Μια ζαριά πριν το φάιναλ-φορ!

Μία ημέρα πριν το τρίτο παιχνίδι των προημιτελικών, με τις τέσσερις σειρές να βρίσκονται σε κομβικό σημείο, επιχειρούμε σήμερα μία προσέγγιση των επόμενων αγώνων, εστιάζοντας στους λόγους για τους οποίους κάθε ομάδα μπορεί να προχωρήσει.

ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ-ΣΙΕΝΑ: Με την πλάτη στον τοίχο βρίσκεται πλέον ο Παναθηναϊκός, αφού έχασε το πλεονέκτημα έδρας και τώρα θα πρέπει να κερδίσει στην Ιταλία, όπου κανείς δεν έχει κερδίσει από τις 19 Δεκεμβρίου του 2007. Η Σιένα θα πάρει το προβάδισμα επειδή: ήταν πιο έτοιμη και έπαιξε καλύτερα στην Αθήνα, έχει σε εκπληκτική κατάσταση τον ΜακΙντάιρ, έχει τον Λαβρίνοβιτς να επιστρέφει σε καλύτερη κατάσταση, δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η αστοχία της στα τρίποντα. Ο Παναθηναϊκός θα ξαναπάρει το πλεονέκτημα επειδή: είναι μια μεγάλη ομάδα που πάντα αντιδρά στα δύσκολα, όλα τα ματς των δύο ομάδων ήταν κλειστά και μπορεί να κερδίζει τα ντέρμπι, έχει τον παίκτη – καταλύτη, Διαμαντίδη, να επιστρέφει, έχει 4 παίκτες να σκοράρουν διψήφιο αριθμό πόντων στη σειρά και τον Φώτση σε ανοδική πορεία. Το παρασκήνιο: οι παίκτες των δύο ομάδων μοιάζουν να έχουν ανοίξει βεντέτα. Κάτι το σκληρό φάουλ του Σάτο στον Διαμαντίδη στην κανονική περίοδο, κάτι η αγκωνιά του Χατζηβρέττα στον Λαβρίνοβιτς την Πέμπτη, οι επόμενοι αγώνες αναμένονται πολύ δυνατοί.

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ-ΡΕΑΛ: Οι «ερυθρόλευκοι» έκαναν το καθήκον τους στο ΣΕΦ και τώρα πηγαίνουν στη Μαδρίτη με στόχο να μην… επιστρέψουν για 5ο ματς. Με βάση την εικόνα των δύο ομάδων ο στόχος είναι εφικτός. Η Ρεάλ θα επιστρέψει στη διεκδίκηση της σειράς επειδή: οι δύο καλύτεροί της παίκτες, Μπούλοκ και Ρέγιες, είναι σε καλή κατάσταση, παίζει αρκετά καλύτερα στην Ευρώπη απ’ ό,τι στις αρχές, ήταν δυνατή και «χτύπησε» τα ματς στο ΣΕΦ, είναι ομάδα πολύ υψηλού προφίλ για να χάσει εύκολα στην έδρα της. Ο Ολυμπιακός θα τελειώσει τη σειρά επειδή: όταν ο Γκριρ είναι καλά είναι ασταμάτητος, οι Βούισιτς και Παπαλουκάς δείχνουν την κλάση τους στην κατάλληλη στιγμή, παίζει πιο καλό και ισορροπημένο μπάσκετ από τους Μαδριλένους, έδειξε ότι μπορεί να εκμεταλλευτεί την ανεπάρκεια του Πλάθα. Το παρασκήνιο: ο Πλάθα έχει ξεκινήσει επικοινωνιακό παιχνίδι, μιλάει για έδρες, διαιτησίες, μπάτζετ. Μόνο το… μη-μπάσκετ που παίζει η ομάδα του δε βλέπει.

ΤΣΣΚΑ-ΠΑΡΤΙΖΑΝ: Η ΤΣΣΚΑ έχει, σχεδόν κυριολεκτικά, ισοπεδώσει τους Σέρβους στα δύο πρώτα ματς. Η Παρτιζάν δίνει την άνιση μάχη της, με θάρρος μεν, αλλά δεν έχει σκοράρει ούτε 100 πόντους σε δύο αγώνες δε. Η ομάδα του Βουγιόσεβιτς μεταμορφώνεται, βέβαια, εντός έδρας, ειδικά στην Belgrade Arena των 22.000, αλλά οι Μοσχοβίτες δε θέλουν να γυρίζουν στην έδρα τους για να παίξουν κι άλλο ματς με μια ομάδα που έχουν δείξει ότι μπορούν να «κλειδώσουν» απόλυτα.

ΜΠΑΡΤΣΕΛΟΝΑ-ΤΑΟΥ: Η Ταού έσπασε την έδρα στο πρώτο ματς, η Μπαρτσελόνα έκανε μια επιβλητική νίκη στο δεύτερο. Η σειρά είναι πολύ αμφίρροπη, αφού η νίκη στο δεύτερο ματς των Καταλανών ανέστρεψε το κλίμα σε σχέση με τις νίκες που είχε η Ταού μες στη χρονιά. Η Φερνάντο Μπουέσα Αρίνα παραμένει μια πολύ δυνατή έδρα, αλλά είναι ένα ισπανικό ντέρμπι όπου παίζονται ιδιότυπα παιχνίδια ψυχολογίας. Η πλάκα είναι ότι η Μπαρτσελόνα έπαιξε πάλι παράταση το Σαββατοκύριακο, όπου νίκησε με 1 πόντο τη Μάλαγα, οπότε θα είναι και πάλι αρκετά κουρασμένη, αλλά με την ψυχολογία αρκετά ανεβασμένη. Παιχνίδια πολύ επικίνδυνα για προβλέψεις.

“Good night and good luck”

by BEN

Τον θυμάσαι; - Ρόντνεϊ Ντεντ

Ποιος είναι αυτός θα αναρωτηθούν οι περισσότεροι. Ο Ρόντνεϊ Ντεντ (Rodney Dent, 39, 2.06) είναι μία ιδιάζουσα περίπτωση μπασκετμπολίστα. Ήρθε στην Ελλάδα για τον Άρη την περίοδο 1995-96, χρονιά που εδώ έπαιζαν ο Εξέιβιερ ΜακΝτάνιελ και ο Ντομινίκ Ουίλκινς. Τελικά, σχεδόν κανείς δεν τον θυμάται να παίζει, ενώ η δήλωση του Στέργιου Βρούσγου, προέδρου τότε του Άρη («Τιμή μου και καμάρι μου που έχω την τύχη να παρουσιάζω έναν τόσο ταλαντούχο και προικισμένο παίκτη. Ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός και οι άλλες ομάδες διοργανώνουν φιέστες κάθε τόσο. Εμείς που πραγματικά έχουμε κοντά μας έναν πληθωρικό παίκτη γιατί να μην το κάνουμε;») μοιάζει με ανέκδοτο, αλλά ήταν τόσο ατυχής όσο ακούγεται εκ των υστέρων;

Ας κάνουμε μια γρήγορη βόλτα στην καριέρα του Ρόντνεϊ Ντεντ. Μόνο… χτεσινός δεν ήταν στο μπάσκετ ο Ντεντ όταν ήρθε στην Ελλάδα. Στο κολέγιο ξεκίνησε στο Κεντάκι μια ιδιαίτερα υποσχόμενη καριέρα υπό τις οδηγίες του Ρικ Πιτίνο, ο οποίος ήταν ο μέντοράς του. Ο Πιτίνο από την αρχή είχε δει τον στυλοβάτη της ομάδας του Κεντάκι στο πρόσωπο του Ντεντ. Την πρώτη του χρονιά, το 1992-93, που το Κεντάκι έφτασε φάιναλ φορ, ο Ντεντ είχε επικουρικό ρόλο. Πάντως σε 34 αγώνες είχε 6.4 πόντους, 5.1 ριμπάουντ και 1.1 τάπες παίζοντας 18 λεπτά ανά αγώνα.

Η δεύτερη χρονιά ξεκίνησε ως η χρονιά εδραίωσης του Ντεντ. Ο ίδιος ήταν η βασική δύναμη της ομάδας, όμως τότε άρχισαν και οι απίστευτες ατυχίες του. Έπαιξε 11 αγώνες και είχε 12.8 πόντους μέσο όρο, 5.4 ριμπάουντ και 1.5 τάπες. Κάποια από τα παιχνίδια που έκανε στη σεζόν ήταν πραγματικά απίστευτα. Με το Ίστερν Κεντάκι είχε 16 πόντους και 11 ριμπάουντ, ενώ με το Μόρχεντ είχε 24 πόντους με 12/12 δίποντα! Γιατί 11 ματς; Γιατί μετά διέλυσε το γόνατό του. Ο Πιτίνο και η ομάδα απογοητεύτηκαν, οι δημοσιογράφοι… τα έβαψαν μαύρα, για να φτάσει ο Πιτίνο στην περίφημη ατάκα μετά από την πρώτη νίκη χωρίς τον Ντεντ: «Όχι, δεν θα παίξουμε την υπόλοιπη σεζόν για τον Ρόντνεϊ, απλώς και μόνο… γιατί δεν πέθανε! Ήταν πολύ άτυχος, αλλά είμαστε πίσω του όσο προσπαθεί να επανέλθει». Ο Ντεντ δεν ήταν… dead, όπως έκανε λογοπαίγνιο ο Πιτίνο, αλλά ήταν τελειωμένος με το κολεγιακό μπάσκετ. Τι έκανε; Η χρονιά τελείωσε και χωρίς να έχει αποθεραπευτεί δήλωσε συμμετοχή στο ντραφτ του 1994 παρατώντας στα κρύα του λουτρού το Κεντάκι. Παρότι ήταν τραυματίας, παρότι δεν συμμετείχε σε κανένα πρι-ντραφτ καμπ, οι δυνατότητές του ήταν αδιαμφισβήτητες, έτσι οι Ορλάντο Μάτζικ τον επέλεξαν στο νούμερο 31 του ντραφτ (4η επιλογή στο 2ο γύρο). Όμως, το γόνατό του ήταν σε άθλια κατάσταση και παρότι οι Μάτζικ τον υπέγραψαν και πέρασε τη χρονιά μαζί τους, δεν αγωνίστηκε ούτε σε ένα αγώνα το 1994-95.

Έχοντας να παίξει από τις 4 Ιανουαρίου του 1994, το καλοκαίρι του 1995 άρχισε να λοξοκοιτά και προς Ευρώπη. Τα δικαιώματά του πήγαν στους Βανκούβερ Γκρίζλις, αλλά εκείνος πέρασε τον Ατλαντικό για… τη Θεσσαλονίκη. Οι γνώστες του κολεγιακού μπάσκετ τότε είχαν αρχίσει να ελπίζουν ότι θα έβλεπαν τον παλιό, απίστευτο Ντεντ στην ομάδα του Άρη, οι υπόλοιποι απλώς είχαν… ξεσηκωθεί από τον ντόρο.

Τέλη Αυγούστου ήρθε στην Ελλάδα για να πλαισιώσει τον Χάρολντ Έλις στον Άρη. Όσα ακολουθούν μοιάζουν… με σαπουνόπερα. Απολαύστε το χρονικό του Ντεντ στον «αυτοκράτορα»: Στις 30 Αυγούστου στην προπόνηση πηδάει για ένα ριμπάουντ μόνος του και όταν προσγειώνεται στο έδαφος δεν μπορεί να κουνηθεί. Ο Ντεντ έφυγε με φορείο, η προπόνηση διακόπηκε, οι παίκτες έφυγαν μαζί του για να του συμπαρασταθούν και ο Μαρκόπουλος… τράβαγε τα μαλλιά του. Οι γιατροί φοβούνταν ολική ρήξη στον δικέφαλο του ποδιού (και… τέλος η σεζόν), αλλά τελικά οι εξετάσεις έδειξαν απλή θλάση. Μετά που βγήκε από το ιατρείο ο θηριώδης Ντεντ ξέσπασε σε λυγμούς, δείγμα της απίστευτα κακής ψυχολογικής κατάστασης στην οποία βρισκόταν μετά από 19 μήνες αγωνιστικής απραξίας. Όντας τελείως απροπόνητος τραυματίστηκε με το που πιέστηκε. Πάντως και πάλι θα έχανε 4-5 εβδομάδες, άρα τα προκριματικά στο Κόρατς ο Άρης θα τα ξεκινούσε χωρίς αυτόν. Στην επίσημη παρουσίασή του που ακολούθησε, ο Μαρκόπουλος είπε αυτό που όλοι περίμεναν: «Σας διαβεβαιώνω ότι θα βάζει τουλάχιστον 15 πόντους, ενώ θα μαζεύει και πάρα πολλά ριμπάουντ και θα κάνει πολλές τάπες». Αμ δε…

Από τις 30 Αυγούστου φτάνουμε στις 25 Σεπτέμβρη και ο Ντεντ ακόμη γυμνάζεται μόνος του, αφού όλοι φοβούνται πιθανή υποτροπή. Ο προβληματισμός είναι μεγάλος και όλοι αρχίζουν να σκέφτονται τον Λόρενς Φάντερμπεργκ, που αίφνης γίνεται ο πρώτος στόχος της ομάδας, αλλά και τον νεαρό και άπειρο Σαμίρ Γκούντα που είχε αποκτηθεί το καλοκαίρι ως επένδυση για το μέλλον. Ο Άρης στο ενδιάμεσο έχει κάνει έγκλημα και καλείται να παίξει στα προκριματικά του Κόρατς χωρίς… ξένους! Οπότε και το… φιλολογικό ντεμπούτο του Ντεντ αναβάλλεται. Ο πρώτος προκριματικός γύρος ξεκινά με τον Άρη να κερδίζει εκτός έδρας τη Σόλνοκ με 64-66. Φτάνουμε στο Σάββατο 30 Σεπτεμβρίου για την 1η αγωνιστική της Α1 και το ντεμπούτο του Ρόντνεϊ Ντεντ με τη φανέλα του Άρη (ντεμπούτο που έμελλε να είναι και... κύκνειο άσμα ταυτόχρονα). Ο Άρης κερδίζει 93-84 τον Απόλλωνα Πάτρας, αλλά ο Ντεντ παίζει μόνο 17 λεπτά και έχει 4 πόντους μέχρι να αποχωρήσει πονώντας στον δικέφαλο του αριστερού ποδιού, σε υποτροπή του τραυματισμού.

