Την Τρίτη χαλαρά, την Παρασκευή... σφαγή!

Δεν είδαμε κάτι που δεν περιμέναμε στα πρώτα παιχνίδια των προκριματικών της Ευρωλίγκας. Και τα τέσσερα ματς κρίθηκαν με συνολική διαφορά 10 πόντων, ενώ στα τρία από τα τέσσερα η διαφορά ήταν 2 ή 1 πόντοι. Αυτό έγινε και στο Αλεξάνδρειο, όπου ο Άρης κέρδισε το Μαρούσι με 69-67 για να πάρει βραχεία κεφαλή στην υπόθεση πρόκριση. Σε τέτοιο σημείο στη σεζόν καμία ομάδα δεν είναι έτοιμη, οπότε οι τυχόν διαφορές που θα έχουν μέσα στη χρονιά, τώρα δεν φαίνονται. Εξ ου και τα παιχνίδια ήταν όλα τόσο κλειστά. Ένα άλλο στοιχείο που βοηθούσε στο να γίνουν τέτοιου είδους αγώνες ήταν η έλλειψη διάρκειας, φυσιολογικό πρόβλημα για όλους τον Σεπτέμβρη.

Για να ξεκινήσουμε από το δικό μας παιχνίδι, το Μαρούσι έδειξε καλύτερα προετοιμασμένο για τον αγώνα, φυσιολογικό αν σκεφτούμε ότι έκλεισε το ρόστερ του εδώ και καιρό, έκανε προετοιμασία και απλώς ενσωμάτωσε τον Καϊμακόγλου πριν από 7 μέρες. Ο Άρης είναι ακόμη σε χειρότερη κατάσταση, καθώς λίγο πριν τους αγώνες αποφάσισε να αλλάξει ξένο (Στίνσον με Ντέι) και ο δεύτερο είναι προφανές (και φυσιολογικό) ότι ακόμα δεν έχει μπει στο κλίμα. Ο Ντέι θα παίξει περισσότερο όσο περνάει ο καιρός, γιατί η χρονιά δεν βγαίνει όταν οι δύο (από τους 3) Αμερικανοί σου αγωνίζονται μαζί συνολικά 16 λεπτά (9,5 ο Ντέι και 6,5 ο Μπέλσερ). Βέβαια, πρόσθετη απορία, δική μου, το κατά πόσο μπορεί ο Μπέλσερ να βοηθήσει τον Άρη, αλλά είναι ακόμη Σεπτέμβρης και υποσχέθηκα να μην αρχίσω με τον Μπέλσερ από τώρα.

Έτσι, λοιπόν, το ματς ξεκίνησε δυνατά για το Μαρούσι, που προηγήθηκε με διψήφια διαφορά. Ο Άρης, απ’ την άλλη, έδειξε χαρακτήρα, ανατρέποντας πολύ γρήγορα αυτή τη διαφορά, αλλά αρκεί κανείς να κοιτάξει το ρόστερ του για να καταλάβει ότι φέτος είναι… πολύ έμπειρος για να «πεθάνει».

Δεν θέλω να μπω σε προσφορά παικτών, προβλήματα σε συστήματα και «ασθένειες» γιατί ακόμα θα έπρεπε να παίζουν φιλικά οι ομάδες, όχι επίσημα. Και μπορεί ο Άρης και το Μαρούσι να είχαν στο μυαλό τους ότι 29 Σεπτεμβρίου παίζουν σημαντικό παιχνίδι, αλλά μετά έχουν ουσιαστικά 3 εβδομάδες κενό, οπότε δεν θα μπορούσαν να φορτσάρουν την προετοιμασία για να είναι στο 100% τώρα.

Από το ματς του Αλεξανδρείου φεύγουν όλοι ευχαριστημένοι, αφού και ο Άρης μπόρεσε να κερδίσει, κάτι πολύ σημαντικό για την ψυχολογία αντιμετώπισης του δεύτερου ματς, και το Μαρούσι κατάφερε να μη χάσει με πάνω από ένα καλάθι.

Άλλο να κυνηγάς νίκη εκτός έδρας (για τον Άρη αυτό) και άλλο να μπαίνεις ξέροντας ότι έχεις κάνει στην έδρα σου την υποχρέωσή σου. Όπως πήγε το παιχνίδι, ο Άρης θα πρέπει να είναι πολύ ικανοποιημένος που κέρδισε, καθώς μετά το 62-67, το Μαρούσι θα μπορούσε κάλλιστα να έχει καθαρίσει το ματς με 2-3 πόντους διαφορά και να έβαζε πρόσθετη πίεση (και μουρμούρα) στον Άρη ενόψει της ρεβάνς. Βέβαια, για να κερδίσει ο Άρης, συνέβαλε και ο Καϊμακόγλου που έχασε δύο βολές, οι διαιτητές που έδωσαν ένα αστείο επιθετικό φάουλ στον Κις στην τελευταία επίθεση και ο Γκόρντον που μάρκαρε αέρα και όχι τον Χατζηβρέττα στο τέλος. Πάντως, για να τα λέμε όλα, ο Άρης έτρεξε ένα 7-0 στο τέλος, δείγμα και αυτό του μέταλλου από το οποίο θα είναι φτιαγμένη η φετινή ομάδα.

Στην ουσία τίποτα δεν έχει ξεκαθαρίσει ενόψει της Παρασκευής, αλλά όλοι θα πάνε χαρούμενοι στο δεύτερο ματς. Και όχι μόνο οι δικοί μας. Χαρούμενοι θα πάνε και οι υπόλοιποι 6. Οι τρεις γηπεδούχοι πήραν τη νίκη, οι τρεις φιλοξενούμενοι κράτησαν τη διαφορά στα επίπεδα που ήθελαν.

Οι Γάλλοι της Ορλεάν θα πρέπει να στήσουν ανδριάντα στον Όστιν Νίκολς, που ως το τέλος κοιμόταν, αλλά πήρε το ματς από το 53-43 και το πήγε στο 55-53 με 10 προσωπικούς πόντους σε 4 λεπτά. Πάντως, η Σαρλερουά θα πρέπει να χτυπάει το κεφάλι της στον τοίχο που δεν κατάφερε να τελειώσει τον αγώνα, καθώς το σκορ στο 33ο λεπτό ήταν 53-32, με τη διαφορά στο +21, διαφορά που έκανε φτερά, αφού οι Βέλγοι έμειναν στους 2 πόντους τα τελευταία 7 λεπτά.

Η Άλμπα έχασε… στο ελάχιστο δυνατό, από μια βολή στο τέλος και η λογική λέει ότι θα επιβεβαιώσει στην έδρα της τον τίτλο του φαβορί παίρνοντας την πρόκριση από τη Λε Μαν. Βέβαια, υπάρχει και ο αστάθμητος παράγοντας που λέγεται Μαρκ Σάλιερς, μακράν ο πιο χαρισματικός σκόρερ στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή. Ο Σάλιερς είχε 28 πόντους στο πρώτο ματς, έκανε 25 σουτ και έδειξε ότι σουτάρει όποτε θέλει. Οπότε αν «γράψει» πάλι κανένα 40άρι όπως πρόπερσι, κανείς δεν μπορεί να ξεγράψει τους Γάλλους.

Στο άλλο ματς με φαβορί, η Μπενετόν πήγε για μαλλί και παραλίγο να βγει κουρεμένη γουλί. Έχανε 13 πόντους στο ημίχρονο, 15 πόντους στο 29ο λεπτό, αλλά μπόρεσε με σερί 10-20 στα τελευταία 11 λεπτά να μειώσει στους 5 πόντους ενόψει της ρεβάνς. Θα έχει ενδιαφέρον και αυτό το ματς, να δούμε αν η Βέντσπιλς θα μπορέσει να κρατήσει το εύθραυστο +5. Υπομονή 3 μέρες για όλα…

by Rasheed.

Ντέιβιντ Ρόμπινσον: ο Φιλάνθρωπος του μπάσκετ - Μέρος II

Οι Σπερς, λοιπόν, περίμεναν ως το 1989, ο Ρόμπινσον έκανε τα δύο υποχρεωτικά χρόνια στο Ναυτικό (τα άλλα 3, πάντως, αν και δεν όφειλε, αποφάσισε να βρίσκεται εκεί όποτε μπορούσε και ήταν το «πρόσωπο» σε πολλά φυλλάδια) και μετά υπέγραψε στο Σαν Αντόνιο.

Τι σήμαινε αυτό; Οι Σπερς έκαναν τότε τη μεγαλύτερη ανατροπή στην ιστορία του NBA (που έσπασαν το 1997-98 ξανά οι ίδιοι και το 2007-08 οι Σέλτικς), καθώς πήγαν από το 21-61 ρεκόρ του 1988-89 στο 56-26 του 1989-90, δηλαδή 35 νίκες περισσότερες! Έφτασαν στο δεύτερο γύρο των πλέι οφς, ο Ρόμπινσον τελείωσε τη χρονιά με 24.3 πόντους, 12.0 ριμπάουντ, 3.9 τάπες, 2.0 ασίστ και 1.7 κλεψίματα και εννοείται ότι κέρδισε τον τίτλο του Ρούκι της χρονιάς, μάλιστα ομόφωνα! Αμέσως μετά, η SEGA κυκλοφόρησε παιχνίδι με τον τίτλο David Robinson's Supreme Court.

Οι Σπερς έκαναν ακόμη 7 χρονιές στη σειρά που έφτασαν στα πλέι οφς, αλλά δεν έπαιξαν στους τελικούς του NBA. Πιο κοντά έφτασαν όταν αντιμετώπισαν τους Ρόκετς του Ολάζουον, αλλά τότε το «Όνειρο» κέρδισε κατά κράτος τον Ρόμπινσον, υποχρεώνοντάς τον να δηλώσει μετά ότι ο Ολάζουον κυριάρχησε πάνω του. Το 1993-94 ο Ρόμπινσον πάλευε σώμα με σώμα με τον Σακίλ Ο’ Νιλ για τον τίτλο του 1ου σκόρερ, που τον κέρδισε όταν έγινε ο 4ος (πια είναι 5, αφού το έκανε και ο Κόμπι) παίκτης στην ιστορία του NBA που σκοράρει πάνω από 70 πόντους, με τους 71 που είχε απέναντι στους Λος Άντζελες Κλίπερς.

Πώς μπορούμε να αρχίσουμε την αναφορά μας στο δεύτερο μέρος της καριέρας του, που τους πικρούς αποκλεισμούς διαδέχτηκαν τα δαχτυλίδια του πρωταθλητή; Ας το κάνουμε με τα δικά του λόγια: «Έχετε γονατίσει ποτέ και προσευχηθεί για κάτι πάρα πολύ; Ο Τίμι (Ντάνκαν) ήταν η απάντηση στις προσευχές μου». Ο ίδιος έχει δηλώσει ότι «ο Τίμι είναι ο καλύτερος πάουερ φόργουορντ στην ιστορία του μπάσκετ», για να δείξει την εκτίμησή του στο πρόσωπο του Ντάνκαν, αλλά η αλήθεια είναι ότι χωρίς τον Ρόμπινσον… δεν θα υπήρχε Ντάνκαν. Τουλάχιστον όχι στους Σπερς.

Χρειάστηκε πρώτα τη σεζόν 1996-97 ο Ρόμπινσον να χτυπήσει στην προετοιμασία τη μέση του. Οι Σπερς άρχισαν άσχημα, αλλά ο Ναύαρχος επέστρεψε και άρχισε να συμμαζεύει τα πράγματα. Μόλις για 6 αγώνες, καθώς μετά έσπασε το πόδι του και έχασε όλη την υπόλοιπη σεζόν. Πώς πήγαν οι Σπερς χωρίς τον… Ναύαρχό τους; Στο τραγικό 20-62, που όμως τελικά αποδείχτηκε ευλογία: 1η επιλογή στο ντραφτ του 1997 και… Τιμ Ντάνκαν.

Μπορεί το «Twin Towers» που ήταν το προσωνύμιο του διδύμου Ρόμπινσον-Ντάνκαν στη ρακέτα να είναι πια ταμπού (για ευνόητους λόγους) για τους Αμερικάνους, αλλά περιγράφει απόλυτα τι γινόταν στο παρκέ. Οι Σπερς το 1997-98 εκτοξεύτηκαν στο 56-26, με τον Ρόμπινσον να έχει 21.6 πόντους και 10.6 ριμπάουντ και τον Ντάνκαν 21.1 πόντους και 11.9 ριμπάουντ.

Αυτό ήταν απλά μια πρόγευση. Στο «κουτσουρεμένο» λόγω του λοκ άουτ 1998-99 οι Σπερς δεν είχαν αντίπαλο. Τελείωσαν με 37-13 τη σεζόν, είχαν 11-1 στους πρώτους 3 γύρους των πλέι οφς και το πήγαν στο 15-2 μετά το 4-1 στους τελικούς επί των Νικς. Πρώτο δαχτυλίδι για τον Ρόμπινσον.

Το δεύτερο ήρθε λίγα χρόνια αργότερα, το 2002-03, με 4-2 επί των Νετς στους τελικούς. Ο Ρόμπισον στα 38 του είχε 13 πόντους και 17 ριμπάουντ στην τελευταία του εμφάνιση με τη φανέλα των Σπερς και μετά μοιράστηκε το βραβείο του Αθλητή της Χρονιάς μαζί με τον Ντάνκαν από το Sports Illustrated.

Ο Ναύαρχος τελείωσε την καριέρα του με 21.1 πόντους, 10.7 ριμπάουντ, 3.0 τάπες και 2.5 ασίστ μέσο όρο. Είναι ένας από τους 4 παίκτες στην ιστορία που έχουν κάνει quadruple-double, στις 17 Φεβρουαρίου του 1994 εναντίον των Πίστονς, όταν είχε 34 πόντους, 10 ριμπάουντ, 10 ασίστ και 10 τάπες.

Πήρε το βραβείο του MVP το 1995, ήταν καλύτερος αμυντικός το 1992, 4 φορές μέλος της καλύτερης πεντάδας, 2 φορές μέλος της δεύτερης καλύτερης, 4 φορές μέλος της τρίτης καλύτερης, 4 φορές μέλος της καλύτερης αμυντικής πεντάδας και 4 φορές στη δεύτερη καλύτερη αμυντική πεντάδα.

Ήταν 10 φορές all-star, 1 σεζόν πρώτος σκόρερ του NBA, 1 σεζόν πρώτος ριμπάουντερ, 1 σεζόν πρώτος μπλοκέρ στο NBA, 2ος στη σχετική λίστα με 7 χρονιές με πάνω από 200 τάπες και 200 κλεψίματα (1ος είναι ο Ολάζουον), πρώτος ριμπάουντερ και μπλοκέρ στην ιστορία των Σπερς και 2ος σκόρερ, ενώ είναι ο μόνος παίκτης στην ιστορία του NBA που έχει κερδίσει τους τίτλους Ριμπάουντ, Τάπες, Σκοράρισμα, Ρούκι, Καλύτερος Αμυντικός και MVP.

Κι όμως, αυτά δεν είναι τα πιο σημαντικά κατορθώματά του. Η πρώτη του επαφή με τη φιλανθρωπία ήρθε το 1991 όταν επισκέφτηκε το δημοτικό Γκέιτς στο Σαν Αντόνιο και προκάλεσε τους μαθητές της 5ης τάξης να τελειώσουν το σχολείο και να μπουν στο κολέγιο, υποσχόμενος υποτροφία 2.000 δολαρίων σε όποιον το κατάφερνε. Τελικά το 1998, όχι μόνο κράτησε την υπόσχεσή του, αλλά έδωσε 8.000 δολάρια στους μαθητές που μπήκαν στο κολέγιο. Αργότερα δώρισε 170.000 δολάρια για να χτιστούν δύο σπίτια στη Νέα Ορλεάνη μετά την καταστροφή. Όμως, δεν περιορίστηκε στο να γράψει την επιταγή. Ταξίδεψε εκεί και για ένα Σαββατοκύριακο δούλεψε στην οικοδομή.

Προφανώς, η μεγαλύτερη φιλανθρωπική προσφορά του, και ίσως η μεγαλύτερη τέτοιου είδους από αθλητή ποτέ, ήταν η ίδρυση μαζί με τη γυναίκα του, Βάλερι, της Ακαδημίας Κάρβερ στο Σαν Αντόνιο το 2001. Η Ακαδημία Κάρβερ είναι ιδιωτικό σχολείο (χωρίς δίδακτρα) για φτωχά παιδιά κάθε φυλής, που καλύπτει ηλικίες από το νηπιαγωγείο ως και όλο το δημοτικό. Έχει τη διδασκαλία 3 ξένων γλωσσών στο πρόγραμμά της και, επίσης, μουσικό πρόγραμμα. Ακόμη, δίνεται έμφαση στις ψυχικές, πνευματικές, φυσικές και ψυχολογικές ανάγκες των παιδιών προσπαθώντας να διαπλάσει σωστούς νέους. Ο Ρόμπινσον έχει δωρίσει στην Ακαδημία περισσότερα από 11 εκατομμύρια δολάρια μέχρι σήμερα.

