Άλλοι... Δροσίζονται κι άλλοι ζορίζονται!

Με δύο θέματα θα ασχοληθώ σήμερα, που και τα δύο έσκασαν σαν βόμβες στον μπασκετικό χώρο. Όσο κι αν μια τέτοια αλλαγή στην ηγεσίας ομάδας (και μάλιστα της ΑΕΚ) είναι πολύ σημαντική, το όνομα του Ραμούνας Σισκάουσκας κάνει επίσης σημαντικό και το πλήγμα του Παναθηναϊκού.

Ας αρχίσουμε με την ΑΕΚ. Ο Δρόσος μπήκε στο μπάσκετ ουσιαστικά από τον Σπόρτιγκ, αφού ο Άλιμος είναι πολύ χαμηλά. Έφτιαξε ένα αξιόμαχο σύνολο, ανέβηκε στην Α1 και με τις μετεγγραφές που είχε κάνει και τις υπόλοιπες που ετοίμαζε, ο Σπόρτιγκ θα ήταν σίγουρα οκτάδα του χρόνου. Όμως, τι θα έκανε; Πόσο κόσμο έχει ο Σπόρτιγκ; Και, κυρίως, τι όνομα έχει ο Σπόρτιγκ; Η απάντηση γέρνει προς την απαισιόδοξη πλευρά και στις τρεις περιπτώσεις. Υπήρχε ποτέ η περίπτωση ο Δρόσος να έχει μεγάλα έσοδα από τον Σπόρτιγκ; Να ανέβει σε επιχειρηματικό επίπεδο; Να γίνει γνωστότερος μέσω της ομάδας; Όχι, όχι, όχι. Θα γινόταν στην καλύτερη περίπτωση ένας δεύτερος Βωβός, δηλαδή, όλοι λένε «μπράβο του», στη γειτονιά του έχει ακουστεί, αλλά από εκεί και πέρα, κάθε χρόνο σκέφτεται να τα παρατήσει γιατί 500 άτομα πάνε στο γήπεδο (και ούτε τόσα) και είναι ιδιοκτήτης μιας ομάδας που δεν μπορεί να πάει ψηλότερα απ’ ότι έχει ήδη κάνει.

Άρα, ξαφνικά παρατάει τον Σπόρτιγκ, δίνει 1 ευρώ να αγοράσει την ΑΕΚ («Συγγνώμη Γιάννη, ρέστα από 10ευρω έχεις;») και αλλάζει τη ροή του μπάσκετ. (Παρένθεση: Ο άνθρωπος δεν έδωσε μόνο 1 ευρώ, θα κάνει και διακανονισμό για τα χρέη, όπου μάλλον θα φορτωθεί τα μισά και θα φτιάξει και το μπάτζετ, το οποίο θα πάει σε υψηλά επίπεδα, δηλαδή ίσως φτάσει να είναι το 3^ο-4^ο του πρωταθλήματος). Η οποία ροή του μπάσκετ ποια ήταν; Οι «αιώνιοι», ο Άρης, ο Πανιώνιος και ο Πανελλήνιος, μετά Ολύμπια, ΠΑΟΚ, Μαρούσι, Ολυμπιάδα και η ΑΕΚ να παλεύει για τη σωτηρία της, σε περίπτωση που αποφάσιζε να μείνει στην Α1. Όμως, ο Δρόσος έκανε το colpo grosso.

Τι σημαίνει αυτό; Πρώτον, ότι έχει βλέψεις να μείνει στο χώρο. Αλλιώς δε θα έπαιρνε την ΑΕΚ. Δεύτερον, ότι θέλει ομάδα που να έχει το όνομα και το ειδικό βάρος για να πρωταγωνιστήσει. Τρίτον και βασικόν, ότι ήθελε ομάδα με λαϊκό έρεισμα (γιατί η ΑΕΚ μπορεί να γεμίσει το ΟΑΚΑ) και ότι στο μυαλό του είναι προφανώς η Ευρωλίγκα (από το 2010 θα δέχεται μόνο ομάδες με γήπεδο 10.000 θέσεων. Υπήρχε περίπτωση ποτέ να μετακομίσει ο Σπόρτιγκ στο ΟΑΚΑ;). Τέταρτον, ότι είναι στυγνός επιχειρηματίας, με μεγάλες επιχειρηματικές δυνατότητες και μυαλό, αλλά με ψυχρή λογική όπου δεν χωράνε μπασκετικοί συναισθηματισμοί. Δεν υπήρχε περίπτωση να βρει πιο εύκολο τρόπο να πάρει μεγάλη ομάδα (οι «αιώνιοι» είναι… πιασμένοι, ο Άρης και ο ΠΑΟΚ πολύ… βόρεια) και βέβαια αυτό το πλήρωσε το Σπορτιγκάκι (χωρίς διάθεση μείωσης της ομάδας από μέρους μου). Όμως, το ότι έδειξε ότι είναι επιχειρηματίας και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό, σημαίνει ότι… θα το ξανακάνει. Είναι νωρίς να πω κάτι τέτοιο, αλλά φαίνεται. Δε λέω ότι θα αφήσει την ΑΕΚ για να πάει στον Παναθηναϊκό ή τον Ολυμπιακό, αλλά ότι μπορεί να την αφήσει αν δει ότι δεν προχωράει το πράγμα. Ή μήπως θα κάτσει 4 χρόνια να κοιτάει άδειες εξέδρες επειδή η ΑΕΚ είναι μεγάλος σύλλογος για να τον διαλύσεις; Τον Σπόρτιγκ γιατί τον διέλυσε;

Γιατί τον Σπόρτιγκ τον διέλυσε. Τον άφησε χωρίς πρόεδρο, χωρίς λεφτά, χωρίς προπονητή, χωρίς παίκτες, χωρίς τίποτα. Η απόφαση να επιστρέψει στην Α2 είναι μάλλον σίγουρη (εκτός κι αν ο… Φιλίππου τον αγοράσει ή κάποιος με οικονομική επιφάνεια), αφού ο Ερασιτέχνης δεν μπορεί να αντεπεξέλθει στο οικονομικό βάρος της συμμετοχής στην Α1. Αυτό ανοίγει το δρόμο στον ΑΓΟΡ, αλλά δεν είναι της παρούσης να το αναλύσουμε. Σημειώνω, απλώς, τι εννοούσα πριν με το «διάλυση», αλλά και με το «στυγνός επιχειρηματίας»: Από τον Σπόρτιγκ στην ΑΕΚ ήδη συμφώνησαν να πάνε ο Κορωνιός, ο Κώτσης (μάνατζερ που είχε μεταπηδήσει πριν ελάχιστο καιρό από την ΑΕΚ στον Σπόρτιγκ…), ο Άρθουρ Λι, ο Κώστας Χαρίσης και ο Λιούις Σιμς (σε αυτά κολλάει η διάλυση), με τον Σιμς να έχει συμφωνήσει αλλά να μην έχει υπογράψει και τους Λι και Χαρίση να έχουν υπογράψει συμβόλαιο με εταιρείες του Δρόσου και όχι με τον Σπόρτιγκ και το συμβόλαιό τους να μην έχει κατατεθεί στον ΕΣΑΚΕ άρα να μπορούν εύκολα να πάνε στην ΑΕΚ (σε αυτά κολλάει ο στυγνός επιχειρηματίας). Μάλλον δεν την σκέφτηκε χτες την κίνηση ο Δρόσος.

Οι μπασκετόφιλοι είναι κάπου στη μέση. Απ’ τη μία καλό είναι να ανέβει μία ομάδα σαν την ΑΕΚ ξανά στο προσκήνιο (ήδη πλησίασε Στακ, Σιγάλα και ακολουθούν Μπάρλος, Χαρίσης), απ’ την άλλη (και πείτε με ρομαντικό) και ο Σπόρτιγκ έχει ιστορία, δεν του άξιζε να τελειώσει έτσι και θα μου άρεσε να τον δω δυνατό ξανά στην Α1. Κάτι που δε θα γίνει.

Θα τελειώσω με δυο λόγια για τον Σισκάουσκας. Αυτό που έγινε ήταν απίστευτο. Καλά, όταν υπέγραφε, πώς δέχτηκαν στον Παναθηναϊκό αυτή τη ρήτρα; Δεν σκέφτηκαν πως 1 εκατομμύριο ευρώ για ομάδες όπως η Ρεάλ και η ΤΣΣΚΑ είναι… αστείο; Ας περιμένουμε πέσουν οι υπογραφές, αλλά ο Μπαλντούτσι (μάνατζερ του παίκτη) όταν μιλήσαμε χτες ήταν σαφής. Όχι τόσο στα τυπικά που είπε, αλλά στα όσα δεν γράφονται. Με δυο λόγια; Ο τύπος έκανε το κόλπο της δεκαετίας και νιώθει βασιλιάς. Την Παρασκευή μόνο, μου άφησε να εννοηθεί ότι δέχτηκε πάνω από 100 τηλέφωνα από δημοσιογράφους απ’ όλη την Ευρώπη που ήθιελαν να μιλήσουν με τον Σίσκα. Είχε κάθε λόγο να το έχει καβαλήσει, όπως ξεκάθαρα το είχε όταν μου μιλούσε. Ειρωνευόταν, γελούσε, αστειευόταν, ένιωθε βασιλιάς. Γιατί απλούστατα κατάφερε να πάει τον καλύτερο παίκτη της πρωταθλήτριας Ευρώπης στην φιναλίστ με λεφτά που θα πλήρωνε και ομάδα του FIBA Europe.

Ο Παναθηναϊκός τι κάνει; Ψάχνεται να ξεπεράσει το σοκ. Γιατί μην κοιτάτε τι βγαίνει προς τα έξω. Αυτό ήταν τεράστιο πλήγμα. Τ-ε-ρ-ά-σ-τ-ι-ο… Γιατί κανείς Ευρωπαίος στο «3» δεν είναι Σισκάουσκας. Ούτε ο Ρούντι, ούτε κανείς. Κι ας μπορεί ο Ρούντι να γίνει κάποτε. Και γιατί το ίματζ της ομάδας δέχτηκε δεύτερο μετά τον Λάκοβιτς ακόμη μεγαλύτερο χτύπημα. Γιατί είναι λογικό σε ευρωπαϊκούς μπασκετικούς κύκλους να κάνει αίσθηση πώς δύο τέτοιοι παίκτες θέλησαν να φύγουν τόσο εύκολα από ομάδα που ήταν βασιλιάδες.

by Rasheed.

