Δεν θα μας λείψει καθόλου...

Προχτές οριστικοποιήθηκε η τελική πτώση του Μακεδονικού στη Β’ Εθνική κατηγορία με την κήρυξη της ομάδας σε κατάσταση πτώχευσης. Ε λοιπόν, να πω την… αμαρτία μου; Νομίζω ότι δε θα μας λείψει καθόλου…

Δε θα μας λείψει η ομάδα που ανέβηκε στην Α1 το 2002 και αφού έδειξε ότι λειτουργεί σε επαγγελματικά πρότυπα και έχει σπουδαίες προοπτικές κατάφερε να βελτιώνει τη θέση της σταδιακά κάθε χρόνο ενώ έφτασε και σε έναν ευρωπαϊκό τελικό. Γιατί ενώ αυτά δείχνουν μπασκετική πρόοδο οι επόμενες δύο χρονιές τη βρήκαν σε κάθετη πτώση να καταλήγει 12^η πέρυσι και φέτος 14η.

Δε θα μας λείψει η ομάδα που «σώθηκε» στο… παρατσάκ πέρυσι επειδή ο Ηρακλής ήταν… πιο διαλυμένος από αυτήν.

Δε θα μας λείψει η ομάδα που δήλωσε συμμετοχή στο φετινό πρωτάθλημα ενώ οι άνθρωποί της γνώριζαν ότι πήγαιναν για χρονιά διάλυσης.

Δε θα μας λείψει η ομάδα που τελείωσε με ρεκόρ νικών-ηττών φέτος 4-22!

Δε θα μας λείψει η ομάδα που «έφαγε» τα παιδιά της και τους παίκτες της. Που έδιωξε τους προπονητές που προσπάθησαν να τη συμμαζέψουν.

Δε θα μας λείψει η ομάδα – διαφήμιση του ευρωπαϊκού τελικού το 2005, γιατί μας πλήγωσε η… ομάδα – δυσφήμηση των επόμενων χρόνων.

Δε θα μας λείψει η ομάδα που δήλωσε συνολικά φέτος 21 παίκτες!!! (Πέρυσι… μόλις 16).

Δε θα μας λείψει η ομάδα που σκέφτεται να μείνει για 3 χρόνια σε ερασιτεχνικές κατηγορίες για να της διαγραφούν τα χρέη.

Μη με παρεξηγείτε, δεν έχω καμία εμπάθεια με τον Μακεδόνικο, τα γράφω με αυτόν τον τρόπο γιατί δε μου αρέσει να αναφέρομαι σε συγκεκριμένα πρόσωπα και καταστάσεις. Έχω… πρόβλημα, όμως, με τις ομάδες που φέρνουν το ελληνικό μπάσκετ πίσω, όσο «βαρύ» και αν είναι το όνομά τους (ΑΕΚ, Ηρακλής, Περιστέρι, Μακεδονικός και η λίστα μεγαλώνει…). Και συνήθως γι’ αυτό οφείλονται παραγοντισμοί και συμφέροντα. Αν η καλύτερη λύση για αυτές είναι ο υποβιβασμός ακόμη και στη Β’ Εθνική, τότε καλύτερα για το ελληνικό μπάσκετ.

ΥΓ. Ελπίζω οι άνθρωποι του Ερασιτέχνη να πραγματοποιήσουν τη φιλότιμη προσπάθεια που ευαγγελίζονται και να επαναφέρουν το Μακεδονικό δυνατό στα σαλόνια της Α1, αυτή τη φορά για να μείνει…

ΥΓ2. Τη θέση του Μακεδονικού στην Α2 παίρνει το Πανόραμα που έχει ήδη ξεκινήσει το σχεδιασμό του για τη συμμετοχή του στη δεύτερη τη τάξει κατηγορία.

“Good night, and good luck”

by BEN

Κλείσ' το επιτέλους!

Ούτε δύο εβδομάδες μετά την ανανέωση του συμβολαίου του δεν άντεξε ο Πίνι Γκέρσον. Για ακόμη μία φορά έκανε δηλώσεις απαξιωτικές για την ομάδα του και τους παίκτες τους, χωρίς να σκεφτεί κανέναν και τίποτα. Γιατί ότι δεν σκέφτεται τη δική του (ανύπαρκτη) σοβαρότητα είναι γνωστό εδώ και καιρό, αλλά πια πρέπει ο Ολυμπιακός, όσο θα τον ανεχτεί, να μην περιμένει ο ιδιόρρυθμος Ισραηλινός να σεβαστεί ούτε την ιστορία της ομάδας, ούτε την προσπάθεια των Αγγελόπουλων, ούτε τον ιδρώτα των παικτών του.

Προφανώς πια θα ξέρετε τι είπε ο Γκέρσον... «Ξεκινήσαμε το στήσιμο της νέας ομάδας. Στην Ελλάδα επιτρέπονται δύο μόνο Αμερικανοί κι αυτό μας δυσκολεύει. Από την άλλη, ο Παναθηναϊκός πληρώνει πιο καλά και παίρνει τους καλύτερους παίκτες». Μάλλον δεν του φτάνουν τα 9,5 εκατομμύρια ευρώ μπάτζετ που είχε ο Ολυμπιακός φέτος, ούτε το γεγονός ότι ο Αγγελόπουλος δεν του χάλασε το χατίρι σε καμία περίπτωση, παρά το γεγονός ότι μετά από κάποιο σημείο φαινόταν να τον κοροϊδεύει. Όπως όταν φώναζε όλο τον Αύγουστο για να του πάρουν τον ΜακΝαμάρα και τελικά τον χρησιμοποίησε ενάμισι λεπτό (συνολικά) πριν τον διώξει. Όταν έπαιρνε τον Μούλα για να πλακωθούν, όταν ζητούσε τον Στεφάνοφ για να μην τον βάζει να παίζει ούτε και στα φιλικά.

Βέβαια, ο Γκέρσον την Τετάρτη ανασκεύασε. Για πολλοστή φορά. Όπως είχε κάνει μετά τις δηλώσεις περί Σόφο και Matadors (οι performers των Μπουλς), όπως είχε κάνει μετά τις δηλώσεις περί μπάτζετ ύστερα από τον αποκλεισμό από το final4. Ανασκεύασε, είπε ότι εννοούσε τα... περασμένα χρόνια (μα είναι προφανές ότι όλοι αυτό καταλαβαίνουμε από την πρόταση που είπε) και όλα καλά. Βέβαια, μετά μίλησε στο Magic και ουσιαστικά είπε τα ίδια και χειρότερα.