Ο Βρούσγος στις 7 Οκτώβρη λέει ότι και ο Έλις και ο Ντεντ μένουν κανονικά στην ομάδα, αλλά… δεν ήταν έτσι. Στις 9 Οκτωβρίου ο Ντεντ απουσιάζει από την προπόνηση επικαλούμενος ασθένεια του παιδιού του (ήταν στην Ελλάδα με τη γυναίκα του και τα 2 παιδιά του). Στις 10 Οκτωβρίου ενημερώνει… ότι αρρώστησε και ο ίδιος και πάλι δεν εμφανίζεται για προπόνηση! Στον Άρη είναι όλοι αγανακτισμένοι και φοβούνται ότι ο Ντεντ… θα το σκάσει. Αρχίζουν να ψάχνουν ψηλό, ενώ η συνέχεια είναι τελείως τραγελαφική. Στις 11 Οκτωβρίου ο Ντεντ ήταν ξανά άρρωστος, ενώ στις 12 απουσιάζει και πάλι και ζητάει για να επιστρέψει στις προπονήσεις να πληρωθεί τη δόση του Οκτωβρίου (24.000 δολάρια), να πάρει ο μάνατζέρ του την προμήθεια για τη μετεγγραφή (27.000 δολάρια) και να του δώσει ο Άρης… 4 εισιτήρια για Η.Π.Α. με ανοικτή ημερομηνία, όπως υπήρχε όρος στο συμβόλαιο! Ο Άρης… ψυλλιάζεται τη δουλειά και αρνείται ανακοινώνοντας τη λύση της συνεργασίας με τον Αμερικανό (που είχε ήδη πάρει 50.000 δολάρια, δηλαδή την πρώτη δόση). Στις 14 Οκτωβρίου ο Άρης μαθαίνει ότι ο Ντεντ πριν ανακοινώσει τις απαιτήσεις του στην ομάδα είχε… σηκώσει από την τράπεζα τα 50.000 δολάρια που του είχε καταθέσει ο Άρης και ουσιαστικά είχε αποφασίσει να το «σκάσει».

Την Κυριακή 15 Οκτωβρίου ο Άρης παρατάσσεται στο Σπόρτιγκ χωρίς δεύτερο Αμερικανό και χάνει με 90-78 από τον Σπόρτιγκ του Μίτσελ Ουίγκινς. Η σκέψη για Φάντερμπεργκ εγκαταλείπεται (η Χαποέλ ήθελε 170.000 δολάρια για να τον αφήσει ελεύθερο, ο Άρης δεν ανέβαινε πάνω από τα 100.000) και στις 22 Οκτωβρίου, ο Άρης υποδέχεται τον Πανιώνιο με τον 23χρονο Σαμίρ Γκούντα στη σύνθεσή του. Αλλά αυτό είναι… το θέμα άλλου άρθρου.

Τι έκανε μετά τον Άρη; Ουσιαστικά τίποτα. Βολόδερνε για ένα συμβόλαιο στις Η.Π.Α., δεν έπαιξε ποτέ στο NBA, δεν έπαιξε στην Ευρώπη, ούτε σε κάποια άλλη επαγγελματική λίγκα, χτυπημένος κυρίως από τους συνεχείς τραυματισμούς. Η πρώτη και τελευταία χρονιά που τα επαγγελματικά του βήματα γίνονται γνωστά και αχνοφαίνονται είναι το 2000-01 όταν πηγαίνει στη Φινλανδία και παίζει στη Φορσάν Κοριπογιάτ μαζί με τον αδερφό του Αντόνιους (μετά από… πρόσκληση του αδερφού του που έπαιζε ήδη εκεί) και σε 12 ματς στο φινλανδικό πρωτάθλημα έχει 12.8 πόντους, 9.3 ριμπάουντ και 1.3 τάπες. Μετά και πάλι εξαφανίζεται, αποτελώντας ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα παικτών που ένας τραυματισμός και το… κεφάλι τους, τους κατέστρεψαν μια πολλά υποσχόμενη καριέρα.

Νίκος Κουσούλης

Το καλύτερο της Ευρώπης...

Η κατάσταση στην Α1 είναι ολοένα και χειρότερη και πλέον μπορούμε να μιλάμε για το, ίσως, χειρότερο πρωτάθλημα των τελευταίων χρόνων. Δεν μιλάω στον αγωνιστικό τομέα, όπου έχουμε δύο από τις καλύτερες ομάδες της Ευρώπης και αρκετές που θα στέκονταν καλά σε υψηλό επίπεδο, αλλά στον οργανωτικό τομέα.

Όλοι θυμόμαστε ότι το πρωτάθλημα ξεκίνησε με 13 ομάδες, αφού η Καβάλα είχε… γίνει ένα με το Πανόραμα, αλλά κανείς δεν ήξερε σε ποια κατηγορία θα παίζουν. Τελικά, φάγαμε ένα μήνα ξευτίλας (εννοώ ξευτίλας μετά την έναρξη του πρωταθλήματος, δεν μετράω καν την ξευτίλα από το καλοκαίρι μέχρι τον Οκτώβριο) για να μάθουμε αν το πρωτάθλημα θα γίνει με 13 ή 14 ομάδες.

Μετά έπαιξαν… η ΑΕΚ με τον Πανιώνιο. Το παιχνίδι προφανώς δεν έχει τελειώσει ακόμα, αφού αποτέλεσμα δεν έχουμε. Ο Πανιώνιος κέρδισε, αλλά με διαιτητική αλλοίωση αποτελέσματος, η ΑΕΚ δικαιώθηκε στα χαρτιά, όπως έπρεπε, και από τότε περιμένουμε να τελεσιδικήσει η υπόθεση. Θυμάστε πότε έγινε το ματς; Ήταν 26 Οκτωβρίου 2008! Ναι, πριν καν την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, ενώ τώρα περάσαμε την παρέλαση… της 25ης Μαρτίου και ακόμη περιμένουμε!

Έχουμε την ΑΕΛ. Την ΑΕΛ η οποία στη μέση του πρωταθλήματος και ενώ έβλεπε ότι δεν μπορούσε να σωθεί, αποφάσισε να διαλυθεί. Ο Βαγγέλης Αλεξανδρής είχε πει ότι θα αρνηθεί να προπονήσει μια ομάδα που θα αλλοιώνει το πρωτάθλημα και προς τιμήν του έφυγε από την ΑΕΛ, μόλις η διοίκηση άφησε τους Αμερικάνους και τον Κόμματο να φύγουν χωρίς να αντικατασταθούν για να γλιτώσει λεφτά. Όμως, το θέμα είναι ότι η ΑΕΛ θα είναι σάκος του μποξ ως το τέλος της χρονιάς. Πιθανότατα θα κρίνει αυτή τον υποβιβασμό των Τρικάλων (αφού τα κέρδισε, ενώ θα χάσει τώρα από το Αιγάλεω), ενώ είναι πιθανό να αφήσει αυτή την ΑΕΚ εκτός οκτάδας (η άλλη της νίκη, ενώ αντιμετωπίζει διαλυμένη τους άλλους μνηστήρες).

Η κατάσταση μόνο χειροτερεύει αν πάμε προς τη Θεσσαλονίκη, όπου θα δούμε έναν ΠΑΟΚ φάντασμα. Έναν ΠΑΟΚ που ξεκίνησε με ελπίδες και στόχους Ευρωλίγκας και θα είναι τυχερός αν γλιτώσει τον υποβιβασμό. Έναν ΠΑΟΚ που διασύρει και φέτος το όνομά του, στηριζόμενος στον πλήρως αφερέγγυο, όπως αποδείχτηκε, Δρόσο (επαναλαμβανόμενη σύμπτωση παύει να είναι σύμπτωση). Έναν ΠΑΟΚ που θα επιβιώσει από την… ελεημοσύνη του Στεργιανόπουλου, προέδρου της ΤΣΣΚΑ Σόφιας, ο οποίος προθυμοποιήθηκε να δώσει στον ΠΑΟΚ 3 ξένους παίκτες από το ρόστερ της ομάδας του και να τους πληρώνει αυτός, ώστε να μην υποβιβαστεί ο «δικέφαλος».

Γιατί να υποβιβαστεί; Γιατί ο κανονισμός ορίζει ότι μια ομάδα πρέπει να τελειώνει τη χρονιά με τόσους ξένους όσους είχε στο πρώτο ματς του δευτέρου γύρου. Ο ΠΑΟΚ είχε τότε Τζόνσον, Ντιαρά, Μουλαομέροβιτς, Γκρέγκορι και Τομάσεβιτς, ενώ πια είναι στους -3 από αυτούς. Άρα πρέπει να βρει 3 ξένους. Λεφτά, βεβαίως δεν υπάρχουν ούτε για να πληρωθούν όσοι έμειναν πίσω. Οπότε, μόνη λύση η… «επαιτεία».

Όσον αφορά τα διοικητικά, η λύση που προκρίνεται με τη συνεισφορά από κάθε κατεύθυνση προφανώς και δεν μπορεί να είναι μόνιμη και όλα δείχνουν ότι του χρόνου τέτοια εποχή πάλι ίδια συζήτηση θα κάνουμε για τον ΠΑΟΚ.

Υπάρχει και ο περίφημος κανονισμός του ΕΣΑΚΕ για τον αριθμό των ξένων (όσοι ξεκινούν τον 2ο γύρο, τόσοι να τελειώνουν το πρωτάθλημα, αλλιώς η ομάδα να χάνει 2 βαθμούς για κάθε λιγότερο ξένο). Βέβαια, ο κανονισμός αυτός είναι τόσο αστείος, πρόχειρος και γελοίος, που μόνο γέλιο μπορεί να προκαλέσει. Ας πούμε: ο ΠΑΟΚ αγωνίστηκε με 5 ξένους στην 14η αγωνιστική. Από τότε έχει παίξει με 5 ξένους μόνο μία φορά (15η αγωνιστική), με 4 ξένους τέσσερις φορές (16η-19η αγωνιστική), με 3 ξένους δύο φορές (20η, 21η αγωνιστική) και με 2 ξένους μία φορά (22η αγωνιστική). Αν όμως πάρει τώρα 3 ακόμη ξένους ή κι αν τους πάρει πριν την… 26η αγωνιστική, τότε δεν αλλοιώνει το πρωτάθλημα, αφού θα τελειώσει την κανονική περίοδο με όσους ξένους άρχισε τον δεύτερο γύρο! Το ίδιο ισχύει και για την ΑΕΛ αν πάρει 1 ξένο πριν την 26η αγωνιστική για ένα ματς. Έφυγαν Φράνσις και Μεχία που ήταν οι ξένοι της την 14η αγωνιστική, αλλά ήρθε στο ενδιάμεσο ο Αλιέβας, άρα χρειάζεται μόλις έναν παίκτη για να μην της… αφαιρεθούν βαθμοί. Που όταν της αφαιρεθούν, τότε όλοι θα… πανηγυρίζουμε για την αξιοπιστία της Α1.

Και τα χειρότερα έπονται. Η Α2 κρίθηκε ουσιαστικά το Σάββατο και την επόμενη χρονιά στην Α1 θα είναι το Περιστέρι και ο Ηλυσιακός (εκτός αν χάσει όλα τα παιχνίδια του από εδώ και στο εξής). Δύο ομάδες της Αθήνας δηλαδή.

Μαζί με αυτές θα έχουμε και τις Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό, ΑΕΚ, Πανελλήνιο, Πανιώνιο, Μαρούσι και Αιγάλεω για να φτάσει το επόμενο πρωτάθλημα τις 9 ομάδες από την Αθήνα και να θυμίζει... τοπική κατηγορία! Από τη Θεσσαλονίκη θα έχουμε Άρη και ΠΑΟΚ, οπότε από την επαρχία θα υπάρχουν στην Α1 μόλις 3 ομάδες, δηλαδή Κολοσσός Ρόδου, Καβάλα και Ολύμπια Λάρισας. Ούτε Πάτρα, ούτε Ηράκλειο, ούτε Δράμα, ούτε Ξάνθη, ούτε Τρίκαλα, ούτε Ιωάννινα, ούτε καμία άλλη πόλη της επαρχίας. Κι αν η Ολύμπια διαλυθεί όπως… ψιθυρίζεται και δεν ενωθεί με την ΑΕΛ, τότε στην Α1 θα ανέβει μάλλον η 3η της Α2 Δάφνη, δηλαδή 10 ομάδες από την Αθήνα, εκ των οποίων, με συγχωρείτε, αλλά οι 6-7 δεν έχουν σκοπό ύπαρξης σε επαγγελματικό επίπεδο κρίνοντας με βάση τον κόσμο τους. Κάποια στιγμή θα πρέπει να μπει κάποια δικλείδα ώστε να υπάρχουν ομάδες-πόλεις στην Α1, οι οποίες θα είναι οικονομικά πιο εύρωστες αφού θα παίρνουν όλες τις χορηγίες και τις διαφημίσεις της πόλης τους, μπορώντας έτσι να ανεβάσουν το επίπεδο στο πρωτάθλημα. Μία ομάδα από Ρόδο, μία από Ηράκλειο, μία από Πάτρα, μία από Λάρισα, η Καβάλα και μία από Ξάνθη ή Δράμα, ας πούμε, θα έφτιαχναν αμέσως-αμέσως 7-8 πόλους στο πρωτάθλημα, όσον αφορά τις πόλεις. Αλλά εδώ δεν μπορούμε να λύσουμε πιο απλά πράγματα όπως το ποιες προϋποθέσεις πρέπει να έχει μια ομάδα για να παίζει στην Α1.

Θυμάστε την Χιρόνα; Την Κάπο Ντ’ Ορλάντο; Η Χιρόνα ήταν φιναλίστ ULEB Cup το 2007-08 και 7η στην Ισπανία, αλλά είχε οικονομικά προβλήματα. Μαζεύτηκαν υπογραφές, έγιναν διαδηλώσεις προς το δημαρχείο, αλλά οι Ισπανοί έκαναν αυτό που έπρεπε. Την έδιωξαν από την ACB και αυτή τη στιγμή η αντρική ομάδα της Χιρόνα αγωνίζεται στην 4η κατηγορία του ισπανικού πρωταθλήματος, την LEB Bronze! Η Κάπο Ντ’ Ορλάντο πέρσι ήταν στη LegaBasket, αλλά είχε οικονομικά προβλήματα. Το ίδιο και η Νάπολι. Η Κάπο Ντ’ Ορλάντο πέρσι τερμάτισε 5η, ενώ η Νάπολι 13η. Τον Αύγουστο του 2008 αποκλείστηκαν από την Α1 Ιταλίας εξαιτίας των οικονομικών προβλημάτων και πλέον αμφότερες αγωνίζονται στα τοπικά πρωταθλήματα, ενώ με συνοπτικές διαδικασίες το πρωτάθλημα γίνεται με 16 και όχι με 18 ομάδες.

Αλλά τι λέω τώρα…

by Rasheed.

Αναπολώντας τον Μπιλ...

Η κανονική περίοδος τελειώνει στο NBA και επιτέλους πρόκειται να αρχίσει το μέρος εκείνο της σεζόν όπου όλοι παίζουν λίγο περισσότερο μπάσκετ και ενδιαφέρονται λίγο λιγότερο για το σόου. Οι αστέρες θα είναι εκεί, η Δύση θα έχει… έναν τελικό σε κάθε ζευγάρι από τα προημιτελικά, η Ανατολή θα έχει πάλι 2-3 ομάδες, αλλά όλα αυτά περί αναλύσεων για το ποιος μπορεί να φτάσει πιο κοντά στο δαχτυλίδι, θα τα πούμε όταν τελειώσει η σεζόν και πριν μπούμε στα πλέι οφς.