Η υπερκόπωση στους αθλητές

Η αγωνιστική σεζόν στην Ελλάδα τελείωσε με τη λήξη των τελικών και ενόψει καλοκαιριού και έναρξης προετοιμασίας της Εθνικής, θα αρχίσουν και φέτος να τίθενται τα ερωτήματα περί υπερβολικής κούρασης των αθλητών και ανάγκης ξεκούρασης. Η αλήθεια είναι ότι οι μπασκετμπολίστες με τα εξαντλητικά προγράμματα γυμναστικής και τους συνεχείς αγώνες έχουν ανάγκη για ξεκούραση γιατί είναι ορατός ο κίνδυνος υπερκόπωσης. Η υπερκόπωση είναι ασθένεια.

Κατ’ αρχήν, ο όρος «υπερκόπωση» διακρίνεται από την «υπερπροπόνηση». Με τον όρο «υπερπροπόνηση» εννοούμε την υπέρβαση των ποσοστών έντασης στην άθληση, στη διάρκεια της προπόνησης και την μακροπρόθεσμα υπερβολική επιβάρυνση. Ωστόσο, χρησιμοποιώντας υψηλά επίπεδα έντασης στην προπόνηση, μπορούμε να έχουμε αξιόλογα αποτελέσματα, με την προϋπόθεση ότι δίνουμε χρονικά τη σωστή ένταση και ξεκούραση στους μυς. Τα υψηλά επίπεδα έντασης με μεγάλη διάρκεια προπόνησης και για μεγάλα χρονικά διαστήματα οδηγούν στην «υπερκόπωση». Η υπερκόπωση επιφέρει το λεγόμενο «σύνδρομο εργασιακής εξουθένωσης» (burn out).

Τα συμπτώματα της υπερκόπωσης δύσκολα γίνονται αντιληπτά γιατί ποικίλουν από άτομο σε άτομο. Αυτά τα συμπτώματα μπορεί να είναι ψυχολογικής προέλευσης (τέτοια είναι: επιθετικότητα, κατάθλιψη και απάθεια) ή σωματικής προέλευσης (όπως αυξημένος καρδιακός ρυθμός κατά την ηρεμία, υψηλή πίεση αίματος, αδυναμία και ασυνήθιστες αλλαγές στη σύσταση του σώματος). Τα σωματικής προέλευσης σημεία, εξηγούν και τους τραυματισμούς που συχνά συμβαίνουν λόγω υπερκόπωσης (οι περισσότεροι θα έχετε ακούσει για παράδειγμα τον όρο «κάταγμα υπερκόπωσης»).

Ένα λογικό ερώτημα που γεννάται είναι αν οι αθλητές, και ιδιαίτερα οι μπασκετμπολίστες, που είναι τόσο γυμνασμένοι και προσέχουν το σώμα και τη διατροφή τους, είναι δυνατόν να πάθουν υπερκόπωση. Τα όρια που η υπερπροπόνηση επιφέρει θετικά αποτελέσματα ή οδηγεί στην υπερκόπωση είναι ασαφή και διαφέρουν από άτομο σε άτομο. Οι αθλητές συνήθως μπορούν να δεχθούν υψηλά επίπεδα έντασης για 3 εβδομάδες έως 1 μήνα, το μέγιστο. Επίσης, πρέπει να ληφθεί υπόψη η ψυχολογική φόρτιση της συμμετοχής σε σημαντικούς αγώνες (συχνά προκύπτουν ακόμη και 2-3 ντέρμπι σε μία εβδομάδα), η οποία επιβαρύνει τον αθλητή. Για το λόγο αυτό τα επίπεδα έντασης στην προπόνηση πρέπει να μειώνονται κάθε 3 έως 5 εβδομάδες. Απαιτείται, επίσης, σωστός συναισθηματικός χειρισμός του παίκτη. Λαμβάνοντας υπόψη αυτές τις αρχές, σχεδιάζονται και τα προγράμματα της θερινής προετοιμασίας.

Τα συμπτώματα της υπερκόπωσης υποχωρούν πλήρως μετά από μείωση της έντασης της προπόνησης ή την πλήρη ξεκούραση για ημέρες μέχρι και λίγες εβδομάδες, ανάλογα με τη βαρύτητα της περίπτωσης.

Η υπερκόπωση είναι μια σοβαρή κατάσταση και πρέπει να αντιμετωπίζεται με υπευθυνότητα τόσο από τους προπονητές, τους γυμναστές και φυσιοθεραπευτές κάθε ομάδας όσο και από τους ίδιους τους αθλητές.

by Dr.Ball

Κλείσ' το επιτέλους!

Ούτε δύο εβδομάδες μετά την ανανέωση του συμβολαίου του δεν άντεξε ο Πίνι Γκέρσον. Για ακόμη μία φορά έκανε δηλώσεις απαξιωτικές για την ομάδα του και τους παίκτες τους, χωρίς να σκεφτεί κανέναν και τίποτα. Γιατί ότι δεν σκέφτεται τη δική του (ανύπαρκτη) σοβαρότητα είναι γνωστό εδώ και καιρό, αλλά πια πρέπει ο Ολυμπιακός, όσο θα τον ανεχτεί, να μην περιμένει ο ιδιόρρυθμος Ισραηλινός να σεβαστεί ούτε την ιστορία της ομάδας, ούτε την προσπάθεια των Αγγελόπουλων, ούτε τον ιδρώτα των παικτών του.

Προφανώς πια θα ξέρετε τι είπε ο Γκέρσον... «Ξεκινήσαμε το στήσιμο της νέας ομάδας. Στην Ελλάδα επιτρέπονται δύο μόνο Αμερικανοί κι αυτό μας δυσκολεύει. Από την άλλη, ο Παναθηναϊκός πληρώνει πιο καλά και παίρνει τους καλύτερους παίκτες». Μάλλον δεν του φτάνουν τα 9,5 εκατομμύρια ευρώ μπάτζετ που είχε ο Ολυμπιακός φέτος, ούτε το γεγονός ότι ο Αγγελόπουλος δεν του χάλασε το χατίρι σε καμία περίπτωση, παρά το γεγονός ότι μετά από κάποιο σημείο φαινόταν να τον κοροϊδεύει. Όπως όταν φώναζε όλο τον Αύγουστο για να του πάρουν τον ΜακΝαμάρα και τελικά τον χρησιμοποίησε ενάμισι λεπτό (συνολικά) πριν τον διώξει. Όταν έπαιρνε τον Μούλα για να πλακωθούν, όταν ζητούσε τον Στεφάνοφ για να μην τον βάζει να παίζει ούτε και στα φιλικά.

Βέβαια, ο Γκέρσον την Τετάρτη ανασκεύασε. Για πολλοστή φορά. Όπως είχε κάνει μετά τις δηλώσεις περί Σόφο και Matadors (οι performers των Μπουλς), όπως είχε κάνει μετά τις δηλώσεις περί μπάτζετ ύστερα από τον αποκλεισμό από το final4. Ανασκεύασε, είπε ότι εννοούσε τα... περασμένα χρόνια (μα είναι προφανές ότι όλοι αυτό καταλαβαίνουμε από την πρόταση που είπε) και όλα καλά. Βέβαια, μετά μίλησε στο Magic και ουσιαστικά είπε τα ίδια και χειρότερα.

Ποια χειρότερα; Ότι έφταιγε η απουσία του BigSofo και του Στακ που ο Ολυμπιακός έχασε τους στόχους του. Γιατί τον Σοφοκλή τον έδιωξα εγώ για ενάμισι μήνα το χειμώνα, κι εγώ ήμουν αυτός που του έκανα χουνέρι σε όλα τα πλέι οφ μέχρι τον τελευταίο αγώνα με τον Άρη. Το ομολογώ, με τσακώσατε. Στην περίπτωση του Στακ του έλειψε το ποιοτικό δίλεπτο που τον χρησιμοποιούσε σε κάθε αγώνα...

Ποια χειρότερα; «Για να πω την αλήθεια, δεν είμαι ο άνθρωπος που θα πιέσει τα αφεντικά του να πληρώσουν χρήματα για παίκτες που δεν είναι σπουδαίοι και δεν τα αξίζουν», είπε. Άρα, ΜακΝαμάρα, Μουλαομέροβιτς, Στεφάνοφ τα άξιζαν τα λεφτά που πήραν... Για να μην φτάσω στον Άκερ, ο οποίος από τους 8 μήνες της χρονιάς, τους 2,5 έστελνε e-mail ότι θα αργήσει και πληρώθηκε 1.200.000 ευρώ για να το κάνει!

Ποια χειρότερα; Επειδή τα λεφτά είναι πάντα στο μυαλό του (Εβραίος γαρ)... «Δεν είμαστε ομάδα με μπάτζετ 25 εκατομμυρίων ευρώ. Θα κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε με τα χρήματα που έχουμε να ξοδέψουμε». Το ακούσαμε κι αυτό...

Δεν θέλω καν να αναφερθώ στα όσα είπε για τους δημοσιογράφους. Ότι δηλαδή τον κριτικάρουν από τις εφημερίδες, αλλά δεν του τα έχει πει κανείς πρόσωπο με πρόσωπο, οπότε πώς να ξέρει τι κάνει στραβά...

Μάλλον ο Ισραηλινός είναι φαιδρός, αλλά ο Ολυμπιακός δεν φταίει σε τίποτα να πληρώνει και να αποκτά χωρίς λόγο τη φαιδρότητα του προπονητή του. Δεν μπορώ να πω ότι κατάλαβα γιατί ο Αγγελόπουλος ανανέωσε τον Γκέρσον για έναν ακόμη χρόνο, αφού φέτος απέτυχε σε όλα. Κύπελλο δεν πήρε, πρωτάθλημα δεν πήρε και στην Ευρωλίγκα πήγε οριακά χειρότερα απ’ ότι ο Ολυμπιακός του Καζλάουσκας, που είχε πολύ «λιγότερο» ρόστερ από το φετινό. Παρ’ όλα αυτά κρίθηκε σωστό να συνεχίσει έχοντας την απόλυτη στήριξη του Αγγελόπουλου, ο οποίος δείχνει να επιμένει σε μία επιλογή που μόνο κακό έκανε στον Ολυμπιακό φέτος.

