"Do or Die" την Τετάρτη...

Το Μαρούσι κέρδισε και πλέον η σειρά με τον Άρη θα οδηγηθεί σε 5ο παιχνίδι στο Αλεξάνδρειο. Εκεί ο Άρης είναι το φαβορί, αλλά ο Άρης θα έχει και την πίεση του αποτελέσματος. Αυτή πάει πακέτο με τον κόσμο. Όχι ότι οι οπαδοί των «κιτρίνων» θα τους πιέσουν στο ματς, ποτέ δεν το κάνουν, αλλά το θέμα είναι πώς θα είναι η ψυχολογία των παικτών. Απ’ την άλλη το Μαρούσι, θα είναι πιο χαλαρό. Οι παίκτες δεν ξέρουν πού θα παίζουν του χρόνου, δεν ξέρουν καν αν θα υπάρχει η ομάδα, ενώ υπάρχουν και προβλήματα τραυματισμών. Όμως, μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει και ο μπασκετικός εγωισμός. Όταν παίζεις το ματς της χρονιάς, δεν σκέφτεσαι ούτε συμβόλαια, ούτε τίποτα. Σκέφτεσαι μόνο το τώρα. Ανοικτό σε κάθε αποτέλεσμα το παιχνίδι, με τον Άρης προφανώς να έχει μικρό πλεονέκτημα. Άλλωστε, για να βρεθεί σε αυτή τη θέση στους μικρούς τελικούς πάλευε όλο το χρόνο να τερματίσει 3ος.

Όσοι είδαν τον αγώνα του Σαββάτου στην τηλεόραση θα πρέπει να τον διασκέδασαν πάρα πολύ και όσοι είχαν την τύχη (ή τη σκέψη, ανάλογα με το πού μένουν) να πάνε στο κλειστό του Αγίου Θωμά, το διασκέδασαν ακόμη περισσότερο. Ο αγώνας ήταν ο ορισμός των πλέι οφς: μάχες σώμα με σώμα, «ξύλο» στις δύο ρακέτες, νεύρα, χτυπήματα πέραν των επιτρεπομένων, αντιχτυπήματα… εκδίκησης, καλό μπάσκετ και… ελληνικά, αντρικά πλέι οφς.

Σίγουρα, άλλο ένα παιχνίδι-διαφήμιση για το ελληνικό πρωτάθλημα. Μένει να δούμε αν και το τέλος της σειράς θα είναι τόσο θεαματικό.

Ο Σούλης Μαρκόπουλος μετά τον αγώνα είπε: «Ο Άρης έχει 4 ξένους που μπορούν να παίξουν σε οποιαδήποτε ομάδα της Ελλάδας, εκτός ίσως του Μπετς που μπορεί να παίξει παντού πλην μάλλον Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού». Σας ορκίζομαι ότι εγώ… δεν του είχα πει να τα πει αυτά. Μόνος του το έκανε, αλλά είπε ουσιαστικά αυτό που λέω όλη τη σεζόν για τους ξένους του Άρη (από το Φλεβάρη που ήρθε και ο Ράιτ). Βέβαια, η διαφορά μας είναι ότι εγώ πιστεύω πως και ο Μπετς μπορεί να παίξει εύκολα στους «αιώνιους». Κι έχω και ιδέες για το σε ποιων τη θέση…

Μιας και το έφερε η κουβέντα στον Μπετς, στο παιχνίδι του Σαββάτου ήταν σε δεύτερο ρόλο, πίσω από τον απίστευτο και πάλι Νέλσον (έλεγα στην αρχή της χρονιάς… όταν ξεπεράσει πλήρως τον τραυματισμό του, θα δείτε ότι ο Άρης πήρε παίκτη που δεν έρχεται σε ομάδες τέτοιου επιπέδου, δηλαδή εκτός Ευρωλίγκας. Τότε πολλοί είχαν σπεύσει να μου πουν ότι… δεν ήξερα μπάσκετ γιατί υποστήριζα τον «τελειωμένο». Τώρα;). Όμως, και πάλι η υπεροχή του Μπετς ήταν εμφανής. Ο Γλυνιαδάκης από το δεύτερο δεκάλεπτο είχε εκνευριστεί αρκετά και στη συνέχεια αρκετές φορές… του την «έσκαγε» του Εγγλέζου πάνω στα νεύρα του. Ο Μπετς κέρδισε 7 φάουλ και εκτέλεσε 14 βολές, που σημαίνει απλά ότι όποτε έπαιρνε την μπάλα στο καλάθι και κέρδιζε φάουλ, πήγαινε στη γραμμή. Τελείωσε τον αγώνα με 15 πόντους και 8 ριμπάουντ επίσης, για να δείξει για άλλη μια φορά ότι είναι ο μεγάλος πρωταγωνιστής της σειράς και ο αναπάντητος γρίφος για τον Μαρκόπουλο.

Ο Άρης πήρε 19 επιθετικά ριμπάουντ, 12 περισσότερα από το Μαρούσι και με αυτά έμεινε στη διεκδίκηση της μάχης ως το τέλος. Πάντως, κατά τα άλλα ήταν μέτριος, δεν μπόρεσε να βραχυκυκλώσει το μυαλωμένο Μαρούσι (μόλις 5 λάθη σε όλο το ματς) και δεν έπαιρνε σκορ από την περιφέρεια πλην Τσαλδάρη. Στο Αλεξάνδρειο, πάντως, το παιχνίδι θα είναι τελείως διαφορετικό και από τις δύο πλευρές.

Από το Μαρούσι αξίζει να ξεχωρίσουμε τον Κώστα Χαραλαμπίδη που με τα σουτ του έκανε τη διαφορά, αλλά κυρίως με το μυαλό του στην οργάνωση του αγώνα. Οι 8 ασίστ είναι απλώς ένα μέρος της βοήθειας που πρόσφερε στην ομάδα του. Μαζί του κι ο Κώστας Καϊμακόγλου με 8/9 δίποντα.

Και για να κλείσουμε με κάτι πιο… ελαφρύ: ένας από τους ανθρώπους του Αμαρουσίου που είναι επιφορτισμένοι με δουλειές εντός του γηπέδου, εμφανίστηκε στο κλειστό με φανέλα που έγραφε πίσω: «Πλέι οφ 2008» και από κάτω «Άρης-Μαρούσι 61-72». Εννοείται χωρίς να το έχει πει σε κανέναν, στην προσπάθειά του, απ’ ότι κατάλαβα να πικάρει τους «αρειανούς», αλλά και να ανεβάσει τους δικούς του. Οι οπαδοί του Άρη δεν το πήραν είδηση, γιατί μόλις τον είδαν οι οπαδοί… του Αμαρουσίου άρχισαν να τον βρίζουν για να βγάλει την μπλούζα, ενώ το ίδιο έκαναν και οι παίκτες της ομάδας που ήταν εκτός δωδεκάδας. Τελικά, λίγο μετά την έναρξη του ματς, τον ανάγκασαν να την φορέσει… ανάποδα, ώστε να μην φαίνεται η έμπνευση που είχε. Πιθανότατα δεν έχει αντιληφθεί ότι η Ελλάδα… δεν είναι έτοιμη ακόμη για τέτοιες πλάκες…

by Rasheed.

Κάνε μια ευχή...

Πόσες φορές στη ζωή ζητάς κάτι και σου δίνεται; Πόσες φορές θες μια δεύτερη ευκαιρία και την έχεις; Όχι, σκεφτείτε το. Πόσες φορές έχετε πει… «εύχομαι να είχα την ευκαιρία να το ξανακάνω, θα τα έκανα όλα διαφορετικά» και σας έχει δοθεί δεύτερη ευκαιρία. Μάλλον οι περισσότεροι θα απαντήσουν «ποτέ» σε αυτή την ερώτηση. Στην πραγματικότητα, αυτή η ευχή είναι που βασανίζει σχεδόν όλους τους ανθρώπους. Να είχαν μια δεύτερη ευκαιρία να ξαναζήσουν κάτι, τώρα που ξέρουν ότι ο τρόπος που το αντιμετώπισαν την πρώτη φορά δεν τους βγήκε σε καλό. Στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα, που λέμε…

Ε, λοιπόν, κάποιος είχε την τύχη να του δοθεί δεύτερη ευκαιρία. Και μπορεί να μην έκανε το τέλειο, αλλά άλλαξε την αντίδραση της πρώτης φοράς και ύστερα, έστω με καθυστέρηση, δικαιώθηκε.

Ο λόγος για τον Σταν Βαν Γκάντι. Είχαμε αναφερθεί την προηγούμενη φορά στα λόγια του «εύχομαι να είχα ξανά τη δυνατότητα να μαρκάρω την τελευταία φάση. Θα το έκανα τελείως διαφορετικά» μετά το 96-95 των Καβαλίερς στο 2ο τελικό όταν με ένα δευτερόλεπτο δέχτηκε τρίποντο από τον ΛεΜπρον.

Η ευχή του Βαν Γκάντι, λοιπόν, έγινε πραγματικότητα, πράγμα που μας κάνει να αναρωτηθούμε εύγλωττα… αν θα έπρεπε να έχει ευχηθεί κάτι άλλο, καλύτερο! Δύο τελικούς μετά, στον 4ο, ο Λιούις σκοράρει τρίποντο με 4 δευτερόλεπτα για το τέλος για το 100-98 των Μάτζικ. Οι Καβαλίερς παίρνουν τάιμ άουτ και ο Βαν Γκάντι βλέπει déjà vu. Είχε ευκαιρία, ο ΛεΜπρον κλείστηκε από τον Πιετρούς έτσι ώστε να μην σουτάρει τρίποντο, πήγε να κάνει μπάσιμο… έμπλεξαν τα μπούτια τους, φάουλ, βολές και παράταση. Εξιλέωση για τον Βαν Γκάντι; Ναι, αφού στην παράταση η ομάδα του κέρδισε με 2 πόντους. Βέβαια, επειδή η μοίρα παίζει περίεργα παιχνίδια, στο τέλος της παράτασης ήμασταν στο 116-114 και με 3 δευτερόλεπτα οι Καβαλίερς είχαν την μπάλα. Όμως, δεν είχαν τάιμ άουτ και η επαναφορά έγινε από τη μία πλευρά του γηπέδου στην άλλη. Ο Τζέιμς με 2 παίκτες πάνω του φυσιολογικά αστόχησε, ενώ στην αμέσως προηγούμενη φάση, πάλι βγήκε και πήρε την μπάλα και σούταρε τρίποντο για να μειώσει στον πόντο. Αλλά ο Βαν Γκάντι είχε ήδη… εξιλεωθεί.

Τα φετινά πλει οφς έχουν αρχίσει να έχουν αγωνία πλέον, αλλά μοιάζουν κάτω του μετρίου όσον αφορά το μπάσκετ που παίζεται. Γι’ αυτό και στις Η.Π.Α. είναι τόσες πολλές οι φωνές που αμφισβητούν το επίπεδο των ομάδων που είναι εδώ και μαζί με αυτές και το επίπεδο της λίγκας.

Την αρχή έκανε ο Μπραντ Ντόχερτι, που εν ολίγοις… άδειασε τους σημερινούς Καβαλίερς, λέγοντα ότι οι δικοί του (του 1987-92) θα τους κέρδιζαν κάθε μέρα! Μεταξύ μας, δίκιο έχει ο Ντόχερτι, που αιτιολόγησε τα όσα είπε λέγοντας ότι τότε οι Καβαλίερς είχαν ομάδα αστέρων, ενώ σήμερα έχουν τον Τζέιμς και ρολίστες, ενώ οι συμπαίκτες του είναι σίγουρος ότι θα έκλειναν και τον Τζέιμς. Για όσους… είναι άλλης γενιάς, οι τότε Καβς είχαν Λάρι Νανς, Μαρκ Πράις, Χοτ Ροντ Ουίλιαμς, Κρεγκ Έλο και Ρον Χάρπερ για αστέρια μαζί με τον Ντόχερτι.

Σα να μην έφτανε το… χτύπημα από μέσα που δέχτηκαν οι Καβαλίερς, ήρθε λίγες μέρες αργότερα ο απόλυτος σχολιαστής του NBA, Τσαρλς Μπάρκλεϊ, να πει ότι στην εποχή του οι ομάδες έπαιζαν σοβαρά πλέι οφς και έδιναν πραγματικές μάχες, ενώ φέτος οι παίκτες… μόνο χαϊδεύονται. Βέβαια, ο σερ Τσαρλς χαρακτήρισε τα χάδια… αθώα, μάλλον για να μην τον παρερμηνεύσουμε ότι μιλάει για σεξουαλική παρενόχληση στις ρακέτες, καθώς θεωρεί ότι οι παίκτες είναι… «κυρίες».

Πάντως, το NBA έχει δεχτεί μεγάλο πλήγμα. Η μετάβαση από την περασμένη γενιά σε αυτή έγινε πολύ σκληρά, καθώς οι σταρ του σήμερα δεν έχουν την αίγλη αυτών του παρελθόντος. Αν προσέξετε, δεν είναι τυχαίο που όλο οι λάτρεις του NBA το θεωρούν τώρα πιο φτωχό από ποτέ. Τους Ράσελ, Τσάμπερλεν, Τζαμπάρ διαδέχτηκε η γενιά των Μάτζικ, Μπερντ, Έρβινγκ, μετά οι Τζόρνταν, Γιούιν, Μπάρκλεϊ, Μαλόουν, Ολάζουον, Πίπεν, Ντρέξλερ, Ρόμπινσον (κ.α., στην πιο πλούσια φουρνιά αστέρων) για να φτάσουμε στους τωρινούς που υπολείπονται σε λάμψη και αναγνώριση όλων των προηγούμενων. Παρότι έχουν από πίσω τους πολύ μεγαλύτερη διαφήμιση και προώθηση, τα ελαττώματά τους (ως παίκτες) είναι εκείνα που κάνουν τον περισσότερο κόσμο να αναπολεί τα παλιά. Με τον Σακίλ Ο’ Νιλ να είναι ουσιαστικά ο τελευταίος εκείνης της γενιάς (ή τουλάχιστον ο πιο κοντινός), το NBA είναι σε κρίση ταυτότητας. Και φέτος φαίνεται πιο πολύ από ποτέ. Μένει να δούμε αν όντως από εδώ και πέρα πηγαίνουμε μόνο προς την… αποθεοποίηση του αμερικανικού μπάσκετ και την εξίσωσή των παικτών του με τους υπόλοιπους, ή αν απλώς είναι μια καμπή και όλα θα φτιάξουν. Ίσως πρέπει να ζητήσουν από τον Βαν Γκάντι να κάνει… άλλη ευχή.

by Rasheed.

