Ακτινογραφώντας την εθνική…

Αφήνοντας πίσω όσα συζητούσαμε τις προηγούμενες ημέρες, θα προσπαθήσουμε σήμερα να αναλύσουμε το παιχνίδι της εθνικής μας ομάδας, με δεδομένο ότι μέχρι το Μουντομπάσκετ δεν θα έχουμε απώλειες λόγω τιμωρίας (λογικά), αλλά αυτή αν έρθει θα έρθει μετά.

Το Ακρόπολις μάς έδειξε ό,τι και οι προηγούμενοι αγώνες της Ελλάδας, απλώς σε μεγαλύτερο βαθμό. Η Ελλάδα ήταν πιο έτοιμη, τα τεστ ήταν πιο δυνατά (αφού ήταν πιο κοντά στο Μουντομπάσκετ) και η ανάλυση μπορεί να είναι πιο κοντά σε αυτό που θα δούμε στο Μουντομπάσκετ. Θα επιχειρήσουμε μια ανάλυση και των καλών, αλλά και των κακών που είδαμε από την εθνική, για να ξέρουμε πού βρισκόμαστε.

Η ομάδα στο ματς με τον Καναδά έδειξε ό,τι κι εκείνη πριν από 2 χρόνια στο προολυμπιακό τουρνουά. Ξανά αναφέρω ότι εκεί ήταν επίσημοι αγώνες, άρα πιο δύσκολο να παίξεις καλά, αλλά και πιο σημαντικό. Με αυτό στο μυαλό, είδαμε την Ελλάδα να μπορεί να σκορπίσει έναν αντίπαλο αν βρεθεί αυτή στη μέρα της κι εκείνος όχι. Έτσι έγινε με τον Καναδά και ήρθε το διαστημικό +74 που μόνο από ομάδες όπως η dream-team έχουμε δει.

Dream-team δεν είμαστε, αλλά η Ελλάδα έχει μια πολύ δυνατή ομάδα που στην Τουρκία είναι ένα από τα 3 φαβορί για το χρυσό μετάλλιο. Πολύ τρέξιμο όταν υπάρχει η ευκαιρία, πολλές ασίστ, θεαματικό μπάσκετ, γρήγορο, απλό και πάνω απ’ όλα λογικό, από παίκτες που είναι χρόνια μαζί και ξέρουν ο ένας πώς θέλει την μπάλα ο άλλος.

Σημαντική η παρουσία των Διαμαντίδη-Ζήση-Σπανούλη στην ίδια ομάδα, καθώς ο ένας απελευθερώνει και ξεκουράζει τον άλλο κατά τη διάρκεια των επιθέσεων, με αποτέλεσμα να βρίσκονται πολύ πιο εύκολα οι καλές συνθήκες για σουτ. Εκεί φαίνεται ότι είναι και φέτος η μεγαλύτερη δύναμη της Ελλάδας, στο μυαλό των περιφερειακών της. Οι τρεις τους (με τη συμβολή του Καλάθη ορισμένες φορές) κάνουν πολύ πιο εύκολη τη δουλειά για τους ψηλούς της ομάδας, κάτι που άλλωστε είναι απολύτως φυσιολογικό, αφού στη βασική πεντάδα της εθνικής έχουμε τρεις από τους καλύτερους πασέρ στην Ευρώπη σε στημένες άμυνες.

Ένα νέο στοιχείο φέτος είναι ο Σχορτσανίτης. Μετά από μια χρονιά στον Ολυμπιακό, όπου ο Γιαννάκης τον πρόσεξε απίστευτα (και βγαίνει αυτό), ο Σχορτσανίτης έχει ρόλο, είναι ξεκούραστος και βρίσκει πατήματα. Το νέο στοιχείο είναι ότι η Ελλάδα παίζει συνεχώς με αυτόν στο ξεκίνημα κάθε αγώνα, με αποτέλεσμα μέσα σε 2-3 λεπτά στην πρώτη περίοδο η αντίπαλη ομάδα να συμπληρώνει 5 φάουλ. Το είδαμε σχεδόν σε κάθε ματς και είναι τεράστιο «δώρο» για την ομάδα να σουτάρει ξεκούραστα βολές από το ξεκίνημα. Αρκεί να τις βάζει γιατί στο ματς με τους Σέρβους χάλασε την ως τότε εικόνα της.

Η μπάλα, λοιπόν, πηγαίνει πάρα πολύ στον Σχορτσανίτη και αυτό έχει πολλά επακόλουθα. Αν δεχτούμε ότι δεν έχει αντίπαλο στα μέτρα του προσφέρει εύκολους πόντους. Όμως, με το ποσοστό που έχει στις βολές στοιχίζει σε κλειστά παιχνίδια, ιδίως στο δεύτερο ημίχρονο. Η απορία είναι αν κάποιος αντίπαλος προπονητής σκεφτεί να βάλει πάνω στον Σχρτσανίτη έναν αναλώσιμο παίκτη, του κάνει 2-3 φάουλ και η Ελλάδα χάσει τις αντίστοιχες βολές, πώς θα αντιδράσει ο Καζλάουσκας. Θα επιμείνει ή θα τον τραβήξει στον πάγκο; Και σε πιο πρακτικό επίπεδο, το Πουέρτο Ρίκο έχει δύο ψηλούς πάνω από 2.15 και ο Σχορτσανίτης πάντα αντιμετωπίζει πρόβλημα με τόσο ψηλούς παίκτες, άρα ίσως θα χρειαστεί να τροποποιηθεί το παιχνίδι της ομάδας σε τέτοιες περιστάσεις.

Πέραν αυτών, η Ελλάδα κινείται στα γνωστά της στάνταρ από την εποχή Γιαννάκη. Σκληρή άμυνα και λογικές επιθέσεις με την ομάδα να κυνηγά το τρέξιμο. Η άμυνα φέτος είναι σαφώς πιο δουλεμένη και καλύτερη από πέρσι και φαίνεται ότι ο Λιθουανός της έχει δώσει μεγαλύτερη σημασία, πράγμα πολύ καλό. Οι ψηλοί παίρνουν συνήθως την μπάλα εκεί ακριβώς που τη θέλουν και γίνονται… ήρωες (αυτό χωρίς προσπάθεια μείωσης της προσπάθειάς τους), αφού όλο το παιχνίδι της εθνικής είναι «ψαγμένο». Αν προσέξετε κάθε ψηλός έχει διαφορετικά συστήματα πάνω στα οποία δουλεύεται και αλλιώς θα πάρει την μπάλα ο Σχορτσανίτης, αλλιώς ο Μπουρούσης, αλλιώς ο Τσαρτσαρής ή ο Φώτσης. Αυτό, στο παρκέ, πιστώνεται στους περιφερειακούς που ανά πάσα στιγμή έχουν το καθαρό μυαλό να ξέρουν ποιον παίκτη έχουν δίπλα τους και πώς θέλει να τον τροφοδοτήσουν (ακούγεται απλό αλλά είναι το πιο δύσκολο ίσως πράγμα για να καταφέρει επιθετικά μια ομάδα).

Βέβαια, ο Καζλάουσκας δεν έχει ανακατέψει περισσότερο την τράπουλα κι έχει μείνει μόνο σε όσα τον κάνουν να νιώθει ασφαλής στο παιχνίδι της εθνικής. Και αυτό μου δίνει πάσα για να αναφερθώ στις αδυναμίες της ομάδας, μιας και βρισκόμαστε μια βδομάδα πριν το Μουντομπάσκετ και αυτές έχουν μεγαλύτερη σημασία.

Πέραν των τριών αστέρων της ομάδας στην περιφέρεια και ίσως του Φώτση, κανείς άλλος δεν μπορεί να ξεκολλήσει την ομάδα με μακρινό σουτ όταν το ματς πάει στραβά. Αυτό δεδομένου ότι ο Βασιλειάδης είναι σα να μην υπάρχει στο ρόστερ, αφού ο Καζλάουσκας πασιφανώς δεν δούλεψε πάνω του. Περπέρογλου, Καλάθης, Τσαρτσαρής, Πρίντεζης και Μπουρούσης δεν μπορούν να θεωρηθούν σουτέρ και το αποτέλεσμα το είδαμε στο ματς με τους Σέρβους, όπου φάνηκε ότι κανείς τους δεν είναι ο παίκτης που θα βάλει το σουτ που πραγματικά χρειάζεται η ομάδα (σε μια βραδιά που όλα τα άλλα έχουν στερέψει). Βέβαια, αυτός ο παίκτης υπάρχει στο ρόστερ, αλλά… δεν παίζει.
Οι τρεις μοχλοί της περιφέρειας είχαν κολλήσει, ο Καζλάουσκας φοβήθηκε να βάλει τον Καλάθη (ενώ σε αυτό το ματς θα έπρεπε να παίξει περισσότερο για να δούμε αν μπορεί να σταθεί σε αγώνες που τον χρειάζεται η ομάδα και όχι μόνο στα +20) με αποτέλεσμα ο Ίβκοβιτς πολύ εύκολα να «γυρίσει» το ματς και να έχει το προβάδισμα (μέχρι που ο αγώνας έγινε παρωδία με τις τεχνικές ποινές, αν και μετά πάλι οι Σέρβοι ήταν καλύτεροι). Η Σερβία έδειξε τρομερή προσήλωση στην άμυνα, οι παίκτες είχαν στο μυαλό τους να επιστρέφουν πίσω αμέσως μετά από κάθε επίθεση και η ζώνη που έπαιζαν σε μεγάλο μέρος του αγώνα δυσκόλεψε την Ελλάδα πάρα πολύ, καθώς το μακρινό σουτ δεν έμπαινε (5/19 σούταραν οι διεθνείς από το τρίποντο).

Φάνηκε από αυτό ότι αν ο αντίπαλος είναι υψηλού επιπέδου και έχει τα κορμιά και τις αντοχές να μας παίξει άμυνα ζώνης για πολλή ώρα, θα πρέπει να… παρακαλάμε να τύχει να μπουν τα σουτ, αφού από την ομάδα λείπει ο κλασσικός σουτέρ (βγάλτε τον Βασιλειάδη και πάλι). Επίσης, είδαμε ότι οι ψηλοί (δεν ξέρω τι θα αλλάξει με την είσοδο του Μπουρούση, θεωρώ όχι πολλά) δεν μπορούν να κάνουν τη διαφορά στην εθνική.

Ο Σχορτσανίτης ήταν πολύ καλός και κρατούσε την ομάδα επιθετικά, δημιουργούσε προβλήματα και σκόραρε, αλλά δεν μπορούσε να της δώσει αυτοπεποίθηση και ανάσες για να ξεφύγει (έτσι εννοώ τη «διαφορά» που ανέφερα πιο πριν). Η Ελλάδα είναι καταδικασμένη να ζει και να πεθαίνει στα χέρια της τριάδας Διαμαντίδη-Σπανούλη-Ζήση εκτός από σπάνιες εξαιρέσεις. Αυτό κακό δεν είναι, κοιτάξτε την ποιότητα των τριών παικτών που ανέφερα. Όμως, ίσως βγάλει προβλήματα. Μόνο από την περιφέρεια δείχνει η ομάδα ότι μπορεί πραγματικά να «βάλει από κάτω» έναν αντίπαλο και να χτίσει μομέντουμ σε έναν αγώνα ώστε να «τελειώσει» το ματς. Η ρακέτα είναι γεμάτη, πλούσια και δυνατή, αλλά παίζει συμπληρωματικό ρόλο. Πάρα πολύ καλά, αλλά πάντα σε δεύτερο πλάνο και αυτό φαίνεται όταν η ομάδα χρειάζεται το «κάτι παραπάνω» από τη ρακέτα της γιατί οι περιφερειακοί της δεν μπορούν (για οποιονδήποτε λόγο) να το δώσουν.

Στο θέμα των 3 αστεριών της περιφέρειας πρέπει να αναφέρουμε και το γεγονός ότι παίζουν όλοι μαζί στο ξεκίνημα. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει μεγάλη δύναμη στην περιφέρεια στην αρχή, αλλά αν κάποιο δύσκολο ματς στραβώσει στην αρχή του δεν υπάρχει στον πάγκο έμπειρος πλέι μέικερ να μπει και να αλλάξει τη ροή του αγώνα (εδώ η προσφορά του Παπαλουκά θα ήταν ανεκτίμητη). Άρα, είναι σημαντικό ρίσκο αυτό στα δύσκολα ματς.

Το ροτέισον είναι σαφώς καλύτερο από πέρσι (που ήταν ανύπαρκτο), αλλά παραμένει ανάμεσα σε 9-10 παίκτες (10 με τον Μπουρούση που δεν έπαιζε στο Ακρόπολις). Παππάς, Βασιλειάδης, Καϊμακόγλου και Παπανικολάου δεν υπολογίζονται καθόλου, ενώ ο Βουγιούκας μπαίνει αραιά (και δεν ξέρω κατά πόσο αυτό θα γίνεται με τους άλλους ψηλούς υγιείς, καθώς πριν έλειπε ο Σχορτσανίτης και τώρα ο Μπουρούσης). Τα παιδιά που είναι στις τελευταίες θέσεις των λύσεων μοιάζουν φέτος ιδιαίτερα «διψασμένα» και αυτό φαίνεται κάθε φορά που πατούν παρκέ. Αρκεί να τους δοθεί ευκαιρία, πράγμα που δεν φαίνεται ότι θα γίνει.

Θα επαναλάβω εδώ ότι σε τέτοιο επίπεδο εθνικών ομάδων το ροτέισον των 12 ατόμων θα έπρεπε να είναι δεδομένο. Δεν νοείται ο Καζλάουσκας να μην μπορεί να βρει στην Ελλάδα 12 παίκτες που να τους πιστεύει για να παίξουν (ή οι 12 να βρίσκονται μόνο με τους Παπαλουκά-Βασιλόπουλο μέσα). Απαράδεκτο.