Γιατί δεν υπάρχει κανείς παίκτης της ομάδας που να γουστάρει να παίζει για τον Γκέρσον. Με τον Σοφοκλή έφτασε στα άκρα, τον Μπουρούση τον είχε για τελειωμένο, τον Παπαμακάριο τον έχει ακόμα, τον Πεν τον μείωσε τουλάχιστον τέσσερις φορές στα πλέι οφ (θυμάστε πώς του συμπεριφέρθηκε στα ματς με τον Άρη), τον Ντόμερκαντ και τον Χαρίση μία κρύο μία ζέστη, τον Μπάρλο και τον Στακ μάλλον δεν κατάλαβε ότι τους έχει στην ομάδα του. Μόνο με τον Βασιλόπουλο και τον Ζίζιτς δεν κοντραρίστηκε ευθέως, αλλά μόνο μέσα από ατάκες του στιλ... «αυτούς τους παίκτες έχω», «δεν έχω το καλύτερο ρόστερ της Ευρώπης», «ο Παναθηναϊκός έχει καλύτερους», «ήταν προαποφασισμένο ποιοι θα ήταν στο ρόστερ της ομάδας», «κι εγώ θα ήθελα να είχα τους καλύτερους παίκτες στην Ευρώπη», «δεν μπορείς να κατηγορείς 12, αναγκαστικά κατηγορείς τον έναν», κτλ.

Το θέμα πλέον είναι πόσο θα κάνει τα στραβά μάτια ο Αγγελόπουλος στις συνεχείς προκλήσεις του Γκέρσον. Γιατί ο Ολυμπιακός είναι πολύ μεγαλύτερος από τον Ισραηλινό, που μάλλον (παρά τα όσα λέει) δεν έχει πάρει χαμπάρι πού ήρθε.

Όσο για τους ανθρώπους της ομάδας, τα πράγματα Ιούνη μήνα, με τη χρονιά να μην έχει αρχίσει καν, είναι πολύ άσχημα. Θα λέγαμε ότι απλώς κάνουν υπομονή να φύγει, ενώ δεν μπορώ να μεταφέρω τα όσα ακούγονται σε off the record συζητήσεις. Όμως, έτσι δεν μπορεί να προχωρήσει ο Ολυμπιακός και ο Αγγελόπουλος οφείλει να το καταλάβει.

by Rasheed.

Φευ!

Ένα βήμα πριν από τη διάλυση φαίνεται να βρίσκεται η ΑΕΚ… Φυσικά, δε σας λέω κάτι νέο ή κάτι που δεν περιμένατε να διαβάσετε, αλλά ακούγονται νέα σενάρια κάθε μέρα. Με συγχωρείτε, αλλά όλα τα πράγματα έχουν ένα όριο… Θα μιλήσω για την ΑΕΚ αν και στο στόχαστρο των μπασκετόφιλων θα πρέπει να είναι όλοι αυτοί οι παράγοντες που νομίζουν ότι μπορούν να παίζουν με το αγαπημένο μας άθλημα…

Τα χρέη της ΑΕΚ έχουν φτάσει τα 4 εκατομμύρια ευρώ. Ναι, σωστά διαβάσατε: 4 εκατομμύρια. Και τώρα τι ζητάει ο κύριος Φιλίππου; Επενδυτή να αναλάβει την ομάδα και να καλύψει τα χρωστούμενά της. Ψάχνει κάποιον, δηλαδή, για να καθαρίσει τις «ακαθαρσίες» του. Η πλάκα είναι ότι εμφανίστηκαν εσχάτως κάποιοι επιχειρηματίες, διατεθειμένοι να πληρώσουν (όχι φυσικά όλο, αλλά) ένα μέρος του ποσού αυτού. Ως εκ τούτου, θα μπορέσει να κοιμηθεί ήσυχος ο Φιλίππου.

Μια άλλη προτεινόμενη λύση είναι να αναλάβουν την ομάδα οι οργανωμένοι, να κάνουν κάποια…«ζεμπεκιά» αλά Ντέμη, να φέρουν τα γραφεία και τις ευθύνες της ΑΕΚ στην Ορίτζιναλ και να αφήσουν στον Φιλίππου απεριόριστο χρονικό διάστημα για να καλύψει σταδιακά το χρέος.

Μπροστά σε αυτό το ενδεχόμενο να… δοθεί χάρη και άφεση αμαρτιών στον υπαίτιο αυτής της κατάστασης, κάποιοι πιο ρεαλιστές, μέλη του ερασιτέχνη, εξετάζουν το ενδεχόμενο υποβιβασμού της ΑΕΚ στη Β΄Εθνική, για να βρει νέες διοικητικές λύσεις και να χρωστάει το 50% του ανωτέρω ποσού.

Ο Γρανίτσας, κάπου στη μέση όλων αυτών, σφυρίζει αδιάφορα κι αυτός. Ποιος την πληρώνει; Ο κόσμος της ιστορικής ομάδας, το ελληνικό πρωτάθλημα και κάποιοι αφελείς ή ρομαντικοί παίκτες που νόμιζαν ότι θα μπορούσαν να την αλλάξουν επειδή ξέρουν να παίζουν μπάσκετ.

Αφού οι υπαίτιοι δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους, ας το κάνουν όσοι έχουν το φιλότιμο. Κι αν η λύση είναι ο υποβιβασμός, τόσο το καλύτερο, να μην υποβαθμίζεται και η Α1. Να μη βλέπουμε και τις καταθλιπτικές άδειες εξέδρες.

Γιατί εμείς βαρεθήκαμε πια τους παράγοντες του εαυτού τους, τους υπηρέτες της τσέπης τους. Βαρεθήκαμε τα συμφέροντα και τα παιχνίδια τους. Βαρεθήκαμε την ανευθυνότητα και τις υποσχέσεις του αέρα προς πάσα κατεύθυνση. Ας αφήσουν πια το μπασκετάκι να ανέβει μόνο του από εκεί που το έριξαν… Και όσους ενοχλεί η άνοδός του, ας καταλάβουν επιτέλους ότι δεν είναι ανώτεροι από αυτό…

“Good night, and good luck”

by BEN

Για να τελειώνουμε με το παραμύθι...

Αφορμή γι’ αυτά που θα γράψω σήμερα είναι τα όσα ακούγονται τις τελευταίες μέρες για τον Σοφοκλή Σχορτσιανίτη και το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός σκοπεύει (;) τον συμβουλεύσει να μην πάει στην προεπιλογή της εθνικής. Θεωρητικά οι «ερυθρόλευκοι» θέλουν ο Σχορτσιανίτης να μείνει όλο το καλοκαίρι στο ΣΕΦ και να κάνει ατομικές προπονήσεις, ώστε να αδυνατίσει και να είναι έτοιμος για του χρόνου. Μέσα σε αυτή τη λογική, δεν θέλουν να χάσει καιρό στην εθνική ή σε καμπ των Κλίπερς, ενώ η «εικόνα» του Γκέρσον που έμεινε συγκινημένος, πεισμωμένος μα και… μαγεμένος από μία φωτογραφία του αδύνατου Σχορτσιανίτη που είδε στο Καρπενήσι, έκανε τον γύρο των μέσων.

Δεν νομίζω ότι ο Ολυμπιακός υπάρχει περίπτωση να πει επισήμως στον Σοφοκλή «μην πας στην εθνική», ούτε νομίζω ότι είναι ζήτημα προπονήσεων τριών μηνών το να έρθει ο BigSofo στην κατάσταση που ήταν πέρσι.

Να σας θυμίσω λίγο τι έχει προηγηθεί; Ο Σχορτσιανίτης πήγε στον Ολυμπιακό πριν δύο χρόνια ως μία περίπτωση που κανείς στον Άρη δεν πίστευε ότι θα παίξει μπάσκετ. Τελειωμένος στα 21 του δηλαδή. Ο Καζλάουσκας βοήθησε στο να «βγάλει μάτια», ο Γιαννάκης το συνέχισε, κι έτσι φτάσαμε στον περασμένο Σεπτέμβριο όταν ο Σχορτσιανίτης έκανε πλάκα με τους Ντουάιτ Χάουαρντ, Κρις Μπος και Έλτον Μπραντ. Τον πρώτο από τους τρεις οι Αμερικάνοι έχουν αρχίσει να τον βάζουν στην ίδια πρόταση με τον Τσάμπερλεν, τον δεύτερο τον θεωρούν παίκτη–φαινόμενο και τον τρίτο φοβερά ολοκληρωμένο πακέτο…

Τι έγινε λοιπόν; Η πιο συχνή ατάκα που ακούγεται είναι «ο Σοφοκλής είναι παίκτης που χρειάζεται ειδική μεταχείριση» και ο Γκέρσον δεν του την παρείχε προφανώς, γι’ αυτό και πάχυνε. Κι αυτή η άποψη εκφράζεται από εκείνους που υπερασπίζουν τον BigSofo. Ουσιαστικά, δηλαδή, τον δικαιολογούν λέγοντας ότι είναι προβληματικός!

Μπούρδες!

Πείτε μου έναν παίκτη που δεν χρειάζεται ειδική μεταχείριση. Πείτε μου έναν άνθρωπο που δεν χρειάζεται ειδική μεταχείριση. Αλλά ας μείνουμε στους παίκτες προς το παρόν. Δεν ήθελε ειδική μεταχείριση ο Ράτζα που δεν κατέβαινε σε πρωινές προπονήσεις; Δεν ήθελε ειδική μεταχείριση ο Σακίλ όταν όλοι στο Λος Άντζελες έκαναν τα στραβά μάτια που έτρωγε χάμπουργκερ στα ημίχρονα (!) των αγώνων; Δεν ήθελε ειδική μεταχείριση ο Άκερ όταν επί ένα μήνα έστελνε e-mail ότι θα αργήσει; Δεν ήθελε ειδική μεταχείριση ο Ραντμάνοβιτς όταν είπε ότι θα παίξει εθνική μόνο αν είναι η πρώτη επιλογή στην επίθεση; Δεν ήθελε ειδική μεταχείριση ο Γιούιν όταν μόνο γι’ αυτόν έκανε τα στραβά μάτια στο θέμα των κιλών ο Ράιλι; Και ας μην πάμε τόσο μακριά… Πόσοι παίκτες έχουν απαιτήσει να μην ξεκινούν πεντάδα και να μπαίνουν ως πρώτη αλλαγή (ας μην αρχίσουμε με ονόματα); Δεν είναι ειδική μεταχείριση αυτό; Πόσοι Αμερικανοί στην Ελλάδα απαιτούν μίνιμουμ σουτ και λεπτών σε κάθε δεκάλεπτο, αλλιώς στο επόμενο είναι προκλητικά αδιάφοροι (ελάτε… σίγουρα θα σας έρχονται ένα-δυο παραδείγματα από το φετινό πρωτάθλημα); Αυτά δεν είναι ειδική μεταχείριση; Όταν σταματάς το μπάσκετ επειδή δεν ξεκίνησες πεντάδα σε ένα ματς; Δεν ζητάς ειδική μεταχείριση; Τα παραδείγματα είναι χιλιάδες, όσα και οι παίκτες σε όλες τις κατηγορίες και σε όλες τις ηλικίες. Και μιλάω για τι ζητάει ο καθένας, όχι τι παίρνει.

