαστοι» νάρθηκες του στόματος (“mouth-formed”): Αποτελούνται από ένα σκληρό εξωτερικό περίβλημα με μαλακότερο ελαστικό εσωτερικό. Θερμαίνονται και όσο διατηρούνται θερμά, ο αθλητής τα σφίγγει γερά ανάμεσα στα δόντια του, με αποτέλεσμα την καλύτερη προσαρμογή. Παρέχει πολύ καλή προστασία των δοντιών, με βολικό σχήμα, αλλά ορισμένοι θεωρούν τον τρόπο χρήσης του εξεζητημένο.

3. Επί παραγγελία (“custom-made”): Κατασκευάζονται με ανθεκτικό θερμοπλαστικό υλικό, από οδοντίατρο ή ορθοδοντικό, με τη χρήση ακριβούς γύψινου εκμαγείου των οδόντων του αθλητή. Εφαρμόζεται άμεσα και εύκολα στο στόμα του παίκτη. Είναι άνετο, με εξαιρετική προσαρμογή και πολύ καλή προστασία, αλλά είναι αρκετά πιο ακριβά.

4. Αμφιγνάθια προστατευτικά: Κατασκευάζονται ώστε να καλύπτουν τόσο τους άνω όσο και τους κάτω οδόντες. Εξαναγκάζει τις γνάθους να σταθεροποιούνται σε μία προκαθορισμένη θέση. Παρέχει εξαιρετική προστασία, αλλά η χρήση του περιορίζεται μόνο μετά από τοπικούς τραυματισμούς του αθλητή, αφού προκαλούν δυσκολίες στην αναπνοή και την ομιλία.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΙ

Όσον αφορά αυτά που πρέπει να προσέχει κανείς κατά τη χρήση των προστατευτικών του στόματος είναι ότι πρέπει να αποθηκεύονται σε διάτρητο πλαστικό κουτί (για να αποφευχθεί η ανάπτυξη μυκήτων). Επιπλέον, πριν και μετά τη χρήση τους, θα πρέπει να καθαρίζονται επιμελώς με απολυμαντικό και να ξεπλένονται.

Τα προστατευτικά εξαρτήματα του στόματος έχουν αποκτήσει μεγάλη αξία στο σύγχρονο μπάσκετ, αφού αποτελεί ένα άθλημα επαφής όπου μπορούν να συμβούν βίαιοι τραυματισμοί. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου βλέπουμε τραυματισμούς της περιοχής του στόματος ή της κεφαλής και πιθανώς το «μασελάκι» να έχει σημαντικό προστατευτικό ρόλο. Ακόμα και για κάποιον νεαρό που αθλείται ερασιτεχνικά ή σε εφηβική ομάδα, ένα απλό προστατευτικό μπορεί να τον προφυλάξει από ενδεχόμενους επίπονους τραυματισμούς του στόματος.

By Dr. Ball

Ανασκόπηση 2009: Κοιτώντας όσους... έλειψαν

Το Age of Basketball, προσπαθώντας να ξεφύγει από τα τετριμμένα που μπορείτε να βρείτε σε ποικίλα άλλα site στο διαδίκτυο, ετοίμασε μία διαφορετική ανασκόπηση του 2009. Εκμεταλλευόμενο το γεγονός ότι είναι ο μοναδικός ελληνικός ιστότοπος που ασχολείται με μπασκετικούς τραυματισμούς και διατηρεί αθλητιατρικό τμήμα με το αντίστοιχο αρχείο, παρουσιάζει το 2009 μέσα από τους σημαντικότερους τραυματισμούς και τον αντίκτυπό τους…

Ιανουάριος 2009: Ο Μάικλ Ρεντ παθαίνει ρήξη συνδέσμων στο αριστερό του γόνατο και τίθεται εκτός για την υπόλοιπη σεζόν. Οι Μπακς από το 47% πέφτουν στο 33% στο τελευταίο τρίμηνο της χρονιάς και η σεζόν τους πηγαίνει στράφι. Ο αριστερόχειρας σουτέρ, σχεδόν 1 χρόνο αργότερα, ακόμα προσπαθεί να βρει τον εαυτό του.

Φεβρουάριος 2009: Μία ακόμη χρονιά λαμβάνει άδοξο τέλος για τον Τρέισι ΜακΓκρέιντι. Η microfracture surgery στο αριστερό του γόνατο γράφει ένα ακόμη κεφάλαιο στο βιβλίο των ατυχών τραυματισμών του. Τον ίδιο μήνα, ο Δήμήτρης Διαμαντίδης παθαίνει ένα ελαφρύ διάστρεμμα αστραγάλου που θα αποτελέσει τον πρώτο από μία σειρά τραυματισμών που θα τον ταλαιπωρήσουν όπως ποτέ μέχρι τώρα στην καριέρα του.

Μάρτιος 2009: Ο Στήβεν Σμιθ, πιθανότατα ο καλύτερος παίκτης του ελληνικού πρωταθλήματος μέχρι τότε, έχει μία άσχημη πτώση, παθαίνει ρήξη αχιλλείου στο αριστερό του πόδι και μπαίνει στα «πιτς» για τουλάχιστον 6 μήνες. Ο Κολοσσός Ρόδου συνεχίζει και χωρίς αυτόν μέχρι τα πλέιο-οφ, αλλά ο ίδιος χάνει μία ενδεχόμενη μετεγγραφή και η Α1 χάνει έναν παίκτη που δε χόρταινε να βλέπει. Εντωμεταξύ, η ανησυχία για τον Διαμαντίδη μεγαλώνει μετά από μία θλάση στον αριστερό τετρακέφαλο.

Απρίλιος 2009: Ο Χοσέ Καλντερόν εξαρθρώνει τον δείκτη του αριστερού του χεριού και υποβάλλεται σε εγχείρηση στις 28/4. Η αρχική εκτίμηση μιλά για απουσία 6 εβδομάδων, αλλά ο Ισπανός πλέι-μέικερ ξέρει ήδη ότι δύσκολα θα μπορέσει να είναι καλά για το Ευρωμπάσκετ. Στην Ελλάδα, το ιατρικό δελτίου του Ολυμπιακού, αναφέρει για πρώτη φορά την οσφυαλγία του Παναγιώτη Βασιλόπουλου, πόνος που τελικά θα του κοστίσει τη συμμετοχή σε όλες τις σημαντικές διοργανώσεις του Μαΐου και του καλοκαιριού.

Μάιος 2009: Σοκ προκαλείται στην μπασκετική κοινότητα από τον νέο σοβαρό τραυματισμό του Μινγκ Γιάο. Αυτή τη φορά πρόκειται για ένα κάταγμα κόπωσης στο σκαφοειδές οστό του αριστερού ταρσού και πολλοί μιλούν ακόμα και για το τέλος της καριέρας του. Τελικά, ο Γιάο λαμβάνει την απόφαση να υποβληθεί σε εγχείρηση, κάτι που γίνεται τον Ιούλιο του 2009 και του κοστίζει ολόκληρη τη σεζόν 2009-10. Τα Μέσα αναφέρουν τους Ρόκετς ως «την καλύτερη ομάδα που δεν είδαμε ποτέ», ενώ ο Κινέζος σταρ ελπίζει ότι θα επανέλθει από την αρχή της σεζόν 2010-11. Παράλληλα, ο Δημήτρης Διαμαντίδης αναφέρει σπασμό κοιλιακών μυών και υποβάλλεται σε εγχείρηση στις 18/6, επέμβαση που τον θέτει ουσιαστικά εκτός Ευρωμπάσκετ.

Ιούνιος 2009: Ο Ζήσης Σαρικόπουλος παθαίνει μερική ρήξη έσω πλαγίου συνδέσμου στο αριστερό του γόνατο και μετά από μία χρονιά απραξίας (λόγω της αλλαγής κολεγίου) τίθεται ουσιαστικά εκτός και από την Εθνική Εφήβων. Περίπου ένα μήνα μετά, ο τραυματισμός του θα υποτροπιάσει μην αφήνοντας καμία ελπίδα για ουσιαστική συμμετοχή στην Εθνική Νέων. Στον Παναθηναϊκό, ο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους αποφασίζει να υποβληθεί σε αρθροσκόπηση για τον καθαρισμό του γονάτου του και τίθεται εκτός Ευρωμπάσκετ, αλλά και των πρώτων μηνών της νέας σεζόν με τους «πρασίνους».

Ιούλιος 2009: Η εγχείρηση στην οποία υποβάλλεται ο Γιάο κρίνεται επιτυχημένη, την ώρα που ο Τόνι Πάρκερ βλέπει έναν διπλό τραυματισμό στο δεξί του πόδι (διάστρεμμα αστραγάλου και θλάση στον τετρακέφαλο), να μην είναι αρκετός για να του στερήσει τη συμμετοχή στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Εντωμεταξύ, ο Φάνης Κουμπούρας, με τη μεσογειακή εθνική, παθαίνει ρήξη χιαστών και υποβάλλεται σε επέμβαση τον Αύγουστο που τον θέτει εκτός για 6 μήνες.

Αύγουστος 2009: Οι εθνικές ομάδες μετρούν τις πληγές τους: τραυματισμός στον αριστερό δείκτη για τον Παού Γκασόλ και στον ιγνυακό τένοντα για τον Ρούντι Φερνάντεθ, ο Νίκολα Πρκάτσιν πονά στον αγκώνα, ο Γιάννης Μπουρούσης παθαίνει τράβηγμα στον αριστερό τετρακέφαλο. Κι ενώ οι ανωτέρω θα προλάβουν το Ευρωμπάσκετ, δεν ισχύει το ίδιο για τον Μπένο Ούντριχ της Σλοβενίας (ρήξη πλαγίων συνδέσμων στο αριστερό γόνατο) και τον Ζοζέφ Γκομίς της Γαλλίας (μερική ρήξη του αριστερού αχιλλείου τένοντα) που μένουν εκτός της διοργάνωσης. Παράλληλα, ο Ματίαζ Σμόντις ενοχλείται από την ίδια οσφυαλγία.

Σεπτέμβριος 2009: Η Εθνική Ελλάδας παρατάσσεται στο Ευρωμπάσκετ χωρίς μεγάλα ονόματα: τον Διαμαντίδη που ταλαιπωρημένος από τους τραυματισμούς που αναφέραμε μένει εκτός, τον Παπαλουκά που νιώθει την κόπωση των συνεχόμενων διοργανώσεων αλλά και ένα διάστρεμμα στο δεξί αστράγαλο από το Μάιο, και τον νεότερο Βασιλόπουλο που μένει ανήμπορος λόγω των πόνων στη μέση. Η ομάδα του Καζλάουσκας δεν αποδίδει ιδιαίτερα ωραίο μπάσκετ, αλλά καταφέρνει να πετύχει τον κύριο στόχο, την κατάκτηση ενός μεταλλίου. Στη Σλοβενία, η οσφυαλγία του Σμόντις υποτροπιάζει και όλα δείχνουν ότι ο σπουδαίος πάουερ-φόργουορντ θα χάσει ξανά αρκετούς μήνες.

Οκτώβριος 2009: Μια από τις πιο σημαντικές μετεγγραφές στην Ευρώπη, ο Βάλτερ Χέρμαν, τραυματίζεται στο αριστερό γόνατο (θυλακίτιδα και μερική ρήξη συνδέσμου), υποβάλλεται σε αρθροσκοπική επέμβαση και τίθεται εκτός για 3 μήνες. Ο συμπαίκτης του, Λιορ Ελιάχου, παθαίνει θλάση στους προσαγωγούς, ενώ μεγάλα ονόματα, όπως ο Γιάκα Λάκοβιτς και ο Κσιστόφ Λαβρίνοβιτς χάνουν αγώνες λόγω πόνων στη μέση. Ο Μιρσάντ Τουρκσάν τίθεται εκτός για το μεγαλύτερο διάστημα της σεζόν λόγω τραυματισμού στη βουβωνική χώρα.

Νοέμβριος 2009: Ο Γιώργος Πρίντεζης σε μία προσπάθεια για κάρφωμα γλιστρά και πέφτει στο παρκέ με τον αυχένα και τον ώμο. Η εικόνα είναι σοκαριστική, αλλά ο Έλληνας φόργουορντ γλιτώνει τα χειρότερα και αποχωρεί από το γήπεδο με διάσειση και κάταγμα στο ακρώμιο της ωμοπλάτης. Ένας ακόμη Έλληνας φόργουορντ, ο Νίκος Μπάρλος παθαίνει κάταγμα στο 4ο μετακάρπιο του δεξιού του χεριού και υποβάλλεται σε εγχείρηση που θα τον αφήσει εκτός για 2 μήνες.