Αυτή τη στιγμή, με 10 παιχνίδια να απομένουν (σε γενικές γραμμές) για κάθε ομάδα, θα ρισκάρω να πω ότι οι 16 θέσεις των πλέι οφς έχουν κλείσει και ότι δεν θα γίνει κάποια αλλαγή στην 8η θέση Ανατολής και Δύσης. Όπου κάθονται αυτή τη στιγμή Πίστονς και Μάβερικς, δηλαδή καθόλου εύκολη λεία για τους πρωτοπόρους… Αλλά όλα αυτά στην ώρα τους.

Με το Φίνιξ να μένει απ’ έξω μετά από μία απογοητευτική χρονιά, οι Σανς είναι πολύ πιθανό να θελήσουν να αλλάξουν κατεύθυνση. Ήδη οι συζητήσεις για φυγή του Σακίλ, του Στανταμάιρ και του Νας δίνουν και παίρνουν και όχι χωρίς αιτία. Ακόμη και ο ιδιοκτήτης της ομάδα δήλωσε ότι σκέφτεται να αφήσει και τους τρεις αστέρες του να φύγουν το καλοκαίρι. Για τον Σακ είναι κοινό μυστικό ότι θα… την κάνει, αφού ούτε αυτός θέλει να μείνει ούτε εκείνοι να τον κρατήσουν. Και ένας Σακίλ να κυκλοφορεί ελεύθερος έστω και στα 37 του είναι λόγος να αλλάξουν οι ισορροπίες στο πρωτάθλημα (φανταστείτε τον στο Ντάλας ή το Κλίβελαντ).

Ο Στανταμάιρ τα έχει όλα αλλά κάτι του λείπει. Πλέον, στο Φίνιξ δεν θέλουν να… ψάχνουν άλλο τι είναι αυτό και σκέφτονται να τον ανταλλάξουν τώρα που έχει ανταλλακτική αξία ώστε να πάρουν κάποιον άλλο στη θέση του, με έξτρα προϋπόθεση αυτή τη φορά να γκρινιάζει λιγότερο από τον Αμάρε. Τα επόμενα δύο χρόνια που έχει στο συμβόλαιό του ο Στανταμάιρ (το δεύτερο με δική του οψιόν) πολύ δύσκολα θα τον βρουν αμφότερα στο Φίνιξ. Πιτσιρικάς είναι εξάλλου ακόμη (μόλις 27 ετών), έχει μεγάλη αξία στο μετεγγραφικό παζάρι.

Ο Νας είναι μια τελείως άλλη υπόθεση. Η οψιόν είναι στην πλευρά της ομάδας και μάλλον θα τον πάρει η μπάλα της ανανέωσης. Ο Νοβίτσκι προσεύχεται κάθε βράδυ να φέρει η Μοίρα στο δρόμο του ξανά τον Καναδό, αλλά επειδή τα λάθη (του Κιούμπαν) πληρώνονται (από τον Γερμανό), πολύ δύσκολα θα το δούμε αυτό. Βέβαια, για να μη βγάλει την επόμενη σεζόν ξανά με… φιάλη οξυγόνου από την κούραση, ο Νοβίτσκι πρέπει να σκεφτεί ορθολογικά και να παρακαλέσει για τον Σακίλ, που παίζει και στη θέση στην οποία οι Μάβερικς έχουν παίκτη χειρότερο και από τον τεράστιο Μπιλ Ουένινγκτον (ναι Έρικ Νταμπίερ σε σένα αναφέρομαι).

Ας αφήσουμε τους Μάβερικς στην πίκρα τους και ας πάμε προς… την πρωτεύουσα. Μια ολόκληρη πόλη κρέμεται από… το γόνατο (τι νομίζατε ότι θα έλεγα;) του Αρίνας. Κι ενώ για το αμερικάνικο μπάσκετ ο Μάρτης πρέπει να ανακηρυχτεί ως μήνας πένθους, καθώς ο Αρίνας σταμάτησε να blogάρει στο nba.com (ήδη κάνουμε κινήσεις να τον φέρουμε στο Age of Basketball), τα πράγματα στην ομάδα δεν είναι πολύ καλύτερα. Για όσους δεν παρακολουθούν από κοντά τα τεκταινόμενα στο… γόνατο του Αρίνας ο Agent Zero είναι «medically cleared» να παίξει σε διπλό από τη διακοπή για το all-star game. Ένα μήνα τώρα. Θα πείτε και γιατί δεν το κάνει; Έλα μου ντε…

Οι Ουίζαρντς καταβάλλουν μια τεράστια προσπάθεια να μείνουν τελευταίοι στο NBA (άξιοι αντίπαλοι το Σακραμέντο και το Μέμφις) και φοβούνται ότι ο Αρίνας θα τους χαλάσει τα σχέδια. Εγώ απ’ την άλλη θεωρώ έγκλημα το να μην παίξει ο Αρίνας φέτος. Αφήνω στο πλάι τα περί… δικαιοσύνης, σκοπού των σπορ (η νίκη δηλαδή και όχι το να βγεις τελευταίος για να πάρεις το καλύτερο ντραφτ πικ), απάτης (το να σαμποτάρεις μόνος σου την ομάδα σου) και τα λοιπά που είναι μόνο για εσωτερική κατανάλωση των Αμερικανών, καθώς εμείς οι υπόλοιποι τα βλέπουμε κάθε χρόνο με τις τελευταίες 3-4 ομάδες και πάω στα πιο σοβαρά επιχειρήματα.

Ο Αρίνας έχει παίξει από τον Απρίλη του 2007 όταν και τραυματίστηκε (πριν 2 χρόνια δηλαδή) 17 παιχνίδια σε σύνολο 156 της Ουάσινγκτον, δηλαδή έχει χάσει 139 αγώνες ή το 88.5% των αγώνων της ομάδας του. Μάλιστα ο Αρίνας φέτος δεν έχει πατήσει ούτε για πλάκα το παρκέ. Και τι θα κερδίσει από 10 αγώνες θα μου πείτε; Τα πάντα.

Πρώτα απ’ όλα, ξεκαθαρίζω ξανά ότι είναι ιατρικά έτοιμος εδώ και ένα μήνα, θα βρει τα πατήματά του. Δεύτερον, θα δει αν αντέχει το γόνατό του, ώστε να φτιάξει το καλοκαιρινό του πρόγραμμα. Τρίτον, θα είναι πανέτοιμος του χρόνου στο πρώτο ματς της σεζόν, καθώς θα έχει ξεπεράσει τη δικαιολογημένη φοβία και δισταγμό των πρώτων ματς από φέτος. Τέταρτον, θα σταματήσει να επιδιώκει τις… βλακείες που επιδιώκει, αφού ακούγεται ότι ζητάει επιμόνως να παίξει στο summer league με την ομάδα της Ουάσινγκτον, κάτι που μόνο κακό θα μπορεί να του κάνει και δεν έχει και ιδιαίτερο νόημα να παλεύει αντίπαλος με παιδάκια που ψάχνουν μια θέση στον ήλιο. Ενώ με 5-10 αδιάφορα ματσάκια στο τέλος της χρονιάς, θα μπει και πιο εύκολα στο κλίμα.

Όσο για την 1η επιλογή στο ντραφτ που φοβάται ότι θα χάσει η Ουάσινγκτον, το να τερματίσει τελευταία δεν πρόκειται να της δώσει αυτομάτως και το νούμερο 1. Στην ιστορία του ντραφτ μόλις το 16.6% των τελευταίων της χρονιάς έχει επιλέξει στο νούμερο 1 (εννοούμε στα 24 χρόνια του lottery system που οι τελευταίες πάνε με πιθανότητες αλλά συμμετέχουν όλες).

Και μπορεί η ομάδα να ξέρει ότι μόνο με τον Αρίνας έχει ελπίδες στο επόμενο πρωτάθλημα, αλλά μάλλον πρέπει να τον πιέσει να πατήσει το παρκέ φέτος, ώστε να μη χάσει 2 μήνες προσαρμογής του χρόνου το φθινόπωρο.

by Rasheed.

Ένα βήμα μπρος κι ένα πίσω...

Ανάμεικτα προφανώς τα συναισθήματα μετά τους 2ους προημιτελικούς. Η μία ομάδα μας είναι πια μια ανάσα από το Βερολίνο, αφού είναι πολύ δύσκολο να χάσει 3 ματς σε μία εβδομάδα, ενώ η άλλη απώλεσε το πλεονέκτημα έδρας και πια καλείται να γυρίσει τούμπα τη σειρά της. Ας δούμε τα ματς:

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ-ΡΕΑΛ 79-73

Έκανε το δύο στα δύο ο Ολυμπιακός, έστω και αν δυσκολεύτηκε και ο συνδυασμός μιας αποφασισμένης Ρεάλ με το άγχος του παραλίγο να του κοστίσει. Η πλάστιγγα έγειρε τελικά προς το κόκκινο για δύο βασικούς λόγους: 1ον, το κρεσέντο του Βούισιτς περίπου 3 λεπτά πριν το τέλος που μπήκε από τον πάγκο και μέσα σε τρεις επιθέσεις είχε μία εξαιρετική ασίστ, μία άμυνα στον Ρέγιες και ένα καλάθι, όλα καθοριστικά. 2ον, η παρουσία του Γκριρ, που για μια ακόμη φορά ήταν εξαιρετικός, οδήγησε τον Ολυμπιακό στο σκορ και απέδειξε ότι είναι αυτός στον οποίο μπορεί ανά πάσα στιγμή να στηρίζεται ο Γιαννάκης για να απειλήσει το αντίπαλο καλάθι.

Παράλληλα ο Βασιλόπουλος έδωσε βοήθειες σε άμυνα και επίθεση και ο Πρίντεζης έκανε ένα πολύ καλό ματς. Τα έχετε ξαναδιαβάσει από εμάς, ο Παπαλουκάς και ο Βούισιτς βρίσκονται στο λιμάνι για αυτά τα ματς και αυτό αποδεικνύουν περίτρανα τέτοια εποχή. Το μπασκετικό τους μυαλό κάνει τη διαφορά σε αυτά τα παιχνίδια.

Η Ρεάλ ήταν και πάλι πολύ αξιόμαχη, εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο το άγχος του γηπεδούχου (φαίνεται ανάγλυφα στο χαμηλό ποσοστό στις βολές), έδωσε την μπάλα στα ατού της που βρίσκονταν σε καλή μέρα, τους Ρέγιες και Μπούλοκ, ήταν ξανά πολύ προσεκτική στα ριμπάουντ, αλλά έχασε αφενός γιατί δεν είχε το χαρακτήρα να κερδίσει στα τελευταία δευτερόλεπτα, αφετέρου γιατί δεν είχε (όπως πάντα θα έλεγα) τον πλουραλισμό για να… μπερδέψει την άμυνα του Ολυμπιακού.

Στην πράξη, η Ρεάλ ουσιαστικά κυνηγούσε σχεδόν σε όλο τα ματς και δεν έχει δείξει ότι έχε το κάτι παραπάνω για να πάρει τη νίκη στο τέλος. Κάτι που αντίθετα δείχνει να διαμορφώνει ο Ολυμπιακός, που μέσα από το κίνητρο και τη δίψα για διάκριση, ο Γιαννάκης του έχει εμφυσήσει τη γνωστή του ψυχολογία του νικητή στα τελευταία λεπτά.

ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ-ΣΙΕΝΑ 79-84

Ο Παναθηναϊκός έκανε την Πέμπτη όλα όσα δεν έπρεπε να κάνει. Ο BEN την Τρίτη το βράδυ μετά το ματς μου είχε πει: «όταν η Σιένα παίζει έτσι και φτάνει μια ανάσα χωρίς Λαβρίνοβιτς, τότε φοβάμαι ότι είναι πολύ πιθανό να σπάσει την έδρα και να πάρει τη σειρά». Του απάντησα ότι θα επέστρεφε ο Διαμαντίδης στη συνέχεια και δεν θα γινόταν εύκολα αυτό, στο κείμενο της Τρίτης έγραψε «η Σιένα χωρίς τον Λαβρίνοβιτς, με ανύπαρκτη φροντ-λάιν, με τον Σάτο να παίζει συνέχεια στο «4», με μόνο 2 παίκτες σε καλή μέρα, με μόλις 28.5% στα τρίποντα, κατάφερε και πήρε τα ριμπάουντ και έφερε το ματς στους 5 πόντους […]. Όλα αυτά τα στοιχεία δείχνουν ότι η Σιένα, θεωρητικά, είναι κοντά στην ανατροπή». Τελικά, δυστυχώς, μόλις 2 ημέρες μετά έμελλε να δικαιωθεί απόλυτα.

Ο Παναθηναϊκός έπαιξε πολύ κακό μπάσκετ μετά το 58-42 και ήταν φυσικό ότι έχασε το ματς. Ο Διαμαντίδης ήταν ανέτοιμος (ο dr.Ball είχε πει ότι θα ήταν καλύτερο να μην παίξει) και δεν βοήθησε, καθώς δεν ήταν επιθετική απειλή, ενώ το πρόβλημα και η μία εβδομάδα εκτός προπονήσεων τον ώθησε σε αρκετά λάθη. Ο Πέκοβιτς ήταν καλός στην αρχή, αλλά είναι φυσιολογικό με τέτοια πίεση και σε τόσο μικρή ηλικία να μην μπορεί να πάρει την ομάδα στις πλάτες του στο τέλος. Έχασε την μπάλα μέσα από τα χέρια του δύο φορές, ενώ έχασε και δύο λέι απ. Ο Φώτσης κυριαρχούσε στις ρακέτες στον αέρα, αλλά δεν έβρισκε το δρόμο προς το καλάθι, ενώ τα φάουλ που κέρδιζε κατά κόρον ο Μπατίστ (10 στο σύνολο) πήγαν χαμένα όταν ο Πιανιτζάνι έριξε στο ματς τον Λαβρίνοβιτς.

Ο Λιθουανός μπήκε στο πρώτο μέρος και σε 4 λεπτά δεν άγγιξε καθόλου έχοντας μόνο ένα λάθος και ένα κερδισμένο φάουλ. Όταν ο Πιανιτζάνι είδε ότι έχανε το ματς, στο 53-40, τον πέρασε μέσα και σε 12 λεπτά συμμετοχής στο δεύτερο ημίχρονο ο Λαβρίνοβιτς πήρε τον αγώνα έχοντας 9 πόντους (με 2/2δ. 1/1τρ. 2/2β.), 4 ριμπάουντ, 3 κλεψίματα και 3 κερδισμένα φάουλ!