Ένα ακόμα πρόβλημα είναι το θέμα της χρησιμοποίησης του Γιώργου Πρίντεζη. Ο Πρίντεζης ως τριάρι δεν μπορεί να δείξει αυτά που ξέρει, θέλει και μπορεί, με αποτέλεσμα και ο ίδιος να αποδιοργανώνεται (φαινόταν ξεκάθαρα στο Ακρόπολις) και η ομάδα να χάνει ένα σημαντικό όπλο στο «4». Ο Πρίντεζης έπαιζε όλο και λιγότερο και μοιάζει σαν να «πετάει» ο Καζλάουσκας με αυτή την επιμονή του ένα πολύτιμο όπλο. Όσο κι αν το έχει έτσι στο μυαλό του, ο Πρίντεζης δεν είναι Βασιλόπουλος, δεν μπορεί να βγάλει αυτό το ρόλο και δεν θα μπορέσει. Ας τον βάλει στη θέση του, όπου είναι πολύτιμος.

Η δωδεκάδα φαίνεται ότι θα κλείσει ανάλογα με τις ανάγκες που θα προκύψουν στους ψηλούς. Ίσως ο Καζλάουσκας φοβηθεί νέο τραυματισμό και πάρει Βουγιούκα, Καϊμακόγλου, αν και θεωρώ τεράστιο λάθος, έστω κι έτσι, να μην είναι δωδεκάδα ο Βασιλειάδης.

Η Ελλάδα, πάντως, φαίνεται ότι θα παίξει με 10 (ουσιαστικά) παίκτες στην Τουρκία να είναι στο ροτέισον και 2 συμπληρωματικούς. Το «3» είναι η βασική πληγή της ομάδας, όχι στην άμυνα, όπου ο Περπέρογλου είναι πια καλός, αλλά και ο Διαμαντίδης (με τον Πρίντεζη σε ιδιαίτερα σχήματα) μπορούν να καλύψουν κάθε παίκτη, αλλά στην επίθεση. Βέβαια, κακά τα ψέματα, η Ελλάδα έχει μάθει να παίζει με τέτοιο κενό και έχει μάθει να το καλύπτει σχεδόν πάντα. Εμείς το ξέρουμε ότι έτσι θα ήταν και δεν μπορούμε να δείχνουμε έκπληκτοι (όπως κάποια αμερικάνικα σάιτ, που είχαν να δουν την ομάδα από το… Πεκίνο)

Στη βδομάδα που απομένει ως το Μουντομπάσκετ πρέπει να δουλευτεί ξανά η επίθεση απέναντι σε ζώνες όπως αυτές της Σερβίας, που δυσκολεύουν τόσο την περιφερειακή μας τριάδα. Χρόνος υπάρχει, οι αδυναμίες είναι λίγες, τα δυνατά στοιχεία πολλά και οι οιωνοί καλοί. Εγώ επιμένω και θα επιμένω: βλέποντας τις άλλες ομάδες, φέτος είναι η ευκαιρία της Ελλάδας για χρυσό μετάλλιο σε Μουντομπάσκετ.

by Rasheed.

Περί αρχηγού και τιμωριών

Πέρασε μια μέρα από τα όσα έγιναν στο τελευταίο παιχνίδι του Ακρόπολις και δυστυχώς δεν είδα τα μέσα να προσπαθούν να δουν με αντικειμενικό μάτι το θέμα. Οι ίδιες εθνικιστικές φανφάρες και τα ίδια αμπασκετικά σχόλια.

Η ελληνική τηλεόραση για ακόμη μία φορά έδειξε το επίπεδό της, που είναι χαμηλότερο και από αυτό ενός… ισογείου. Πέραν τούτου, η FIBA αντέδρασε επίσημα προς απορία όσων κατευθυνόμενων μέσων έγραφαν χτες το βράδυ ότι δεν μπορεί να δει το βίντεο και ότι το βίντεο δεν αποτελεί πειστήριο για ό,τι έγινε.

Ο Μπάουμαν ήταν πολύ σκληρός και οι Ελληναράδες αμέσως θυμήθηκαν ότι οι κακοί ξένοι μας έχουν πάντα στην μπούκα, ότι εμείς την πληρώνουμε κάθε φορά και ότι υπάρχει οργανωμένη συνωμοσία (που προφανώς οργανώνεται από εκείνους που μισούν τον μεγάλο ευεργέτη Γιώργο Βασιλακόπουλο και λόγω αυτού του μίσους κινούνται) ώστε να καταστρέψουν τη χώρα μπασκετικά.

Δηλαδή, για ακόμη μία φορά το θέατρο του παραλόγου. Οι περισσότεροι ενέμειναν στις θέσεις τους ότι οι κακοί Σέρβοι και ο «αλήτης» Τεόντοσιτς ξεκίνησαν το όλο θέμα, ενώ δυστυχώς η μεγαλύτερη ευθύνη βαρύνει τον Φώτση, ο οποίος δεν είχε κανένα λόγο να πάει να ζητήσει τα ρέστα από τον Σέρβο μετά που είχε κερδίσει φάουλ (ιδίως ως οικοδεσπότης σε φιλικό τουρνουά εθνικών ομάδων). Μάλιστα, ο Φώτσης το ξεκινάει, ο Φώτσης το… ξαναξεκινάει όταν ο Τεόντοσιτς είναι στο πλάι με τον Σχορτσανίτη (και κρατά τον Έλληνα σέντερ ηρεμώντας τον) και ο Τσαρτσαρής διακτινίζεται από την άλλη άκρη του γηπέδου αρχίζοντας τις μπουνιές χωρίς κανέναν να τον έχει προσλάβει μπράβο. Έγραψα και χτες ότι για μας εδώ δεν έχει καμία σημασία ποιος το αρχίζει και ποιος όχι και συνεχίζω να το πιστεύω, όμως, γράφω τα παραπάνω γιατί πάνε να μας βγάλουν τρελούς.

Η FIBA, λοιπόν, θέλει να δει το βίντεο και να τιμωρήσει τους υπαίτιους, αλλά το πιο πιθανό είναι η τιμωρία να ισχύσει μετά το Μουντομπάσκετ (εκτός αν βρεθεί παραθυράκι… γρηγορόσημου, που πάντα υπάρχουν). Θα ήθελα η ποινή να ισχύσει και για τις ομάδες τους το χειμώνα (η FIBA έχει τη δύναμη να το κάνει), ενώ τα λόγια του Μπάουμαν «η FIBA δεν θα διστάσει να πάρει τα σκληρότερα δυνατά μέτρα απέναντι σε οποιονδήποτε φανεί από το βίντεο ότι έφερε σε ανυποληψία το ίδιο το άθλημα του μπάσκετ» όσους αγαπάμε το μπάσκετ, μας πληγώνουν γιατί ξέρουμε ότι είναι αλήθεια.

Στις Η.Π.Α. αναφέρουν ήδη ότι αν ο καυγάς γινόταν σε αγώνα NBA αρκετοί από τους 7 δεν θα έπαιζαν ξανά στο υπόλοιπο της σεζόν, ενώ ο Κρστιτς μπορεί και να τιμωρούταν με δια βίου αποκλεισμό (το NBA δεν έχει τώρα δικαιοδοσία και δεν μπορεί να τιμωρήσει τον Κρστιτς). Η FIBA δεν θα φτάσει ως εκεί θεωρώ, γιατί έχει προϊστορία στο να δίνει «επιεικείς» ποινές, όμως θα πρέπει να σκεφτεί σοβαρά πριν προσπεράσει το θέμα τόσο γρήγορα.

Για να κλείσουμε το θέμα εν αναμονή των αποφάσεων, θέλω να σταθώ σε τρία σημεία. Πρώτον, θεωρώ ότι ο Αντώνης Φώτσης δεν θα έπρεπε να είναι πλέον αρχηγός της ελληνικής ομάδας. Ο αρχηγός της εθνικής πρέπει να ξεχωρίζει για χίλιους δύο λόγους και ο βασικότερος εξ αυτών είναι ότι θα πρέπει να είναι πρότυπο στα μάτια όλων των Ελλήνων όσον αφορά το ήθος του και τη συμπεριφορά του. Θα πρέπει ο ίδιος ο Φώτσης, ο Καζλάουσκας ή η Ομοσπονδία να αφαιρέσουν την αρχηγία από τον εν λόγω παίκτη και να τη δώσουν είτε στον Σπανούλη είτε στον Ζήση. Αναφέρω τους δύο γιατί έχουν «λευκό» παρελθόν, είναι βασικά στελέχη της ομάδας και ήταν «κύριοι» στα γεγονότα της Πέμπτης. Δεν το λέω απλώς για να το πω αυτό, ούτε το θεωρώ ήσσονος σημασίας. Οι διεθνείς έχουν υποχρέωση να είναι άριστοι επαγγελματίες όταν φορούν τη φανέλα της εθνικής. Πόσο μάλλον ο αρχηγός. Θεωρώ ντροπή για τη χώρα να πάει στο Μουντομπάσκετ με αρχηγό τον Φώτση μετά απ’ όσα έγιναν.

Πριν περάσω στα υπόλοιπα σημεία που θέλω να σταθώ ξεκαθαρίζω ότι οι 3 διεθνείς (και οι 4 της Σερβίας) που ενεπλάκησαν στα επεισόδια χτες, δεν «τελείωσαν για μας». Όμως, σε αντίθεση με τους τηλεοπτικούς δημοσιογράφους και την ΕΟΚ που έλεγαν «γιατί να τους τιμωρήσουμε; Ήταν η πρώτη φορά που ξέφυγαν», νομίζω ότι για να εξακολουθήσουν να βρίσκονται όσο ψηλά τους έχει τοποθετήσει ο Έλληνας φίλαθλος τα τελευταία χρόνια, θα πρέπει εφόσον έκαναν ό,τι έκαναν να δεχτούν και την τιμωρία κιόλας (μην πω να τη ζητήσουν οι ίδιοι), ώστε ο κόσμος να νιώσει τη δικαίωση που πρέπει στο θέμα και να μην νιώθει ένοχος ότι υποστηρίζει τέτοιες ενέργειες υποστηρίζοντας τους παίκτες. Το να προσπαθείς να «τη γλιτώσεις» όταν κάνεις κάτι τέτοιο μόνο καλό δεν κάνει. Σκεφτείτε τα τόσες χιλιάδες παιδιά που είδαν τα επεισόδια την Πέμπτη, πώς θα εντυπωθεί στο μυαλό τους το γεγονός ότι οι μπασκετμπολίστες της εθνικής μπορούν να δέρνονται σαν αλήτες χωρίς κυρώσεις. Το γεγονός ότι έγινε σε αγώνα εθνικών ομάδων πρέπει κατά τη γνώμη μου να μετρήσει προσθετικά στη σκληρότητα των ποινών.

Από πολλά χείλη άκουσα ότι για τα επεισόδια ηθικός αυτουργός ήταν ο Ίβκοβιτς ή ο Χριστοδούλου. Ό,τι κι αν έγινε ανάμεσα στο διαιτητή και τον προπονητή των Σέρβων, δεν δικαιολογεί σε τίποτα την αντίδραση των παικτών Ελλήνων και Σέρβων. Δυστυχώς, περίμενα και ο Καζλάουσκας να πει το ίδιο και όχι να αναφέρει ότι την ευθύνη έχει ο Ίβκοβιτς και ο Τεόντοσιτς (όπως βγήκε λιθουανικό σάιτ και έγραφε φιλοξενώντας τις τουλάχιστον ατυχείς δηλώσεις του). Αν οι Λιθουανοί έγραψαν ψέματα και μαθευτεί τις επόμενες μέρες, τότε θα ανακαλέσω. Όμως, πρώτος ο Καζλάουσκας που πριν από 3 βδομάδες απέκλεισε τον Παπαλουκά «για να μην είναι άδικο για τους άλλους και να μη χαλάσει το κλίμα της ομάδας» θα έπρεπε τώρα να καθαιρέσει τον Φώτση και να "μαζέψει" τους δικούς του παίκτες, όχι εκείνους της άλλης ομάδας.

Επειδή τα νεύρα των Ελλήνων (συγκεκριμένων, όχι όλων) δεν δικαιολογούνταν ούτε από τη σημασία του αγώνα, ούτε από την εξέλιξη, ούτε από τη διαιτησία, ούτε από τίποτα, κάποιος θα πρέπει να ασχοληθεί με το κλίμα στην εθνική και γιατί κάποιοι Έλληνες διεθνείς είναι σε τόσο νευρική κατάσταση. Μη γελάτε, δεν είναι αστείο, τραγικό είναι.

Πριν φτάσω στο τελευταίο σημείο στο οποίο θα σταθώ θα ήθελα να σχολιάσω την άποψη που γράφτηκε και ακούστηκε κατά κόρον ότι «μακάρι το πρόβλημα της βίας να ήταν μόνο αυτό που είδαμε την Πέμπτη, μέσα στο παρκέ και να τελείωνε στους παίκτες». Το γεγονός ότι υπάρχουν χούλιγκαν στο ελληνικό μπάσκετ δεν δικαιολογεί τη στάση των συγκεκριμένων διεθνών, ούτε θα έπρεπε άλλωστε, ούτε έχει σχέση το ένα θέμα με το άλλο! Ο παίκτης θα πρέπει πάντα να δίνει το παράδειγμα σε όσους βρίσκονται στις εξέδρες. Ο παίκτης είναι δημόσιο πρόσωπο, ο παίκτης πληρώνεται πάρα πολλά λεφτά για να αντιδρά ως επαγγελματίας και μέσα στις υποχρεώσεις του είναι ξεκάθαρα το να φέρεται έτσι σε κάθε περίπτωση όσο βρίσκεται στο χώρο εργασίας του. Αν οποιοσδήποτε άλλος εργαζόμενος σε οποιοδήποτε άλλο τομέα (σκεφτείτε τους εαυτούς σας ή τους γονείς σας οι μικρότεροι) πρέπει να είναι επαγγελματίας, να φέρεται σοβαρά και ώριμα και να μην ξεφεύγει στο χώρο εργασίας του, φανταστείτε πόσες φορές πρέπει να το πολλαπλασιάσετε αυτό το «πρέπει» στην περίπτωση των δημοσίων επαγγελμάτων στο χώρο του θεάματος (και πόσο περισσότερο όταν μιλάμε για τους 12 καλύτερους της χώρας, τους διεθνείς της). Και η «ένταση της στιγμής» δεν δικαιολογεί τίποτα απολύτως. Δεν είναι 10 χρονών, είναι ενήλικοι και επαγγελματίες και ως τέτοιους θα έπρεπε και οι ίδιοι να απαιτούν οι άλλοι να τους αντιμετωπίζουν.