Δεκέμβριος 2009: Ο Γκρεγκ Όντεν, κάποτε (όχι πριν από πολλά χρόνια) η μεγάλη ελπίδα των Αμερικανών στη θέση σέντερ, παθαίνει κάταγμα στην αριστερή επιγονατίδα και τίθεται εκτός σεζόν μετά από μόλις 21 αγώνες. Η σεζόν 2007-08 είχε τελείωσε για αυτόν ξανά πριν καν αρχίσει, ενώ και η 2008-09 ήταν λειψή. Μία ενδεχομένως μεγάλη καριέρα μοιάζει να χάνεται λόγω της ατυχίας.

Dr.Ball

Η άτυχη στιγμή του Πρίντεζη

Ήταν 2 λεπτά περίπου πριν τη λήξη του ημιχρόνου του αγώνα Καχασόλ – Μάλαγα, όταν ο Γιώργος Πρίντεζης έφυγε στον αιφνιδιασμό και πήδηξε για ένα από τα γνωστά του καρφώματα. Τα χέρια του, όμως, γλίστρησαν από τη στεφάνη με αποτέλεσμα να προσγειωθεί στο παρκέ, χωρίς καμία ισορροπία, πάνω στην ωμοπλάτη του, ελάχιστα εκατοστά από τον αυχένα. Ήταν μία από εκείνες τις στιγμές που θα θέλαμε ποτέ να μη βλέπαμε στα γήπεδα. Οπαδοί και παίκτες πάγωσαν, αφού το μυαλό πήγε αμέσως στο χειρότερο.

Σε τέτοιες βίαιες πτώσεις κοντά στο κεφάλι, η πρώτη δουλειά του γιατρού της ομάδας είναι να ελέγξει το επίπεδο συνείδησης του ατόμου και να σταθεροποιήσει τον αυχένα του. Ο Πρίντεζης δεν έχασε τις αισθήσεις του (είναι χαρακτηριστικό ότι η πρώτη του κίνηση είναι να φτύσει το μασελάκι του) αλλά έχασε τη συναίσθηση του χωροχρόνου. Παρουσίασε κενό μνήμης, δε γνώριζε τι μέρα ήταν, πού βρισκόταν, ούτε τι έκανε εκεί. Ευτυχώς, όλα αυτά ήταν προσωρινά, ενώ ο αυχένας (ο τραυματισμός του οποίου μπορεί να αποδειχθεί μοιραίος για την κινητικότητα του ατόμου) δεν εμφάνισε πρόβλημα.

Τελικά, η διάγνωση για τον Έλληνα φόργουορντ ήταν κάταγμα του ακρωμίου, με ρήξη του οπισθίου συνδέσμου. Το ακρώμιο είναι η προς τα έξω επέκταση του αυχένα του οστού που καλούμε ωμοπλάτη. Σχηματίζει, δηλαδή, το υψηλότερο σημείο του ώμου. Τα κατάγματα αμιγώς του ακρωμίου είναι εξαιρετικά σπάνια και επισυμβαίνουν μόνο με άσκηση άμεσης βίας στο σημείο (όπως συνέβη κατά την πρόσκρουση του Πρίντεζη στο παρκέ). Συνηθέστερα, ένα κάταγμα στο ακρώμιο συνοδεύει άλλους σοβαρούς οστικούς τραυματισμούς της περιοχής.

Η αντιμετώπιση ενός τέτοιου τραυματισμού είναι κατά βάση συντηρητική. Ακινητοποιείται το χέρι, επιδιώκεται η ανακούφιση από τον πόνο και ο ασθενής αρχίζει σταδιακά κινησιοθεραπεία. Το ιδιαίτερο στην περίπτωση του διεθνούς πάουερ φόργουορντ είναι ότι υπάρχει και η ρήξη συνδέσμου, η οποία οδηγεί σε οπίσθια αστάθεια της άρθρωσης του ώμου και περιπλέκει όχι μόνο την κλινική εικόνα του τραυματισμού αλλά και την αντιμετώπισή του.

Ως εκ τούτου, υπάρχει ανοικτό το ενδεχόμενο οι γιατροί της ομάδας να επιλέξουν τη χειρουργική επέμβαση ως λύση αποκατάστασης του τραυματισμού του Πρίντεζη, ενώ η περίοδος που θα περάσει έως ότου να επανέλθει λογικά θα περάσει τον 1 μήνα και, ίσως, διαρκέσει ακόμη περισσότερο. Με άλλα λόγια, ο Γιώργος θα επανέλθει στην καλή του ξανά κατάσταση, πιθανότατα με το νέο ημερολογιακό έτος.

Κάθε τραυματισμός είναι ανεπιθύμητος για έναν αθλητή, ειδικά δε για τον Πρίντεζη το τάιμινγκ είναι πολύ κακό, αφού είχε βρει εξαρχής το ρόλο του στη Μάλαγα, έπαιζε πολύ, είχε καλά νούμερα (9.6 πόντοι, 2.9 ριμπάουντ σε πρωτάθλημα και Ευρωλίγκα), ήταν ο πιο εύστοχος παίκτης της ομάδας του στα δίποντα, ενώ και την ημέρα του τραυματισμού του είχε ξεκινήσει με 10 πόντους και 4/4 δίποντα. Αποχώρησε από το γήπεδο με φορείο, μπροστά στους έντρομους συμπαίκτες του, υπό το ζεστό, έντονο χειροκρότημα των φιλάθλων της Καχασόλ.

by Dr.Ball

ΥΓ. Το βίντεο της επίμαχης, βίαιης, φάσης βρίσκεται σε αυτόν τον σύνδεσμο.

Ξεκινώντας την άθληση

Η αγωνιστική σεζόν ξεκινά και στο σιγά σιγά και πολύς κόσμος που παρακολουθεί τους αγώνες εμφανίζει τη διάθεση (που ίσως εμφανίστηκε και πέρυσι αλλά… αναβλήθηκε για φέτος!) να ξεκινήσει να αθλείται. Εάν επιθυμούσατε να ασκηθείτε αλλά το αναβάλλατε συνεχώς, όλες οι έρευνες δείχνουν ότι τώρα, με τη μέγιστη συχνότητα της παχυσαρκίας και των καρδιαγγειακών και άλλων παθήσεων, όπως ο διαβήτης, είναι η καταλληλότερη εποχή. Ας δούμε τι πρέπει να προσέχει ο κάθε άνθρωπος όταν ξεκινά τη, μη επαγγελματική άθληση.

Η πιο λογική ερώτηση που έχει συνήθως κάποιος όταν ξεκινά να αθλείται είναι το αν η φυσική του κατάσταση του επιτρέπει να ασκηθεί. Είναι σημαντικό σε αυτήν τη φάση να προσέξετε ενδεχόμενα υπαρκτά προβλήματα υγείας. Έτσι, όσοι αντιμετωπίζουν καρδιαγγειακά προβλήματα και υπέρταση, όσοι πάσχουν από σακχαρώδη διαβήτη, άσθμα ή υποφέρουν συχνά από επεισόδια ζάλης, καλό θα είναι να συμβουλευθούν τον γιατρό τους πριν αρχίσουν την άσκηση σε οποιοδήποτε βαθμό.

Ας εστιάσουμε σε κάθε ηλικιακή ομάδα ξεχωριστά, παραλείποντας τα μικρά παιδιά τα οποία συνιστούν ιδιαίτερη κατηγορία με την οποία θα ασχοληθούμε σε άλλη χρονική στιγμή. Σε κάθε περίπτωση, το σημαντικό που θα πρέπει να θυμάται ο καθένας είναι ότι η πρόοδος επιτυγχάνεται σιγά σιγά, με ομαλή βελτίωση.

ΑΣΚΗΣΗ ΣΕ ΝΕΟΥΣ
Οι νέοι άνθρωποι, συνήθως ελεύθεροι οποιασδήποτε πάθησης, μπορούν να ξεκινήσουν να ασχολούνται με οποιοδήποτε άθλημα οι ίδιοι προτιμούν ή ταιριάζει στο σωματότυπό τους. Έτσι, θα πρέπει να επιδιώξουν την άθληση για 20-30 λεπτά, για 3-4 φορές την εβδομάδα. Ανεξάρτητα με το δύσκολο πρόγραμμα, κάθε νέος άνθρωπος πρέπει να βρει το χρόνο, οργανώνοντας τον πιθανώς ανάλογα με την παρέα του. Θα πρέπει, όμως, να συνηθίσει να ασκείται τακτικά πριν αυξήσει τη διάρκεια και την ένταση της άθλησής του.

ΑΣΚΗΣΗ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΗΛΙΚΙΑ
Όσο νωρίτερα ξεκινά κανείς την άσκηση, τόσο το καλύτερο. Άτομα στη μέση ηλικία, δεν πρέπει να διστάζουν να ξεκινήσουν δραστηριότητες για τις οποίες τους παροτρύνουν φίλοι ή συνάδελφοι ή τους συστήνει ο γιατρός μετά από κάποια πάθηση. Το να είναι κάποιος δραστήριος μετά τα 40, τα 50 ή και σε μεγαλύτερη ηλικία είναι καθοριστικός παράγοντας για την καλύτερη λειτουργία του οργανισμού. Πάντα, όμως, θα πρέπει να αποφεύγονται οι υπερβολές. Είναι κακό να ξεκινήσει να ασκείται υπερεντατικά κανείς, αφού μπορεί σύντομα να διαπιστώσει ότι οι δυνάμεις του δεν του επιτρέπουν να συνεχίσει σε αυτόν το ρυθμό. Οι πιο απλές συμβουλές για άσκηση στη μέση ηλικία είναι: i) όσο το δυνατόν περισσότερο περπάτημα στο δρόμο για τη δουλειά, ii) σκάλες αντί για ασανσέρ, iii) βόλτες γύρω από το τετράγωνο ή περπάτημα μαζί με το σκύλο, iv) διαδρομές με ποδήλατο για τα ψώνια ή περπάτημα μέχρι το σούπερ-μάρκετ, v) οργάνωση, σε οικογενειακό ή φιλικό περιβάλλον, εκδρομών και περιπάτων, vi) συμμετοχή σε ομάδες χορού.

ΑΣΚΗΣΗ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΗΛΙΚΙΑ
Για τους ηλικιωμένους, απαιτείται πολλή προσοχή στην έναρξη της άθλησης και θα πρέπει, σίγουρα, πριν ξεκινήσουν να ακολουθήσουν έναν προληπτικό ιατρικό έλεγχο. Η καλύτερη συμβουλή είναι η απώλεια βάρους, σε όσους το έχουν ανάγκη, και ο έλεγχος της πίεσης και των σφυγμών, ενώ απαιτείται περιοδικός έλεγχος της καρδιακής και αναπνευστικής λειτουργίας και εξετάσεις ούρων και αίματος. Οι καλύτερες διέξοδοι για άσκηση στην τρίτη ηλικία είναι το περπάτημα, το κολύμπι και διάφορες ήπιες αεροβικές ασκήσεις (διατάσεις και επιτόπιες κινήσεις).

ΑΣΚΗΣΗ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΕΡΙΟΔΟ ΑΠΟΧΗΣ
Άτομα που απείχαν για χρόνια από κάθε μορφή άσκησης, ή άτομα παχύσαρκα, θα πρέπει να επιλέξουν μορφές άθλησης που δε σχετίζονται με το σωματικό βάρος. Οι κίνδυνοι μετά την αποχή περιλαμβάνουν, κυρίως, τραυματισμούς στους αστραγάλους, τα πέλματα και τα γόνατα. Οπότε, το ξεκίνημα της άσκησης με κολύμπι ή ποδήλατο είναι η ιδανική λύση.

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που πάντα πρέπει να θυμάστε είναι ότι η καλύτερη εποχή για να ξεκινήσετε την άσκηση είναι όταν το σκεφθείτε. Και, κυρίως, η συνετή και όχι υπερεντατική άσκηση, χωρίς υπερβολές αλλά με σταδιακή πρόοδο είναι αυτή που φέρνει τα ευεργετικά αποτελέσματα.

by Dr.Ball

Κίνδυνοι στην εγκυμοσύνη μιας αθλήτριας

Μια μέρα του Δεκεμβρίου του 2004, στην προπόνηση της γυναικείας ομάδας μπάσκετ του Πανεπιστημίου του Λούιβιλ, ο προπονητής στράφηκε σε μία από τις παίκτριές του, την Κόνι Νιλ και της είπε σε αυστηρό ύφος: «έχεις βαρύνει και έχει γίνει πολύ αργή, είσαι σα να κουβαλάς μόνιμα ένα πεντόκιλο». Στην πραγματικότητα, είχε πέσει έξω για περίπου 2 κιλά. Η Κόνι Νιλ, μέλος της βασικής πεντάδας του πανεπιστημίου της, στα 20 της έμεινε έγκυος και το έκρυψε από όλους, συμπαίκτες, προπονητή και οικογένεια, και έφτασε στον 8ο μήνα της εγκυμοσύνης της παίζοντας μπάσκετ χωρίς κανείς να το γνωρίζει.