Το πιο ανησυχητικό για τον Παναθηναϊκό είναι ότι η Σιένα πήρε το διπλό και έσπασε την έδρα σε μία βραδιά που είχε 6/26 τρίποντα, ενώ για να το τραβήξω ακόμη παραπέρα, οι Ιταλοί γύρισαν το ματς από το 58-42 μέχρι το 68-66 και εκείνη την ώρα είχαν 5/23 τρίποντα! Για ακόμη μία φορά πήραν τα ριμπάουντ (27-30) με πιο σημαντική την κυριαρχία τους στα επιθετικά, όπου είχαν σχεδόν τα διπλάσια (7-13). Ο μοναδικός που έπαιρνε ριμπάουντ ήταν ο Φώτσης (είχε 10), ενώ όλη η υπόλοιπη φροντλάιν του Παναθηναϊκού (Μπατίστ, Πέκοβιτς, Τσαρτσαρής) είχε 5 ριμπάουντ. Μπορεί Σπανούλης και Διαμαντίδης να είχαν 9 ριμπάουντ μαζί, αλλά στις μάχες της ρακέτας ο Παναθηναϊκός έχασε πολλά. Αξίζει να σημειώσουμε ότι για δεύτερο αγώνα ο Παναθηναϊκός δεν μπόρεσε να περιορίσει τον ΜακΙντάιρ. Είναι το τρίτο συνεχόμενο των δύο ομάδων που ο ΜακΙντάιρ σκοράρει πάνω από 20 πόντους και το 2ο από τα 3 που χάνει ο Παναθηναϊκός.

Ο Παναθηναϊκός είχε και περισσότερα λάθη, μάλιστα λάθη σε κρίσιμα σημεία του ματς, που δεν τα συνηθίζει. Το 70-66 έγινε 70-73 με λάθος του Σπανούλη, λάθος του Πέκοβιτς και άστοχο λέι απ του Μαυροβούνιου. Το έχουμε πει από την αρχή της χρονιάς ότι όταν η Σιένα μπαίνει με προβάδισμα στα τελευταία λεπτά, είναι σχεδόν αδύνατο να χάσει το ματς. Και το απέδειξε.

Δηλαδή έχει αποκλειστεί ο Παναθηναϊκός; Εννοείται πως όχι. Με τον Διαμαντίδη σε σαφώς καλύτερη κατάσταση την ερχόμενη εβδομάδα, οι «πράσινοι» θα προσπαθήσουν να κάνουν αυτό που καμία άλλη ομάδα δεν έχει καταφέρει φέτος: να κερδίσουν στην έδρα της Σιένα. Οι Ιταλοί έχουν 12-0 στο πρωτάθλημα και 8-0 στην Ευρωλίγκα φέτος. Συνολικά η Σιένα έχει 14 συνεχόμενες νίκες στην έδρα της στην Ευρωλίγκα, σερί που επιβάλλεται να σπάσει ο Παναθηναϊκός, αλλά και σερί που δείχνει το πόσο δύσκολη είναι πια η αποστολή του.

Ο Παναθηναϊκός έχει το ρόστερ, έχει το ταλέντο, έχει την εμπειρία, έχει την ομάδα για να πάρει το μεγάλο διπλό και να φέρει τη σειρά ξανά στα μέτρα του. Όμως, πλέον, δεν είναι το φαβορί της σειράς.

ΤΣΣΚΑ ΜΟΣΧΑΣ-ΠΑΡΤΙΖΑΝ 77-50

Άκουσα πολλά για το ματς της ΤΣΣΚΑ με την Παρτιζάν. Για τη διαιτησία, για την ασυλία των Ρώσων, αλλά… είναι δυνατόν; Όταν δεν φτάνεις του 100 πόντους σε… δύο αγώνες δεν μπορείς να μιλάς καν. Κανονικά δεν θα έπρεπε να σου επιτραπεί… η είσοδος στα αποδυτήρια μετά το τέλος του δεύτερου αγώνα, ούτε να παρουσιαστείς στη συνέντευξη Τύπου. Γνωστό ότι τις δύο ομάδες χωρίζει χάος και οικονομικό και ταλέντου και επιρροής στο παρασκήνιο και παικτών, αλλά όχι και 97 πόντους σε 80 λεπτά στα προημιτελικά της Ευρωλίγκας. Ο Μεσίνα στέλνει μήνυμα ότι η ομάδα του χωρίς Παπαλουκά μπορεί να είναι χειρότερη στην επίθεση και στις εμπνεύσεις, αλλά στην άμυνα σπάει εξίσου κόκκαλα. Η Παρτιζάν είχε 70.4 πόντους μέσο όρο στη χρονιά, είχε 64.3 πόντους στις ήττες της και 75.1 πόντους στις νίκες της, αλλά στα προημιτελικά βάζει… 48.5 πόντους μέσο όρο. Ήταν 1η σε όλη την Ευρωλίγκα στα ριμπάουντ με 35.7 ανά αγώνα και στα προημιτελικά παίρνει 29.5 ανά αγώνα. Εντάξει, το ξέραμε όλοι ότι η ΤΣΣΚΑ θα περάσει, αλλά οι Σέρβοι δεν μπόρεσαν στα δύο πρώτα ματς να δείξουν ότι δικαιολογημένα βρίσκονται εκεί που βρίσκονται. Να δούμε στην αχανή Μπελγκρέιντ Αρίνα…

ΜΠΑΡΤΣΕΛΟΝΑ-ΤΑΟΥ 85-62

Η Μπαρτσελόνα επανήλθε σήμερα στα γνωστά τα υψηλά στάνταρ και συνέτριψε την Ταού. Το σημερινό ματς δείχνει ότι η σειρά έχει πολύ «ζουμί» ακόμα, όχι μόνο γιατί οι Καταλανοί κέρδισαν για πρώτη φορά φέτος την Ταού, αλλά γιατί έδειξαν ότι μπορούν να το κάνουν με πολύ εμφαντικό τρόπο. Παράλληλα, δύο ακόμα λόγοι που έχει η Μπαρτσελόνα για να αισιοδοξεί είναι ότι έχει κλείσει τόσο τον Σπλίτερ και στα δύο ματς (πράγμα πολύ σημαντικό, 4/10 δίποντα στο πρώτο ματς, 2/6 δίποντα στο δεύτερο συνολικό ranking 0, με 4 φάουλ ανά αγώνα και μόλις 1 κερδισμένο!) όσο και τον Τελέτοβιτς (2/7 σουτ στο πρώτο, 3/8 στο δεύτερο, μόνο 1 κερδισμένο φάουλ και στα δύο ματς).

by BEN & Rasheed.

Μια Ζωή από ρεκόρ!

Είναι άγνωστη στο ευρύ κοινό, αλλά πάμε στοίχημα… όχι για πολύ! Η Ζωή Δημητράκου (22, 1.88) έχει μπει από την Κυριακή 22 Μαρτίου 2009 σε ένα απίστευτα κλειστό κλαμπ στο παγκόσμιο μπάσκετ, γράφοντας μάλιστα ένα μεγάλο ρεκόρ, που είναι σίγουρο ότι θα κρατήσει το όνομά της στην ιστορία.

Η Ζωή Δημητράκου έγινε η πρώτη Ελληνίδα παίκτρια που έκανε quadruple-double, η 1η Ευρωπαία επαγγελματίας παίκτρια στην ιστορία του μπάσκετ που έκανε quadruple-double και η 3η επαγγελματίας παίκτρια σε όλο τον κόσμο που το καταφέρνει ποτέ!

Στον αγώνα του Μεγάλου Αλεξάνδρου με τον Άρη Χολαργού, η Δημητράκου είχε σε 34 λεπτά 49 πόντους (3/7 βολές, 23/27 δίποντα), 18 ριμπάουντ, 10 ασίστ και 12 κλεψίματα! Μπορεί ο Άρης να κατεβαίνει με παίκτριες μικρότερης ηλικίας, αλλά ας μην γελιόμαστε: αυτό το ρεκόρ απλώς… δεν γίνεται! Και το γεγονός ότι δεν έχει ξαναγίνει από καμία Ευρωπαία παίκτρια στην ιστορία, το αποδεικνύει εύγλωττα!

Απίστευτο ρεκόρ για την πολυτάλαντη Ζωή, που πριν από λίγα χρόνια παράτησε το μόντελινγκ για να ασχοληθεί επαγγελματικά με το μπάσκετ. Περιττό να πούμε ότι… κι εμείς και το μπάσκετ την ευχαριστούμε για την απόφασή της αυτή, καθώς ήδη στα 22 της έχει κάνει το άθλημα πιο πλούσιο. Φέτος με τη φανέλα του Μεγάλου Αλεξάνδρου έχει 22.0 πόντους, 8.9 ριμπάουντ, 3.7 ασίστ και 2.3 κλεψίματα σε 21 ματς και είναι 1η σκόρερ, 5η ριμπάουντερ, 5η στα κλεψίματα και 4η πασέρ του πρωταθλήματος, ούσα μάλιστα 1η ριμπάουντερ ανάμεσα στις Ελληνίδες και 2η σε ασίστ και κλεψίματα.

Έχει κάνει παρόμοιο ρεκόρ άλλη παίκτρια στην Ευρώπη; Ναι, η Αμερικανίδα Εντουίνα Μπράουν που σε αγώνα του Ισραηλινού πρωταθλήματος είχε 22 πόντους, 10 ριμπάουντ, 10 ασίστ και 10 κλεψίματα σε 40 λεπτά συμμετοχής τον Δεκέμβρη του 2008.

Εκτός από την Δημητράκου και την Μπράουν, μόνο μία άλλη επαννγελματίας αθλήτρια έχει καταφέρει να κάνει quadruple-double στο γυναικείο επαγγελματικό μπάσκετ. Το 1996 η Ντέμπι Μπλακ στο ABL με 10 πόντους, 14 ριμπάουντ, 12 ασίστ και 10 κλεψίματα.

Στο γυναικείο NCAA, στην πρώτη κατηγορία έκανε η Αν Μέγιερς (20π. 14ρ. 10ασ. 10κλ.) το 1978, ενώ στην 3η κατηγορία η Εβίτα Εστέβες (10π. 11ασ. 10ρ. 13κλ.) το 2004, η Ντάνα Περνέλ (14π. 13κλ. 11ασ. 10ρ.) το 2007 και η Λάτικα Ουίλιαμς (21π. 13ρ. 10ασ. 11κλ.) το 2008.

Όμως, η Ζωή Δημητράκου είναι η πρώτη Ευρωπαία στην ιστορία και μία από τις μόλις τρεις στην ιστορία του γυναικείου επαγγελματικού μπάσκετ.

Και μιας και την πιάσαμε την κουβέντα… ξέρετε πόσο μας αρέσουν τα στατιστικά. Στους άντρες έχουν κάνει μόνο (επίσημα αναγνωρισμένα) οι Νέιτ Θέρμοντ (22π. 14ρ. 13ασ. 12κ.) το 1974, Άλβιν Ρόμπερτσον (20π. 11ρ. 10ασ. 10κλ.) το 1986, Χακίμ Ολάζουον (18π. 16ρ. 10ασ. 11κ.) το 1990 και Ντέιβιντ Ρόμπινσον (34π. 10ρ. 10ασ. 10κ.) το 1994. Αυτοί στο NBA. Εκτός NBA έχουν τους Ζερμέν Μπλάκμπερν στο CBA το 2008, Τζαμέλ Στέιτεν στο ABA το 2007 και Λέστερ Χάντσον στο NCAA το 2007.

Συνολικά, μιλάμε για 9 επαγγελματίες παίκτες και παίκτριες στην ιστορία του μπάσκετ, με την Ζωή να είναι η μόνη Ευρωπαία στο μοναδικό αυτό κλαμπ! Ας δούμε το ρεκόρ της μέσα από τα λόγια της και ας τη γνωρίσουμε μέσα από τις φιλοδοξίες της που δεν φαίνεται να έχουν ταβάνι, στη συνέντευξη που έδωσε στο Age of Basketball:

Το κυνήγησες το ρεκόρ; Το είχες καταλάβει κατά τη διάρκεια του αγώνα ότι ήσουν κοντά;
Να σου πω την αλήθεια, δεν το πολυκατάλαβα. Δεν έχανα τίποτα και πίστευα ότι είχα πολύ πιο λίγους πόντους. Και βασικά δεν ήξερα ότι είχα τόσα ριμπάουντ και τόσες ασίστ.

Δεν σου είπε δηλαδή κανείς ότι πλησιάζεις και τι πρέπει να κυνηγήσεις; Ρωτάω επειδή βλέπω ότι είχες 10 ασίστ…
Όχι, όχι. Δεν μου είπε κανένας τι είχα.

Και πότε το είδες ότι είχες κάνει το εξωφρενικό αυτό ρεκόρ;
Μετά το παιχνίδι στο φύλλο αγώνα.

Και πώς ένιωσες;
Βασικά, δεν ένιωσα τόσο καλά που έβαλα τόσους πόντους, γιατί δεν παίζαμε με τόσο καλή ομάδα. Ήταν πιο μικρά τα κοριτσάκια. Αλλά εντάξει, δεν μπορώ να κάνω και κάτι όπως κατεβαίνουν…

Επιλογή του σωματείου τους είναι, δεν μπορεί να φταίνε οι αντίπαλες παίκτριες επειδή παίζουν.
Ναι αυτοί τις κατεβάζουν, εγώ δεν φταίω! Δεν μπορώ να φταίω εγώ. Η ομάδα φταίει που κατεβάζει μικρές κοπέλες για να πάρει χρήματα από τις παίκτριες μέσω των μεταγραφών. Οι παίκτριες δυστυχώς δεν θα πληρωθούν καθόλου.

Είσαι μόνο 22 χρονών και έχεις κάνει απίστευτα πράγματα.
Ε, όχι κι απίστευτα.

Καλά, αφού δεν θες εσύ, θα τα πω εγώ! Είσαι πρωτοκλασάτη παίκτρια με τον Μέγα Αλέξανδρο από 18 χρονών, από το 2005. Έχεις πάρει πρωτάθλημα με τον Πανιώνιο όπου είχες ουσιαστικό ρόλο στην ομάδα. Για να μη φτάσω… στο ρεκόρ της Κυριακής! Τι φιλοδοξίες έχεις από εδώ και στο εξής;
Αν μπορώ να παίξω και WNBA, θα πάω! Θα προσπαθήσω.

Με πρόλαβες! Αυτό θα ήταν το επόμενο που θα ρωτούσα.
Εννοείται ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο. Αλλά θέλω. Θέλω πολύ.

Το σκέφτεσαι ήδη, ή θες να περάσουν κάποια χρόνια πρώτα;
Το σκέφτομαι από τώρα. Βέβαια, μάλλον πρέπει να πάω σε μια καλύτερη ομάδα το καλοκαίρι και του χρόνου ίσως…

Με την εθνική; Στις γυναίκες παίζεις από το 2006…
Ναι, δεν παίζω και πολύ. Αλλά, έχω πολύ αξιόλογες παίκτριες μπροστά από εμένα και κάνω προπόνηση και υπομονή.

Ο Μέγας Αλέξανδρος φέτος δεν πάει ιδιαίτερα καλά. Μου είπες ήδη ότι σκέφτεσαι να πας σε καλύτερη ομάδα του χρόνου;
Εννοείται. Βεβαίως.

