ΜΗΝΥΜΑ ΠΡΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ

Το Age of Basketball μπορείτε πια να το βρείτε στη διεύθυνση www.ageofbasketball.net μαζί με το πλήρες αρχείο του. Το παρόν blog δεν θα ανανεωθεί ξανά. Σας περιμένουμε στην Εποχή του Μπάσκετ, το πρώτο ηλεκτρονικό περιοδικό μπάσκετ στη χώρα, με την πληρέστερη Αθλητιατρική Πύλη στο ελληνικό διαδίκτυο!

Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2009

Τζον Στόκτον: ο απόλυτος πλέι μέικερ - Μέρος I


Ο Τζον Στόκτον αστειεύτηκε στις 11 Σεπτεμβρίου του 2009 την ώρα που έβγαζε λόγο για την εισαγωγή του στο Hall of Fame ότι ο πατέρας του και οι συγγενείς του ήταν εκεί περισσότερο για να δουν από κοντά τον Τζόρνταν, αλλά η αλήθεια είναι ότι ένας από τους μεγαλύτερους θρύλους στην ιστορία του μπάσκετ έβρισκε τη θέση του στο πάνθεον του αθλήματος.

Πολλοί χαρακτηρίζουν τον Τζον Στόκτον ως τον «καλύτερο κλασικό πλέι μέικερ όλων των εποχών», βγάζοντας έτσι από τη σύγκριση τον Μάτζικ Τζόνσον και τον Όσκαρ Ρόμπερτσον. Όμως, και μόνο το γεγονός ότι ο Στόκτον μπαίνει σε αυτή τη σύγκριση, ότι είναι πάνω από σχεδόν όλους τους άλλους πλέι μέικερ, δείχνει την αξία του.

Μια καριέρα-παραμύθι; Μάλλον όχι. Ένα ονειρεμένο τέλος; Σίγουρα όχι. Ο Στόκτον δεν φόρεσε ούτε ένα δαχτυλίδι πρωταθλητή μέχρι να αποχωρήσει. Από την πρώτη στιγμή της καριέρας του ένιωθε… παραμελημένος. Όμως, ο αδύνατος πλέι μέικερ από την Ουάσινγκτον, αν και μετριόφρων, είχε πάντα την απάντηση εκεί που έπρεπε: στο γήπεδο.

Η επιλογή του από τους Γιούτα Τζαζ στο νούμερο 16 του ντραφτ του 1984 θεωρείται από τους περισσότερους ως η μεγαλύτερη επιτυχία στα ντραφτ στην ιστορία του μπάσκετ (μαζί με αυτή του Τζινόμπιλι στο νούμερο 57 από τους Σπερς). Ο πρώτος του προπονητής, Φρανκ Λέιντεν, ομολόγησε ότι δεν είχε καν προβλέψει τι καριέρα θα μπορούσε να κάνει ο Τζον Στόκτον: «Κανείς δεν πίστευε ότι θα γίνει όσο καλός έγινε. Κανείς. Αλλά το θέμα είναι, δεν μπορούσες να μετρήσεις την καρδιά του».

Μήπως το περίμενε ο ίδιος ο Στόκτον; Για το ντραφτ του 1984 είχε πει: «Σας εγγυώμαι ότι ήμουν ο μόνος παίκτης που επιλέχθηκε εκείνη τη σεζόν που έμενε ακόμη σπίτι με τους γονείς του».

Ο μικρόσωμος πλέι μέικερ δεν περίμενε ποτέ ότι θα επιβίωνε στο NBA. Πεσιμιστής, ο Στόκτον δεν χάλασε ούτε ένα δολάριο από τον πρώτο του μισθό, ενώ είχε αποφασίσει να αποταμιεύσει όσο το δυνατόν περισσότερα: «Νόμιζα ότι θα με έπαιρναν χαμπάρι γρήγορα. Πίστευα ότι οι Τζαζ θα καταλάβαιναν ότι έκαναν λάθος κι έτσι μάζευα κάθε σεντ που μπορούσα. Ήμουν σίγουρος ότι ήμουν παίκτη της μίας χρονιάς στο NBA». Έτσι, νοίκιασε διαμέρισμα με ένα δωμάτιο (!), αγόρασε σε εκπτώσεις κονσέρβες με τσίλι και μαγείρευε τα λαζάνια της μαμάς του, βάζοντας τα υπολείμματα στο ψυγείο για την επόμενη μέρα. Έτσι κύλησαν οι πρώτοι τέσσερις μήνες, μέχρι που έκανε το μεγάλο… άνοιγμα: πήρε μια μικρή τηλεόραση για να παρακολουθήσει το SuperBowl!