Ποια χειρότερα; Ότι έφταιγε η απουσία του BigSofo και του Στακ που ο Ολυμπιακός έχασε τους στόχους του. Γιατί τον Σοφοκλή τον έδιωξα εγώ για ενάμισι μήνα το χειμώνα, κι εγώ ήμουν αυτός που του έκανα χουνέρι σε όλα τα πλέι οφ μέχρι τον τελευταίο αγώνα με τον Άρη. Το ομολογώ, με τσακώσατε. Στην περίπτωση του Στακ του έλειψε το ποιοτικό δίλεπτο που τον χρησιμοποιούσε σε κάθε αγώνα...

Ποια χειρότερα; «Για να πω την αλήθεια, δεν είμαι ο άνθρωπος που θα πιέσει τα αφεντικά του να πληρώσουν χρήματα για παίκτες που δεν είναι σπουδαίοι και δεν τα αξίζουν», είπε. Άρα, ΜακΝαμάρα, Μουλαομέροβιτς, Στεφάνοφ τα άξιζαν τα λεφτά που πήραν... Για να μην φτάσω στον Άκερ, ο οποίος από τους 8 μήνες της χρονιάς, τους 2,5 έστελνε e-mail ότι θα αργήσει και πληρώθηκε 1.200.000 ευρώ για να το κάνει!

Ποια χειρότερα; Επειδή τα λεφτά είναι πάντα στο μυαλό του (Εβραίος γαρ)... «Δεν είμαστε ομάδα με μπάτζετ 25 εκατομμυρίων ευρώ. Θα κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε με τα χρήματα που έχουμε να ξοδέψουμε». Το ακούσαμε κι αυτό...

Δεν θέλω καν να αναφερθώ στα όσα είπε για τους δημοσιογράφους. Ότι δηλαδή τον κριτικάρουν από τις εφημερίδες, αλλά δεν του τα έχει πει κανείς πρόσωπο με πρόσωπο, οπότε πώς να ξέρει τι κάνει στραβά...

Μάλλον ο Ισραηλινός είναι φαιδρός, αλλά ο Ολυμπιακός δεν φταίει σε τίποτα να πληρώνει και να αποκτά χωρίς λόγο τη φαιδρότητα του προπονητή του. Δεν μπορώ να πω ότι κατάλαβα γιατί ο Αγγελόπουλος ανανέωσε τον Γκέρσον για έναν ακόμη χρόνο, αφού φέτος απέτυχε σε όλα. Κύπελλο δεν πήρε, πρωτάθλημα δεν πήρε και στην Ευρωλίγκα πήγε οριακά χειρότερα απ’ ότι ο Ολυμπιακός του Καζλάουσκας, που είχε πολύ «λιγότερο» ρόστερ από το φετινό. Παρ’ όλα αυτά κρίθηκε σωστό να συνεχίσει έχοντας την απόλυτη στήριξη του Αγγελόπουλου, ο οποίος δείχνει να επιμένει σε μία επιλογή που μόνο κακό έκανε στον Ολυμπιακό φέτος.

Γιατί δεν υπάρχει κανείς παίκτης της ομάδας που να γουστάρει να παίζει για τον Γκέρσον. Με τον Σοφοκλή έφτασε στα άκρα, τον Μπουρούση τον είχε για τελειωμένο, τον Παπαμακάριο τον έχει ακόμα, τον Πεν τον μείωσε τουλάχιστον τέσσερις φορές στα πλέι οφ (θυμάστε πώς του συμπεριφέρθηκε στα ματς με τον Άρη), τον Ντόμερκαντ και τον Χαρίση μία κρύο μία ζέστη, τον Μπάρλο και τον Στακ μάλλον δεν κατάλαβε ότι τους έχει στην ομάδα του. Μόνο με τον Βασιλόπουλο και τον Ζίζιτς δεν κοντραρίστηκε ευθέως, αλλά μόνο μέσα από ατάκες του στιλ... «αυτούς τους παίκτες έχω», «δεν έχω το καλύτερο ρόστερ της Ευρώπης», «ο Παναθηναϊκός έχει καλύτερους», «ήταν προαποφασισμένο ποιοι θα ήταν στο ρόστερ της ομάδας», «κι εγώ θα ήθελα να είχα τους καλύτερους παίκτες στην Ευρώπη», «δεν μπορείς να κατηγορείς 12, αναγκαστικά κατηγορείς τον έναν», κτλ.

Το θέμα πλέον είναι πόσο θα κάνει τα στραβά μάτια ο Αγγελόπουλος στις συνεχείς προκλήσεις του Γκέρσον. Γιατί ο Ολυμπιακός είναι πολύ μεγαλύτερος από τον Ισραηλινό, που μάλλον (παρά τα όσα λέει) δεν έχει πάρει χαμπάρι πού ήρθε.

Όσο για τους ανθρώπους της ομάδας, τα πράγματα Ιούνη μήνα, με τη χρονιά να μην έχει αρχίσει καν, είναι πολύ άσχημα. Θα λέγαμε ότι απλώς κάνουν υπομονή να φύγει, ενώ δεν μπορώ να μεταφέρω τα όσα ακούγονται σε off the record συζητήσεις. Όμως, έτσι δεν μπορεί να προχωρήσει ο Ολυμπιακός και ο Αγγελόπουλος οφείλει να το καταλάβει.

by Rasheed.

Απέραντο πράσινο...

Ο Παναθηναϊκός πήρε το πρωτάθλημα μετά τη νίκη του με 89-76 επί του Ολυμπιακού στο ΟΑΚΑ την Τετάρτη και κατάφερε να φτάσει στο πρώτο triple crown της ιστορίας του.

Οι «πράσινοι» ταυτόχρονα, πήραν για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία τους πέντε πρωταθλήματα συνεχόμενα (2003-07), κάτι που είχαν καταφέρει και το μακρινό και… αθώο 1971-75. Το ελληνικό μπάσκετ βάφτηκε πράσινο ξανά φέτος, με τη μόνη διαφορά ότι τώρα, αφενός πράσινη βάφτηκε και όλη η Ευρώπη, αφετέρου ήταν η πρώτη χρονιά που φάνηκε ότι κάποιος θα μπορούσε να αμφισβητήσει τα πρωτεία του «τριφυλλιού».

Εκεί που ο Παναθηναϊκός φαινόταν κουρασμένος, αίφνης χωρίς λύσεις και ρυθμό, εκεί που το momentum έδειχνε κόκκινο, τότε μίλησε η καρδιά του πρωταθλητή. Με μία μεγαλειώδη εμφάνιση στο δεύτερο ημίχρονο του πέμπτου τελικού, εφάμιλλη εκείνης του Ολυμπιακού στον τέταρτο αγώνα, ο Παναθηναϊκός πήρε τον τίτλο.