Μιλώντας για... μπάσκετ

Το αναμενόμενο έγινε στον τρίτο τελικό. Μπορεί πολλοί να… μπερδεύτηκαν με τη διαφορά του δεύτερου, αλλά το λογικό ανάμεσα σε δύο ισοδύναμες ομάδες είναι να έβγαινε άσος το παιχνίδι. Όπως κι έγινε. Το τελικό 74-70 δεν αντικατοπτρίζει πλήρως την εικόνα του ματς για να λέμε την αλήθεια. Αν εξαιρέσουμε τα πρώτα 6,5 λεπτά της δεύτερης περιόδου, ο Ολυμπιακός στο υπόλοιπο παιχνίδι ήταν αρκετά καλύτερος, κάτι που μετά είπε και ο Ομπράντοβιτς.

Αν προσέξατε είναι η πρώτη φορά που ξεκίνησα με τον αγώνα. Στο ΣΕΦ έπεσαν μερικά αντικείμενα (ανάμεσά τους ένα γυάλινο τασάκι μετά το τέλος του ματς προς τους διαιτητές!), αλλά η κατάσταση για πρώτη φορά στους τελικούς ήταν ήρεμη. Ελπίζω να γίνει το ίδιο και στο ΟΑΚΑ τη Δευτέρα, ώστε και τότε να αρχίσουμε με τα του αγώνα. Βέβαια, έξω από το ΣΕΦ τα πράγματα ήταν και πάλι άσχημα, αλλά ας καταφέρουμε να σταματήσουμε τους αλήτες μέσα στα γήπεδα και μετά ασχολούμαστε και με τους περιβάλλοντες χώρους…

Ο Ολυμπιακός μετά από ένα πολύ κακό πρώτο τετράλεπτο, στο οποίο φάνηκε ότι βγήκε όλη η πίεση των ημερών και τα όσα έχει βιώσει η ομάδα άνοιξε λογαριασμό με τον Γκριρ από τη γωνία. Μέχρι εκείνη την ώρα, ο Παναθηναϊκός δεν μπόρεσε να εκμεταλλευτεί τις άστοχες (αλλά σωστές) επιλογές των «ερυθρόλευκων» (που έκλεισαν το πρώτο δεκάλεπτο αλάνθαστοι) και το σκορ ήταν μόνο 0-2. Οι «πράσινοι» αν και θα έπρεπε να ήξεραν ότι με ένα δυνατό ξεκίνημα θα έκοβαν τα πόδια στον Ολυμπιακό, ουσιαστικά με τις 3 λάθος πάσες που σήμαναν ισάριθμες χαμένες επιθέσεις επέτρεψαν στον Ολυμπιακό να καθαρίσει το μυαλό του και να βρει χρόνο να ηρεμήσει.

Χαρακτηριστικές της ψυχολογίας των «κόκκινων» είναι οι δύο τάπες που δέχτηκε σε ισάριθμες προσπάθειες ο Γιάννης Μπουρούσης στο ξεκίνημα. Βέβαια, ο Μπουρούσης δεν μπόρεσε σε καμία στιγμή να ξεπεράσει το ψυχολογικό βάρος και να μπει στο ματς, όντας εμφανώς ο πιο επηρεασμένος παίκτης της ομάδας. Έτσι στα 4 λεπτά ανομβρίας του Ολυμπιακού, ο Παναθηναϊκός απάντησε με δική του ξηρασία για 5:10 λεπτά. Μετά από αυτό η πρώτη περίοδος ήταν… μονόπλευρη, αφού στα 6 λεπτά μέχρι το τέλος της το σκορ ήταν 22-8 για τον Ολυμπιακό. Πολύ μεγάλο ρόλο έπαιξε και η αντίδραση του κόσμου που δεν αποδοκίμασε την ομάδα στο πρώτο τετράλεπτο, δείχνοντας… ανέλπιστη (για τους παίκτες) υπομονή. Μιλώντας μετά το ματς με ανθρώπους της ομάδας το είπαν ξεκάθαρα ότι ευγνωμονούν τον κόσμο οι παίκτες, επειδή… περίμενε να δει τι θα γίνει.

Το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός είχε μπει με καθαρό μυαλό επιβεβαιώθηκε και από το ότι το πρώτο λάθος του στο ματς το έκανε στο 13ο λεπτό. Όμως, το αντίθετο της πρώτης περιόδου ακολούθησε στην αρχή της δεύτερης. Μονόπλευρο… από την άλλη πλευρά το ματς, καθώς Παναθηναϊκός έτρεξε ένα 13-1 για να ισοφαρίσει τον αγώνα δείχνοντας σαφώς καλύτερος απ’ ότι στην αρχή. Οι «πράσινοι» είχαν αφυπνιστεί, οι «ερυθρόλευκοι» μόλις είχαν μάθει ότι δεν θα ξαναπαίξει ο Παπαλουκάς και ήταν επηρεασμένοι, τα σουτ δεν έμπαιναν και το ματς γύρισε.

Όμως, ουσιαστικά ως εκεί. Η διαφορά των δύο ομάδων ήταν στη διάθεση και το πάθος. Ο Ολυμπιακός είχε πολύ περισσότερο, τόσο ώστε να ξεπεράσει τα άθλια ποσοστά του, τα οποία αντικατόπτριζαν την κάκιστη ψυχολογία του. Οι «ερυθρόλευκοι» είχαν 16/50 δίποντα και αν σκεφτεί κανείς πόσα από αυτά ήταν είτε λέι απ είτε σουτ από τα… 2-3 μέτρα, το 32% είναι παράλογο. Η κακή ψυχολογία φάνηκε σε αυτό αλλά και στις 9/19 βολές με τις οποίες ξεκίνησαν το ματς. Απ’ την άλλη το πάθος φάνηκε στα 20 επιθετικά ριμπάουντ (αριθμός τεράστιος) και η θέληση για τη νίκη στην πολύ καλή απόδοση στην τέταρτη περίοδο. Εκεί ο Ολυμπιακός είχε 10/12 βολές, αλλά και σερί 8-0 όταν το ματς ήταν στην κόψη του ξυραφιού. Το 63-66 έγινε 71-66 και ουσιαστικά εκεί τελείωσε ο αγώνας.

Ο Ολυμπιακός κέρδισε πολλά από το παιχνίδι: πίστη, αυτοπεποίθηση, λίγη ηρεμία και λίγη αξιοπρέπεια. Οι παίκτες του δηλαδή, γιατί επιμένω ότι μόνο αυτοί ευθύνονται για ό,τι έγινε στο δεύτερο ματς. Ο Παναθηναϊκός απ’ την άλλη, ουσιαστικά δεν έχασε τίποτα. Ο Τσαρτσαρής είπε μια αλήθεια μετά το ματς: «Πριν τη σειρά κανείς δεν περίμενε να κερδίσουμε 2 φορές στο ΣΕΦ. Το ματς στο ΟΑΚΑ πρέπει να πάρουμε». Αν έχασαν κάτι οι «πράσινοι» είναι μόνο λίγους πόντους στο μομέντουμ, αλλά και ότι πλέον ο Ολυμπιακός θα έχει μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση στο ΟΑΚΑ απ’ όση είχε στο δεύτερο ματς.

Αν κοιτάξουμε λίγο τους πρωταγωνιστές του αγώνα, θα δούμε ότι από τον Ολυμπιακό ο Τσίλντρες συνεχίζει να είναι απίστευτος στα παιχνίδια του ΣΕΦ. Ο Γκριρ πέτυχε το… πρώτο του σουτ στη σειρά (είχε μόλις ένα λέι απ και 0/11 σουτ ως τώρα) και βοήθησε την ομάδα του, ο Τεόντοσιτς κλήθηκε να φορέσει τα παπούτσια του Παπαλουκά και το 5/1 που είχε σε ασίστ/λάθη βοήθησε την ομάδα, ο Βούισιτς ήταν αρκετά καλός, ενώ ο Πρίντεζης μπορεί πλέον να περηφανεύεται ότι έπαιξε πάρα πολύ καλά σε ένα ντέρμπι (11 πόντοι, 11 ριμπάουντ), καθώς μέχρι τώρα δεν το είχε κάνει. Κάτι άλλο; Ναι. Ο Ολυμπιακός έκανε ένα απίστευτα σοβαρό και μυαλωμένο παιχνίδι, στα μέτρα ακριβώς αυτού που ξέρω ότι ζητούσε ο Γιαννάκης από τους παίκτες. Η στατιστική λέει 6 λάθη, αριθμός μηδαμινός για τέτοιο αγώνα, ενώ με μια πιο προσεκτική ματιά βλέπουμε ότι οι «ερυθρόλευκοι» έβγαλαν ολόκληρη την πρώτη και την τέταρτη περίοδο χωρίς κανένα λάθος!

Ο Παναθηναϊκός στηρίχτηκε ουσιαστικά σε τρεις παίκτες. Ο Πέκοβιτς ήταν εκεί όποτε η μπάλα ακουμπούσε πάνω του, ο Μπατίστ βοήθησε αλλά με παράλογα πολλά λάθη για ψηλό παίκτη, ο Διαμαντίδης μπήκε «καυτός» στο ματς, αλλά στο δεύτερο ημίχρονο ήταν σαν να είχε… κατεβάσει ασφάλειες. Χαρακτηριστικό ότι δεν έβαλε ούτε έναν πόντο στο διάστημα αυτό. Ξεχνάω κάποιον; Πλάκα κάνετε; Όταν το ματς έφτασε εκεί που… ξεχωρίζουν οι άντρες όπως λένε και οι Αμερικάνοι, ο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους ήταν ο μόνος που φώναξε «παρών». Ο Σάρας είχε 10 από τους 16 πόντους του Παναθηναϊκού στην τελευταία περίοδο, το εξωφρενικό τρίποντο που έκανε όλο το ΣΕΦ να αναφωνήσει… «πωωωω» στο 71-69 και γενικώς ήταν ο μόνος που δεν φοβόταν να σουτάρει στο τέλος.

Μέτριο παιχνίδι από τους Σπανούλη, Νίκολας, κακός ο Τσαρτσαρής, δεν δοκίμασε από κοντά ο Φώτσης (2/6 τρίποντα και 0/1 δίποντο, αλλά 8 ριμπάουντ), ίσως ξεχάστηκε στον πάγκο ο Περπέρογλου (6 λεπτά) δεδομένης της απόδοσης των δύο πρώτων, ενώ εκτός κλίματος τελείως ήταν ο Σάκοτα όσο έπαιξε. Με το που μπήκε μάλιστα, ο Ολυμπιακός πήρε δύο επιθετικά ριμπάουντ μετά από βολές και από την πλευρά του. Οι ευκαιρίες σε αυτό το επίπεδο είναι ελάχιστες, οπότε ή τις πιάνεις από τα μαλλιά ή πρέπει να παίξεις αλλού.

Εν αναμονή του τέταρτου τελικού, λοιπόν, τη Δευτέρα, με την ευχή να δούμε μόνο μπάσκετ και να μη γράφουμε για τίποτε άλλο.

by Rasheed.

Μπετς Σόου!

Ο Άρης με μια χορταστική... αυτοκρατορική εμφάνιση και με τον κόσμο του στο πλευρό του να δημιουργεί απίστευτη ατμόσφαιρα (ας πάρουν αυτούς τους Αρειανούς σε ΣΕΦ και ΟΑΚΑ να παρακολουθήσουν μόνο αυτοί τους τελικούς ως επιβράβευση) διέλυσε το Μαρούσι με 82-57. Η διαφορά των 25 πόντων δεν αλλάζει τίποτα στην ισορροπία της σειράς, καθώς οι δύο ομάδες είναι ουσιαστικά ισοδύναμες. Ό,τι έγραφα και μετά το ντέρμπι, αλλά τότε πέφτουν πάνω σου να σε φάνε γιατί οι περισσότεροι δεν μπορούν να βγάλουν τον οπαδισμό από την κριτική, το λέω και τώρα: ένα ματς μπορεί να ξεφύγει, ένα ματς ανάμεσα και στις πιο ισορροπημένες ομάδες. Τα παραδείγματα πολλά.

Ο αγώνας της Τετάρτης είναι τρανή απόδειξη. Το Μαρούσι είχε επιθετική δυστοκία, είχε την ατυχία με τον τραυματισμό του Μαυροκεφαλίδη και του Μαυροειδή και έχασε την επαφή με το σκορ. Μετά οι παίκτες του απογοητεύτηκαν και η διαφορά μεγάλωσε για τον Άρη που έκανε το 2-1.

Η σειρά πάει στον Άγιο Θωμά και τα καλά νέα για τον Άρη είναι ότι αυτό είναι το πρώτο παιχνίδι στο οποίο οι παίκτες του θα παίξουν πραγματικά χαλαροί. Τι εννοώ; Στο 1-0 δεν είσαι ποτέ χαλαρός, στο 2-1 είσαι. Έχεις επιβεβαιώσει δύο φορές την έδρα σου, νιώθεις την ασφάλειά της για το 5ο παιχνίδι και ξέρεις ότι δεν έχεις τίποτα να χάσεις. Άρα, έχεις τις περισσότερες πιθανότητες για το διπλό και το κλείσιμο της σειράς. Αν με ρωτάτε, πάντως, θεωρώ ότι η σειρά θα πάει σε 5 παιχνίδια. Υπάρχει αστερίσκος σε αυτό; Ναι, η απόδοση 2-3 παικτών του Αμαρουσίου. Δεν θα πω ονόματα, ούτε θα μιλήσω συγκεκριμένα, αλλά μια ματιά στη στατιστική δεν λέει ψέματα. Αναφέρομαι στην απόδοσή τους σε σχέση με τα προβλήματα της ομάδας και στο αν μπορούν να συγκεντρωθούν στο ματς.