Ο κύβος για αυτήν ερρίφθη στις 26 Δεκεμβρίου όταν γύρισε σπίτι μετά την προπόνηση με αφόρητους πόνους και συστολές που διήρκεσαν αρκετή ώρα μέχρι να υποχωρήσουν. Το ίδιο βράδυ αποκάλυψε την αλήθεια στη μητέρα της και στην καλύτερή της φίλη. Την επόμενη μέρα της ήταν αδύνατο να προπονηθεί. Όταν μια συμπαίκτριά της τη ρώτησε αν είναι καλά, αυτή αποχώρησε κλαίγοντας από το παρκέ. Στη συνέχεια εξομολογήθηκε την πραγματικότητα στον, απόφοιτο του πανεπιστημίου, βοηθό προπονητή, ο οποίος μίλησε στον προπονητή τους.

Το σοκ και οι τύψεις του προπονητή ακολουθήθηκαν από το αυτονόητο. Η Κόνι Νιλ αποχώρησε από τις προπονήσεις και, λιγότερο από ένα μήνα αργότερα, γέννησε την κόρη της. Όντας στην 36η εβδομάδα της κύησης η Νιλ έπαιζε σε αγώνες (θα μπορούσε μέχρι και να κατηγορηθεί η ομάδα της ότι έπαιζε έξι εναντίον πέντε!), ενώ, βρισκόμενη στο τρίτο τρίμηνο, έβαλε 21 πόντους με 6 τρίποντα, εναντίον του Μπολ Στέιτ. Οι προπονήσεις γίνονταν όλο και πιο βασανιστικές για αυτήν, κι όμως, κανείς δεν αναγνώρισε την εγκυμοσύνη της λόγω της σωματοδομής της.

Η Κόνι Νιλ ρίσκαρε την υγεία του παιδιού της, φοβούμενη ότι θα έχανε την υποτροφία, τις σπουδές, τη φήμη της, αλλά δικαιώθηκε καθώς γέννησε ένα μωρό υγιέστατο έστω και αν στερήθηκε τη βασική προγεννητική φροντίδα.

Αυτή η περίπτωση είναι μοναδική, όχι μόνο γιατί δεν έχει καταγραφεί άλλη μητέρα που να παίζει μπάσκετ τόσο συστηματικά και έντονα, σε τόσο προχωρημένη εγκυμοσύνη, αλλά και γιατί είχε ένα απρόσμενο ευτυχές αποτέλεσμα. Στην πραγματικότητα, το μπάσκετ δεν είναι και η ιδανική άσκηση για την περίοδο της εγκυμοσύνης, διότι περιλαμβάνει έντονα λυγίσματα και υπερβολική πίεση στον κορμό. Γενικώς, το άθλημα που αντενδείκνυται πλήρως κατά την κύηση είναι η άρση βαρών.

Η υπερβολική άσκηση ή ο λάθος τύπος ασκήσεων μπορεί να έχουν αντίθετα αποτελέσματα για τη μητέρα και το αγέννητο παιδί και να μειώσουν το ρυθμό εμβρυϊκής ανάπτυξης, ώστε το νεογέννητο να ζυγίζει λιγότερο αμέσως μετά τη γέννηση. Συμπτώματα όπως αίσθημα λιποθυμίας, μητροραγγία και πόνος στην κοιλιά ή το στήθος κατά την άσκηση απαιτούν άμεση διακοπή της και ενημέρωση του γιατρού. Άλλες πιθανές παρενέργειες στην εγκυμοσύνη της υπερβολικής άσκησης είναι η ναυτία, η κατακράτηση υγρών, οι πονοκέφαλοι, οι πόνοι στις αρθρώσεις και η πρόωρη ρήξη των υμένων.

Μετά τη γέννηση η, ήπια αρχικά άσκηση θα πρέπει να ξεκινάει μετά το πέρας περίπου 6 εβδομάδων για μια γυναίκα, ή περίπου στο μισό για μια επαγγελματία αθλήτρια και καλό θα είναι η αρχική επαναφορά να γίνεται κολύμπι και περπάτημα. Η Κόνι Νιλ επανήλθε στις προπονήσεις 26 ημέρες μετά τον τοκετό, ενώ, το χθεσινό μας παράδειγμα, η Κάντας Πάρκερ, που είχε πιο επαγγελματική αντιμετώπιση, ξεκίνησε να παίζει στους αγώνες περίπου 1,5 μήνα μετά.

Η άθληση κατά την εγκυμοσύνη μπορεί να προσφέρει πολλά, αλλά θα πρέπει να γίνεται πάντα με προσοχή, ειδικά όταν διαταράσσουν την καριέρα μιας επαγγελματίας αθλήτριας.

by Dr.Ball

Η εγκυμοσύνη στις επαγγελματίες μπασκετμπολίστριες

Η εγκυμοσύνη και η γέννηση ενός παιδιού αναφέρεται συχνά ως το πιο συγκλονιστικό γεγονός στη ζωή μιας γυναίκας και στη συνύπαρξη ενός ζευγαριού. Ωστόσο, οι ρυθμοί της σημερινής καθημερινότητας και η εργασιακή ανασφάλεια έχουν μετατρέψει την απόφαση για ένα ζευγάρι για το πότε μπορεί να επιχειρήσει να αποκτήσει παιδί σε δυσεπίλυτο γρίφο. Στην περίπτωση των επαγγελματιών αθλητριών, και δη των μπασκετμπολιστριών τα πράγματα είναι κι εκεί περίπλοκα. Χαρακτηριστικά, φέτος το WNBA ταρακουνήθηκε από την εγκυμοσύνη της Κάντας Πάρκερ, MVP και ρούκι της χρονιάς πέρσι, επίσης η πρώτη ρούκι που κάρφωσε στο πρωτάθλημα, και εν πολλοίς, πιθανότατα, η καλύτερη παίκτρια στον κόσμο αυτή τη στιγμή. Η Πάρκερ ανακοίνωσε στις αρχές του 2009 ότι είναι έγκυος, περίπου ένα μήνα μετά το γάμο της με τον μπασκετμπολίστα Σέλντεν Ουίλιαμς (με τον οποίο ήταν για αρκετά χρόνια αρραβωνιασμένη). Στην ιδέα ότι η νέα σεζόν θα βρει εκτός φόρμας το πιο σημαντικό νέο όνομα του γυναικείου μπάσκετ, αρκετοί άνθρωποι του χώρου δεν έκρυψαν τη δυσαρέσκειά τους για την επιλογή που είχε στην παρούσα φάση μια αθλήτρια το όνομα της οποίας βρισκόταν σε πολλές αφίσες και συμφωνίες για διαφημίσεις.

Βέβαια, η Πάρκερ, αδελφή του επίσης γνωστού μπασκετμπολίστα Άντονι, δήλωσε ότι η εγκυμοσύνη σε αυτή τη φάση ήταν εκτός προγράμματος και την εξέπληξε. Η ουσία, όμως, και αυτό που πολύς κόσμος δε γνωρίζει, είναι ότι μία (φυσιολογική) εγκυμοσύνη δε συνεπάγεται 9 μήνες αποχή από την αθλητική δραστηριότητα, το αντίθετο μάλιστα. Αυτό είναι σημαντικό τόσο για τις επαγγελματίες αθλήτριες, όσο και για κάθε γυναίκα.

Όταν μία γυναίκα είναι έγκυος το σώμα της υφίσταται μία σειρά από δραματικές αλλαγές. Το σωματικό της βάρος αυξάνεται κατά 25% και ο ρυθμός μεταβολισμού και τα αποθέματα οξυγόνου αυξάνονται επίσης. Η έγκυος χρειάζεται 3000 περισσότερες χιλιοθερμίδες την ημέρα και εμφανίζονται αλλαγές στο μεταβολισμό των υδατανθράκων, των πρωτεϊνών και στην ισορροπία του αζώτου. Ο όγκος του αίματος που κυκλοφορεί στο σώμα αυξάνεται κατά 40% και η σύστασή του μεταβάλλεται με υψηλότερα επίπεδα ερυθρών αιμοσφαιρίων και λιπιδίων. Επιπλέον, μεταξύ άλλων, το αίμα πήζει πιο εύκολα και ο καρδιακός ρυθμός αυξάνεται.

Μία γυναίκα δε χρειάζεται να σταματήσει να αθλείται στη διάρκεια της (φυσιολογικής) εγκυμοσύνης. Πράγματι, υπάρχουν αξιοσημείωτα στοιχεία που υποστηρίζουν ότι μία επαγγελματίας αθλήτρια μπορεί να ακολουθεί, εν πολλοίς, μια συστηματική άσκηση ενώ και για κάθε έγκυο η άσκηση μπορεί να βελτιώσει την ποιότητα της εγκυμοσύνης και να βοηθήσει, κατά τη διάρκεια του τοκετού, σε πιο αποτελεσματικές συσπάσεις.

Οι επαγγελματίες αθλήτριες μπορούν να συνεχίσουν την άσκηση και αφού μείνουν έγκυες, αλλά θα πρέπει να μειώσουν την έντασή της. Προτεινόμενος καρδιακός ρυθμός είναι οι 140 παλμοί ανά λεπτό (κατά τη μέγιστη ένταση σε έναν αγώνα οι σφύξεις μπορεί να βρίσκονται στα πλαίσια του 200 παλμοί ανά λεπτό). Επιπλέον, καλό είναι η άσκηση να περιορίζεται μέχρι τα 30 λεπτά κάθε φορά και να μην επαναλαμβάνεται περισσότερες από 4 φορές την εβδομάδα. Όσο προχωράει η εγκυμοσύνη θα πρέπει στο πρόγραμμα άσκησης να περιλαμβάνονται αυξημένες περίοδοι χαλάρωσης.

Επομένως, μία επαγγελματίας μπσκετμπολίστρια μπορεί, ως ένα βαθμό, να διατηρήσει τη φυσική της κατάσταση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της ακολουθώντας διάφορες ασκήσεις, κυρίως κολύμβηση, περπάτημα και ποδηλασία (στους περιορισμούς και το τι πρέπει να αποφεύγει θα αναφερθούμε στο αυριανό άρθρο). Για τις παίκτριες των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων μπάσκετ που ακολουθούν το κλασικό πρόγραμμα Οκτώβρη – Μάιο, το πιθανότερο είναι ότι μία κύηση θα τους κοστίσει μια σεζόν εκτός γηπέδων. Ωστόσο, μια μπασκετμπολίστρια του WNBA, με έτοιμο συμβόλαιο για την επόμενη σεζόν, μπορεί να προγραμματίσει (όταν είναι εφικτό) την εγκυμοσύνη της την περίοδο της off-season, που για αυτό το πρωτάθλημα είναι από Οκτώβρη με Μάη.

Επιστρέφοντας στην Κάντας Πάρκερ, θα πρέπει να αναφέρουμε ότι γέννησε στις 13 Μαΐου, άρα είναι αρκετά πιθανό να ήταν έγκυος, 8 μήνες πριν, όταν έπαιζε στους τελικούς της Δύσης. Με τη φετινή σεζόν να έχει αρχίσει 3 εβδομάδες μετά τον τοκετό της, είναι λογικό η Πάρκερ να είναι λίγο εκτός φόρμας στο ξεκίνημα, ωστόσο, τα πλέι-οφ αρχίζουν σε ένα μήνα, οπότε η περσινή MVP θα έχει το περιθώριο να βρει τη φόρμα της στην κατάλληλη περίοδο.

by Dr.Ball

ΥΓ. Στο αυριανό άρθρο θα μιλήσουμε για το ποιες ασκήσεις πρέπει να αποφεύγονται κατά την εγκυμοσύνη και για την μοναδική ιστορία μιας μπασκετμπολίστριας που έκρυψε την κύησή της και έπαιζε μέχρι 8 μηνών.

Φάκελος Μινγκ Γιάο (Μέρος II)

Ενώ όλοι στο Χιούστον προετοιμάζονταν σιγά σιγά για την επόμενη σεζόν, ο υπόλοιπος Ιούνιος είχε μόνο άσχημα νέα για τον Γιάο. Την τελευταία εβδομάδα του μήνα, κι ενώ όλοι περίμεναν να δουν το πόδι του να έχει βελτιωθεί και να ακολουθεί μια πορεία προς τη θεραπεία, μια τοπική εξέταση ανησυχεί το γιατρό του, που ανακοινώνει ότι ο παίκτης δεν είχε θεραπευτεί και δεν μπορούσε να υπολογίσει την περίοδο που θα έμενε εκτός αγωνιστικών υποχρεώσεων. Στις 29 Ιουνίου ο Μινγκ μπαίνει για αξονική τομογραφία στον αστράγαλο. Τα αποτελέσματα είναι σοκαριστικά. Εν μέσω οιδήματος και ατελούς δεσίματος του οστού, οι γιατροί του Χιούστον ανακοινώνουν ότι το κάταγμα δεν είχε κλείσει, είχε εξαπλωθεί περισσότερο!