Το NBA, το 2003, μετονόμασε το βραβείο για εξαιρετική φιλανθρωπική προσφορά προς τιμήν του Ρόμπινσον. Πλέον, το «Community Assist Award» λέγεται David Robinson Plaque και πάνω της η πλακέτα γράφει: «ακολουθώντας τα στάνταρ που έθεσε ο θρύλος του NBA, Ντέιβιντ Ρόμπινσον, ο οποίος βελτίωσε την κοινότητα κομμάτι το κομμάτι». Το βραβείο δίνεται κάθε μήνα σε ένα παίκτη.

Ας κλείσουμε με τα λόγια του Γκρεγκ Πόποβιτς, προπονητή του Ρόμπινσον επί 10 σχεδόν χρόνια (με… διαλείμματα), λίγο πριν αποχωρήσει ο Ρόμπινσον το 2003: «Ο παίκτης με το απόλυτα υψηλό επίπεδο. Θα μου λείψει περισσότερο η ευγένεια του χαρακτήρα του, η παρουσία του, ο χαρακτήρας που φέρνει στην προπόνηση και τα παιχνίδια, η κλάση και το επίπεδό του. Αυτά θα μου λείψουν πιο πολύ, γιατί αυτά ανεβάζουν τους Σπερς και είναι πήχης για όλους μας στο μέλλον, πήχης που σχεδόν κανείς μας δεν μπορεί να ξεπεράσει». Όσο για το τι προέβλεπε ότι θα έκανε ο Ρόμπινσον μετά την αποχώρησή του: «Είναι δύσκολο να μείνει στο μπάσκετ. Έχει πολλά ενδιαφέροντα τα οποία έχουν επίδραση στον κόσμο και μεγάλη αξία, σε αντίθεση με εμάς. Είναι πολύ αφοσιωμένος στην πραγματική ζωή για να κάνει κάτι τόσο χαζό όσο το να ασχολείται με το μπάσκετ για την υπόλοιπη ζωή του».

by Rasheed.

Ντέιβιντ Ρόμπινσον: ο Ναύαρχος του μπάσκετ! - Μέρος I

Είναι εκτός από τους μεγαλύτερους σέντερ όλων των εποχών και ένα από τα καλύτερα παιδιά που πάτησαν ποτέ πόδι σε γήπεδο μπάσκετ στο NBA. Πάντα σοβαρός, πειθαρχημένος, ήρεμος, μετριόφρων, με παραδειγματική ζωή και ακόμη πιο… παραδειγματικό σώμα, με τεράστια φιλανθρωπική συνεισφορά, πλέον Hall of Famer: ο Ναύαρχος. Ο Ντέιβιντ Ρόμπινσον στις 11 Σεπτεμβρίου του 2009 μπήκε κι αυτός στο πάνθεον των καλύτερων, εκεί που, ας μην κρυβόμαστε, δικαιωματικά ανήκει.

Ο Ρόμπινσον είναι από τις μοναδικές περιπτώσεις στην ιστορία του μπάσκετ. Ένας αθλητής-μαθητής, με τη λέξη μαθητής να πρέπει πιθανότατα να μπει πρώτη. Σκοπός του από νεαρή ηλικία ήταν να σπουδάσει, κάτι που κατάφερε στο Ναυτικό των Η.Π.Α., όπου πήρε πτυχίο στα μαθηματικά. Για να μπει εκεί, είχε απίστευτα υψηλό μέσο όρο στις εξετάσεις (τις λεγόμενες S.A.T.), εξωφρενικό θα λέγαμε για τα στάνταρ των αθλητών.

Πρώτη του επαφή με το μπάσκετ ήταν σε ηλικία 13-14 ετών, όταν λόγω ύψους (1.75μ.) δοκίμασε να παίξει, αλλά δεν τον κέρδισε. Έως τότε ήταν άριστος μαθητής και ο καλύτερος του σχολείου του σε πολλά αθλήματα, εκτός βεβαίως του μπάσκετ. Μέχρι τα 17 του δεν είχε παίξει ποτέ οργανωμένο μπάσκετ, αν και τότε είχε φτάσει τα 2.01 μέτρα! Τότε ο προπονητής της ομάδας μπάσκετ του σχολείου αποφάσισε να τον συμπεριλάβει στην ομάδα και έκανε μεγάλη χάρη στο μπάσκετ! Ο Ρόμπινσον στην πρώτη του επαφή με το μπάσκετ αναδείχτηκε καλύτερος παίκτης της περιφέρειας, αλλά κανένα κολέγιο δεν ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα γι’ αυτόν, περισσότερο ίσως επειδή ο ίδιος είχε ξεκαθαρίσει ότι αυτό που ήθελε ήταν να μορφωθεί.

Έτσι, επέλεξε το Αμερικανικό Ναυτικό του οποίου… αναγνωρίζεται ως ο καλύτερος παίκτης όλων των εποχών. Μέχρι να αρχίσει η πρώτη σεζόν στο ναυτικό ο Ρόμπινσον ήταν 2.06μ. και έφτασε μέχρι τα 2.13μ. στην κολεγιακή του καριέρα και τα 2.16μ. στη συνέχεια. Στα τελευταία του δύο χρόνια ήταν μέλος της καλύτερης πεντάδας του NCAA και κέρδισε τα δύο πιο σημαντικά βραβεία στο κολεγιακό μπάσκετ, το Νέισμιθ και το Γούντεν. Σε αυτές τις δύο χρονιές είχε 22.7 πόντους, 13.0 ριμπάουντ και 28.2 πόντους, 11.8 ριμπάουντ αντίστοιχα, ενώ εκεί του έδωσαν το προσωνύμιο «the Howler» (αυτός που ουρλιάζει) γιατί… τρομοκρατούσε τους αντιπάλους φωνάζοντας όταν επιχειρούσαν κρίσιμο σουτ.

Αποφοιτώντας από το πανεπιστήμιο, όλες οι ομάδες είχαν το δίλημμα αν θα τον επιλέξουν στο ντραφτ του 1987. Τελικά, καμία δεν χρειάστηκε… να σκεφτεί πολύ, καθώς οι Σπερς με συνοπτικές διαδικασίες τον επέλεξαν στο νούμερο 1 και άλλαξαν την ιστορία τους. Ο λόγος που υπήρχε αυτός ο… σκεπτικισμός ήταν ότι ο Ρόμπινσον θα έπρεπε να υπηρετήσει 2 χρόνια (από τα 5 συνολικά) στο Ναυτικό πριν παίξει μπάσκετ, ενώ μετά θα μπορούσε κάλλιστα να επιλέξει να μην υπογράψει στην ομάδα που τον διάλεξε και να γίνει φρι έιτζεντ! Οι Σπερς ρίσκαραν, περίμεναν ως το 1989, αλλά δικαιώθηκαν απόλυτα.

Ο Ρόμπινσον ήταν άριστος σκακιστής, ενώ στις εξετάσεις της Ακαδημίας πήρε τον καλύτερο μέσο όρο από όλους τους υπόλοιπου αθλητές στη… γυμναστική, παρότι ήταν τότε 2.01μ. και το μέσο ύψος ενός αθλητή γυμναστική στην ιστορία της Ακαδημίας 1.83μ.! Βέβαια, τα εκπληκτικά φυσικά του προσόντα είναι γνωστά σε όλους, όπως ας πούμε και το απίστευτο σώμα του, που διατήρησε σε όλη του την καριέρα με ποσοστό λίπους κάτω από το 2%! Για να καταλάβετε τι σημαίνει αυτό, ένας μέσος άνθρωπος κανονικού βάρους έχει ποσοστό λίπους 15-20% στο σώμα του, ενώ ένας επαγγελματίας αθλητής 6-13%.

Στο NBA, ο Ρόμπινσον πήρε το προσωνύμιο «ο Ναύαρχος» λόγω της θητείας του στο Ναυτικό, αλλά στην πραγματικότητα ήταν… 8 βαθμούς πιο κάτω από αυτόν του ναυάρχου. Πάντως, στο παιχνίδι του θύμιζε ναύαρχο, κυριαρχώντας στο παρκέ.

Ο Ρόμπινσον έχει κατακτήσει δύο χρυσά μετάλλια με την εθνική ομάδα των Η.Π.Α. σε Ολυμπιακούς Αγώνες, το 1992 με την Dream Team και το 1996 στην Ατλάντα. Επίσης, έχει κατακτήσει χρυσό μετάλλιο το 1986 στο Μουντομπάσκετ της Ισπανίας με την εθνική Η.Π.Α. και χάλκινο το 1988 στους Ολυμπιακούς της Σεούλ.

Πριν από αυτό το τουρνουά τον είδαν ο Γκρεγκ Πόποβιτς (τότε βοηθός στο Σαν Αντόνιο) και ο Λάρι Μπράουν (προπονητής των Σπερς τότε) σε προπονήσεις της εθνικής. Ο Μπραουν θυμάται: «Μετά που τον είδα σε 2-3 φάσεις, απλά άρχισα να γελάω. Σκέφτηκα ότι ήταν ό,τι πιο κοντινό μπορούσε να βγάλει το μπάσκετ στον Μπιλ Ράσελ και τον Νέιτ Θέρμοντ». Το ίδιο ενθουσιάστηκε και ο Πόποβιτς: «Μας πήρε μόνο μια προπόνηση για να δούμε ότι ήταν… άλλο πράγμα. Τότε άρχισαν οι Σπερς να κερδίζουν πάλι: όταν ήρθε ο Ντέιβιντ».

Στο δεύτερο μέρος του αφιερώματος θα δούμε την τεράστια καριέρα του Ρόμπινσον στο NBA, τα ρεκόρ που τον κατατάσσουν στους θρύλους του αθλήματος, αλλά και την ακόμη μεγαλύτερη φιλανθρωπική προσφορά του, που τον ξεχωρίζει από τους περισσότερους αθλητές.

by Rasheed.

Τζον Στόκτον: «Stockton, to Malone» – Μέρος II

Αφού γνωρίσαμε τον Τζον Στόκτον μέσα από τα δικά του λόγια, αλλά και όσων τον επηρέασαν στην καριέρα του, ήρθε η ώρα να τον μάθουμε και μέσα από τους αριθμούς. Καθίστε και… ας προσπαθήσουμε να μη χάσουμε το μέτρημα στα τεράστια ρεκόρ αυτού του καταπληκτικού αθλητή.

Ο Στόκτον κολέγιο πήγε στο Γκονζάγκα (1980-84), όπου τελείωσε την τελευταία σεζόν με 20.9 πόντους και 7.2 ασίστ για να γίνει ο πρώτος παίκτης στην ιστορία του κολεγίου με περισσότερους από 1.000 πόντους και 500 ασίστ (1340 και 554 αντίστοιχα).

Ήταν μέλος της Dream Team που κατέκτησε με περίπατο το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο το 1992, αν και λόγω κατάγματος στο πόδι δεν μπορούσε να παίξει στο 100% των δυνατοτήτων του και αγωνιζόταν ελάχιστα (έπαιξε σε 4 ματς και είχε 2.8 πόντους και 2.0 ασίστ μέσο όρο). Τέσσερα χρόνια αργότερα κέρδιζε και δεύτερο χρυσό μετάλλιο με τις Η.Π.Α. στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996.

Στα 19 χρόνια της πλούσιας καριέρας του, ο Στόκτον έχασε συνολικά 22 αγώνες από τους 1526 που θα μπορούσε να έχει παίξει. Αγωνίστηκε και στα 82 παιχνίδια 16 χρονιές, είχε 50 παιχνίδια (χωρίς να χάσει ματς δηλαδή) στην κουτσουρεμένη σεζόν του 1998-99, δηλαδή είχε πλήρεις τις 17 από τις 19 σεζόν της καριέρας του, την οποία τελείωσε με το εξωφρενικό για γκαρντ 51,5% εντός παιδιάς!

Τα συνολικά στατιστικά της καριέρας του είναι 13.1 πόντοι, 10.5 ασίστ, 2.2 κλεψίματα και 2.7 ριμπάουντ.

Είναι 1ος όλων των εποχών σε σύνολο ασίστ στο NBA με 15.806, ο μοναδικός παίκτης στην ιστορία που έχει ξεπεράσει… τις 11.000 ασίστ! Μάλλον θα μείνει για πάντα πρώτος, αφού αυτή τη στιγμή, ο καλύτερος εν ενεργεία είναι ο Τζέισον Κιντ που έχει… 5.700 ασίστ λιγότερες και είναι ήδη 36 χρόνων!

Ο Στόκτον είναι 1ος όλων των εποχών και σε σύνολο κλεψιμάτων με 3.265 πολύ μακριά από τον δεύτερο, ο μόνος παίκτης στην ιστορία που έχει «κλέψει» περισσότερες από 3.000 μπάλες στην καριέρα του.

Επίσης, είναι 3ος όλων των εποχών σε σύνολο αγώνων με 1.504 (κανονικής περιόδου), πίσω από τον Ρόμπερτ Πάρις (1.611) και τον Καρίμ Αμπντούλ-Τζαμπάρ (1.560).

Ακόμη, έχει το ρεκόρ για περισσότερες χρονιές με την ίδια ομάδα, 19 με τη Γιούτα, ενώ είναι και από τους λίγους παίκτες στην ιστορία (κάτω από 20) που έπαιξαν και μετά τα 40 τους χρόνια, αφού αποχώρησε στα 41 του.

Στην τελευταία του σεζόν με τη Γιούτα, το 2002-03, σε ηλικία 41 ετών, έπαιξε βασικός και στα 82 παιχνίδια της χρονιάς και είχε 10.8 πόντους, 7.7 ασίστ, 1.7 κλεψίματα και 2.5 ριμπάουντ σε 28 λεπτά συμμετοχής, δείχνοντας ακόμη και τότε το μεγαλείο του, με παίκτες κατά πολύ μικρότερούς του.

Αν δεν κουραστήκατε να μετράτε ρεκόρ, ας συνεχίσουμε: Το 1994-95, την 1η Φλεβάρη, ξεπέρασε τις 9.921 ασίστ του Μάτζικ Τζόνσον, για να περάσει 1ος στο NBA, ενώ μέχρι το τέλος της χρονιάς είχε ξεπεράσει και τις 10.000 στο σύνολο. Την επόμενη σεζόν ξεπέρασε και τον Μορίς Τσικς στα κλεψίματα και πέρασε 1ος και σε αυτή την κατηγορία.

Το 1995-96 τερμάτισε για 9η συνεχόμενη σεζόν 1ος σε ασίστ στο NBA, ξεπερνώντας το ρεκόρ του Μπομπ Κούζι, με 8 συνεχόμενες πρωτιές στην κατηγορία.

Βέβαια, όταν μιλάμε για τον καλύτερο όλων των εποχών στις ασίστ, υπάρχουν κι άλλα που πρέπει να πούμε. Ο Στόκτον είναι ο παίκτης με τις περισσότερες ασίστ σε μια σεζόν (1.164 το 1990-91) στην ιστορία, εκείνος με τον υψηλότερο μέσο όρο ασίστ σε μια σεζόν (14.5 το 1989-90), ενώ με 24 μοιράζεται τον τίτλο για περισσότερες ασίστ σε ένα παιχνίδι πλέι οφς, με 28 είναι 3ος για τις περισσότερες ασίστ σε ένα παιχνίδι κανονικής διάρκειας, έχοντας τον δεύτερο υψηλότερο μέσο όρο καριέρας στις ασίστ στην ιστορία με 10.5 ανά αγώνα.

Πιο παραγωγικές του χρονιές ήταν το 1989-90 και το 1990-91 όταν και είχε 17.2 πόντους ανά αγώνα. Δύο χρονιές πήρε τον τίτλο του καλύτερου «κλέφτη» στο πρωτάθλημα (1988-89 και 1991-92). Είχε 10 συμμετοχές σε all-star game (και 1 MVP το 1992-93), ήταν 2 φορές στην καλύτερη πεντάδα του NBA, 6 φορές στη 2η καλύτερη πεντάδα και 3 στην 3η καλύτερη, ενώ 5 φορές ήταν στη δεύτερη καλύτερη αμυντική πεντάδα.

Αυτός ήταν που οδήγησε τους Γιούτα Τζαζ στους πρώτους τελικούς της ιστορίας τους, με το εύστοχο τρίποντο στην εκπνοή του 6ου αγώνα των τελικών της Δύσης το 1997 πάνω από τα απλωμένα χέρια του Τσαρλς Μπάρκλεϊ των Ρόκετς. Οι Τζαζ έφτασαν στους τελικούς το 1997 και το 1998 αλλά έχασαν και τις δύο φορές από τους Μπουλς. Και αυτός και ο Μαλόουν έκλεισαν την καριέρα τους χωρίς τίτλο πρωταθλητή, αλλά ακόμη και σήμερα θεωρούνται το απόλυτο δίδυμο, τα δικά τους pick ‘n’ roll θεωρούνται σεμιναριακού επιπέδου, ενώ η φράση «Stockton, to Malone» ακούστηκε αναρίθμητες φορές στις μεταδόσεις αγώνων μπάσκετ, όσες και οι ασίστ του Στόκτον προς τον Mailman. Οι δυο τους μάλιστα έχουν και το ρεκόρ, με 1.412 παιχνίδια ως συμπαίκτες!