Ο Σοφοκλής, όπως και κάθε άνθρωπος, έχει έναν συγκεκριμένο τρόπο για να τον πλησιάσεις. Έλα; Αλήθεια; Απίστευτο… Ο Γκέρσον έκανε σα να ανακάλυψε την Αμερική όταν είδε ότι ο Σχορτσιανίτης δεν είναι ρομπότ. Μα ποιος είναι ο ρόλος του στον Ολυμπιακο; Να γυμνάζει και να προπονεί; Αυτό το αναλαμβάνουν βασικά οι βοηθοί. Να βγάζει τα συστήματα; Ίσως, αν και απέτυχε παταγωδώς. Αλλά πώς θα έχει τα ηνία μιας σύγχρονης ομάδας όταν δεν μπορεί να μπει στην ψυχολογία του κάθε παίκτη του.

Ο Σχορτσιανίτης, λέει, είναι παιδί και πρέπει να του φέρεσαι ως τέτοιο. Εγώ λέω, εντάξει… Ας πάρουμε για παράδειγμα εσάς κι εμάς που δεν είμαστε παιδιά. Πας στη δουλειά σου. Είσαι ο τύπος στο γραφείο με τις μεγαλύτερες δυνατότητες. Το αφεντικό σου σε αγνοεί επιδεικτικά. Προσπαθεί να σε μειώσει για να μην νιώθεις ξεχωριστός, ώστε να σε κάνει να δουλέψεις περισσότερο. Δεν λειτουργεί αυτό και τότε τι κάνει; Βλέπει 5 αναλφάβητους (θεωρητικά) να περνούν έξω στο δρόμο και λέει πως απορεί γιατί δεν είσαι μαζί τους. Μετά, χάνει την ευκαιρία να κλείσει μια σημαντική δουλειά (δεν δουλεύεις μόνο εσύ εκεί, έχει αποκτήσει και την αφρόκρεμα του ευρωπαϊκού… επιχειρηματικού κόσμου) και όπου σταθεί και βρεθεί λέει ότι έφταιγες εσύ γι’ αυτό. Θα δούλευες μετά για την πάρτη του; Ποιος θα δούλευε; Για τον Γκέρσον θα τα πούμε μία άλλη φορά. Όμως, από τη στιγμή που έχεις κάποτε πατήσει πόδι σε παρκέ, μπορείς να καταλάβεις πόσο ευσταθεί η δικαιολογία «χρειάζεται ειδική μεταχείριση». Για να τελειώνουμε με αυτό το παραμύθι, που μειώνει τον Σοφοκλή, αλλά και τις ευθύνες του Γκέρσον.

by Rasheed.

Υ.Γ.: Και δύο νέα από το εξωτερικό. Το ένα θα το δείτε γραμμένο (το άνοιξα το ρημάδι νωρίς), το άλλο όχι. Μίλησα χτες με Λιθουανία. Ο ατζέντης του Γιαφτόκας είπε ότι έρχεται την Κυριακή για να συζητήσει με τους αδερφούς Γιαννακόπουλους. Όχι τη λύση του συμβολαίου του παίκτη. Κι εδώ ήταν σαφής. Είπε, θέλουμε να μείνουμε και όταν μας ειδοποίησαν δεν μας είπαν τίποτα για λύση συνεργασίας. Άρα δεν ισχύουν όλα όσα διαβάζετε. Το άλλο έχει να κάνει με τον Γιασικεβίτσιους. Λοιπόν, η φράση που άκουσα ακριβώς ήταν «ο Γιάσκα (έτσι τον φωνάζουν οι συμπατριώτες του) πολύ πολύ δύσκολα θα έρθει στην Ευρώπη». Βέβαια, από τα συμφραζόμενα καταλάβαινες ότι με τη λέξη «Ευρώπη» εννοούσαν «Ολυμπιακός». Μάλιστα τις τελευταίες δύο μέρες συζητούσε με το Κλίβελαντ. Αυτά για σήμερα.

Δερμάτινες μπάλες 2006-07

Η χρονιά τελείωσε και, όπως είχαμε προαναγγείλει χτες, έφτασε η ώρα απονομής βραβείων στους καλύτερους. Τα φώτα χαμηλώνουν, τα καθίσματα του Μεγάρου Μουσικής είναι γεμάτα από την αφρόκρεμα των αθλητών, αλλά και από φίλους του site και ένας-ένας οι πρωταγωνιστές της χρονιάς ανεβαίνουν για να παραλάβουν το βραβείο τους. Σας πήγαμε λίγο μακριά στο μέλλον, αλλά όχι και τόσο ώστε να χρειαστεί να πάτε στο Μέγαρο με ιπτάμενο αυτοκίνητο. Μετά τις «Πλαστικές μπάλες 2006-07», ας δούμε και τους θετικούς πρωταγωνιστές της χρονιάς πέρασε. Ας μοιράσουμε τις «Δερμάτινες μπάλες 2006-07»:

«Δερμάτινη μπάλα» για τον πιο βελτιωμένο παίκτη της χρονιάς: Στον Γιάννη Μπουρούση… γιατί από την – σε πτώση – ΑΕΚ, καθιερώθηκε στον – σε άνοδο – Ολυμπιακό, ήταν κυρίαρχος της ρακέτας στα περισσότερα παιχνίδια κι έδειξε ότι το μέλλον του ανήκει.

«Δερμάτινη μπάλα» για τον καλύτερο παίκτη: Στον Δημήτρη Διαμαντίδη… γιατί τα πήρε όλα, τα έκανε όλα και τα κέρδισε όλα. Για τις 5.2 ασίστ στους τελικούς του πρωταθλήματος. Βασικότερα γιατί ήταν το πιο λαμπερό εξάρτημα στην «πράσινη» μηχανή, που ήταν η καλύτερη στην Ευρώπη.

«Δερμάτινη μπάλα» για τον καλύτερο αμυντικό: Στον Δημήτρη Διαμαντίδη… γιατί δεν γίνεται αλλιώς! Από την εξαφάνιση των καλύτερων παικτών στην Ευρωλίγκα, μέχρι την τάπα στον Άκερ στον τρίτο τελικό του πρωταθλήματος. Από τα 1.9 κλεψίματα και το 0.5 μπλοκ στην κανονική περίοδο μέχρι τα 2 κλεψίματα και τα 3 μπλοκ στον 5^ο τελικό.

«Δερμάτινη μπάλα» για τις καλύτερες πτήσεις της χρονιάς: Στον Τζερεμάια Μάσεϊ… γιατί ήταν αυτός που μας σήκωσε περισσότερες φορές από την καρέκλα μας θαυμάζοντας ένα κάρφωμά του. Ειδικά τα φόλοου – καρφώματα που μας χάρισε ήταν απολαυστικά…

«Δερμάτινη μπάλα» για τον μεγαλύτερο άτυχο: Στον Άρβιντας Ματσιγιάουσκας… γιατί ήρθε ως ο καλύτερος αλλά ο σοβαρός τραυματισμός που έπαθε δεν τον άφησε να δείξει ούτε στο ελάχιστο τις ικανότητές του. Το Age of Basketball, έχοντας μεγάλη συμπάθεια στους παικταράδες που έχουν ατυχίες, του δίνει μία δερμάτινη μπάλα, για να τον βοηθήσει στην προετοιμασία του το καλοκαίρι, ώστε να δείξει του χρόνου ποιος πραγματικά είναι.

«Δερμάτινη μπάλα» για τη δήλωση της χρονιάς: Στον Μιχάλη Κακιούζη… γιατί ο αρχηγός μίλησε: «Βεβαιώνω, πάντως, όλους τους πατριώτες ότι οι πρόβες στις κούπες επί ισπανικού εδάφους πήγαν μια χαρά», είπε ο Κακιούζης όταν κατέκτησε το Κύπελλο Ισπανίας με την Μπαρτσελόνα στις 11/2/2007 και… μας έδωσε κάτι να σκεφτόμαστε μέχρι την πραγματική κούπα το Σεπτέμβριο!

«Δερμάτινη μπάλα» για το πιο γρήγορο πιστόλι της χρονιάς: Στον Κέιντρεν ΄Κίκι΄ Κλαρκ… γιατί ήρθε ως έκτος σκόρερ στην ιστορία του NCAA και έδειξε ότι η τέχνη να βάζεις την μπάλα στο πλεκτό επιβιώνει οπουδήποτε.

«Δερμάτινη μπάλα» για την ομάδα-διαφήμιση της χρονιάς: Στην Εθνική Ελλάδας… γιατί, απλώς, αυτός ο τίτλος, για όλους τους Έλληνες, ανήκει μόνο σε αυτή και δεν τη χορταίνουμε ούτε στιγμή…

«Δερμάτινη μπάλα» για το κατόρθωμα της χρονιάς: Στον Παναθηναϊκό… γιατί θέλει κι ερώτημα; Προφανώς γιατί πήρε τα πάντα, το πρώτο triple-crown στην ιστορία του. Επίσης, για να του δώσουμε λίγη δύναμη, ώστε τον Οκτώβρη να νικήσει τους Σαν Αντόνιο Σπερς, γιατί τα αμερικανάκια έχουν αρχίσει να σηκώνουν και πάλι κεφάλι.

«Δερμάτινη μπάλα» για τον «γκρίζο» της χρονιάς: Στον Κώστα Ρήγα… γιατί νόμιζε ότι θα ερχόταν στην Ελλάδα και θα μπορούσε να μαζέψει τα… ασυμμάζευτα. Έφυγε πριν στιγματιστεί.

«Δερμάτινη μπάλα» για τη θερινή μετεγγραφή της χρονιάς: Στον Παναθηναϊκό… για τον Ραμούνας Σισκάουσκας, από τα μεγαλύτερα ονόματα στην Ευρώπη και MVP πέρυσι στην Ιταλία. Βοήθησε τα μέγιστα σε κάθε διοργάνωση.

«Δερμάτινη μπάλα» για τη χειμερινή μετεγγραφή της χρονιάς: Στον Πανιώνιο… γιατί έφερε στην Ελλάδα τον Εντέρ Αρσλάν, ένα παίκτη ξεκάθαρα επιπέδου Ευρωλίγκας που ξέρει μπάσκετ και είναι τρελός σκόρερ, απολαυστικός να τον βλέπεις.

«Δερμάτινη μπάλα» για τη συγκίνηση της χρονιάς: Στον Νίκο Γκάλη και το μακρόσυρτο standing ovation που του επιφύλασσαν Έλληνες και ξένοι φίλαθλοι, παίκτες και παράγοντες κατά τη διάρκεια του final-4 της Αθήνας.