Την ώρα που η στάση της Ομοσπονδίας είναι επιεικώς γελοία για ακόμη μία φορά (σε ένα θέμα που πήρε παγκόσμιες διαστάσεις και δυσφημεί την εθνική μας ομάδα) και στο απογοητευτικό μοτίβο του «εντάξει ας το ξεχάσουμε, μιλάτε σιγά να το ξεχάσουν κι οι ξένοι, πάμε παρακάτω για να μη γίνει καμιά στραβή» (εδώ στο σάιτ της, το τουρνουά Ακρόπολις είναι ακόμη σαν να μην έχει γίνει!), η στάση της Πολιτείας είναι ακόμη πιο γελοία. Με συγχωρείτε αλλά δεν μπόρεσα να συγκρατήσω ένα ειρωνικό μειδίαμα όταν άκουσα τον υφυπουργό Πολιτισμού και Τουρισμού, Γιώργο Νικητιάδη, να μιλάει για «μηδενική ανοχή» προς «όσους φέροντας το βάρος του εθνικού εμβλήματος δεν αντιλαμβάνονται ότι δεν εκπροσωπούν τον εαυτό τους αλλά την πατρίδα τους». Όπως είπα από χτες και ανέφερα και σήμερα στο σημείο περί βίας, το θέμα πρέπει να μένει στο πρέπον πλαίσιό του και να του δίνεται το αντίστοιχο μέγεθος. Όχι να ξεπεράσουμε τα όρια. Ας τιμωρηθούν οι διεθνείς από την Ομοσπονδία ή την Πολιτεία, αλλά τη σημαία της κάθαρσης, ας την αφήσει στην άκρη η κυβέρνηση να τη χρησιμοποιήσει εκεί που πρέπει.

Αν θέλει η Πολιτεία ας το συζητήσουμε. Τι έχει κάνει για τους στρατούς των ομάδων; Τι έκανε όταν φέτος το πρωτάθλημα της Α1 δεν τελείωσε; Τι κάνει τόσα χρόνια που σε ποδόσφαιρο, βόλεϊ, πόλο, μπάσκετ, δέρνονται χούλιγκαν και καταστρέφουν τον αθλητισμό; Τι έκανε πρόσφατα όταν σε φιλικό αγώνα ποδοσφαίρου χούλιγκαν χτύπησαν προπονητή και μετά «ταυτοποιήθηκαν» από το βίντεο; Έχει πάει κανείς φυλακή; Έχει τιμωρηθεί κανείς; Όχι. Τα νταηλίκια περί «μηδενικής ανοχής» για να μπουν στα «κατορθώματα» της τετραετίας ας τα αφήσει, λοιπόν, καθώς μόνο γελοία την κάνουν να δείχνει. Όπως και κάθε άλλη πριν από αυτή, αφού κανείς από την Πολιτεία δεν έχει ενδιαφερθεί τόσα χρόνια για το θέμα της βίας. Εκτός κι αν οι δηλώσεις ήταν απλώς για να κάνουμε τους «μάγκες» στο nba.com και τα άλλα μεγάλα μέσα που τις φιλοξένησαν…

Όχι, δεν έχω την απαίτηση από Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό να σκεφτούν να τιμωρήσουν τους παίκτες τους (να σκεφτούν μόνο κι ας μην το κάνουν) όπως σκέφτονται να κάνουν οι Θάντερ με τον Κρστιτς (αν και δεν είναι σίγουρο ότι μπορούν, εξαρτάται από το τι συμβόλαιο έχουν υπογράψει μαζί του). Θα ήμουν παράλογος αν θεωρούσα ότι το ελληνικό μπάσκετ έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο ωριμότητας και εξέλιξης. Αυτά είναι ψιλά γράμματα και αν επιμείνουμε θα μας πάρουν και για γραφικούς.

by Rasheed.

Υ.Γ.: Μέχρι την Κυριακή μπορείτε να αγοράσετε με έκπτωση το πακέτο όλων των αγώνων του Μουντομπάσκετ από το Age of Basketball ώστε να παρακολουθήσετε ολόκληρη τη διοργάνωση με εικόνα από τον υπολογιστή σας. Μετά την Κυριακή η τιμή (από τη FIBA όχι από εμάς) ανεβαίνει κατά 5 ευρώ. Δεδομένου ότι οι αγώνες κάθε μέρα είναι πάρα πολλοί (12 τις πρώτες μέρες και 6 τις επόμενες) και η ΕΡΤ (και το Woop) θα δείξουν ελάχιστα παιχνίδια (4-5 συνολικά), πλην εκείνων της Ελλάδας, όσοι θέλετε να δείτε ολόκληρη τη διοργάνωση του μπάσκετ επωφεληθείτε της προσφοράς τώρα!

Το φιλικό της ντροπής

Το Ακρόπολις τελείωσε κι εκεί που σήμερα θα γράφαμε την ανάλυσή μας για τα τελευταία φιλικά τεστ της εθνικής πριν το Μουντομπάσκετ, αναγκαζόμαστε να μιλήσουμε για κάτι που όχι μόνο δεν μας αρέσει, αλλά για ακόμη μια φορά μας έκανε να αηδιάσουμε.

Τα επεισόδια που διαδραματίστηκαν στον αγώνα της Ελλάδας με τη Σερβία για την τελευταία μέρα του μπάσκετ, δεν έχουν καμία θέση στον χώρο του επαγγελματικού αθλητισμού και θα έπρεπε να τιμωρηθούν παραδειγματικά. Δεν έχει καμία σημασία ποιος τα ξεκίνησε, εφόσον κάποιος άλλος τα συνέχισε. Είτε ήταν οι βρισιές του Φώτση, ή η κίνηση του Τεόντοσιτς, ή το φάουλ ή το ζαβό το ριζικό μας, ο θεός που μας μισεί, το κεφάλι το κακό μας ή πρώτ’ απ’ όλα το κρασί.

Σημασία έχει ότι τα όσα έγιναν δεν έχουν θέση στο μπάσκετ που αγαπάμε και θέλουμε να βλέπουμε. Πέρα από τις γνωστές μόνιμες εθνικές φανφάρες, οι 7 πρωταγωνιστές θα πρέπει να τιμωρηθούν παραδειγματικά και εξοντωτικά, αν και πολύ φοβάμαι ότι δεν θα γίνει. Αντώνης Φώτσης, Κώστας Τσαρτσαρής, Σοφοκλής Σχορτσανίτης, Μίλος Τεόντοσιτς, Νέναντ Κρστιτς, Νόβιτσα Βελίτσκοβιτς και Μάρκο Κέσελι κανονικά θα πρέπει να αποκλειστούν από το Μουντομπάσκετ (και προσωπική μου γνώμη η τιμωρία τους να πάρει και μεγάλο μέρος, αν όχι ολόκληρη, της ερχόμενης σεζόν με τις ομάδες τους).

Η FIBA είναι το ανώτερο όργανο στο παγκόσμιο μπάσκετ και έχει αυτό το δικαίωμα και τη δύναμη. Στο άρθρο 38 των ανανεωμένων κανονισμών της αναφέρει τα πάντα για τέτοια γεγονότα, λέγοντας ότι όσοι από τους πάγκους (πλην του προπονητή και του βοηθού) εισβάλλουν στον αγωνιστικό χώρο πρέπει να αποβάλλονται, ενώ αναφέρει ότι οι διαιτητές του αγώνα είναι υποχρεωμένοι να αναφέρουν τα πάντα στο φύλλο αγώνος με ακρίβεια, κατονομάζοντας όλους τους παίκτες που συμμετείχαν έναν έναν. Αυτό δεν έγινε από τους διαιτητές του αγώνα, που ως κλασικοί… Έλληνες (με την κακώς εννοούμενη ερμηνεία) προσπάθησαν να κουκουλώσουν το θέμα, που ήδη έχει κάνει το γύρο του κόσμου και έχει γραφτεί σε όλα τα αθλητικά μέσα κατά μήκος του μπασκετικού πλανήτη.

Σύμφωνα με τους κανόνες της FIBA οι διαιτητές πρέπει να τιμωρηθούν για το ελλιπές φύλλο αγώνα, ενώ οι κανόνες αναφέρουν ότι το βίντεο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να επιβληθεί τιμωρία: «Το βίντεο, το φιλμ, οι εικόνες ή όποιο άλλο οπτικό, ηλεκτρονικό, ψηφιακό ή άλλο μέσο μπορεί να χρησιμοποιηθεί […] για να ξεκαθαριστεί η ευθύνη σε θέματα πειθαρχίας […]».

Πέρα από τη γελοιότητα των διαιτητών, είχαμε 7 επαγγελματίες αθλητές, όχι τυχαίους, τη στιγμή που εκπροσωπούσαν τη χώρα τους, μπροστά σε οικογένειες και παιδιά, να συμπεριφέρονται ως αλήτες και τραμπούκοι του δρόμου. Στον όλο παραλογισμό τα περισσότερα ελληνικά μέσα σήκωσαν τη σημαία της εθνικοφροσύνης μιλώντας για «αλήτες» Σέρβους που έφταιγαν, ενώ οι «δικοί μας» είχαν όλο το δίκιο με το μέρος τους. Από τηλεόρασης (σε αναμετάδοση των επεισοδίων που κέρδιζε εύκολα Μουντομπάσκετ βλακείας) ακούσαμε για τον «απαράδεκτο και αδικαιολόγητο» Κρστιτς, ο οποίος χτυπούσε τον Σχορτσανίτη στην πλάτη. Όμως κανείς δεν είπε ότι εκείνη την ώρα ο Σχορτσανίτης ήταν καθισμένος πάνω από τον Μπιέλιτσα που είχε πέσει κατά λάθος (από τον Κρστιτς) και τον «τάραζε» στις μπουνιές (προφανώς και οι… Φώτσης, Τεόντοσιτς θα «έφαγαν» κάμποσες) και από αυτό… τον διέκοπτε ο Κρστιτς. Όπως ανέφερα και από πάνω, η ευθύνη για μένα βαρύνει και τους 7 εξίσου (και τονίζω το εξίσου) και θα έπρεπε και οι 7 να τιμωρηθούν παραδειγματικά από τη FIBA.

Κι αν θέλουμε να το πάμε ένα βήμα παρακάτω, οι δικοί μας ήταν οικοδεσπότες, έπαιζαν στο γήπεδό τους, μπροστά στον δικό τους κόσμο και θα έπρεπε να φερθούν πιο ώριμα και να μην αρχίσουν το όλο θέμα (αυτό πάει κυρίως στον Φώτση).

Τέτοια περιστατικά κάνουν μόνο κακό στο μπάσκετ και θα πρέπει να χτυπηθούν με σκληρότητα. Κατά τη διάρκεια των επεισοδίων ορισμένοι κάφροι από την εξέδρα πήδηξαν στο γήπεδο και κινήθηκαν απειλητικά προς τους Σέρβους παίκτες. Η αστυνομία για ακόμη μία φορά έλαμψε δια της απουσίας της και πολλές από τις ευθύνες βαρύνουν και αυτή.

Η FIBA ξεκάθαρα τονίζει ότι η αστυνομία υποχρεούται να διακόψει οποιονδήποτε καυγά ανάμεσα σε παίκτες κατά την ώρα του αγώνα, εφόσον δεν μπορούν οι διαιτητές και οι προπονητές. Αυτό σημαίνει άμεση επέμβαση (και προσεκτική βεβαίως). Όχι να τους αφήσει να δαρθούν για κανένα πεντάλεπτο και μετά να τους καλέσει για κατάθεση. Επίσης, οι κανόνες της FIBA αναφέρουν ότι η αστυνομία ακόμη και στην περίπτωση που δεν επέμβει αμέσως για να χωρίσει καυγά μεταξύ παικτών, οφείλει να το κάνει χωρίς καμία καθυστέρηση εφόσον οπαδοί μπουν στον αγωνιστικό χώρο με σκοπό να πλήξουν τους παίκτες. Η ελληνική αστυνομία για ακόμη μία φορά έδειξε πόσο απίστευτα ανεπαρκής είναι αφού δεν κατάφερε να επέμβει ούτε τότε. Την εικόνα την έχουμε από την πρώτη ήδη μέρα του Ακρόπολις, με τους αστυνομικούς να «αράζουν» στο πάνω μέρος των πετάλων, να κάθονται χαλαροί και να συζητούν σε σημεία άσχετα με τα καίρια (δημοσιογραφικά αφύλαχτα, αγωνιστικός χώρος αφύλαχτος) διεκδικώντας και πάλι βραβείο ανεπάρκειας.