Ας κλείσουμε με τα λόγια του Τζον Γούντεν (φημισμένος προπονητής του UCLA) που είχε πει ότι: «Ο Στόκτον είναι ο παίκτης του NBA που μου αρέσει περισσότερο να βλέπω και ο μόνος για τον οποίο θα πλήρωνα εισιτήριο για να τον δω» και τα λόγια του Dr. Τζακ Ράμσεϊ (προπονητής, μέλος του Hall of Fame), που είχε πει: «Ο Στόκτον είναι ο απόλυτος παίκτης ομάδας και ο καλύτερος πλέι μέικερ στην ιστορία του μπάσκετ στο μισό γήπεδο».

by Rasheed.

Τζον Στόκτον: ο απόλυτος πλέι μέικερ - Μέρος I

Ο Τζον Στόκτον αστειεύτηκε στις 11 Σεπτεμβρίου του 2009 την ώρα που έβγαζε λόγο για την εισαγωγή του στο Hall of Fame ότι ο πατέρας του και οι συγγενείς του ήταν εκεί περισσότερο για να δουν από κοντά τον Τζόρνταν, αλλά η αλήθεια είναι ότι ένας από τους μεγαλύτερους θρύλους στην ιστορία του μπάσκετ έβρισκε τη θέση του στο πάνθεον του αθλήματος.

Πολλοί χαρακτηρίζουν τον Τζον Στόκτον ως τον «καλύτερο κλασικό πλέι μέικερ όλων των εποχών», βγάζοντας έτσι από τη σύγκριση τον Μάτζικ Τζόνσον και τον Όσκαρ Ρόμπερτσον. Όμως, και μόνο το γεγονός ότι ο Στόκτον μπαίνει σε αυτή τη σύγκριση, ότι είναι πάνω από σχεδόν όλους τους άλλους πλέι μέικερ, δείχνει την αξία του.

Μια καριέρα-παραμύθι; Μάλλον όχι. Ένα ονειρεμένο τέλος; Σίγουρα όχι. Ο Στόκτον δεν φόρεσε ούτε ένα δαχτυλίδι πρωταθλητή μέχρι να αποχωρήσει. Από την πρώτη στιγμή της καριέρας του ένιωθε… παραμελημένος. Όμως, ο αδύνατος πλέι μέικερ από την Ουάσινγκτον, αν και μετριόφρων, είχε πάντα την απάντηση εκεί που έπρεπε: στο γήπεδο.

Η επιλογή του από τους Γιούτα Τζαζ στο νούμερο 16 του ντραφτ του 1984 θεωρείται από τους περισσότερους ως η μεγαλύτερη επιτυχία στα ντραφτ στην ιστορία του μπάσκετ (μαζί με αυτή του Τζινόμπιλι στο νούμερο 57 από τους Σπερς). Ο πρώτος του προπονητής, Φρανκ Λέιντεν, ομολόγησε ότι δεν είχε καν προβλέψει τι καριέρα θα μπορούσε να κάνει ο Τζον Στόκτον: «Κανείς δεν πίστευε ότι θα γίνει όσο καλός έγινε. Κανείς. Αλλά το θέμα είναι, δεν μπορούσες να μετρήσεις την καρδιά του».

Μήπως το περίμενε ο ίδιος ο Στόκτον; Για το ντραφτ του 1984 είχε πει: «Σας εγγυώμαι ότι ήμουν ο μόνος παίκτης που επιλέχθηκε εκείνη τη σεζόν που έμενε ακόμη σπίτι με τους γονείς του».

Ο μικρόσωμος πλέι μέικερ δεν περίμενε ποτέ ότι θα επιβίωνε στο NBA. Πεσιμιστής, ο Στόκτον δεν χάλασε ούτε ένα δολάριο από τον πρώτο του μισθό, ενώ είχε αποφασίσει να αποταμιεύσει όσο το δυνατόν περισσότερα: «Νόμιζα ότι θα με έπαιρναν χαμπάρι γρήγορα. Πίστευα ότι οι Τζαζ θα καταλάβαιναν ότι έκαναν λάθος κι έτσι μάζευα κάθε σεντ που μπορούσα. Ήμουν σίγουρος ότι ήμουν παίκτη της μίας χρονιάς στο NBA». Έτσι, νοίκιασε διαμέρισμα με ένα δωμάτιο (!), αγόρασε σε εκπτώσεις κονσέρβες με τσίλι και μαγείρευε τα λαζάνια της μαμάς του, βάζοντας τα υπολείμματα στο ψυγείο για την επόμενη μέρα. Έτσι κύλησαν οι πρώτοι τέσσερις μήνες, μέχρι που έκανε το μεγάλο… άνοιγμα: πήρε μια μικρή τηλεόραση για να παρακολουθήσει το SuperBowl!

Όμως, και μετά, που πια είχε γίνει ένας από τους μεγαλύτερους αστέρες του πρωταθλήματος, ο Στόκτον απέφευγε να διαφημίζει προϊόντα, ενώ έμεινε πιστός στη Γιούτα, παρότι αρκετές φορές άλλες ομάδες του πρόσφεραν πολύ περισσότερα λεφτά. Το 1996 δέχτηκε προσφορά από τους Τζαζ, η οποία θα τους εξοικονομούσε χρήματα στο σάλαρι καπ για να βελτιωθούν, αλλά επέμεινε σε ένα πράγμα: να έχει εγγυημένο χρόνο προπόνησης στο γήπεδο πάγου του Delta Center η ομάδα χόκεϊ του γιου του.

Ταπεινός και ήρεμος, ήσυχος και χαμηλών τόνων, ένας αθλητής που μάτωνε κάθε μέρα στο γήπεδο, από την πρώτη προπόνηση ως τον τελευταίο αγώνα.

Στην πρώτη του σεζόν ο Λέιντεν του ζήτησε να μην αλλάξει και αλλοιώσει το χαρακτήρα του. Ο ίδιος θυμάται: «Δεν άλλαξα τίποτα. Δεν άλλαξα καν το μήκος του σορτς στην εμφάνιση». Τα κοντά σορτς, ακόμη και όταν τα φαρδιά ήρθαν στη μόδα τη δεκαετία του ’90 ήταν το σήμα κατατεθέν του Στόκτον.

Μετά την πρώτη του σεζόν στη Γιούτα, ο Τζέρι Σλόαν έγινε ο προπονητής του, και θα έμενε έτσι ως το τέλος της καριέρας του. Έτσι γεννήθηκε αυτό που οι Αμερικάνοι λένε: «the dream coach and the coach’s dream» βρίσκονταν μαζί.

Μικροκαμωμένος, σχεδόν «ασθενικός», καθόλου αθλητικός, χωρίς μούσκουλα και άλμα ως το… θεό, ο Στόκτον έμοιαζε με παίκτη από άλλη εποχή. Όμως… δίδασκε μπάσκετ κάθε φορά που πατούσε στο παρκέ. Και ήταν ο πιο σκληρός απ’ όλους. Δεν είναι τυχαίο ότι σε… ψηφοφορία των παικτών του NBA, θεωρήθηκε ο 2ος πιο σκληρός παίκτης στο πρωτάθλημα μετά τον… Καρλ Μαλόουν. Μα πώς μπορούσε να είναι αλλιώς; Ο Στόκτον δεν έκανε σκριν σε παιδάκια. Έκανε σε τεσσάρια και στα πεντάρια των αντιπάλων για να δημιουργήσει προϋποθέσεις για τους συμπαίκτες του. Και όλοι, μα όλοι, έχουν να θυμούνται τις μελανιές που τους προκαλούσε.

Πάλεψε μέχρι το τέλος για έναν τίτλο, κι όμως δεν τα κατάφερε. Όταν ρωτήθηκε για το πώς νιώθει που αποχώρησε χωρίς δαχτυλίδι πρωταθλητή είπε: «Το σημαντικότερο είναι το ταξίδι. Είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν άνθρωποι που κέρδισαν πρωταθλήματα και δεν δούλεψαν σκληρά γι’ αυτό. Εμείς δουλέψαμε σκληρά και δεν τα καταφέραμε, όμως νιώθω μεγάλη ανταμοιβή από την προσπάθεια που κατέβαλα για να μπορέσω να είμαι ανταγωνιστικός».

Μέχρι το τέλος μετριόφρων, ο απόλυτος πλέι μέικερ, δεν θεώρησε ποτέ τον εαυτό του ως τη βεντέτα της ομάδας: «Ο Μαλόουν ήταν ο καλύτερός μας παίκτης για 18 χρόνια. Τραβούσε μεγάλο μέρος της προσοχής από πάνω μου ευτυχώς…» για να συνεχίσει: «Στις ομάδες που έπαιξα, στα 30 χρόνια που ασχολήθηκα με το μπάσκετ, ποτέ δεν ήμουν ο καλύτερος παίκτης. Μια χρονιά μόνο έφτασα κοντά, όταν οι δύο καλύτεροι παίκτες μας τραυματίστηκαν κι έχασαν όλο το υπόλοιπο της σεζόν».

Μόνο που δεν ήταν ακριβώς έτσι Τζον… Στο δεύτερο μέρος του αφιερώματος, θα μιλήσουμε με αριθμούς, θα δούμε τα απίστευτα ρεκόρ του Στόκτον, τη μεγαλειώδη καριέρα και τη συνεργασία του με τον Μαλόουν στο απόλυτο δίδυμο συμπαικτών, συνεργασία η οποία γέννησε και την πιο συχνή φράση στην ιστορία της αναμετάδοσης αγώνων μπάσκετ…

by Rasheed.

Τράβηξαν τα βλέμματα!

Παρακολουθώντας το Ευρωμπάσκετ, που είναι μία πυκνή διοργάνωση με πολλούς αγώνες γεμάτους πάθος και προπονητική μαεστρία, στο υψηλότερο επίπεδο μέσα σε λίγες ημέρες, μπορούμε να βγάλουμε ορισμένα χρήσιμα συμπεράσματα για αρκετούς παίκτες. Ας δούμε τα σημαντικότερα από αυτά:

Νίκολα Βούισιτς: άκουγε τα εξ αμάξης τόσα χρόνια από τους Κροάτες φιλάθλους επειδή δεν κατέβαινε στην εθνική, αλλά η φετινή του παρουσία έδειξε ότι δεν έχει πια τη φυσική αντοχή για τουρνουά με τόσο συχνούς αγώνες. Έδειξε την κλάση του στο πρώτο γύρο που ήταν ξεκούραστος (15.3 πόντοι, 3 ριμπάουντ, με 83% στις βολές), αλλά δεν μπορούσε να μείνει στο ίδιο επίπεδο. Με τον σύλλογο είναι διαφορετικά.

Μαρκ Γκασόλ: ο αδερφός του Παού προσπαθεί να βγει από τη σκιά του μεγάλου αδερφού, προσπαθεί να βελτιωθεί και να αναδείξει το δικό του όνομα. Η αλήθεια είναι ότι όντως έχει βελτιωθεί, αλλά δεν έχει γίνει κάτι καλύτερο από έναν ρολίστα. Δεν έδειξε σπουδαία πράγματα στο Ευρωμπάσκετ, τουλάχιστον όχι όσα περίμεναν οι απανταχού θαυμαστές του μετά τα νούμερα που είχε στο Μέμφις. Καλός ρολίστας, για μπακ-απ σέντερ, αλλά μέχρι εκεί. Μίλια μακριά από τον αδερφό του.

Γκαλ Μέκελ: τον είδαμε ουσιαστικά πρώτη φορά σε αυτό το Ευρωμπάσκετ και ο παίκτης που υπέγραψε 9ετές συμβόλαιο με την Μακάμπι έδειξε πολύ καλά στοιχεία. Μπορεί να γίνει ένας καλός πλέι-μέικερ, αφού δείχνει να έχει καλό χειρισμό να είναι καλός επιθετικά.

Τιμοφέι Μοζγκόφ: μια από τις εκπλήξεις του τουρνουά. Γέμισε τη ρακέτα της Ρωσίας και έκανε τα πάντα από τη θέση του σέντερ: σκόραρε, κάρφωσε, πήρε ριμπάουντ, έπαιξε άμυνα. Στατιστικός απολογισμός; 11 πόντοι, 4.6 ριμπάουντ, 1.3 τάπες με σχεδόν 60% στα δίποντα. Μένει να δούμε εάν ο Μπλατ έβγαλε τον καλύτερο εαυτό του 23χρονου σέντερ ή εάν πράγματι έχει καλό μέλλον μπροστά του.

Ρίκι Ρούμπιο: το «τρομερό μωρό» του ευρωπαϊκού μπάσκετ δεν είναι πια αμούστακο, είναι πλέον 19 ετών, αλλά ακόμη δεν είναι στο υψηλότερο επίπεδο. 5.9 πόντοι, 2.2 ριμπάουντ, 3.9 ασίστ, 1.4 κλεψίματα με 2.4 φάουλ και 1.9 λάθη είναι ένας μάλλον φτωχός απολογισμός για τον βασικό πλέι-μέικερ της πρωταθλήτριας Ευρώπης. Ο Σκαριόλο σαφώς και το ήξερε, όμως, και γι’ αυτό πήρε άλλα τρία κλασικά πλέι-μέικερ στη δωδεκάδα. Ο Ρούμπιο πρέπει επειγόντως να βελτιώσει την επίθεσή του, καθώς το να φεύγει η μπάλα από τα χέρια του για σουτ είναι συνήθως η πέμπτη επιθετική επιλογή της ομάδας του. Γκαρντ που δεν απειλεί το καλάθι δεν μπορεί να συμπεριληφθεί στους καλύτερους της θέσης του. Τα λεφτά που έδωσε για αυτόν η Μπαρτσελόνα στην παρούσα φάση είναι πάρα πολλά, και το «κουπί», και κλασικά… τη γκρίνια, στα κρίσιμα για τους Καταλανούς θα τραβήξει για ακόμη μία σεζόν ο Γιάκα Λάκοβιτς (γι’ αυτό άλλωστε του ανανέωσε το συμβόλαιο για άλλα δύο χρόνια). Έχει όλο το μέλλον μπροστά του και θα πρέπει να καθίσει και να δουλέψει γιατί τα προσόντα του είναι σημαντικά, αλλά τα σχόλια των Αμερικανών είναι υπερτιμητικά και υπερβολικά.

Χάικο Σαφάρτζικ: είχε βραδιές στη «ζώνη του λυκόφωτος», όπου δεν έχανε σουτ, αλλά και γενικότερα έδειξε καλά στοιχεία. Ίσως καλύτερο ταλέντο από όλους τους πλέι-μέικερ που έβγαλαν οι Γερμανοί τα τελευταία χρόνια. Το σημαντικότερο είναι ότι δείχνει ότι, μαζί με τον Χάμαν μπορούν να κρατήσουν με αρκετή αξιοπρέπεια τη νευραλγική για τη Γερμανία θέση του πλέι-μέικερ και να βοηθήσουν περισσότερο την εθνική με την επιστροφή του Νοβίτσκι.

Βασίλης Σπανούλης: ήταν ουσιαστικά το πρώτο τουρνουά της καριέρας του (με οποιαδήποτε φανέλα) ως βασικός πλέι-μέικερ και ως κύριος ηγέτης. Με τις εμφανίσεις του απέδειξε εύγλωττα δύο πράγματα: είναι ο πιο χαρισματικός Έλληνας σκόρερ αυτήν τη στιγμή, αλλά δεν είναι πλέι-μέικερ. Ο αριθμός των λαθών που έκανε και η σύγκριση αυτών με τις ομάδες όπου είχε δίπλα του έμπειρο και καλό πλέι-μέικερ αποτελούν αδιάψευστο μάρτυρα: φέτος είχε 3.9 λάθη ανά αγώνα, αριθμό που δεν είχε ποτέ, με καμία ομάδα, σε κανένα επίπεδο. Ήταν για τέταρτη συνεχόμενη διοργάνωση ο πρώτος σκόρερ της Εθνικής, αλλά με Διαμαντίδη – Παπαλουκά δίπλα του τα περισσότερα λάθη που έκανε ήταν τα 2.6 του 2008. Είναι ξεκάθαρο πια ότι για να εκμεταλλευτεί πλήρως η Ελλάδα το «πυρηνικό όπλο» που λέγεται Σπανούλης, χρειάζεται να βάλει δίπλα του έναν ώριμο κλασικό πλέι-μέικερ.

Σοφοκλής Σχορτσιανίτης: έκανε ένα τεράστιο τουρνουά όπου εντυπωσίασε και εξέπληξε με την παρουσία του. Έχει, όμως, πολύ δρόμο μπροστά του και θα κληθεί να αποδείξει πολλά πράγματα: πρώτα απ’ όλα ότι μπορεί να αποδώσει και με άλλους προπονητές πλην του Καζλάουσκας, επιπλέον ότι μπορεί να διατηρήσει τη φυσική του κατάσταση, ότι έχει την πειθαρχία για να παίξει επαγγελματικά ολόκληρες σεζόν, ότι μπορεί να βελτιώσει τις βολές του.