Στο Αλεξάνδρειο, ο Άντριου Μπετς έδωσε άλλη μία μεγάλη παράσταση. Οι φίλοι του Άρη πλέον, ακόμη κι αυτοί που είχαν αρχικά αμφιβάλλει (όταν έγραφα εδώ ότι ο Μπετς θα βοηθήσει πάρα πολύ μόλις βρει πατήματα γιατί είναι 6 μήνες εκτός αγώνων), ξέρουν ότι στη ρακέτα τους έχουν ένα γίγαντα. Ο Μπετς είχε 16 πόντους, 9 ριμπάουντ, 6 κερδισμένα φάουλ και 2 κλεψίματα με 7/7 δίποντα. Τι άλλο να ζητήσεις από το σέντερ σου; Με τον Νέλσον δίπλα του (αν ο Άρης βγει Ευρωλίγκα πρέπει οπωσδήποτε να ξεκινήσει το στήσιμο της ομάδας από αυτόν), ο Μπετς και ο Άρης κυριάρχησαν στη ρακέτα. Στην περιφέρεια ο Ράιτ ήταν καλός, ο Γκάβελ (που έμεινε και τα 20 λεπτά του πρώτου ημιχρόνου στο παρκέ) καταπληκτικός. Ηλιάδης και Τσαλδάρης έμειναν στη μετριότητα του τελευταίου καιρού για άλλη μια φορά, αλλά αυτό δεν κόστισε στον Άρη. Πάντως, δίνει τροφή για σκέψη για τον καλοκαιρινό σχεδιασμό.

Ο Άρης είναι αυτή τη στιγμή ακριβώς στην αντίθετη κατάσταση από το Μαρούσι. Αναφέρομαι μόνο αγωνιστικά. Έχει 4 ξένους οι οποίοι είναι τόσο μεγάλης αξίας που μπορούν να τον οδηγήσουν σε πολύ καλή πορεία στην Ευρωλίγκα της επόμενης περιόδου. Αλλά θέλει προσθήκες στο ελληνικό του στοιχείο.

Το Μαρούσι στο ματς έμοιαζε χωρίς οδηγό. Ο Κις ήταν πολύ μέτριος και δεν είχε σκορ, η μπάλα δεν περνούσε σωστά στη ρακέτα, ο Μαυροκεφαλίδης ήταν σε άσχημη μέρα και ο Μαρκόπουλος είδε τους παίκτες του να παρατάνε το ματς μετά το 32΄-33΄. Πάντως, ας μην μας ξεγελάσει αυτή η εικόνα. Στον Άγιο Θωμά από 0-0 θα ξεκινήσει το ματς και ο Άρης θα πρέπει να εμφανιστεί εξίσου καλός για να κερδίσει και να κλείσει τη σειρά χωρίς το άγχος του 5ου ματς. Απ’ την άλλη το Μαρούσι θα έχει όλο το άγχος του κόσμου στο 4ο παιχνίδι, αλλά αν μπορέσει να κερδίσει θα είναι πιο χαλαρό από τον Άρη στο Αλεξάνδρειο. Αυτό γιατί θα ξέρει ότι είναι αουτσάιντερ και δεν θα έχει και το βάρος του κόσμου. Σε κάθε περίπτωση, το ξαναλέω, η σειρά αυτή μας αρέσει πολύ ως τώρα και ελπίζουμε το φινάλε της να είναι αντάξιο της αρχής της.

by Rasheed.

Δεν είναι κακό...

Με τους τελικούς και την καφρίλα έχουμε καιρό να τα πούμε για το NBA που πλησιάζει στο τέλος του. Οι Λέικερς τα έχουν βρει μπαστούνια με τους Νάγκετς σε μια σειρά που από τα 4 παιχνίδια μόνο μία ομάδα έχει μία φορά βάλει κάτω από 100 πόντους (δηλαδή…97) και τις άμυνες να θριαμβεύουν. Οι Καβαλίερς τα έχουν βρει ακόμη πιο μπαστούνια με τους Μάτζικ που έκλεψαν το πλεονέκτημα έδρας (όπως οι Νάγκετς) αλλά μετά δεν το έχασαν (όπως οι Νάγκετς). Βέβαια, όταν διαβάζετε αυτές τις σειρές μπορεί και να το έχουν πάρει πίσω οι Καβαλίερς το πλεονέκτημα.

Για το επίπεδο των τεσσάρων ομάδων δεν έχει νόημα να μιλήσουμε, αρκεί να πούμε ότι στη μία βασικός παίζει ο Βαρεζάο (όχι που δεν θα το έλεγα). Πάντως, το καλύτερο υλικό απ’ όλες το έχει το Ντένβερ, αν κοιτάξουμε και το βάθος του πάγκου.

Στο Κλίβελαντ ψάχνουν να βρουν τι έφταιξε και η ομάδα που δεν έχανε με τίποτα στην έδρα της, τώρα κυνηγάει εκτός έδρας νίκη για να σωθεί. Μάλιστα, από καθαρή τύχη δεν είναι αυτή τη στιγμή στο 0-3 από τους Μάτζικ, καθώς στο δεύτερο παιχνίδι, η άμυνα που έφτιαξε ο Βαν Γκάντι για την τελευταία φάση είναι επιπέδου παιδικής χαράς και κάτω. Ο Τζέιμς σουτάρει ανενόχλητος με τον Τούρκογλου 2 μέτρα μακριά να… μαρκάρει το ντράιβ γιατί θα μπορούσε σε 1 δευτερόλεπτο να διακτινιστεί από τα 8 μέτρα στη μπασκέτα για λέι απ ο ΛεΜπρον. Το «εύχομαι να είχα ξανά τη δυνατότητα να μαρκάρω την τελευταία φάση. Θα το έκανα τελείως διαφορετικά» που είπε ο Βαν Γκάντι μετά τον αγώνα, τα λέει όλα και μάλιστα εύγλωττα.

Πάντως, μπορεί ο Τζέιμς να έχει τρομερούς μέσους όρους (σε αριθμητικές τιμές) αλλά στη σειρά με το Ορλάντο βάζει σχεδόν 42 πόντους με 27 σουτ εντός παιδιάς και 15 βολές ανά αγώνα. Κατόρθωμα είναι και πάλι, δεν λέω, αλλά κάπου καταντάει υπερβολή, όπως στο 1/8 τρίποντα στο τρίτο παιχνίδι. Ίδιον του μεγάλου παίκτη είναι και το να ξέρει πότε… να σταματάει. Και βέβαια, τώρα που εγώ θα σχολιάσω την αμίμητη ατάκα: "Ένα δευτερόλεπτο είναι πολύς χρόνος για μένα, για άλλους είναι λίγο. Αλλά ως παιδί προπονείσαι πολύ σε τέτοιες φάσεις" του ΛεΜπρον, θα με πείτε... κακό.

Στο Ορλάντο, την ομάδα με το χειρότερο πιθανότατα ρόστερ από όσες έχουν απομείνει, έχουν πάντως καταλάβει τη δουλειά. Παίζουν ομαδικά και εκμεταλλεύονται κάθε φορά αυτόν που είναι στην καλύτερη μέρα. Ούτε ο Λιούις πρέπει να πάρει 25 σουτ ανά αγώνα, ούτε ο Χάουαρντ να δοκιμάσει… 20 καρφώματα, ούτε ο Τούρκογλου να κάνει 10 τρίποντα. Παίζοντας έτσι, μοιάζουν πιο ομάδα από το Κλίβελαντ και το έχουν φέρει εδώ που το έχουν.

Πάντως, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι το επίπεδο πέφτει συνεχώς και ότι το περσινό ξέσπασμα σεβασμού κι ενδιαφέροντος, εν πολλοίς προερχόμενο από την αναβίωση της θρυλικής ομάδας που λέγεται Σέλτικς, έχει αρχίσει να έχει πτωτική και πάλι τάση. Οι αστέρες του σήμερα είναι αρκετά πιο μονόπλευροι από τους παλιούς, δουλεύουν λιγότερο, είναι πιο πολύ… κλο-κλο και από αυγό τίποτα, με αποτέλεσμα φανατικοί λάτρεις του NBA, να αναπολούν τα παλιά και να βγάζουν τις νύχτες τους με κασέτες των 80s και των 90s.

Στη Δύση, οι Λέικερς έχασαν το πλεονέκτημα, αλλά μετά το πήραν πίσω σε ένα πραγματικά κακό για τους Νάγκετς παιχνίδι. Όποιοι μπόρεσαν να δουν τον τρίτο αγώνα, πρέπει να θεώρησαν ότι Άντονι, Μάρτιν, Σμιθ και Μπίλαπς έπαιζαν με τα νεύρα τους επίτηδες, καθώς το 16/53 που είχαν οι τέσσερίς τους είναι απίστευτο για να χωνευτεί από οπαδό της ομάδας τους. Η αλήθεια είναι πάντως ότι ακόμη κι έτσι, οι Λέικερς κέρδισαν με 97-103 και με τους Νάγκετς να χάνουν 2 τρίποντα στο τελευταίο λεπτό σε διαφορετικές επιθέσεις. Όλα αυτά δείχνουν ότι και οι δύο σειρές έχουν ακόμη ψωμί.

Και μιας και η κουβέντα στις Η.Π.Α. και το NBA, θέλω να κάνω ένα μικρό σχόλιο. Διάβασα σε πολλές εφημερίδες (και σε «κόκκινες», αλλά και σε «ουδέτερες») ότι τουλάχιστον οι παίκτες του Ολυμπιακού είχαν μετά τον αγώνα με τον Παναθηναϊκό την αξιοπρέπεια να μην μιλήσουν στον τύπο και ότι αν το είχαν κάνει θα ήταν πολύ χειρότερο ακόμη κι απ’ την ήττα.

Εμένα ποσώς με ενδιαφέρει το ζήτημα προσωπικά, αλλά αυτή η άποψη ειπωμένη από δημοσιογράφο, μπορεί να προέρχεται μόνο από αμόρφωτο, αδαή και «κάφρο» δημοσιογράφο. Το μπάσκετ είναι επαγγελματικό σπορ και οι παίκτες πληρώνονται όσα πληρώνονται για τη διάδρασή τους με τον κόσμο. Και στις νίκες και στις ήττες. Προφανώς στις ήττες δεν υπάρχει η ίδια όρεξη, ανθρώπινο είναι αυτό, κανείς δεν λέει να μιλήσουν όλοι λες και δεν τρέχει τίποτα. Αλλά 2-3 πρέπει να μιλάνε. Για τον κόσμο, για τα μέσα, για όλο το οικοδόμημα του επαγγελματικού αθλητισμού.

Οι ομάδες που φτάνουν στους τελικούς του NBA, παίζουν περίπου 100-105 ματς το χρόνο. Οι παίκτες τους μιλάνε… 210 φορές, 105 πριν τους αγώνες και 105 μετά. Είναι ένας από τους βασικούς λόγους που πρωτάθλημα όπως το NBA, κατώτερο τεχνικά από τα ευρωπαϊκά, είναι έτη φωτός μπροστά. Γιατί προσέχουν το βασικότερο σημείο του, το μάρκετινγκ. Όποιος θέλει να στενοχωριέται μόνος του, σπίτι του. Επαγγελματικό μπάσκετ παίζεις μόνο για τον κόσμο που σε παρακολουθεί και όταν δεν μιλάς μετά από έναν αγώνα, αυτόν δείχνεις ότι δεν σέβεσαι. Ουσιαστικά, αυτόν που είναι η αιτία που πληρώνεσαι όσα πληρώνεσαι. Μερικές φορές δεν είναι κακό να αντιγράφουμε αυτούς που είναι σαφώς ανώτεροι από εμάς. Για να έχουν φτάσει εκεί, κάτι σωστό θα κάνουν. Ή μήπως πιστεύετε ότι το γεγονός πως οι Αμερικάνοι έχουν κανονισμό για πρόστιμα σε όσους δεν μιλήσουν στον τύπο μετά τα ματς είναι τυχαίο, παράλογο και απλώς ένα… καπρίτσιο, μια παραξενιά;

Όμως, όσο υπάρχουν στην Ελλάδα επαγγελματίες δημοσιογράφοι, δηλαδή οι άνθρωποι που είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα σε παίκτες και φιλάθλους, που συντηρούν αυτή τη νοσηρή κατάσταση, τόσο δεν θα κάνουμε βήματα μπροστά ούτε σε αυτό τον τομέα.

by Rasheed.

Βραδιά ντροπής, μέρος ΙΙ

Στο ίδιο έργο θεατές γίναμε για δεύτερη φορά στους τελικούς, τώρα σε πράσινο φόντο. Εννοείται ότι δεν θα ξεκινήσω ούτε και τώρα με το αγωνιστικό μέρος του τελικού, καθώς για μένα περνάει σε δεύτερη μοίρα. Οι κάφροι χτύπησαν και πάλι το μπάσκετ, καταφέρνοντας ακόμα μία μαχαιριά στο ταλαιπωρημένο κορμί του.

Τα όσα διαδραματίστηκαν στο ΟΑΚΑ είναι ξανά ντροπή για τον αθλητισμό, αλλά ξανά έχουν υπαίτιους και προστάτες. Δεν ξέρω πόσοι προσέξατε πώς ανακοινώθηκε από τα περισσότερα αθλητικά σάιτ και τις περισσότερες εφημερίδες η τιμωρία του Ολυμπιακού, επικείμενη το πρωί της Δευτέρας, ανακοινωμένη το απόγευμα. «Σύμφωνα με τον κανονισμό του ΕΣΑΚΕ, πρέπει να περάσουν 5 μέρες από την ανακοίνωση της τιμωρίας, μέχρι ισχύ της, οπότε ο τρίτος τελικός θα είναι ανοικτός για τον κόσμο. Το ίδιο θα γίνει και με τον τέταρτο, σε περίπτωση που γίνουν επεισόδια στο ΟΑΚΑ, αφού ο Παναθηναϊκός δεν θα κληθεί σε απολογία πριν την Τετάρτη και η τιμωρία του θα ισχύσει από τη νέα αγωνιστική περίοδο», έγραφαν πάνω κάτω όλοι. Δηλαδή, εν ολίγοις, κόκκινες και πράσινες εφημερίδες, αλλά και… ουδέτεροι παρότρυναν τους κάφρους να κάνουν και το δεύτερο τελικό πόλεμο, αφού δεν επρόκειτο να έχει πρόβλημα η ομάδα τους φέτος, αλλά του χρόνου, στα «αδιάφορα» παιχνίδια της κανονικής περιόδου. Ελπίζω όλοι τώρα να είναι ευχαριστημένοι που εισακούστηκαν οι… οδηγίες που είχαν δώσει προς τους κάφρους.