Επιτρέψτε μου να μην συμφωνήσω με τις δηλώσεις Γκέρσον σε κανένα επίπεδό τους. Πρώτον, δεν κάνεις τέτοιες δηλώσεις περί μπάτζετ, ρόστερ και αξίας της ομάδας σου, όταν προπονείς την ομάδα–κυρίαρχο της δεκαετίας του 1990 στην Ευρώπη, με ένα τρελό μπάτζετ, με το περισσότερο ίσως ταλέντο στην Ευρώπη, κτλ. Τι ήθελε ο Γκέρσον για να πάρει πρωτάθλημα στην τελική; Να επιστρέψει ο Τζόρνταν; Απ’ ότι είπε ήθελε… να παίξει ο Σχορτσιανίτης στο ματς με τον Άρη στην κανονική περίοδο. Νομίζω ότι δε θα το ξεπεράσει ποτέ αυτό ο Ισραηλινός, λες και εκεί κρίθηκε όλη η χρονιά. Αλλά ξέφυγα.

Δεν αναφέρεσαι στη διαιτησία όταν εσύ προκάλεσες δύο τεχνικές ποινές. Είπε ότι είχε προβλέψει πως ο Ολυμπιακός θα δεχόταν δύο τεχνικές στο δεύτερο ημίχρονο. Μα, προφανώς οι διαιτητές θα κοιτούσαν να ισορροπήσουν τα σφυρίγματά τους. Από εκεί και πέρα, ας μην πήγαινε ο Ελληνιάδης να διαμαρτυρηθεί, ας μην έκανε σαν καρτούν αυτός, ενώ γλίτωσε και από τρίτη τεχνική ποινή, όταν ο Βασιλόπουλος έπεσε σαν από σφαίρα μετά το πέμπτο φάουλ που του χρεώθηκε (δεν ήταν, αλλά δεν έχει καμία σχέση με το αν πρέπει να κάνεις σαν καραγκιόζης). Ο Ολυμπιακός δεν έχασε από τη διαιτησία.

Έχασε γιατί ο Παναθηναϊκός έπαιξε καλύτερα. Και… συνολικά στη χρονιά, αλλά και στον συγκεκριμένο αγώνα. Δεν έχει σημασία που για 15 λεπτά τον κρατούσε στο ματς ο… Παπανικολάου. Πέντε παίζουν από τη μία, πέντε από την άλλη και δώδεκα έχει ο καθένας μαζί του. Μόνο που στον Παναθηναϊκό οι πέντε ήξεραν πότε να παίξουν! Ο Διαμαντίδης έπαιζε μόνος του άμυνα στο ξεκίνημα, ο Μπατίστ έγραψε τρομερά καλάθια στο διάστημα 16΄-26΄, ο Τσαρτσαρής ήταν ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον Ολυμπιακό και βέβαια άφησα για το τέλος το σουτ που έκρινε το πρωτάθλημα. Ο Σισκάουσκας μπορεί να μην ήταν μια ομάδα μόνος του στους τελικούς (όπως ήταν στην Ευρωλίγκα), αλλά το τρίποντό του, που έκανε το 80-73, απλώς τελείωσε τη σεμνή τελετή.

Τελείωσε το πιο μεγάλο πρωτάθλημα στην ιστορία του Παναθηναϊκού. Γιατί, πια, δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τον «αιώνιο». Γιατί φέτος ήταν η μεγαλύτερη ομάδα στην Ευρώπη έχοντας χωρέσει δύο καρπούζια κάτω απ’ την ίδια μασχάλη. Γιατί εκτός από το… αστείο με τα δύο triple crowns του Παπανικολάου, υπάρχει και το σοβαρό. Και το σοβαρό λέει για την ομάδα με τη μεγαλύτερη συνέχεια, για τον ζήλο του Διαμαντίδη, για το ταλέντο του Σισκάουσκας, για την απίστευτη δουλειά του Μπατίστ, για τη σταθερότητα του Τσαρτσαρή, για το μυαλό του Τομάσεβιτς, για την επιμονή του Χατζηβρέττα, για την επιστροφή του Μπετσίροβιτς. Όσο κι αν γελάνε οι «πράσινοι» δημοσιογράφοι, η φετινή χρονιά για τον Παναθηναϊκό μπορεί εύγλωττα να συμπυκνωθεί σε ένα μόνο στατιστικό στοιχείο. Όταν ο 10^ος παίκτης σου είναι 1^ος ριμπάουντερ και μπλοκέρ σου, τότε κάτι έχεις κάνει πολύ καλά στο σχεδιασμό του καλοκαιριού.

Πολλοί θα σπεύσουν να θυμηθούν τους τελικούς της περασμένης δεκαετίας, τα φάιναλ φορ σε Τελ Αβίβ και Σαραγόσα ως πιο μεγάλους τελικούς, αλλά θα διαφωνήσω. Για τον Παναθηναϊκό η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα.

Φέτος ήταν η καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη. Το 1996 έχασε το πρωτάθλημα, το 2000 πήρε τη… Σουπρολίγκα (α ρε Βασιλακόπουλε), το 2002 έχασε το πρωτάθλημα ξανά. Φέτος, τα πήρε όλα. Όλα. Και μάλιστα όταν η ΤΣΣΚΑ ήταν σε τρομερή χρονιά, όταν ο «αιώνιος» είχε φέρει τον Ματσιγιάουσκας. Το μόνο που δεν άλλαξε ήταν η ηττοπάθεια της Ταού (το είπα πάλι… Γιατρέ δεν ξέρω τι έχω πάθει. Είμαι σοβαρά;), αλλά φαντάζομαι ότι κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ. Απέραντο πράσινο στην Ελλάδα, Απέραντο πράσινο στην Ευρώπη, στον πρώτο από τους 8 τελευταίους τίτλους (βγάζω εκείνον που άλλαξαν τα σκήπτρα κάτοχο το 1998), που οι «πράσινοι» χάρηκαν τόσο πολύ. Γιατί φέτος, το μπάσκετ στην Ελλάδα είχε πραγματικό ανταγωνισμό και ο τίτλος πραγματική αξία.

by Rasheed.

Πυρετός!

Φτάσαμε λοιπόν στο φινάλε… Φτάσαμε εκεί όπου όλοι οι μπασκετόφιλοι ελπίζαμε… Φτάσαμε εκεί όπου οι οπαδοί διψούσαν… Φτάσαμε εκεί όπου οι παράγοντες το απεύχονταν… Στο πρώτο σφύριγμα θα σημάνει πόλεμος… Ένας πόλεμος, όμως, ειρηνικός ελπίζουμε. Μια «κονταρομαχία» ανάμεσα σε μερικούς από τους καλύτερους «ιππότες» της Ευρώπης.