Μίλος Τεόντοσιτς: «έβγαλε μάτια» στη διοργάνωση όπου πέρασε τις καλύτερες ημέρες της καριέρας του. Ήταν ο καλύτερος πλέι-μέικερ στην Πολωνία και πανάξια συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη πεντάδα. Στον Ολυμπιακό και την Ευρωλίγκα, όμως, δεν έχει αποδώσει ακόμη έτσι και θα πρέπει να δείξει ότι ωρίμασε. Είναι χαρακτηριστικό ότι πριν το Ευρωμπάσκετ πολλοί πίστευαν ότι έπρεπε να δοθεί δανεικός, ενώ τώρα θεωρείται αυτονόητο ότι πρέπει να επενδύσουν οι «ερυθρόλευκοι» σε αυτό το ταλέντο.

Ντιρκ Νοβίτσκι: όχι, δεν κάνουμε λάθος, για τον ορίτζιναλ Νοβίτσκι μιλάμε έστω και αν δεν ήταν στο Ευρωμπάσκετ. Τι είδαμε στην Πολωνία; Ότι η Γερμανία κέρδισε θετικά σχόλια, αρκετοί παίκτες της είχαν αξιοπρεπή παρουσία, ο Μπάουερμαν έλαβε κολακευτικά σχόλια και όλες οι ομάδες δυσκολεύτηκαν με τη σκληρή της άμυνα. Αποτέλεσμα; Μία νίκη! Η πιο τρανή απόδειξη ότι η Γερμανία είναι ένα ολοστρόγγυλο μηδενικό χωρίς τον τεράστιο Ντιρκ και πόσα πολλά, πολλά, σκαλιά ανεβαίνει μαζί του.

“Good night, and good luck”

by BEN

Ευρωμπάσκετ 2009: ο απολογισμός των ομάδων

Έχει αξία, λίγο πριν κλείσουμε την αναφορά μας στο Ευρωμπάσκετ να μιλήσουμε για τις 15 ομάδες (πλην της Ελλάδας για την οποία τα έχουμε πει) και να δούμε τι έκαναν, αν είναι επιτυχημένες ή αποτυχημένες και πώς ατενίζουν το μέλλον.

1. Ισπανία: Πέτυχε αυτό που είχε βάλει στόχο, οπότε ίσως δε χρειάζεται να ειπωθεί τίποτα άλλο. Ήταν μια περίεργη διαδρομή, πάντως, κατά την οποία έχασε ματς, αμφισβητήθηκε, προβλημάτισε, αλλά εμφανίστηκε δυνατή και ανασυγκροτημένη την κατάλληλη στιγμή. Πιθανώς το κακό ξεκίνημά τους, τους βοήθησε να προσγειωθούν και να πάρουν πιο σοβαρά τη διοργάνωση χωρίς να υποθέτουν αλαζονικά ότι το χρυσό τους ανήκει εκ των προτέρων. Έπαιξαν ωραίο μπάσκετ στα τελευταία ματς και κατέληξαν άξια στην κορυφή.

2. Σερβία: Απόλυτα επιτυχημένη. Αν δεν ήταν οι Ισπανοί που πήραν το χρυσό (δηλαδή αν δεν ήταν ομάδα που το έκανε πρώτη φορά στην ιστορία της) τότε θα ήταν η πιο επιτυχημένη του Ευρωμπάσκετ. Ο Ίβκοβιτς είχε πει ότι η ομάδα του θα είναι έτοιμη το 2012, αλλά ήδη η Σερβία επιστρέφει εκεί που ανήκει. Δεδομένου του ταλέντου της, του προπονητή της και της ηλικίας των παικτών της, μόνο καλύτερα μπορεί να πάει στο μέλλον. Ομάδα με όλη τη σημασία της λέξης, καλοστημένη, με ωραίο μπάσκετ, διψασμένη, στρωμένη. Ο Ίβκοβιτς παραδίδει για ακόμη μια φορά μαθήματα και οι «πλάβι» ξανάρχονται.

4. Σλοβενία: Η καλύτερη θέση της σε Ευρωμπάσκετ όλων των εποχών δεν μπορεί παρά να συνιστά επιτυχία. Ο Ζντοβτς έκανε καλή δουλειά, αλλά τον «κρέμασαν» οι τραυματισμοί, ειδικά του Ντράγκιτς που ήταν εκπληκτικός σε άμυνα και επίθεση με Σερβία και Ισπανία. Λάκοβιτς και Λόρμπεκ τράβηξαν μία καλή και ισορροπημένη ομάδα. Πάντως, για ακόμη μία φορά υπάρχει μία «γεύση» ότι θα μπορούσε και καλύτερα.

5. Γαλλία: Αποτυχημένη ή επιτυχημένη; Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση μάλλον. Σίγουρα απέτυχε στα λόγια τα μεγάλα περί βάθρου και χρυσού, αλλά στη συνέχεια μάζεψε τα κομμάτια της και καθάρισε και τα δύο παιχνίδια κατάταξης. Με την 5η θέση κανείς δεν είναι ευχαριστημένος, αλλά το γεγονός ότι ήταν… 5η και όχι… 7η ή 8η και το γεγονός ότι ανταποκρίθηκε στην πίεση και πήρε το εισιτήριο για το Μουντομπάσκετ (ενώ στο προηγούμενο Ευρωμπάσκετ τα είχε κάνει θάλασσα) γλύκαναν λίγο την πικρή γεύση. Σίγουρα περίμενε καλύτερα, αλλά και πάλι έδειξε ότι κάτι της λείπει στο κρίσιμο ματς, όπως άλλωστε και σε κάθε διοργάνωση.

6. Κροατία: Με βάση τις προσδοκίες της πριν το τουρνουά (τετράδα και μετάλλιο) η 6η θέση είναι αποτυχία. Με βάση την αγωνιστική εικόνα της, θα πρέπει να νιώθει πάρα πολύ ευχαριστημένη που βγήκε 6η. Δεν έπαιξε καλό μπάσκετ, δεν είχε καλή ισορροπία στο ρόστερ της, ένα απρόσμενα μέτριο κοουτσάρισμα από τον Ρέπεσα. Η πρόκριση στο Μουντομπάσκετ μετά τη διοργάνωση που έκανε είναι τεράστια επιτυχία.

7. Ρωσία: Η λογική και οι αριθμοί λένε ότι απέτυχε. Είναι 7η και εκτός Μουντομπάσκετ. Θα πρέπει να περιμένει τη wildcard, για την οποία είναι ένα από τα φαβορί πάντως. Όμως, αν κοιτάξουμε το ρόστερ της, θα δούμε ότι πήγε καλύτερα απ’ όσο και η ίδια περίμενε. Μπήκε με 0-2 στο δεύτερο γύρο και εκεί έκανε 3-0. Έφτανε στα όριά της σε κάθε ματς, ο Μπλατ έπαιρνε το 100% από το κακό ρόστερ που είχε στα χέρια του και οι Ρώσοι κέρδισαν το σεβασμό όλων. Βέβαια, ο (ουτοπικός πριν το τουρνουά) στόχος του Μουντομπάσκετ δεν επιτεύχθηκε, αλλά η αλήθεια είναι ότι θα ήταν μεγάλη έκπληξη αν τα κατάφερναν. Πάντως, έφτασαν μια ανάσα. Μοιρασμένα συναισθήματα, ικανοποίηση για την καλή παρουσία και τι 4-4, απογοήτευση για τη μη πρόκριση.

8. Τουρκία: Ήταν ίσως και η καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης στους 5 πρώτους αγώνες. Η ήττα στο κλειστό ματς με τη Σλοβενία την έφερε σε ντέρμπι με την Ελλάδα. Η 8η θέση είναι «μαγική εικόνα» αφού δεν είχε κανένα κίνητρο για τις θέσεις 5-8. Δεν κρατάει τη θέση, αλλά την εικόνα που έδειξε και αυτή ήταν καλή ενόψει του χρόνου, με τον Τάνιεβιτς να προσφέρει μερικές απολαυστικές φάσεις στις τελευταίες στιγμές των ντέρμπι.

9. Πολωνία: Οι οικοδεσπότες ήταν μια καλή ομάδα. Μια ομάδα που πάλευε, που είχε αγωνιστικό πλάνο, που είχε παίκτες οι οποίοι αξίζουν δεύτερης ματιάς. Ήταν άτυχη όμως. Φαινομενικά έκανε την υπέρβαση κερδίζοντας τη Λιθουανία (όταν δεν ήξερε πως οι Λιθουανοί δεν… υπήρχαν), αλλά έπεσε στη λάθος πλευρά των ομίλων. Έπρεπε να κερδίσει 3 από τις Ισπανία, Σλοβενία, Τουρκία, Σερβία, Λιθουανία και Βουλγαρία για να είναι στην οκτάδα. Έφτασε μια ανάσα, έκανε 2 νίκες και πάλεψε το ματς με τους Σέρβους. Ο Κατζούριν είπε «αν ήμασταν στους ομίλους της άλλης πλευράς θα ήμασταν οκτάδα» και πιθανότατα έχει δίκιο, αλλά ακόμη κι έτσι η Πολωνία ήταν πολύ αξιοπρεπής και, άρα, επιτυχημένη.

-. Σκόπια: Μέτρια ομάδα, χωρίς σωστό τρόπο παιχνιδιού. Σούταρε τα περισσότερα τρίποντα, δεν είχε ισορροπημένα συστήματα και προκαλούσε απελπισία στον μπασκετικά σκεπτόμενο φίλαθλο. Ωστόσο, υπάρχει ένα μεγάλο «αλλά», και αυτό είναι ότι κέρδισε το σημαντικότερο ματς του πρώτου γύρου και ένα ακόμη στον δεύτερο που την έφερε να ελπίζει ακόμη και για οχτάδα. Η πρόκριση στον δεύτερο γύρο είναι μια τεράστια επιτυχία για αυτήν την ομάδα, τα υπόλοιπα για πρόκριση στους «8» και το Μουντομπάσκετ ήταν απλώς ανέκδοτα.

11. Γερμανία: Ο Μπάουερμαν έκανε καλή δουλειά, οι Γερμανοί ήταν μία αξιοπρεπής ομάδα που «μασούσε σίδερα» στην άμυνα. Πέτυχε μία κρίσιμη νίκη και πέρασε στο δεύτερο γύρο που συνιστά επιτυχία για το ρόστερ της. Δεν κατάφερε, βέβαια, τίποτα ουσιαστικό, αλλά άφησε θετικές εντυπώσεις. Μεγαλύτερο κέρδος η παρουσία του Χάικο Σαφάρτζικ.

-. Λιθουανία: Η μεγάλη απογοήτευση του τουρνουά. Κάποιος πρέπει να έχει και αυτόν… τον άχαρο ρόλο κάθε φορά. Οι Λιθουανοί με μοναδικό υπεύθυνο τον Ραμούνας Μπουτάουτας ήταν μια ανεκδιήγητη ομάδα. Με μερικούς από τους καλύτερους Ευρωπαίους παίκτες στο ρόστερ τους και δεν μπορούσαν να φτιάξουν ούτε μια φάση. Οι εσωτερικές κόντρες δεν βοήθησαν, ο Μπουτάουτας επιβεβαίωσε την ανεπάρκειά του, οι Λιθουανοί κοιτούν μπροστά και προσπαθούν να ξεχάσουν όσο γίνεται πιο γρήγορα αυτή τη διοργάνωση. Με το Ευρωμπάσκετ του 2011 στη χώρα τους ελπίζουν σε wildcard για το 2010.

13. Λετονία: Πήγε στην Πολωνία με πολλά όνειρα, φιλοδοξίες και δηλώσεις. Έφυγε με πολλά νεύρα και με σκυμμένο το κεφάλι. Πέραν του Μπιέντρινς και του Καμπάλα (που θα έπρεπε να τιμωρηθεί με τουλάχιστον διετή αποκλεισμό ξανά), οι υπόλοιποι έδειξαν ότι δεν μπορούν να ξεπεράσουν τη μετριότητα ως σύνολο, ιδίως στην περιφέρεια. Έχασε όλα τα ματς (και η νίκη ουσιαστικά ήττα ήταν) στο τελευταίο τετράλεπτο, κάτι που δείχνει ότι η περιφέρειά της ήταν ανεπαρκής στα κρίσιμα. Έκανε μια νίκη, αλλά χωρίς αντίκρισμα. Κοιτά μπροστά, αλλά έχει ακόμη δρόμο να διανύσει. Ο Μπιέντρινς είναι μόνο 23 και μπορεί γύρω του να στηθεί μια καλή ομάδα. Πάντως, στην Πολωνία απέτυχε.

-. Βουλγαρία: Απέχει από τις καλές ομάδες, δεν δείχνει να έχει ρόστερ τέτοιο που να μπορεί να προβληματίσει κάποιον. Ο… Αμερικανός της προσπάθησε, αλλά δεν έφτανε, όπως δεν θα έφτανε ούτε ο Τζάαμπερ αν ήταν στη θέση του. Δίκαια έμεινε έξω από την Πολωνία, ενώ επιτυχία γι’ αυτή ήταν και μόνο η πρόκριση στο Ευρωμπάσκετ. Εκεί έφτασε στο ταβάνι της και πιο ψηλά από αυτό κι ας τόλμησαν κάποιοι Βούλγαροι να ψέξουν τον Γκέρσον που η ομάδα δεν προκρίθηκε στη δεύτερη φάση. Ρεαλιστικά, δεν μπορούσε.

-. Μεγάλη Βρετανία: Σίγουρα όχι αρκετά δυνατή για να κάνει καλή πορεία, αλλά ούτε και τόσο αδύναμη ώστε να την διασύρει όποιος την πετυχαίνει. Αξιόμαχη, μέτρια, με κάποιους καλούς παίκτες και κάποιους… που δεν την παλεύουν, αλλά το κυριότερο, χωρίς κόμπλεξ. Με τις προσθήκες των NBAερς θα μπορεί να παίξει ρόλο. Έχασε την ευκαιρία της… ιστορίας της, να αλλάξει τον ρου του ευρωπαϊκού μπάσκετ με νίκη επί των Ισπανών, νίκη που θα σήμαινε και αποκλεισμό των μετέπειτα νικητών του τουρνουά. Πάντως, έχει ακόμη πολύ δρόμο μπροστά της για να καθιερωθεί σε τέτοιες διοργανώσεις, αλλά και στη συνείδηση του κόσμου.

-. Ισραήλ: Είχε καλύτερους παίκτες και καλύτερο προπονητή από τα Σκόπια, αλλά δεν μπόρεσε να το αποδείξει στο παρκέ. Απογοητευτική παρουσία τελικά, αφού παρότι σκόραρε 79.3 πόντους, δεν κατάφερε να παίξει καθόλου αποτελεσματική άμυνα. Αποτυχημένο, έμεινε με την εντυπωσιακή παρουσία του Ελιάχου.

by BEN & Rasheed

Ο "έλεγχος" των διεθνών

Το Ευρωμπάσκετ ολοκληρώθηκε και μπορούμε να ρίξουμε μια ματιά στον έλεγχο των διεθνών παραλείποντας τα αυτονόητα και επιχειρώντας μια δεύτερη ανάγνωση.

4. Γιάννης Καλαμπόκης: Ξεκίνησε στον πρώτο γύρο ως μπακάπ που μπορεί να δώσει πολλά, αφού είχε 6.3 πόντους, 2 ριμπάουντ, 1 κλέψιμο και 1.7 ασίστ σε 21 λεπτά συμμετοχής, αλλά στη συνέχεια χάθηκε στο ροτέισον. Όχι μόνο δεν έπαιζε πολύ, αλλά δεν υπήρχε και κανένα σύστημα για να του δίνει λίγο χώρο έστω για 1-2 σουτ, με αποτέλεσμα να μπαίνει μόνο για να σπρώξει στην άμυνα και να παίρνει συνολικά 5 σουτ στους τελευταίους 6 αγώνες. Πάντως, στα 31 του έκανε το μεγάλο βήμα και συμπεριελήφθηκε στη δωδεκάδα της Εθνικής, έστω και σαν ρολίστας πολυτελείας.

5. Γιάννης Μπουρούσης: 10.4 πόντοι και 7.3 ριμπάουντ σίγουρα δεν είναι κακός απολογισμός, αλλά η Ελλάδα περίμενε περισσότερα από τον Μπουρούση. Είχε εκλάμψεις και καλές στιγμές, αλλά δεν ήταν ο κυρίαρχος σέντερ της Ευρωλίγκας και παρασύρθηκε σε πολλά άστοχα τρίποντα.