Ακόμη και σε κάποια ευρωπαϊκή ομάδα εκτός Ελλάδας;
Ναι, το σκέφτομαι. Δεν ξέρω αν θα γίνει φέτος ή αν θα γίνει του χρόνου. Δεν έχω αποφασίσει ακόμα. Βέβαια με έχουν ζητήσει ήδη ομάδες και θα το σκεφτώ.

Από τη φετινή χρονιά τι θα κρατούσες;
Την εμπειρία ουσιαστικά. Ότι δεν είχαμε παίκτριες και έπρεπε να κάνω περισσότερα πράγματα στο γήπεδο απ’ ότι κάνουν οι υπόλοιπες παίκτριες. Θέλω να κρατήσω μόνο όσα πράγματα μου έκαναν καλό, παρά τα άσχημα διοικητικά.

Έχεις κάποιο πρότυπο; Κάποια παίκτρια ή παίκτη που θαυμάζεις;
Πρότυπο όχι, δεν έχω. Μου αρέσει όμως ο Κόμπι!

Σε τι θέση σου αρέσει να παίζεις;
Μου αρέσει ο άσος πιο πολύ, αλλά μου αρέσει και το «τρία». Στην ομάδα «τρία» παίζω.

Όμως, τα στατιστικά σου λένε ότι έχεις έφεση και στις ασίστ, ενώ παίρνεις και ριμπάουντ, σκοράρεις… Είσαι πλήρης παίκτρια!
Ναι, μου αρέσει να δίνω ασίστ. Άμα πρέπει να τα κάνεις, ας τα κάνεις όλα!

Νίκος Κουσούλης

Πάει το πρώτο!

Με νίκη ξεκίνησαν και οι δύο ελληνικές ομάδες και ολοκλήρωσαν έτσι το 1/3 αυτού που πρέπει να κάνουν για να προκριθούν στο φάιναλ φορ του Βερολίνου μαζί μετά από 14 χρόνια! Δύο παιχνίδια διαφορετικά, που καταδεικνύουν εύγλωττα το πόσο διαφορετικούς αντιπάλους έχουν να αντιμετωπίσουν οι δύο ελληνικές ομάδες. Πάμε λοιπόν:

ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ-ΣΙΕΝΑ 90-85

Ο Παναθηναϊκός κέρδισε, με τη Σιένα να αποδεικνύει πόσο δύσκολος αντίπαλος θα είναι. Οι «πράσινοι» πήραν τη νίκη λόγω κυρίως του πλουραλισμού τους, που μεταφράζεται σε δύο σημαντικά γεγονότα: 1ον, εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο την «τρύπα» στη ρακέτα της Σιένα, τροφοδοτώντας Πέκοβιτς και Μπατίστ. Ο Μαυροβούνιος «δυναμίτης» έκανε πάρτι στα καλάθια και συνολικά ο Παναθηναϊκός πήρε από τη φροντ-λάιν του 48 πόντους την ώρα που οι ψηλοί της Σιένα έβαλαν 9! 2ον, έχτισαν μια διαφορά λίγο πριν το τέλος. Τα έχουμε ξαναπεί για το πόσο ικανοί είναι οι Ιταλοί στο να παίρνουν τις νίκες, οπότε αυτό που χρειαζόταν το τριφύλλι ήταν μια επαρκής διαφορά στα τελευταία, κρίσιμα λεπτά και αυτήν, έξυπνα, την πήρε. Στο «μίγμα» προσθέστε την καλή ημέρα στην οποία βρέθηκαν ο Νίκολας με τον Σπανούλη και τον Περπέρογλου, οπότε ο Ομπράντοβιτς, έχοντας 6 παίκτες σε καλή ημέρα δε θα μπορούσε να δει την ομάδα του να χάνει, την ώρα που η Σιένα είχε να αντιπαρατάξει μόλις 2, τους ΜακΙντάιρ και Σάτο που ήταν... σεληνιασμένοι (27 και 29 πόντους, 36 και 40 ranking αντίστοιχα!) αλλά δεν ήταν αρκετοί.

Στην πορεία του αγώνα φάνηκε ότι η απουσία του Λαβρίνοβιτς είναι πολύ σημαντική για τη Σιένα, αφού την αφήνει «γυμνή» κάτω από τα καλάθια. Αυτό, όμως, αν θέλετε είναι και το πιο ανησυχητικό στοιχείο του αγώνα για την ελληνική ομάδα. Και εξηγούμαι: η Σιένα χωρίς τον Λαβρίνοβιτς, με ανύπαρκτη φροντ-λάιν, με τον Σάτο να παίζει συνέχεια στο «4», με μόνο 2 παίκτες σε καλή μέρα, με μόλις 28.5% στα τρίποντα, κατάφερε και πήρε τα ριμπάουντ και έφερε το ματς στους 5 πόντους (παρεμπιπτόντως, 3 στα 3 ματς φέτος μεταξύ των δύο ομάδων που λήγουν με διαφορά 5 πόντων!). Όλα αυτά τα στοιχεία δείχνουν ότι η Σιένα, θεωρητικά, είναι κοντά στην ανατροπή. Καλά όλα αυτά, αλλά ο Παναθηναϊκός έχει να αντιπαρατάξει: 1ον και πιο ρεαλιστικό, την καλή παρουσία από πολλούς παίκτες του που έδειξαν ότι είναι σε ετοιμότητα, 2ον, την επιστροφή του Διαμαντίδη, που έλειψε σήμερα, αφού οι «πράσινοι» δεν έχουν συνηθίσει να παίζουν χωρίς αυτόν. Σε κάθε περίπτωση, η σειρά θα χαρίσει ντέρμπι υψηλού επιπέδου.

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ-ΡΕΑΛ ΜΑΔΡΙΤΗΣ 88-79

Στο ΣΕΦ ο Ολυμπιακός κέρδισε τη Ρεάλ και έκανε το πρώτο βήμα κι αυτός για το Βερολίνο. Μεγάλος πρωταγωνιστής ο Θοδωρής Παπαλουκάς, που είχε 13 πόντους και 13 ασίστ, νούμερο εξωφρενικό για τέτοιο αγώνα, που αποτελεί μάλιστα ατομικό ρεκόρ του Παπαλουκά και ισοφάριση του ρεκόρ πλέι οφς της Ευρωλίγκας (Έλμπερ Μπένετ: 13 ασίστ στις 4/4/2001 στο ματς ΑΕΚ-Ταού Κεράμικα). Το γενικό ρεκόρ κατέχει ακόμη ο Τάιους Έντνι από τις 5/2/2004 και το ματς Ολυμπιακός-Μπενετόν, όπου μοίρασε 14 με τη φανέλα της Μπενετόν.

Στο ματς, ο Ολυμπιακός μπήκε πολύ δυνατά και έδειξε από την αρχή ότι είναι καλύτερη ομάδα. Το ξέραμε, το είδαμε κιόλας. Βέβαια, μέχρι το 46-28 το παιχνίδι πήγαινε υπέροχα για τον Ολυμπιακό, ιδανικά σχεδόν.

Μετά η Ρεάλ πέτυχε 2-3 εύκολα καλάθια (αρχής γενομένης από δύο βολές του Βαν Ντεν Σπίγκελ κι ένα τρίποντο του Ερβέλ) και στους Πειραιώτες βγήκε όλο το άγχος. Αν με ρωτάτε δικαιολογημένα και φυσιολογικά. Η ομάδα τώρα ψήνεται σε τέτοια ματς, δεν έχει την αυτοπεποίθηση που έχουν τα άλλα φαβορί, ενώ ως γηπεδούχος, στο πρώτο ματς θα είχε άγχος περισσότερο. Το 0-22 της Ρεάλ που ακολούθησε σαφώς και είναι απαράδεκτο, αυτό δεν το συζητάμε καν. Όμως, τι μπορούμε να διαβάσουμε πίσω από τις γραμμές; Ότι ο Ολυμπιακός έχασε 2 βολές και 4 σουτ μέσα από τη ρακέτα στο πρώτο ημίχρονο (στο διάστημα του 0-13 δηλαδή) όλα βγαλμένα από σωστό σύστημα. Αυτό είναι που δείχνει ξεκάθαρα ότι το σερί ήταν θέμα άγχους και όχι αλλαγής στον τρόπο παιχνιδιού των δύο ομάδων. Όπως άγχος ήταν και οι χαμένες βολές

Γενικότερα, ο Ολυμπιακός έπαιξε πάρα πολύ καλό μπάσκετ στο ματς, κάτι που δείχνουν και οι 25 ασίστ που μοίρασαν οι παίκτες του. Απ’ την άλλη, η Ρεάλ είχε μόλις 7 ασίστ, ήταν πιο άστοχη σε δίποντα και τρίποντα και είχε περισσότερα λάθη στο ματς. Συνήθως βλέπαμε όποιον παίκτη των Μαδριλένων έπαιρνε την μπάλα μετά την πρώτη πάσα μόλις το πλέι μέικερ περνούσε το κέντρο του γηπέδου να είναι αυτός που θα παίζει ένας εναντίον όλων εκτός συστήματος. Έτσι δεν κερδίζεις.

Και αποδείχτηκε περίτρανα, αφού ο Ολυμπιακός σε 31 λεπτά έβαλε 87 πόντους στη Ρεάλ. Δεν σκόραρε για 3:58 στο δεύτερο δεκάλεπτο και έφτασε μέχρι 5:11 πριν το τέλος της τρίτης περιόδου για να σκοράρει εντός παιδιάς. Σε αυτά τας 8:47 είχε μόλις 1 βολή, που σημαίνει ότι στα υπόλοιπα 31 λεπτά του αγώνα έπαιξε… διαστημικό μπάσκετ για να βάλει 87 πόντους.

Θα αναγκαστώ να… συμφωνήσω με τον Πλάθα, όταν μετά το ματς προανήγγειλε τον… αποκλεισμό της ομάδας του λέγοντας ότι «Έπαιξαν καλύτερα από εμάς. […] Το διάστημα ως την Πέμπτη είναι μικρό για αλλαγές ή εκπλήξεις. Πρέπει να δουλέψουμε πιο σκληρά στα ριμπάουντ και να προσπαθήσουμε να σταματήσουμε τα pick n roll του Ολυμπιακού. Όμως, σε γενικές γραμμές δεν υπάρχει κάτι σημαντικό που να μπορούμε να αλλάξουμε σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Όχι μόνο για την Πέμπτη, αλλά και για τα επόμενα παιχνίδια των προημιτελικών». Για πρώτη φορά φέτος, συμφωνούμε… Θεωρώ ότι η νίκη της Πέμπτης θα έρθει πιο εύκολα για τον Ολυμπιακό, με βάση τα όσα είδαμε στο πρώτο ματς. Πάντως, για να κάνουμε τη… σούμα οι «ερυθρόλευκοι» θα πρέπει να κοιτάξουν αυτό το νεκρό δεκάλεπτο, όχι γιατί έτσι δεν θα κερδίσουν αλλού (είναι αφελές να προβάλλουμε το ένα ματς σε ένα άλλο), αλλά γιατί έχουν το ρόστερ για να βρουν λύσεις που θα τους χρειαστούν σε τέτοιες, αφού από εδώ και στο εξής μόνο θα δυσκολεύει η σεζόν.

ΤΑ ΑΛΛΑ ΜΑΤΣ

Η ΤΣΣΚΑ μπήκε για να «πνίξει» την Παρτιζάν και, παρότι δε σκόραρε με ιδιαίτερη συνέπεια, ουσιαστικά έκρινε το παιχνίδι από την αρχή, αφού οι Σέρβοι έβαλαν 3 πόντους στην πρώτη περίοδο και έκαναν περισσότερα από 15 λεπτά να φτάσουν τους 10! Με τη διαφορά πάντα σε αξιοπρεπή επίπεδα, η ΤΣΣΚΑ δεν είχε πρόβλημα να πάρει την πρώτη νίκη, με σκορ... εφηβικού!

Στη Βαρκελώνη, η Μπαρτσελόνα μας… δικαίωσε απόλυτα. Εμφανώς κουρασμένη από τον 60λεπτο μαραθώνιο του Σαββάτου κατάφερε μέσα σε 40 λεπτά να γκρεμίσει αυτό για το οποίο πάλευε όλη τη χρονιά. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι Βάσκοι ήταν μπροστά στο σκορ από το τζάμπολ μέχρι και τη λήξη του ματς, συνέχεια για 40 λεπτά.

Μπορεί η κούραση να μην βγήκε στην Μπαρτσελόνα στις βολές (είχε 95%) και στα λάθη (μόλις 8), αλλά οι παίκτες της δεν μπορούσαν να πιέσουν στην άμυνα, ούτε και να ακολουθήσουν τον φρενήρη ρυθμό της Ταού στο ματς. Ο Ιβάνοβιτς πάει να το κάνει ξανά και πλέον ξέρει ότι πρέπει να κρατήσει αλώβητο το άντρο του για να είναι στο Βερολίνο. Και κανείς δεν περνάει εύκολα από τη Φερνάντο Μπουέσα Αρίνα. Βέβαια, έχουμε ξαναπεί ότι οι «εμφύλιοι» είναι ματς με ιδιαιτερότητες και η έδρα σπάει πολύ ευκολότερα απ’ ότι στις υπόλοιπες σειρές. Οπότε η Μπαρτσελόνα μπορεί κάλλιστα να πάρει πίσω το πλεονέκτημα. Απλώς, τώρα… διπλασίασε το ενδιαφέρον της σειράς.

Ραντεβού την Πέμπτη, λοιπόν, με το 2ο πιάτο, ελπίζουμε κι αυτό… απόλυτα ελληνικό όσον αφορά τις νίκες!

by BEN & Rasheed.

Υ.Γ.: Μη χάσετε την Τετάρτη το βράδυ μια αποκλειστικότητα του Age of Basketball, που σας ταξιδεύει σε ένα μοναδικό ρεκόρ, μέσα από τα λόγια της κατόχου του!

Ιδού η Ρόδος...

Σε μια πολύ δύσκολη δοκιμασία μπαίνει ο Παναθηναϊκός την Τρίτη το βράδυ. Για το Βερολίνο απομένει ένα εμπόδιο, αλλά αυτό είναι πάρα πολύ μεγάλο. Η μόνιμη πρωταθλήτρια Ιταλίας τα τελευταία χρόνια, Σιένα, ετοιμάζεται να σταματήσει το «τριφύλλι» και θα το κοιτάξει στα μάτια, αυτό είναι σίγουρο.

Δεν υπάρχει αναλυτής, ουδέτερος φίλαθλος, προπονητής, δημοσιογράφος ή απλώς… περαστικός σε ολόκληρη την Ευρώπη που να μην πιστεύει ότι αυτό το ζευγάρι θα είναι «κόλαση». Από το «σίγουρα 5 ματς» του Παπαδόπουλου ως το «η πιο δύσκολη αντίπαλος που θα μπορούσε να έχει με πλεονέκτημα έδρας, δύο ομάδες που μπορούν να πάρουν αμφότερες το τρόπαιο» του Παβίσεβιτς, όλοι συμφωνούν σε ένα πράγμα: ότι ο Παναθηναϊκός δεν θα καλοπεράσει στα προημιτελικά.