Αν στον πάγκο του Ολυμπιακού δεν είχε τα αντανακλαστικά ο Βασιλόπουλος που ήταν πιο κοντά να πετάξει την τσάντα στον αγωνιστικό χώρο πριν λαμπαδιάσει πάνω τους, ήταν πολύ πιθανό να πάρουν φωτιά πετσέτες, φόρμες και εμφανίσεις που φορούσαν οι παίκτες εκείνη την ώρα. Άρα… ευχαριστημένοι να είμαστε ξανά, όπως και στον πρώτο τελικό. Τότε, γλίτωσαν οι πράσινοι τα πόδια τους από την έκρηξη, που αν γινόταν κάτω από παίκτη, του έκοβε το πόδι, τη Δευτέρα γλίτωσαν οι κόκκινοι τα εγκαύματα. Εκτός από τον Βούισιτς που το έφαγε το αντικείμενό του, έτσι για να καταλάβει πού ήρθε… Οι κάφροι κατάφεραν να περάσουν το «δίχτυ της ντροπής μας» (αντί να ντρέπεσαι που σε μαντρώνουν με δίχτυ λες και είσαι ζώο, προσπαθείς να αποδείξεις ότι όντως... είσαι ζωο) που τους χώριζε από τον πάγκο του Ολυμπιακού μετά από πολλές προσπάθειες, αφού πριν καν το ζέσταμα πετούσαν συνεχώς πάνω του κροτίδες και «γουρούνες» δοκιμάζοντας τις αντοχές του.

Προσωπικά, απλώς περιμένω να τελειώσουν οι τελικοί, να βγει πρωταθλητής όποιος βγει, να χαρούν οι κάφροι του και να ξεχάσουμε άλλη μια χρονιά. Το μπάσκετ που παίζεται στους τελικούς, με αφήνει πια παγερά αδιάφορο. Η κατάσταση έχει κουράσει και πια μόνο την πλάτη μπορούμε να της γυρίσουμε, με μια έκφραση αηδίας στο πρόσωπο. Προς όλους όσοι τη συντηρούν.

Στο αγωνιστικό μέρος, ο Γιαννάκης είπε: «Σήμερα στο γήπεδο μπήκε μόνο μία ομάδα». Δεν έχω να προσθέσω κάτι παραπάνω. Όλα γύρω από αυτό θα κινηθούν. Ο Ολυμπιακός ήταν ψυχολογικά ανέτοιμος, οι παίκτες του από την αρχή δεν μπήκαν στη νοοτροπία του ματς, δεν μπόρεσαν να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις ενός τέτοιου αγώνα. Μια ήττα στους 5 και τους 10 πόντους βαρύνει τον προπονητή. Για όσους έχουν παίξει μπάσκετ είναι όμως σαφές ότι μια ήττα 30 πόντων βαρύνει τους παίκτες. Οι παίκτες του Ολυμπιακού δεν ήταν συγκεντρωμένοι από το ζέσταμα, δεν ήταν έτοιμοι για το ματς, δεν μπόρεσαν να ορθώσουν ανάστημα απέναντι στην εξέδρα και τους παίκτες του Παναθηναϊκού. Δεν θα αναφερθώ καν για τα όσα έγιναν μετά το 27ο λεπτό και τη διακοπή. Όπως είπα και προχτές, το ματς για μένα τελειώνει εκεί. Όμως, εκεί, η διαφορά ήταν 20 πόντοι. Ο Ολυμπιακός σκόραρε μόνο με προσωπικές ενέργειες ή από παιδικά λάθη του Παναθηναϊκού και όσα έλεγε το προπονητικό επιτελείο έμπαιναν από το ένα αυτί και έβγαιναν από το άλλο. Εντάξει, είναι δεδομένο ότι μέχρι να πάρει το πρωτάθλημα ο Ολυμπιακός θα έχει όλο και περισσότερο άγχος. Όμως για να διαχειριστεί αυτό το άγχος πήρε παίκτες όπως ο Παπαλουκάς, ο Βούσιτς, ο Χαλπερίν, ο Γκριρ, ο Τσίλντρες, ενώ και οι Έλληνες διεθνείς του δεν μπορούν πλέον να θεωρηθούν άπειροι. Οι παίκτες ήταν που δεν διαχειρίστηκαν το άγχος και τη σημασία του ματς, όχι ο Γιαννάκης. Ο Παπαλουκάς έχει αρνητικό πρόσημο στη σχέση ασιστ/λάθη και τόσα νεύρα όσα δεν έχει άνεργος πατέρας με δάνειο που μαθαίνει ότι η τράπεζα του παίρνει το σπίτι τη μέρα που απολύθηκε, ο Μπουρούσης ήταν εκνευρισμένος από το ζέσταμα και εκτός αγώνα μέχρι το -26 της ομάδας του, ο Βούισιτς ήταν μόνος, εγκλωβισμένος και απών, ο Γκριρ περιμένουμε ακόμη να βάλει το πρώτο εντός παιδιάς σουτ στους τελικούς (έχει μέχρι στιγμής ένα εύστοχο λέι απ και 0/11 σουτ), ο Χαλπερίν απλώς δεν είναι στην Ελλάδα, ο Τσίλντρες, που έχει τις περισσότερα ελαφρυντικά απ’ όλους τους άλλους, ήταν εμφανώς επηρεασμένος από την άμυνα του Παναθηναϊκού που προσαρμόστηκε πάνω του αλλά και το κλίμα της ομάδας του. Όλα αυτά, με συγχωρείτε, αλλά είναι πράγματα που έκριναν τον αγώνα, αλλά δεν εξαρτώνται από το Γιαννάκη. Δεν νοείται σε τέτοιο ματς να έχεις μοναδικό παίκτη που κατέβηκε να παίξει μπάσκετ έναν 22χρονο Σέρβο (Τεόντοσιτς) και όλοι οι αστέρες σου να είναι αλλού γι’ αλλού. Σε αυτό δεν φταίει ο Γιαννάκης.

Για τον Παναθηναϊκό μόνο μια λέξη υπάρχει: υπόκλιση. Στον Ομπράντοβιτς, που κέρδισε τη μάχη των προπονητών (αν και για μένα δεν έκρινε αυτό το ματς) και στους παίκτες που σε κάθε φάση ήταν ένα κλικ πιο μπροστά από τους αντιπάλους τους και με κάθε τους κίνηση έδειχναν ότι αυτοί ήξεραν τι ζητούσαν από το ματς και τι ήθελαν στο παρκέ. Ο Παναθηναϊκός μετά το τεράστιο διπλό στο ΣΕΦ, κράτησε το πλεονέκτημα έδρας και πλέον έχει 3 «title-balls», τρεις ευκαιρίες για να πάρει τον τίτλο, που αυτή τη στιγμή είναι μια ανάσα μακριά από τα χέρια του. Αν όλη τη χρονιά λέμε πόσο κοντά είναι οι δύο «αιώνιοι» και πόσο το δείχνουν αυτό όλα τα ματς, τη Δευτέρα ήταν έτη φωτός μακριά. Προφανώς όχι σε αξία παικτών, αυτοί ίδιοι είναι, αλλά σε όλους τους άλλους παράγοντες. Πάνω απ’ όλα στον παράγοντα ομάδα. Ο ένας ήταν ομάδα, ο άλλος όχι. Ο ένας ήταν ένα σύνολο που πάλευε για τη νίκη, ο άλλος 5 ετερόκλητα άτομα που έκαναν διαγωνισμό ποιος θα είναι πιο πολύ εκτός αγώνα, ποιος θα έχει τα περισσότερα νεύρα και ποιος θα κάνει περισσότερο κακό στην ομάδα του.

Πριν κλείσω πάμε και σε λίγο παρασκήνιο που δεν θα διαβάσετε αλλού; Θεωρώ ότι με αυτό θα αποκτήσετε μια πιο καθαρή άποψη της κατάστασης. Ο Ομπράντοβιτς σε πηγαδάκι μετά τη συνέντευξη Τύπου έβραζε παρά τη νίκη. Για τον κόσμο. Έλεγε «ας μπει πρόστιμο 100.000 ευρώ την πρώτη φορά, μετά τα διπλάσια, την επόμενη τα διπλάσια μέχρι να φτάσει να πληρώσει ο Παναθηναϊκός 2.000.000 ευρώ. Να δούμε αν τότε θα νοιαστούν να σταματήσουν αυτό το πράγμα που γίνεται». Δεν είναι χαζός ο Σέρβος, ξέρει ποιοι συντηρούν την κατάσταση. Φάνηκε άλλωστε και από το «Εγώ προσωπικά δεν τους θέλω στο γήπεδο αυτούς. Άλλοι στην ομάδα μπορεί να τους θέλουν, εγώ όχι» που είπε στη συνέντευξη Τύπου. Ο νοών νοείτω...

Στο άλλο στρατόπεδο, οι άνθρωποι της ομάδας έβραζαν με τους παίκτες. Όσοι ήταν κοντά στον πάγκο και άκουγαν τι λεγόταν στα τάιμ άουτ, αλλά και στις οδηγίες που έδινε συνεχώς ο Γιαννάκης στους παίκτες του και κατά τη διάρκεια του ματς, τα είχαν με τους παίκτες και όχι με τον Γιαννάκη. Χαρακτηριστικά έλεγαν: «τους έλεγε στους 13 πόντους, βάλτε την μπάλα στο καλάθι, να πλησιάσουμε, να ξεκολλήσουμε, έβγαζε το σύστημα, κι αυτοί πήγαιναν και σούταραν τρίποντο τελείως εκτός συστήματος. Ψηλός κιόλας». Τα είχαν με τους ψηλούς και τον Μπουρούση που δεν άκουγαν τον Γιαννάκη, που ήταν εκτός κλίματος, αλλά και με τους περιφερειακούς. Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες ως προς το τι έλεγαν, αλλά γενικώς, στην αποστολή του Ολυμπιακού, η απογοήτευση στρεφόταν αποκλειστικά προς τους παίκτες και όχι τον Γιαννάκη. Δικαιολογημένα αν με ρωτάτε.

by Rasheed.

Φοβερά "μπρέικ", μεγάλος Τίτλος για ΑΠΟΕΛ

Συγκλονιστικά ήταν φέτος τα πλέι-οφ στο πρωτάθλημα Κύπρου που ολοκληρώθηκαν με μεγάλο θριαμβευτή τον ΑΠΟΕΛ που κατέκτησε τον τίτλο παρότι έπαιζε με μειονέκτημα έδρας ημιτελικούς και τελικούς!

Η κανονική περίοδος ολοκληρώθηκε με την ΑΕΛ στην πρώτη θέση, με ρεκόρ 13-3, τον Κεραυνό Στροβόλου δεύτερο με 12-4 (ίδιο ρεκόρ είχε και ο τρίτος Απόλλων) και τον ΑΠΟΕΛ τέταρτο, αρκετά μακριά από τους τρεις πρώτους, με νίκες-ήττες 8-8! Στους προημιτελικούς οι τρεις πρώτοι «καθάρισαν» με 2-0, ενώ ο ΑΠΟΕΛ χρειάστηκε και τρίτο ματς για να αποκλείσει τον Αχιλλέα Καϊμακλίου.

Οι «βόμβες» ξεκίνησαν στην ημιτελική φάση, όπου στο πρώτο παιχνίδι ο ΑΠΟΕΛ έσπασε την έδρα του μεγάλου φαβορί, ΑΕΛ, κερδίζοντας με 90-79, με 30 πόντους από τον Λόνι Κούπερ και 24 του Ρασίντ Μπροκένμπορο. Στη συνέχεια, ο ΑΠΟΕΛ υπερασπίστηκε την έδρα του στο δεύτερο και το τέταρτο ματς με πολύ καλές εμφανίσεις σε άμυνα και επίθεση και κέρδισε τη σειρά με 3-1. Από το άλλο ζευγάρι, σε μία πολύ κλειστή σειρά, ξεχώρισε ο, περσινός πρωταθλητής, Κεραυνός Στροβόλου, με 3-1, σε τέσσερις αγώνες που κρίθηκαν με μέσο όρο διαφοράς 3 πόντους!

Έτσι, στους τελικούς βρέθηκε ο κάτοχος Κεραυνός, του Βασίλη Φραγκιά, και το αουτσάιντερ ΑΠΟΕΛ, του Χρίστου Στυλιανίδη, το ίδιο ζευγάρι με πέρυσι. Μόνο που φέτος η κατάληξη ήταν διαφορετική, αφού ο ΑΠΟΕΛ είχε και πάλι έτοιμη την ανατροπή της έδρας από το πρώτο ματς! Η συνέχεια ήταν ανάλογη με τους ημιτελικούς, αφού ο ΑΠΟΕΛ, έχοντας ως μπροστάρηδες τους συνήθεις υπόπτους, Κούπερ (21 πόντους στον δεύτερο τελικό) και Μπροκένμπορο (29 πόντους στον τέταρτο), κέρδισε τους αγώνες στην έδρα του για να κατακτήσει ένα τόσο ανέλπιστο όσο και ιστορικό πλέον πρωτάθλημα λόγω των δύο ανατροπών έδρας.

Ο ΑΠΟΕΛ, λοιπόν, μπαίνοντας στα πλέι-οφ με το τέταρτο καλύτερο ρεκόρ κατέκτησε το πρωτάθλημα για πρώτη φορά μετά το 2002, σπάζοντας, μάλιστα, και πάλι, όπως το 2002 την έδρα, τότε του Απόλλωνα. Είναι χαρακτηριστικό ότι η ομάδα της Λευκωσίας είχε 8-8 ρεκόρ στην κανονική περίοδο και 8-3 στα πλέι-οφ, ενώ ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία του κυπριακού μπάσκετ που πρωταθλητής αναδεικνύεται ο τέταρτος της κανονικής περιόδου! Ήταν μια πολύ δύσκολη σεζόν για τον ΑΠΟΕΛ, αφού άλλαξε προπονητή το Νοέμβριο, διώχνοντας τον Τζόε Ράιτ, αναγκάστηκε να παίξει τρία παιχνίδια κεκλεισμένων των θυρών μετά από επεισόδια που έγιναν στο ματς με την ΑΕΛ, ενώ στις 21 Ιανουαρίου οι παίκτες του κατέβηκαν σε απεργία ζητώντας οφειλές. Ωστόσο, το φινάλε της σεζόν είναι το ιδανικό, με τον Χρίστο Στυλιανίδη να δικαιώνεται πανηγυρικά για τη δουλειά του αφού έγινε και ο πρώτος Κύπριος προπονητής που κατακτά το πρωτάθλημα μετά από 16 χρόνια!