Τα δημοσιεύματα οργιάζουν. Στις 29 και 30 Ιουνίου, το Associated Press και η Houston Chronicles γράφουν ότι ο Γιάο σκέφτεται ποια θεραπεία θα ακολουθήσει και ανάλογα με την επιτυχία της μπορεί να τον αφήσει έξω από την επόμενη σεζόν ή να σημάνει το τέλος της καριέρας του! Την πρώτη εβδομάδα του Ιουλίου, οι Ρόκετς συνειδητοποιούν ότι θα προχωρήσουν χωρίς τον σέντερ τους την επόμενη σεζόν και ζητούν από το NBA την εξαίρεση τραυματισμένου παίκτη (disabled player exception, σύμφωνα με την οποία γίνεται εξαίρεση στο salary cap ώστε να εξοικονομήσει χρήματα η ομάδα από τον παίκτη που θα χάσει τη σεζόν για να υπογράψει κάποιον free agent). Στις 3 Ιουλίου ανακοινώνουν την απόκτηση του Τρέβορ Αρίζα και στις 14 Ιουλίου δίνουν 2 εκατομμύρια δολλάρια στην Ατλάντα και 500.000 στην Μπαρτσελόνα για να πάρουν τον Ντέιβιντ Άντερσεν.

Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΙΑ ΕΓΧΕΙΡΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΟΥ ΙΛΓΚΑΟΥΣΚΑΣ

Στις 17 Ιουλίου ο Γιάο μαζί με τους γιατρούς που τον παρακολουθούν αποφασίζουν να υποβληθεί σε χειρουργική διορθωτική επέμβαση. Πρόκειται για μια λεπτή και περίπλοκη επέμβαση, κατά την οποία επιχειρείται σμίλευση των οστών στο πέλμα, με σκοπό να χαμηλώσει το τόξο του ποδιού, ώστε τελικά να μην υφίσταται τόσο έντονες και επαναλαμβανόμενες πιέσεις, που οδηγούν σε κατάγματα κόπωσης. Παράλληλα, ειπώθηκε ότι οι χειρουργοί θα δέσουν την περιοχή του κατάγματος με βίδες ώστε να γίνει η επούλωσή του ταχύτερα. Ένα ειδικό οστικό μόσχευμα θα τοποθετηθεί στο σημείο, το οποίο θα προάγει την ανακατασκευή του οστού. Την εγχείρηση θα κάνει ο γιατρός Tom Clanton στο Memorial Hermann Sports Medicine Institute.

Σε μια σχεδόν πανομοιότυπη επέμβαση είχε υποβληθεί ο Ζιντρούνας Ιλγκάουσκας, τον Ιανουάριο του 2000, μετά από έναν παρόμοιο τραυματισμό. Έκτοτε, ο Λιθουανός σέντερ δεν έχει υποστεί κανέναν τραυματισμό, έχει γεμάτες σεζόν και εξακολουθεί να παίζει σε υψηλότατο ποιοτικά επίπεδο, σήμερα στα 34 του. Ο Γιάο, εκτός από αρκετούς ειδικούς, συμβουλεύτηκε και τον Ιλγκάουσκας για να λάβει την απόφασή του και κατέληξε στο να προχωρήσει στην εγχείρηση, ελπίζοντας σε ένα καλύτερο αύριο για την καριέρα του.

Μετά από μία τέτοια επέμβαση ο παίκτης θα απέχει από κάθε αγωνιστική δραστηριότητα για τουλάχιστον 6 μήνες. Στη συνέχεια, μπαίνοντας σιγά σιγά σε πρόγραμμα αποθεραπείας, φυσικοθεραπείας και επαναφοράς του άκρου θα φτάσει το πόδι του σε μία καλή κατάσταση, για να μπορέσει να δουλέψει ο αθλητής σε επίπεδο φυσικής κατάστασης και ενδυνάμωσης, τομείς στους οποίους θα έχει χάσει πολλά στάδια. Ύστερα από αυτόν το μαραθώνιο, οι εκτιμήσεις είναι ότι ο Γιάο θα χάσει όλη την επόμενη χρονιά και θα μπορέσει να είναι έτοιμος για την προετοιμασία της σεζόν 2010-11, σε περίπου 14 μήνες από τώρα.

Ο Κινέζος γίγαντας, μια δύναμη της φύσης ανήμπορη να αντιδράσει μπροστά στην ατυχία του, ευχαρίστησε τον κόσμο για τη στήριξη και υποσχέθηκε ότι θα κάνει τα πάντα για να επανέλθει πλήρως…

by BEN & Dr.Ball

Φάκελος Μινγκ Γιάο (Μέρος I)

Από την πρώτη μέρα που μπήκε στο ΝΒΑ, ο Κινέζος γίγαντας Μινγκ Γιάο φαινόταν ότι θα έγραφε ιστορία και θα απασχολούσε συνεχώς τον τύπο και τους φιλάθλους. Όχι μόνο γιατί ήταν ο πρώτος μη Αμερικανός που έγινε νο.1 στο ντραφτ χωρίς να έχει παίξει σε κολλέγιο, όχι μόνο γιατί όλοι έβλεπαν ότι ξεχείλιζε από ταλέντο, αλλά και γιατί μία ολόκληρη χώρα (και μάλιστα η πλέον πολυπληθής του πλανήτη) παρακολουθούσε κάθε βήμα του.

Είναι αναμφισβήτητο ότι κάθε χρόνος που πέρασε από εκείνη τη βραδιά των ντραφτ του Ιουνίου του 2002 μέχρι σήμερα ο Γιάο, μπασκετικά, βελτιώνεται, δυναμώνει το κορμί του, μετατρέπεται από ένα διστακτικό, πανύψηλο, σχετικά ευέλικτο παιδί, σε έναν τυραννόσαυρο της ρακέτας χωρίς προφανή τρόπο αντιμετώπισης. Κι όμως, έναν τέτοιο παίκτη, με αυτά τα προσόντα και την εξέλιξη, εκεί που φαινόταν ότι θα μπορούσε να γίνει ο απόλυτος κυρίαρχος σέντερ του NBA, τον χτύπησε ένας αντίπαλος πέρα από τις δυνάμεις και τον έλεγχό του… οι τραυματισμοί.

Από το ξεκίνημα της σεζόν του 2005, έχει πάθει 5 φορές κάποιο κάταγμα στα πόδια του και έχει υποβληθεί σε μία εγχείρηση. Έτσι, ενώ τις 3 πρώτες σεζόν του στο NBA έπαιξε το 99% των αγώνων, τις επόμενες 3 αγωνίστηκε μόλις στο 65%, χάνοντας κάθε φορά μήνες λόγω της αποθεραπείας.

Πέρυσι το καλοκαίρι ο Γιάο νόμισε ότι περνούσε την πιο έντονη στιγμή της καριέρας του, όταν λίγο καιρό πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου έπαθε κάταγμα κόπωσης στο αριστερό του πόδι. Ακολούθησε ένας αγώνας δρόμου για να προλάβει να αγωνιστεί στους αγώνες της πατρίδας του και τελικά τα κατάφερε. Οι Ρόκετς δυσανασχέτησαν, πολλοί απόρησαν ως προς το αν έκανε τη σωστή επιλογή για τη συνέχεια της καριέρας του, αλλά ο Γιάο ήταν αποφασισμένος.

Η επόμενη σεζόν, η φετινή, έμοιαζε με ένα συνεχή αγώνα δρόμου. Μπορεί ο Κινέζος σέντερ να έπαιξε σε 77 από τους 82 αγώνες της κανονικής περιόδου, αλλά ήταν φανερά ταλαιπωρημένος. Αντιμετώπισε ένα διάστρεμμα στον αστράγαλο το Νοέμβριο και αρθραλγίες (πόνο στην άρθρωση) στο δεξί του γόνατο τον Ιανουάριο. Το Χιούστον, με αυτόν ηγέτη, έφτασε για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια στο δεύτερο γύρο των πλέι-οφ, αλλά εκεί, στο τρίτο ματς απέναντι στους Λέικερς, άνοιξεο ασκός του Αιόλου…

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΟΥ ΣΟΚ

Ο τραυματισμός του στην αρχή έμοιασε σαν ένα διάστρεμμα στον αριστερό αστράγαλο. Ο ίδιος ο Γιάο εκμυστηρεύτηκε στον Αρτέστ ότι θα αγωνιστεί μάλλον στον 5ο, ίσως και στον 4ο, αγώνα, ο Ρον το δήλωσε δημόσια στις 9 Μαΐου και ο Μπατίερ βγήκε και είπε «ο Θεός να ευλογεί τον Αρτέστ», για τα καλά νέα που τους έδωσε. Μία ημέρα μετά, όμως, οι κατάλληλες εξετάσεις απέδειξαν ότι αυτό που είχε υποστεί ο Κινέζος σταρ ήταν ένα κάταγμα κόπωσης στο σκαφοειδές οστό του ταρσού. Κάτι παρόμοιο, δηλαδή, με αυτό που είχε πάθει και την περσινή σεζόν. Στις 10 Μαΐου, οι Ρόκετς ανακοινώνουν ότι ο Γιάο δε θα παίξει στα υπόλοιπα πλέι-οφ, ενώ στις 11 Μαΐου, ο ίδιος ο παίκτης δήλωσε ότι «τα πράγματα είναι καλύτερα από πέρυσι. Σκέφτομαι μόνο την επόμενη σεζόν. Θα ακολουθήσω τη φυσικοθεραπεία μου και όλα θα πάνε καλά. Πέρυσι, οι ανησυχία ήταν μεγαλύτερη». Έκλεισε μάλιστα τις δηλώσεις του στη Houston Chronicle με τη χαρακτηριστική, τραγική εκ των υστέρων, δήλωση: «Το να χάνεις την υπόλοιπη σειρά των πλέι-οφ είναι ενοχλητικό, αλλά πρέπει να σκέφτεσαι θετικά. Είναι καλύτερα από πέρυσι». Την ίδια ώρα ο προπονητής του, Ρικ Έιντελμαν έλεγε: «ήταν μεγάλη ατυχία, αλλά το καλό είναι ότι σε 2 μήνες θα είναι μια χαρά». Κανείς δεν περίμενε αυτά που θα ακολουθούσαν…

by BEN & Dr.Ball

ΥΓ. Διαβάστε αύριο, στο δεύτερο μέρος του αφιερώματος, τη συνέχεια του χρονικού, τα άσχημα νέα και τις αποφάσεις του Γιάο για τη συνέχεια.

Κάπνισμα στο γήπεδο: μια εγκληματική συνήθεια

Ο νέος νόμος περί απαγόρευσης του καπνίσματος στους χώρους εστίασης έρχεται, ελπίζουμε, να καλύψει πια οριστικά και το θέμα του καπνίσματος στα κλειστά γήπεδα μπάσκετ. Βεβαίως, υποτίθεται ότι στα γήπεδα απαγορεύεται η συγκεκριμένη συνήθεια και στα περισσότερα υπάρχουν και οι σχετικές πινακίδες, ωστόσο, το πρόβλημα έγκειται βασικά στην εφαρμογή της απαγόρευσης, η οποία θεωρούμε ότι πλέον μπορεί να γίνεται με μεγαλύτερη αυστηρότητα.

Το κάπνισμα αποτελεί ούτως ή άλλως αιτιολογικό παράγοντα για παθήσεις του αναπνευστικού συστήματος, της καρδιάς και των αγγείων του καπνιστή. Ωστόσο, την τελευταία δεκαετία ως επί το πλείστον τείνει να γίνει πλέον κοινός τόπος το ότι ο παθητικός καπνιστής αντιμετωπίζει και αυτός μια σοβαρή απειλή για την υγεία του.

Για να αποτελέσει ο καπνός του τσιγάρου παράγοντα κινδύνου για την ανάπτυξη νοσολογίας σε κάποιον μη καπνιστή θα πρέπει ο τελευταίος να εκτίθεται σε αυτόν για αρκετές ώρες, ορισμένες ημέρες της εβδομάδας, σε έναν κλειστό χώρο. Ένα κλειστό γήπεδο μπάσκετ με αρκετές χιλιάδες κόσμο εντός του, εκ των οποίων αρκετοί καπνίζουν με αποτέλεσμα, συχνά, το σχηματισμό ενός νέφους καπνού στην οροφή του, αποτελεί σαφώς έναν κλειστό χώρο, συνηθέστερα με ανεπαρκή εξαερισμό, στον οποίο ο φίλαθλος παραμένει για περίπου 3 ώρες, ενώ κάποιος κάτοχος εισιτηρίου διαρκείας η θαμώνας του γηπέδου εκτίθεται στον καπνό ενίοτε μέχρι και δύο ημέρες την εβδομάδα. Άρα, μπορούμε να θεωρήσουμε ότι το γήπεδο πράγματι αποτελεί χώρο που μπορεί να ελλοχεύει κινδύνους λόγω του παθητικού καπνίσματος.