6. Νίκος Ζήσης: Η χρονιά στην οποία περιμέναμε ο Νίκος να κάνει την έκρηξη και στην εθνική. Ο Ζήσης έχει επιβεβαιώσει την αξία του συλλογικά και έχει δείξει ότι είναι ο πληρέστερος Έλληνας γκαρντ. Όμως, με την εθνική δεν του έχει βγει το τουρνουά που θέλει μετά το 2006 (τότε ήταν εκπληκτικός μέχρι τον τραυματισμό του). Με 7.6 πόντους, 3.7 ριμπάουντ και 1.3 ασίστ δεν μπορεί να πει κανείς ότι ήταν κακός, αλλά, το χειρότερο, ήταν πολύ άστοχος. Σε όλο το τουρνουά προσπαθούσε να βρει το χέρι του από μακριά, αλλά δεν τα κατάφερε. Λάθη δεν έκανε πολλά, οργάνωσε καλά, αλλά δεν βοήθησε την Ελλάδα από μακριά με το καλό σουτ που διαθέτει. Ελπίζουμε την επόμενη φορά να… μπαίνουν όλα.

7. Βασίλης Σπανούλης: Μεγάλος σκόρερ και ηγέτης της Εθνικής, αλλά με πολλά λάθη από τη θέση του πλέι-μέικερ. Με έναν έμπειρο άσο δίπλα μπορεί σαφώς να προσφέρει περισσότερα. Είχε «εν λευκώ» δικαιοδοσία για κάθε επίθεση και έβγαινε ελάχιστα στα κρίσιμα, με αποτέλεσμα να του λείπουν εμφανώς ανάσες στα ματς της τετράδας, που ήταν και τα λιγότερο παραγωγικά του. Σε κάθε περίπτωση, είχε ορισμένες εντυπωσιακές παρουσίες και ήταν στην καλύτερη πεντάδα της διοργάνωσης.

8. Νικ Καλάθης: Η εικόνα που αποκομίσαμε από τα φιλικά ήταν ότι μπορούσε να είχε χρησιμοποιηθεί περισσότερο. Δεν του έδειξαν μεγάλη εμπιστοσύνη, αλλά όποτε έμπαινε έδειχνε τα πολλά καλά του στοιχεία, αλλά και την απειρία του. Το μέλλον του ανήκει.

9. Αντώνης Φώτσης: Ο αρχηγός ήταν όπως πάντα ο καλύτερος στρατιώτης της εθνικής. Ο Αντώνης όπου η Ελλάδα χρειαζόταν βοήθεια στη ρακέτα ήταν εκεί. Έπαιξε καλή άμυνα, βοήθησε πάνω από το στεφάνι όπως πάντα, μάζεψε πάρα πολλά ριμπάουντ, όμως δεν βοήθησε επιθετικά. Με 8.4 πόντους και 6.1 ριμπάουντ είναι εμφανές ότι μπορούσε και καλύτερα, ιδίως αν σκεφτούμε ότι στους τελευταίους 4 αγώνες είχε 4/18 τρίποντα. Κούραση; Δεν του βγήκε το τουρνουά; Παρασύρθηκε; Αρνητικός δεν ήταν, αλλά δεν ξεκόλλησε την ομάδα σε δύσκολες στιγμές όπως έκανε κάθε άλλο καλοκαίρι.

10. Γιώργος Πρίντεζης: Χωρίς να έχει κάτι εντυπωσιακό στα νούμερά του (άλλωστε τα λεπτά συμμετοχής του κυμαίνονταν πολύ), ο Πρίντεζης έκανε ένα ώριμο τουρνουά, όπου κλήθηκε να παίξει αρκετά και στη θέση «3», που δεν την ξέρει. Προσέφερε αρκετά στην άμυνα, σούταρε εύστοχα τα δίποντά του, ενώ από τα 3 τρίποντα που έβαλε, τα 2 ήταν με την μπάλα… 200 κιλά. Όχι κάτι εντυπωσιακό, αλλά θετική παρουσία.

11. Ανδρέας Γλυνιαδάκης: Προφανώς η όποια κριτική στον Ανδρέα είναι άσκοπη και παράλογη από τη στιγμή που έπαιξε 3 παιχνίδια και 16 συνολικά λεπτά. Ο Γλυνιαδάκης σαφώς και μπορούσε να προσφέρει περισσότερα σε αυτή την εθνική, αλλά δεν πήρε χρόνο συμμετοχής. Μετά από μια εκπληκτική χρονιά με το Μαρούσι, άξιζε καλύτερης μεταχείρισης.

12. Κώστας Καϊμακόγλου: Μπορούμε να πούμε περίπου τα ίδια. Όποτε μπήκε πρόσφερε. Έπαιξε συνολικά 50 λεπτά σε 5 αγώνες και δεν έκανε ούτε ένα λάθος. Μεγάλη επιτυχία γι’ αυτόν η πρώτη διοργάνωση με την εθνική, αλλά σαφώς μπορούσε η Ελλάδα να τον εκμεταλλευτεί καλύτερα, ιδίως με τη μετριότητα του Περπέρογλου και τις απαιτήσεις του τουρνουά.

13. Κώστας Κουφός: Θα είμαστε ευχαριστημένοι αν ξανακατέβει μετά τον φετινό τρόπο χρησιμοποίησής του. Τον ταλαιπώρησε μία γαστρεντερίτιδα που του κόστισε σε φυσική κατάσταση, αλλά όχι τόσο ώστε να δικαιολογεί το ότι έπαιξε μόλις 7 λεπτά στα τελευταία 4 ματς (άλλωστε το γεγονός αυτά τα 7 λεπτά ήταν με την Ισπανία όταν κρίθηκε το ματς, δείχνει ότι δεν τον υπολόγιζαν). Έχει πολλά προσόντα, και μεγάλα περιθώρια βελτίωσης βέβαια, και η Ελλάδα θα πρέπει να επενδύσει καλύτερα πάνω του. Η άμεση αναχώρηση του για τις ΗΠΑ, προβλήθηκε ως απαίτηση των Γιούτα Τζαζ, αλλά το παρασκήνιο λέει ότι μπορεί να το ήθελε και ο ίδιος.

14. Στράτος Περπέρογλου: Ανάμεικτα συναισθήματα. Προσπάθησε να σηκώσει το βάρος του βασικού και δεν τα κατάφερε απόλυτα. Είχε εκλάμψεις, είχε στιγμές που βοήθησε, έπαιξε καλή άμυνα, έκανε λίγα λάθη (1 ανά 27 λεπτά συμμετοχής), δεν ήταν άστοχος, αλλά δεν ήταν και αυτό που είχε ανάγκη η ομάδα στο «3». Κάποιες στιγμές έμοιαζε να ξεχνιέται ή να «χάνεται» στην ένταση του ματς. Πάντως, ήταν η πρώτη φορά που η Ελλάδα ζήτησε τόσα από αυτόν και δικαιολογημένα δεν ήταν έτοιμος. Το γεγονός ότι δεν προσπάθησε ο Καζλάουσκας να τον βοηθήσει, τον εξέθεσε περισσότερο, αφού ουσιαστικά επωμίστηκε όλο το βάρος του κενού στο «3». Επίσης, μέτρησε και το γεγονός ότι ήταν αρκετά κακός στα 3 τελευταία ματς, ενώ και στην άμυνα δεν μπόρεσε να κάνει τη διαφορά, όπως ο παίκτης που αντικαθιστούσε στο βασικό σχήμα.

15. Σοφοκλής Σχορτσιανίτης: Τα μεγαλύτερα χαμόγελα. Δεύτερος σκόρερ, εύστοχος, τελείωνε τις φάσεις σχεδόν πάντα σωστά, μακράν τις περισσότερες βολές, τα περισσότερα κερδισμένα φάουλ, ήταν αυτός που έσπρωχνε τη φροντλάιν μας όταν έδειχνε να κολλάει. Έκανε εκπληκτικό τουρνουά τηρουμένων και των αναλογιών: ήταν περίπου 2 χρόνια χωρίς μπάσκετ. Μακάρι να συνεχίσει έτσι από εδώ και στο εξής. Σημαντικό επίσης το γεγονός ότι είχε 11.9 πόντους σε 18.8 λεπτά ανά αγώνα, κάτι που θα πρέπει να του δείξει ότι όσο είναι σοβαρός δεν υπάρχει σέντερ να μπορεί να τον αντιμετωπίσει.

Γιόνας Καζλάουσκας: Πρώτο δείγμα του Λιθουανού επιτυχημένο, κρίνοντας σαφώς από το αποτέλεσμα. Με μια δεύτερη ματιά, η Ελλάδα δεν έκανε την υπέρβαση, αφού η δυναμική του φετινού τουρνουά μιλούσε για τετράδα. Ο Καζλάουσκας έκανε καλό σκάουτινγκ, προετοίμαζε σωστά την ομάδα τις περισσότερες φορές, αλλά έκανε δύο μεγάλα λάθη: Δεν πίστεψε στους παίκτες του και δεν διαχειρίστηκε σωστά το υλικό που είχε στα χέρια του. Στο τέλος οι μουρμούρες (των παικτών) καλύφθηκαν από το μετάλλιο αλλά έφτασαν στον τύπο, άμεσα (Καϊμακόγλου) ή έμμεσα (Κουφός). Συνολική παρουσία μέτρια, καθώς βοήθησε την Ελλάδα να μείνει στο υψηλότερο επίπεδο, αλλά δεν την πίστεψε για να της δώσει το κάτι παραπάνω δεδομένων των ευνοϊκών συνθηκών του τουρνουά, ενώ εμφάνισε την ομάδα σχεδόν διαλυμένη από την κούραση στο σημαντικότερο παιχνίδι, τον ημιτελικό.

by BEN & Rasheed.

Υ.Γ.: Διαβάστε εδώ την ανακοίνωση για το σχολιασμό των άρθρων.

Υπόκλιση στον Γκασόλ

Ο πρωταγωνιστής της φετινής μπασκετικής σεζόν είναι αναμφισβήτητα ο Παού Γκασόλ. Η ολοκλήρωση του Ευρωμπάσκετ τον βρίσκει κυρίαρχο, με όλον τον μπασκετικό κόσμο να υποκλίνεται στο ταλέντο και την κλάση του.

Οι δύο εβδομάδες του Ευρωμπάσκετ ήταν για τους φίλους του μπάσκετ μία εκπληκτική παράσταση, αφού ο Γκασόλ ήταν αληθινά απολαυστικός. Τελείωσε το τουρνουά με 18.7 πόντους, 8.3 ριμπάουντ και 2.2 τάπες, αριθμοί που τον φέρνουν πρώτο από όλους στο τουρνουά στις αντίστοιχες κατηγορίες. Ήταν ακόμη πρώτος σε εύστοχα δίποντα, δεύτερος σε ποσοστό στα σουτ εντός παιδιάς και τρίτος στις περισσότερες εκτελεσμένες βολές. Κυρίως, έχοντας 20.6 πόντους από το ματς και έπειτα όπου ανέκαμψε η Ισπανία, ήταν τα σίγουρα χέρια όπου ακουμπούσε η ισπανική επίθεση και ήταν αυτός που με την άνοδο του εντός και εκτός παρκέ «τράβηξε» όλη την ισπανική ομάδα μέχρι τη μοναδική επιτυχία του χρυσού μεταλλίου.

Κυριάρχησε ξεκάθαρα μέσα στη ρακέτα, με τις πλαστικές κινήσεις του, τη σωστή κίνηση μακριά από την μπάλα, τη φυσική του δύναμη και το μπασκετικό μυαλό του αποτέλεσε αξεπέραστο εμπόδιο για κάθε αντίπαλο. Η αναμενόμενη ανακήρυξή του σε MVP του τουρνουά ήρθε απλώς σα μία επιβεβαίωση και αναγνώριση της ανωτερότητας του από κάθε άλλον σε αυτήν τη διοργάνωση.

Λίγες εβδομάδες πριν το Ευρωμπάσκετ ο Γκασόλ χτύπησε τον δείκτη του αριστερού του χεριού και υποβλήθηκε σε εγχείρηση. Το σοκ των ανθρώπων της Ισπανίας ήταν τεράστιο, αφού γνώριζαν ότι χωρίς αυτόν η ομάδα θα έχανε το 50% της δύναμής της. Ο Ισπανός σταρ, όμως, όχι μόνο ανέκαμψε στην ώρα του, όχι μόνο πρόλαβε την έναρξη του τουρνουά, αλλά μπόρεσε και να φορμαριστεί στο μέγιστο βαθμό μέσα στη διοργάνωση, «κόβοντας το βήχα» κάθε αντιπάλου.

Η φετινή χρονιά ανήκει στον Παού, όχι μόνο για τις εμφανίσεις του στην Πολωνία, αλλά και στο NBA. Ήταν βασικό και καθοριστικό μέλος με καταλυτική παρουσία στους Λέικερς που κατέκτησαν το πρωτάθλημα. «Έγραψε» 18.3 πόντους και 10.8 ριμπάουντ στα πλέι-οφ και μπορεί να μην ήταν η πιο παραγωγική του χρονιά, αλλά ήταν η πιο ουσιώδης και γι’ αυτό άλλωστε συμπεριλήφθηκε για πρώτη φορά στην καριέρα του σε μία από τις καλύτερες πεντάδες του NBA, την τρίτη.

Από την εποχή που ταξίδεψε στην Αμερική με μόνο μία μεγάλη χρονιά στην Ευρώπη και ανακηρύχθηκε ρούκι της χρονιάς το 2002, έχει κυλήσει πολύ νερό στα αυλάκι. Η περσινή του απόφαση να γίνει ανταλλαγή από το Μέμφις για το Λος Άντζελες ήταν καθοριστική για την καριέρα του, αφού μπορεί πλέον να μην είναι το πρώτο βιολί στην ομάδα του, αλλά παίζοντας έναν εξίσου καθοριστικό ρόλο, πήρε το πρώτο του δαχτυλίδι και ελπίζει ότι θα συνεχίσει την καταμέτρηση.

Με το πέρασμα των χρόνων ο Γκασόλ έχει τελειοποιήσει το παιχνίδι του και έχει καθιερωθεί στη συνείδηση του κόσμου ως ένας από τους καλύτερους Ευρωπαίους σέντερ όλων των εποχών, αφού έχει φέρει το παιχνίδι του σέντερ στο υψηλότερο επίπεδο. Διαθέτει μια πληθώρα κινήσεων, ενώ η κίνησή του χωρίς την μπάλα και η ικανότητά του να ολοκληρώνει τις προσπάθειές του με το δεξί ή το αριστερό χέρι καθιστά σχεδόν αδύνατη την αντιμετώπισή του στο ένας εναντίον ενός. Ταυτόχρονα εξελίσσει τις ικανότητές του προσπαθώντας να βάλει και το σουτ από μέση απόσταση μέσα στο παιχνίδι του, μην παραμελώντας ποτέ τα ριμπάουντ και τις τάπες. Δηλαδή, το πλήρες πακέτο σέντερ.

Εκτός παρκέ ο Γκασόλ διατηρεί έναν εκπληκτικό ιστότοπο στη διεύθυνση www.paugasol.com, όπου έχει εισάγει μία σπάνια λειτουργία. Εάν επισκεφθείτε τη σελίδα http://www.paugasol.com/flash/main.html?language=es και έχετε λίγο υπομονή μέχρι να φορτώσει (ανάλογα με την ταχύτητα του υπολογιστή σας) θα εμφανιστεί μπροστά σας μία αληθινού μεγέθους φιγούρα του Παού Γκασόλ που θα κινείται ανάλογα με τα κλικ που κάνετε! Πραγματικά εντυπωσιακό site για έναν τεράστιο σύγχρονο παίκτη.

“Good night, and good luck”

by BEN

Υ.Γ.: Με μεγάλη λύπη αναγκαζόμαστε για ακόμη μία φορά (ελπίζω τελευταία) να αναφερθούμε στα σχόλια του σάιτ. Επειδή το θέμα τις τελευταίες ημέρες ξέφυγε, ξεκαθαρίζω ότι από εδώ και στο εξής ο μετριασμός των σχολίων θα είναι ακόμη πιο αυστηρός, απαιτώντας από τους αναγνώστες να κρατούν το ανώτερο επίπεδο. Οποιαδήποτε εμπαθής, μειωτική, υβριστική, ειρωνική, αγενής ή ασεβής αναφορά υπάρχει σε αυτά με αποδέκτες τους συντελεστές του σάιτ (ή όσους φιλοξενούνται γράφοντας σε αυτό), πρόσωπα στα άρθρα ή άλλους αναγνώστες, θα αρκεί για να μην εμφανιστεί το σχόλιο στο AoB, ακόμη κι αν η αναφορά αυτή είναι έμμεση. Αν το εν λόγω σχόλιο είναι επώνυμο, τότε ο αναγνώστης να διαγράφεται αυτομάτως από τα μέλη του AoB και οι συντελεστές θα επιφυλάσσονται για κάθε νόμιμο δικαίωμά τους. Τα σχόλια θα πρέπει να περιορίζονται στο αθλητικό περιεχόμενο του άρθρου και σε εποικοδομητική μπασκετική κριτική, ή σε αθλητική ερώτηση/απορία. Η κριτική ή η μειωτική αναφορά προς τους συντελεστές απλά δεν θα γίνονται δεκτές, οποιαδήποτε σύνδεση της μπασκετικής κριτικής με τους συντελεστές επίσης θα απορρίπτεται, ακόμη κι αν το σχόλιο είναι 500 λέξεις και η αναφορά μόνο μία μέσα σε αυτές. Πλέον (σε αντίθεση με το παρελθόν), ακόμη και τα σχόλια που ακροβατούν ανάμεσα στις δύο πλευρές ή είναι δίσημα προς την ερμηνεία τους, θα απορρίπτονται. Όσοι θέλετε η γνώμη σας να φαίνεται στο σάιτ θα πρέπει να τηρείτε ευλαβικά τους βασικούς κανόνες της Netiquette. Το επόμενο βήμα, αν δεν λειτουργήσει το μέτρο αυτό, θα είναι να γίνονται δεκτά μόνο σχόλια με αναφορά ονοματεπώνυμου και ηλεκτρονικής διεύθυνσης. Σας ευχαριστούμε. Οι συντελεστές του Age of Basketball.