Στην ΑΕΛ, που ήταν πρώτη στην κανονική περίοδο και είδε το πλεονέκτημά της να εξανεμίζεται, απέμεινε η κατάκτηση του Κυπέλλου και μία ακόμη αξιοπρόσεκτη πορεία στην Ευρώπη, όπου έφτασε για δεύτερη συνεχόμενη σεζόν σε ευρωπαϊκό φάιναλ-φορ, του Eurochallenge, πριν τη σταματήσει στον ημιτελικό η Βίρτους Μπολόνια.

Σύμφωνα με τους αρχηγούς των ομάδων της πρώτης κατηγορίας, MVP τόσο των τελικών όσο και της σεζόν αναδείχθηκε ο Λόνι Κούπερ, του ΑΠΟΕΛ, ενώ μαζί του στην καλύτερη πεντάδα της σεζόν ήταν οι συμπαίκτες του, Ρασίντ Μπροκένμπορο, που υπέγραψε στον ΑΠΟΕΛ το Νοέμβριο και ήταν εκπληκτικός στα πλέι-οφ, και ο σέντερ Τζο-Τζο Γκαρσία, δίπλα στον πρώτο σκόρερ του πρωταθλήματος, Λιούις Σιμς του Απόλλωνα, και τον Ρονέλ Τέιλορ της ΑΕΛ, που ο δίδυμος αδερφός του Ντονέλ Τέιλορ που έπαιξε φέτος στο Αιγάλεω. Πολυτιμότερος Κύπριος ήταν, ο κατά τεκμήριο καλύτερος Κύπριος διεθνής, ο σέντερ Παναγιώτης Τρισόκκας του Κεραυνού, πρώτος ριμπάουντερ του πρωταθλήματος.

“Good night, and good luck”

by BEN

Γεμάτοι από μπάσκετ

Άνοιξε το μάτι μας πάλι στον Άγιο Θωμά το Σάββατο. Δεν εννοώ τις πάρα πολλές σε αριθμό όμορφες παρουσίες στις εξέδρες (αναλογία όμορφων παρουσιών/σύνολο οπαδών μεγαλύτερη από κάθε άλλο γήπεδο της χώρας), για να κάνουμε και λίγο πλάκα, αλλά το μπάσκετ που βλέπουμε στη σειρά του Αμαρουσίου με τον Άρη.

Οι δύο ομάδες έχουν βάλει τις βάσεις για να μας χαρίσουν την καλύτερη σειρά μικρών τελικών της ιστορίας, αφού και τα δύο παιχνίδια μέχρι στιγμής είναι απίστευτα.

Το πάθος και η ένταση ξεχείλιζαν στο δεύτερο παιχνίδι, οι παίκτες τα έδιναν όλα, η ατμόσφαιρα μύριζε πλέι οφς και έλειπαν οι καφρίλες που ζήσαμε την Πέμπτη στο ΣΕΦ (και δυστυχώς όλοι περιμένουμε τον επόμενο τελικό για να τις ξαναζήσουμε).

Το Μαρούσι ξεπέρασε τα προβλήματά του και μπόρεσε να πάρει τη νίκη στο ματς. Και πιστέψτε με, είναι πολλά τα προβλήματά του και μειωμένη η ψυχολογία της ομάδας κατά πολύ. Ιδίως των ξένων παικτών.

Στον αγώνα ο Άρης επέβαλε το ρυθμό του στο πρώτο ημίχρονο, εκμεταλλεύτηκε κάποια ελεύθερα σουτ και είχε βάλει το Μαρούσι στο δύσκολο ρόλο να τον κυνηγά σε όλο το α΄ ημίχρονο. Το γεγονός ότι οι παίκτες του Αμαρουσίου δεν ένιωθαν καθόλου βολικά στο ρόλο αυτό, φάνηκε από τις αντιδράσεις του και από το γεγονός ότι ήταν αρκετά άστοχοι.

Όμως, στην επανάληψη όλα άλλαξαν. Ο Σούλης Μαρκόπουλος μίλησε με τους παίκτες του και τους βοήθησε να ξεπεράσουν το σοκ από την πίεση του αγώνα και να μπορέσουν να ευστοχήσουν σε μακρινό σουτ. Ξεκίνησαν το ματς με 1 μόλις τρίποντο σε ολόκληρο το πρώτο ημίχρονο, ενώ πέτυχαν 4 στο δεύτερο, τα τρία από τον καταπληκτικό Χαραλαμπίδη.

Ο Άρης είχε αντίστροφη πορεία, καθώς στην τρίτη περίοδο δεν μπορούσε να βρει το δρόμο προς το καλάθι το ίδιο εύκολα από την περιφέρεια. Ο Ματσόν έξυπνα το είδε και ζήτησε από τους παίκτες του να παίζουν κοντά στο καλάθι, αλλά και πάλι, το Μαρούσι βρήκε τρόπο να γυρίσει τον αγώνα και να περάσει μπροστά.

Ο Κίκι Κλαρκ έκανε μια μεγαλειώδη εμφάνιση με 29 πόντους και 10/13 σουτ εντός παιδιάς, αλλά ουσιαστικά βοήθεια είχε μόνο από τον Άντριου Μπετς που για ένα ακόμη παιχνίδι ήταν καταπληκτικός. Ο Μπετς έκανε ξανά νταμπλ νταμπλ με 13 πόντους και 10 ριμπάουντ και προβλημάτισε ιδιαίτερα Μαυροκεφαλίδη και Γλυνιαδάκη.

Όμως, το παιχνίδι κρίθηκε και πάλι στη μετριότητα του Τσαλδάρη και του Ηλιάδη που δεν βοήθησαν την ομάδα τους (συνολικά 4 πόντοι με 2/8 εντός παιδιάς), ενώ και ο Ράιτ επέστρεψε στις μέτριες εμφανίσεις (4 πόντοι με 2/9).

Επειδή αναφέρθηκα στην ατμόσφαιρα του αγώνα, πρέπει να ομολογήσω ότι προς στιγμήν πήγε να χαλάσει στο ξεκίνημα. Οι οπαδοί του Αμαρουσίου από την αρχή τα είχαν με τη διαιτησία, σκεπτόμενοι το Αλεξάνδρειο και το πρώτο ματς της σειράς, αλλά βλέποντας και τον Βορεάδη που είναι κόκκινο πανί.

Το φτύσιμο που δέχτηκε ο Βορεάδης όταν διέκοψε το ματς είναι προφανώς απαράδεκτο και καταδικαστέο. Τέτοιες ενέργειες αρμόζουν σε υπάνθρωπους. Όμως, ο τρόπος που αντέδρασε ο Έλληνας ρέφερι παραλίγο να τινάξει το ματς στον αέρα. Ζήτησε αμέσως την εκκένωση όλης της κερκίδας πίσω από την μπασκέτα που σούταρε το Μαρούσι, προκαλώντας την έκρηξη του γηπέδου. Ο εύκολος τρόπος θα ήταν ή να απομακρύνει τον εν λόγω τύπο ή να πει να μείνει η κάτω κάτω σειρά κενή. Το να βλέπουμε όσα είδαμε στο ΣΕΦ και να υπάρχει διαιτητής που να ζητά εκκένωση για ένα φτύσιμο, είναι ακραίο και υποκριτικό. Μην κάνουμε στους «μικρότερους» όσα δεν τολμάμε σε Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό. Το μεγαλύτερο λάθος του Βορεάδη, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι ανοίγει διάλογο με την εξέδρα. Ό,τι του είπαν στο ξεκίνημα, το είπαν και στον Σπυρίδωνος, αλλά εκείνος τους αγνόησε και μετά από 5 λεπτά τον ξέχασαν παντελώς. Ο Βορεάδης γύρισε (!) και απάντησε και μπήκε σε διάλογο με τους οπαδούς, απειλώντας κάποιους εξ αυτών ότι θα τους διώξει από το γήπεδο (όχι στη γραμματεία… σε αυτούς). Αυτό, θεωρώ ότι είναι τελείως λανθασμένο και αντί να βοηθάει, δημιουργεί προβλήματα.

by Rasheed.

Νοσηρός αθλητισμός σε μία νοσηρή κοινωνία

Είδαμε άλλον έναν αθλητικό τελικό στην Ελλάδα και άλλη μία φορά «καμαρώσαμε» τα ξεσπάσματα του άκρατου φανατισμού που η ίδια η χώρα συντηρεί, γεγονός που αποδεικνύεται από το ότι κανείς δε νομίζω να εξεπλάγη από τις κροτίδες που έσκασαν μέσα στο κλειστό γήπεδο, ενώ δεν ήταν και η πρώτη φορά που είδαμε αθλητές (αλλά και δημοσιογράφους χθες) να τρέχουν για να ξεφύγουν από τη μήνι των οπαδών.

Ο αθλητικός φανατισμός εκδηλώνεται στην Ελλάδα στην πλήρη μορφή του: με υβριστικά συνθήματα, με επεισόδια εντός και εκτός γηπέδων, με θύματα (λιγοστά ευτυχώς), με αδυναμία, ενίοτε, συνάψεως σχέσεων ανάμεσα σε άτομα διαφορετικής οπαδικής νοοτροπίας! Η χώρα που εισήγαγε τους Ολυμπιακούς Αγώνες, την πολεμική εκεχειρία και τα αθλητικά ιδεώδη, βλέπει μερικούς αιώνες αργότερα να τα καταπατούν τα ίδια τα τέκνα της. Αλλά είναι τέκνα που η ίδια γέννησε. Όπως διαμορφώθηκε η νοοτροπία της ευγενούς άμιλλας στην Ολυμπία, έτσι τώρα ο νέος γαλουχείται στη λογική του παραλόγου ότι αθλητισμός σημαίνει φανατισμός.

Ο αθλητισμός στην Ελλάδα νοσεί. Για τον Έλληνα οπαδό, κάθε νίκη της ομάδας του είναι μια ευκαιρία να καταφερθεί (συνηθέστερα με υβριστικό τρόπο) εναντίον του… αντίπαλου «στρατοπέδου». Κάθε αγώνας στο γήπεδο είναι μια αφορμή για εκτόνωση, για ύβρεις. Κάθε μετεγγραφή αθλητή είναι ένα συμβόλαιο μίσους για τους αντίθετους οπαδούς. Ορισμένοι υποστηρίζουν ακόμη και σήμερα, ακόμη και μετά από τόσα τραγικά περιστατικά, την ατυχή άποψη ότι «το γήπεδο δεν είναι εκκλησία». Μία ακόμη νοσηρή ιδεολογία, ένας άστοχος αφορισμός. Ο επαγγελματικός αθλητισμός είναι ένα θέαμα και κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να προσέρχεται σε αυτό και να κινδυνεύει η σωματική του ακεραιότητα ή να αποχωρεί αηδιασμένος από τη χυδαιότητα των συνθημάτων ή χωρίς αναπνοή από τα σύννεφα καπνού που σκεπάζουν το γήπεδο λόγω των τσιγάρων.

Ο αθλητισμός νοσεί εξαιτίας των οπαδών του. Αυτοί οι οπαδοί, που τελικά αποτελούν ένα αξιοπρόσεκτο ποσοστό σε κάθε ομάδα, δε γεννήθηκαν ξαφνικά. Πέρασαν και δεν ακούμπησαν από μία πολυετή εκπαίδευση που απέτυχε. Ο φανατισμός είναι θέμα παιδείας. Η έλλειψη αυτής επιφέρει τη μισαλλοδοξία, τον παραλογισμό, τις οργισμένες εκδηλώσεις. Κάπως έτσι γεννάμε νέες γενιές φανατικών που βρίσκουν «πάτημα» στις προηγούμενες και διαιωνίζεται η κατάσταση.

Μπορεί να βελτιωθεί η Παιδεία στην Ελλάδα και να καλλιεργεί στους νέους που ασχολούνται με τον αθλητισμό το πνεύμα της υγιούς άμιλλας; Προς το παρόν όχι. Άρα τι μπορεί να γίνει για να αντιμετωπιστεί αυτή η κατάσταση; Αυστηρά μέτρα και αυστηρή εφαρμογή τους. Μέσα σε ένα γήπεδο συνωστίζονται κάποιες χιλιάδες άτομα. Για παράδειγμα, θα μπορούσαν να μπαίνουν με ονομαστικό εισιτήριο, για να ξέρουν οι υπεύθυνοι ποιος κάθεται πού και να βλέπουν στο βίντεο ποιος είπε τι και ποιος πέταξε κροτίδα και ποιος έκανε οτιδήποτε παράνομο. Και σε αυτούς να απαγορευτεί η είσοδος στα γήπεδα. Όταν δεν πρυτανεύει η λογική, μπορεί να εφαρμόζεται ο παραδειγματισμός.

Ποιος θα εφαρμόσει όμως τον παραδειγματισμό; Η αστυνομία; Η ελληνική αστυνομία υποπίπτει συνεχώς σε νέα ατοπήματα (βίας, ρατσισμού, ανεπαρκούς φύλαξης και έλλειψης αισθήματος ασφάλειας), δείχνοντας ότι οι εργαζόμενοι σε αυτή, οι αστυνομικοί «πάσχουν» και αυτοί από έλλειψη παιδείας. Ο κόσμος αυτές τις μέρες καταφέρεται συχνά εναντίον τους, αυτοί αντιδρούν και διαιωνίζουν με την αντίδρασή τους την κατάσταση ανεπάρκειας.