Δεν ξέρω αν θα φτάσει η σειρά στους 5 αγώνες (το σύστημα 2-2-1 είναι πάρα, μα πάρα πολύ ύπουλο), αλλά κι εγώ πιστεύω ότι μιλάμε για ένα από τα χειρότερα διασταυρώματα. Η Σιένα φέτος έχει 37-5 ρεκόρ σε όλες τις διοργανώσεις (μετρώντας από το Κύπελλο το final-8φ), δηλαδή 88% ποσοστό νικών. Και η πλάκα είναι ότι οι Ιταλοί έχουν τέτοια ποσοστά νικών όλα τα τελευταία χρόνια. Αυτή είναι, κατά τη γνώμη μου, η μεγαλύτερη δύναμη της Σιένα. Μια ομάδα που είναι εθισμένη στις νίκες. Μια ομάδα που όταν το ματς φτάσει στην κόψη του ξυραφιού, τότε ξέρει τι να κάνει για να το κερδίσει. Δεν είναι μικρό αυτό, ούτε είναι συχνό.

Απέναντι στο «καμάρι της Τοσκάνης» ο Παναθηναϊκός του 34-7, ήτοι του 83% σε ποσοστό νικών φέτος. Οι δύο καλύτερες ομάδες της Ευρωλίγκας στα κλεψίματα (με τους Ιταλούς, βέβαια, να υπερέχουν ξεκάθαρα από κάθε άλλον στον τομέα αυτόν κατά 3 κλεψίματα ανά αγώνα, τρόπος παιχνιδιού όμως που τους ωθεί σε περισσότερα λάθη), δύο από τις πιο σκληρές και επιθετικές άμυνες, αλλά και δύο διαφορετικές μπασκετικές φιλοσοφίες.

Η Σιένα παίζει πιο γρήγορο μπάσκετ, τουλάχιστον όταν οι συνθήκες της το επιτρέπουν. Έχει ροπή προς τον αιφνιδιασμό μεγαλύτερη από τον Παναθηναϊκό και τις περισσότερες φορές προτιμά να τελειώνει τις επιθέσεις της στα 10-15 δευτερόλεπτα. Όταν «κολλήσει» η επίθεση καταλήγει σε τρίποντο συνήθως, παιχνίδι που της είναι ιδιαίτερα αγαπητό. Αν μπουν τα σουτ, τότε δεν υπάρχει τρόπος να της σταματήσεις ακόμη κι αν έχεις μπλοκάρει το γρήγορο παιχνίδι της, αν όχι… τότε πάμε στο 11/45 τρίποντα του περσινού ημιτελικού Ευρωλίγκας, δηλαδή στη… μαθηματική ήττα.

Απ’ την άλλη ο Παναθηναϊκός είναι από τις καλύτερες ομάδες στην Ευρώπη στο 5 εναντίον 5. Μπορεί να μην… τρελαίνεται να τρέχει στον αιφνιδιασμό, καταστάσεις που τις κυνηγά με πλήρως ορθολογικό τρόπο και μόνο όταν είναι σίγουρες, αλλά δεν παίζει και αργό μπάσκετ. Έχει δουλέψει πάρα πολύ την κυκλοφορία της μπάλας, ενώ φέτος περισσότερο από ποτέ έχει εντάξει στο παιχνίδι του και φάσεις με τους ψηλούς του. Μπορεί να δυσκολεύτηκε στην αρχή της χρονιάς, αλλά πλέον είναι μέρος της λογικής του.

Πρόβλημα έχει όταν δεν μπαίνουν τα σουτ, όταν ο αντίπαλος βρει χώρο να τρέξει και να σκοράρει εύκολα και όταν απέναντί του βρεθεί ένας μεγάλος σκόρερ που δεν μπορεί να αναχαιτιστεί τη συγκεκριμένη μέρα.

Δεν έχει νόημα να αναλύσουμε περαιτέρω τα δυνατά σημεία και τις αδυναμίες κάθε ομάδας. Ας σταθούμε σε ορισμένα στοιχεία που θα παίξουν ρόλο, πριν κλείσουμε την αναφορά μας στον προημιτελικό αυτόν.

Και οι δύο ομάδες θα ξεκινήσουν με μια πολύ σημαντική απουσία. Ο Δημήτρης Διαμαντίδης από τη μία και ο Κσιστόφ Λαβρίνοβιτς από την άλλη. Σε αυτό προσμετρήστε και το γεγονός ότι η Σιένα έχει χτίσει πάρα πολύ την περιφέρειά της φέτος, ενώ ο Παναθηναϊκός τους ψηλούς του. Άρα και οι δύο έχουν τα φόντα να καταδείξουν την απουσία του αντιπάλου τους εύγλωττα. Πάντως, και οι δύο παίκτες θα δώσουν το «παρών» στη συνέχεια, ο Διαμαντίδης ίσως λίγο νωρίτερα.

Τα τρίποντα. Ποιος θα είναι πιο εύστοχος στη σειρά; Ποιος θα σταματήσει τον άλλον; Και οι δύο έχουν παίκτες για να «σκοτώσουν» τον άλλο από την περιφέρεια. Βασικό μέλημα του Παναθηναϊκού πρέπει να είναι να μην αφήσει τη Σιένα να το κάνει αυτό στο ΟΑΚΑ.

Η επιθετική άμυνα. Θα βγάζουν κάθε παιχνίδι χωρίς βασικές απώλειες με φάουλ από το ξεκίνημα; Κι αν όχι, ποιος θα έρχεται από τον πάγκο να σηκώνει το βάρος; Όποιος βγάλει τους καλύτερους «λαγούς» από το καπέλο του, ο Πιανιτζάνι ή ο Ομπράντοβιτς, θα έχει τον πρώτο λόγο. Μπορεί να μιλάμε για πλήρη ρόστερ και για πολύ καλούς παίκτες και στον πάγκο, αλλά κάθε ομάδα έχει μάθει να παίζει με συγκεκριμένα σχήματα στα κρίσιμα.

Ο παράγοντας «Χ». Από τον Παναθηναϊκό θα βάλω τον Φώτση στην κατηγορία αυτή. Είναι ο παίκτης που έχει απεριόριστες δυνατότητες, αλλά κι εκείνος που φαίνεται να μην έχει «δέσει» με το μπάσκετ του Παναθηναϊκού φέτος. Επίσης, είναι εκείνος που αν παίξει στα υψηλότερα στάνταρ του, μπορεί να κρίνει τη σειρά.

Ο Παναθηναϊκός έχει τον πρώτο λόγο, λόγω πλεονεκτήματος έδρας, αλλά και λόγω ρόστερ, θεωρώ. Όμως, η Σιένα δεν υπολείπεται του τριφυλλιού και δεν θα είναι έκπληξη αν περάσει. Αυτό τα λέει όλα. Όπως πολλά λέει και το γεγονός ότι αυτό το ζευγάρι και εκείνο που αναλύουμε πιο κάτω, είναι τα δύο που θεωρούνται πιο αμφίρροπα ως προς το ποιος θα προκριθεί, αφού σε αυτά υπάρχουν οι 4 από τις 6 ομάδες που στην αρχή της χρονιάς θεωρούσαν όλοι ότι θα παλέψουν για το φάιναλ φορ (Ολυμπιακός και ΤΣΣΚΑ οι άλλες δύο). Πάντως, για το πλεονέκτημα έδρας έπαιζε ο Παναθηναϊκός όλο το χρόνο και τώρα οφείλει να το προστατεύσει και να το εκμεταλλευτεί.

ΜΠΑΡΤΣΕΛΟΝΑ-ΤΑΟΥ ΚΕΡΑΜΙΚΑ

Αν η Μπαρτσελόνα είχε κληθεί να διαλέξει μία ομάδα με την οποία δεν θα ήθελε να πέσει στην οκτάδα, αυτή πιστεύω ότι θα ήταν η Ταού. Ούτε η ΤΣΣΚΑ, ούτε ο Ολυμπιακός, ούτε ο Παναθηναϊκός. Η Ταού. Σε ένα τέτοιο εγχώριο ντέρμπι αλλάζουν οι ισορροπίες δυνάμεων που υπάρχουν στα ευρωπαϊκά παιχνίδια. Μπορεί κάποια άλλη ομάδα να ήταν πιο δυνατή, αλλά τώρα η Μπαρτσελόνα θα κληθεί να αντιμετωπίσει εκείνους που από την αρχή της σεζόν της δείχνουν ότι δεν είναι ανίκητη. Η Ταού ήταν εκεί και της πήρε το Κύπελλο, η Ταού ήταν εκεί και της έχει πάρει την πρώτη θέση στο πρωτάθλημα. Μάλιστα, αυτή η κόντρα για την πρωτιά μπορεί να στοιχίσει πολύ περισσότερο στην Μπαρτσελόνα, αφού η μία μόλις νίκη διαφορά που είχαν οι δυο τους ήταν ο λόγος που οι Καταλανοί… δεν άφησαν το παιχνίδι με τη Μανρέσα. Τι έγινε τελικά; Έπαιξαν 4 παρατάσεις, δηλαδή 60 λεπτά, μόλις 3 μέρες πριν τον πρώτο προημιτελικό, τη στιγμή που η Ταού διέσυρε την Μπανταλόνα και ξεκούραζε όλους τους βασικούς της στο τέλος. Απ’ τη μία κανείς δεν έπαιξε περισσότερα από τα 27 λεπτά του Ρακόσεβιτς, ενώ απ’ την άλλη παίκτες όπως ο Βάθκεθ και ο Ναβάρο ξεπέρασαν τα 50 και τα 46 λεπτά αντίστοιχα! Θα αντέξει η Μπαρτσελόνα την Τρίτη; Αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα, καθώς με όσα έγιναν απειλείται από μια απίστευτη συγκυρία να χάσει το πλεονέκτημα έδρας στο ξεκίνημα.

Η Μπαρτσελόνα είναι το λογικό φαβορί της σειράς, αλλά σε «εμφύλια» ματς ομάδων της ίδιας χώρας δεν υπάρχει λογική. Η σειρά μπορεί να πάει στο 3-0, στο 0-3 ή και στα 5 παιχνίδια που είναι και το πιθανότερο. Το βέβαιο είναι ότι η σειρά θα είναι απολαυστική. Τελική σημείωση; Ο Ντούσκο Ιβάνοβιτς είναι ο μόνος προπονητής που έχει κερδίσει σειρά πλέι οφς Ευρωλίγκας με μειονέκτημα έδρας… και η Ταού του είναι η μόνη ομάδα που το έχει καταφέρει. Το έχουν κάνει 2 φορές ως τώρα, κάτι που καμία άλλη ομάδα στην Ευρώπη δεν έχει κάνει. Για επίλογο… ας ρίξουμε στην εξίσωση και τις 12 συνεχόμενες νίκες που έχει η Μπαρτσελόνα στην έδρα της από την κανονική περίοδο του 2007-08 μέχρι τώρα! Μύλος...

by Rasheed.

Υ.Γ.: Την Τρίτη από τις 20:15 μέχρι τις 00:15 μπείτε στο Age of Basketball Chat Room παράλληλα με τις μάχες των ελληνικών ομάδων στην Ευρωλίγκα, για να συζητήσετε παρέα με τον BEN την εξέλιξη των αγώνων!

Δεν... έγραψε ιστορία

Ο Πανιώνιος έχασε ουσιαστικά στην 22η αγωνιστική κάθε ελπίδα να προλάβει την τετράδα της Α1. Η ήττα από τον Πανελλήνιο τον έβγαλε εκτός διεκδίκησης για τη συνέχεια, μέχρι το τέλος της κανονικής περιόδου της Α1.

Από το ματς, τι να κρατήσουμε αν όχι το απίστευτο τρίτο δεκάλεπτο. Εκεί που ο Πανιώνιος είχε βαλθεί να κάνει… ρεκόρ. Μένοντας για 9:58 στο δεκάλεπτο χωρίς πόντο, ο Πανιώνιος φλέρταρε με το απόλυτο αρνητικό ρεκόρ στην ιστορία της Α1. Τελικά σώθηκε από το λέι απ του Ζορόσκι, που έγραψε το 53-32. Το επιμέρους σκορ μέχρι τότε ήταν στο 21-0 για τον Πανελλήνιο, αλλά ο Πανιώνιος δεν έσπασε, απλώς ισοφάρισε το απόλυτο αρνητικό ρεκόρ, το είχε ως την Κυριακή ο Ηλυσιακός από το Άρης-Ηλυσιακός του 2003-04 όταν και έχασε με 26-2 την τέταρτη περίοδο (114-63 το τελικό αποτέλεσμα).

Βέβαια, άλλο ο Ηλυσιακός και άλλο ο Πανιώνιος που παλεύει για την Ευρωλίγκα. Σε ένα τέτοιο νεκρό διάστημα, το οποίο έφτασε τα 10 λεπτά και 15 δευτερόλεπτα, αν μετρήσουμε από την τελευταία φορά που σκόραρε ο Πανιώνιος πριν το ημίχρονο, ευθύνεται προφανώς και ο προπονητής (ξεπερνάω στην παρένθεση το μπράβο που αξίζει στην άμυνα που κράτησε μια ομάδα τόσο χαμηλά στο σκορ, ως δεδομένο). Για μένα, εκείνος είναι που έχει το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης. Δεν γίνεται… δώσε εντολή για συνεχόμενες «πλάτες», βάλε τον Αμερικανό σου να παίζει 1 εναντίον 5 μέχρι να σκοράρει, πάρε την ομάδα… να φύγεις, κάνε κάτι, είναι ανεπίτρεπτο να μένεις 10 λεπτά άποντος και να θες να βγεις και Ευρωλίγκα…

Τι άλλο μένει από το ματς; Το πρόβλημα του Πανελληνίου να κρατήσει τη διαφορά στο τέταρτο δεκάλεπτο, πρόβλημα μεγάλο, αλλά που πέρασε στα ψιλά μετά τα όσα είχαμε στο τρίτο δεκάλεπτο. Μετά το 21-2 ακολούθησε ένα 13-28 για τον Πανιώνιο. Όχι εξίσου θεαματικό, αλλά αν είχε 2 λεπτά ακόμη το ματς, ή αν δεν είχε φάει τάπα ο Τσβέτκοβιτς στα τελευταία δευτερόλεπτα, ο Πανιώνιος μπορεί και να κέρδιζε ένα ματς που έπρεπε να χάσει με 40 πόντους. Αμφότεροι, δηλαδή, έδειξαν αφερέγγυοι.