Ανακοίνωση για το σχολιασμό στα άρθρα

Με μεγάλη λύπη αναγκαζόμαστε για ακόμη μία φορά (ελπίζω τελευταία) να αναφερθούμε στα σχόλια του σάιτ. Επειδή το θέμα τις τελευταίες ημέρες ξέφυγε, ξεκαθαρίζω ότι από εδώ και στο εξής ο μετριασμός των σχολίων θα είναι ακόμη πιο αυστηρός, απαιτώντας από τους αναγνώστες να κρατούν το ανώτερο επίπεδο.

Οποιαδήποτε εμπαθής, μειωτική, υβριστική, ειρωνική, αγενής ή ασεβής αναφορά υπάρχει σε αυτά με αποδέκτες τους συντελεστές του σάιτ (ή όσους φιλοξενούνται γράφοντας σε αυτό), πρόσωπα στα άρθρα ή άλλους αναγνώστες, θα αρκεί για να μην εμφανιστεί το σχόλιο στο AoB, ακόμη κι αν η αναφορά αυτή είναι έμμεση. Αν το εν λόγω σχόλιο είναι επώνυμο, τότε ο αναγνώστης να διαγράφεται αυτομάτως από τα μέλη του AoB και οι συντελεστές θα επιφυλάσσονται για κάθε νόμιμο δικαίωμά τους.

Τα σχόλια θα πρέπει να περιορίζονται στο αθλητικό περιεχόμενο του άρθρου και σε εποικοδομητική μπασκετική κριτική, ή σε αθλητική ερώτηση/απορία. Η κριτική ή η μειωτική αναφορά προς τους συντελεστές απλά δεν θα γίνονται δεκτές, οποιαδήποτε σύνδεση της μπασκετικής κριτικής με τους συντελεστές επίσης θα απορρίπτεται, ακόμη κι αν το σχόλιο είναι 500 λέξεις και η αναφορά μόνο μία μέσα σε αυτές. Πλέον (σε αντίθεση με το παρελθόν), ακόμη και τα σχόλια που ακροβατούν ανάμεσα στις δύο πλευρές ή είναι δίσημα προς την ερμηνεία τους, θα απορρίπτονται.

Επίσης, σχόλια τα οποία θα προωθούν διαφημιστικά άλλες ιστοσελίδες δε θα αναρτώνται, ενώ σχόλια που διαιωνίζουν ατελέσφορα θέματα που έχουν ήδη εξαντληθεί στις σελίδες του AoB, θα αναρτώνται κατά βούληση των συντελεστών του site.

Όσοι θέλετε η γνώμη σας να φαίνεται στο σάιτ θα πρέπει να τηρείτε ευλαβικά τους βασικούς κανόνες της Netiquette. Αφήνοντας σχόλιο, οι αναγνώστες του Age of Basketball δηλώνουν ότι αποδέχονται τους παραπάνω όρους. Το επόμενο βήμα, αν δεν λειτουργήσει το μέτρο αυτό, θα είναι να γίνονται δεκτά μόνο σχόλια με αναφορά ονοματεπώνυμου και ηλεκτρονικής διεύθυνσης.

Σας ευχαριστούμε,
Οι συντελεστές του Age of Basketball

Δάμασαν την παράδοση!

Δύο παραδόσεις έσπασαν την Κυριακή, ή, αν προτιμάτε, λύγισαν στο βάρος των ονομάτων των πρωταγωνιστών που τις γκρέμισαν. Η Ισπανία κατάφερε για πρώτη φορά στην 74χρονη ιστορία του θεσμού να πάρει χρυσό μετάλλιο, ενώ η Ελλάδα κατάφερε για πρώτη φορά από το 1949 (μεταξύ μας… ουσιαστικά για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία του μπάσκετ) να πάρει χάλκινο μετάλλιο.

Χίλια μπράβο στους Έλληνες παίκτες, που κατάφεραν ξανά να φέρουν την Ελλάδα ανάμεσα στην αφρόκρεμα του ευρωπαϊκού μπάσκετ και να αποδείξουν ότι παραμένουμε μια ισχυρή δύναμη ανεξαρτήτως απουσιών ή συγκυριών και ότι καλά θα κάνουν όλοι (συμπεριλαμβανομένων και πολλών... δικών μας) να μας υπολογίζουν εκεί. Γιατί η Ελλάδα εκεί θα μείνει για πολύ καιρό ακόμα.

Η πορεία της Ελλάδας στο Ευρωμπάσκετ ολοκληρώθηκε με γλυκό τρόπο την Κυριακή, αφού η ελληνική ομάδα στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και κέρδισε τους Σλοβένους. Ή αν δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, στάθηκε πιο ψηλά από τους Σλοβένους.

Δύο κουρασμένες ομάδες πρόσφεραν κάκιστο θέαμα, με μια πολύ κακή ομάδα (στο ματς) να κερδίζει μια πάρα πολύ κακή ομάδα. Εμείς κρατάμε το μετάλλιο που εμπλουτίζει τη συλλογή μας και αποτελεί υποθήκη για το μέλλον ορισμένων παικτών, αλλά και επιβράβευση της διάρκειας άλλων. Για μετάλλιο γράφαμε πριν το Ευρωμπάσκετ, μετάλλιο ήρθε, κι ας μην ήταν του χρώματος που θέλαμε.

Προφανώς δεν είμαστε εμείς οι «κακοί», που πιστεύουμε σε αυτή την ομάδα, στο ταλέντο των παικτών της κι έχουμε απαιτήσεις, αλλά όσοι πριν το τουρνουά έγραφαν πως εξισώνουν την Ελλάδα με την ΠΓΔΜ, ή ότι δεν της δίνουν καμία τύχη. Αλλά, στις φωτογραφίες πρώτοι, στα έντυπά τους θα υπογράφουν τώρα τις κωλοτούμπες τους και θα συνεχίσουν να διαβάζονται ως αυθεντίες (της πλάκας).

Στο ματς δεν ξέρω κατά πόσο μπορούμε να κάνουμε κριτική. Η Ελλάδα ήταν πάρα πολύ κακή, αλλά όποιος δεν το περίμενε, μάλλον δεν είχε δει τα ματς του Σαββάτου ή το υπόλοιπο τουρνουά. Ο Καζλάουσκας δεν χρησιμοποίησε ούτε για ένα δευτερόλεπτο τους 4 παίκτες που απαξίωσε πλήρως με τις δηλώσεις του το Σάββατο, δηλώσεις που για μένα αποτελούν λόγο απόλυσης, καθώς απαξιώνουν όλο το ελληνικό μπάσκετ πλην 11 παικτών συνολικά. Όταν ένας προπονητής απαξιώνει το υλικό με το οποίο δουλεύει, τότε δεν έχει θέση σε μια ομάδα. Όταν απαξιώνει το υλικό ολόκληρης της χώρας στην οποία δουλεύει τότε δεν έχει θέση στον πάγκο της. Ο Καζλάουσκας πήγε μέτρια (διάβασε καλά τα περισσότερα παιχνίδια πριν το ματς με τον Σφαιρόπουλο να παίζει ρόλο σε αυτό, δεν διαχειρίστηκε καλά τα παιχνίδια κατά τη διάρκειά τους) στο τουρνουά και μην ακούσω για... συμπεράσματα του χρόνου που η Ελλάδα θα έχει το καλύτερο ρόστερ όλων των εποχών, γιατί ο προπονητής δεν κρίνεται τότε. "Τότε" αν αποτύχει απολύεται… στο ημίχρονο όπως έχουν διδάξει και οι Σαουδάραβες. Ο Λιθουανός θα είναι του χρόνου στον πάγκο, αλλά φέτος οι συγκυρίες ευνοούσαν την κατάκτηση του χρυσού και δεν το εκμεταλλεύτηκε. Η Ελλάδα, για μένα, απλώς έκανε το χρέος της και τερμάτισε σε μια απολύτως φυσιολογική θέση για το ρόστερ της. Αυτό χωρίς να μειώνει την προσπάθεια των παιδιών, στα οποία αξίζουν μόνο συγχαρητήρια.

Οι 8 που έπαιξαν χωρίστηκαν σε δύο ομάδες, σε αυτούς που… την πάλευαν και σε αυτούς που… δεν την πάλευαν με τίποτα. Στη δεύτερη κατηγορία οι Σπανούλης, Ζήσης, Φώτσης, ενώ στην πρώτη οι Σχορτσανίτης, Μπουρούσης, Καλάθης, Πρίντεζης, που ήταν και ο βασικός λόγος νίκης μας. Αφήνω εκτός του Περπέρογλου, που απλά ήταν σε κακή βραδιά, αλλά δεν στοίχισε (έπαιξε και λίγο). Μέγας πρωταγωνιστής ο Σοφοκλής Σχορτσανίτης, που αποχαιρέτησε τη διοργάνωση με μία εκκωφαντική παράσταση, που ελπίζουμε να μην είναι απλώς μια μακρινή ευχάριστη ανάμνηση σε λίγους μήνες, αλλά να σημάνει νέα αρχή στην καριέρα του συνολικά.

Θα αναφερθώ και στον Βασίλη Σπανούλη, που ήταν σε τραγική (από πλευράς κούρασης) κατάσταση, αλλά είχε τη διαύγεια να χάσει τη δεύτερη βολή στο τέλος, ουσιαστικά εξαναγκάζοντας τους «τρικυμίες» Σλοβένους σε σουτ της απελπισίας. Πανάξια ήταν στην πεντάδα του τουρνουά, αφού τράβηξε μεγάλο κουπί (όπως αν χάναμε πανάξια θα ήταν ο Λάκοβιτς), αλλά ξεκάθαρα δεν είναι άσος και θα τον βοηθούσε (θα κουραζόταν λιγότερο, θα σκόραρε πιο εύκολα, θα έκανε λιγότερα λάθη) να παίζει στο «2» με τον Ζήση στο «1». Πλέον, κοιτάμε μπροστά προς το Μουντομπάσκετ της Τουρκίας, ατενίζοντας το μέλλον με δικαιολογημένη αισιοδοξία. Τα όποια λάθη υπάρχει χρόνος να διορθωθούν, το χάλκινο αποτελεί καλή βάση για το μέλλον και η εθνική μπάσκετ έφτασε σε μία ακόμη μεγάλη επιτυχία, κρατώντας πάντα υψηλό το επίπεδό της και δικαιολογώντας πάντα τον τίτλο της καλύτερης ελληνικής εθνικής ομάδας. Μόνο αυτή μας έχει συνηθίσει στα ψηλά, μόνο από αυτή μπορούμε να έχουμε απαιτήσεις, μόνο αυτή μας κάνει να περήφανους κάθε χρονιά. Ελπίζουμε του χρόνου να στεφθεί Βασίλισσα του Παγκόσμιου μπάσκετ στην Πόλη…

ΙΣΠΑΝΙΑ-ΣΕΡΒΙΑ 85-63
Ο τελικός σήμανε μια τεράστια στιγμή για την Ισπανία: το πρώτο χρυσό μετάλλιο σε Ευρωμπάσκετ. Ο Σέρτζιο Σκαριόλο έβαλε το όνομά του με χρυσά γράμματα στην ισπανική μπασκετική ιστορία μιας και έγινε ο πρώτος προπονητής που οδήγησε την εθνική της χώρας σε νικηφόρο ευρωπαϊκό τελικό. Αμφισβητήθηκε όσο κανείς άλλος προπονητής των Ισπανών, αλλά τελικά πέτυχε αυτό που δεν είχε καταφέρει κανείς άλλος. Οι «φούριας ρόχας» μπήκαν δυνατά από το πρώτο λεπτό, κυνηγώντας με πάθος στην άμυνα και στα ριμπάουντ, ενώ επιθετικά στηρίχθηκαν στον οίστρο του Ναβάρο και τα σίγουρα χέρια του μεγάλου Παού Γκασόλ (περισσότερα για τον τεράστιο σέντερ θα γράψουμε αύριο). Η ομάδα του Σκαριόλο σκόραρε με άνεση τα δίποντα, αφού έπαιρνε και αρκετές δεύτερες ευκαιρίες με επιθετικά ριμπάουντ, με αποτέλεσμα να φτάσει τον εντυπωσιακό απολογισμό των 52 πόντων στο πρώτο ημίχρονο. Το κυριότερο, έκλεισαν καλά τον Τεόντοσιτς και δεν άφησαν τον Κρστιτς να τους πονέσει, ενώ στην επίθεση έβγαλαν αποτελεσματικά συστήματα και δεν επέτρεψαν σε κανένα σημείο στους Σέρβους να τους απειλήσουν. Με δυο λόγια; Το τέλειο ματς, στην καταλληλότερη στιγμή! Οι Ισπανοί στέφονται άξια πρωταθλητές Ευρώπης, αφού όχι μόνο απέδωσαν πολύ καλά σε ημιτελικό και τελικό, αλλά και μπόρεσαν να αναστρέψουν την εικόνα, να ξεπεράσουν τα αρχικά «χαστούκια» και να βγουν πιο δυνατοί από ποτέ φτάνοντας μέχρι την κούπα.

Από την άλλη, οι Σέρβοι έδειξαν ανέτοιμοι για τον τελικό και αυτό φάνηκε από το πρώτο δεκάλεπτο, όταν όλες τις άμυνες που έβγαλαν, τις έχασαν στα ριμπάουντ. Η απειρία τους φάνηκε, αφού δεν είχαν το σθένος να κοιτάξουν στα μάτια μια ομάδα που είχαν κερδίσει μόλις πριν από λίγες ημέρες. Σε κάθε περίπτωση, έδειξαν πολλά και το μέλλον τους ανήκει, καθώς η νέα Σερβική δύναμη ανατέλλει.

by Rasheed & BEN

Κάτι κουρασμένα παλικάρια...

(Το άρθρο με τους αγώνες του Σαββάτου βρίσκεται αμέσως μετά το παρόν.)

Η βραδιά της Κυριακής είναι γεμάτη προκλήσεις. Η Ισπανία ψάχνει την πρώτη της νίκη σε τελικό Ευρωμπάσκετ, μετά από 6 αποτυχημένες προσπάθειες. Η Σερβία αποζητά να περάσει από την ανυποληψία στην επαναφορά στην κορυφή μετά από 8 χρόνια και τα μαζεμένα χρυσά της δεκαετίας του ’90. Η Ελλάδα θέλει την πρώτη της νίκη σε μικρό τελικό από το 1949 και να αποδείξει για μία φορά ότι για αυτήν δεν τελειώνει το τουρνουά στον χαμένο ημιτελικό. Η Σλοβενία, αν και όχι ευχαριστημένη, ήδη στο καλύτερο πλασάρισμα της ιστορίας της, ψάχνει το πρώτο μετάλλιο ως ανεξάρτητη χώρα.

Ας ξεκινήσουμε από τον μικρό τελικό (στον οποίο αναφέρεται και ο τίτλος), που έχει και άμεσο ενδιαφέρον για μας. Πιθανότατα μιλάμε για τις δύο πιο κουρασμένες ομάδες του Ευρωμπάσκετ. Το κακό ροτέισον, οι τραυματισμοί (Ντράγκιτς), οι εμμονές σε τραυματισμένους παίκτες (Σμόντις) και οι… γενικότερες εμμονές έχουν φέρει τις δύο ομάδες σε ένα σημείο να μην ξέρουμε ποια θα αντέξει την Κυριακή. Η Σλοβενία μοιάζει να έχει λιγότερες επιλογές πια από την Ελλάδα, αλλά από την Ελλάδα των «12» όχι την Ελλάδα των «8». Αν παίξουν οι 8 τότε θα είναι επί ίσοις όροις το ματς.

Και οι δύο θέλουν το χάλκινο μετάλλιο, αλλά και για τους δύο είναι ήδη επιτυχημένη η διοργάνωση. Απομένει να δούμε αν για πρώτη φορά στη… μεταπολεμική της ιστορία η Ελλάδα θα βρει ψυχολογία για τον μικρό τελικό ή αν θα έχουμε πάλι τα γνωστά. Βέβαια, εκτός από ψυχολογία χρειάζονται και ανάσες.