Όμως, και μετά, που πια είχε γίνει ένας από τους μεγαλύτερους αστέρες του πρωταθλήματος, ο Στόκτον απέφευγε να διαφημίζει προϊόντα, ενώ έμεινε πιστός στη Γιούτα, παρότι αρκετές φορές άλλες ομάδες του πρόσφεραν πολύ περισσότερα λεφτά. Το 1996 δέχτηκε προσφορά από τους Τζαζ, η οποία θα τους εξοικονομούσε χρήματα στο σάλαρι καπ για να βελτιωθούν, αλλά επέμεινε σε ένα πράγμα: να έχει εγγυημένο χρόνο προπόνησης στο γήπεδο πάγου του Delta Center η ομάδα χόκεϊ του γιου του.

Ταπεινός και ήρεμος, ήσυχος και χαμηλών τόνων, ένας αθλητής που μάτωνε κάθε μέρα στο γήπεδο, από την πρώτη προπόνηση ως τον τελευταίο αγώνα.

Στην πρώτη του σεζόν ο Λέιντεν του ζήτησε να μην αλλάξει και αλλοιώσει το χαρακτήρα του. Ο ίδιος θυμάται: «Δεν άλλαξα τίποτα. Δεν άλλαξα καν το μήκος του σορτς στην εμφάνιση». Τα κοντά σορτς, ακόμη και όταν τα φαρδιά ήρθαν στη μόδα τη δεκαετία του ’90 ήταν το σήμα κατατεθέν του Στόκτον.

Μετά την πρώτη του σεζόν στη Γιούτα, ο Τζέρι Σλόαν έγινε ο προπονητής του, και θα έμενε έτσι ως το τέλος της καριέρας του. Έτσι γεννήθηκε αυτό που οι Αμερικάνοι λένε: «the dream coach and the coach’s dream» βρίσκονταν μαζί.

Μικροκαμωμένος, σχεδόν «ασθενικός», καθόλου αθλητικός, χωρίς μούσκουλα και άλμα ως το… θεό, ο Στόκτον έμοιαζε με παίκτη από άλλη εποχή. Όμως… δίδασκε μπάσκετ κάθε φορά που πατούσε στο παρκέ. Και ήταν ο πιο σκληρός απ’ όλους. Δεν είναι τυχαίο ότι σε… ψηφοφορία των παικτών του NBA, θεωρήθηκε ο 2ος πιο σκληρός παίκτης στο πρωτάθλημα μετά τον… Καρλ Μαλόουν. Μα πώς μπορούσε να είναι αλλιώς; Ο Στόκτον δεν έκανε σκριν σε παιδάκια. Έκανε σε τεσσάρια και στα πεντάρια των αντιπάλων για να δημιουργήσει προϋποθέσεις για τους συμπαίκτες του. Και όλοι, μα όλοι, έχουν να θυμούνται τις μελανιές που τους προκαλούσε.

Πάλεψε μέχρι το τέλος για έναν τίτλο, κι όμως δεν τα κατάφερε. Όταν ρωτήθηκε για το πώς νιώθει που αποχώρησε χωρίς δαχτυλίδι πρωταθλητή είπε: «Το σημαντικότερο είναι το ταξίδι. Είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν άνθρωποι που κέρδισαν πρωταθλήματα και δεν δούλεψαν σκληρά γι’ αυτό. Εμείς δουλέψαμε σκληρά και δεν τα καταφέραμε, όμως νιώθω μεγάλη ανταμοιβή από την προσπάθεια που κατέβαλα για να μπορέσω να είμαι ανταγωνιστικός».

Μέχρι το τέλος μετριόφρων, ο απόλυτος πλέι μέικερ, δεν θεώρησε ποτέ τον εαυτό του ως τη βεντέτα της ομάδας: «Ο Μαλόουν ήταν ο καλύτερός μας παίκτης για 18 χρόνια. Τραβούσε μεγάλο μέρος της προσοχής από πάνω μου ευτυχώς…» για να συνεχίσει: «Στις ομάδες που έπαιξα, στα 30 χρόνια που ασχολήθηκα με το μπάσκετ, ποτέ δεν ήμουν ο καλύτερος παίκτης. Μια χρονιά μόνο έφτασα κοντά, όταν οι δύο καλύτεροι παίκτες μας τραυματίστηκαν κι έχασαν όλο το υπόλοιπο της σεζόν».