«Δερμάτινη μπάλα» για τον καλύτερο νέο παίκτη: Στον Γιώργο Πρίντεζη… γιατί στην πρώτη του «γεμάτη» χρονιά εντυπωσίασε, ήταν ο πιο εύστοχος παίκτης του πρωταθλήματος στα δίποντα και γενικώς ανέβηκε ένα επίπεδο. Μαζί με τον Ολυμπιακό, τον περιμένει ένα νέο στοίχημα για την καριέρα του…

by BEN & Rasheed.

Πλαστικές μπάλες 2006-07

Από φέτος και κάθε χρόνο στο τέλος της χρονιάς το Age of Basketball καθιερώνει την απονομή βραβείων για τους καλύτερους και… τους χειρότερους. Τα AoB awards χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: δερμάτινες μπάλες για τους καλύτερους και… πλαστικές μπάλες, όπως ακριβώς φαίνεται στη φωτογραφία. Ξεκινάμε σήμερα με τις «Πλαστικές μπάλες 2006-07» και το βράδυ της Κυριακής θα ανακοινώσουμε τις «Δερμάτινες μπάλες 2006-07». Ας δούμε τους… νικητές:

«Πλαστική μπάλα» για τη δήλωση της χρονιάς νο1: Στον Ρομπέρτας Γιαφτόκας… γιατί όταν πάτησε το πόδι του στην Ελλάδα και του ζητήθηκε ένα σχόλιο για τη μετεγγραφή Μασιγιάουσκας στον Ολυμπιακό είπε: «Διάλεξε τη λάθος ομάδα». Τότε δεν ήξερε το ρόλο για τον οποίο τον προόριζε ο Ομπράντοβιτς…

«Πλαστική μπάλα» για τη δήλωση της χρονιάς νο2: Στον Πίνι Γκέρσον… για τη δήλωσή του περί μπάτζετ και ρόστερ και μάλιστα δύο φορές. Μία μετά τον αποκλεισμό από την Ταού («οι τρεις από τις τέσσερις ομάδες του φάιναλ φορ έχουν μεγαλύτερο μπάτζετ από εμάς») και μία μετά τους τελικούς («ο Παναθηναϊκός έχει μεγαλύτερο μπάτζετ και άρα καλύτερο ρόστερ»). Θυμίζουμε ότι ο Ολυμπιακός, πριν τους Στεφάνοφ, Χόσκιν, είχε μπάτζετ παικτών 8.960.000 ευρώ…

«Πλαστική μπάλα» για τη «μετεγγραφή» της χρονιάς: Στον Άρη… γιατί το καλοκαίρι ξόδεψε δύο θέσεις κοινοτικών για τους Σιμόνας Σεραπίνας και Κέβιν Φλέτσερ. Και μάλιστα προτιμώντας τον πρώτο από τον Καουκένας, ενώ τον δεύτερο τον έφερε για να αντικαταστήσει τον… Στακ (όχι τον δίλεπτο Στακ του Γκέρσον, τον κανονικό Στακ).

«Πλαστική μπάλα» για τη φούσκα της χρονιάς: Στον Τόνι Ντελκ… γιατί ήρθε με περγαμηνές και πολλά λεφτά αλλά δεν προσαρμόστηκε ποτέ (ίσως όχι μόνο με δική του ευθύνη) και έφυγε χωρίς να στενοχωρηθεί κανείς.

«Πλαστική μπάλα» για το μεγαλύτερο θερμοκέφαλο: Στον Γιώργο Καλαϊτζή… γιατί όπου κάποιος πλακώνεται, όπου υπάρχουν νεύρα, όπου ένας παικταράς είναι έτοιμος να… φλιπάρει, όπου ένας σκόρερ έχει ροχάλα στο κεφάλι, κάπου κοντά θα είναι και ο Καλαϊτζής και μάλιστα θα έχει βάλει το χεράκι του (και όχι μόνο). Ο άνθρωπος θα έπρεπε να παίρνει ντεσκαλιφιέ πριν καν ξεκινήσει ο κάθε αγώνας.

«Πλαστική μπάλα» για την ομάδα-δυσφήμηση της χορνιάς: Στον Μακεδονικό… γιατί αποτέλεσε το μόνο μελανό σημείο στο καλύτερο πρωτάθλημα των τελευταίων χρόνων.

«Πλαστική μπάλα» για την εξαφάνιση της χρονιάς: Στον Νίκο Χατζή… γιατί μόλις διαβάσατε το όνομα σκεφτήκατε ένα δευτερόλεπτο πού έπαιζε φέτος, ενώ ακόμα σκέφτεστε αν τον είδατε να σκοράρει. Η… κάθοδος συνεχίζεται για τον Χατζή, με την Ολυμπιάδα (ή την ΑΕΚ) να αποτελούν το τελευταίο του πια στοίχημα.

«Πλαστική μπάλα» για το «κατόρθωμα» της χρονιάς: Στον Πίνι Γκέρσον… γιατί κατόρθωσε (!) να μην κάνει ποτέ ομάδα το πιο ταλαντούχο ρόστερ της Ευρώπης, ενώ γκρίνιαζε κιόλας που δεν ήταν καλύτερο. Πραγματικά κατόρθωμα ότι το πρώτο σκριν στον Ματσιγιάουσκας για να βγει να σουτάρει έγινε (ανεπιτυχώς) τον Ιούνιο, ενώ ο Ντόμερκαντ ακόμη περιμένει. Κατόρθωμα ότι εξαφάνισε το καλύτερο «τεσσάρι» του πρωταθλήματος (Στακ), ότι έβγαλε τη γλώσσα στον gym-freak Πεν από τον Γενάρη (αλλαγή έγινε πρώτη φορά τον… Μάρτη), ότι ανεχόταν τον Άκερ όσο έστελνε e-mail ότι θα αργήσει. Κατόρθωμα ότι χόντρυνε όσο ποτέ τον Σοφοκλή (α ρε Καζλάουσκας… που είχαν και παράπονο κιόλας), ότι… έκοψε το μπάσκετ στους Μπάρλο και Παπαμακάριο (και τώρα θέλει να κρατήσει τον δεύτερο γιατί «δεν βρίσκεις τέτοια δυάρια»), ότι αν δεν… έφευγε ο Σοφοκλής, ο Μπουρούσης τώρα θα έπαιζε τελικούς στο ισπανικό πρωτάθλημα. Και βέβαια… κατόρθωμα ότι ανανέωσε, αν και δεν ευθύνεται μόνο αυτός για το τελευταίο.

«Πλαστική μπάλα» για τη μεγαλύτερη επίδειξη της χρονιάς: Στον Θανάση Γιαννακόπουλο… γιατί σε κάθε ευκαιρία αποδεικνύει ότι μπορεί να μπαίνει ό,τι ώρα θέλει στον αγωνιστικό χώρο χωρίς να τολμάει κανείς να πει τίποτα. Και κυρίως γιατί ξόδεψε ούτε λίγο ούτε πολύ 3.124.000 ευρώ (πάνω από 1 δισεκατομμύριο δραχμές) για να πληρώσει τους πιο εκλεκτούς κατόχους εισιτηρίων διαρκείας στην Ευρώπη (Ντελκ, Γιαφτόκας, Αλβέρτης, Παπανικολάου).

«Πλαστική μπάλα» για το κοράκι της χρονιάς: Στον Τάσο Πηλοΐδη… γιατί απλώς αλλοίωσε το πρωτάθλημα και μετά βγήκε για να υποστηρίξει την επιλογή του, την ώρα που ο Διαμαντίδης είχε σταματήσει παραδεχόμενος το φάουλ του και ο Θανάσης Γιαννακόπουλος αναγκάστηκε να συμφωνήσει ότι ήταν φάουλ.

«Πλαστική μπάλα» για το ατόπημα της χρονιάς: Στην ελληνική πολιτεία… γιατί ενώ όλο το χρόνο θεωρούσε τους οπαδούς των ομάδων ανίκανους να παρευρεθούν στο ίδιο γήπεδο, σε μία άνευ προηγουμένου βλακώδη ρύθμιση τους θεώρησε ικανούς να το κάνουν στον 5^ο τελικό του πρωταθλήματος… Απολογισμός; Δύο βαριά τραυματίες (στο μάτι ο ένας και με κίνδυνο να χάσει 3 δάκτυλα ο άλλος), 19 απλώς τραυματίες, εκατοντάδες σπασμένα καθίσματα, φωτοβολίδες εκτοξευμένες από βαλλιστικό όπλο (μπράβο στην αστυνομία…) και απλώς ντροπή…

«Πλαστική μπάλα»… περιορισμένης ευθύνης: Στους πρασινοκόκκινους οπαδούς… γιατί αφού αλληλοβρίστηκαν και αλληλοσκοτώθηκαν, τιμώρησαν και τις ομάδες τους που τους ανέχτηκαν… Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός μάλλον ξεκινούν την επόμενη χρονιά κεκλεισμένων των θυρών.

«Πλαστική μπάλα»… χωρίς σχόλιο: Στην ΕΡΤ… γιατί μας υποχρέωσε να ακούμε για ένα χρόνο από τη θέση του σχολιαστή τον "άνθρωπο που έκοψε το μπάσκετ στον Γκάλη".

«Πλαστική μπάλα» στο καλύτερο γλείψιμο της χρονιάς: Στον ΑΓΟ Ρεθύμνου γιατί από τις 25/03/2007 (όταν και έγινε ο τελικός Κυπέλλου) μέχρι και τις 22/06/2007 εκδίδει ανακοινώσεις ευχαριστίας στον Παναθηναϊκό επειδή το κέρδισε με 40 πόντους. Εντάξει ρε παιδιά, είστε παράρτημα, εμείς τι φταίμε;

by Rasheed. & BEN

Υ.Γ.: Ξέρουμε ότι αυτό είναι μπασκετικό blog και ελπίζουμε να μην το ξανακάνουμε, αλλά για μία φορά θα ξεφύγουμε λίγο, τελειώνοντας με το χιούμορ των βραβείων και περνώντας στην αδιαφορία και απανθρωπιά κάποιων. Πριν από μία εβδομάδα ένας πατέρας άφησε την κόρη του και τη γυναίκα του σε αθηναϊκό νοσοκομείο, γιατί η κοπέλα (25 χρονών) έκανε εισαγωγή για να ξεκινήσει το δεύτερο κύκλο χημειοθεραπειών. Περίμενε παρκαρισμένος έξω από το νοσοκομείο, μέσα στο αυτοκίνητό του, να τον πάρει η γυναίκα του τηλέφωνο, να τον ειδοποιήσει ότι η εισαγωγή έγινε κανονικά, ώστε να φύγει για τη δουλειά του (και να επιστρέψει αργότερα). Ένας αστυνομικός τον πλησίασε και του έκοψε κλήση επειδή παρεμπόδιζε την κυκλοφορία των πεζών στο πεζοδρόμιο έξω από το νοσοκομείο (οι δύο ρόδες πατούσαν σε αυτό για να περνούν τα αυτοκίνητα). Όταν εκείνος είπε: «Άνθρωπέ μου περιμένω να με ειδοποιήσουν ότι έκανε κανονικά εισαγωγή η κόρη μου για χημειοθεραπεία και να φύγω», το όργανο απάντησε «πολύ μιλάς». Συγχαρητήρια όργανο (γιατί μόνο τέτοιο είσαι).