Οι δύο καλύτερες ομάδες της Ελλάδας και δύο από τις καλύτερες στην Ευρώπη παίζουν σήμερα τον τελικό των τελικών, το 5ο παιχνίδι. Σε μια ζαριά θα κριθούν όλα. Σε μια άσχημη ή καλή μέρα… Ελπίζουμε όχι σε ένα σφύριγμα…

Ως τώρα η αλήθεια είναι ότι ο Ολυμπιακός είναι πιο διψασμένος και παθιασμένος, ενώ ο Παναθηναϊκός είναι στιγμές που μοιάζει αδικαιολόγητα κορεσμένος και έχοντας χάσει το ρυθμό του. Ωστόσο, παραμένει αποτελεσματικός και με στρωτό παιχνίδι την ώρα που οι «ερυθρόλευκοι» στηρίζονται πολύ στις εμπνεύσεις των γκαρντ.

Ας δούμε σε τι κατάσταση βρίσκονται οι «μονομάχοι»:

Ο Παναθηναϊκός, έχει το Διαμαντίδη σε… ενδιάμεση κατάσταση αλλά έτοιμο να πάρει ένα ολόκληρο ματς με μία φάση, ο Σισκάουσκας (10.8 πόντοι μ.ο. με μόλις 25% εντός παιδιάς) χρωστάει ένα καλό ματς στους τελικούς, καθώς δεν έχει παίξει σύμφωνα με τις δυνατότητές του. Μπατίστ – Μπετσίροβιτς παίζουν εναλλάξ καλά, αλλά αυτοί οι δύο κυρίως στηρίζουν την ομάδα. Ο Τομάσεβιτς είναι καλός, ο Τσαρτσαρής παίζει καλά στα εντός έδρας. Ο Βούγιανιτς δίνει κάποιες βοήθειες αλλά σουτάρει πολλά άστοχα τρίποντα (3/15 στους 4 αγώνες), ο Χατζηβρέττας μέτριος. Κάπου ξεχασμένος στον πάγκο, ο Ντικούδης (από 17.5 λεπτά μ.ο. στην κανονική περίοδο, έπεσε στα 9.5 στους τελικούς) κάνει παρέα στον μόνιμα ξεχασμένο εκεί Γαβτόκας. Ο Αλβέρτης δίνει πάθος αλλά είναι «πληγή» στην άμυνα.

Ο Ολυμπιακός, έχει τον Πεν να είναι πολύ καλά είτε σκοράροντας είτε οργανώνοντας (0 λάθη στις δύο νίκες της ομάδας του!). Ο Βασιλόπουλος είναι σε… ημιάγρια κατάσταση, ενώ και ο Μπουρούσης (10.8 πόντοι και 8.3 ριμπάουντ) κερδίζει πολλές μάχες. Ο Μασιγιάουσκας δίνει βοήθειες αλλά δεν έχει τη γνωστή διάρκεια στο παιχνίδι του. Ο Άκερ παίζει όποτε και αν το θυμηθεί. Ο Ντόμερκαντ (σουτάρει με το πολύ καλό για περιφερειακό 56% εντός παιδιάς) υφίσταται συνεχείς αλλαγές από τον Γκέρσον, αλλά διατηρεί ρυθμό και βοηθάει αρκετά. Ο Σχορτσιανίτης χρωστάει ένα καλό ματς. Ο Ζίζιτς είναι μάλλον ανέτοιμος, ο Χαρίσης έμεινε στους ημιτελικούς, ο Παπαμακάριος και ο Στακ είναι θετικοί όποτε μπαίνουν στο παρκέ. Ο Μπάρλος ξεχασμένος στο πάγκο όλο το χρόνο.

Το ματς φυσικά προβλέπεται αμφίρροπο και ανοιχτό σε όλα τα αποτελέσματα. Το πλεονέκτημα έδρας του Παναθηναϊκού απ’ ότι φαίνεται αντισταθμίζεται από τη «δίψα» του Ολυμπιακού. Οι δύο προπονητές έχουν δείξει ότι ξέρουν να φτιάχνουν την ψυχολογία των παικτών τους και αυτό θα παίξει τον πρώτο ρόλο…

Εμείς στο ΟΑΚΑ θέλουμε να δούμε μπάσκετ. Να χαρούμε τον πιο μεγάλο τελικό των τελευταίων 8 χρόνων (από το 53-62 στο ΣΕΦ του 1999). Όσοι πάνε για να βγάλουν το άχτι τους για τον Ριβάλντο ή τον Μουνιόθ, ή για να βρουν την ευκαιρία να χτυπήσουν από κοντινή απόσταση τον «εχθρό» με τα πράσινα ή τα κόκκινα, ας μείνουν σπίτια τους καλύτερα. Τους βαρεθήκαμε πια…

“Good night and good luck”

by BEN

Who feels devotion?

Το πρωτάθλημα τελειώνει την Τετάρτη με τον μεγάλο τελικό ανάμεσα στον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό, αλλά μία μέρα νωρίτερα, υπάρχει ένας ακόμα τελικός, ο οποίος μόνο… μικρός δεν είναι.

Μπορεί τα ονόματα των δύο αντιπάλων να μην έχουν το ίδιο βάρος στο (τωρινό) μπασκετικό χρηματιστήριο όσο έχουν εκείνα «ερυθρολεύκων» και «πρασίνων», αλλά στον 5^ο αγώνα του μικρού τελικού παίζονται πολλά.

Ο Δαμιανίδης είπε: «Το ματς θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό το μέλλον του Άρη», την ώρα που ο Πανιώνιος το παίζει πιο ψύχραιμος, αλλά… η καρδούλα του το ξέρει. Έπαθλο; Μια θέση στον ήλιο… ε, στην Ευρωλίγκα. Ας ρίξουμε μία ματιά στην στατιστική των τεσσάρων πρώτων αγώνων που διαμόρφωσαν το 2-2. Μέχρι στιγμής, η ομάδα που είναι πιο εύστοχη στα δίποντα κερδίζει το παιχνίδι. Το στατιστικό αυτό στοιχείο είναι το μοναδικό (ομαδικό) που έχει επιβεβαιωθεί και τις τέσσερις φορές.

Καλύτερος παίκτης του Άρη στη σειρά είναι ο Άλεξ Σκέιλς με 16.0 πόντους, 4.0 ριμπάουντ, 1.8 κλεψίματα και 2.0 ασίστ. Ο Σκέιλς είναι 1^ος σκόρερ, 1^ος κλεφτης, 1^ος πασέρ και 3^ος ριμπάουντερ του Άρη στη σειρά. Ο Μάσεϊ έχει 8.3 πόντους και 7.3 ριμπάουντ, ο Ουίλκινσον 10.5 πόντους και 4.8 ριμπάουντ, ενώ 12.5 πόντους, 2.3 ριμπάουντ και 2.0 ασίστ έχει ο Καστλ.