Το ίδιο ισχύει και για τους Σλοβένους που έχουν τους Ντράγκιτς, Σμόντις εκτός, τον Κλόμπουτσαρ εκτός ροτέισον, καθώς δεν υπολογιζόταν ότι θα είναι δωδεκάδα μέχρι 4 μέρες πριν το Ευρωμπάσκετ και 6-7 παίκτες, με αποκορύφωμα τον Λάκοβιτς, να μην παίρνουν ανάσα.

Έχει ιδιαιτερότητες η αναμέτρηση, θα κριθεί στο ρυθμό, στη διάθεση, στην αντοχή αλλά και στην ευστοχία. Η κούραση έκανε την εμφάνισή της στα ποσοστά παικτών και των δύο ομάδων το Σάββατο και θα είναι σημαντικός παράγοντας την Κυριακή. Στα αξιοσημείωτα της αναμέτρησης η κόντρα Σπανούλη-Λάκοβιτς για το ποιος θα φτάσει πρώτος… στην μπουκάλα οξυγόνου στα αποδυτήρια. Ο Σπανούλης καλείται να παίξει περισσότερα από 100 αγωνιστικά λεπτά σε διάστημα 48 ωρών, ενώ ο Λάκοβιτς θα ξεπεράσει τα 110 σε 46 ώρες αν… επιζήσει.

Ο μεγάλος τελικός του Ευρωμπάσκετ είναι κι αυτός ένας αγώνας με ιδιαιτερότητες. Θεωρητικά έχει ξεκάθαρο φαβορί, τους Ισπανούς, που εκμεταλλευόμενοι τις συγκυρίες και τη συνέπειά τους ως ομάδα, μπόρεσαν και, κάνοντας ένα άκρως επαγγελματικό τουρνουά από τη δεύτερη φάση και μετά και χωρίς να ενθουσιάσουν, να φτάσουν στον τελικό έχοντας και δυνάμεις. Ομάδα ψημένη, έμπειρη, σφυρηλατημένη στο υψηλότερο επίπεδο.

Από την άλλη, υπάρχει το αουτσάιντερ, η Σερβία. Ομάδα άπειρη, νεανική, που τώρα αρχίζει να μπουσουλάει στο διεθνές μπάσκετ. Όμως, έχει ήδη αρχίσει… να νιώθει κυρίαρχη. Οι Σέρβοι είναι περίεργη πάστα, μακράν οι πιο εγωιστές παίκτες στον κόσμο (με τον καλώς εννοούμενο εγωισμό), ομάδα που δεν κομπλάρει πουθενά και σε τίποτα. Σε αντίθεση με την Ελλάδα και τη Γαλλία, δεν θα μπουν κομπλαρισμένοι και φοβισμένοι εναντίον των Ισπανών, σε αντίθεση με τη Σλοβενία δεν θα μπουν κομπλαρισμένοι… εναντίον οποιουδήποτε στα νοκ άουτ.

Όμως, υπάρχει και ο ρεαλισμός. Σε τρία χρόνια (2012) με τον Ίβκοβιτς στον πάγκο αν όλα πάνε καλά, αυτή η Σερβία μπορεί να κάνει την πλάκα της με την Ισπανία, αλλά τώρα έχουμε 2009, είναι έτοιμη να αντέξει; Να βγάλει δύο συνεχόμενα σκληρά ματς σε 48 ώρες και να τα βγάλει και τα τρία νικηφόρα; Έχει αδειάσει από την πρόκριση; Μέχρι στιγμής κανείς δεν έχει μπορέσει να κερδίσει τον Ίβκοβιτς στη μάχη των πάγκων στο τουρνουά, με τον Ντούντα να κάνει επίδειξη κυριαρχίας μαζεύοντας… σκαλπ. Όμως, μπορεί να ξανακερδίσει τους Ισπανούς, ενώ το έκανε στην πρεμιέρα; Υπάρχει ένα… ρητό που λέει ότι μέσα σε 14 μέρες είναι πολύ δύσκολο μια τόσο καλή ομάδα να χάσει δύο φορές από τον ίδιο αντίπαλο. Αν το καταφέρουν κι αυτό οι Σέρβοι στα 22,5 τους (μιλάω για το μέσο όρο ηλικίας της ομάδας) τότε το ευρωπαϊκό μπάσκετ μπορεί ξανά να σκύψει το κεφάλι με σεβασμό στη χώρα-μεγαλύτερη δύναμη που γέννησε ποτέ.

Βέβαια, στον τελικό παίζουν και οι Ισπανοί, που βλέπουν ότι έχουν άλλη μια ευκαιρία να σπάσουν το 0/6 που έχουν σε τελικούς και να πάρουν το χρυσό μετάλλιο. Αν το χάσουν και φέτος, τότε απλώς δεν μπορούν τα παλικάρια, καθώς έχουν δοκιμάσει κάθε δυνατό τρόπο, στη χώρα τους, υπερπλήρεις, με αδύναμο αντίπαλο στον τελικό και φέτος με, σχεδόν, ομάδα Ελπίδων στον τελικό.

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, νομίζω ότι ο τελικός θα μας προσφέρει μεγάλες συγκινήσεις και θα είναι η καλύτερη αυλαία σε ένα ωραίο, χορταστικό τουρνουά. Ας ελπίσουμε λίγη ώρα νωρίτερα να έχουμε κρεμάσει ένα μετάλλιο και στο δικό μας στήθος.

by Rasheed & BEN

Δεν τη βοήθησε, δεν την προστάτευσε...

Ολοκληρώθηκαν οι ημιτελικοί και η Ισπανία με τη Σερβία θα παλέψουν για το χρυσό μετάλλιο, ενώ Ελλάδα και Σλοβενία θα αγωνιστούν για το χάλκινο. Κροατία και Γαλλία πήραν τα δύο τελευταία εισιτήρια για το Μουντομπάσκετ, κάνοντας αδιάφορα τα ματς της Κυριακής για τις θέσεις 5-8. Αναλυτικά οι αγώνες του Σαββάτου:

ΙΣΠΑΝΙΑ-ΕΛΛΑΔΑ
Δεν τη βοήθησε, δεν την προστάτευσε, δεν τη στήριξε, την άφησε να καταρρεύσει. Ο λόγος για τον Καζλάουσκας που έκανε ξανά το ίδιο λάθος που κάνει σε όλο το τουρνουά. Δεν πίστεψε ότι οι Έλληνες παίκτες έχουν φυσικά όρια στις δυνάμεις τους, δεν κατάλαβε ότι 85 αγωνιστικά λεπτά σε 24 ώρες δεν βγαίνουν και «έβγαλε τη γλώσσα» της ίδιας του της ομάδας.

Οι αλλαγές των Καλαμπόκη, Κουφού, Καϊμακόγλου, Γλυνιαδάκη ήρθαν… για να ξεκουράσουν ενόψει μικρού τελικού και η Ελλάδα δεν είχε καμία μα καμία τύχη. Δεν υπάρχει περίπτωση να ψέξω οποιονδήποτε Έλληνα παίκτη, όλοι υπερέβησαν εαυτούς και εντελώς δικαιολογημένα έσκασαν. Τα φωνάζαμε από την αρχή του τουρνουά, έπρεπε να φάμε 20 πόντους στην πλάτη για να το καταλάβουν όλοι. Οι Έλληνες διεθνείς άντεξαν 20 λεπτά και πάλι πολλά ήταν. Στο δεύτερο ημίχρονο ξεκάθαρα ήθελαν αλλά δεν μπορούσαν, εκτεθειμένοι και «γυμνοί» από τον προπονητή τους. Με 7 άτομα δεν βγαίνει Ευρωμπάσκετ. Ξεκάθαρα. Ας ελπίσουμε ότι του χρόνου ο Λιθουανός θα έχει καταλάβει το λάθος του.

Η Ελλάδα εμφάνισε μια ομάδα κουρασμένη και μπλοκαρισμένη στο πρώτο ημίχρονο, καταπονημένη και χωρίς καθαρό μυαλό. Ο Σπανούλης εντελώς δικαιολογημένα δεν μπορούσε καλά καλά να περπατήσει, με τον Ρούμπιο και τους υπόλοιπους Ισπανούς να τον παίζουν στα 4/4 του γηπέδου ασφυκτικά. Ο Καζλάουσκας όχι μόνο δεν βοήθησε την ομάδα, αλλά ήταν ο αποκλειστικός υπεύθυνος για το χτίσιμο της διαφοράς που έφτασε στους 13 πόντους και αντίο τελικός.

Η Ελλάδα δεν μπορούσε να παίξει άμυνα και με το μη ανακάτεμα της τράπουλας, δεν μπορούσε ούτε να επιτεθεί σωστά. Οι Ισπανοί έκλειναν τον Σπανούλη, αυτός έκανε λάθη, ο Περπέρογλου ήταν εκτός τόπου και χρόνου επιθετικά σε όλο το ημίχρονο και φοβόταν μέχρι και πάσα να δώσει, με αποτέλεσμα οι δυο τους να έχουν 6 λάθος πάσες (συν ακόμη ένα λάθος του Σπανούλη) που οδήγησαν σε 14 εύκολους πόντους.

Η εικόνα πήγε να αλλάξει όταν ο Καζλάουσκας αποφάσισε να βάλει κι άλλον εκτός από τους 7 με τους οποίους παίζει. Ο Καλαμπόκης μπλόκαρε την ισπανική περιφέρεια και μετά από ένα… δίλεπτο βγήκε, ενώ ο Καλάθης άλλαξε τελείως την ελληνική περιφέρεια, δίνοντάς της καθαρό μυαλό, ταχύτητα και σωστή κυκλοφορία από τον «άσο», κάτι που δεν είχε με τον Σπανούλη (μιλάω για το πρώτο μέρος). Όταν άρχισε να χρησιμοποιείται σωστά και ο Σχορτσανίτης, το ματς άλλαξε μορφή, αν και η Ελλάδα είχε ένα βουνό να σκαρφαλώσει στο δεύτερο μέρος, αφού είχε αφήσει τους Ισπανούς να κάνουν το παιχνίδι τους, πηγαίνοντας το ματς σε τρελούς ρυθμούς, ενώ ήταν ξεκάθαρο ότι η Ελλάδα θα είχε ελπίδες μόνο αν πήγαινε σε αργούς ρυθμούς το παιχνίδι.

Στο δεύτερο ημίχρονο, η Ελλάδα μπήκε στο παρκέ με Καλάθη-Ζήση-Σπανούλη στην περιφέρεια και μέχρι να καταλάβει ότι δεν μπορούσαν να πάρουν αμυντικό ριμπάουντ από τον Ρούντι, ιδίως με τον Σχορτσανίτη για σέντερ, η Ισπανία δεν κόλλησε στην επίθεση. Απ’ την άλλη, η κουρασμένη Ελλάδα δεν μπορούσε να σουτάρει καλά, καθώς οι ίδιοι 3 που έπαιζαν στην περιφέρεια όλο το τουρνουά, χρειάζονταν μπουκάλα οξυγόνου για να αναπνεύσουν. Αποτέλεσμα; Αντί να μπεις για να μασήσεις σίδερα, είχες 7 πόντους σε 6,5 λεπτά και 11 στο δεκάλεπτο και η ομάδα δεν κατάφερε να εκμεταλλευτεί ούτε κατά διάνοια την εξωπραγματική διαφορά στα ριμπάουντ.

Ο Καζλάουσκας όχι μόνο δεν τόλμησε, όχι μόνο δεν δοκίμασε, αλλά διέσυρε και τους Κουφό, Γλυνιαδάκη, Καϊμακόγλου και Καλαμπόκη, δείχνοντάς τους ότι τους έχει μόνο για να ξεκουράσουν τους βασικούς και δεν τους υπολογίζει. Η ψυχολογία της πεντάδας που τελείωσε τον αγώνα ήταν χαρακτηριστική και δυστυχώς σε κανέναν τους δεν άξιζε τέτοια μεταχείριση. Ο Καλάθης αγωνίστηκε 25 συνεχόμενα λεπτά (!), την ώρα που την Παρασκευή ο Καζλάουσκας δεν τόλμησε να τον βάλει για ένα λεπτό να ξεκουράσει τον Σπανούλη στο τέλος.

Η διαιτησία ήταν τραγελαφική στα σφυρίγματά της και στις δύο πλευρές του γηπέδου σε μια παράσταση που θα έβγαζε πολύ γέλιο, αν βλέπαμε το ματς αδιάφορα.

Η απαράδεκτη δήλωση του Καζλάουσκας μετά το ματς, εμφανώς μειωτική για τους παίκτες του, δείχνει πώς αντιλαμβανόταν το έμψυχο υλικό που είχε στα χέρια του ο Λιθουανός.

ΣΕΡΒΙΑ-ΣΛΟΒΕΝΙΑ 96-92 παρ.
Τα τρομερά παιδιά του Ντούσαν Ίβκοβιτς έκαναν ένα ακόμα θαύμα. Η ομάδα με ταλέντο… για να δώσει και στους άλλους και μέσο όρο ηλικίας 22,5 χρόνια κατάφερε να διαλύσει ό,τι βρήκε στο δρόμο της ως τώρα και να φτάσει στον τελικό της διοργάνωσης όπου θα αντιμετωπίσει την ομάδα που κέρδισε στην πρεμιέρα. Οι Σέρβοι έχουν ηγέτη απίστευτο, τον Μίλος Τεόντοσιτς, που μαζί με τον Γκασόλ είναι οι δύο καλύτεροι παίκτες του τουρνουά, ενώ η εμφάνισή του στον ημιτελικό είναι η μεγαλύτερη παράσταση του τουρνουά. Ο Τεόντοσιτς ξεκόλλησε τη Σερβία όποτε χρειαζόταν, της έδωσε την πρόκριση στον τελικό και μια νέα δύναμη γεννήθηκε στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Οι Σλοβένοι για ακόμη ένα τουρνουά απογοήτευσαν, με την ευθύνη να βαρύνει και τον Ζντοβτς, που πήρε στην ομάδα τον Σμόντις ενώ τελικά δεν μπορούσε να παίξει καθόλου. Οι Σλοβένοι έχασαν και τον Ντράγκιτς, ο Λάκοβιτς δεν είχε πια ανάσες (έφτασε τα 84 λεπτά σε 24 ώρες!!!) και δεν μπόρεσε να μπει στο ρυθμό στο ματς, την ώρα που ο Ίβκοβιτς έδινε ξανά ρεσιτάλ προπονητικής, κρατώντας μέσα στο ματς δώδεκα 20χρονα παιδιά τη στιγμή που όλα φαίνονταν χαμένα (41-52). Οι Σέρβοι εξιλεώθηκαν και για το κομπλάρισμα στο τέλος στα προηγούμενα ματς έχοντας 29 ολόκληρους πόντους στο τελευταίο πεντάλεπτο της κανονικής διάρκειας και την παράταση! Μια ομάδα με απεριόριστες δυνατότητες που αποτελεί μακράν την πιο ευχάριστη νότα της διοργάνωσης.

ΓΑΛΛΙΑ-ΤΟΥΡΚΙΑ 80-68
Η λογική επιβεβαιώθηκε με τη Γαλλία να είναι η μόνη ομάδα με κίνητρο στο ματς αυτό. Ο Πάρκερ επέστρεψε στις καλές εμφανίσεις, μετά τη μαύρη τρύπα της Πέμπτης και οι υπόλοιποι βοήθησαν για να φτάσει η Γαλλία στη νίκη. Έτσι, οι «τρικολόρ» έγλειψαν τις πληγές τους, δεν έχασαν κάθε στόχο στο Ευρωμπάσκετ και πήραν την πρόκριση για το Μουντομπάσκετ της Τουρκίας. Οι Τούρκοι είχαν διάθεση, ξεκίνησαν καλά κι έφτασαν να προηγηθούν με 19 πόντους (14-33), αλλά η κόπωση και η διάθεση ήταν οι δύο λόγοι που γύρισε το ματς. Όταν οι Γάλλοι ξεκίνησαν αντεπίθεση, οι Τούρκοι άντεξαν μέχρι το 44-52 και μετά παραδόθηκαν, χωρίς πάντως να έχουν ιδιαίτερη όρεξη να φτάσουν στα άκρα τους για να χτυπήσουν τον αγώνα. Όλη η κούραση βγήκε στην τέταρτη περίοδο, όταν η Τουρκία είχε 9 πόντους όλους κι όλους. Ο Τάνιεβιτς πριν το ματς έλεγε πόσο δύσκολο θα ήταν για την ομάδα του να παίξει τόσο γρήγορα μετά τον προημιτελικό αγώνα και μάλιστα σε ώρα που δεν έκανε… ούτε προπόνηση συνήθως (12 το μεσημέρι Πολωνίας). Δικαιώθηκε απόλυτα πάντως.