Διαμάντι από τον τόπο σου

Με την ολοκλήρωση του triple-crown από τον Παναθηναϊκό, έφτασε στο επιστέγασμα της και η φετινή χρονιά – αποθέωση στο Δημήτρη Διαμαντίδη. Φέτος ο Μήτσος τα έκανε όλα: κέρδισε όλους τους τίτλους, πήρε τα βραβεία MVP στους τελικούς των μεγάλων διοργανώσεων που συμμετείχε (μόνο στο κυπελλάκι του ξέφυγε, αλλά μάλλον ήταν και της μικρότερης αξίας), (ξανά)πήρε το βραβείο του καλύτερου αμυντικού στην Ευρωλίγκα και…ετοιμάζεται – ελπίζουμε – για νέο θρίαμβο το Σεπτέμβρη.

Ο πλέον… clutch παίκτης του σύγχρονου ελληνικού μπάσκετ έχει ήδη συνδέσει το όνομα και τη… φυσιογνωμία του με τη μεγάλη επάνοδο της Εθνικής στην κορυφή της Ευρώπης χάρη στο τεράστιο τρίποντό του στον ημιτελικό με τους Γάλλους. Έχει βάλει ανάλογα σουτ στη λήξη του χρόνου δεκαλέπτων ή επιθέσεων σε μικρότερης σημασίας αγώνες. Έβαλε φαρδιά-πλατιά την υπογραφή του αποδεικνύοντας τον αγωνιστικό του χαρακτήρα στις καθοριστικές στιγμές και στον τρίτο τελικό με την τάπα στον Άκερ και το επιθετικό ριμπάουντ με το καλάθι στο τέλος της παράτασης.

Στην πραγματικότητα, το κύριο και πιο σημαντικό προσόν του Διαμαντίδη είναι το γεγονός ότι κυνηγάει όλες, ανεξαιρέτως, τις φάσεις. Δεν υπάρχει πάσα, διείσδυση, σουτ, ριμπάουντ, οποιαδήποτε φάση, την οποία απλώς να παρακολουθεί. Έχει συνεχώς τη διάθεση να κυνηγήσει, να κόψει, να μαζέψει μια χαμένη μπάλα. Σε αυτό, βεβαίως, τον βοηθάνε τα τεράστια άκρα του, τα οποία ο ίδιος έχει μετατρέψει σε αμυντικά τείχη. Στην επίθεση, έχει βελτιώσει το σουτ και τις βολές του, μπορεί να βάλει την μπάλα στο καλάθι μέσα από τη ρακέτα, έχει καλή κίνηση χωρίς τη μπάλα και, κυρίως, θέλει να κάνει και τους συμπαίκτες του καλύτερους.

Τα στοιχεία που πρέπει να βελτιώσει, νομίζω ότι τα ξέρει και τα δουλεύει, όπως φαίνεται και από τη βελτίωσή του μέσα στο γήπεδο. Αυτά που θεωρώ ότι πρέπει να μεταβάλλει στο παιχνίδι του, είναι, πρώτον: να μάθει να τελειώνει ο ίδιος τις φάσεις που αρχίζει με διεισδύσεις (όχι να μπαίνει μέσα στη ρακέτα και να βγάζει πάσα έξω) – κάτι που κάνει εξαιρετικά ο Παπαλουκάς, για παράδειγμα – και, δεύτερον: να μην «ενθουσιάζεται» αμυντικά σε κάποιους αιφνιδιασμούς, με αποτέλεσμα να κυνηγάει την τάπα και όχι την καθαρή άμυνα που, με τα προσόντα του, είναι μάλλον εύκολο να βγάλει.

Η ουσία είναι ότι η Ελλάδα έχει βρει το… διαμάντι της και ένα παίκτη να τη γεμίζει με αμυντική, βασικά, ενέργεια, ενώ και ο Παναθηναϊκός που επένδυσε και πίστεψε σε αυτόν, δικαιώθηκε και βρήκε τον ηγέτη του για τα επόμενα χρόνια.

ΥΓ. Ξέρω ότι σε άρθρα για τόσο σημαντικούς Έλληνες παίκτες, δε χωράνε αρνητικά στοιχεία, αλλά εγώ έχω ένα παραπονάκι: ο Δημήτρης, έχει την αγάπη του ελληνικού κόσμου, την εκτίμηση του ευρωπαϊκού και το σεβασμό συμπαικτών, αντιπάλων και διαιτητών. Θα πρέπει, λοιπόν, να σταματήσει να διαμαρτύρεται στις περισσότερες φάσεις. Έκανε πολύ κόπο για να γίνει αυτός που είναι και δεν είναι ωραίο να τσαλακώνει την εικόνα του, δεν αξίζει στους μεγάλους παίκτες…

“Good night, and good luck”

by BEN

Απέραντο πράσινο...

Ο Παναθηναϊκός πήρε το πρωτάθλημα μετά τη νίκη του με 89-76 επί του Ολυμπιακού στο ΟΑΚΑ την Τετάρτη και κατάφερε να φτάσει στο πρώτο triple crown της ιστορίας του.

Οι «πράσινοι» ταυτόχρονα, πήραν για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία τους πέντε πρωταθλήματα συνεχόμενα (2003-07), κάτι που είχαν καταφέρει και το μακρινό και… αθώο 1971-75. Το ελληνικό μπάσκετ βάφτηκε πράσινο ξανά φέτος, με τη μόνη διαφορά ότι τώρα, αφενός πράσινη βάφτηκε και όλη η Ευρώπη, αφετέρου ήταν η πρώτη χρονιά που φάνηκε ότι κάποιος θα μπορούσε να αμφισβητήσει τα πρωτεία του «τριφυλλιού».

Εκεί που ο Παναθηναϊκός φαινόταν κουρασμένος, αίφνης χωρίς λύσεις και ρυθμό, εκεί που το momentum έδειχνε κόκκινο, τότε μίλησε η καρδιά του πρωταθλητή. Με μία μεγαλειώδη εμφάνιση στο δεύτερο ημίχρονο του πέμπτου τελικού, εφάμιλλη εκείνης του Ολυμπιακού στον τέταρτο αγώνα, ο Παναθηναϊκός πήρε τον τίτλο.

Επιτρέψτε μου να μην συμφωνήσω με τις δηλώσεις Γκέρσον σε κανένα επίπεδό τους. Πρώτον, δεν κάνεις τέτοιες δηλώσεις περί μπάτζετ, ρόστερ και αξίας της ομάδας σου, όταν προπονείς την ομάδα–κυρίαρχο της δεκαετίας του 1990 στην Ευρώπη, με ένα τρελό μπάτζετ, με το περισσότερο ίσως ταλέντο στην Ευρώπη, κτλ. Τι ήθελε ο Γκέρσον για να πάρει πρωτάθλημα στην τελική; Να επιστρέψει ο Τζόρνταν; Απ’ ότι είπε ήθελε… να παίξει ο Σχορτσιανίτης στο ματς με τον Άρη στην κανονική περίοδο. Νομίζω ότι δε θα το ξεπεράσει ποτέ αυτό ο Ισραηλινός, λες και εκεί κρίθηκε όλη η χρονιά. Αλλά ξέφυγα.

Δεν αναφέρεσαι στη διαιτησία όταν εσύ προκάλεσες δύο τεχνικές ποινές. Είπε ότι είχε προβλέψει πως ο Ολυμπιακός θα δεχόταν δύο τεχνικές στο δεύτερο ημίχρονο. Μα, προφανώς οι διαιτητές θα κοιτούσαν να ισορροπήσουν τα σφυρίγματά τους. Από εκεί και πέρα, ας μην πήγαινε ο Ελληνιάδης να διαμαρτυρηθεί, ας μην έκανε σαν καρτούν αυτός, ενώ γλίτωσε και από τρίτη τεχνική ποινή, όταν ο Βασιλόπουλος έπεσε σαν από σφαίρα μετά το πέμπτο φάουλ που του χρεώθηκε (δεν ήταν, αλλά δεν έχει καμία σχέση με το αν πρέπει να κάνεις σαν καραγκιόζης). Ο Ολυμπιακός δεν έχασε από τη διαιτησία.

Έχασε γιατί ο Παναθηναϊκός έπαιξε καλύτερα. Και… συνολικά στη χρονιά, αλλά και στον συγκεκριμένο αγώνα. Δεν έχει σημασία που για 15 λεπτά τον κρατούσε στο ματς ο… Παπανικολάου. Πέντε παίζουν από τη μία, πέντε από την άλλη και δώδεκα έχει ο καθένας μαζί του. Μόνο που στον Παναθηναϊκό οι πέντε ήξεραν πότε να παίξουν! Ο Διαμαντίδης έπαιζε μόνος του άμυνα στο ξεκίνημα, ο Μπατίστ έγραψε τρομερά καλάθια στο διάστημα 16΄-26΄, ο Τσαρτσαρής ήταν ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον Ολυμπιακό και βέβαια άφησα για το τέλος το σουτ που έκρινε το πρωτάθλημα. Ο Σισκάουσκας μπορεί να μην ήταν μια ομάδα μόνος του στους τελικούς (όπως ήταν στην Ευρωλίγκα), αλλά το τρίποντό του, που έκανε το 80-73, απλώς τελείωσε τη σεμνή τελετή.