Άρα σε ποιον απομένει το έργο αποκοπής των νοσηρών στοιχείων από τον αθλητισμό; Στους ίδιους τους συλλόγους. Αλλά οι υπεύθυνοι αυτών ποιούν την νήσσαν. Εξακολουθούν να συντηρούν στα γήπεδά τους όλους αυτούς που σπιλώνουν την εικόνα της χώρας με στιγμές ντροπής. Ακόμα και αυτοί οι ιδιοκτήτες των ομάδων που βλέπουν την επένδυσή τους να απαξιώνεται μέσα σε δευτερόλεπτα, που βλέπουν τους φιλάθλους τους να χτυπούν το χέρι που τους ταΐζει, ακόμα και αυτοί δεν τολμούν να αναζητήσουν δραστικές λύσεις.

Αυτό που είναι περισσότερο απογοητευτικό και από τις εικόνες ντροπής που είδαμε στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας είναι η εικόνα της κοινωνίας την επόμενη ημέρα. Στις κοινότητες χρηστών ο ένας βρίζει και μιλάει υποτιμητικά για τον άλλο. Σήμερα άκουσα οπαδούς του Ολυμπιακού να μιλούν μόνο για τη διαιτησία και το φάουλ στον Παπαλουκά στην τελευταία φάση. Και από την άλλη οπαδοί του Παναθηναϊκού ανταπαντούν με το ότι ο Παπαλουκάς έκανε βήματα! Δεν άκουσα ούτε έναν φίλο των «πρασίνων» να λέει ότι ο αγώνας θα έπρεπε να είχε διακοπεί υπέρ τους. Είναι τόσο βαθιά εμποτισμένος στο μυαλό του Έλληνα οπαδού ο φανατισμός που η λογική ξεχνιέται, παραλείπεται και σημασία αποκτά ο πόλεμος και ποιας ομάδας οι οπαδοί θα δημιουργήσουν πιο απειλητικό κλίμα για τους αντιπάλους. Δυστυχώς και οι παίκτες δεν είναι έτοιμοι να δείξουν την αντίθεσή τους αποχωρώντας από το γήπεδο.

Μια άλλη άποψη που ακούστηκε είναι να μην έπαιζαν Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός στους τελικούς και ότι αυτή είναι η αιτία των επεισοδίων. Εγώ δεν μπορώ να δεχτώ ότι η λύση θα ήταν να έπαιζε π.χ. Παναθηναϊκός-Μαρούσι, να περνούσαμε δύο εβδομάδες χωρίς επεισόδια και ύβρεις και να βαυκαλιζόμασταν ότι διοργανώσαμε ειρηνικούς τελικούς. Όχι, δεν είναι έτσι. Οι καλύτερες ομάδες της Ευρώπης παίζουν στον τελικό της Ελλάδας, όλοι περιμένουν τα χειρότερα και όμως κανείς δεν κάνει κάτι για να τα αποτρέψει. Καλύτερα να τα βλέπουμε και να μην ξεχνάμε το πού ζούμε. Έτσι, ίσως κάποτε κάποιος ενδιαφερθεί και παλέψει για να βελτιωθεί η κατάσταση. Τα περί οπαδών συγκεκριμένων ομάδων, προσωπικά τα ακούω χωρίς να δίνω σημασία. Εγώ πήγα στον Άγιο Θωμά, να δω Μαρούσι-Άρης και έγιναν επεισόδια, είδα αγώνα Παίδων (!) Πέραμα-Ελευθερία Μοσχάτου και έγιναν επεισόδια. Τα παραδείγματα αμέτρητα. Ο αθλητικός φανατισμός στην Ελλάδα είναι καθολικό φαινόμενο και μόνο όταν καταλάβουμε την πραγματική έκταση του προβλήματος θα συνειδητοποιήσουμε τη μακρά διαδρομή που απαιτείται για να βρούμε τη λύση.

Και για να κλείσουμε με το θέμα να αναφερθούμε και σε ένα ακόμα επάγγελμα αλληλένδετο με τον αθλητισμό. Μετά από κάθε αγώνα οι (αξιοσημείωτα πολλές) αθλητικές εφημερίδες ανταγωνίζονται για το ποια θα έχει τον πλέον χυδαίο τίτλο στο εξώφυλλό της. Υπάρχουν ομάδες δημοσιογράφων που ασχολούνται μόνο με τον φανατικό οπαδό και φροντίζουν ώστε να δημιουργείται κλίμα μίσους και άλλες «κλίκες» που καλλιεργούν έναν ελιτισμό και μία μισαλλοδοξία. Όλοι αυτοί δεν καταλαβαίνουν το ρόλο τους και τη σημασία του στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης και της ψυχολογίας του μέσου οπαδού, του μέσου πολίτη.

Από πού θα μάθει τελικά ο Έλληνας οπαδός πώς πρέπει να φέρεται; Όταν οι υπεύθυνοι της ομάδας του κάθονται άπραγοι; Όταν οι δημοσιογράφοι συντηρούν και πολλαπλασιάζουν το φανατισμό; Όταν αυτοί που επιβάλλουν το νόμο αδυνατούν να το κάνουν με συνέπεια; Όταν οι πολιτικοί, που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να εκφράζονται με αρμονικό και ισορροπημένο τρόπο, αναλώνονται σε α-νόητες (χωρίς νόημα) «κοκορομαχίες»; Όταν το εκπαιδευτικό σύστημα δεν εστιάζει στο να καλλιεργήσει μια υγιή νοοτροπία και να παρέχει μια ολοκληρωμένη παιδεία στον νέο;

Μεμονωμένες περιπτώσεις και φωτεινά παραδείγματα υπάρχουν, πάντα υπήρχαν, και μας χαρίζουν νότες ελπίδας και αισιοδοξίας. Και φυσικά είναι άστοχη γενίκευση το να πούμε ότι όλοι είναι ίδιοι και ότι δεν υπάρχουν συνετοί φίλαθλοι και σωστοί επαγγελματίες. Δυστυχώς όμως, η θλιβερή πραγματικότητα είναι ότι ο αθλητισμός στην Ελλάδα νοσεί. Νοσεί επειδή νοσεί και η ίδια η κοινωνία. Η εικόνα του αθλητισμού αντικατοπτρίζει αυτήν της κοινωνίας και το χειρότερο είναι ότι απουσιάζουν οι προτάσεις και οι λύσεις. Ζούμε έναν φαύλο κύκλο σε μία κατάσταση που διαιωνίζεται και μας βυθίζει όλο και περισσότερο στο τέλμα μιας συνολικής αναξιοπιστίας. Φευ.

Αντώνης Κουσούλης

Βραδιά ντροπής

Όποιος περιμένει να αρχίσουμε το άρθρο με τον αγώνα και τη νίκη του ενός, την ήττα του άλλου, το μπρέικ της έδρας και τα λοιπά, προφανώς δεν μας διαβάζει πολύ καιρό. Έχουμε πει από την αρχή ότι εδώ γράφουμε ό,τι βλέπουμε χωρίς οπαδικές παρωπίδες. Ο αγώνας στο ΣΕΦ ήταν ντροπή για το μπάσκετ. Ακόμα μια φορά, ένας αγώνας ανάμεσα στις δύο καλύτερες ομάδες της Ευρώπης αφήνει πικρή γεύση στα χείλη, γεύση αηδίας, γεύση ντροπής. Το ματς θα έπρεπε να έχει διακοπεί υπέρ του Παναθηναϊκού στο 58-60 με 1:25 να απομένει για το τέλος. Πραγματικά δεν βλέπω το λόγο για τον οποίο συνεχίστηκε το ματς, με υπερβαίνει το να προσπαθήσω να βρω δικαιολογία γι’ αυτό. Ακόμη κι αν έβγαινε απόφαση αύριο που θα έλεγε ότι διακόπτονται οι φετινοί τελικοί, θα με άφηνε αδιάφορο και θα την επικροτούσα. Το γεγονός ότι δεν θρηνήσαμε θύματα ήταν απλά τυχαίο και πάλι. Κάτι η γρήγορη αντίδραση των παικτών του Παναθηναϊκού που έφυγαν από τον πάγκο τους πριν σκάσει η «γουρούνα» στα πόδια τους (την είδατε φαντάζομαι την τρύπα στο παρκέ μετά), κάτι ο φόβος των ΜΑΤ που απέτρεψε τους κάφρους από το να μπουν στον αγωνιστικό χώρο όταν έσπασαν τον κλοιό των σεκιουριτάδων, και τη βγάλαμε χωρίς νεκρούς και τώρα.

Δεν νομίζω ότι κανείς νοήμων φίλος του μπάσκετ ενδιαφέρεται μετά από τέτοιες εικόνες για το τι έγινε στον αγώνα και νιώθει οτιδήποτε άλλο εκτός από απηυδισμένος. Δεν θα αναρωτηθώ καν (όπως ο Τσίλντρες) για ποιο λόγο έγινε αυτό με τη διαφορά στους 2 πόντους, με 1:25 για το τέλος και με την μπάλα στον Ολυμπιακό. Δεν έχει σημασία. Πλέον, ο ασθενής πεθαίνει και το μπάσκετ χάνει καθημερινά όλο και περισσότερους από τους ανθρώπους που το αγαπούν πραγματικά. Η μοναδική λύση για να δούμε μπάσκετ είναι να κλείσουμε τα γήπεδα λοιπόν; Να γίνονται οι τελικοί κεκλεισμένων των θυρών; Δεν το πιστεύω, οπότε οι ευθύνες για το έκτρωμα βαρύνουν αποκλειστικά τις δύο ομάδες. Αυτές μόνες είναι υπεύθυνες για την κατάντια του μπάσκετ και αυτές θα λογοδοτήσουν στην ιστορία.

Δεν υπάρχουν ούτε κοινωνικά αίτια, όπως η ανεργία και η φτώχεια, ούτε αντίδραση προς τους αστυνομικούς, ούτε τίποτα. Υπάρχουν στρατοί ανεγκέφαλων και επικίνδυνων κάφρων και από πίσω δύο ομάδες που τους συντηρούν και τους προστατεύουν. Να τους χαίρεστε.

Αρχικά, η σκέψη στο blog ήταν να σταματήσει εδώ το άρθρο. Όλοι μας δεν είχαμε καμία όρεξη να γράψουμε για το ματς. Όμως, επειδή γνωρίζουμε ότι την Παρασκευή θα έχουμε αρκετούς φίλους του Age of Basketball που θα συντονιστούν για να ακούσουν τη γνώμη μας για το αγωνιστικό κομμάτι, κι επειδή σεβόμαστε όσους μας διαβάζουν, αποφασίσαμε να μιλήσουμε και για τον αγώνα.

Το ματς ήταν κλειστό και ισορροπημένο. Ο Ολυμπιακός πήρε 9 πόντους διαφορά, ο Παναθηναϊκός πήρε 8. Ο Παναθηναϊκός έμεινε στους 10 πόντους σε 8 λεπτά στη δεύτερη περίοδο και στους 6 πόντους σε 9,5 λεπτά στο τέλος του ματς, ο Ολυμπιακός έμεινε στους 11 πόντους σε 14 λεπτά στο δεύτερο ημίχρονο. Οι δύο ομάδες είχαν ίδια ποσοστά σχεδόν σε βολές, δίποντα και τρίποντα (με τον Παναθηναϊκό να σουτάρει 13 περισσότερες βολές, λογικό αφού έριξε 10 στα τελευταία 40 δευτερόλεπτα), ο Παναθηναϊκός είχε 2 ριμπάουντ περισσότερα, 2 κλεψίματα περισσότερα και 2 λάθη λιγότερα, ο Ολυμπιακός είχε 4 ασίστ περισσότερες. Αμφότερες είχαν από παίκτες-κλειδιά σε ημέρα ανυπαρξίας. Ο Γιασικεβίτσιους και ο Διαμαντίδης από τον Παναθηναϊκό δεν ήταν στο γήπεδο, ο Γκριρ και ο Χαλπερίν από τον Ολυμπιακό επίσης απόντες. Και οι τέσσερις περισσότερο επιβάρυναν τις ομάδες τους παρά τις βοήθησαν. Βγάζω τις βολές στο τέλος, στις οποίες οι τέσσερίς τους είχαν 14/14.

Ο Ολυμπιακός είχε δύο παίκτες που έπαιξαν απίστευτα, τον Τσίλντρες και τον Μπουρούση, και τον Βούισιτς που τους ακολούθησε, ο Παναθηναϊκός είχε 3 παίκτες που έπαιξαν πάρα πολύ καλά (Πέκοβιτς, Σπανούλη, Νίκολας) και τον Μπατίστ που τους ακολούθησε. Μετά το Βερολίνο και οι δύο είχαν δουλέψει πάρα πολύ πάνω στην άμυνα και θέλησαν να κρατήσουν το ματς χαμηλά.

Οι προπονητές προσπάθησαν πάρα πολύ, έκαναν συνεχείς αλλαγές, αλλά λίγο πολύ δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν αυτό που φοβόντουσαν. Ο Γιαννάκης το κόμπλεξ και τη νευρικότητα των παικτών του που για πρώτη φορά από το 1999 είχαν το πρώτο ματς στην έδρα τους με τον Παναθηναϊκό στους τελικούς και ο Ομπράντοβιτς το γεγονός ότι η ομάδα του χάνει πολύ εύκολα τις διαφορές που παίρνει. Το πρώτο στοίχισε στον Ολυμπιακό στο ξεκίνημα κάθε ημιχρόνου και ήταν ιδιαίτερα εύγλωττο στο δεύτερο, με τον πάγκο του Ολυμπιακού να χτυπιέται, να παίρνει συνεχή τάιμ άουτ, αλλά την μπάλα να μένει στα χέρια των πλέον έμπειρων παικτών της ομάδας. Το δεύτερο στοίχισε στον Παναθηναϊκό, καθώς το 45-53 έγινε πολύ γρήγορα 56-56. Ο Ομπράντοβιτς σε ένα πηγαδάκι μετά το ματς έλεγε «ήταν πολύ εύκολο για μας να τελειώσουμε το παιχνίδι μετά τα επεισόδια. Τα περιμέναμε. Όμως ήταν πολύ δύσκολο να το τελειώσουμε αγωνιστικά παίρνοντας τη νίκη από τη στιγμή που χάσαμε τη διαφορά ξανά. Το κάνουμε σε κάθε παιχνίδι».