Από τον Πανιώνιο, πρέπει να ψάξουμε περισσότερο για να βρούμε τον καλύτερο στη σειρά. Ο Χάτσον έχει 16.0 πόντους, 7.0 ριμπάουντ και 1.3 κλεψίματα, ο Ουίνστον έχει 18.3 πόντους, 2.3 ριμπάουντ, 1.3 κλεψίματα και 1.5 ασίστ και ο Περπέρογλου 13.5 πόντους, 4.5 ριμπάουντ και 1.8 ασίστ. Φοβεροί είναι οι μέσοι όροι του Αρσλάν, ο οποίος έχει 12.0 πόντους, 4.0 ριμπάουντ, 3.0 κλεψίματα και 1.5 ασίστ παίζοντας τραυματίας.

Αν έπρεπε να διακινδυνεύσω πρόβλεψη, θα έλεγα ότι αυτός ο Πανιώνιος δεν μπορεί να σπάσει την έδρα του Αλεξανδρείου. Βέβαια, ο Άρης είναι αλήθεια ότι δείχνει κουρασμένος, ενώ έχει και το προηγούμενο της απίστευτα παράλογης και λανθασμένης αντιμετώπισης των τελευταίων 2 λεπτών του αγώνα στο Ελληνικό (κανονική διάρκεια). Ο Άρης έχει περισσότερη ποιότητα στο ρόστερ του, αλλά ο Πανιώνιος έχει περισσότερη φρεσκάδα.

Στον πάγκο υπερτερεί ο Πανιώνιος του Άρη, σε μία μάχη τόσο αντίθετη. Απ’ τη μία, εκείνος τον οποίο όλοι θέλουν να κρατήσουν και περιμένουν μία ενδεχόμενη πρόκριση στην Ευρωλίγκα για να έχουν και γερό πάτημα. Απ’ την άλλη, εκείνος που όλοι… θέλουν εδώ και δύο χρόνια να διώξουν. Όμως, ο Άρης πηγαίνει στα όριά του και πέρσι και φέτος με τα όποια λάθη του Ματσόν να σβήνονται πίσω από την τεράστια επιτυχία του. Δεν είναι τώρα η ώρα να αναλύσουμε τις αδυναμίες του καθενός, ας δούμε δύο-τρία σημεία κλειδιά στο ματς.

- Ο κόσμος που θα βρεθεί στο Αλεξάνδρειο. Αν οι κερκίδες γεμίσουν, κάτω από τις φωνές των «κίτρινων» οπαδών έχουν λυγίσει και πιο καλές ομάδες από τον Πανιώνιο.

- Η μάχη Μάσεϊ-Χάτσον. Ο σέντερ του Πανιωνίου έχει κερδίσει μέχρι στιγμής όλα τα ματς (στις προσωπικές μονομαχίες), κάτι που έχει κάνει και ο Ουίνστον στον άσο.

- Τα 3.3 λάθη του Καστλ ανά αγώνα σε σχέση με τα 2.0 στην κανονική περίοδο του πρωταθλήματος, αλλά και τα 5.8 κερδισμένα φάουλ που έχει σε κάθε αγώνα στη σειρά. Ο Καστλ ήταν και φέτος πολύ μόνος στο τιμόνι του Άρη (οι Καλαϊτζής, Παντελιάδης δεν δικαίωσαν ούτε στο ελάχιστο την επιλογή τους) και θα μετρήσει αν θα αποβάλλει παίκτη (κερδίζοντας φάουλ) ή αν θα τεθεί εκτός αγώνα κάνοντας αρκετά λάθη (όπως στο δεύτερο ματς).

- Οι τριάδες Καστλ-Σκέιλς-Ουίλκινσον και Περπέρογλου-Ουίνστον-Χάτσον έχουν πάρει ανάσες μόνο σε ένα ματς (στο δεύτερο οι πρώτοι, στο τρίτο σχετικά οι δεύτεροι). Ποιος έχει φυλάξει τις περισσότερες;

Αν ο Άρης αποκλειστεί από την Ευρωλίγκα είναι άξιος της μοίρας του, καθότι είχε το πλεονέκτημα. Αν ο Πανιώνιος προκριθεί, τότε προμηνύονται αλλαγές στην ισορροπία δυνάμεων στο ελληνικό μπάσκετ. Περισσότερα γι’ αυτό, αν επαληθευτεί το σενάριο.

by Rasheed.

Στον πυρετό του χρυσού!

Στον απόηχο των τελικών του Σαββατοκύριακου και με τον πυρετό των πέμπτων αναμετρήσεων σε μεγάλο και μικρό τελικό να ανεβαίνει, αποφάσισα σήμερα να σχολιάσω λίγο τα καθέκαστα.

1^ον: Ο Άρης στο ματς του Σαββάτου απαγορευόταν να χάσει. Όταν είσαι μπροστά με 62-73 δεν χάνεις τον αγώνα, ούτε αν τον παίξεις 150 φορές. Παίρνεις εντολή από τον προπονητή σου για ροκάνισμα χρόνου, φάσεις κοντά στο καλάθι, ώστε να παίρνεις πιο εύκολα φάουλ, χίλιοι και δύο τρόποι υπάρχουν για να μην χάσεις. Και μόνο ένας για να χάσεις. Το να είσαι απαράδεκτα χαλαρός και βιαστικός στις επιλογές σου. Όλα αυτά χωρίς να θέλω να υποτιμήσω την τρομερή προσπάθεια που έκανε ο Πανιώνιος. Πάντως, νομίζω ότι οι «κίτρινοι» θα περάσουν τελικά στην Ευρωλίγκα.

2^ον: Ο Ολυμπιακός, για όσους δεν το κατάλαβαν, αν δεν υπήρχε ο Πηλοΐδης, θα είχε πάρει ήδη το πρωτάθλημα. Οι «ερυθρόλευκοι» έκαναν ήδη αυτό που έπρεπε για να πάρουν το διπλό στο ΟΑΚΑ, αλλά… δεν τους το έδωσαν. Πάντως, ως τώρα, ο Ολυμπιακός δείχνει να τον θέλει πολύ περισσότερο τον τίτλο. Ο Παναθηναϊκός μοιάζει κουρασμένος, κορεσμένος και χωρίς δυνατότητα να ανταγωνιστεί το απίστευτο πάθος που δείχνει η ομάδα του Μάτσε στους τελικούς. Αν χρειαζόταν να διακινδυνεύσω πρόβλεψη, θα έλεγα ότι ο Ολυμπιακός θα πάρει το πρωτάθλημα την Τετάρτη, αν ο τελικός παιχτεί στο 50-50 από πλευράς διαιτησίας.