Επειδή δεν πρέπει να λέμε μόνο τα άσχημα, οι υπόλοιποι 10 Σέρβοι και το τεχνικό τους επιτελείο, με επικεφαλής τον Ραντούλιτσα, που προσπαθούσε με κάθε τρόπο να σταματήσει τον Κρστιτς και τον Μιλοσάβλιεβιτς (εκτός αποστολής) που με κίνδυνο της σωματικής του ακεραιότητας μπήκε ανάμεσα σε Κρστιτς και Μπουρούση-Σχορτσιανίτη, αλλά και οι υπόλοιποι 12 Έλληνες και το τεχνικό επιτελείο της εθνικής, με επικεφαλής τον Σπανούλη και τον Καζλάουσκας, πάλευαν με κάθε τρόπο να ηρεμήσουν την κατάσταση και ήταν μια όαση επαγγελματισμού, υπευθυνότητας και σοβαρότητας μέσα στην ντροπή της καφρίλας. Ας ελπίσουμε ότι τα μικρά παιδιά (τουλάχιστον) που βρέθηκαν στο ΟΑΚΑ το βράδυ της Πέμπτης θα κρατήσουν αυτούς ως εικόνα στο μυαλό τους και όχι όσους ντρόπιασαν το μπάσκετ και τη φανέλα που φορούσαν (τη δικιά μας ή των Σέρβων).

Ανάμεσα στους υπαίτιους των επεισοδίων, υπάρχει κι ένας που ξεχωρίζει, δυστυχώς όχι για καλό λόγο. Ο Κώστας Τσαρτσαρής, αφού πρώτα έγινε αρνητικός πρωταγωνιστής (ένας απ' όλους) δίνοντας μπουνιές δεξιά κι αριστερά, μετά βγήκε να μιλήσει στα μέσα ως θιγμένος εκπρόσωπος του ελληνισμού. Ο Τσαρτσαρής έκανε μεγάλο φάουλ με τις ανόητες και προσβλητικές δηλώσεις του, που κρύβουν λανθάνοντα κοινωνικό ρατσισμό και θα έπρεπε να αποκλείονται από τα μέσα, λόγω του εμετικού περιεχομένου τους. Σε κάθε περίπτωση, όποιον είναι άνθρωπος τον κάνουν να νιώθει τουλάχιστον απαίσια.

by Rasheed.

Υ.Γ.: Στο άρθρο δεν ασχολούμαι με την ομοσπονδία και το γεγονός ότι κι αυτή θα έπρεπε να τιμωρήσει τους αθλητές, για... προφανείς λόγους που έχουν να κάνουν με τα ως τώρα δείγματα της ομοσπονδίας μας.

Υ.Υ.Γ.: Τις επόμενες ημέρες θα δούμε τι θα γίνει με την ανάλυση των ως τώρα στοιχείων του παιχνιδιού της εθνικής. Απόψε, δυστυχώς, δεν είναι τέτοια βραδιά.

Διάστρεμμα ο Σπανούλης

Άλλη μια ατυχία για την ελληνική ομάδα, αφού ο Βασίλης Σπανούλης, στην προπόνηση του Σαββάτου, έπαθε διάστρεμμα α΄ βαθμού στον αστράγαλο και θα μείνει εκτός για 3 περίπου ημέρες.

Τα καλά νέα είναι ότι δεν πρόκειται για κάτι ιδιαίτερα σοβαρό και ο παίκτης αναμένεται να αγωνιστεί κανονικά στο τουρνουά «Ακρόπολις». Κανονικά στις προπονήσεις συμμετέχουν και ο Νικ Καλάθης με τον Σοφοκλή Σχορτσανίτη. Αντιθέτως, θεραπεία ακολουθεί ο Γιάννης Μπουρούσης, που έχει και το πιο σοβαρό πρόβλημα.

Σοκ με Μπουρούση

Κι ενώ η ακτινογραφία είχε δείξει ότι ο Γιάννης Μπουρούσης είναι εντάξει και όλοι περίμεναν να επανέλθει σε δύο ημέρες στις προπονήσεις, ήρθε η τελική εξέταση που έδειξε ότι ο παίκτης έχει ρωγμώδες κάταγμα στο μικρό δάχτυλο του δεξιού του χεριού.

Αυτό σημαίνει ότι αν όλα πάνε βάσει προγράμματος, ο Μπουρούσης χάνει δύο εβδομάδες προπονήσεων. Δηλαδή είναι εκτός από το Ακρόπολις, ενώ πιθανότατα δεν θα προλάβει ούτε το τελευταίο φιλικό με τους Αμερικάνους. Γίνεται αγώνας δρόμου για να είναι έτοιμος στην πρεμιέρα του Μουντομπάσκετ, έχοντας ήδη ξεκινήσει θεραπείες.

Το θέμα είναι σε τι κατάσταση θα βρίσκεται τότε, αφού θα έχει χάσει την τελική ευθεία της προετοιμασίας.

Πρόβλημα ο Μπουρούσης

Ο Γιάννης Μπουρούσης πονούσε στον καρπό του χεριού του και δεν μπόρεσε να προπονηθεί την Τετάρτη. Ο Μπουρούσης έμεινε εκτός προπονήσεων και την Πέμπτη, αλλά η ακτινογραφία δεν έδειξε κάτι ανησυχητικό και οι γιατροί καθησύχασαν τον παίκτη και τους υπευθύνους της εθνικής.

Ο διεθνής σέντερ θα επιστρέψει στις προπονήσεις το Σάββατο, αφού η εθνική την Παρασκευή έχει ρεπό.

Μόλυνση ο Καλάθης

Ο Νικ Καλάθης έπαθε μόλυνση σε νύχι του ποδιού του και πέρασε την Τετάρτη στο Metropolitan, όπου του έγινε καθαρισμός. Ο νεαρός γκαρντ δεν θα προπονηθεί την Πέμπτη.

Η ομάδα έχει ρεπό την Παρασκευή, οπότε αναμένεται (εκτός απροόπτου) ο Καλάθης να ενταχθεί ξανά στις προπονήσεις το Σάββατο.

Θεαματικό «φιλικό» τριήμερο

Θετικό ήταν το ξεκίνημα της εθνικής στις (πιο δύσκολες) αγωνιστικές υποχρεώσεις, με το τουρνουά στην Κύπρο. Η Ελλάδα πήρε τρεις νίκες απέναντι σε Γερμανία, Ρωσία και Κροατία και μάλιστα με εμφαντικό τρόπο. Η εθνική μοιάζει έτοιμη πνευματικά να ανταποκριθεί στην υψηλή φετινή πρόκληση, αλλά ακόμη έχουμε χρόνο ώστε να γίνει και πιο καλή.

Η εθνική παίζει πολύ πιο πιεστική άμυνα σε σχέση με πέρσι και μεγάλο ρόλο σε αυτό παίζει η επιστροφή του Διαμαντίδη και του Τσαρτσαρή. Επίσης, η βελτίωση του Περπέρογλου (που μέχρι φέτος στην άμυνα είχε αρκετά προβλήματα να διοχετεύσει σωστά την ενέργεια που είχε), αλλά και τα πιο «στρωτά» σχήματα της εθνικής, τουλάχιστον όπως τα έχει ο Καζλάουσκας στο μυαλό του. Η άμυνα είναι ιδιαιτέρως επιθετική και επιδιώκει το κλέψιμο μέσω ασφυκτικής πίεσης στα γκαρντ.

Γενικά, το παιχνίδι της εθνικής μοιάζει πιο λογικό φέτος και φαίνεται σαφέστατα αυτό που είχαμε πει ότι ο Λιθουανός νιώθει πιο άνετα με το ρόστερ του αυτή τη χρονιά και μπορεί πιο εύκολα να κάνει πράξη τα όσα έχει στο μυαλό του. Η ομάδα τρέχει όποτε μπορεί, κάτι που το ρόστερ της της επιτρέπει να κάνει και θυμίζει σε πολλά στοιχεία την ομάδα του προολυμπιακού του 2008 του Γιαννάκη (τότε ήταν επίσημοι αγώνες και η ομάδα έπαιζε καλύτερο μπάσκετ, αλλά η σύγκριση γίνεται στα επιμέρους στοιχεία του παιχνιδιού). Ιδιαίτερα θετικό είναι το γεγονός ότι το παιχνίδι της εθνικής δεν είναι μονοδιάστατο. Οι πάσες αλλάζουν με μεγάλη ταχύτητα χέρια και όλοι οι διεθνείς απειλούν ανά πάσα στιγμή, ενώ τις περισσότερες φορές υπάρχει και διαρκής κίνηση. Αυτό διευκολύνει την ομάδα, που έχει εύκολη την ασίστ, αλλά και το καλάθι χωρίς μεγάλο κόπο απέναντι και σε στημένες άμυνες.

Ένα άλλο θετικό είναι ότι οι παίκτες φαίνεται να βάζουν τις βολές. Ας περιμένουμε γιατί άλλο τα φιλικά, άλλο τα επίσημα, όμως φέτος οι βολές μπαίνουν και αυτό είναι πολύ σημαντικό για τα ντέρμπι.

Ο Πρίντεζης αναμένεται να παίζει πολύ χρόνο στο «3», καθώς έχει βαφτιστεί αντικαταστάτης του Βασιλόπουλου στο σχήμα της ομάδας, παρότι δεν έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά ως παίκτες. Όμως, ο Πρίντεζης είναι γρήγορος και μπορεί να παίξει κατ’ ανάγκη εκεί, παρότι δεν είναι το καλύτερό του, ενώ αν δεν βγουν συστήματα να ποστάρει η ομάδα χάνει και μια σημαντική δύναμη στο «4». Βέβαια, ο παίκτης όσο κι αν προσπαθεί ξεκάθαρα είναι τεσσάρι και εκεί αποδίδει σαφώς πιο καλά. Το θετικό είναι ότι με τον Πρίντεζη στο «3» η Ελλάδα επικρατεί πιο εύκολα στα ριμπάουντ, το αρνητικό είναι ότι είναι χειρότερη στο σουτ από την περιφέρεια.

Ο Καλάθης πηγαίνει αρκετά καλά στα φιλικά και είναι σημαντικό αυτό, γιατί άθελά του έγινε η «πέτρα του σκανδάλου». Το παιδί δεν φταίει σε τίποτα, αλλά αυτός θα έχει στη δωδεκάδα τη θέση του Παπαλουκά, μετά από την απαράδεκτη ανάμειξη της ομοσπονδίας στα αγωνιστικά της εθνικής (η οποία, συνεχίζεται από τους γνωστούς δημοσιογράφους που έχουν "εντολή" άνωθεν σχετική με τον Καλάθη στα παιχνίδια, κουράζοντας δυστυχώς χωρίς λόγο), παρά την αντίθετη συμφωνία προπονητή και Παπαλουκά. Η σύγκριση, λοιπόν, θα βαρύνει τον Καλάθη, έστω κι αν έπρεπε να τη χρεωθεί ο Βασιλακόπουλος. Δεν είναι δίκαιο για το νεαρό παίκτη, καθώς καλείται να αντικαταστήσει τον διεθνώς πιο αναγνωρισμένο και σημαντικό Έλληνα παίκτη των τελευταίων 10 χρόνων, αλλά το να παίζει καλά στα φιλικά θα τον βοηθήσει να αντεπεξέλθει ψυχολογικά στη διοργάνωση που ακολουθεί. Είναι, πάντως, καλό που ο Καζλάουσκας τον βάζει αρκετά για να του δώσει χρόνο συμμετοχής για να βρει τα πατήματά του (το χρειάζεται εξάλλου περισσότερο από παίκτες πολύ πιο έμπειρους).

Ο Καζλάουσκας φαίνεται να έχει καταλήξει στους 10 από τους 12 του τελικού ρόστερ και οι 2 θέσεις που είναι ανοιχτές πιθανότατα θα καλυφθούν από δύο εκ των Καϊμακόγλου, Βουγιούκα, Βασιλειάδη, Παππά και Παπανικολάου. Αυτή η διαπίστωση μας δίνει πάσα για να συζητήσουμε και για τα όχι και τόσο καλά που είδαμε στο τριήμερο.

Δεν μου άρεσε ο τρόπος χρησιμοποίησης των Βουγιούκα, Καϊμακόγλου και Βασιλειάδη στο φιλικό με Γερμανούς, αλλά και των Βουγιούκα, Παππά, Παπανικολάου με τους Ρώσους. Ο Καζλάουσκας ουσιαστικά τους είχε διαχωρίσει από την υπόλοιπη ομάδα, ιδίως τους πλην Βουγιούκα, αφού ο Ίαν έπαιρνε χρόνο και από εκείνον που θα ανήκει στον Σχορτσανίτη όταν επιστρέψει. Για μένα δεν νοείται μια από τις καλύτερες εθνικές ομάδες του κόσμου και να μην μπορεί να βρει 12 παίκτες που να χρησιμοποιούνται στο ροτέισον των αγώνων. Προφανώς και υπάρχουν (και πολλοί περισσότεροι), θα έπρεπε να χρησιμοποιούνται και αναλόγως. Ιδίως για τον Βασιλειάδη, τον καλύτερο Έλληνα σουτέρ θα έπρεπε ξεκάθαρα να τον «κρατάς χαρούμενο και ζεστό» ενόψει των κρίσιμων, με σκριν και συστήματα για σουτ δικά του (και όχι να του κάνεις παρατήρηση… επειδή σκόραρε εκτός συστήματος).

Ένα άλλο πρόβλημα είναι ότι ακόμη και όταν τους δοκιμάζει (και μιλάμε για φιλικά που και από την εξέλιξη επιβαλλόταν να παίξουν νωρίτερα) τους βάζει όλους μαζί στο τελευταίο 7λεπτο και όχι έναν έναν μέσα στα σχήματα της εθνικής με τους υπόλοιπους βασικούς στο παρκέ. Σε έναν αγώνα του Μουντομπάσκετ που θα χρειαστείς κάποιον παίκτη από την άκρη του πάγκου (όσο αστεία κι αν είναι αυτή η φράση σε επίπεδο εθνικών ομάδων) θα τον βάλεις με 4 βασικούς μέσα για να προσφέρει κάτι που οι άλλοι δεν μπορούν: είτε λόγω προβλήματος με φάουλ, είτε για να δώσει ενέργεια, είτε για να σε ξεκολλήσει στην επίθεση. Δεν θα τον βάλεις με τους υπόλοιπους «αναπληρωματικούς» για να γυρίσει ένα ματς που πήγε στραβά. Δυστυχώς, ως τώρα, αυτό είναι και το μεγαλύτερο φάουλ του Καζλάουσκας ως τώρα.