Ακόμη 4 αγωνιστικές και ο Πανελλήνιος πέρασε 3ος, ισόβαθμος με τον Άρη και 2 βαθμούς πάνω από το 5ο Μαρούσι. Μπορεί να κρατήσει την 3η θέση; Πολύ δύσκολα, το θέμα είναι αν θα κρατήσει… την 4η.

Ο Άρης έχει ακόμη Κολοσσό και Πανιώνιο εκτός έδρας και ΑΕΛ και Τρίκαλα εντός έδρας. Οπότε λογικά μπορεί και 4 νίκες, αφού ο Πανιώνιος είναι αδιάφορος πλέον. Με Κολοσσό και Τρίκαλα είναι επικίνδυνα τα ματς, αλλά επιβάλλεται να μπορεί να τα πάρει μια ομάδα που θέλει Ευρωλίγκα.

Ο Πανελλήνιος έχει μπροστά του Τρίκαλα και Αιγάλεω εκτός έδρας και Ολυμπιακό και Μαρούσι εντός έδρας. Λογικά πάει για 2 με 3 νίκες, ανάλογα τι θα κάνει με το Μαρούσι. Και γι’ αυτόν ισχύει το ίδιο για τα ματς με τους ουραγούς.

Το Μαρούσι έχει Πανελλήνιο και Ολυμπιακό εκτός έδρας και Καβάλα και ΑΕΚ εντός έδρας. Κι αυτό πάει για 2 με 3 νίκες. Βέβαια, με τη λογική, ο Άρης είναι 3ος, ο Πανελλήνιος 4ος και το Μαρούσι 5ο. Να δούμε ποιος θα στραβοπατήσει, όμως, ή ποιος θα κοιτάξει πιο ψηλά απ’ ότι του αναλογεί. Αν το κάνει κάποιος.

Και μιας και η κουβέντα στον Άρη. Ακριβώς ενάμιση μήνα χρειάστηκαν οι «κίτρινοι» για να αρχίσουν να συζητούν σοβαρά το ενδεχόμενο να διώξουν τον Ράιτ. Η ομάδα παίζει με ένα ξένο και παρότι δεν της έχει κοστίσει ως τώρα, με συγχωρείτε, αλλά είναι λίγο αστείο.

Στα Τρίκαλα, το Μαρούσι πέρασε με την κλάση του και με… τη συνήθη κατάρρευση των Τρικάλων στα τελευταία λεπτά. Όταν η μπάλα «έκαιγε» τα Τρίκαλα έκαναν απανωτά λάθη, δεν μπορούσαν να δώσουν πάσα, δεν είχαν καθαρό μυαλό, δεν υπήρχαν ουσιαστικά στο παρκέ. Εξ ου και το 3-16 από το 70-65 μέχρι το 73-81. Έτσι στην Α1 δεν μένεις. Ο Αγγέλου είπε ότι η ομάδα του παίζει κάτω από πίεση και ότι… σταδιακά μαθαίνει! Ναι, αλλά μάλλον του χρόνου δεν θα είναι στην Α1 αφού έχουν περάσει 22 αγώνες και ακόμη δεν έμαθε να διαχειρίζεται την πίεση των τελευταίων λεπτών.

Γενικώς, θεωρώ ότι τη δύναμη μιας ομάδας σε βάθος χρόνου στις εγχώριες διοργανώσεις (η Ευρώπη είναι τελείως άλλη ιστορία) τη δείχνουν με τον χαρακτηριστικότερο τρόπο οι εκτός έδρας νίκες που πετυχαίνει. Κοιτώντας τη βαθμολογία του πρωταθλήματος αυτή τη στιγμή, βλέπουμε ότι κάτι τέτοιο σκιαγραφείται εύγλωττα σε όλο το μήκος του πίνακα: εκτός έδρας ο Ολυμπιακός έχει 10-1 και είναι μόνος πρώτος στο πρωτάθλημα, ο Παναθηναϊκός έχει 8-3 και είναι 2ος. Μετά ακολουθούν 3 ομάδες, Πανελλήνιος, Άρης και Μαρούσι, που έχουν 6-5 (ο πρώτος) και 7-4 (οι άλλοι δύο) και μαζί παλεύουν για τις θέσεις 3-5. Ο Πανιώνιος έχει 4-7 (μετράω χαμένο το ματς με την ΑΕΚ προφανώς) και είναι ένα σκαλί κάτω από αυτούς και ένα πάνω από τους επόμενους, ενώ ΑΕΚ, ΠΑΟΚ και Κολοσσός ισοβαθμούν στις θέσεις 7-9 με εκτός έδρας ρεκόρ 3-8. Μετά έχουμε τις αδιάφορες Καβάλα και Ολύμπια που με 2-9 έχουν σωθεί, αλλά είναι εκτός οκτάδας, στη συνέχεια με 1-10 το Αιγάλεω και τα Τρίκαλα που παλεύουν για να σωθεί ο ένας και τέλος με 0-11 την ΑΕΛ που έχει πέσει.

by Rasheed.

Υ.Υ.Γ.: Ο Πανιώνιος μπορεί να... μην έγραψε ιστορία τελικά, αλλά η Ζωή Δημητράκου το έκανε. Περισσότερα τις επόμενες ημέρες.

Υ.Γ.: Την Τρίτη από τις 20:15 μέχρι τις 00:15 μπείτε στο Age of Basketball Chat Room παράλληλα με τις μάχες των ελληνικών ομάδων στην Ευρωλίγκα, για να συζητήσετε παρέα με τον BEN την εξέλιξη των αγώνων!

Ες αύριον...

Ες αύριον τα σπουδαία. Έτσι θα μπορούσαν να τιτλοφορούνται οι αγώνες του Σαββάτου στην 22η αγωνιστική της Α1. Τώρα, το «αύριο» μπορεί να είναι η Κυριακή, μπορεί να είναι και η επόμενη αγωνιστική.

Πέντε αγώνες είχε το μενού και θα ξεκινήσουμε με τους «αιώνιους», ώστε να… τελειώσουμε νωρίς με αυτούς και να ξεκουραστούν μέχρι την Τρίτη. Μιας και πιάσαμε «αιώνιους» να πω ότι θεωρώ γελοία τη διακοπή του πρωταθλήματος για δύο ομάδες. Κανονικά θα έπρεπε να υπάρχει αγωνιστική κίνηση την επόμενη εβδομάδα και οι δυο εκπρόσωποι στην Ευρωλίγκα να χρωστούν από ένα ματς. Αλλά οι υπόλοιπες 10 ομάδες ευθύνονται σε κάτι για να βγουν εκτός ρυθμού ξανά.

Ο Ολυμπιακός στο ΣΕΦ έπαιξε νωρίς αλλά το μόνο… βάρβαρο ήταν το πρωινό ξύπνημα για τους παίκτες, αφού η ΑΕΛ τελικά τη διέλυσε την ομάδα. Οι Αμερικανοί έφυγαν, ο Αλεξανδρής έκανε πράξη την υπόσχεση-απειλή που είχε δώσει από την αρχή (ότι αν φύγει έστω κι ένας ξένος θα αποχωρήσει κι εκείνος), ο Κόμματος φαίνεται να προτιμά το… Ιράν, κι έτσι η ΑΕΛ έμεινε με τον Αλιέβας, τον Λάππα, τον Αποστολίδη και 6 πιτσιρικάδες για να σώσει, χωρίς να μπορεί, το γόητρο τ’ αλόγου… Μπορεί να έχει πέσει, μπορεί να μην κυνηγά τίποτα πλέον στην Α1, αλλά το γεγονός ότι διαλύθηκε προφανώς και συνιστά αλλοίωση πρωταθλήματος (νομίζω ότι φέτος την έχω πει… πάρα πολλές φορές αυτή τη φράση). Αν, μάλιστα, τα Τρίκαλα χάσουν την Κυριακή από το Μαρούσι, τότε το Αιγάλεω κερδίζοντας τη διαλυμένη ΑΕΛ θα μείνει ουσιαστικά στην κατηγορία αρκεί να… μην μηδενιστεί στο ματς με τα Τρίκαλα (τα άλλα 3 ματς των Τρικάλων είναι με Ολυμπιακό, Πανελλήνιο και Άρη). Θα μου πείτε ότι εγώ είμαι αυτός που έλεγε εδώ και 2 μήνες ότι το Αιγάλεω θα μείνει στην κατηγορία. Όχι, δεν το υποστήριζα επειδή είχα… ψυλλιαστεί τη διάλυση των Λαρισαίων, αλλά επειδή όντως πίστευα ότι ο Αιγάλεω θα περάσει από τη Νεάπολη. Πλέον, όμως, δεν θα μάθουμε ποτέ αν θα ήταν έτσι.

Ο Ολυμπιακός στο ματς είχε διαφορά… κατηγορίας με την ΑΕΛ, καθώς νούμερα όπως το 48-20 στα ριμπάουντ δεν τα συναντάς. Αν είχαν αποφασίσει να φορτσάρουν οι «ερυθρόλευκοι» τότε θα είχαμε σκορ-ρεκόρ. Αλλά είχαν κάτι πολύ πιο σοβαρό στο μυαλό τους.

Όπως, το ίδιο είχε και ο Παναθηναϊκός στο Αλεξάνδρειο, αλλά και πάλι έφυγε νικητής. Κι επειδή εγώ θα πείτε ότι είμαι προκατειλημμένος και ποτέ ικανοποιημένος από τον «αυτοκράτορα» αφήνω τον ΒΕΝ να σχολιάσει: «Πόσο μεγαλύτερη ευκαιρία περίμενε ο Άρης από το να πετύχει τον Παναθηναϊκό χωρίς τον Διαμαντίδη και μόλις δύο ημέρες πριν τα κρισιμότερα παιχνίδια της σεζόν, με το ματς στο Αλεξάνδρειο να είναι τελείως αδιάφορο βαθμολογικά για το τριφύλλι;».

Ο Παναθηναϊκός δεν παρουσιάστηκε τουρίστας στο Βορρά, αλλά έπαιξε ένα ματς απλώς για να το παίξει, βγάζοντας στο παρκέ στοιχεία από την ποιότητά του, αλλά μέχρι εκεί. Δεν είχε καμία σχέση η προσπάθεια των παικτών του με αυτό που θα δούμε την Τρίτη. Αν ο Άρης είχε παλέψει παραπάνω το ματς, αν το είχε πιστέψει παραπάνω, τότε θα το είχε πάρει. Όμως, όταν στο κατάμεστο Αλεξάνδρειο (αφήνω όλο το υπόλοιπο ματς) πλησιάζεις στο 51-53 και δέχεσαι μετά σερί 3-16, τότε είσαι άξιος της μοίρας σου. Ποιας μοίρας σου; Ο Άρης δεν έχασε τώρα την 3η θέση, αφού ακόμη κι αν κερδίσει ο Πανελλήνιος την Κυριακή, οι «κίτρινοι» έχουν ευκολότερο πρόγραμμα. Απλώς, έχασε την ευκαιρία να την «κλειδώσει» από τώρα. Όσο για τον Ράιτ… έχει καταντήσει ανέκδοτο πλέον το πότε θα αγωνιστεί ο Αμερικανός. Το να παίρνεις παίκτη την Γενάρη για να παίξει στα πλέι οφς του… Απρίλη, δεν το καταλαβαίνω.

Ενδιαφέρον είχαν και τα τρία άλλα παιχνίδια, τα οποία μπορούν να ειδωθούν και μαζί, από πλευράς βαθμολογικής σημασίας. Ο Κολοσσός και ο ΠΑΟΚ κέρδισαν, η ΑΕΚ έχασε, κάτι που σημαίνει πως η μάχη για την οκτάδα έχει φουντώσει, αφού πια έχουμε τριπλή ισοβαθμία στην 7η θέση. Δεν θα ψέξω την ΑΕΚ που έχασε στη Λάρισα. Ακόμη (παρά τα προβλήματα και τις αποχωρήσεις) θεωρώ ότι η Ολύμπια έχει αρκετά αξιόλογο ρόστερ, οπότε αν της βγει το παιχνίδι μπορεί να κερδίσει ισοδύναμες με αυτή ομάδες. Άποψη για την όλη συζήτηση περί διαιτησίας δεν έχω, καθώς δεν έτυχε να δω τον αγώνα. Αν κάποιος φίλος του Age of Basketball βρέθηκε στο γήπεδο, ας μας διαφωτίσει. Πάντως, ο Μπαρτζώκας δεν αρνήθηκε ότι… δίκαια διαμαρτύρεται η ΑΕΚ, αλλά είπε κάτι επίσης σωστό: ότι όταν λες… «δεν θέλω να πω για τη διαιτησία», ουσιαστικά λες για τη διαιτησία.

Στο Αιγάλεω, ο Κολοσσός πέτυχε πολύ μεγάλη νίκη, ιδίως μετά την αποχώρηση του Σμιθ. Ο Άκης Καλλινικίδης μετά το ματς είπε τα πράγματα με το όνομά τους, αναφερόμενος στο γεγονός ότι οι παίκτες του Σίτι παίζουν ο καθένας για τον εαυτό του και κανείς για την ομάδα. Εντελώς… τυχαία ο Άκης ανέφερε τους δύο Αμερικανούς, αλλά απ’ όσα γνωρίζω η καμπάνα χτυπούσε (και) για την πεθερά, απλώς τα άκουσε μόνο η νύφη. Ο ίδιος έκανε ένα ακόμη υπέροχο ματς, αλλά και αυτό πήγε στο βρόντο. Όσο για τη μεγαλύτερη αλήθεια; «πρέπει να βρούμε τον τρόπο να παίξουμε σαν Αιγάλεω διότι όπου κι αν ο καθένας από εμάς βρίσκεται του χρόνου, αυτό που θα κάνει φέτος θα το κουβαλάει σαν κηλίδα στο βιογραφικό του. Όλοι θα λένε ότι τη σεζόν 2008-09 υποβιβάσαμε μία ομάδα». Τεράστια αλήθεια που δείχνει και τη νοοτροπία ενός μεγάλου μαχητή.

Ο ΠΑΟΚ κέρδισε την Καβάλα στην Πυλαία πολύ, μα πολύ εύκολα. Ο ΠΑΟΚ έχει προβλήματα, όχι η Καβάλα, ο ΠΑΟΚ χάνει τον ένα παίκτη μετά τον άλλο, όχι η Καβάλα, ο ΠΑΟΚ δεν έχει διοίκηση, όχι η Καβάλα. Τότε γιατί τόσο εύκολα; Αφενός, οι μόνοι που ενδιαφέρθηκαν για το ματς από πλευράς Καβάλας ήταν ο Γκούστας και, κυρίως, ο Ντάνιελς, αφετέρου από την ημέρα που σώθηκε η Καβάλα και δεδομένου ότι δεν προλαβαίνει τα πλέι οφς, μου φαίνεται ότι απλώς θα… περιφέρεται ασκόπως. Η Καβάλα ψάχνει εναγωνίως κίνητρο, αλλά κίνητρο δεν βρίσκει, αφού το… να σιγουρέψει περισσότερο την παραμονή, προφανώς δεν είναι σοβαρός λόγος. Το υποσχόμενο 4-4 της αρχής της χρονιάς ακολουθήθηκε από ένα 3-11 στη συνέχεια και η Καβάλα δεν μπόρεσε να κάνει το βήμα παραπάνω που και η ίδια κρυφοκοίταξε στην αρχή της σεζόν.

by Rasheed.