Επιπλέον, είναι αξιοπρόσεκτο ότι σε ένα γήπεδο μπάσκετ, ακόμη και αν θεωρήσουμε ότι δεν υπάρχει κάποιος για να εφαρμόσει την απαγόρευση του καπνίσματος, δεν υπάρχουν σαφώς, ούτε κατά διάνοια, περιοχές καπνιζόντων και μη. Επομένως, μπορεί ο οποιοσδήποτε, ακόμη και ένα μικρό παιδί, να εκτίθεται στον καπνό των γύρω του που βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής από αυτόν.

Μελέτες και επιστημονικά δεδομένα μας δίνουν ανησυχητικά αποτελέσματα για την επίδραση του παθητικού καπνίσματος: η έκθεση στον καπνό του τσιγάρου προκαλεί μια επιβλαβή επίδραση στη λειτουργική κατάσταση των αγγείων. Επιπλέον, αποτελεί παράγοντα κινδύνου για ανάπτυξη καρκίνου του πνεύμονα, ενώ θεωρείται πως παιδιά που εκτίθεντο σε μικρή ηλικία σε παθητικό κάπνισμα, έχουν αυξημένες πιθανότητες να εμφανίσουν καρκίνο του πνεύμονα όταν μεγαλώσουν. Ειδικά για τα παιδιά, η ύπαρξη καπνού στον περιβάλλοντα χώρο έχει βρεθεί ότι αυξάνει τον κίνδυνο για ωτίτιδες, λαρυγγίτιδες, επιβάρυνση αλλεργικής επιπεφυκίτιδας σε υπάρχουσα νόσο και κρίσεων άσθματος σε ασθματικούς.

Το κάπνισμα, λοιπόν, στο κλειστό γήπεδο μπάσκετ, μπορεί να θεωρηθεί μια εγκληματική ενέργεια. Μπορεί να επιφέρει προβλήματα σε άτομα που βρίσκονται εκεί απλώς και μόνο για να περάσουν λίγες ώρες χαλάρωσης παρακολουθώντας το αγαπημένο τους άθλημα. Ελπίζουμε ότι με το νέο νόμο θα επέλθει και αυστηρότερη εφαρμογή του στα γήπεδα. Αυτό πιθανώς να αποτελέσει την άρση ενός αρνητικού παράγοντα για τον οποίο γονείς αποφεύγουν να παίρνουν τα παιδιά τους στο γήπεδο. Με περισσότερα παιδιά στο γήπεδο, πιθανώς να τεθούν και ηθικά πλέον ζητήματα για μια πιο αρμοστή συμπεριφορά. Οι άνθρωποι του χώρου, επίσης, οφείλουν να δώσουν το σωστό παράδειγμα, από την οριστική εξάλειψη των απαράδεκτων φαινομένων του καπνίσματος στον πάγκο, δίπλα στους παίκτες (εικόνες της δεκαετίας του ’90 που ευτυχώς σήμερα εκλείπουν), έως και τα δημοσιογραφικά θεωρεία, όπου παρατηρείται συνεχές άναμμα και σβήσιμο δεκάδων τσιγάρων. Έτσι, σκαλί σκαλί, η απαγόρευση του καπνίσματος μπορεί να αποτελέσει ένα, έστω μικρό, βήμα για τη δημιουργία μιας πιο ανθρώπινης ατμόσφαιρας στα γήπεδα μπάσκετ.

by Dr.Ball

Ο τραυματισμός του Διαμαντίδη

Η απογευματινή προπόνηση της Τρίτης επεφύλασσε μια άσχημη έκπληξη για τον Παναθηναϊκό, αφού ο Ομπράντοβιτς είδε τον Δημήτρη Διαμαντίδη να αποχωρεί με πόνους στον τετρακέφαλο. Ας προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε καλύτερα τον τραυματισμό του παίκτη που αποτελεί τον κινητήριο μοχλό των «πρασίνων».

Αυτό που προκάλεσε τον πόνο στον Διαμαντίδη είναι μια θλάση στον τετρακέφαλο μυ του δεξιού ποδιού (αυτό δε θα το διαβάσετε σε άλλο site - είναι πληροφορία από το φυσικοθεραπευτή του Παναθηναϊκού), όπως διαπιστώθηκε από τη μαγνητική τομογραφία στη οποία υπεβλήθη. Η θλάση είναι μια ρήξη («σχίσιμο») του μυός, ποικίλου βαθμού. Ο τετρακέφαλος μυς είναι ο μυς του μηρού, πρόκειται για τη μεγάλη μυϊκή μάζα που βρίσκεται στο μπροστινό μέρος του μηρού και λέγεται έτσι ακριβώς γιατί αποτελείται από τέσσερις «κεφαλές» (πρακτικά τέσσερα σώματα μυών που ενώνονται στην αρχή και το τέλος τους).

Μια θλάση προκαλείται συνηθέστερα από ένα άμεσο και δυνατό χτύπημα στην περιοχή. Τα συμπτώματα που δίνει είναι πόνος, ευαισθησία και «πρήξιμο» στην πλευρά του τραυματισμού και, σπανιότερα, μια αίσθηση κενού στο μυ. Ειδικά η θλάση του τετρακεφάλου προκαλεί ένα διάχυτο πόνο στην πρόσθια περιοχή του μηρού.

Το θέμα με τον Διαμαντίδη έχει δημιουργηθεί επειδή ένας τραυματισμός του τετρακεφάλου απαιτεί «σεβασμό» στην αντιμετώπισή του. Δεν πρέπει να υποτιμηθεί γιατί μπορεί να επιδεινωθεί ή να υποτροπιάσει, με αποτέλεσμα να χρειαστεί μεγαλύτερη περίοδο ξεκούρασης ή, σε πιο ακραίες περιπτώσεις ακόμη και χειρουργική επέμβαση (για παράδειγμα εάν προκύψουν αιματικοί θρόμβοι). Μια βιαστική επιστροφή στο 100% της προπόνησης είναι αρκετά πιθανό να προκαλέσει υποτροπή ή επαναλαμβανόμενες μυϊκές θλάσεις, λόγω του ότι μπορεί να δημιουργηθεί ουλώδης ιστός, ο οποίος δεν είναι τόσο εύκαμπτος όσο ο μυϊκός.

Οι βασικές αρχές για την αντιμετώπιση ενός τέτοιου τραυματισμού δεν είναι πολλές, αλλά πρέπει να ακολουθηθούν με προσοχή: Εάν ο πόνος είναι έντονος χορηγούνται ήπια αναλγητικά φάρμακα. Η άσκηση, σε χαμηλότερη ένταση από τη συνηθισμένη, θα πρέπει να ξεκινήσει αφού έχει υποχωρήσει ο πόνος. Η λεγόμενη αρχή RICE έχει εφαρμογή στην περίπτωση αυτού του προβλήματος. Η RICE συνίσταται στα εξής: Σχετική ξεκούραση (Relative rest – που σημαίνει ότι ο αθλητής μπορεί με συγκεκριμένες ασκήσεις, ήπιας έντασης, να διατηρήσει τη φυσική του κατάσταση όσο καιρό κρατάει η επούλωση του τραύματος), Τοποθέτηση πάγου στο τραυματισμένο σημείο (Ice), εφαρμογή πιεστικής περίδεσης (Compressive bandaging), ανύψωση του άκρου (Elevation – βοηθά αρχικά στο να μειωθεί ο πόνος).

Για έναν επαγγελματία, γυμνασμένο, αθλητή του επιπέδου (αναφερόμαστε σε φυσική κατάσταση) του Διαμαντίδη, ο χρόνος επιστροφής υπολογίζεται σε περίπου 10 ημέρες. Χρειάζεται, όπως ειπώθηκε ανωτέρω, προσοχή και σταδιακή επανένταξη σε πλήρεις ρυθμούς, αλλά σε αυτό το επίπεδο, και με το σημαντικό αγωνιστικό πρόγραμμα να «τρέχει», είναι σίγουρο ότι ο παίκτης μαζί με τους γιατρούς της ομάδας θα επανεκτιμούν καθημερινά την κατάστασή του.

Εάν η εξέλιξη είναι καλύτερη της αναμενόμενης, είναι πιθανό ο πλέι-μέικερ του Παναθηναϊκού και της Εθνικής να προλάβει και το πρώτο ματς με τη Σιένα. Θα πρέπει, όμως, να υπάρχει στο μυαλό το πιθανότερο ενδεχόμενο, που είναι να απουσιάσει και από τα δύο παιχνίδια του ΟΑΚΑ, που άλλωστε απέχουν μόλις 7 και 9 ημέρες από την ημέρα του τραυματισμού. Πιθανώς, η χρησιμοποίησή του στα εντός έδρας ματς να εμπεριέχει κάποιο ρίσκο (για τους λόγους που ήδη αναφέραμε παραπάνω), αφού επιπλέον δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, ναι μεν, ο Διαμαντίδης είναι ένας αθλητής εξαιρετικής φυσικής κατάστασης, αλλά αυτός είναι ο δεύτερος – έστω ελαφρύς – τραυματισμός για τον «βιονικό» Έλληνα γκαρντ (είχε υποστεί και ένα ελαφρύ διάστρεμμα στον αριστερό αστράγαλο στις 12 του Φλεβάρη – από εκεί και η φωτογραφία) μέσα σε διάστημα ενός μήνα και αυτό δεν μπορεί παρά να αποτελεί ένα δείγμα ότι χρειάζεται, επιτέλους, κάποιο χρόνο ξεκούρασης από τις συνεχείς αγωνιστικές υποχρεώσεις.

by Dr.Ball

Φάκελος ΜακΓκρέιντι (Μέρος II)

Με αφορμή την ανακοίνωση ότι η φετινή χρονιά τελείωσε για αυτόν, και μετά το πρώτο μέρος, συνεχίζουμε σήμερα τον «Φάκελο ΜακΓκρέιντι» για να δούμε κάποιες λεπτομέρειες και παραλειπόμενα.

Η… ΚΑΤΑΡΑ ΤΗΣ MICROFRACTURE SURGERY

Η microfracture surgery που ήταν η θεραπεία που επελέγη στην παρούσα φάση για τον ΜακΓκρέιντι (και πραγματοποιήθηκε με επιτυχία προσθές) είναι μία χειρουργική μέθοδος αποκατάστασης των συνδέσμων του γόνατος μέσω της πρόκλησης μικροκαταγμάτων στο υποκείμενο οστό. Αποτελεί μία σύγχρονη μέθοδο που χρησιμοποιείται πολύ στον αθλητισμό γιατί αφήνει περιθώρια σχετικά γρήγορης επαναφοράς στους τραυματίες παίκτες σε σχέση με την αρθροπλαστική (αντικατάσταση ολόκληρης της άρθρωσης) που απαιτεί μεγαλύτερο χρόνο ξεκούρασης.

Είναι μία εγχείρηση που δεν είναι άγνωστη στον κόσμο του NBA και που έχει αποτελέσει σταθμό στην καριέρα πολλών παικτών και είναι ένα σημαντικό ερωτηματικό το σε τι κατάσταση θα είναι ο ΜακΓκρέιντι όταν, του χρόνου, θα προσπαθήσει να επανέλθει στην ενεργό δράση. Κατά μέσο όρο, όμως, για κάθε παίκτη που, μετά από τη συγκεκριμένη εγχείρηση, επανήλθε στην προηγούμενή του φόρμα υπάρχουν… δύο που είδαν την καριέρα τους να παίρνει την κατιούσα. Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν παίκτες όπως ο Κιντ, ο Στόκτον, ο Αμάρε Στουνταμάιρ και ο Ζακ Ράντολφ. Αντίθετα, ο Μπράιαν Γκραντ, ο ΜακΝτάις, ο Ουέμπερ, ο Άλαν Χιούστον, ο Πένι Χαρνταγουέι, δεν επανήλθαν ποτέ στην προηγούμενή τους φόρμα, ενώ για τον Τζαμάλ Μάσμπερν και τον Τερέλ Μπράντον αυτή η εγχείρηση αποτέλεσε ουσιαστικά το φινάλε της καριέρας τους. Τελευταίο παράδειγμα είναι ο Γκρεγκ Όντεν που στη ρούκι σεζόν του, πέρυσι υπεβλήθη σε αυτήν την εγχείρηση και φέτος παλεύει να αποδείξει ότι μπορεί να αντεπεξέλθει στις προσδοκίες που είχαν δημιουργηθεί για αυτόν από τις εξαιρετικές του εμφανίσεις στο κολέγιο.