Σε αυτό πρέπει να προσθέσουμε ότι οι 4 παίκτες (πλην του Βουγιούκα, που δουλεύεται στα συστήματα του Σχορτσανίτη) ξεκάθαρα δεν έχουν κανένα ρόλο στην ομάδα. Στον αγώνα με τους Κροάτες, ο Καζλάουσκας έκανε ροτέισον 7 παικτών στο πρώτο ημίχρονο και από τα 100 διαθέσιμα λεπτά (20x5) είδαμε τους 5 μόνο για 9,5 (και Βουγιούκας, Βασιλειάδης δεν έπαιξαν καν). Συστήματα πάνω τους δεν έχουν και μοιάζουν να περιφέρονται εκτός πλάνων χωρίς σκοπό στην επίθεση. Λάθος και άσχημο να γίνεται σε μια ομάδα τόσο υψηλού επιπέδου. Δυστυχώς δεν πιστεύω ότι ο Λιθουανός θα το διορθώσει αυτό.

by Rasheed.

Χτύπησε ο Σχορτσανίτης

Ο Σοφοκλής Σχορτσανίτης χτύπησε στο δάχτυλο του δεξιού του χεριού κατά τη διάρκεια του φιλικού αγώνα της Ελλάδας με την Κύπρο την Τετάρτη.

Ο Έλληνας σέντερ, πάντως, δεν δείχνει να έχει κάτι πολύ σοβαρό (οπίσθιο εξάρθρημα της εγγύς φάλαγγοφαλαγγικής άρθρωσης του δεξιού δείκτη) και η απουσία του αναμένεται να είναι περίπου μια εβδομάδα. Πάντως, θα χάσει τους επόμενους 3 φιλικούς αγώνες της εθνικής.

Επίσης, οι γιατροί θέλουν να τον υποβάλουν σε μαγνητική τομογραφία για να ξεκαθαριστεί με λεπτομέρεια το ακριβές μέγεθος της ζημιάς, αν και είναι αισιόδοξοι, καθώς η ακτινογραφία ήταν καθαρή.

Πρώτο δείγμα γραφής

Η Ελλάδα έπαιξε την Τετάρτη το πρώτο φιλικό της παιχνίδι, κερδίζοντας την Κύπρο με 76-41. Πολύ λίγα πράγματα μπορούμε να πούμε για το παιχνίδι και αυτό όχι λόγω της περιορισμένης δυναμικότητας της Κύπρου.

Αυτό ήταν δεδομένο. Τα όσα θα πούμε είναι περιορισμένα, καθώς μιλάμε για το πρώτο φιλικό μετά το βασικό στάδιο προετοιμασίας, που ουσιαστικά λειτουργεί για ξεμούδιασμα από τη σκληρή δουλειά και για να καθαρίσει το μυαλό των παικτών.

Από τα όσα είδαμε στο ματς, η εθνική θα θέλει να τρέξει φέτος (άσχετο αν είναι ακόμα πολύ νωρίς για να της βγει) και να δημιουργήσει φάσεις στον αιφνιδιασμό. Η άμυνα θα είναι σκληρή (καλύτερη από πέρσι και για τους προφανείς λόγους) και πολλές φορές θα πιέζει στα 4/4 του γηπέδου (το είδαμε μετά από βολές αρκετές φορές).

Στο παιχνίδι οι ψηλοί πήραν περισσότερες μπάλες, ήταν σαφές ότι υπήρχε εντολή να πηγαίνει η μπάλα μέσα στο καλάθι. Ο Τσαρτσαρής φάνηκε ότι δένει πολύ καλά με την ομάδα, αλλά λογικά ένας από τους ψηλούς (συνολικά, όχι μόνο αυτούς του φιλικού) θα μείνει εκτός και δεν είναι σίγουρο ποιος θα είναι αυτός (εκτός από κάποιους δεδομένους, που θεωρώ ότι καλύπτουν 8-9 θέσεις στην ομάδα).

Είδαμε τον Πρίντεζη στο «3» και μπορεί αυτό να έγινε εν μέρει λόγω της απουσίας του Περπέρογλου, όμως ο Πρίντεζης είχε παίξει και πέρσι στο «3» στο Ευρωμπάσκετ με τον Καζλάουσκας. Δεν είναι ιδιαίτερα άνετος στη θέση αυτή, αλλά ίσως χρειαστεί ανάλογα με τα αντίπαλα σχήματα.

Το ροτέισον στους ψηλούς παίκτες ήταν μεγάλο και κατέδειξε τη δυνατότητα της ομάδας για πολλά σχήματα (από Φώτση-Πρίντεζη μέχρι τον Καϊμακόγλου σέντερ), κάτι που είναι πολύ καλό, καθώς είναι δεδομένο ότι θα συναντήσουμε μεγάλη ποικιλία στους αντιπάλους μας (οι Αμερικάνοι ας πούμε έχουν ήδη πει ότι θα παίζουν με τον Ντουράντ στο «4» κάποιες φορές). Η Ελλάδα δεν έχει πρόβλημα σε ημίψηλα σχήματα, ενώ έχει και τα κορμιά για να αντιμετωπίσει πιο βαρείς σέντερ.

Το μεγάλο ερώτημα είναι πώς θα καλυφθεί το κενό του Βασιλόπουλου (και) φέτος, στη θέση που πέρσι ο Καζλάουσκας προβληματιζόταν περισσότερο από κάθε άλλη (και αυτό φαινόταν στα παιχνίδια). Καθαρό τριάρι είναι μόνο ο Περπέρογλου, ενώ λογικά θα παίξει και ο Βασιλειάδης με τον Πρίντεζη εκεί, που κάνει πιο μεγάλη τη δυνατότητα «ευελιξίας» της ομάδας. Βέβαια, σημαντική είναι και η επιστροφή του Διαμαντίδη, καθώς δεν είναι καθόλου απίστευτο να δούμε σχήμα με Ζήση, Σπανούλη και Διαμαντίδη στην περιφέρεια.

Ακόμα είναι νωρίς, αλλά το θέμα είναι ότι ο Λιθουανός έχει φέτος περισσότερα όπλα στην κατοχή του για να ξεπεράσει το περσινό σοκ, όταν είχε πει: «Τον Διαμαντίδη μπορούμε να τον αντικαταστήσουμε, τον Βασιλόπουλο όχι, είναι αναντικατάστατος» για να καταδείξει τη χρησιμότητα ενός τέτοιου τριαριού στην ομάδα. Μπορεί να είναι πολύ νωρίς, αλλά ο Καζλάουσκας μοιάζει να είναι πιο σίγουρος για την ομάδα φέτος και πιο άνετος στη διαχείρισή της.

Αυτό που περιμένω στα επόμενα ματς είναι να δω να υπάρχουν συστήματα για τον Βασιλειάδη που είναι ο μόνος κλασικός σκόρερ της ομάδας και αν είναι δωδεκάδα θα πρέπει να έχει συστήματα πάνω του, καθώς θα μπορεί εύκολα να ξεκολλάει την ομάδα στα δύσκολα. Υπάρχει χρόνος πάντως, περισσότερα τις επόμενες ημέρες.

by Rasheed.

Καιρός για όνειρα!

Η εθνική ετοιμάζεται για τα πρώτα της φιλικά ενόψει του Μουντομπάσκετ και έχει αξία να δούμε το κλίμα στις τάξεις των διεθνών. Ή, μάλλον, όχι ακριβώς το κλίμα, αλλά… τις προγραμματικές δηλώσεις πολλών διεθνών για να καταλάβουμε πώς περιμένουν τη διοργάνωση που έρχεται.

Αν και μερικά από τα «βαριά όπλα» της εθνικής (Διαμαντίδης, Φώτσης) δεν έχουν μιλήσει ακόμα, οι υπόλοιποι δίνουν το στίγμα.

Ο Βασίλης Σπανούλης πέρσι ήταν ξεκάθαρα ο ηγέτης της εθνικής, ο άνθρωπος από τον οποίο περνούσαν όλα στο παρκέ. Φέτος, δίνει νωρίς το στίγμα του, χωρίς… μαλλιά στη γλώσσα: «Στόχος μας είναι η τετράδα, ένα μετάλλιο. Αυτός είναι ο μακροπρόθεσμος στόχος μας. Ξεκινώντας ξέρουμε ότι θα πρέπει να δούμε κάθε παιχνίδι ξεχωριστά. Δεν θέλουμε όμως ούτε να φοβόμαστε να το πούμε, ούτε να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Δεν πρέπει να φοβόμαστε να πούμε την αλήθεια, ότι έχουμε ψηλούς στόχους. Το έχουμε δείξει και στο παρελθόν ότι η Ελλάδα ανήκει στις καλύτερες ομάδες στον κόσμο. Θέλουμε να κάνουμε περήφανους όλους τους Έλληνες και να αναδείξουμε την Ελλάδα για ακόμη μία φορά».

Ο Γιάννης Μπουρούσης, αν και πιο μεστός, δεν αλλάζει γραμμή: «Οι στόχοι είναι δεδομένοι. Δεν υπάρχει κάτι διαφορετικό. Έχουμε μάθει να κοιτάζουμε ψηλά και αυτό κάνουμε και αυτή τη φορά, γνωρίζοντας ότι θα πρέπει να κοιτάμε μόνο μέχρι τον επόμενο αγώνα. Ελπίζω να φτάσουμε όσο πιο ψηλά γίνεται, με αφετηρία μια καλή προετοιμασία».

Εκτός από τον Σπανούλη και ο Κώστας Τσαρτσαρής έβαλε στο στόμα του τη λέξη μετάλλιο: «Η Ελλάδα έχει ταλέντο στο μπάσκετ και το έχει αποδείξει τα τελευταία χρόνια. Αυτή η ομάδα έχει στη σύνθεσή της τα μεγαλύτερα αστέρια του ελληνικού –και όχι μόνο- πρωταθλήματος. Είναι λίγο καταδικασμένη να διεκδικεί διακρίσεις. Ένα μετάλλιο ή την τετράδα, που για Παγκόσμιο Πρωτάθλημα αποτελεί διάκριση σίγουρα».

Ο Ίαν Βουγιούκας, με φόρα από την εκπληκτική χρονιά που είχε, ήταν απόλυτος: «Η Εθνική είναι καταδικασμένη να πρωταγωνιστεί. Σίγουρα είμαστε έτοιμοι να παλέψουμε για το καλύτερο, να διακριθούμε και να φτάσουμε ψηλά. Πιστεύουμε στις δυνατότητες της ομάδας, σε αυτές του εαυτού μας και προχωράμε με στόχο να φτάσουμε ψηλά».

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Γιώργος Πρίντεζης: «Ευτυχώς ή δυστυχώς η ομάδα αυτή έχει μάθει να κοιτάζει ψηλά. Δεν γίνεται διαφορετικά. Έχει ήδη φέρει επιτυχίες και όλοι περιμένουν από εμάς να διατηρήσουμε την Εθνική σε υψηλά επίπεδα. Και σε μεγάλο ποσοστό εξαρτάται από εμάς. Θα πρέπει εμείς να είμαστε σε ετοιμότητα. Και να φτάσουμε ψηλά, όπως και πέρυσι, όπως και άλλες χρονιές».

Ο Νίκος Ζήσης γνωρίζει ότι ο πήχης ανεβαίνει φέτος που όλοι οι διεθνείς είναι παρόντες και μιλάει για διάκριση: «Αυτό που θέλουμε είναι να φτάσουμε σε μία ακόμη διάκριση και να κάνουμε τον κόσμο χαρούμενο».

Ο Στράτος Περπέρογλου μιλάει για διάκριση, αλλά πριν δει τα ρόστερ θέλει να είναι συγκρατημένος: «Το ζητούμενο είναι να δουλέψουμε σοβαρά όπως πέρυσι και στο τέλος να προσπαθήσουμε να φτάσουμε όσο πιο ψηλά γίνεται».

Πιο συγκρατημένος ο Κώστας Καϊμακόγλου, αναφέρεται περισσότερο στις δυσκολίες της διοργάνωσης και αποφεύγει να… δεσμευτεί: «Ο στόχος μας φυσικά, είναι να κοιτάμε κάθε παιχνίδι ξεχωριστά, με τη σειρά που έρχεται και με τη βοήθεια καταρχάς των ικανοτήτων μας και μετά της τύχης, να έχουμε καλές κληρώσεις και καλές αποδόσεις και... καλές κληρώσεις στα παιχνίδια για τους 16 και τους 8».

Ο Κώστας Βασιλειάδης μετά από μια εκπληκτική χρονιά στην ACB χτυπάει με αξιώσεις τη δωδεκάδα της εθνικής, προσθέτοντας στη φαρέτρα της ένα πυρηνικό επιθετικό όπλο. Όσο για λόγια επιτυχίας; Κι εκεί «πυροβολεί»: «Η Ελλάδα έχει δείξει ότι και με απουσίες μπορεί να κάνει πολύ μεγάλα πράγματα. Αυτή η ομάδα δουλεύει πολύ σκληρά για να είναι έτοιμη για όλες τις διοργανώσεις και για όποιον αντίπαλο βρεθεί μπροστά της. Το έχει αποδείξει στην πράξη αυτό. Αυτό θα γίνει και φέτος. Η δική μου αίσθηση είναι ότι αυτή η ομάδα θα πάρει πάρα πολύ καλά, παρά το ότι υπάρχουν αρκετές καλές ομάδες. Η Εθνική θα διεκδικήσει και πάλι το καλύτερο».

Όμως και οι «μικρότεροι» έχουν ποτιστεί πια από τις επιτυχίες της εθνικής, ξέροντας τις «υποχρεώσεις» της. Ο Νίκος Παππάς, ηγέτης της U20 στο πρόσφατο Ευρωμπάσκετ πιστεύει πολύ στην ομάδα: «Η ομάδα αυτή είναι ξεκάθαρο ότι έχει ταλέντο. Όπως επίσης είναι δεδομένο πως σε όποια διοργάνωση κι αν παίρνει μέρος κοιτάζει ψηλά. Το να βλέπει αυτή η ομάδα ψηλά, είναι ρεαλιστικό. Γιατί μπορεί να φτάσει ψηλά και το έχει αποδείξει».