3^ον: Μπορεί να μην έχει αντίκτυπο άμεσο, αλλά ήταν άσχημη η τιμωρία που δέχτηκαν οι «ερυθρόλευκοι» (πέρασαν τις 5 παρατηρήσεις). Τα συνθήματα για Αλβέρτη και Διαμαντίδη ήταν απαράδεκτα, απ’ όποια πλευρά κι αν τα δει κάποιος.

4^ον: Τι όνειρο ακριβώς είχε δει χτες ο Ομπράντοβιτς με τον Αλβέρτη; Δεν το έβλεπε ότι έπαιζε με 4 στην άμυνα;

5^ον: Θα πω και κάτι για τον πιο παρεξηγημένο παίκτη του Παναθηναϊκού φέτος. Επειδή οι περισσότεροι Έλληνες δημοσιογράφοι βλέπουν ευρωπαϊκό μπάσκετ (όταν δεν παίζουν ελληνικές ομάδες) και παρακολουθούν στατιστικά των ξένων πρωταθλημάτων και των διοργανώσεων της ULEB και της FIBA όσο συχνά βάζει καλάθι ο… Φλέτσερ, δεν ξέρουν για τους ξένους παίκτες παρά μόνο αν τους έχουν δει να παίζουν κατά των δικών μας. Ο Ρομπέρτας Γιαφτόκας είναι καλός παίκτης. Για την ακρίβεια, είναι από τους καλύτερους ψηλούς στην Ευρώπη. Μπορεί να είναι ακόμα μονοκόμματος, μπορεί να μην έχει δουλέψει το σουτ ή τη βολή, να μην έχει φοβερές κινήσεις με πλάτη, αλλά τη δουλειά του την κάνει. Και αυτό το λέω επειδή οι περισσότεροι δημοσιογράφοι του Παναθηναϊκού τον ειρωνεύονται συνέχεια και το έχουν περάσει αυτό και στον κόσμο της ομάδας. Θέλετε και απόδειξη; Εκτός του τι είχε κάνει πέρσι στην Ευρωλίγκα ο Λιθουανός, για τα οποία είχε γράψει ο BEN αν δεν κάνω λάθος παλιότερα. Λοιπόν, ο Γιαφτόκας ήταν φέτος ο 1^ος ριμπάουντερ και 1ος μπλοκέρ του Παναθηναϊκού στην κανονική περίοδο του πρωταθλήματος. Ναι. Με μόλις 17.5 λεπτά ανά αγώνα σε 24 ματς, έχει υψηλότερους μέσους όρους σε αυτές τις κατηγορίες από τους Μπατίστ, Τσαρτσαρή, Ντικούδη, Τομάσεβιτς, Διαμαντίδη και όλους του υπόλοιπους παίκτες των «πρασίνων»! Γιατί μερικοί εκτίθενται στην αγωνία τους να βγάλουν κάποιον σκάρτο επειδή πρέπει να φύγει το καλοκαίρι.

6^ον: Τελικοί πρωταθλήματος στην Ιταλία. Πώς είπατε; Δεν υπάρχουν πια. Η Σιένα «σκούπισε» τη ΒιντιΒίτσι Μπολόνια (πρώην Βίρτους) τόσο δυνατά και γρήγορα, που κανείς δεν το κατάλαβε και χάλασε κι... η σκούπα. Χρειάζεται να σχολιάσω την επιλογή του Ματσόν, όταν προτίμησε τον Σεραπίνας αντί του Καουκένας πέρσι το καλοκαίρι;

7^ον: Το Μαρούσι δεν εκτέθηκε καθόλου στην υπόθεση Άρθουρ Λι. Επισήμως, οι Αμαρουσιώτες είπαν ότι ο Λι ήθελε να περιμένει προτάσεις από Ισπανία, ο Ουάτσον ήθελε να πάει στο NBA και υπέγραψαν τον κατά πολύ φθηνότερο Πάρκερ. Ο Λι 4 μέρες αργότερα υπέγραψε στον… ισπανικό Σπόρτιγκ! Τι; Τα Πατήσια είναι Ελλάδα; Έλα…

8^ον: Για να μην μου πείτε μετά ότι δεν το είπα. Ο Κέβιν Φλέτσερ (ο ίδιος που αναφέρεται… πιο πάνω) ξέρει μπάσκετ. Θα το δείτε αν παίξει του χρόνου στην Ελλάδα. Δεν είναι… Ολάζουον, αλλά από κάποιους άλλους που βγάζουν το ψωμί τους στην Ελλάδα είναι καλύτερος. Και το λάθος το χρεώνεται όλο ο Ματσόν, που τον είχε παροπλισμένο όλη τη χρονιά και, βεβαίως, δεν γινόταν να μπει το παιδί να παίξει μπάσκετ τον Ιούνιο και να μην είναι σκουριασμένος.

9^ον: Μαζί με τον BEN και με λίγη βοήθεια από τον L.o.t.S. θα κάνουμε αύριο και μεθαύριο μία μικρή παρουσίαση των δύο τελευταίων τελικών.

by Rasheed.

"When the tough gets going, the going gets tough!"... Τι???

Τελείωσε και ο τρίτος αγώνας των τελικών της Α1, ο οποίος ήταν ένα από τα καλύτερα παιχνίδια που έχουν γίνει φέτος σε όλα τα πρωταθλήματα του κόσμου (συμπεριλαμβανομένου και του NBA). Με το που κατακάθισε ο κουρνιαχτός από την ένταση της ματσάρας, έρχομαι για να σχολιάσω λίγο κάποια από τα όσα πέρασαν στην ιστορία χτες ξεκινώντας από τα αγωνιστικά και τελειώνοντας με τα … τηλεοπτικά.

- Πρώτον: Ο Διαμαντίδης έκανε φάουλ στον Πεν στην τελευταία φάση της παράτασης και το γεγονός ότι οι διαιτητές δεν το σφύριξαν, μπορεί μόνο να θεωρηθεί αλλοίωση αποτελέσματος.

- Δεύτερον: (τουν, την, τιν, τουν [ήχος από καμπανάκι ξενοδοχείου]) Παρακαλείται ο κύριος Διαμαντίδης να περάσει από τη ρεσεψιόν για να επιστρέψει στον κύριο Άκερ τη χαμένη μπασκετική του ταυτότητα (και αξιοπρέπεια).

- Τρίτον: Ξέρετε τι ακριβώς σήμαινε η φάση του Ακερ με τον Διαμαντίδη; Μόνο αυτό… «Είμαι ένα χρόνο την Ελλάδα και δεν έχω καταλάβει τίποτα. Νομίζω ότι μπορώ να κλέψω την μπάλα μέσα στο ΟΑΚΑ και να πάω χαλαρός για κάρφωμα, καθώς 15.000 κόσμος και 5 παίκτες θα με χαζεύουν να τους κλείνω το σπίτι. Εγώ είμαι Αμερικανός και είμαι ο μόνος που μπορώ να πηδήξω». Φίλε είσαι βαθιά νυχτωμένος. Ελπίζω να ξύπνησες.