ΔΕ ΘΑ ΤΟ ΜΑΘΟΥΜΕ ΠΟΤΕ

Το καλοκαίρι οι Ρόκετς επιχείρησαν ένα πείραμα που αν πετύχαινε θα μπορούσε ακόμη και να φέρει και τον τίτλο στο Χιούστον. Δίπλα στον, προβληματικό λόγω τραυματισμών και ατομισμού, ΜακΓκρέιντι και τον, προβληματικό λόγω τραυματισμών, Γιάο, έβαλαν τον, προβληματικό λόγω χαρακτήρα, Αρτέστ, σχηματίζοντας μία τριάδα με σπάνιο ταλέντο. Τελικά, στην διάρκεια της σεζόν αποδείχθηκε ότι δεν ήταν η αγωνιστική χημεία το πρόβλημα, αλλά οι τραυματισμοί. Με τον ΜακΓκρέιντι να έχει παίξει 35 αγώνες (με τη χρονιά να τελειώνει εδώ, όπως είδαμε), τον Αρτέστ 43 και τον Γιάο 53 (παρότι στις αρχές αυτός θεωρείτο ότι θα λείψει περισσότερο) από τους 56 αγώνες του Χιούστον, κρίνεται πλέον απόλυτα πετυχημένο το θέμα του Hoopshype για την καλύτερη ομάδα που δεν είδαμε ποτέ («best team noone ever saw»), ή όπως το είχε πει ο… Τσάντλερ στα ανεπανάληπτα «Φιλαράκια»: «And the world will never know»!

Ο ΚΑΛΟΣ ΞΑΔΕΡΦΟΣ

Μεγάλη… σπέκουλα είχε δημιουργηθεί στις αρχές της καριέρας του ΜακΓκρέιντι για το γεγονός ότι ήταν τρίτα ξαδέρφια με τον Βινς Κάρτερ. Με τον εκρηκτικό Βινς να κάνει εντυπωσιακή είσοδο στο ΝΒΑ ενθουσιάζοντας με τα προσόντα του, ο ΜακΓκρέιντι μπήκε στο μαγικό κόσμο με την… στάμπα του λιγότερου ταλαντούχου. Οι φοβερές του, όμως, χρονιές, το ταλέντο που έδειξε στο σκοράρισμα, σε συνδυασμό με μία κάμψη στη καριέρα του Κάρτερ, αντέστρεψαν αυτήν την εικόνα, με τα μίντια να παρουσιάζουν τον ΜακΓκρέιντι ως τον καλό ξάδερφο! Οι γνώμες, πάντως, έχουν αναστραφεί και πάλι, αφού ο Κάρτερ είναι πια ένας ώριμος παίκτης με γεμάτες σεζόν, ενώ ο ξάδερφός του αγωνίζεται να ξεπεράσει τις ατυχίες του.

Το απίστευτο στην υπόθεση είναι ότι μετά το 2001, η πορεία των δύο είναι ακριβώς αντίθετη! Τη σεζόν 2000-01 ήταν και οι δύο πολύ καλοί (Κάρτερ 75 αγώνες, 27.6 πόντους / ΜακΓκρέιντι 77 αγώνες, 26.8). Έκτοτε, όμως, ακολουθούν εντυπωσιακά αντίθετες πορείες: από το 2001 μέχρι το 2005, στις καλύτερες χρονιές του ΜακΓκρέιντι, ο Κάρτερ έχανε αρκετούς αγώνες λόγω προβλημάτων τραυματισμού, ενώ από το 2005 και μετά, που ο ΜακΓκρέιντι μένει έξω συνεχώς και δεν έχει παίξει ποτέ περισσότερους από 71 αγώνες, ο Κάρτερ είναι σταθερός και δυνατός χωρίς να έχει παίξει ποτέ λιγότερους από 76! Και για να το προχωρήσουμε ακόμη περισσότερο, ακόμη και τη σεζόν 2003-04 που ήταν η χειρότερη για τον ΜακΓκρέιντι στην πρώτη πενταετία που αναφέραμε (67 αγώνες), ο Κάρτερ έκανε την πιο γεμάτη του σεζόν από αυτές τις 5 χρονιές με 73 αγώνες!!!

Ανεξάρτητα από τον Κάρτερ, ο ΜακΓκρέιντι βρίσκεται σε ένα σταθμό για την καριέρας του και όταν βγει από αυτόν θα κριθεί πιθανώς και η «υστεροφημία» του. Προς το παρόν, πάντως, κάθε πρόβλεψη για την επόμενη χρονιά μοιάζει με γρίφο υψηλής δυσκολίας…

by BEN & Dr.Ball

Φάκελος ΜακΓκρέιντι (Μέρος I)

Άλλη μία σεζόν του Τρέισι ΜακΓκρέιντι κλείνει λειψή και γεμάτη απογοήτευση. Στις 18 Φεβρουαρίου ο σούπερ-σταρ των Ρόκετς ανακοίνωσε μέσω της επίσημης ιστοσελίδας του ότι η χρονιά σταματάει για αυτόν εδώ αφού αποφασίστηκε να κάνει εγχείρηση στο ταλαιπωρημένο του γόνατο.

ΚΑΡΙΕΡΑ ΓΕΜΑΤΗ ΚΕΝΑ

Ο ΜακΓκρέιντι, μαζί με τη φετινή, έχει παίξει 12 σεζόν στο NBA. Σε καμία από αυτές δεν έχει αγωνιστεί και στα 82 παιχνίδια της ομάδας του στην κανονική περίοδο. Πιο κοντά στο να συμμετάσχει σε όλους τους αγώνες έφτασε τη σεζόν 1998-99, αυτή του lock-out στο NBA, όταν και έπαιξε 49 από τους 50, όντας τότε sophomore στο Τορόντο με 22,6 λεπτά συμμετοχής, ξεκινώντας από τον πάγκο. Από τότε και μέχρι σήμερα παίζει κατά μέσο όρο 67 αγώνες τη χρονιά, με αποκορύφωμα τη φετινή που σταμάτησε στους 35.

ΑΠΟ ΤΟ ΖΕΝΙΘ ΣΤΟ ΝΑΔΙΡ

Μπαίνοντας στο NBA ως ένας καλογυμνασμένος και εκρηκτικός σκόρερ, οι περισσότεροι προέβλεψαν ότι θα κάνει θραύση και γρήγορα επιβεβαιώθηκαν. Από το 2000 (πρώτη του χρονιά στο Ορλάντο και πρώτη ως βασικός) μέχρι το 2005 έπαιζε σε κάθε σεζόν (εκτός από το 2003-04) τουλάχιστον 75 αγώνες, σκοράροντας τουλάχιστον 25 πόντους μ.ο. Καλύτερη του χρονιά το 2002-03 όταν με 32.1 πόντους ήταν πρώτος σκόρερ στη λίγκα, ενώ στις 9 Δεκεμβρίου του 2004 έκανε όλον τον μπασκετικό κόσμο να παραμιλάει αφού κατάφερε να σκοράρει 13 πόντους σε 33 δευτερόλεπτα, οδηγώντας το Χιούστον στη νίκη με 81-80 εναντίον του Σαν Αντόνιο. Με τον Γιάο δίπλα του, σχημάτισαν ένα πολλά υποσχόμενο δίδυμο και μπήκαν στα πλέι-οφ όπου, παρότι τους σταμάτησε το Ντάλας στον πρώτο γύρο με 4-3 νίκες, μοίρασαν υποσχέσεις για καλύτερη πορεία την επόμενη σεζόν.

Η χρονιά 2005, όμως, αντί για το πρώτο σκαλοπάτι στο δρόμο για την απόλυτη καταξίωση, αποτέλεσε το πρώτο βήμα για την πτώση. Στις 4 χρονιές του από το 2005 μέχρι σήμερα ο ΜακΓκρέιντι παίζει κατά μέσο όρο 55 αγώνες κάθε σεζόν, δεν έχει περάσει ποτέ πάλι τους 25 πόντους και τα 37 λεπτά ανά αγώνα. Φυσικά, δεν έχει ούτε καν πλησιάσει στο ενδεχόμενο κατάκτησης ενός δαχτυλιδιού.

«ΙΑΤΡΙΚΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ»

Το 2005 εμφανίστηκε το πρώτο σοβαρό πρόβλημα υγείας για τον ΜακΓκρέιντι, όταν παρουσίασε έντονη οσφυαλγία, πόνους στη μέση δηλαδή, οφειλόμενους σε σπασμό των ραχιαίων μυών. Το θέμα αυτό δεν ήταν η πρώτη φορά που ταλαιπώρησε τον Αμερικανό γκαρντ, αλλά ήταν η πιο έντονη και, σε συνδυασμό με μια απότομη πτώση στον κόκκυγα (την «ουρά) του κόστισε στο να παίξει μόλις 47 αγώνες έχοντας το μικρότερο χρόνο συμμετοχής, το μικρότερο μέσο όρο πόντων και το χαμηλότερο ποσοστό στα τρίποντα από τότε που ξεκίνησε να παίζει βασικός. Η επόμενη σεζόν ξεκίνησε και πάλι με χαμένους αγώνες λόγω του ίδιου προβλήματος. Και ενώ ο αθλητής εξέφραζε ανησυχίες για τη χρόνια επίδραση στον τρόπο παιχνιδιού του, η ειδική θεραπεία που ακολούθησε, η λεγόμενη «Synergy Release Therapy», από έναν ειδικό σε θέματα αποκατάστασης, έφερε και πάλι την αισιοδοξία, καθώς ο ΜακΓκρέιντι γύρισε ορεξάτος δηλώνοντας ότι βαρέθηκε να κάθεται έξω και να βλέπει τους άλλους να παίζουν για αυτόν. Έπαιξε 71 αγώνες, έγινε στις 29 Δεκεμβρίου 2006 ο τρίτος νεαρότερος παίκτης στην ιστορία του NBA που φτάνει τους 14,000 πόντους και τα 4,000 ριμπάουντ, αλλά το Χιούστον αποκλείστηκε και πάλι στον πρώτο γύρο των πλέι-οφ.

Το επόμενο πρόβλημα που εμφάνισε ο ΜακΓκρέιντι ήταν στο αριστερό του γόνατο. Λόγω κάποιου χρόνιου τραυματισμού το γόνατό του μάζευε υγρό, προκαλώντας του πόνο και δυσκολία στην κίνηση της άρθρωσης. Φέτος, το πρόβλημα έγινε πιο σοβαρό από ποτέ, ο σταρ των Ρόκετς έπαιζε… ματς παρά ματς, με την διάψευση των προσδοκιών και την απογοήτευση να φτάνουν στο μέγιστο στις 18 Φλεβάρη με την ανακοίνωση ότι η φετινή χρονιά τελειώνει για αυτόν, λόγω της απόφασης να εγχειριστεί το αριστερό του γόνατο. Η εγχείρηση που θα κάνει είναι η λεγόμενη «microfracture surgery».

by BEN & Dr.Ball

ΥΓ. Μη χάσετε την Παρασκευή το βράδυ το δεύτερο μέρος του «Φακέλου ΜακΓκρέιντι» με την «κατάρα» της συγκεκριμένης εγχείρησης, τις λεπτομέρειες για τη φετινή σεζόν των Ρόκετς και την απίστευτη (στα όρια του μεταφυσικού, σύμφωνα με τον Rasheed) αντιστοιχία της καριέρας του ΜακΓκρέιντι με αυτήν του Βινς Κάρτερ.

Ασκήσεις για τη βελτίωση του άλματος: Με όριο τον ουρανό

Το καλό άλμα είναι ένα σημαντικό στοιχείο στο παιχνίδι ενός μπασκετμπολίστα. Στο μπάσκετ, βεβαίως, όταν αναφερόμαστε στο άλμα, εννοούμε το κάθετο άλμα, δηλαδή το πόσο ψηλά μπορεί να πηδήσει ένας παίκτης. Είναι μια ιδιότητα που μπορεί να εξομοιώσει τις διαφορές ύψους σε ένα τελείωμα φάσης ή μια διεκδίκηση αλλά και να δώσει ακόμη μεγαλύτερο πλεονέκτημα στους ήδη ψηλούς παίκτες. Παρακάτω θα περιγράψουμε ορισμένες ασκήσεις που μπορούν να βελτιώσουν το άλμα. Μπορεί να μην είναι εύκολο για τον καθένα να πηδάει όπως ο Μάικλ «Wild Thing» Ουίλσον που έχει το ρεκόρ για το ψηλότερο κάρφωμα σε μπασκέτα 3.65 μέτρων, αλλά το σίγουρο είναι ότι η καλή προπόνηση μπορεί να επιφέρει βελτίωση (ακόμη και θεαματική για όσους ακολουθήσουν ένα σωστό και πειθαρχημένο πρόγραμμα) και αξίζει να αναφέρουμε ότι ακόμη και λίγα εκατοστά σημαίνουν διαφορά μέσα στο παιχνίδι.