Ο Κώστας Παπανικολάου δεν διαχώρισε τη θέση του: «Η Εθνική Ομάδα στο μπάσκετ έχει μάθει να θέτει ψηλούς στόχους. Πάντα κοιτάζει ψηλά, σε όλες τις διοργανώσεις. Δεν θα αλλάξει αυτό φέτος. Και πιστεύω ότι μπορεί να τα καταφέρει να φτάσει σε μια διάκριση για μία ακόμη χρονιά».

Φέτος, και ο Γιόνας Καζλάουσκας μοιάζει πιο ήρεμος με την ομάδα. Πιο σίγουρος και πιο κατασταλαγμένος. Μετράει που είναι η δεύτερη σεζόν του, μετρούν και οι επιστροφές, ο Λιθουανός νιώθει… πιο άνετα. Και για το Μουντομπάσκετ βάζει… μίνιμουμ στόχο το χάλκινο μετάλλιο, ενώ… πετάει και την μπηχτή του στο ποδόσφαιρο: «Σε όποια διοργάνωση και να συμμετέχει η Ελλάδα, πάντα στοχεύει στα μετάλλια. Θέλουμε να δείξουμε τι σημαίνει η Ελλάδα στο μπάσκετ».

Εμείς εδώ και πάλι θα μιλήσουμε για χρυσό μετάλλιο, καθώς η διοργάνωση έχει πολλές απουσίες και η εθνική μοιάζει πολύ δυνατή με ουσιαστικά μία καίρια απουσία (Παπαλουκάς, υπάρχουν βέβαια και οι Κουφός, Βασιλόπουλος). Οι διεθνείς πρέπει να είναι πιο συγκρατημένοι, αλλά κανείς δεν απαγορεύεται να ονειρεύεται το πρώτο σκαλί του βάθρου. Άλλωστε, όπως λένε και οι Αμερικάνοι, if you dream, dream big! Και η περίοδος προετοιμασίας είναι περίοδος για όνειρα και σχέδια!

by Rasheed.

Ατοπηματα, συμβιβασμοί και "φάουλ"

Το θέμα που προέκυψε τις τελευταίες ημέρες με τον Θοδωρή Παπαλουκά και την εθνική ομάδα έχει, δυστυχώς, αρκετά μεγάλο παρασκήνιο. Προς τα έξω βγήκε ότι ο Παπαλουκάς ζήτησε να ενσωματωθεί τώρα στην εθνική και ο Καζλάουσκας του είπε ότι δεν μπορεί να τον δεχτεί καθότι θα είναι άδικο για τους άλλους παίκτες.

Η αλήθεια είναι ότι η ομοσπονδία για ακόμα μία φορά τα «θαλάσσωσε» και άφησε την εθνική απροστάτευτη, ενώ ο Παπαλουκάς είχε εξαρχής ζητήσει να ενταχθεί μετά το πρώτο στάδιο στην προετοιμασία.

Ο Παπαλουκάς το είχε ζητήσει και ο Καζλάουσκας το είχε δεχτεί. Και στην αρχή, που διατυπώθηκε ως σκέψη και τώρα που ο παίκτης πήρε και ζήτησε να μπει στην προετοιμασία. Ο Λιθουανός ήθελε να τον δεχτεί και, βεβαίως, οι υπόλοιποι παίκτες δεν είχαν κανένα πρόβλημα. Και ο Παπαλουκάς θα είχε ενσωματωθεί αν δεν υπήρχε η "περίεργη" αντίδραση της Ομοσπονδίας.

Η ομοσπονδία αντέδρασε, απαγόρευσε την ενσωμάτωση του παίκτη θέτοντας λόγους ισότητας και ισοτιμίας μεταξύ των παικτών. Ζήτησε από τον Καζλάουσκας να καλύψει την απόφαση αυτή (κι ας διαφωνούσε), ουσιαστικά καπελώνοντάς τον και μην αφήνοντάς τον να κάνει όπως θέλει τη δουλειά του, ο Λιθουανός το έκανε και προς τα έξω βγήκε ότι ο Παπαλουκάς ξαφνικά θέλησε να παίξει και ο Καζλάουσκας του έκλεισε την πόρτα για να μην νιώσουν άσχημα οι υπόλοιποι διεθνείς.

Η υπόθεση μπορεί να κριθεί ως προς την ουσία της και ως προς τους τύπους. Η ουσία λέει ότι πάρα πολλοί παίκτες εντάσσονται στην προετοιμασία των χωρών τους μετά το πρώτο στάδιο, και αυτό αφορά μόνο τους παίκτες και τον προπονητή τους. Οι διεθνείς είναι επαγγελματίες και οφείλουν να δέχονται τις αποφάσεις του προπονητή τους ως τέτοιοι και όχι ως κακομαθημένοι ερασιτέχνες που «στραβώνουν» αν κάποιος κάνει 5 μέρες λιγότερες προπόνηση.

Το θεωρώ κάτι εντελώς απλό και συνηθισμένο, που επιτέλους δεν θα έπρεπε στους Έλληνες (μόνο) να φαίνεται περίεργο και ταμπού. Δυστυχώς έχουμε μάθει να βλέπουμε τα σπορ με οπαδικά γυαλιά, οπότε πάντα στη χώρα μας ακούγονται απόψεις του στιλ… «γιατί ο τάδε του Ολυμπιακού να κάνει λιγότερη προετοιμασία από εκείνους του Παναθηναϊκού;» λες και οι παίκτες προπονούνται στην πλάτη μας, ή λες και κάποιος μας έχει ορίσει οπαδικούς δικηγόρους (της συμφοράς) και πρέπει να προστατεύσουμε «τους δικούς μας» από «τους άλλους».

Όσο κι αν κάποιους τους σοκάρει, κανείς παίκτης της εθνικής δεν είχε πρόβλημα με το να ενσωματωθεί ο Παπαλουκάς πιο αργά στην προετοιμασία (γιατί να είχε άλλωστε). Και η γνωστή δημοσιογραφική λογική του να προσπαθούμε με παράλογα επιχειρήματα να βρούμε λογική βάση («ας είχε πάει ο Παπαλουκάς στην προετοιμασία και ας μην έκανε προπόνηση, απλά να είναι εκεί για να μην νιώθουν οι άλλοι ριγμένοι») πρέπει πια να εκλείψει.

Απ’ την άλλοι, οι τύποι της υπόθεσης στην Ελλάδα λένε αυτό ακριβώς: ότι ο Παπαλουκάς του Ολυμπιακού θα «έκανε ό,τι ήθελε την εθνική», μπαίνοντας πιο αργά για προετοιμασία και θα εξέθετε την ομοσπονδία ότι κάνει διακρίσεις εις βάρος του Παναθηναϊκού (η αποθέωση του παραλόγου). Έτσι, η ομοσπονδία αντί να μεριμνήσει για την ηρεμία της εθνικής λιγότερο από ένα μήνα πριν από μια μεγάλη διοργάνωση, ήταν εκείνη που προσπάθησε να χαλάσει το κλίμα. Ξανά στο ίδιο έργο θεατές, με την ομοσπονδία να κάνει τεράστιο φάουλ.

Αντί να αφήσει τον ομοσπονδιακό τεχνικό να κάνει όπως κρίνει εκείνος τη δουλειά του και να κριθεί μετά γι’ αυτό, τον μετέτρεψε σε φερέφωνο (βέβαια κι εκείνος δέχτηκε να γίνει). Τον συμβούλεψε τι να κάνει και πώς να το δικαιολογήσει, όμως όχι με όρους δικούς της, αλλά χρησιμοποιώντας τους παίκτες! Δηλαδή, δεν μπόρεσε καν να πει ότι εκείνη απαγορεύει τη συμμετοχή του Παπαλουκά για τους «ψ» λόγους, έβαλε τον προπονητή να πει ότι οι υπόλοιποι παίκτες θα ένιωθαν ριγμένοι και άσχημα αν έμπαινε ο Παπαλουκάς στην προετοιμασία, κάτι που κανείς από τους άλλους παίκτες είχε πει και, βεβαίως, κανείς δεν εξουσιοδότησε την ομοσπονδία να τον χρησιμοποιήσει ως άλλοθι για να δικαιολογήσει τις αποφάσεις της.

Το θέμα το χειρίστηκαν όλοι λάθος, η ομοσπονδία, που ξανά έπραξε όχι για το όφελος της εθνικής, ο Καζλάουσκας, που έκανε τον «καλό στρατιώτη Γιόνας» υπακούοντας σε κάτι με το οποίο ο ίδιος διαφωνούσε και μεταφέροντας λόγια που δεν έπρεπε, αλλά και ο Παπαλουκάς, που θα έπρεπε εξαρχής να κάνει ξεκάθαρη συμφωνία με τον Λιθουανό προπονητή και όχι να το αφήσουν στο «φλου» (βέβαια ο Λιθουανός το άφησε στο φλου γιατί ήθελε πολύ τον Παπαλουκά στην εθνική, όχι το αντίθετο) και να αιωρείται μια πιθανή συμμετοχή.

Αν θέλουμε να δούμε και άλλη μια πτυχή της υπόθεσης, συνήθως οι παίκτες στους οποίους υπάρχει ανοχή ως προς το πότε θα ενσωματωθούν στην εθνική είναι εκείνοι που είναι οι πιο διάσημοι σε κάθε χώρα και πιο μεγάλοι σε ηλικία από τους υπόλοιπους συνήθως, με σημαντική διεθνή αναγνωρισιμότητα. Και στην Ελλάδα, αυτή η κατηγορία είναι ο Παπαλουκάς (και όχι: ο Παπαλουκάς είναι σε αυτή την κατηγορία), που είναι σαφώς ο νούμερο 1 παίκτης όσον αφορά τη διεθνή αναγνωρισιμότητα σε ευρωπαϊκό επίπεδο από τη χώρα μας.

Όμως, η ουσία είναι ότι η εθνική θα μπορούσε να έχει στο Μουντομπάσκετ τον Παπαλουκά και τώρα δεν θα τον έχει. Ως άνθρωπος που αγαπά την εθνική και θέλει τις επιτυχίες της δεν μπορώ να κοιτάξω πέρα από αυτό, στους τύπους της υπόθεσης. Ξέρω ότι κάθε εθνική πρέπει να κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να εμφανιστεί πιο δυνατή, όχι να αποδυναμώνεται με αμφίβολες αποφάσεις εκ των έσω, για να τηρήσει κάποιους «τύπους» που υπάρχουν μόνο στο μυαλό ορισμένων. Επίσης, ο προπονητής θα πρέπει να έχει το σθένος να επιβάλλει τους δικούς του νόμους και όχι να δέχεται ό,τι του ορίζει η κάθε ομοσπονδία (ο Σκαριόλο περιμένει τον Λιουλ ως την τελευταία στιγμή, παρότι είναι τραυματίας και ουσιαστικά δεν θα κάνει προετοιμασία, το ίδιο κάνει ο Μπάουερμαν με τον Νοβίτσκι κάθε χρόνο, φέτος η Βραζιλία με τον Σπλίτερ, κ.α.). Η ουσία είναι «μείον ένας» από τους καλύτερους Έλληνες στο Μουντομπάσκετ, για τα «πώς» και τα «γιατί» ας πάρει ο καθένας όποια τον καλύπτουν. Μικρή σημασία έχουν στην ουσία της υπόθεσης.

Ας ελπίσουμε ότι ως τους αγώνες της Τουρκίας η προσπάθεια της εθνικής δεν θα δεχτεί άλλο χτύπημα από εσωτερικά μέτωπα και θα έχει να αντιμετωπίσει μόνο τις μάχες στο παρκέ. Και ας περιμένουμε να δούμε μετά το Μουντομπάσκετ, ανάλογα με την πορεία της εθνικής ποιος και από ποια μεριά θα "θυμηθεί" το θέμα αυτό.

by Rasheed.

Εθνική Νέων Αντρών: Η σκληρή αλήθεια με αριθμούς

Η εθνική Νέων Αντρών κατάφερε την Κυριακή να κατακτήσει το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ της κατηγορίας της. Τα ίδια παιδιά (πάνω κάτω) ήταν που πέρσι είχαν κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ Νέων Αντρών και το ασημένιο στο Μουντομπάσκετ Εφήβων.

Κανείς δεν τους… έμαθε σήμερα, αφού εδώ και τρία καλοκαίρια έχουν συνεχώς επιτυχίες, δείχνοντας ότι έχουν ταλέντο και αξίζουν μιας ευκαιρίας στο ελληνικό πρωτάθλημα. Μετά από κάθε επιτυχία ακούμε προπονητές, τον ΠΣΑΚ, τα ίδια τα παιδιά να λένε ότι «αξίζουν μια ευκαιρία, ας τους προσέξουν οι ομάδες».

Όμως, ελάχιστοι από αυτά τα παιδιά πρέπει πια να συγκαταλέγονται στα ταλέντα, καθώς είναι ήδη 20-21 ετών και θα έπρεπε να έχουν ρόλο στις ομάδες τους. Το Age of Basketball επιχειρεί μια ανάλυση της παρουσίας παικτών που πέρσι απάρτιζαν τις δύο εθνικές (σε Μουντομπάσκετ και Ευρωμπάσκετ) στη σεζόν 2009-10.