Ο Παναθηναϊκός πήγε πανέτοιμος στο ΣΕΦ και έδειξε ότι ψυχολογικά ήταν προετοιμασμένος για όλα. Το ματς ήταν οριακό βεβαίως, αλλά στους «πράσινους» αξίζουν πάρα πολλά συγχαρητήρια για την εμφάνισή τους, τα οποία πολλαπλασιάζονται μετά τα όσα έγιναν στο παρκέ. Ο Παναθηναϊκός στο τελευταίο 1:25 κλήθηκε ουσιαστικά να πάρει έναν αγώνα που θα έπρεπε ήδη να του έχει κατοχυρωθεί. Μεγάλη εμφάνιση που ίσως κρίνει και τον πρωταθλητή φέτος στην Α1.

Όμως, δυστυχώς, και πάλι οι διαιτητές δεν απέφυγαν το καθοριστικό λάθος στο φινάλε (γενικά στο ματς λάθη έγιναν αρκετά και εκατέρωθεν). Επειδή αρκετοί ρωτούσαν και στο γήπεδο για τις φάσεις, το 5ο φάουλ του Μπουρούση ήταν καθαρό και σωστό, στον Τσίλντρες γίνεται φάουλ στο 58-58 στη ρακέτα, ενώ ο Γιασικεβίτσιους δυστυχώς κάνει φάουλ στον Παπαλουκά στη λήξη του αγώνα. Και λέω δυστυχώς (όπως πρώτος το είπε ο BEN) γιατί συμφωνούμε όλοι στο blog ότι το ματς έπρεπε να είχε τελειώσει στο 39ο λεπτό και όχι να συζητάμε τώρα για τη διαιτησία και το (καθοριστικό για το νικητή) λάθος στο τέλος. Κάποιοι μπορεί να το πουν ότι αποδόθηκαν «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι», εγώ απλώς λέω ότι οι φοβισμένοι διαιτητές που δεν είχαν τα κότσια να διακόψουν το ματς, απλώς έβαλαν ένα ακόμα λιθαράκι ανικανότητας και ακαταλληλότητας στο φινάλε.

by Rasheed.

Ματς για Όσκαρ!

Ένα από τα καλύτερα παιχνίδια της σεζόν ήταν αυτό που έγινε την Τετάρτη στο Αλεξάνδρειο. Ο Άρης έκανε το πρώτο βήμα προς την Ευρωλίγκα, αλλά είναι εμφανές ότι η σειρά έχει μπροστά της πολύ ζουμί. Ήδη οι δύο ομάδες άρχισαν τις συνήθεις αντεγκλήσεις σε τέτοια παιχνίδια με τόσο μεγάλη σημασία. Το Μαρούσι είναι αλήθεια ότι αδικήθηκε λίγο από τη διαιτησία, αλλά όχι τόσο ώστε να δημιουργήσει… διπλωματικό επεισόδιο. Πάντως, και από τις δύο πλευρές τα νεύρα ήταν τεντωμένα και ειπώθηκαν κουβέντες που κανείς δεν θα έλεγε σε αγώνα στη μέση της χρονιάς με ακριβώς αυτή την εξέλιξη. Και από τους δύο.

Πάντως, όσοι μπόρεσαν να δουν τον αγώνα (είτε γιατί ήταν στο γήπεδο, είτε γιατί έκατσαν στην τηλεόραση και… έπιαναν Μακεδονία) είναι πολύ τυχεροί και σίγουρα μετά έφυγαν «γεμάτοι» από μπάσκετ.

Το ντέρμπι αυτό ήταν αντάξιο της διαφήμισης που… είχαμε ρίξει στη σειρά τόσο καιρό, και ακόμη καλύτερο. Θέλετε να κοιτάξουμε λίγο το φύλλο της στατιστικής για να δούμε για τι αγώνα μιλάμε; Κοιτάξτε τη διακύμανση του σκορ ανά δεκάδα σε αυτό τον σπάνιο αγώνα: 8-7 στο 2΄, 18-15 στο 7΄, 28-27 στο 12΄, 38-38 στο 18΄, 47-49 στο 22΄, 57-58 στο 27΄, 67-68 στο 31΄ και 78-77 στο 36΄. Σπάνιο και πραγματικά απολαυστικό να βλέπεις τέτοιο αγώνα.

Από πλευράς Αμαρουσίου, ο Ανδρέας Γλυνιαδάκης έκανε μεγάλο παιχνίδι με 13 πόντους, 8 ριμπάουντ και 6 κερδισμένα φάουλ και θα περίμενε κανείς να έχει κερδίσει τη μάχη από τον Άντριου Μπετς. Όμως, ο Εγγλέζος ήταν απίστευτος. Έκανε άτυπο τριπλ-νταμπλ με 15 πόντους, 12 ριμπάουντ και 12 κερδισμένα φάουλ βγάζοντας τα λεφτά της μετεγγραφής τους… αλλά και λίγα από την επόμενη χρονιά. Γενικώς, και οι 4 ψηλοί των δύο ομάδων ήταν εξαιρετικοί με τον Νέλσον να έχει 12 πόντους και 9 ριμπάουντ και τον Μαυροκεφαλίδη να έχει 20 πόντους και 10 ριμπάουντ (αλλά και 7 λάθη).

Ζημιά έκανε και ο Μπρέισι Ράιτ που στην τέταρτη περίοδο βρήκε ρυθμό και σκόραρε καθοριστικούς πόντους (11 πόντους στα τελευταία 11 λεπτά του ματς), ενώ ο Δημήτρης Τσαλδάρης ήταν αρκετά καλός και μέτρησε σημαντικά στη νίκη της ομάδας του.

Ο αγώνας είχε και μια άλλη ιδιαιτερότητα για την κρισιμότητά του. Έγιναν συνολικά μόνο 21 λάθη (8 ο Άρης, 13 το Μαρούσι) και από αυτά οι ψηλοί έκαναν τα 14! Σε ένα τόσο κρίσιμο αγώνα οι περιφερειακοί των δύο ομάδων έκαναν μόνο 7 λάθη συνολικά σε όλο το ματς!

Η σειρά έχει πάρα πολύ δρόμο μπροστά της, καθώς το Μαρούσι έδειξε ότι μπορεί να σπάσει έδρα, ενώ και ο Άρης έχει αυτή την ικανότητα. Εμείς απλώς θα είμαστε εκεί για να απολαύσουμε και τη συνέχεια.

by Rasheed.

Υ.Γ.: Η απόφαση της ΕΟΚ στις 20 Μαΐου θα πρέπει να γραφτεί στα παγκόσμια χρονικά του αθλητισμού ως η πιο άκυρη, η πιο παράλογη, η πιο βλακώδης, η πιο ρατσιστική, η πιο αντισυνταγματική στην ιστορία όλων των σπορ όλων των χωρών. Η ανικανότητα ορισμένων ανθρώπων ξεπερνά πλέον τα όρια της ανθρώπινης λογικής και άνθρωποι που θα έπρεπε να έχουν αποσυρθεί πολλά πολλά χρόνια τώρα, υπογράφουν αποφάσεις που κι ένα πεντάχρονο καταλαβαίνει ότι είναι ηλίθιες.

Για όσους δεν είχαν την ευκαιρία να διαβάσουν την περίφημη ανακοίνωση για την οποία μιλάω: «Η ΕΟΚ ενημέρωσε ότι από τη μεταγραφική περίοδο 2009-10 θα ισχύσει διάταξη με την οποία ορίζεται ότι κάθε ομάδα όλων των Εθνικών Κατηγοριών (εκτός της Α1 και Α2 Εθνικής Ανδρών) και τοπικών Κατηγοριών έχει δικαίωμα να αποκτήσει με τη διαδικασία της μεταγραφής ή αποδέσμευσης έναν μόνο καλαθοσφαιριστή με ηλικία 30 ετών και άνω».

Δεν ξέρω καν αν αξίζει να σχολιάσουμε την απόφαση αυτή, που ξεπερνάει κατά πολύ ακόμη και την μέχρι σήμερα βλακεία της ΕΟΚ. Νομίζω ότι πλέον είναι σχεδόν αυταπόδειχτη η ακαταλληλότητα των ανθρώπων που διοικούν το ελληνικό μπάσκετ. Στα χέρια αυτών έχουμε αφήσει την πρόοδο και την εξέλιξη του ελληνικού μπάσκετ, και… ακόμη ελπίζουμε.

Η διάταξη σηκώνει μεγάλη συζήτηση, καθώς είναι και επικίνδυνη εκτός των άλλων, αλλά μένει να δούμε αν δεν αποσυρθεί κακήν κακώς πότε θα την προσβάλει κάποιος σε δικαστήριο για να δικαιωθεί.

Σοκ και δέος

Ξεκινούν την Πέμπτη οι τελικοί του ελληνικού πρωταθλήματος και είναι οι αγώνες που περιμέναμε όλη τη χρονιά. Είναι οι αγώνες ανάμεσα στις δύο αναμφισβήτητα καλύτερες ελληνικές ομάδες, δύο ευρωπαϊκούς κολοσσούς, με τεράστια ονόματα στις συνθέσεις τους. Ας δούμε τους σημαντικότερους παράγοντες ενόψει της συναρπαστικής σειράς.

Παράγοντας «κίνητρο»: Από τη μία ο Ολυμπιακός, έχει ισχυρότατο κίνητρο να κατακτήσει την πρώτη του κούπα μετά το 2002 και το πρωτάθλημα μετά από 12 στείρα χρόνια! Ταυτόχρονα θέλει να «πατήσει» κορυφή και να δείξει ότι μπορεί να φέρει τη δική του εποχή. Από την άλλη ο Παναθηναϊκός, έχοντας ήδη κατακτήσει τις δύο προηγούμενες κούπες της σεζόν, με το πρωτάθλημα θα ολοκληρώσει ένα ακόμη εκπληκτικό τριπλ-κράουν. Επιπλέον, θέλει να «κόψει το βήχα» στον αμφισβητία του και να επεκτείνει τη δυναστεία του. Η εμπειρία έχει δείξει ότι η «αποχή» είναι ισχυρότερο κίνητρο από τη «συντήρηση» και για να το καταλάβουν όλοι αυτό ας κάνουμε και λίγο χιούμορ: αυτός που έχει να πάει με γυναίκα 10 χρόνια το θέλει περισσότερο από αυτόν που πηγαίνει κάθε βράδυ με την πιο όμορφη του κόσμου. Και οι δύο το περιμένουν πώς και πώς αλλά ο πρώτος σίγουρα το θέλει περισσότερο! Άρα, προβάδισμα στο κίνητρο ο Ολυμπιακός.

Παράγοντας «υλικό»: Οι δύο ομάδες έχουν πανίσχυρα ρόστερ, πραγματικές «λερναίες ύδρες» που μπορούν να πετάξουν νέα θανατηφόρα κεφάλια μόλις κάποιο πληγωθεί. Παίκτες υψηλής κλάσης, όλη η αφρόκρεμα της Εθνικής Ελλάδας «συν» Αμερικανούς – «διαμάντια» και κοινοτικούς πρώτης γραμμής. Πολύ δύσκολο να προβλεφθεί ποιοι παίκτες θα ξεχωρίσουν ή θα κρίνουν κάθε αγώνα. Και στην άκρη των πάγκων δύο μεγάλες μορφές, ο Ομπράντοβιτς πιο έμπειρος ως προπονητής με αναρίθμητους τίτλους, ο Γιαννάκης, πιο σημαντικός ως παίκτης. Και οι δύο κοντά στην ψυχολογία των αθλητών τους. Στον τομέα «υλικό» η πλάστιγγα μένει στο κέντρο.

Παράγοντας «ψυχολογία»: Σε αυτό το σημείο μετρούν πολύ τα φετινά ματς των δύο ομάδων. Με τους «πράσινους» να έχουν κερδίσει τα δύο μεταξύ τους ματς που κρίνουν τίτλους, οι «κόκκινοι» μπαίνουν στους τελικούς με τη «στάμπα» του ηττημένου στις προηγούμενες σημαντικές αναμετρήσεις. Ο ενθουσιασμός αυτού που έρχεται για να ανατρέψει, μάλλον πιο συχνά βρίσκει αξεπέραστο εμπόδιο στην εμπειρία του κυρίαρχου. Επομένως, εδώ υπερέχει ο Παναθηναϊκός.

Παράγοντας «έδρα»: Το πλεονέκτημα έδρας διαχρονικά παίζει σημαντικότατο ρόλο στο ελληνικό πρωτάθλημα. Το ίδιο αναμένεται να παίξει και φέτος. Όλα τα παιχνίδια θα είναι ντέρμπι και πιθανώς να κριθούν στις λεπτομέρειες, αλλά η ομάδα που θα παίζει στην έδρα της θα έχει ένα πλεονέκτημα. Όχι απίθανο να «βγάλουν» εκτός έδρας νίκη οι δύο ομάδες, αλλά ο Ολυμπιακός έχει το πλεονέκτημα σε αυτόν τον τομέα.

Παράγοντας «προβλήματα»: Με τον Βασιλόπουλο να κάνει αγώνα δρόμου μήπως προλάβει κάποιο ματς, τους Τσίλντρες και Πρίντεζη να προέρχονται από ελαφρείς μικροτραυματισμούς, τον Πελεκάνο να μην έχει ξεπεράσει όλο το χρόνο τα προβλήματα που τον ταλαιπώρησαν και τον Σχορτσιανίτη να… είναι και να μην είναι μέρος της ομάδας, ο Παναθηναϊκός έχει το πλεονέκτημα στο θέμα «προβλήματα» που ενίοτε κρίνουν το μομέντουμ μιας σειράς αγώνων. Οι «πράσινοι», από την άλλη, έχουν με μικροπροβληματάκια τους Σπανούλη και Γιασικεβίτσιους και τον Διαμαντίδη εκτός φόρμας.