1) Επιτόπια άλματα: υπάρχουν διαφόρων ειδών επιτόπια άλματα που μπορούν να αποτελέσουν μέρος της προπόνησης. Προϋπόθεση η διατήρηση των χεριών σε παράλληλη με το σώμα θέση και η προσπάθεια για το μέγιστο δυνατό άλμα. α) Αρχική θέση με γόνατα λυγισμένα: από θέση κατά 1/4 ημικαθίσματος, κάθετο άλμα, προσγείωση και επαναφορά στην αρχική θέση για νέα επανάληψη (αυτός ο τύπος άλματος λέγεται leap-up). β) Αρχική θέση με γόνατα ίσια: από όρθια ίσια θέση με τα πόδια στην ευθεία των ώμων, κάθετο άλμα και προσγείωση χωρίς να αλλάξει η στάση του σώματος (thrust-up). γ) Αρχική θέση στις μύτες των ποδιών: από όρθια θέση με τα πόδια ενωμένα και στήριξη στα δάκτυλα, κάθετο άλμα και προσγείωση πάλι στις μύτες (burn-out). δ) Αρχική θέση ημικαθίσματος: από θέση ημικαθίσματος, άλματα διατηρώντας τα πόδια λυγισμένα (προτείνεται για ισορροπία τα χέρια να τοποθετηθούν σταυρωτά στο στήθος).

2) Άλματα με σχοινάκι: είναι μία από τις κλασικότερες ασκήσεις για τη βελτίωση τόσο του άλματος, όσο και του συγχρονισμού (timing). Από αρχική θέση με ελαφρώς λυγισμένα γόνατα, ξεκινάμε την περιστροφή με το σχοινάκι και με κάθετο άλμα τεντώνοντας τα γόνατα περνάμε πάνω από το σχοινάκι όταν αυτό είναι στην κατώτερη θέση. Οι επαναλήψεις συνεχίζονται. Η περιστροφή του σχοινιού μπορεί να γίνει είτε με φορά προς τα μπροστά είτε προς τα πίσω, αν και συνήθως συστήνεται η προς τα μπροστά.

3) Ανέβασμα σκάλας: Έχει διαπιστωθεί ότι βοηθάει την εκγύμναση των μυών του ποδιού και τη βελτίωση του άλματος το ανέβασμα σκάλας σε γρήγορο ρυθμό. Εξυπακούεται ότι απαιτείται προσοχή και η σκάλα να μην έχει κενά ανάμεσα στα σκαλοπάτια ώστε να μηδενιστεί το ενδεχόμενο να «πιαστεί» το πόδι ανάμεσα σε δύο. Παραλλαγή αυτής της άσκησης θεωρείται το λεγόμενο step-up: στάση απέναντι σε μία καρέκλα σε απόσταση μίας πατούσας, άλμα και πάτημα με το ένα πόδι πάνω στο κάθισμα της καρέκλας και στη συνέχεια εναλλαγή των ποδιών, πάτημα με το άλλο πόδι πάνω στο κάθισμα και προσγείωση στο αντίθετο από το αρχικό. Εννοείται και σε αυτήν την περίπτωση ότι η καρέκλα πρέπει να έχει σταθερό πάτημα και κάθισμα.

4) Επιτόπιες διατατικές ασκήσεις: Συγκεκριμένες διατάσεις βοηθούν πολύ κατά τη διάρκεια της προπόνησης με στόχο την αύξηση του άλματος. Οι τρεις κυριότερες είναι: η κίνηση του μηρού προς το στήθος, το "τράβηγμα" του πέλματος με λύγισμα του γόνατος προς την πλάτη, η στήριξη στο ένα πόδι και η εναλλαγή πατήματος σε όλο το πέλμα και μόνο τα δάκτυλα.

5) Βάρη: Οι τυπικές ασκήσεις εκγύμνασης των ποδιών στα όργανα των γυμναστηρίων, όλες προσφέρουν ενδυνάμωση των μυών και βελτίωση του άλματος. Οι κλασικότερες είναι: τοποθέτηση αντίστασης (βάρη) στην κίνηση τεντώματος του γόνατος (εκγύμναση τετρακέφαλου μηριαίου, ο πρόσθις μυς του μηρού,) βάρη στην κίνηση λυγίσματος του γόνατος (δικέφαλος μηριαίος, ο οπίσθιος), βάρη στο τέντωμα του αστραγάλου (μύες γαστροκνημίας, γάμπες), καθιστή πρέσα (άσκηση που ενδυναμώνει ολόκληρο το πόδι και προσφέρει ποικιλία στην εκγύμναση με αλλαγή της απόστασης μεταξύ των πελμάτων στο μηχάνημα).

6) Τρέξιμο sprint: Πολλά σετ τρεξίματος μικρών αποστάσεων στη μέγιστη ένταση (αυτό που λέμε σπριντ) προσφέρουν σημαντική ενδυνάμωση στα πόδια. Για παράδειγμα, ένα πρόγραμμα sprints του τύπου 10 σετ από 20 μέτρα τρέξιμο στο μέγιστο (με ξεκούραση 0,5-1 λεπτό ανάμεσα στα σετ) μπορεί να αντικαταστήσει για εκείνη την ημέρα την αναερόβια άσκηση με βάρη.

Πρέπει να ειπωθεί, φυσικά, ότι καμία άσκηση δε φέρνει άμεσα θεαματικά αποτελέσματα. Απαιτεί υπομονή και επιμονή, καλή ένταξη μέσα στο καθημερινό πρόγραμμα, διατήρηση σταθερού σωματικού βάρους και ισορροπημένη διατροφή, προσοχή κατά την εκτέλεση της κάθε άσκησης και, πάντα, καλό ζέσταμα και διατάσεις πριν την έναρξη της προπόνησης και χρόνο για ξεκούραση και ανάσες ανάμεσα στα σετ επαναλήψεων ασκήσεων.

by Dr.Ball

Αθλητισμός, μπάσκετ και ΑΜΕΑ

Παγκόσμια ημέρα αφιερωμένη στα ΑΜΕΑ σήμερα και είναι ευκαιρία να μιλήσουμε για το τι μπορεί να προσφέρει ο αθλητισμός σε αυτούς τους ανθρώπους. Το ακρωνύμιο ΑΜΕΑ αναφέρεται στα Άτομα Με Ειδικές Ανάγκες ή Άτομα ΜΕ Αναπηρία, ενώ ένας όρος που έχει εισαχθεί τα τελευταία χρόνια είναι το Άτομα Με Ειδικές Δεξιότητες (ΑΜΕΔ).

Σύμφωνα με το νεότερο ορισμό από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, όταν αναφερόμαστε σε αναπηρία, εννοούμε κάποια απώλεια, ποικίλου βαθμού, μιας ανατομικής δομής ή μιας λειτουργίας. Ο βαθμός της αναπηρίας βασίζεται στην αλληλεπίδραση μεταξύ του ατόμου με κάθε άλλο άτομο, με το κοινωνικό περιβάλλον ή κάποιο ίδρυμα περίθαλψης. Μόλις πέρυσι έγινε πιο δημοφιλής η πρόταση για εξάλειψη της διάκρισης μεταξύ καταστάσεων υγείας που μπορεί να είναι «ψυχικές» ή «σωματικές». Η αναπηρία μπορεί να σχετίζεται με κάποια σωματική ή αισθητηριακή, γνωσιακή ή διανοητική βλάβη.

Τα παραπάνω πρέπει να γραφούν γιατί συνήθως παραβλέπεται το τι περιλαμβάνει ο όρος αναπηρία. Οποιαδήποτε και αν είναι η μορφή της, όμως, η ενασχόληση με τον αθλητισμό μπορεί να παρέχει πολλά. Η πρόσβαση σε αυτόν πρέπει να είναι εύκολη, άλλωστε, σύμφωνα με ειδική νομοθεσία ισχύει ότι: «Ο Αθλητισμός των ατόμων με ειδικές ανάγκες (ΑΜΕΑ) είναι ένας ιδιαίτερος τομέας άθλησης, που τελεί υπό την προστασία του Κράτους» (ολόκληρο το κείμενο του σχετικού νόμου Ν.2725/1999, άρθρο 29 (ΦΕΚ 121Α) μπορείτε να το βρείτε στον ιστότοπο του «Αναπηρία τώρα», www.disabled.gr).

Για ένα παιδί με κάποια αναπηρία, τα διάφορα αθλητικά παιχνίδια μπορούν να του δώσουν την ευκαιρία να βρει νέους τρόπους για να αντιμετωπίζει τις προκλήσεις της καθημερινότητας. Η αυτοπεποίθηση ενός παιδιού καλλιεργείται καθώς μαθαίνει πώς να προετοιμάζεται για ένα παιχνίδι, υιοθετεί ένα ρόλο μέσα σε μια ομάδα και συγκεντρώνεται σε ένα στόχο.

Το να μαθαίνεις και να εφαρμόζεις κανόνες αναλαμβάνοντας έναν ρόλο εντός ενός συνόλου (όπως π.χ. στο μπάσκετ με αμαξίδιο για τα άτομα με αναπηρία στα πόδια) είναι σαφώς ένας τρόπος ατομικής κοινωνικοποίησης και ένα μέσο κοινωνικής ένταξης.

Ο αθλητισμός, βέβαια, δεν αποτελεί μόνο μια ευκαιρία για παιχνίδι και συνεργασία αλλά αποτελεί ένα πολύ χρήσιμο μέσο για να μάθει ένα άτομο με κάποια αναπηρία τα φυσικά του όρια και να αντιληφθεί την έννοια της φυσικής κατάστασης που μπορεί να παραμελεί εάν παραμένει προσκολλημένο στο άμεσό του περιβάλλον. Δεν πρέπει να παραβλέπεται η αλήθεια ότι η απόσυρση και η παθητικότητα οδηγούν σε περαιτέρω αναπηρία. Επιπλέον, ένα άτομο, και ιδίως ένας νέος, με κάποια δυσκολία, σίγουρα θα ευεργετηθεί, σε ορθοπεδικό και νευρολογικό επίπεδο, από την προσπάθεια συντονισμού των κινήσεων.

Θα πρέπει, ακόμη, να αναφέρουμε ότι η ενασχόληση, αλλά και η παρακολούθηση, αθλητικών δραστηριοτήτων από ΑΜΕΑ, δίνει στο άτομο την ευκαιρία να ανακαλύψει νέες ικανότητες και δεξιότητες, τόσο του ιδίου, όσο και των άλλων και αυτό δημιουργεί νέες προοπτικές. Επιπροσθέτως, ο αθλητισμός αποτελεί και ένα νέο και διαφορετικό θέμα συζήτησης για την οικογένεια και το περιβάλλον του ατόμου, ενώ δίνει στο ίδιο πληροφορίες και γνώσεις για την υπάρχουσα κατάσταση, τα δικαιώματα που έχουν και τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν τα άτομα με αναπηρία.

Στην προσπάθεια, που συνεχίζεται εδώ και 14 χρόνια, της Ομοσπονδίας Σωματείων Ελλήνων Καλαθοσφαιριστών με Καρότσι να δείξει ότι το μπάσκετ είναι ένα άθλημα για όλους και η καλαθοσφαίριση με αμαξίδιο είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα δραστηριότητα, διοργανώθηκε και φέτος το «Τρίποντο Αγάπης» με επίλεκτους αθλητές να δίνουν έναν αγώνα επίδειξης στο ημίχρονο του αγώνα ΠΑΟΚ-Μαρούσι το περασμένο Σάββατο. (Τα πάντα για την ΟΣΕΚΚ θα βρείτε στον ιστότοπό της osekk.gr).

Τα άτομα με αναπηρία αντιμετωπίζουν συνεχώς τον προσωπικό τους «Γολγοθά», την αδιαφορία των φορέων, την ανετοιμότητα της κοινωνίας να τα εντάξει στην καθημερινή ροή της. Ο αθλητισμός, για όλους τους λόγους που αναφέραμε ανωτέρω, αποτελεί λύση και διέξοδο και όλοι πρέπει να έχουν πρόσβαση σε αυτές τις δραστηριότητες.

by Dr.Ball

Το μπασκετικό παπούτσι

Το αθλητικό παπούτσι είναι σημαντικό κομμάτι για τον μπασκετμπολίστα, αλλά συχνά η επιλογή και η χρήση του υποτιμάται. Είναι σημαντικό, όμως, το παπούτσι να εκπληρώνει ορισμένες προδιαγραφές. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι οι βιομηχανίες παραγωγής αθλητικών παπουτσιών εκπροσωπούνται από εταιρείες – κολοσσούς που ξοδεύουν εκατομμύρια και κλείνουν συμβόλαια με γνωστούς αθλητές για την προώθηση των προϊόντων τους.

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ

Μέχρι τη δεκαετία του 1960, στο μπάσκετ κυριαρχούσαν τα λεγόμενα Chuck Taylor ή All-Star παπούτσια της Converse, τα οποία παραμένουν το μοντέλο με τις περισσότερες πωλήσεις όλων των εποχών, με περισσότερα από 500 εκατομμύρια ζευγάρια να έχουν αγοραστεί. Το μπασκετικό παπούτσι πέρασε σε νέο επίπεδο με δύο σημαντικές διαφοροποιήσεις: την εισαγωγή του δέρματος στην κατασκευή τη δεκαετία του ’60 και την προσθήκη της αερόσολας το 1983.