Δυστυχώς, όπως ξεκάθαρα δείχνει ο πίνακας, τα πράγματα δεν είναι ούτε ρόδινα ούτε ιδιαίτερα ελπιδοφόρα. Πριν πάμε στην ανάλυση του πίνακα, αξίζει να επισημάνουμε ότι η λάθος νοοτροπία των Ελλήνων (ομοσπονδία, διοικήσεις, ομάδες, προπονητές) απέναντι στους 20χρονους παίκτες μας φαίνεται πόσο λανθασμένη είναι και από το γεγονός ότι Παππάς και Παπανικολάου έπαιξαν με την εθνική Νέων Αντρών, παρότι είχαν κληθεί στην εθνική αντρών, κάτι που δείχνει ότι είτε τους θεωρούν... υπερήρωες είτε απλά δεν υπολογίζονται σοβαρά αυτοί (αγωνιστικά) και οι ανάγκες τους από τους υπεύθυνους προπονητές και την ομοσπονδία.

Πρόκειται για παίκτες νεαρούς, των οποίων το σώμα και τη φυσική κατάσταση δεν φαίνεται να σέβεται κανείς στην Ομοσπονδία, αφού κάθε προπονητής κάνει την επιλογή του, χωρίς να υπάρχει μέτρο και περιορισμός. Τις δικαιολογίες για την υπερφόρτωση των νέων παικτών και τη διπλή τους κλήση τις έχουμε ακούσει χίλιες φορές και είναι γνωστές σε όλους. Όμως, είμαστε πια από τις ελάχιστες χώρες που το κάνουν αυτό. Δείτε το παράδειγμα της κατεξοχήν μπασκετικής χώρας της ηπείρου, Λιθουανίας, όπου όσοι νεαροί παίκτες κλήθηκαν στο αντρικό δεν κλήθηκαν για το Ευρωμπάσκετ Νέων Αντρών.

Από τον παρακάτω πίνακα βλέπουμε ότι 12 από τους 16 παίκτες αγωνίζονταν τη χρονιά που τελείωσε στην Α1, ένας στο NCAA και οι υπόλοιποι σε χαμηλότερες κατηγορίες, Από τους 12 αυτούς, μόνο 4 έπαιξαν σε περισσότερα από 20 παιχνίδια στην κανονική περίοδο της Α1. Επίσης, μόνο 4 έπαιζαν πάνω από 10 λεπτά ανά αγώνα (7 έπαιζαν πάνω από 9 λεπτά ανά ματς). Τρεις ήταν οι παίκτες που είχαν «διακοσμητική» παρουσία στο πρωτάθλημα, παίζοντας 5 ή λιγότερα ματς.
Οι περισσότεροι κινήθηκαν σε ιδιαίτερως μέτρια επίπεδα, παίζοντας λίγο και μόνο στα «εύκολα» παιχνίδια, με το συνολικό μέσο όρο συμμετοχής τους να είναι κάτω από 9.5 λεπτά ανά αγώνα, ενώ και οι προσπάθειες που έπαιρναν ήταν ελάχιστες.

Και οι 12 έπαιρναν κατά μέσο όρο 24.7 προσπάθειες ανά αγωνιστική, αριθμός που γίνεται 21.6 αν μιλήσουμε μόνο για τους 9 που έπαιξαν διψήφιο αριθμό αγώνα. Μάλιστα, ο Παππάς μοιάζει να είναι ο μόνος με ουσιαστικό ρόλο στην ομάδα του, έχοντας και το μεγαλύτερο χρόνο συμμετοχής, αλλά παίρνοντας και υπερδιπλάσιες προσπάθειες (4.8) από τον δεύτερο.

Δηλαδή, 8 από τους παίκτες (πλην των τριών που έπαιξαν από 5 ματς και κάτω και αφαιρώντας και τον Παππά) που θεωρούνται τα μεγαλύτερα ταλέντα σε ηλικίες περί τα 20 στην Ελλάδα έπαιρναν συνολικά μόλις 16.8 προσπάθειες κάθε αγωνιστική!

Η εικόνα γίνεται πιο ξεκάθαρη αν μιλήσουμε για το ποσοστό των αγώνων που έπαιξαν οι 12 αυτοί παίκτες σε σχέση με τα ματς που θα μπορούσαν δυνητικά να παίξουν (12x26=312). Και οι 12 μαζί έπαιξαν συνολικά 182 τη σεζόν που τελείωσε, ήτοι μόλις το 58% των αγώνων της Α1.

Είναι τουλάχιστον «λυπηρό» να βλέπει κανείς στις 4 τελευταίες θέσεις από πλευράς συμμετοχών παίκτες Ολυμπιακού, Παναθηναϊκού, Άρη και Πανελληνίου, δηλαδή ομάδων, που λόγω δυναμικότητας έχουν τα περισσότερα «εύκολα» ματς μέσα σε μια σεζόν και θα έπρεπε να δίνουν ευκαιρίες στα νέα παιδιά που αυτές αποφάσισαν να αποκτήσουν. Κι αν ο Ολυμπιακός έδωσε χρόνο συμμετοχής σε 12 ματς στον Σλούκα (και 18 στον Παπανικολάου), έστω κι αν αυτά ήταν τα κατεξοχήν «εύκολα», ο Παναθηναϊκός αποδείχτηκε ότι είχε τον Μπόγρη μόνο για τις προπονήσεις, καθώς οι 5 αγώνες που πάτησε παρκέ είναι νούμερο απαράδεκτο για μια ομάδα που τελείωσε την κανονική περίοδο με 25-1 και κέρδιζε κατά μέσο όρο με 22.4 πόντους κάθε αγώνα της (είναι τυχαίο που ο Ολυμπιακός είχε Έλληνα προπονητή ενώ ο Παναθηναϊκός όχι;)!

Εκτός από τους ισχυρούς, υπήρχαν και ομάδες με περιορισμένες λύσεις που επίσης δεν εμπιστεύτηκαν τα νεαρά παιδιά. Όπως ο Πανιώνιος με τους Γιάνκοβιτς και Γιαννόπουλο, ο Ηλυσιακός με τον Κασελάκη, ή τα Τρίκαλα με τον Σακελλαρίου. Αν σε αυτό προσθέσουμε και το γεγονός ότι ο Σαρικόπουλος έπαιζε ελάχιστα στο Οχάιο Στέιτ, ολοκληρώνεται η εικόνα.

Δυστυχώς, η εικόνα συμμετοχής των παικτών αυτής της γενιάς δεν είναι αυτή που και οι ίδιοι θα περίμεναν μετά από τόσες επιτυχίες. Οι περισσότεροι ψάχνουν τις ευκαιρίες «με το τουφέκι», ενώ σαφέστατα τις αξίζουν. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα πολλοί να έχουν χειρότερη απόδοση με την εθνική σε σχέση με πέρσι, άλλοι να φανούν ότι έχουν περισσότερες αδυναμίες φέτος ή να δείξουν ότι δεν είχαν εξέλιξη, μην έχοντας βελτιώσει στοιχεία του παιχνιδιού τους όπου υστερούσαν και το περασμένο καλοκαίρι. Εκτός του Παππά, δυστυχώς, θεωρώ ότι η προηγούμενη πρόταση ισχύει για κάθε έναν από τους υπόλοιπους 7 (με τον Σαρικόπουλο) που παίζουν στην Α1 και εμφανίστηκαν σε τουλάχιστον 8 αγώνες στο πρόσφατο τουρνουά.

Τα νέα ταλέντα απαιτούν μεγαλύτερο σεβασμό από τις ομάδες και πρέπει να τον λαμβάνουν. Γιατί χώρα που δεν σέβεται τα ταλέντα της και δεν επενδύει πάνω τους στο τέλος βγαίνει ζημιωμένη. Τρανότερο παράδειγμα η Ιταλία, που από την κορυφή της Ευρώπης καταποντίστηκε στα βαθύτερα σκοτάδια του μπασκετικού στερεώματος όταν σταμάτησε να προσέχει τα ταλέντα της (οι 2-3 αστέρες και πάλι θα κάνουν καριέρα, το θέμα είναι αν θα υπάρξουν όλοι οι υπόλοιποι παίκτες που θα έπρεπε να στελεχώσουν με υψηλό επίπεδο το πρωτάθλημά σου για να το κάνουν ανταγωνιστικό, ώστε να γίνει ανταγωνιστική και η εθνική σου).

by Rasheed.

Πιστοί στο ραντεβού!

Οι Νέοι Άντρες ολοκλήρωσαν την Κυριακή την προσπάθειά τους στο αντίστοιχο Ευρωμπάσκετ κατακτώντας το ασημένιο μετάλλιο. Αυτή η επιτυχία ουσιαστικά φέρνει αυτή τη γενιά για 3η συνεχόμενη χρονιά μέσα στα μετάλλια στις μεγάλες διοργανώσεις, επιτυχία τρομερή.

Επίσης, με αυτό το μετάλλιο, οι περισσότεροι κλείνουν τον κύκλο τους στις «μικρές» εθνικές και ετοιμάζονται για τη μεγάλη. Όσοι δουλέψουν σκληρά και ανέβουν το πιο δύσκολο επίπεδο.

Το Ευρωμπάσκετ έδειχνε από την αρχή ότι η Ελλάδα θα είναι στα μετάλλια. Καλή άμυνα, ένας Παππάς που έπαιζε κάθε αντίπαλο μόνος του και ήταν ασταμάτητος, ο Παπανικολάου με ρόλο κλειδί και ο Σλούκας να κρατάει με επιτυχία και άνεση τα γκέμια της ομάδας μαζί με τον Μάντζαρη.

Με τον απίστευτο οίστρο του Παππά η Ελλάδα έφτασε ως το ασημένιο μετάλλιο ή, αν προτιμάτε, περίπου 2 λεπτά μακριά από το χρυσό. Γιατί στο 38ο λεπτό του τελικού το σκορ ήταν 58-63 για τη γαλλική ομάδα μετά από ελληνική αντεπίθεση διαρκείας.

Πάντως, ο τελικός δεν ήταν το παιχνίδι που θα θέλαμε. Οι Γάλλοι ήταν πιο παθιασμένοι, έπαιζαν καλύτερη άμυνα (με τον πάγκο τους σε όλο το τουρνουά να φωνάζει σε κάθε άμυνα "defense-defense") και χρησιμοποίησαν τα αθλητικά κορμιά τους για να βγάλουν την εθνική μας εκτός ρυθμού και αγώνα. Ο Παππάς δεν είχε τις βοήθειες που είχε σε άλλα ματς, καθώς Παπανικολάου, Σλούκας και Β. Μάντζαρης έπαιξαν 103 λεπτά (όλοι πάνω από 30) και είχαν 15 από τα 18 λάθη της εθνικής.

Έτσι, οι Γάλλοι έφτασαν τη διαφορά στους 22 πόντους, τρέχοντας μάλιστα ένα 20-0 κατά τη διάρκεια του ματς, 20-0 που ουσιαστικά κόστισε το χρυσό στην εθνική μας. Το 6-4 έγινε 6-24 για τους Γάλλους, μέσα σε κάτι περισσότερο από 6 λεπτά. Η Ελλάδα δεν ξεπέρασε εύκολα το σοκ, καθώς χρειάστηκε να φτάσουμε στα μισά της τρίτης περιόδου και το 24-45 για να αρχίσει να μειώνεται η διαφορά.

Από αυτά και μόνο φαίνεται πόσο δύσκολο ήταν το έργο των Ελλήνων παικτών στα τελευταία 15 λεπτά, όπου μπόρεσαν να μειώσουν από το -22 στο -5 αλλά όχι περισσότερο. Σίγουρα, όλοι θα προτιμούσαμε ένα καλύτερο φινάλε στη διοργάνωση, αλλά το σημαντικό είναι ότι τα παιδιά «φώναξαν» «παρών» ακόμη μία χρονιά.

Η Ελλάδα φάνηκε να μην έχει την ενέργεια που χρειαζόταν στον τελικό, λάθος πιθανότατα του Μίσσα, που σε μια τόσο απαιτητική διοργάνωση δεν εμπιστευόταν και τους 12 παίκτες του και δεν μοίραζε το χρόνο συμμετοχής σωστά (για το ροτέισον τα λέγαμε και στη μεγάλη εθνική, όπου το ίδιο έκανε ο Καζλάουσκας και κόστισε στον ημιτελικό).

Η Ελλάδα είχε 8-0 μέχρι τον τελικό με πιο θεαματικές της νίκες (όχι πιο ευρείες) τον προημιτελικό με τους Ρώσους και το 74-55 και τον ημιτελικό με τους Κροάτες (71-56), παιχνίδια δύσκολα όπου ουσιαστικά δεν κινδύνευσε καν.

Από το τουρνουά αυτό αναδείχτηκαν αρκετά συμπεράσματα, για αρκετά από τα οποία θα συζητήσουμε τις επόμενες ημέρες. Φάνηκε ότι ο Νίκος Παππάς έχει κάνει άλματα και ξεχωρίζει από τους παίκτες της ηλικίας του, όντας πια έτοιμος για το υψηλότερο επίπεδο. Ο Παππάς έδειξε ότι υπάρχουν Έλληνες παίκτες που αν προσεχτούν από τον προπονητή τους μπορούν να σκοράρουν με ευχέρεια και καλά ποσοστά. Τελείωσε τη διοργάνωση 1ος σκόρερ με 22.1 πόντους, σουτάροντας με απίστευτα ποσοστά 56% στα δίποντα 40% στα τρίποντα και 91% στις βολές.

Σημαντικό ρόλο έπαιξαν και άλλοι παίκτες, ενώ άλλοι φάνηκε ότι τη χρονιά που πέρασε έκαναν βήματα προς τα πίσω (ή έμειναν στάσιμοι), δυστυχώς με την ευθύνη να βαραίνει κυρίως άλλους. Γι’ αυτό θα συζητήσουμε στο επόμενο άρθρο.

by Rasheed.