Τελείωσε το πιο μεγάλο πρωτάθλημα στην ιστορία του Παναθηναϊκού. Γιατί, πια, δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τον «αιώνιο». Γιατί φέτος ήταν η μεγαλύτερη ομάδα στην Ευρώπη έχοντας χωρέσει δύο καρπούζια κάτω απ’ την ίδια μασχάλη. Γιατί εκτός από το… αστείο με τα δύο triple crowns του Παπανικολάου, υπάρχει και το σοβαρό. Και το σοβαρό λέει για την ομάδα με τη μεγαλύτερη συνέχεια, για τον ζήλο του Διαμαντίδη, για το ταλέντο του Σισκάουσκας, για την απίστευτη δουλειά του Μπατίστ, για τη σταθερότητα του Τσαρτσαρή, για το μυαλό του Τομάσεβιτς, για την επιμονή του Χατζηβρέττα, για την επιστροφή του Μπετσίροβιτς. Όσο κι αν γελάνε οι «πράσινοι» δημοσιογράφοι, η φετινή χρονιά για τον Παναθηναϊκό μπορεί εύγλωττα να συμπυκνωθεί σε ένα μόνο στατιστικό στοιχείο. Όταν ο 10^ος παίκτης σου είναι 1^ος ριμπάουντερ και μπλοκέρ σου, τότε κάτι έχεις κάνει πολύ καλά στο σχεδιασμό του καλοκαιριού.

Πολλοί θα σπεύσουν να θυμηθούν τους τελικούς της περασμένης δεκαετίας, τα φάιναλ φορ σε Τελ Αβίβ και Σαραγόσα ως πιο μεγάλους τελικούς, αλλά θα διαφωνήσω. Για τον Παναθηναϊκό η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα.

Φέτος ήταν η καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη. Το 1996 έχασε το πρωτάθλημα, το 2000 πήρε τη… Σουπρολίγκα (α ρε Βασιλακόπουλε), το 2002 έχασε το πρωτάθλημα ξανά. Φέτος, τα πήρε όλα. Όλα. Και μάλιστα όταν η ΤΣΣΚΑ ήταν σε τρομερή χρονιά, όταν ο «αιώνιος» είχε φέρει τον Ματσιγιάουσκας. Το μόνο που δεν άλλαξε ήταν η ηττοπάθεια της Ταού (το είπα πάλι… Γιατρέ δεν ξέρω τι έχω πάθει. Είμαι σοβαρά;), αλλά φαντάζομαι ότι κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ. Απέραντο πράσινο στην Ελλάδα, Απέραντο πράσινο στην Ευρώπη, στον πρώτο από τους 8 τελευταίους τίτλους (βγάζω εκείνον που άλλαξαν τα σκήπτρα κάτοχο το 1998), που οι «πράσινοι» χάρηκαν τόσο πολύ. Γιατί φέτος, το μπάσκετ στην Ελλάδα είχε πραγματικό ανταγωνισμό και ο τίτλος πραγματική αξία.

by Rasheed.

Πυρετός!

Φτάσαμε λοιπόν στο φινάλε… Φτάσαμε εκεί όπου όλοι οι μπασκετόφιλοι ελπίζαμε… Φτάσαμε εκεί όπου οι οπαδοί διψούσαν… Φτάσαμε εκεί όπου οι παράγοντες το απεύχονταν… Στο πρώτο σφύριγμα θα σημάνει πόλεμος… Ένας πόλεμος, όμως, ειρηνικός ελπίζουμε. Μια «κονταρομαχία» ανάμεσα σε μερικούς από τους καλύτερους «ιππότες» της Ευρώπης.

Οι δύο καλύτερες ομάδες της Ελλάδας και δύο από τις καλύτερες στην Ευρώπη παίζουν σήμερα τον τελικό των τελικών, το 5ο παιχνίδι. Σε μια ζαριά θα κριθούν όλα. Σε μια άσχημη ή καλή μέρα… Ελπίζουμε όχι σε ένα σφύριγμα…

Ως τώρα η αλήθεια είναι ότι ο Ολυμπιακός είναι πιο διψασμένος και παθιασμένος, ενώ ο Παναθηναϊκός είναι στιγμές που μοιάζει αδικαιολόγητα κορεσμένος και έχοντας χάσει το ρυθμό του. Ωστόσο, παραμένει αποτελεσματικός και με στρωτό παιχνίδι την ώρα που οι «ερυθρόλευκοι» στηρίζονται πολύ στις εμπνεύσεις των γκαρντ.

Ας δούμε σε τι κατάσταση βρίσκονται οι «μονομάχοι»:

Ο Παναθηναϊκός, έχει το Διαμαντίδη σε… ενδιάμεση κατάσταση αλλά έτοιμο να πάρει ένα ολόκληρο ματς με μία φάση, ο Σισκάουσκας (10.8 πόντοι μ.ο. με μόλις 25% εντός παιδιάς) χρωστάει ένα καλό ματς στους τελικούς, καθώς δεν έχει παίξει σύμφωνα με τις δυνατότητές του. Μπατίστ – Μπετσίροβιτς παίζουν εναλλάξ καλά, αλλά αυτοί οι δύο κυρίως στηρίζουν την ομάδα. Ο Τομάσεβιτς είναι καλός, ο Τσαρτσαρής παίζει καλά στα εντός έδρας. Ο Βούγιανιτς δίνει κάποιες βοήθειες αλλά σουτάρει πολλά άστοχα τρίποντα (3/15 στους 4 αγώνες), ο Χατζηβρέττας μέτριος. Κάπου ξεχασμένος στον πάγκο, ο Ντικούδης (από 17.5 λεπτά μ.ο. στην κανονική περίοδο, έπεσε στα 9.5 στους τελικούς) κάνει παρέα στον μόνιμα ξεχασμένο εκεί Γαβτόκας. Ο Αλβέρτης δίνει πάθος αλλά είναι «πληγή» στην άμυνα.

Ο Ολυμπιακός, έχει τον Πεν να είναι πολύ καλά είτε σκοράροντας είτε οργανώνοντας (0 λάθη στις δύο νίκες της ομάδας του!). Ο Βασιλόπουλος είναι σε… ημιάγρια κατάσταση, ενώ και ο Μπουρούσης (10.8 πόντοι και 8.3 ριμπάουντ) κερδίζει πολλές μάχες. Ο Μασιγιάουσκας δίνει βοήθειες αλλά δεν έχει τη γνωστή διάρκεια στο παιχνίδι του. Ο Άκερ παίζει όποτε και αν το θυμηθεί. Ο Ντόμερκαντ (σουτάρει με το πολύ καλό για περιφερειακό 56% εντός παιδιάς) υφίσταται συνεχείς αλλαγές από τον Γκέρσον, αλλά διατηρεί ρυθμό και βοηθάει αρκετά. Ο Σχορτσιανίτης χρωστάει ένα καλό ματς. Ο Ζίζιτς είναι μάλλον ανέτοιμος, ο Χαρίσης έμεινε στους ημιτελικούς, ο Παπαμακάριος και ο Στακ είναι θετικοί όποτε μπαίνουν στο παρκέ. Ο Μπάρλος ξεχασμένος στο πάγκο όλο το χρόνο.

Το ματς φυσικά προβλέπεται αμφίρροπο και ανοιχτό σε όλα τα αποτελέσματα. Το πλεονέκτημα έδρας του Παναθηναϊκού απ’ ότι φαίνεται αντισταθμίζεται από τη «δίψα» του Ολυμπιακού. Οι δύο προπονητές έχουν δείξει ότι ξέρουν να φτιάχνουν την ψυχολογία των παικτών τους και αυτό θα παίξει τον πρώτο ρόλο…

Εμείς στο ΟΑΚΑ θέλουμε να δούμε μπάσκετ. Να χαρούμε τον πιο μεγάλο τελικό των τελευταίων 8 χρόνων (από το 53-62 στο ΣΕΦ του 1999). Όσοι πάνε για να βγάλουν το άχτι τους για τον Ριβάλντο ή τον Μουνιόθ, ή για να βρουν την ευκαιρία να χτυπήσουν από κοντινή απόσταση τον «εχθρό» με τα πράσινα ή τα κόκκινα, ας μείνουν σπίτια τους καλύτερα. Τους βαρεθήκαμε πια…

“Good night and good luck”

by BEN

Who feels devotion?

Το πρωτάθλημα τελειώνει την Τετάρτη με τον μεγάλο τελικό ανάμεσα στον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό, αλλά μία μέρα νωρίτερα, υπάρχει ένας ακόμα τελικός, ο οποίος μόνο… μικρός δεν είναι.

Μπορεί τα ονόματα των δύο αντιπάλων να μην έχουν το ίδιο βάρος στο (τωρινό) μπασκετικό χρηματιστήριο όσο έχουν εκείνα «ερυθρολεύκων» και «πρασίνων», αλλά στον 5^ο αγώνα του μικρού τελικού παίζονται πολλά.

Ο Δαμιανίδης είπε: «Το ματς θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό το μέλλον του Άρη», την ώρα που ο Πανιώνιος το παίζει πιο ψύχραιμος, αλλά… η καρδούλα του το ξέρει. Έπαθλο; Μια θέση στον ήλιο… ε, στην Ευρωλίγκα. Ας ρίξουμε μία ματιά στην στατιστική των τεσσάρων πρώτων αγώνων που διαμόρφωσαν το 2-2. Μέχρι στιγμής, η ομάδα που είναι πιο εύστοχη στα δίποντα κερδίζει το παιχνίδι. Το στατιστικό αυτό στοιχείο είναι το μοναδικό (ομαδικό) που έχει επιβεβαιωθεί και τις τέσσερις φορές.

Καλύτερος παίκτης του Άρη στη σειρά είναι ο Άλεξ Σκέιλς με 16.0 πόντους, 4.0 ριμπάουντ, 1.8 κλεψίματα και 2.0 ασίστ. Ο Σκέιλς είναι 1^ος σκόρερ, 1^ος κλεφτης, 1^ος πασέρ και 3^ος ριμπάουντερ του Άρη στη σειρά. Ο Μάσεϊ έχει 8.3 πόντους και 7.3 ριμπάουντ, ο Ουίλκινσον 10.5 πόντους και 4.8 ριμπάουντ, ενώ 12.5 πόντους, 2.3 ριμπάουντ και 2.0 ασίστ έχει ο Καστλ.

Από τον Πανιώνιο, πρέπει να ψάξουμε περισσότερο για να βρούμε τον καλύτερο στη σειρά. Ο Χάτσον έχει 16.0 πόντους, 7.0 ριμπάουντ και 1.3 κλεψίματα, ο Ουίνστον έχει 18.3 πόντους, 2.3 ριμπάουντ, 1.3 κλεψίματα και 1.5 ασίστ και ο Περπέρογλου 13.5 πόντους, 4.5 ριμπάουντ και 1.8 ασίστ. Φοβεροί είναι οι μέσοι όροι του Αρσλάν, ο οποίος έχει 12.0 πόντους, 4.0 ριμπάουντ, 3.0 κλεψίματα και 1.5 ασίστ παίζοντας τραυματίας.