Επανάσταση στο μάρκετινγκ των παπουτσιών, φυσικά, έφερε η συνεργασία εταιρειών με δημοφιλείς μπασκετμπολίστες. Ξεκινώντας από τους Λάρι Μπερντ και Μάτζικ Τζόνσον, δεν υπήρχε αμφιβολία ότι σταθμό στην ιστορία του μπασκετικού παπουτσιού θα αποτελούσε ο Μάικλ Τζόρνταν. Ως ρούκι εμφανίστηκε με παπούτσι με τη δική του υπογραφή και υποχρεώθηκε να πληρώνει πρόστιμο σε κάθε αγώνα επειδή το παπούτσι του ήταν «πολύ πολύχρωμο» και «δε συμβάδιζε με τα χρώματα της ομάδας». Το Air Jordan με τους «απογόνους του» (τα μοντέλα έχουν σταματήσει τώρα στο AJ XII) κυριάρχησε στα ράφια και στις προτιμήσεις αθλητών και παιδιών σε όλο τον κόσμο.

Ο ανταγωνισμός των μεγάλων εταιρειών (NIKE, Adidas, Puma, Reebok, And1, Fila) σε συνδυασμό με τη χρήση του ανταγωνισμού μεταξύ των καλύτερων παικτών του NBA στις διαφημιστικές καμπάνιες οδήγησαν στην κατασκευή των εξαιρετικών σημερινών μοντέλων.

ΤΟ ΜΠΑΣΚΕΤΙΚΟ ΠΑΠΟΥΤΣΙ

Το παπούτσι που πρέπει να φοράει ένας επαγγελματίας μπασκετμπολίστας, αλλά και τα παιδιά που ασχολούνται με το άθλημα καθώς και όσοι συνηθίζουν να παίζουν ερασιτεχνικά πρέπει να πληροί ορισμένες βασικές προδιαγραφές: το ανώτερο τμήμα να είναι μαλακό και να «κρατάει» το πόδι σταθερό κατά τις διάφορες κινήσεις. Μπορεί να είναι ψηλό (πάνω από τον αστράγαλο), ενδιάμεσο ή χαμηλό, αλλά γεγονός είναι ότι το 70% των επαγγελματιών επιλέγουν παπούτσι με ψηλό ανώτερο τμήμα. Το φερμουάρ, αν και πρακτικό, δεν είναι καλή λύση για ενήλικες αφού δε βοηθά στη σταθεροποίηση του ποδιού.

Το κάτω μέρος του παπουτσιού πρέπει να προσφέρει ένα σταθερό, επίπεδο πάτημα και να δημιουργεί μια ευρεία βάση για να αποφεύγονται οι αποκλίσεις του αστραγάλου από τη φυσιολογική του θέση. Η αερόσολα βοηθά στο να απορροφούνται οι κραδασμοί. Η υδρόσολα θα πρέπει να επιλέγεται καλύτερα εάν υπάρχει προηγούμενη εμπειρία με ανάλογο παπούτσι, αφού δε δημιουργεί «βολικό» αίσθημα για όλους. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι πλέον υπάρχουν ακόμη και παπούτσια για εξωτερικό ή εσωτερικό, κλειστό, γήπεδο.

ΤΙ ΠΑΠΟΥΤΣΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΙΛΕΓΕΙ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ;

Γενικά, οι γυναίκες που παίζουν μπάσκετ καλό είναι να επιλέγουν ειδικά μοντέλα σχεδιασμένα για γυναίκες, παρά τα τυπικά αντρικά παπούτσια. Είναι προτιμότερο γιατί το κλασικό παπούτσι έχει ευρύτερο πάτο και οι γυναίκες, οι οποίες έχουν κατά κανόνα, «στενότερο» πόδι θα έχουν πρόβλημα σταθερότητας, κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε τραυματισμούς.

ΚΑΘΕ ΠΟΤΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΤΟΥ;

Το να παίρνει νέα παπούτσια κάποιος που ασχολείται με το μπάσκετ επαγγελματικά ή τακτικά, δεν είναι ένα περιττό έξοδο, αλλά μια σημαντική συνιστώσα. Ένα παπούτσι που έχει σημαντική φθορά τόσο στον πάτο όσο και στο ανώτερο μέρος του έχει ήδη αρχίσει να προκαλεί προβλήματα. Μυϊκή αδυναμία και πόνος στις αρθρώσεις είναι τα απώτερα αποτελέσματα, αλλά εάν εμφανιστούν ασυνήθιστες κράμπες ή πόνος στους μυς (ακόμα και στη μέση) είναι ένα δείγμα ότι το παπούτσι χρειάζεται αλλαγή. Οι επαγγελματίες μπασκετμπολίστες αλλάζουν παπούτσια ακόμα και ανά 2-3 αγώνες. Ωστόσο, η γενική συμβουλή είναι κάποιος που ασχολείται με το μπάσκετ ερασιτεχνικά (αλλά παίζει συχνά) καλό είναι να παίρνει καινούργια παπούτσια μετά από 75-100 ώρες άθλησης και να μην ξεχνά να ψάχνει για σημάδια φθοράς στη σόλα, τον πάτο και στο εσωτερικό.

by Dr.Ball

Μπάσκετ: η απόλυτη άσκηση

Μιας και το blog μας ασχολείται αποκλειστικά με το αγαπημένο άθλημα, το μπάσκετ, θα ήταν δόκιμο και σημαντικό να αναφερθούμε στο τι παρέχει το μπάσκετ ως άσκηση στους αθλητές. Οι μπασκετμπολίστες είναι από τους πιο γυμνασμένους αθλητές συνολικά και αυτό δεν είναι τυχαίο. Δε θα αναφερθούμε στην ατομική γυμναστική που ακολουθεί ο κάθε αθλητής (π.χ. βάρη, τρέξιμο κλπ.) για να μπορεί να αντεπεξέρχεται όταν έρχεται η ώρα των αγώνων (σε όποιο επίπεδο και αν αναφερόμαστε) αλλά στην εκγύμναση που παρέχει το μπάσκετ αυτό καθεαυτό.

Το μπάσκετ είναι μια αερόβια άσκηση που γυμνάζει κάθε ομάδα μυών. Περιλαμβάνει τρέξιμο, το οποίο παρέχει γυμναστική στους μυς των ποδιών, ο χειρισμός της μπάλας και οι αμυντικές προσπάθειες απαιτούν κινήσεις από τους μυς των χεριών, ενώ οδηγεί σε ενδυνάμωση και των κοιλιακών και ραχιαίων μυών αφού πρόκειται για ένα άθλημα επαφής και αυτοί είναι οι μύες στους οποίους ασκείται σωματική πίεση σε μια προσωπική «μονομαχία».

Όμως δεν είναι μόνο σε επίπεδο μυών τα οφέλη από την ενασχόληση με το μπάσκετ. Θα πρέπει να αναφέρουμε ότι, γενικά, η σωματική άσκηση είναι η πιο ακραία επιβάρυνση που αντιμετωπίζει το σώμα κατά τη διάρκεια της καθημερινής του ζωής. Κατά τη διάρκεια ενός έντονου προγράμματος άσκησης, το σώμα πρέπει να διενεργήσει ταχείες και ολοκληρωμένες κυτταρικές και οργανο-συστηματικές προσαρμογές, ώστε να ικανοποιήσει τις μεταβολικές, θερμικές και ηλεκτρολυτικές απαιτήσεις του. Επίσης, σημαντικές είναι και οι πιο βραδείες προσαρμογές στη σωματική άσκηση, οι οποίες εμφανίζονται κατά τη διάρκεια εβδομάδων και μηνών μετά από επαναλαμβανόμενα προγράμματα σωματικής δραστηριότητας. Η μακροχρόνια ενασχόληση με το μπάσκετ παρέχει και τους δύο τύπους προσαρμογής του σώματος, βοηθώντας τελικά στο να αναπτυχθούν αντίσταση στην κόπωση, μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου και καλύτερη λειτουργία του καρδιαγγειακού συστήματος.

Περνώντας στη γυμναστική που προσφέρει ένας τυπικός αγώνας, εάν απομονώσουμε και κατατάξουμε τις προσπάθειες που πραγματοποιεί ένας μπασκετμπολίστας στη διάρκειά του, θα πρέπει να παρομοιάσουμε το μπάσκετ μόνο με ένα άθλημα, το κατεξοχήν που θεωρείται ότι παρέχει την καλύτερη εκγύμναση: το δέκαθλο.

Για να μιλήσουμε και με αριθμούς: ένας αθλητής που παίζει, ας πούμε, 20 λεπτά σε έναν αγώνα, στη διάρκεια αυτής της συμμετοχής του θα τρέξει περίπου 2 χιλιόμετρα, τα οποία, όμως, δεν μπορούν καν να παρομοιαστούν με έναν δρόμο ταχύτητας, αφού περίπου τα μισά (κάπου 1 χιλιόμετρο ή και περισσότερο) ο αθλητής θα το διανύσει στη μέγιστη ατομική ταχύτητά του! Επιπλέον, δεν είναι ένα συνεχόμενο τρέξιμο προσαρμογής, αλλά μικρά σπριντ σε περιορισμένο χώρο και σε αποστάσεις που σπάνια ξεπερνούν τα 6 μέτρα τη φορά. Τα παραπάνω μεταφράζονται σε κάπου 150 εκκινήσεις (τις περισσότερες φορές βίαιες) και, σαφώς, ισάριθμες αυτόματες ακινητοποιήσεις.

Επιπροσθέτως, στον ίδιο, υποθετικό, χρόνο συμμετοχής των 20 λεπτών, ο μπασκετμπολίστας θα επιχειρήσει γύρω στα 30-40 άλματα στις προσπάθειες του για σουτ (εν στάσει ή εν κινήσει), για ριμπάουντ ή τάπα ή ακόμη και για κλέψιμο, αφού μιας τέτοιας προσπάθειας προηγείται συνήθως ένα εκρηκτικό πάτημα. Και για να αναφέρουμε κάτι πολύ σημαντικό, ο μισός χρόνος συμμετοχής ενός παίκτη είναι στην άμυνα, στα 2/3 περίπου του οποίου μιλάμε για ατομικά μαρκαρίσματα τα οποία συνεπάγονται τη γνωστή αμυντική θέση του ημικαθίσματος με τα λυγισμένα γόνατα που είναι αρκετά επίπονη.

Όλα τα παραπάνω καθιστούν σαφές ότι το μπάσκετ είναι μία ολοκληρωμένη άσκηση και μία πλήρης γυμναστική. Αν αναλογιστούμε τις ώρες ατομικής και ομαδικής προπόνησης που περνούν οι επαγγελματίες αθλητές, θα συνειδητοποιήσουμε ότι δεν πρέπει να προκαλεί εντύπωση πόσοι επαγγελματίες μπασκετμπολίστες έχουν εντυπωσιακό κορμί. Θα πρέπει επίσης να τονίσουμε ότι οι αριθμοί που αναφέραμε αντιστοιχούν σε μια υποθετική συμμετοχή 20 λεπτών. Οπότε δε θα ήταν υπερβολή να χαρακτηρίσουμε «υπεραθλητές» παίκτες όπως ο Νοβίτσκι στην Εθνική Γερμανίας (34 λεπτά μ.ο. στο περσινό Ευρωμπάσκετ), οι Διαμαντίδης και Γκριρ των «αιωνίων» (31 λεπτά στην περσινή Ευρωλίγκα) ή ο Κόμπι Μπράιαντ στους Λέικερς (39 λεπτά στην περσινή κανονική περίοδο).

Τέλος, για μια τυπική προπόνηση με παιχνίδι μπάσκετ, που αφορά είτε επαγγελματίες, είτε τον κάθε τυπικό άνθρωπο που ασχολείται ερασιτεχνικά με το άθλημα στον ελεύθερό του χρόνο, έχει υπολογιστεί ότι, για κάθε μισή ώρα άθλησης, οδηγεί στην απώλεια 160-270 (ανάλογα, κυρίως, με την ένταση) θερμίδων.

Το μπάσκετ, λοιπόν, εκτός από το ότι είναι ένα όμορφο και ενδιαφέρον άθλημα παρέχει και μία ολοκληρωμένη και άρτια γυμναστική. Το πλήρες πακέτο με δυο λόγια!

by Dr.Ball

ΥΓ1. Από σήμερα, όπως ήδη θα παρατηρήσατε μπορείτε να ψηφίζετε για το ποια είναι η πιο ηχηρή μετεγγραφή φέτος στην Ευρώπη. Η λίστα είναι αρκετά μακροσκελής ώστε να ικανοποιεί κάθε άποψη. Πέρσι πρώτο σε ψήφους βγάλατε τον Γιασικεβίτσιους και τον Παναθηναϊκό.

ΥΓ2. Τις επόμενες ημέρες ξεκινάμε και το μεγάλο αφιέρωμα στην Α1 (που θα ακολουθηθεί αργότερα από αυτό στην Ευρωλίγκα) με αναλυτική αναφορά όλων των μετεγγραφών και πλήρη ανάλυση όλων των ομάδων.