Τελείωσα με τα αγωνιστικά ενός ματς που ήταν η απόλυτη διαφήμιση του αθλήματος. Περνάω στα πιο ενδιαφέροντα…

- Ο «άνθρωπος που έκοψε το μπάσκετ στον Γκάλη», είπε χτες το εξής αμίμητο για τον Τομάσεβιτς: «Από τον καιρό του Σαμπόνις έχουμε να δούμε τέτοιον πλέι μέικερ ρακέτας». Δεν έχω κάτι με τον Ντέγιαν, τον οποίο εκτιμώ αφάνταστα από τις φορές που έχουμε μιλήσει, καθώς είναι άνθρωπος τεράστιου ήθους και υψηλής νοημοσύνης, ενώ είναι και καλός παίκτης, αλλά… Αλλά όταν δεν παρακολουθείς μπάσκετ ρε φίλε (ή μάλλον, όταν έχεις να «δεις» μπάσκετ από τον καιρό του Σαμπόνις) τι τις πετάς; Δε θα επεκταθώ παρά μόνο σε ένα όνομα. Στον απόλυτο «πλέι μέικερ ρακέτας» (όπως λέει και ο «άνθρωπος που έκοψε το μπάσκετ στον Γκάλη»): Νικόλα Βούισιτς τον λένε.

- Συμπληρώνοντας το προηγούμενο, ακούστε ένα καλό: Το ξέρετε ότι τον «άνθρωπο που έκοψε το μπάσκετ στον Γκάλη» τον πληρώνουμε εμείς κι εσείς για να λέει τη γνώμη του για τα όσα «βλέπει» στους αγώνες; Βέβαια, αν ποτέ μπορούσε να «δει» μπάσκετ, θα έκανε αυτό που έκανε;

- Και φτάνω στον ζεν πρεμιέ… «When the tough gets going, the going gets tough», είπε χτες για πολλοστή φορά σε αναμετάδοση. Ρε φίλε, αφού δεν το έχεις, τι το κουράζεις; «When the going gets tough, the tough gets going»… λέω εγώ τώρα.

- Θέλω επίσης να στηλιτεύσω την… ύπαρξη του Δημήτρη Ιτούδη στον σχολιασμό ενός all-star game πριν από 4 χρόνια. Αν θυμάστε, τότε ο Ιτούδης είχε εξηγήσει στον ζεν πρεμιέ την «έξτρα πάσα». Γιατί ρε Δημήτρη; Τέσσερα χρόνια έχουν περάσει και ο ζεν πρεμιέ το έχει πετύχει σωστά συνολικά 4-5 φορές. Όποτε βλέπει την μπάλα να γυρίζει πετάει «έξτρα πάσα» και όποιον πάρει ο Χάρος. Τζάμπα είναι εξάλλου… Βέβαια, δεν μπορώ να πω, εξηγεί καλά τι σημαίνει το «pick ‘n’ roll».

by Rasheed.

Νέα χρυσή εποχή

Η χρονιά βαδίζει προς το τέλος της, με την κορύφωση των play-off, τους τελικούς και αξίζει να σταματήσουμε μια στιγμή και να κοιτάξουμε πίσω μας για να δούμε την πρόοδο που σημείωσε το ελληνικό πρωτάθλημα. Φέτος, με την εξαίρεση του Μακεδονικού, ήταν μια καλή χρονιά για την Α1 αφού αν κοιτάξουμε τα ρόστερ των ομάδων, σε όλα θα βρούμε παίκτες υψηλού επιπέδου σε ομάδες που το επίπεδο τους μάλλον δεν προδιαθέτει για την παρουσία τους σε αυτές.
Κατ’αρχήν, ως χώρα είχαμε την Πρωταθλήτρια Ευρώπης κι ακόμη μια ομάδα στους «8» και μία στους «16» της Ευρωλίγκα. Ομάδες με ρόστερ πολύ δυνατά στο σύνολό τους.
Στον, τέταρτο στην κανονική διάρκεια, Πανιώνιο αγωνίστηκε ο Εντέρ Αρσλάν, παίκτης ξεκάθαρα επιπέδου Ευρωλίγκας ενώ και ο Αντρέ Χάτσον, αν δεν είχε τα προβλήματα τραυματισμών στο παρελθόν, αξίζει να παίζει στην κορυφαία διοργάνωση. Επίσης, ο Περπέρογλου είναι ο πλέον ανερχόμενος Έλληνας παίκτης και ο Ουίνστον ήταν αστέρι στο κολέγιο.
Στον Πανελλήνιο, ο Πελεκάνος έχει θέση, έστω ρολίστα, σε μεγάλη ευρωπαϊκή ομάδα, ο Οικονόμου έχει μεγάλη καριέρα, ο Ράντσιτς (έφυγε στη διάρκεια της χρονιάς) έχει παραστάσεις Ευρωλίγκας, ενώ είχε και για ένα μέρος της χρονιάς τρεις παίκτες που έχουν παίξει NBA, τον Τρεντ, τον Γκολντγουάιρ και τον Εν’Ντζάι. Ο ΠΑΟΚ συγκέντρωσε αξιόλογους Έλληνες παίκτες (Καλαμπόκης, Αγαδάκος) και καλά ονόματα κοινοτικών (Στσεπάνοβιτς, Πάσαλιτς και Όστοϊτς με συμμετοχές στην Ευρωλίγκα). Στην, έβδομη, Ολύμπια έπαιζε ο Ουόλς που σίγουρα θα τον δούμε σε υψηλότερου επιπέδου ομάδα, ενώ και ο Πρίντεζης έχει παίξει, και ίσως ξαναπαίξει, Ευρωλίγκα. Το Μαρούσι είχε δύο από τα καλύτερα φτερά του πρωταθλήματος: Κυρίτση (στην προεπιλογή της Εθνικής) και Σεϊμπούτις (πέρυσι έπαιζε Ευρωλίγκα και είναι στα υπ’ όψιν για Εθνική Λιθουανίας).
Η, ένατη, ΑΕΚ είχε Έλληνες που είναι σχετικά μεγάλα ονόματα, όπως ο Κόμματος, ο Ταπούτος, ο Βετούλας και ο Γκαγκαλούδης. Η Ολυμπιάδα έφερε στη μέση της χρονιάς τους γνωστούς παίκτες Ντάιαλ και Αλμπάνο. Η, ενδέκατη, ΑΕΛ προσέλκυσε έναν πολύ καλό σκόρερ, τον Άρθουρ Λι, ενώ το δίδυμο ξένων του Αιγάλεω ίσως θα το ζήλευε και ομάδα Ευρωλίγκας (έστω και πρώτου γύρου). Ακόμη και ο Απόλλωνας που υποβιβάστηκε, έφερε – αργά – έναν μεγάλο παίκτη, τον Τζίμι Όλιβερ, αλλά και τον καλό Αμερικάνο Κρις Γκάρνερ και τον Ίβο Γιοσίποβιτς που έχει καλό όνομα στην Ευρώπη.
Ανεξάρτητα από παραγοντισμούς και συμφέροντα που θέτουν εν αμφιβόλω τη φερεγγυότητα των ομάδων, η ουσία είναι ότι η Ελλάδα γίνεται ξανά πόλος έλξης για καλά ονόματα και τα ρόστερ των ομάδων φαντάζουν αρκετά δυνατά. Το φετινό πρωτάθλημα, το καλύτερο των τελευταίων χρόνων, σηματοδοτεί την έναρξη μιας νέας χρυσής εποχής του ελληνικού μπάσκετ.