Ραντεβού με την ιστορία

Ξεκινάμε σήμερα την ανάλυση των πλέι-οφ της Ευρωλίγκας. Θα διαβάσετε σήμερα για τη σειρά Ολυμπιακός-Ρεάλ, θα πούμε λίγα λόγια και για το ΤΣΣΚΑ-Παρτιζάν και τη Δευτέρα, με τον Rasheed, θα έχουμε την ανάλυση του Παναθηναϊκού και του ισπανικού «εμφυλίου».

Μπορεί να ακούγεται κοινότοπο, αλλά μεγάλο ραντεβού με την ιστορία έχει ο Ολυμπιακός στους «8» της φετινής Ευρωλίγκας. Οι «ερυθρόλευκοι» ως βασικό αντίπαλό τους δε βλέπουν τη Ρεάλ, αλλά τα «φαντάσματα» του πρόσφατου παρελθόντος. Ακριβώς σε αυτήν την εισαγωγική φράση κρύβονται και τα κλειδιά της σειράς: ο Ολυμπιακός έχει τεράστιο κίνητρο, δίψα και όνειρο να μπει στο φάιναλ-φορ και για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια έχει φτάσει τόσο κοντά, ωστόσο, υποβόσκει ο κίνδυνος να πέσει ο ίδιος θύμα του άγχους για τον αυτοσκοπό που έχει θέσει στον εαυτό του λόγω της ανοδικής πορείας των τελευταίων χρόνων, των ακριβών επενδύσεων και του πλεονεκτήματος έδρας. Για μια φορά, τα τελευταία δέκα χρόνια, οι Πειραιώτες μπαίνουν στους «8» της διοργάνωσης και είναι το φαβορί. Θα το αντέξουν;

Όλα δείχνουν πως ναι. Ο Ολυμπιακός είναι καλύτερη ομάδα από τη Ρεάλ για διάφορους λόγους: έχει πιο γεμάτο ρόστερ, είναι πιο έμπειρος (έχει 3 παίκτες που έχουν κατακτήσει την Ευρωλίγκα 2 φορές, ενώ η Ρεάλ μόνο τον Σάντσεθ το 2002) και στους μέχρι τώρα αγώνες του έχει παρουσιάσει πιο ισορροπημένο και οργανωμένο παιχνίδι. Τα ίδια λένε και οι αριθμοί, στα 16 ματς που έχουν δώσει μέχρι τώρα οι δύο ομάδες: ο Ολυμπιακός είναι καλύτερος σε επίθεση, ευστοχία σε δίποντα και τρίποντα, ριμπάουντ, ασίστ, κλεψίματα και συνολικό ranking. Οι δύο ομάδες έχουν την ίδια άμυνα (!), ενώ η Ρεάλ είναι καλύτερη μόνο σε ευστοχία στις βολές και κάνει λιγότερα λάθη.

Βέβαια, η φαινομενική υπεροχή του Ολυμπιακού δε θα πρέπει να οδηγήσει σε μια υποεκτίμηση του αντιπάλου. Όσο ανεπαρκή και αν χαρακτηρίζουμε τον Πλάθα (έχοντας περισσότερα από ένα επιχειρήματα, π.χ. αδυναμία εκμετάλλευσης «όπλων» όπως ο Παπαδόπουλος και ο Μάσεϊ, μεγάλα κενά διαστήματα μέσα στο ματς – τα οποία είναι σίγουρο ότι υπάρχουν σημειωμένα με κεφαλαία γράμματα στο μπλοκ του Γιαννάκη), δεν μπορούμε παρά να παρατηρήσουμε ότι η Ρεάλ έχει βελτιωθεί πολύ μέσα στη σεζόν, παίζει πλέον καλύτερο μπάσκετ, έχει κάνει σημαντικές νίκες (όχι τόσο το διπλό στη Μόσχα με την ΤΣΣΚΑ αδιάφορη, όσο οι δύο νίκες επί της Μακάμπι και επί της Μπαρτσελόνα στη Μαδρίτη) και πείθει ότι επιτέλους είναι μια υπολογίσιμη και αξιόλογη ομάδα. Η άνοδος των Μαδριλένων συμπίπτει με δύο βασικά γεγονότα: την κατακόρυφη άνοδο του Λούις Μπούλοκ στο top-16 όπου… διπλασίασε το μέσο όρο πόντων του (!) και την άνοδο στο χρόνο συμμετοχής του Σέρχιο Λιούλ που, όπως έχουμε ξαναπεί, έχει στοιχεία καταπληκτικού παίκτη, είναι εκρηκτικός και πιο απρόβλεπτος από τους άλλους γκαρντ της ομάδας. Το «παζλ» συμπληρώνουν τρεις διεθνείς Ισπανοί, ο πολύ υψηλού επιπέδου Ρέγιες (ηγέτης της ομάδας) και οι χρήσιμοι Μουμπρού και Ραούλ Λόπεθ, δύο διεθνείς… Βέλγοι (έστω οι καλύτεροι του είδους!), ο καλός ρολίστας Κροάτης, Μάρκο Τόμας, και μια σειρά από παίκτες που… δεν μπορεί να εκεμταλλευτεί ο Πλάθα: ο Μάσεϊ δεν έχει κανένα σύστημα να καταλήγει σε αυτόν, ο Σάντσεθ έχει ξεχάσει το μπάσκετ με τον τρόπο χρησιμοποίησής του, ενώ ο τρίτος της σχετικής λίστας, Χόσλεϊ, έφυγε για να δώσει τη θέση του στον Ουίνστον, που δεν ξέρω κατά πόσο είναι κατάλληλος για αυτό το επίπεδο.

Πού καταλήγουμε; Η Ρεάλ είναι μια ομάδα με πολύ καλό ρόστερ, σε ανοδική πορεία και πολύ βαριά φανέλα. Αλλά, ο Ολυμπιακός έχει καλύτερο ρόστερ, είναι καλύτερη ομάδα, έχει κι αυτός το ειδικό βάρος, την εμπειρία, το κίνητρο και το πλεονέκτημα έδρας. Χωρίς καμία διάθεση υποτίμησης της ομάδας της Μαδρίτης, οι «ερυθρόλευκοι» οφείλουν, για την επένδυση που έχουν κάνει, για τον κόσμο τους και για τη μεγάλη νίκη στη Βιτόρια, να είναι στο φάιναλ-φορ.

ΤΣΣΚΑ-ΠΑΡΤΙΖΑΝ

Αν ο Ολυμπιακός φαντάζει ως το φαβορί απέναντι στη Ρεάλ, το ζευγάρι ΤΣΣΚΑ-Παρτιζάν είναι μια αναμέτρηση του τύπου Δαβίδ εναντίον Γολιάθ. Μια ευρωπαϊκή υπερδύναμη του 21ου αιώνα, απέναντι σε μια ενθουσιώδη, νεανική, ταλαντούχα ομάδα. Η Παρτιζάν, πανάξια, έφτασε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στους «8» της Ευρωλίγκας, έχοντας μόλις δύο μη Γιουγκοσλάβους παίκτες στο ρόστερ (Βέσελι και Λάσμε – η σπουδαία μετεγγραφή) και όντας η μόνη ομάδα από τις 8 που δεν έχει ούτε έναν Αμερικάνο! Στηριζόμενη στη νέα «χρυσή» της γενιά, από την οποία ξεχωρίζουν αισθητά οι Τέπιτς, Βελίτσκοβιτς, Τρίπκοβιτς, Ράσιτς, και παρότι χάνει έναν πολύ σημαντικό γηγενή παίκτη κάθε χρόνο (Πέροβιτς, Πέκοβιτς), έχει «χτίσει» ένα νέο μοντέλο ομάδας το οποίο αποδίδει υπέροχα. Απέναντί της, η ΤΣΣΚΑ, με 9 ονόματα πρώτης γραμμής, με… αυτόματο πιλότο, με άμυνα «γρανίτη». Η Παρτιζάν ενθουσιάζει και έχει κερδίσει τις εντυπώσεις, η ΤΣΣΚΑ φέτος έχει τρωτά σημεία, παραμένει εξαιρετική, αλλά όχι αχτύπητη. Παραμένει, ωστόσο, και έξω από τις δυνατότητες της Παρτιζάν (pπαρά τη μεγάλη νίκη των Σέρβων στη Μόσχα, σε αδιάφορη, πάντως, περίοδο) και γι’ αυτό θα την αναλύσουμε περισσότερο πριν το φάιναλ-φορ…!

“Good night, and good luck”

by BEN

Ο τραυματισμός του Διαμαντίδη

Η απογευματινή προπόνηση της Τρίτης επεφύλασσε μια άσχημη έκπληξη για τον Παναθηναϊκό, αφού ο Ομπράντοβιτς είδε τον Δημήτρη Διαμαντίδη να αποχωρεί με πόνους στον τετρακέφαλο. Ας προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε καλύτερα τον τραυματισμό του παίκτη που αποτελεί τον κινητήριο μοχλό των «πρασίνων».

Αυτό που προκάλεσε τον πόνο στον Διαμαντίδη είναι μια θλάση στον τετρακέφαλο μυ του δεξιού ποδιού (αυτό δε θα το διαβάσετε σε άλλο site - είναι πληροφορία από το φυσικοθεραπευτή του Παναθηναϊκού), όπως διαπιστώθηκε από τη μαγνητική τομογραφία στη οποία υπεβλήθη. Η θλάση είναι μια ρήξη («σχίσιμο») του μυός, ποικίλου βαθμού. Ο τετρακέφαλος μυς είναι ο μυς του μηρού, πρόκειται για τη μεγάλη μυϊκή μάζα που βρίσκεται στο μπροστινό μέρος του μηρού και λέγεται έτσι ακριβώς γιατί αποτελείται από τέσσερις «κεφαλές» (πρακτικά τέσσερα σώματα μυών που ενώνονται στην αρχή και το τέλος τους).

Μια θλάση προκαλείται συνηθέστερα από ένα άμεσο και δυνατό χτύπημα στην περιοχή. Τα συμπτώματα που δίνει είναι πόνος, ευαισθησία και «πρήξιμο» στην πλευρά του τραυματισμού και, σπανιότερα, μια αίσθηση κενού στο μυ. Ειδικά η θλάση του τετρακεφάλου προκαλεί ένα διάχυτο πόνο στην πρόσθια περιοχή του μηρού.

Το θέμα με τον Διαμαντίδη έχει δημιουργηθεί επειδή ένας τραυματισμός του τετρακεφάλου απαιτεί «σεβασμό» στην αντιμετώπισή του. Δεν πρέπει να υποτιμηθεί γιατί μπορεί να επιδεινωθεί ή να υποτροπιάσει, με αποτέλεσμα να χρειαστεί μεγαλύτερη περίοδο ξεκούρασης ή, σε πιο ακραίες περιπτώσεις ακόμη και χειρουργική επέμβαση (για παράδειγμα εάν προκύψουν αιματικοί θρόμβοι). Μια βιαστική επιστροφή στο 100% της προπόνησης είναι αρκετά πιθανό να προκαλέσει υποτροπή ή επαναλαμβανόμενες μυϊκές θλάσεις, λόγω του ότι μπορεί να δημιουργηθεί ουλώδης ιστός, ο οποίος δεν είναι τόσο εύκαμπτος όσο ο μυϊκός.

Οι βασικές αρχές για την αντιμετώπιση ενός τέτοιου τραυματισμού δεν είναι πολλές, αλλά πρέπει να ακολουθηθούν με προσοχή: Εάν ο πόνος είναι έντονος χορηγούνται ήπια αναλγητικά φάρμακα. Η άσκηση, σε χαμηλότερη ένταση από τη συνηθισμένη, θα πρέπει να ξεκινήσει αφού έχει υποχωρήσει ο πόνος. Η λεγόμενη αρχή RICE έχει εφαρμογή στην περίπτωση αυτού του προβλήματος. Η RICE συνίσταται στα εξής: Σχετική ξεκούραση (Relative rest – που σημαίνει ότι ο αθλητής μπορεί με συγκεκριμένες ασκήσεις, ήπιας έντασης, να διατηρήσει τη φυσική του κατάσταση όσο καιρό κρατάει η επούλωση του τραύματος), Τοποθέτηση πάγου στο τραυματισμένο σημείο (Ice), εφαρμογή πιεστικής περίδεσης (Compressive bandaging), ανύψωση του άκρου (Elevation – βοηθά αρχικά στο να μειωθεί ο πόνος).

Για έναν επαγγελματία, γυμνασμένο, αθλητή του επιπέδου (αναφερόμαστε σε φυσική κατάσταση) του Διαμαντίδη, ο χρόνος επιστροφής υπολογίζεται σε περίπου 10 ημέρες. Χρειάζεται, όπως ειπώθηκε ανωτέρω, προσοχή και σταδιακή επανένταξη σε πλήρεις ρυθμούς, αλλά σε αυτό το επίπεδο, και με το σημαντικό αγωνιστικό πρόγραμμα να «τρέχει», είναι σίγουρο ότι ο παίκτης μαζί με τους γιατρούς της ομάδας θα επανεκτιμούν καθημερινά την κατάστασή του.

Εάν η εξέλιξη είναι καλύτερη της αναμενόμενης, είναι πιθανό ο πλέι-μέικερ του Παναθηναϊκού και της Εθνικής να προλάβει και το πρώτο ματς με τη Σιένα. Θα πρέπει, όμως, να υπάρχει στο μυαλό το πιθανότερο ενδεχόμενο, που είναι να απουσιάσει και από τα δύο παιχνίδια του ΟΑΚΑ, που άλλωστε απέχουν μόλις 7 και 9 ημέρες από την ημέρα του τραυματισμού. Πιθανώς, η χρησιμοποίησή του στα εντός έδρας ματς να εμπεριέχει κάποιο ρίσκο (για τους λόγους που ήδη αναφέραμε παραπάνω), αφού επιπλέον δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, ναι μεν, ο Διαμαντίδης είναι ένας αθλητής εξαιρετικής φυσικής κατάστασης, αλλά αυτός είναι ο δεύτερος – έστω ελαφρύς – τραυματισμός για τον «βιονικό» Έλληνα γκαρντ (είχε υποστεί και ένα ελαφρύ διάστρεμμα στον αριστερό αστράγαλο στις 12 του Φλεβάρη – από εκεί και η φωτογραφία) μέσα σε διάστημα ενός μήνα και αυτό δεν μπορεί παρά να αποτελεί ένα δείγμα ότι χρειάζεται, επιτέλους, κάποιο χρόνο ξεκούρασης από τις συνεχείς αγωνιστικές υποχρεώσεις.

by Dr.Ball