Αν έπρεπε να διακινδυνεύσω πρόβλεψη, θα έλεγα ότι αυτός ο Πανιώνιος δεν μπορεί να σπάσει την έδρα του Αλεξανδρείου. Βέβαια, ο Άρης είναι αλήθεια ότι δείχνει κουρασμένος, ενώ έχει και το προηγούμενο της απίστευτα παράλογης και λανθασμένης αντιμετώπισης των τελευταίων 2 λεπτών του αγώνα στο Ελληνικό (κανονική διάρκεια). Ο Άρης έχει περισσότερη ποιότητα στο ρόστερ του, αλλά ο Πανιώνιος έχει περισσότερη φρεσκάδα.

Στον πάγκο υπερτερεί ο Πανιώνιος του Άρη, σε μία μάχη τόσο αντίθετη. Απ’ τη μία, εκείνος τον οποίο όλοι θέλουν να κρατήσουν και περιμένουν μία ενδεχόμενη πρόκριση στην Ευρωλίγκα για να έχουν και γερό πάτημα. Απ’ την άλλη, εκείνος που όλοι… θέλουν εδώ και δύο χρόνια να διώξουν. Όμως, ο Άρης πηγαίνει στα όριά του και πέρσι και φέτος με τα όποια λάθη του Ματσόν να σβήνονται πίσω από την τεράστια επιτυχία του. Δεν είναι τώρα η ώρα να αναλύσουμε τις αδυναμίες του καθενός, ας δούμε δύο-τρία σημεία κλειδιά στο ματς.

- Ο κόσμος που θα βρεθεί στο Αλεξάνδρειο. Αν οι κερκίδες γεμίσουν, κάτω από τις φωνές των «κίτρινων» οπαδών έχουν λυγίσει και πιο καλές ομάδες από τον Πανιώνιο.

- Η μάχη Μάσεϊ-Χάτσον. Ο σέντερ του Πανιωνίου έχει κερδίσει μέχρι στιγμής όλα τα ματς (στις προσωπικές μονομαχίες), κάτι που έχει κάνει και ο Ουίνστον στον άσο.

- Τα 3.3 λάθη του Καστλ ανά αγώνα σε σχέση με τα 2.0 στην κανονική περίοδο του πρωταθλήματος, αλλά και τα 5.8 κερδισμένα φάουλ που έχει σε κάθε αγώνα στη σειρά. Ο Καστλ ήταν και φέτος πολύ μόνος στο τιμόνι του Άρη (οι Καλαϊτζής, Παντελιάδης δεν δικαίωσαν ούτε στο ελάχιστο την επιλογή τους) και θα μετρήσει αν θα αποβάλλει παίκτη (κερδίζοντας φάουλ) ή αν θα τεθεί εκτός αγώνα κάνοντας αρκετά λάθη (όπως στο δεύτερο ματς).

- Οι τριάδες Καστλ-Σκέιλς-Ουίλκινσον και Περπέρογλου-Ουίνστον-Χάτσον έχουν πάρει ανάσες μόνο σε ένα ματς (στο δεύτερο οι πρώτοι, στο τρίτο σχετικά οι δεύτεροι). Ποιος έχει φυλάξει τις περισσότερες;

Αν ο Άρης αποκλειστεί από την Ευρωλίγκα είναι άξιος της μοίρας του, καθότι είχε το πλεονέκτημα. Αν ο Πανιώνιος προκριθεί, τότε προμηνύονται αλλαγές στην ισορροπία δυνάμεων στο ελληνικό μπάσκετ. Περισσότερα γι’ αυτό, αν επαληθευτεί το σενάριο.

by Rasheed.

Στον πυρετό του χρυσού!

Στον απόηχο των τελικών του Σαββατοκύριακου και με τον πυρετό των πέμπτων αναμετρήσεων σε μεγάλο και μικρό τελικό να ανεβαίνει, αποφάσισα σήμερα να σχολιάσω λίγο τα καθέκαστα.

1^ον: Ο Άρης στο ματς του Σαββάτου απαγορευόταν να χάσει. Όταν είσαι μπροστά με 62-73 δεν χάνεις τον αγώνα, ούτε αν τον παίξεις 150 φορές. Παίρνεις εντολή από τον προπονητή σου για ροκάνισμα χρόνου, φάσεις κοντά στο καλάθι, ώστε να παίρνεις πιο εύκολα φάουλ, χίλιοι και δύο τρόποι υπάρχουν για να μην χάσεις. Και μόνο ένας για να χάσεις. Το να είσαι απαράδεκτα χαλαρός και βιαστικός στις επιλογές σου. Όλα αυτά χωρίς να θέλω να υποτιμήσω την τρομερή προσπάθεια που έκανε ο Πανιώνιος. Πάντως, νομίζω ότι οι «κίτρινοι» θα περάσουν τελικά στην Ευρωλίγκα.

2^ον: Ο Ολυμπιακός, για όσους δεν το κατάλαβαν, αν δεν υπήρχε ο Πηλοΐδης, θα είχε πάρει ήδη το πρωτάθλημα. Οι «ερυθρόλευκοι» έκαναν ήδη αυτό που έπρεπε για να πάρουν το διπλό στο ΟΑΚΑ, αλλά… δεν τους το έδωσαν. Πάντως, ως τώρα, ο Ολυμπιακός δείχνει να τον θέλει πολύ περισσότερο τον τίτλο. Ο Παναθηναϊκός μοιάζει κουρασμένος, κορεσμένος και χωρίς δυνατότητα να ανταγωνιστεί το απίστευτο πάθος που δείχνει η ομάδα του Μάτσε στους τελικούς. Αν χρειαζόταν να διακινδυνεύσω πρόβλεψη, θα έλεγα ότι ο Ολυμπιακός θα πάρει το πρωτάθλημα την Τετάρτη, αν ο τελικός παιχτεί στο 50-50 από πλευράς διαιτησίας.

3^ον: Μπορεί να μην έχει αντίκτυπο άμεσο, αλλά ήταν άσχημη η τιμωρία που δέχτηκαν οι «ερυθρόλευκοι» (πέρασαν τις 5 παρατηρήσεις). Τα συνθήματα για Αλβέρτη και Διαμαντίδη ήταν απαράδεκτα, απ’ όποια πλευρά κι αν τα δει κάποιος.

4^ον: Τι όνειρο ακριβώς είχε δει χτες ο Ομπράντοβιτς με τον Αλβέρτη; Δεν το έβλεπε ότι έπαιζε με 4 στην άμυνα;

5^ον: Θα πω και κάτι για τον πιο παρεξηγημένο παίκτη του Παναθηναϊκού φέτος. Επειδή οι περισσότεροι Έλληνες δημοσιογράφοι βλέπουν ευρωπαϊκό μπάσκετ (όταν δεν παίζουν ελληνικές ομάδες) και παρακολουθούν στατιστικά των ξένων πρωταθλημάτων και των διοργανώσεων της ULEB και της FIBA όσο συχνά βάζει καλάθι ο… Φλέτσερ, δεν ξέρουν για τους ξένους παίκτες παρά μόνο αν τους έχουν δει να παίζουν κατά των δικών μας. Ο Ρομπέρτας Γιαφτόκας είναι καλός παίκτης. Για την ακρίβεια, είναι από τους καλύτερους ψηλούς στην Ευρώπη. Μπορεί να είναι ακόμα μονοκόμματος, μπορεί να μην έχει δουλέψει το σουτ ή τη βολή, να μην έχει φοβερές κινήσεις με πλάτη, αλλά τη δουλειά του την κάνει. Και αυτό το λέω επειδή οι περισσότεροι δημοσιογράφοι του Παναθηναϊκού τον ειρωνεύονται συνέχεια και το έχουν περάσει αυτό και στον κόσμο της ομάδας. Θέλετε και απόδειξη; Εκτός του τι είχε κάνει πέρσι στην Ευρωλίγκα ο Λιθουανός, για τα οποία είχε γράψει ο BEN αν δεν κάνω λάθος παλιότερα. Λοιπόν, ο Γιαφτόκας ήταν φέτος ο 1^ος ριμπάουντερ και 1ος μπλοκέρ του Παναθηναϊκού στην κανονική περίοδο του πρωταθλήματος. Ναι. Με μόλις 17.5 λεπτά ανά αγώνα σε 24 ματς, έχει υψηλότερους μέσους όρους σε αυτές τις κατηγορίες από τους Μπατίστ, Τσαρτσαρή, Ντικούδη, Τομάσεβιτς, Διαμαντίδη και όλους του υπόλοιπους παίκτες των «πρασίνων»! Γιατί μερικοί εκτίθενται στην αγωνία τους να βγάλουν κάποιον σκάρτο επειδή πρέπει να φύγει το καλοκαίρι.

6^ον: Τελικοί πρωταθλήματος στην Ιταλία. Πώς είπατε; Δεν υπάρχουν πια. Η Σιένα «σκούπισε» τη ΒιντιΒίτσι Μπολόνια (πρώην Βίρτους) τόσο δυνατά και γρήγορα, που κανείς δεν το κατάλαβε και χάλασε κι... η σκούπα. Χρειάζεται να σχολιάσω την επιλογή του Ματσόν, όταν προτίμησε τον Σεραπίνας αντί του Καουκένας πέρσι το καλοκαίρι;

7^ον: Το Μαρούσι δεν εκτέθηκε καθόλου στην υπόθεση Άρθουρ Λι. Επισήμως, οι Αμαρουσιώτες είπαν ότι ο Λι ήθελε να περιμένει προτάσεις από Ισπανία, ο Ουάτσον ήθελε να πάει στο NBA και υπέγραψαν τον κατά πολύ φθηνότερο Πάρκερ. Ο Λι 4 μέρες αργότερα υπέγραψε στον… ισπανικό Σπόρτιγκ! Τι; Τα Πατήσια είναι Ελλάδα; Έλα…

8^ον: Για να μην μου πείτε μετά ότι δεν το είπα. Ο Κέβιν Φλέτσερ (ο ίδιος που αναφέρεται… πιο πάνω) ξέρει μπάσκετ. Θα το δείτε αν παίξει του χρόνου στην Ελλάδα. Δεν είναι… Ολάζουον, αλλά από κάποιους άλλους που βγάζουν το ψωμί τους στην Ελλάδα είναι καλύτερος. Και το λάθος το χρεώνεται όλο ο Ματσόν, που τον είχε παροπλισμένο όλη τη χρονιά και, βεβαίως, δεν γινόταν να μπει το παιδί να παίξει μπάσκετ τον Ιούνιο και να μην είναι σκουριασμένος.

9^ον: Μαζί με τον BEN και με λίγη βοήθεια από τον L.o.t.S. θα κάνουμε αύριο και μεθαύριο μία μικρή παρουσίαση των δύο τελευταίων τελικών.

by Rasheed.