“Good night, and good luck”
by BEN

Απ' του... Ζίζιτς το μάτι!

Από τη φάση του ξύλου στο ΣΕΦ σημαδεύτηκε η δεύτερη αγωνιστική των ημιτελικών του ελληνικού πρωταθλήματος. Σήμερα, ο αθλητικός δικαστής εξέδωσε την απόφαση, σύμφωνα με την οποία ο Μάτσε τιμωρήθηκε με πρόστιμο και ο Σκέιλς με 1 αγωνιστική.

Δεν μπορώ να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που ο αθλητικός δικαστής μπήκε πραγματικά στην ουσία μιας υπόθεσης και κατάφερε οι ποινές που επέβαλε να αντικατοπτρίζουν πλήρως το επεισόδιο, αλλά και να έχουν διαβάθμιση αυστηρότητας. Δεν θα αναφερθώ περαιτέρω στις ποινές, τις οποίες θεωρώ δίκαιες, θα σχολιάσω, όμως, τις δηλώσεις των ανθρώπων του Ολυμπιακού, αλλά και την αντίδραση παικτών στο παρκέ.

Αρχικά, ο Γκέρσον μίλησε για προβοκάτσια και για, ουσιαστικά, στημένο επεισόδιο. Διαφωνώ. Πρώτον, προπονητής του Αρη δεν είναι ο Ιωαννίδης ή ο Σκαριόλο, αλλά ο Ματσόν, ο οποίος δεν υπάρχει περίπτωση να σκεφτεί τέτοιο τρικ. Δεύτερον, την μπουνιά δεν την έδωσε ο Παντελιάδης ή ο Φλέτσερ, αλλά ο Σκέιλς, ο οποίος κρατούσε μόνος του τον Αρη στο δεύτερο ημίχρονο. Κανείς νοήμων προπονητής δεν θα έβαζε τον καλύτερό του παίκτη να αποβληθεί για να αλλάξει την ψυχολογία του ματς.

Ο Σκέιλς δεν μπορώ να καταλάβω… τι όνειρο είδε. Προφανώς δεν κατάλαβε ότι ο Μάσεϊ με τον Μπάρλο πειράζονταν και γελούσαν, ότι ο Ζίζιτς πήγε να τον ηρεμήσει. Αλλά μπουνιά; Μπουνιά; Πόσο ανεβασμένη μπορεί να ήταν η αδρεναλίνη του; Η πράξη του είναι αδικαιολόγητη, αλλά ίσως σχετίζεται με το γεγονός ότι ο Σκέιλς μπήκε στο δεύτερο ημίχρονο σα να είχε κάνει «τάπερινγκ»*. Έτοιμος να εκραγεί και να «πυροβολήσει» από παντού.

Ο Μάτσε, απ την άλλη, η αλήθεια είναι ότι έσπρωξε τον Σκέιλς, αλλά όχι για να τον χτυπήσει. Πιο πολύ για να τον απομακρύνει από τη φάση (με λάθος τρόπο). Εν τω μεταξύ ο Σκέιλς είχε δει το… μάτι του Ζίζιτς, που είχε γυρίσει και τα είχε δει όλα! Ο Ζίζιτς είναι… τέρας ψυχραιμίας σε όλη την καριέρα του, αλλά χτες εξερράγη. Αν δεν ήταν οι Παπαμακάριος και Μπάρλος μάλλον θα είχε πολύ άσχημη εξέλιξη το επεισόδιο. Ο Σκέιλς το είχε καταλάβει αυτό και, αν βλέπατε μετά, στεκόταν με χαμένο βλέμμα, έχοντας καταλάβει τι έγινε, τι έκανε και από τι γλίτωσε.

Ας ευχηθούμε να μην γίνονται αυτά, που χαλάνε την όλη ατμόσφαιρα του ματς, γιατί δεν πρόκειται για πάθος, ένταση, μπασκετικό «ξύλο», αλλά για ενέργειες που δεν έχουν θέση στο χώρο του μπάσκετ.

Δε θέλω καν να σχολιάσω την αντίδραση ορισμένων οπαδών, που θεώρησαν ότι ο Σκέιλς με την ενέργειά του αφαιρούσε του κάδους από το ΣΕΦ, άρα έπρεπε να πετάξουν ό,τι είχαν στο παρκέ. Ας σκεφτούν κάποια στιγμή να μπαίνει ο πελάτης, ο περαστικός, ο επισκέπτης, ο κούριερ, ο φύλακας εκεί που δουλεύουν και ξαφνικά να πετάει το δικό του μπουκάλι στο γραφείο που γράφουν. Γιατί αυτό κάνουν.

Ένα μεγάλο «μπράβο» αξίζει στους Καστλ, Σιγάλα, Μπάρλο, Παπαμακάριο, Μπουρούση, Βασιλόπουλο. Όλοι συνέβαλαν στο να ηρεμήσουν τα πνεύματα, ενώ οι τρεις τελευταίοι προστάτευσαν και τον Σκέιλς από τα μπουκάλια των ανεγκέφαλων. Μπράβο, πάντως, αξίζει και σε όλους τους παίκτες των δύο ομάδων στο τέλος του ματς, που έφυγαν μαζί από το γήπεδο.

* Ως τάπερινγκ μπορεί να χαρακτηριστεί (με πολύ απλά λόγια) ο τρόπος που ετοιμάζονται οι αθλητές κοντινών αποστάσεων στο στίβο. Τις τελευταίες μέρες πριν τον μεγάλο αγώνα, αυξάνουν την τροφή τους σε θερμίδες και ενέργεια και μειώνουν την προπόνηση, έτσι ώστε τη στιγμή του αγώνα να είναι έτοιμοι να εκραγούν από την ενέργεια που έχουν μέσα τους (όπως ένα τάπερ παραφουσκωμένο)…
** Η φωτογραφία είναι από το Sportnet.gr

by Rasheed.