Μόνο που δεν ήταν ακριβώς έτσι Τζον… Στο δεύτερο μέρος του αφιερώματος, θα μιλήσουμε με αριθμούς, θα δούμε τα απίστευτα ρεκόρ του Στόκτον, τη μεγαλειώδη καριέρα και τη συνεργασία του με τον Μαλόουν στο απόλυτο δίδυμο συμπαικτών, συνεργασία η οποία γέννησε και την πιο συχνή φράση στην ιστορία της αναμετάδοσης αγώνων μπάσκετ…

by Rasheed.

7 σχόλια:

Panayiotis είπε...

ωραίο αφιέρωμα σε ενα τόσο μεγαλο αθλητή. Πραγματικά αξεπέραστος . Old school ακόμα και για την εποχή του με μυαλό όμως ενός πραγματικού playmaker. Το στύλ που λείπει στις σημερινές ομάδες. Παρέα με τον Χόρνασεκ είναι για μένα από τα πιο πειθαρχημένα άψογα γκαρντ που γέννησε ποτέ το άθλημα. Respect στον John . (αναμένω την συνέχεια )

Aris είπε...

Παίκτης - ίνδαλμα για πολλούς λόγους.
Μπράβο παιδιά για το αφιέρωμα.
arisff

Ανώνυμος είπε...

Και προσωπικά τον θεωρώ ακόμα και αν τους συγκρίνουμε καλύτερο από τον Magic. Μπορεί τα 3 πρώτα του χρόνια να μην ήταν τόσο καλά αλλά μετά..

Aris είπε...

Προσωπικά δε θα έκανα ποτέ σύγκριση με το Μάτζικ. Συν τοις άλλοις ο Μάτζικ ήταν τόσο ψηλός που αυτό έδινε άλλη διάσταση στο παιχνίδι του. Κάπου διαβάζω ότι ανήκει (σήμα κατατεθέν) στην ημι-κατηγορία του point forward.

Μια άλλη σύγκριση θα ήθελα να κάνω, ή για την ακρίβεια να ζητήσω να κάνετε εσείς σε ένα σύντομο σχόλιο (αν σας είναι εύκολο). Το 1992, στα πλάνα της Dream Team ήταν ο Isiah Tomas, όμως λόγω της κόντρας με το Jordan, αποκλείστηκε από την ομάδα (εκτός αν ξέρετε κάτι διαφορετικό). Τη θέση του πήρε ο Stockton. Αν ο Tomas δεν είχε προηγούμενα με το Jordan, ποιος θα έπαιζε στη Dream Team του 92; Ο Stockton ήταν καλύτερος, ούτως ή άλλως;

arisff

(ΥΓ. Μη μου πείτε ότι "είναι υποκειμενικό αυτό" κλπ. Προφανώς είναι! :P
Την -υποκειμενική- άποψη σας θέλω, ακόμα κι αν διαφωνείτε και μεταξύ σας!)

Τὰ εἰς ἑαυτὸν είπε...

Koρυφαίος! Άλλος ένας μεγάλος είπε αντίο από τα παρκέ. Το κοντό σορτσάκι, όλα τα λεφτά!

Age of Basketball είπε...

Μεγάλος παίκτης. Arisff ο Μάτζικ είναι ο μόνος παίκτης στην ιστορία του μπάσκετ που μπορούσε να κυριαρχήσει του αντιπάλου του παίζοντας και στις 5 θέσεις στο παρκέ από πλέι μέικερ ως σέντερ. Στο άρθρο αναφέρω ότι ο Στόκτον είναι ο καλύτερος "καθαρός" πλέι μέικερ.

Για τον Τόμας, θα τα πούμε, να ρωτήσουμε και τους άλλους ποιον προτιμούν. Πάντως, το 1992 ο Τζόρνταν είχε ασκήσει βέτο, ή αυτός ή ο Τόμας. Το σωστό θα ήταν να είναι και οι δύο (Τόμας, Στόκτον), ο τραυματισμός έλεγε ότι ο Στόκτον θα έμενε απ' έξω (είχε σπάσει το πόδι του). Βέβαια, το σωστό θα ήταν να ήταν και ο Ντομινίκ στη θέση του Λέτνερ, αλλά το NBA, έκανε άνοιγμα... στο κολέγιο.
Rasheed.

Aris είπε...

Το κατάλαβα Rasheed -και συμφωνώ, στον παραπάνω ανώνυμο (18.20) αναφερόταν το σχόλιο περί σύγκρισης Στόκτον-Μάτζικ.

Διπλωματική η απάντηση σου :P
Ευχαριστώ πάντως.
arisff