Υ.Γ.: Η ΕΡΤ, αφού πρώτα μας… «ανάγκασε» να δούμε κάθε αγώνα του χειρότερου Μουντιάλ στην ιστορία, εκ των οποίων το 80% των αγώνων με αναμετάδοση από το στούντιο (και «μαργαριτάρια» τύπου: «κάπου τρέχει ο διαιτητής, αλλά πού άραγε;», «όπως βλέπετε πρέπει ο τάδε να μπήκε αλλαγή νωρίτερα, αλλά δεν μας το έδειξαν», και άλλα πολλά) δεν θεώρησε αρκετά σημαντικά τα ματς της εθνικής Νέων Αντρών για να κάνει το ίδιο, ούτε καν τα νοκ άουτ παιχνίδια, αφήνοντας ένα συνδρομητικό κανάλι με ελάχιστους συνδρομητές να πάρει τη διοργάνωση. Σημεία των καιρών…

Μείον δύο με την έναρξη

Χωρίς 2 από τους 17 τους οποίους είχε στην αρχική του προεπιλογή θα πορευτεί ο Γιόνας Καζλάουσκας στην προσπάθειά του να ετοιμάσει την Ελλάδα για το Μουντομπάσκετ της Τουρκίας.

Ο λόγος για τον Λουκά Μαυροκεφαλίδη, που έθεσε εαυτόν εκτός προεπιλογής λόγω σοβαρού οικογενειακού προβλήματος, και τον Παναγιώτη Βασιλόπουλο, που ακόμη κάνει αποθεραπεία για το πρόβλημα που είχε στη μέση του και θα χάσει τις υποχρεώσεις της εθνικής και φέτος.

Έτσι, η προετοιμασία ξεκίνησε με 12 παίκτες, αφού ο Σοφοκλής Σχορτσανίτης θα ενσωματωθεί όταν επιστρέψει από τις Η.Π.Α., ενώ οι Παππάς και Παπανικολάου θα ενταχθούν αργότερα, αφού είχαν υποχρεώσεις με την εθνική Νέων Αντρών. Πάντως, αναμένεται από Τετάρτη όλοι να είναι στη διάθεση του Καζλάουσκας.

Ο Λιθουανός τεχνικός αναφέρθηκε και στο ζήτημα της μη κλήσης επιπλέον παικτών μετά την αποχώρηση Βασιλόπουλου και Μαυροκεφαλίδη: «Το να καλούσα κάποιον και να τον αποκλείσω μετά από μία εβδομάδα θα ήταν λάθος. Έχουμε μικρή προετοιμασία, έχουμε 15 παίκτες στη διάθεσή μας και δεν υπάρχει λόγος να αναστατώνουμε άλλους παίκτες».

Αναλυτικά οι 15 που απομένουν στη διάθεση του Καζλάουσκας:

Βασιλειάδης, Κώστας
Βουγιούκας, Ίαν
Ζήσης, Νίκος
Διαμαντίδης, Δημήτρης
Καϊμακόγλου, Κώστας
Καλάθης, Νικ
Μπουρούσης, Γιάννης
Παπανικολάου, Κώστας
Παππάς, Νίκος
Περπέρογλου, Στράτος
Πρίντεζης, Γιώργος
Σπανούλης, Βασίλης
Σχορτσανίτης, Σοφοκλής
Τσαρτσαρής, Κώστας
Φώτσης, Αντώνης

"Φοβισμένη" προεπιλογή

Ο Γιόνας Καζλάουσκας ανακοίνωσε την προεπιλογή της εθνικής και, εκτός από την απουσία του Θοδωρή Παπαλουκά, επέλεξε τους παίκτες με τους οποίους από τη στιγμή που υπέγραψε ήθελε να συνεργαστεί. Δεν είναι κακό αυτό, ο Καζλάουσκας άλλωστε το είχε υπονοήσει από πέρσι ότι ήταν ιδιαίτερα απογοητευμένος με τις απουσίες των Παπαλουκά, Διαμαντίδη, Τσαρτσαρή, ενώ είχε δηλώσει ξεκάθαρα ότι η Ελλάδα δεν έχει αντικαταστάτη για έναν και μόνο παίκτη, και αυτός στα μάτια του ήταν ο Παναγιώτης Βασιλόπουλος (δεν είναι δικό μου αυτό, του Καζλάουσκας είναι).

Ο Θοδωρής Παπαλουκάς ζήτησε να ξεκουραστεί, πιθανότατα ολοκληρώνοντας την παρουσία του στην εθνική, καθώς δεν είναι στην… πρώτη μπασκετική νιότη, ώστε να ξεκουράζεται 2 χρόνια και να επανέρχεται μετά. Το 2011 θα είναι ήδη 34 χρονών, οπότε μάλλον το 2008 ήταν η τελευταία παρουσία του στην εθνική. Ο Καζλάουσκας δεν το περίμενε και η σχετική καθυστέρηση στην ανακοίνωση των ονομάτων οφείλεται περισσότερο στο ότι προσπαθούσε να πείσει τον Παπαλουκά ή ήλπιζε ότι εκείνος… θα άλλαζε ξαφνικά γνώμη.

Από εκεί και πέρα ελάχιστα είναι τα ονόματα (πέραν των βασικών και αναντικατάστατων εννοώ) ανάμεσα στους 17 που επιλέχθηκαν με βάση τη φετινή παρουσία τους. Σίγουρα, ένας κορμός από Διαμαντίδη, Σπανούλη, Φώτση, Βασιλόπουλο, Μπουρούση, Πρίντεζη, Ζήση ήταν δεδομένο ότι θα υπάρχει, ενώ πάντα σε αυτόν υπολογίζεται και ο Σχορτσανίτης, εφόσον έχει παίξει… που επιλέγεται με βάση τις θεωρητικές δυνατότητες και όχι τη δεδομένη αγωνιστική προσφορά στην κάθε σεζόν. Συνολικά 8 παίκτες (οι οποίοι εκτός απροόπτου θα είναι και στη δωδεκάδα).

Από εκεί και πέρα κάποιες επιλογές έγιναν με άλλα κριτήρια και όχι αγωνιστικά, καθώς αν θέλουμε να μιλήσουμε με αγωνιστικά κριτήρια οι Τσαρτσαρής, Καλάθης, Παπανικολάου, Μαυροκεφαλίδης, ακόμη και ο Περπέρογλου (έκανε πολύ καλούς τελικούς, αλλά ως τότε είχε μια κάτω του μετρίου χρονιά), δεν ήταν φέτος στο επίπεδο άλλων.

Αντίθετα, Καϊμακόγλου, Βουγιούκας, Παππάς και, βεβαίως, Βασιλειάδης, πήραν με το σπαθί τους την κλήση στην προεπιλογή, αφού είχαν πάρα πολύ καλή παρουσία, αγωνιστικά καλύτερη και από των περισσότερων του «κορμού». Από Έλληνες, ο Καϊμακόγλου ήταν το καλύτερο «τεσσάρι» στην Α1, ο Βουγιούκας το καλύτερο «πεντάρι», ο Παππάς ήταν ο μόνος από τη νέα γενιά που πήρε ουσιαστικό χρόνο συμμετοχής και έδειξε ότι μπορεί να σταθεί, ενώ ο Βασιλειάδης ήταν απλώς απίστευτος στην Ισπανία και θα ήταν «έγκλημα» να μην είναι στην προεπιλογή (και στη δωδεκάδα για μένα), ιδίως όταν όλοι ξέρουμε ότι έχει ένα χάρισμα που δεν το έχει κανένας άλλος Έλληνας περιφερειακός παίκτης.

Πέραν αυτών, όμως, είναι ξεκάθαρο ότι πολλά ονόματα έμειναν στην άκρη, παίκτες που είχαν σαφώς καλύτερη χρονιά από κάποιους που επιλέχθηκαν. Ο Δημήτρης Μαυροειδής μέχρι τον τραυματισμό του ήταν ένας από τους 4 καλύτερους σέντερ της Ευρωλίγκας σε ranking, ενώ στα πλέι οφς, που είχε αποθεραπευτεί πλήρως, ήταν ξανά πάρα πολύ καλός. Άξιζε να είναι στην προεπιλογή, καθώς, μετά τον Βουγιούκα, αυτός ήταν φέτος ο καλύτερος Έλληνας σέντερ και όχι κάποιος των «αιωνίων». Ο Μαυροειδής έκανε 15.2 ranking σε 18,5 λεπτά ανά αγώνα στην κανονική περίοδο της Ευρωλίγκας, με 10.3 πόντους, 5.5 ριμπάουντ και 61% στα δίποντα, νούμερα ιδιαίτερα θεαματικά για το επίπεδο της διοργάνωσης.

Απ’ όλους όσοι έμειναν απ’ έξω, νομίζω ότι το δικό του όνομα είναι που προξένησε τη μεγαλύτερη έκπληξη, καθώς όλοι είδαμε φέτος έναν παίκτη που ξεχώρισε και στάθηκε ανάμεσα στους καλύτερους ως ίσος. Θεωρώ μεγάλο «φάουλ» το γεγονός ότι δεν ήταν στην προεπιλογή.

Επίσης έκπληξη ήταν και το γεγονός ότι εκτός έμεινε ο Μιχάλης Πελεκάνος. Μετά από ορισμένες πολύ κακές και άτυχες χρονιές, γεμάτες τραυματισμούς και λίγο χρόνο συμμετοχής, ο Πελεκάνος ήταν φέτος το καλύτερο «τριάρι» (από Έλληνες) στο πρωτάθλημα. Με διαφορά από τους τρεις των «αιωνίων» που κλήθηκαν στη θέση του. Ήταν αναμενόμενο ότι ο Βασιλόπουλος θα ήταν στην προεπιλογή, καθώς όλοι ξέρουν ότι ο Καζλάουσκας είναι (καλώς εννοούμενα) «κολλημένος» μαζί του και τον θεωρεί αναντικατάστατο για το ελληνικό μπάσκετ, θεωρούσα ότι ο Πελεκάνος θα είναι μέσα αντί κάποιου από τους άλλους δύο.

Οι δύο του Πανελληνίου, Χαραλαμπίδης και Παπαμακάριος, σίγουρα άξιζαν μεγαλύτερης προσοχής, ιδίως ο πρώτος που έκανε ιδιαίτερα μεστή και καλή χρονιά. Ο Χαραλαμπίδης φέτος σούταρε με τρομερά ποσοστά και έπρεπε να κληθεί. Στην ίδια ακριβώς κατηγορία βάζω και τον Γιάννη Καλαμπόκη, που, παρότι έπαιζε σε χειρότερη ομάδα, ήταν ως τον τραυματισμό του πολύ καλός. Ο Καλαμπόκης μπορεί να έχασε τους τελευταίους σχεδόν 2 μήνες της σεζόν, αλλά έπαιξε 20 ματς και έδειξε ξανά ότι είναι παίκτης πολύ υψηλής κλάσης. Θέση στην προεπιλογή ίσως μπορούσε να έχει και ο Πατ Καλάθης, που είναι «τριάρι» κοπής που δεν έχουμε στην Ελλάδα, αν και πιστεύω ότι ενδεχόμενη κλήση του θα ήταν πρώιμη φέτος.

Ο Καζλάουσκας προτίμησε να μη ρισκάρει, «γύρισε την πλάτη» σε πολλούς από αυτούς που ξεχώρισαν στη φετινή χρονιά και επέλεξε να πάρει τον παραδοσιακό κορμό της εθνικής συν παίκτες που ο ίδιος είχε προπονήσει. Πέραν αυτών, θέση στην προεπιλογή του βρήκαν 3 παίκτες (Βουγιούκας, Βασιλειάδης, Παππάς) εκ των οποίων οι δύο θεωρώ ότι σαφέστατα και επιβάλλεται να είναι φέτος στη δωδεκάδα.

Το σημαντικότερο θέμα δεν είναι εκείνο των προσώπων, πάντως, αλλά το να δείξει ο Λιθουανός εμπιστοσύνη και στους 12 παίκτες που τελικώς θα επιλέξει να πάρει μαζί του στην Τουρκία (μιλάμε για εθνική ομάδα, δεν νοείται να μην βρίσκεις 12 παίκτες από μια ολόκληρη χώρα που να θεωρείς ικανούς να πατήσουν παρκέ), καθώς το κακό ροτέισον είχε κοστίσει πέρσι στο Ευρωμπάσκετ. Και δεδομένων των συνθηκών (δικών μας και ξένων) και των απουσιών των άλλων το φετινό Μουντομπάσκετ είναι πολύ σημαντική ευκαιρία για την εθνική.

by Rasheed.

ΕΛΛΑΔΑ – Η προεπιλογή

Ο Γιόνας Καζλάουσκας γνωστοποίησε τους 17 παίκτες με τους οποίους θα ξεκινήσει προετοιμασία η εθνικής Ελλάδας το καλοκαίρι ενόψει του Μουντομπάσκετ.

Απόντες από την επιλογή σε σχέση με το περσινό Ευρωμπάσκετ είναι ο Θοδωρής Παπαλουκάς που θέλησε να ξεκουραστεί (και μάλλον κλείνει οριστικά το κεφάλαιο εθνική), ο Κώστας Κουφός, που θέλησε να μείνει στη Γιούτα και να προπονηθεί με τους Τζαζ για να κερδίσει χρόνο συμμετοχής του χρόνου, αλλά και ο Ανδρέας Γλυνιαδάκης.

Αρκετοί ακόμη από τους παίκτες που ξεχώρισαν στο πρωτάθλημα απουσιάζουν (αναλυτικότερα εδώ). Οι 17 της προεπιλογής:

Βασιλειάδης, Κώστας
Βασιλόπουλος, Παναγιώτης
Βουγιούκας, Ίαν
Ζήσης, Νίκος
Διαμαντίδης, Δημήτρης
Καϊμακόγλου, Κώστας
Καλάθης, Νικ
Μαυροκεφαλίδης, Λουκάς
Μπουρούσης, Γιάννης
Παπανικολάου, Κώστας
Παππάς, Νίκος
Περπέρογλου, Στράτος
Πρίντεζης, Γιώργος
Σπανούλης, Βασίλης
Σχορτσανίτης, Σοφοκλής
Τσαρτσαρής, Κώστας
Φώτσης, Αντώνης