Πάμε να πούμε και λίγα λόγια για τον κόσμο. Δίχτυα ασφαλείας, καβγάς για την απόσταση των οπαδών από τους πάγκους, ΜΑΤ, αστυνομικοί και ιδιωτική ασφάλεια σχηματίζουν το «μωσαϊκό» της ντροπής. Οι τελικοί αντί να μας δημιουργούν μια ευκαιρία για απόλαυση μπάσκετ υψηλής κλάσης, ένα αθλητικό δέος, μας γεμίζουν με φόβο για το ενδεχόμενο να αποτελέσουν ένα σοκαριστικό πεδίο μάχης και εκτόνωσης των κάφρων των δύο ομάδων. Αναρίθμητα εμετικά υβριστικά συνθήματα, ρίψεις αντικειμένων και αμοιβαίο μίσος θα «στολίσουν» τις ώρες παρακολούθησης των αγώνων. Ελπίζουμε το φινάλε της σειράς των τελικών να αποτελέσει αφορμή για μπασκετική κουβέντα και αγωνιστικές αναλύσεις και όχι νέες συζητήσεις για το πώς μπορούμε να διαφυλάξουμε το άθλημα από τα ζωώδη ένστικτα που διακατέχουν τον φανατικό Έλληνα οπαδό. Και επειδή υπάρχει περίπτωση να τεθεί θέμα αποχώρησης των ομάδων από τον αγωνιστικό χώρο (όπως το έχουν δηλώσει αρκετές φορές τα μέλη τους), στο Age of Basketball τασσόμαστε σίγουρα υπέρ μιας τέτοιας κίνησης εάν οι συνθήκες το επιβάλλουν. Ενίοτε όποιος και αν κερδίσει στο τέλος είναι το μπάσκετ αυτό που μένει χαμένο. Ας ελπίσουμε ότι φέτος θα δούμε διαφορά και εκτός παρκέ.

“Good night, and good luck”

by BEN

Μάχη για τα σαλόνια!

Τα ημιτελικά τελείωσαν και το… πάρτι αρχίζει. Δύο μονομαχίες που γι’ αυτές άξιζε όλη η χρονιά ουσιαστικά. Άξιζε, δεν άξιζε, γι’ αυτές παίζαμε όλο το χρόνο, για να φτάσουμε εδώ. Εδώ που φτάσαμε αξίζει τον κόπο να μιλήσουμε λίγο για τις μέρες των αγώνων. Προσπερνάω τους μικρούς τελικούς για τους οποίους θα μιλήσουμε σήμερα και θα πω δυο λόγια για τους μεγάλους.

Προφανώς όσοι διαβάσατε το χτεσινό άρθρο θα ακούσατε για Πέμπτη-Κυριακή. Έτσι ήταν κανονισμένο, μέχρι να μπει στη μέση… ο ΕΣΑΚΕ και η Superleague με τη φαεινή ιδέα, αντί για Τετάρτη να πάνε μέρα που τα μαγαζιά είναι ανοικτά το απόγευμα και αντί για Κυριακή να πάνε καθημερινή… ώστε (εν μέρει) να μην ενοχληθούν τα ποδοσφαιρικά σωματεία που παίζουν στο ΟΑΚΑ. Άλλη μία μοναδικά ελληνικής έμπνευσης απόφαση.

Πάμε στα αγωνιστικά; Άρης και Μαρούσι διασταυρώνουν τα ξίφη τους από την Τετάρτη με στόχο μόνο την έξοδο στην Ευρωλίγκα. Ο Άρης δεν θέλει με τίποτα να περάσει κι άλλη χρονιά μακριά από την Ευρωλίγκα, οπότε όλη η ομάδα είναι σε ξεσηκωμό και αναβρασμό και όλα θα εξαρτηθούν από την έκβαση των μικρών τελικών. Και τα συμβόλαια πολλών παικτών και το μπάτζετ και οι μετεγγραφές.

Στο Μαρούσι απ’ την άλλη, οι διοικούντες έχουν άλλο… πόνο αυτή την περίοδο, καθώς ο Βωβός είναι ένα βήμα πριν την έξοδο κι αν φύγει ποιος θα αναλάβει ομάδα με 400 φιλάθλους μέσο όρο; Όμως, αυτό αφορά τα γραφεία και τους ανθρώπους της ομάδας, όχι τους παίκτες. Εκείνοι ξέρουν ότι αν βγάλουν το Μαρούσι Ευρωλίγκα, το βιογραφικό τους θα ανέβει ένα επίπεδο, όπως και οι μετοχές στους στο μπασκετικό χρηματιστήριο. Οι ξένοι πολλές φορές κρίνονται στις υπόλοιπες χώρες από την πορεία των ομάδων τους, ενώ κανείς παίκτης δεν παίζει για να χάσει. Πόσο μάλλον αγώνες που κρίνουν τους κόπους και τον ιδρώτα μιας ολόκληρης χρονιάς.

Τις δύο ομάδες δεν χωρίζουν πολλά. Το Μαρούσι στην κανονική περίοδο πετύχαινε περίπου 6 πόντους περισσότερους από τον Άρη, αλλά δεχόταν και 5,5 πόντους περισσότερους από τον Άρη. Αμφότερες είναι ικανές να παίξουν πολύ σκληρή άμυνα και κοντά αλλά και μακριά από το καλάθι.

Και οι δύο έχουν προπονητές πολύ καλής αξίας που δύσκολα χάνουν ένα παιχνίδι με ισοδύναμη ομάδα. Αν κάτι ξεχωρίζει το Μαρούσι είναι ότι πάει με μεγαλύτερη ευχέρεια το σκορ ψηλά για να κερδίσει, ενώ αν κάτι ξεχωρίζει τον Άρη είναι ότι ακόμη και στους 60 πόντους και με 2 πόντους προβάδισμα αισθάνεται άνετα.

Η περιφέρεια του Άρη έχει τους Κλαρκ και Ράιτ, ενώ το Μαρούσι τους Κις και Στίβενσον. Ο Κλαρκ είναι παίκτης που στη μέρα του ουσιαστικά δεν μαρκάρεται, αλλά απ’ την άλλη, τη στιγμή που ο Ράιτ δεν έχει βρει ρυθμό, το δίδυμο Κις-Στίβενσον έχει βοηθήσει πολύ στα δύσκολα παιχνίδια. Ο Κις είναι ένας από τους τοπ παίκτες στην Ελλάδα και η κόντρα του με τον Κλαρκ αναμένεται με μεγάλο ενδιαφέρον. Το ελληνικό στοιχείο έχει τους Αργυρόπουλο-Ηλιάδη-Τσαλδάρη στον Άρη και τους Κουμπούρα-Χαραλαμπίδη-Διαμαντόπουλο στο Μαρούσι. Με βάση την τωρινή τους φόρμα, αλλά και γενικότερα την εικόνα της χρονιάς, εδώ η πλάστιγγα γέρνει προς το Μαρούσι. Τσαλδάρης και Ηλιάδης έχουν απογοητεύσει πολύ φέτος, ιδίως από τον Γενάρη και μετά, ενώ η τριάδα του Αμαρουσίου έχει να επιδείξει πολλά περισσότερα καλά παιχνίδια. Όμως, η αξία των περιφερειακών του Άρη μας κάνει να είμαστε επιφυλακτικοί.

Στους ψηλούς, η μία ομάδα στηρίζεται ξεκάθαρα στο ελληνικό στοιχείο, ενώ η άλλη περισσότερο στο ξένο. Νέλσον, Μπετς και Αγαδάκος θα βρεθούν αντιμέτωποι με τους Μαυροκεφαλίδη, Γλυνιαδάκη και Μαυροειδή. Ο Μαυροκεφαλίδης είναι πολύ καλός επιθετικά, αλλά δεν έχει ούτε την εμπειρία, ούτε κάνει τις δουλειές που κάνει στο παρκέ ο εκπληκτικός Νέλσον. Γλυνιαδάκης και Μπετς μπορούν θεωρητικά να αλληλοεξουδετερωθούν, με τον Γλυνιαδάκη να βοηθάει λίγο περισσότερο στην άμυνα (και ο Μπετς βοηθά απλώς και μόνο με την παρουσία του στη ρακέτα) ενώ ο Μπετς είναι καλύτερος στην επίθεση. Αγαδάκος και Μαυροειδής μπορούν επίσης να αλληλοεξουδετερωθούν.

Πάμε στο σημείο της εξίσωσης που αριθμητικά γέρνει. Προφανώς προσέξατε ότι άφησα τον Μπάρλο από τον Άρη, αλλά και τους Καϊμακόγλου, Καλάθη και Χαφ από το Μαρούσι. Είναι οι παίκτες που χρησιμοποιούνται από τους προπονητές και στο «3» και στο «4». Ο Μπάρλος είναι παίκτης μεγάλης ποιότητας, αλλά και ο Καϊμακόγλου δεν υστερεί. Οι δυο τους ουσιαστικά θα κρίνουν την άτυπη αναμέτρηση στο μεταίχμιο των δύο θέσεων και πιθανότατα θα είναι θέμα μέρας.

Το Μαρούσι έχει αριθμητικά περισσότερες λύσεις (περισσότερα ποιοτικά κορμιά) από τον Άρη και δεν είναι τυχαίο ότι από το Δεκέμβρη λέμε ότι έχει το τρίτο ρόστερ στην Α1. Ο Άρης έχει καταφέρει να κάνει μετεγγραφικές κινήσεις (Μπετς, Ράιτ) για να εξισορροπήσει τη διαφορά σε θέσεις κλειδιά, έχει παίκτες με τρομερό ταλέντο και αξία (Κλαρκ, Νέλσον) και έχει και την έδρα. Οι μικροί τελικοί είναι τελείως ανοικτοί, αμφότερες οι ομάδες μπορούν να πάρουν εκτός έδρας νίκη, αμφότερες έκαναν οικονομία δυνάμεων στα ημιτελικά. Μένει να δούμε ποιος από τους δύο θα χαμογελάσει τελευταίος μπαίνοντας του χρόνου στα ευρωπαϊκά σαλόνια.

by Rasheed.

Στον τελικό με... ενισχύσεις

Ένα ακόμη ματς – τυπική διαδικασία ολοκληρώθηκε στο ΣΕΦ, με τον Ολυμπιακό να μην έχει κανένα πρόβλημα να τελειώσει τη σειρά με το Μαρούσι με 3-0. Οι «ερυθρόλευκοι» ολοκλήρωσαν έτσι με «σουίπ» τη σειρά των ημιτελικών για πρώτη φορά μετά το 2002.

Τη σημασία για τις ομάδες και τους παίκτες της σύντομης αυτής ολοκλήρωσης των δύο σειρών τη διαβάσατε χθες. Μια ενδιαφέρουσα… κοινωνική παρατήρηση είναι ότι με τους ημιτελικούς να ολοκληρώνονται σήμερα, οι τελικοί θα διεξαχθούν (συμπτωματικά όπως και τα προηγούμενα χρόνια) μεσοβδόμαδα στο ΣΕΦ και Σαββατοκύριακα στο ΟΑΚΑ, γεγονός αδιάφορο φυσικά για τις ομάδες, αλλά ενδιαφέρον για τους οπαδούς των δύο ομάδων που θα θελήσουν να πάνε στο γήπεδο, αλλά και για την πόλη, αφού το ΣΕΦ είναι ουσιαστικά πάνω στο δρόμο και οι αγώνες με μεγάλη προσέλευση, ιδιαίτερα τις καθημερινές, συνήθως δημιουργούν προβλήματα κίνησης.

Το ματς κύλησε στα ίδια πλαίσια με τα δύο προηγούμενα, με τη διαφορά ότι ο Ολυμπιακός έπαιξε σήμερα λίγο καλύτερη άμυνα (στα πλαίσια της χαλαρότητας του αγώνα βέβαια) κρατώντας στην αρχή του δευτέρου ημιχρόνου το Μαρούσι χωρίς πόντο για περισσότερα από 5 λεπτά. Ακόμη και οι δύο πρώτοι σκόρερ ψηλοί των φιλοξενούμενων (Καϊμακόγλου – Μαυροκεφαλίδης) είχαν 6/20 σουτ, ενώ ο Κις δε σκόραρε κανένα πόντο σε 18 λεπτά συμμετοχής. Οι γηπεδούχοι, από την άλλη, είχαν τους 3 σημαντικότερους σκόρερ τους (Γκριρ – Τσίλντρες – Μπουρούσης) να δείχνουν μια διάθεση επιθετικά και αυτό ήταν αρκετό για να φτάσουν γύρω στους 20 πόντους ανά περίοδο.

Ουσιαστικά ο αγώνας πέρασε ήσυχα με τους δύο προπονητές να κάνουν και συντήρηση δυνάμεων. Από το Μαρούσι μόνο δύο παίκτες έπαιξαν περισσότερο από 20 λεπτά, ενώ από τον Ολυμπιακό περισσότερο έμειναν στο παρκέ οι 3 παίκτες που είχαν ρυθμό στην επίθεση. Χαρακτηριστικό είναι ότι και οι δύο ομάδες έπαιξαν και με τους 12 παίκτες τους και όλοι είχαν τουλάχιστον 6 λεπτά συμμετοχής. Ο Πρίντεζης έμεινε εκτός δωδεκάδας για προληπτικούς λόγους και όχι λόγω κάποιου ανησυχητικού προβλήματος. Να αναφερθούμε λίγο και στον Πελεκάνο, ο οποίος ταλαιπωρημένος από τραυματισμούς όλο το χρόνο, δείχνει μια σαφή αδυναμία να βρει ρυθμό και ρόλο στην ομάδα (σήμερα δεν πήρε ούτε ένα σουτ σε 10 λεπτά συμμετοχής) και είναι αρκετά αμφίβολο το αν θα μπορέσει να προσφέρει κάτι στους τελικούς, γεγονός σημαντικό ειδικά αφού θα λείπει και ο Βασιλόπουλος.

Κατά τ’ άλλα στο ΣΕΦ είδαμε να κάνουν την εμφάνισή τους (όχι σε πλήρη έκπτυξη ακόμα) οι πτυσσόμενες εξέδρες στο πλάι στο χώρο του στίβου, για να ενισχύσουν την προσέλευση του κόσμου ενόψει των τελικών. Αυτά τα καθίσματα ξυπνούν εικόνες από τη μία εντυπωσιακές (όπως τις έχουμε ξαναδεί με τον κόσμο να βρίσκεται πολύ κοντά στο γήπεδο) και από την άλλη ανησυχητικές, αφού η ιδέα του οπαδού σε απόσταση… βολής από τους παίκτες, στην Ελλάδα δε γεννά ακριβώς αισιόδοξες σκέψεις για ήρεμους αγώνες (βέβαια έτσι είναι και στο άλλο γήπεδο του τελικού).

“Good night, and good luck”

by BEN