ΡΩΣΙΑ-ΚΡΟΑΤΙΑ 69-76
Κι αν για τους Τούρκους ήταν μια φορά δύσκολο, για τους Κροάτες ήταν δέκα. Όχι επειδή η ώρα ξεκούρασης ήταν λιγότερη (η ίδια ήταν ουσιαστικά) αλλά επειδή οι Κροάτες δεν ήταν αδιάφοροι. Με ήττα έμεναν εκτός Μουντομπάσκετ, αλλά κατάφεραν να υπερβάλλουν εαυτόν. Οι Ρώσοι δεν είναι ομάδα που μπορεί να πάρει διαφορές, ενώ όταν κατάφερε να ξεφύγει 8 πόντους, ο Ζοζούλιν την… κατέστρεψε (μαζί και τη δική του καλή εμφάνιση) με την αγκωνιά στον Πόποβιτς, η οποία ήταν το έναυσμα για ένα κροατικό 12-0. Ο Ρέπεσα έδωσε μαθήματα προπονητικής, κάνοντας τέλειο ροτέισον, καθώς μόνο έτσι θα μπορούσε να αντέξει η ομάδα του. Εκτός από τον Πρκάτσιν που… δεν την πάλευε από το βράδυ της Παρασκευής και δεν έπαιξε καθόλου και τον Βούισιτς που δεν την παλεύει από τη δεύτερη φάση και έχει σκυλομετανιώσει που κατέβηκε να παίξει, 8 παίκτες έπαιξαν από 11 μέχρι 21 λεπτά και ο Ούκιτς με τον Πλάνινιτς από 27. Και ο Ρέπεσα δικαιώθηκε πλήρως για τις συνεχείς αλλαγές, αφού κράτησε την ομάδα φρέσκια και πήρε και την πρόκριση στο Μουντομπάσκετ. Ο Μπλατ, απ’ την άλλη, έφτασε μια ανάσα από το ακατόρθωτο, δηλαδή να οδηγήσει μια παρέα ξυλοκόπων στο Μουντομπάσκετ. Ας όψεται ο Ζοζούλιν… Ήταν τόσα τα νεύρα του Μπλατ με τον Ζοζούλιν μετά που τον πέταξε στην άκρη του πάγκου και τον άφησε εκεί. Ο Ζοζούλιν είχε παίξει 18 από τα πρώτα 24 λεπτά του ματς όντας ένας από τους 2 καλύτερους Ρώσους, και δεν ξαναμπήκε στα τελευταία 16 στο παρκέ.

by Rasheed.

Λαβωμένες Βασίλισσες...

Κι έμειναν τέσσερις. Μετά από 4 χορταστικούς προημιτελικούς έχουμε τις ομάδες που θα παλέψουν για μετάλλιο έχοντας εξασφαλίσει την πρόκριση στο Μουντομπάσκετ, αλλά και τις 3 (εκτός της Τουρκίας) που θα αγωνιστούν για τις 2 θέσεις που απομένουν ανοικτές ακόμη.

ΙΣΠΑΝΙΑ-ΕΛΛΑΔΑ
Οι δύο μεγάλες δυνάμεις του 21ου αιώνα στην Ευρώπη, ετοιμάζονται για ακόμη μια μάχη. Βασίλισσες, αλλά λαβωμένες, με απουσίες, αμφισβήτηση και τον εγωισμό τους θιγμένο. Αυτό βγήκε στις δηλώσεις των παικτών και των δύο ομάδων. Το ματς του Σαββάτου δεν είναι για παιδιά, θα είναι αγώνας μέχρι τελικής πτώσης. Η Ελλάδα έχει πληγωθεί πολύ από την Ισπανία και θέλει να πάρει το αίμα της πίσω. Κάθε Έλληνας φίλαθλος αυτό το ματς περίμενε πριν το Ευρωμπάσκετ, αυτό το ματς θέλει να πάρει η εθνική μας. Ήρθε η ώρα για εκδίκηση; Θα ξέρουμε το βράδυ του Σαββάτου.

Οι Ισπανοί είναι πιο ευνοημένοι από την Ελλάδα. Έπαιζαν Πέμπτη και είχαν μία ολόκληρη μέρα ξεκούρασης, αφήστε που την Πέμπτη έπαιξαν… φιλικό και δεν κουράστηκαν. Οι δικοί μας έδωσαν και την ψυχή τους την Παρασκευή το βράδυ για 45 λεπτά. Ο Φώτσης έφτασε να παίξει 43 λεπτά, ο Σπανούλης 41, ο Ζήσης 38, ίσως πια να λέμε κι... «ευχαριστώ» που ο Μπουρούσης αποβλήθηκε με φάουλ και δεν επιβαρύνθηκε περισσότερο. Το κακό ροτέισον μπορεί να κοστίσει στην τετράδα. Η Ελλάδα δεν πίστεψε τα όπλα της, ακόμη κι όταν ο Τάνιεβιτς της έδωσε την ευκαιρία να το κάνει. Ας ελπίσουμε ότι η ομάδα θα αντέξει άλλες δύο μέρες αν και είναι σχεδόν σίγουρο ότι η κούραση θα βγει στο ματς με τους Ισπανούς αν η διαχείριση παραμείνει κακή.

Πέρα από τον τομέα «κούραση» όμως, σε τι υπερτερούν οι Ισπανοί; Στους 2+2 ψηλούς τους (Παού και Ρέγιες+Μαρκ και Γκαρμπαχόσα) η Ελλάδα φέτος έχει να παρατάξει μια πολύ πιο πλήρη και δυνατή φροντ λάιν: Μπουρούσης, Σχορτσανίτης, Πρίντεζης, Φώτσης, Κουφός, Γλυνιαδάκης, ακόμη και Καϊμακόγλου. Αρκεί να παίξουν. Ξαναλέω: αρκεί να παίξουν. Ο Γλυνιαδάκης ίσως είναι παίκτης-κλειδί για το ματς του Σαββάτου. Είναι αναλώσιμος για τον Καζλάουσκας, ο καλύτερος Έλληνας αμυντικός ψηλός και πιο ψηλός από τον Γκασόλ. Μπορεί να περιορίσει τον Παού, χωρίς κανείς να σκεφτεί τα φάουλ του. Ας το σκεφτεί ο Καζλάουσκας πριν τον αφήσει και πάλι εκτός.

Το πλέι μέικερ έχουμε πει από την αρχή του τουρνουά ότι είναι η αχίλλειος πτέρνα των Ισπανών. Ο Ρούμπιο «κολλάει» και κάνει λάθη, Καμπέθας, Ραούλ Λόπεθ και Γιουλ δεν είναι ούτε αυτοί παίκτες να οδηγήσουν τέτοια ομάδα. Η Ελλάδα έχει λιγότερες λύσεις, αλλά καλύτερες επιθετικά. Ο Σπανούλης εκτελεστικά είναι όπως όλοι οι Ισπανοί άσοι μαζί, ο Ζήσης οργανωτικά είναι καλύτερος από όλους, ενώ αν με ρωτάτε δεν ξέρω τι το τόσο καλύτερο από τον Καλάθη έχει ο Ρούμπιο, ώστε να… τρέμουν τα γόνατά μας που ένα 19χρονο κρατάει το τιμόνι της Ισπανίας. Αυτό που έχει ο Ρούμπιο είναι διάθεση για σκυλίσια άμυνα και… θα την πληρώσει ο Σπανούλης, που μετά τα 41 λεπτά της Παρασκευής θα πρέπει να πάρει ανάσες μέσα στο ματς γιατί είναι κίνδυνος στις πάσες συνεχώς με το που θα κουραστεί και οι Ισπανοί παίζουν επιθετική άμυνα. Ο Καζλάουσκας οφείλει να το διαβάσει αυτό και να έχει προετοιμαστεί κατάλληλα.

Αν η Ελλάδα έχει ένα μειονέκτημα σε σχέση με τη φετινή Ισπανία, αυτό είναι στην περιφέρεια, στο «2» και «3». Ο Ναβάρο και ο Ρούντι προσφέρουν στους Ισπανούς σκορ που δεν έχει η δική μας ομάδα. Μουμπρού και Κλαβέρ θα είμαστε απαράδεκτοι αν επιτρέψουμε να μας δημιουργήσουν πρόβλημα, αλλά πρέπει να βρεθεί λύση για τους δύο Ισπανούς αστέρες. Ο Καλαμπόκης λογικά θα έχει πολλή δουλειά, ενώ στα ψηλά σχήματα της Ελλάδας ίσως κληθεί ο Πρίντεζης να μαρκάρει τον Ρούντι, χωρίς να ξέρω αν μπορεί να βγει αυτό το μαρκάρισμα, ούτε στη μία ούτε στην άλλη πλευρά του γηπέδου.

Κοιτώντας το ρόστερ της Ισπανίας, για το οποίο η ΕΡΤ μας έχει «ζαλίσει» βλέπουμε τουλάχιστον 7 παίκτες κατώτερου επιπέδου από αυτούς της δικής μας ομάδας: Λόπεθ, Γιουλ, Καμπέθας, Μουμπρού, Κλαβέρ, Μαρκ Γκασόλ, Γκαρμπαχόσα. Επίσης, τους Ρούμπιο και Ρέγιες που δεν είναι παίκτες που να μπορούν μόνοι τους να σε κερδίσουν. Απομένουν τα τρία ισχυρά χαρτιά των Ισπανών, όμως φέτος όλοι ξέρουν πού να τους χτυπήσουν και πού να τους κλείσουν. Μέχρι και η Μ. Βρετανία στο δεύτερό ματς της διοργάνωσης έδωσε μαθήματα σε αυτό τον τομέα.

Πώς πρέπει να αγωνιστεί η Ελλάδα; Είναι σχεδόν πασιφανές ότι οι Ισπανοί δεν έχουν λύσεις στους ψηλούς. Δύο σέντερ μόνο (και 2 τεσσάρια), με τον Μαρκ να μην μπορεί το παλικάρι να κάνει κάτι παραπάνω από το να είναι ρολίστας. Οπότε, θα πρέπει η μπάλα να μπει στη ρακέτα και να φθείρουμε τους ψηλούς τους.

Επίσης, θα πρέπει στην περιφέρεια να γίνει σωστό ροτέισον ώστε η ομάδα να μείνει όσο το δυνατόν πιο φρέσκια. Οι Ισπανοί δεν συγχωρούν λάθη συγκέντρωσης (ούτε οι Ισπανοί, ούτε κανείς σε ημιτελικό). Θα έχει, τέλος, ενδιαφέρον να δούμε πώς θα μας αντιμετωπίσει η διαιτησία απέναντι στους Ισπανούς, μια διαιτησία που δεν μας έχει… χαλάσει χατίρι ως τώρα. Μπορεί η Ελλάδα φέτος να μην είναι αυτή που ήταν τα τελευταία χρόνια (όχι σε ταλέντο, αλλά σε διάρκεια κι εμπειρία), αλλά πια η καραμέλα ότι οι Ισπανοί είναι αχτύπητοι έχει λιώσει στα στόματα όλων (πλην των ρεπόρτερ της ΕΡΤ προφανώς). Το βράδυ του Σαββάτου μόνο μια πλευρά θα χαμογελάει. Ας ελπίσουμε ότι θα φορά γαλανόλευκα.

ΣΕΡΒΙΑ-ΣΛΟΒΕΝΙΑ
Οι Σλοβένοι μέσα σε 24 ώρες θα κληθούν να παίξουν και δεύτερο απαιτητικό παιχνίδι. Την Παρασκευή μπόρεσαν και κέρδισαν Κροατία, ψυχολογία, πίεση, άγχος, παράδοση, κακή βραδιά, όλα τους τα… ψυχολογικά που τους είχαν κάνει ερωτηματικό από την ημέρα που έγιναν ανεξάρτητο κράτος. Το Σάββατο θα πρέπει να αντέξει ξανά ο Λάκοβιτς που έπαιξε 40 λεπτά την Παρασκευή, αλλά και ο Λόρμπεκ. Στα θετικά ότι δεν γίνεται ξανά τόσοι πολλοί να κάνουν κακό αγώνα. Στα αρνητικά ότι θα είναι και πάλι φαβορί και θα πρέπει να αντέξουν εκ νέου την πίεση του αγώνα.

Οι Σέρβοι θα είναι πιο χαλαροί, είναι ήδη επιτυχημένοι, ενώ ο Ίβκοβιτς με τους παίκτες του θα είναι και πιο ξεκούραστοι. Έχουν πολύ ταλέντο και παίζουν άμυνα που μπορεί να βραχυκυκλώσει τον αντίπαλο. Μέχρι στιγμής έχουν καταφέρει να ελέγξουν το ρυθμό στα ματς τους, ενώ η λογική λέει ότι το παιχνίδι αυτό θα είναι τελείως διαφορετικό από εκείνο του πρώτου γύρου.

Οι Σλοβένοι είναι πιο έμπειροι και πιο καλή ομάδα, με παίκτες πιο έτοιμους και φτασμένους, αλλά θα πρέπει να το αποδείξουν στο παρκέ κόντρα σε ένα σύνολο που έχει αποδείξει πως μπορεί να κερδίζει τον οποιονδήποτε. Αναμένεται να δούμε έναν ωραίο αγώνα.

ΓΑΛΛΙΑ-ΤΟΥΡΚΙΑ
Αρκετά περίεργο παιχνίδι. Οι Γάλλοι προέρχονται από τον διασυρμό της Πέμπτης, ενώ οι Τούρκοι από τον Γολγοθά της Παρασκευής και την αποτυχία του αποκλεισμού στο σουτ. Επίσης, η Τουρκία είναι πλέον αδιάφορη. Ουσιαστικά παίζει μόνο για την ιστορία της και το καλό πλασάρισμα που θα σώσει τα προσχήματα, αλλά δεν ενδιαφέρεται για πρόκριση όπως οι άλλες τρεις ομάδες. Οι Γάλλοι με νίκη περνούν Μουντομπάσκετ, με ήττα θα παλέψουν την Κυριακή.

Το γεγονός ότι οι Τούρκοι είναι αδιάφοροι, πάντως, ίσως λειτουργήσει θετικά στην ψυχολογία τους και τους κάνει να παίξουν πιο ελεύθερα και άνετα, πηγαίνοντας το παιχνίδι ψηλά στο σκορ.

Οι Γάλλοι θα πρέπει να κάνουν στροφή 180 μοιρών από την εικόνα της Πέμπτης, αλλιώς δεν έχουν καμία τύχη. Έχει ενδιαφέρον να δούμε πώς θα αντιδράσουν αγωνιστικά και αν οι μουρμούρες των αποδυτηρίων τους έχουν επηρεάσει και στο παρκέ. Το Ευρωμπάσκετ δεν έχει τελειώσει και οι θέσεις 5-8 δεν είναι για την πλάκα. Δίνουν πρόκριση στο Μουντομπάσκετ. Το άλλο ενδιαφέρον στοιχείο του αγώνα είναι η κόντρα ανάμεσα στις δύο από τις 3 καλύτερες ομάδες (με βάση τη βαθμολογία) των δύο πρώτων φάσεων που αντί για όνειρα χρυσού, βλέπουν πια τα φτερά τους ψαλιδισμένα.

ΡΩΣΙΑ-ΚΡΟΑΤΙΑ
Αμφότερες είναι εκεί που ανήκουν και για αμφότερες η νίκη θα είναι επιτυχία. Οι Κροάτες βρίσκονται μακράν στην πιο δεινή θέση από τις 8 ομάδες που συνεχίζουν, καθώς έπαιζαν την Παρασκευή ως τις 12 τα μεσάνυχτα και 15 ώρες αργότερα θα πρέπει να έχουν χαλαρώσει, να έχουν κοιμηθεί, να έχουν ξυπνήσει, να έχουν φάει και να έχουν ξεκουραστεί για τον επόμενο αγώνα, κάτι που όλοι καταλαβαίνετε ότι είναι πρακτικά αδύνατο. Μισοάυπνοι, κουρασμένοι, χωρίς την παραμικρή ψυχολογική προετοιμασία (λόγω χρόνου) θα παλέψουν για το Μουντομπάσκετ. Μπορεί οι Ρώσοι να μην είναι φόβητρο, αλλά ο Μπλατ ξέρει να παίρνει αυτό που θέλει όταν οι συνθήκες είναι ευνοϊκές. Και τώρα είναι. Ενδιαφέρον επίσης ότι θα ξέρουν αν ο χαμένος αποκλείεται, καθώς πρώτα παίζουν οι Τούρκοι, που αν χάσουν, αυτομάτως τα εισιτήρια πάνε στους πρώτους 6 της διοργάνωσης, ενώ αν κερδίσουν και ο 7ος πάει στο Μουντομπάσκετ.

Οι Ρώσοι έχουν μεγάλη ευκαιρία να βρεθούν από το Σάββατο… στην Τουρκία και είναι δική τους για να τη χάσουν. Οι Κροάτες, απ’ την άλλη, πρέπει να υπερβούν εαυτόν. Βέβαια, αν κερδίσουν, η διοργάνωση τελειώνει και ξεκουράζονται, καθώς το ματς για τις θέσεις 5-6 είναι ουσιαστικά… φιλικό.

by Rasheed.