Πού πας χωρίς... αγάπη;

Σήμερα θα μιλήσουμε με όρους αγοράς και μάρκετινγκ. Το επαγγελματικό μπάσκετ έχει ως βάση και κέντρο του τον κόσμο. Ο κόσμος ενδιαφέρεται για το μπάσκετ και θέλει να παρακολουθεί, με αποτέλεσμα ο πρόεδρος μιας ομάδας να βάζει λεφτά για να φέρει καλούς παίκτες, ώστε να προσελκύσει πιο πολύ κόσμο, οι εταιρείες να βλέπουν ότι η ομάδα έχει απήχηση και να θέλουν να διαφημίζονται μέσω αυτής, κτλ.

Όλα ξεκινούν από τον κόσμο. Όταν εκείνος γυρνάει την πλάτη στην ομάδα οι οικονομικές συμφωνίες λιγοστεύουν, οι καλοί παίκτες δεν έρχονται (δεν πληρώνει κανείς για να έρθουν), κτλ. Στον Ολυμπιακό δεν θα λείψουν τα λεφτά. Ο Αγγελόπουλος έχει αποφασίσει να πληρώσει όσο, και όσα, χρειάζεται για να φέρει τους «ερυθρολεύκους» στην πρώτη θέση. Όμως, ακόμη κι έτσι, ο Ολυμπιακός (όπως και κάθε άλλη ομάδα) στην επαγγελματική του μορφή υπάρχει μόνο και μόνο για τους οπαδούς του. Δεν είναι δυνατόν να λιγοστεύει ο κόσμος στις εξέδρες και η διοίκηση να μην ενδιαφέρεται για το φαινόμενο. Δεν γίνεται οι 3.000 που πηγαίνουν ακόμη στο γήπεδο, να βρίζουν (να πετούν αντικείμενα και να κουνάνε μαντίλια σε) έναν και μόνο άνθρωπο και η διοίκηση να το αγνοεί. Θα μου πείτε: έτσι είναι; Κουμάντο κάνει ο κόσμος στις ομάδες; Έτσι πρέπει να είναι, είτε μας αρέσει είτε όχι. Αν θεωρητικά ο Ολυμπιακός δεν είχε οπαδούς, θα υπήρχε; Προφανώς όχι. Ο Αγγελόπουλος δεν θα επένδυε, ο Ματσιγιάουσκας δεν θα ερχόταν, ο Παναθηναϊκός δεν θα είχε… αιώνιο αντίπαλο. Γιατί για ποιον έφερε ο Αγγελόπουλος τον Μάτσας; Για τον κόσμο. Γιατί πνεύμονας και καρδιά μιας ομάδας είναι ο κόσμος. Δεν λέω ότι κάθε φορά που οι οργανωμένοι φωνάζουν εναντίον κάποιου παίκτη η διοίκηση πρέπει να τον διώχνει· αλλά ότι έχει υποχρέωση να διαβάζει τα σημεία των καιρών. Και τα σημεία λένε: ο Γκέρσον έδιωξε τον κόσμο του Ολυμπιακού από το ΣΕΦ και ο κόσμος θέλει να διώξει τον Γκέρσον. Ο Ισραηλινός, είναι 1,5 χρόνο στον Πειραιά και έχει καταφέρει τα εξής:

- Να κόψει σχεδόν το μπάσκετ στον Σχορτσιανίτη.

- Να μαλώσει με τον Ματσιγιάουσκας.

- Να μαλώσει με τον Τζάκσον και τον Γουντς (ο οποίος νομίζω ότι πλέον καταλαβαίνετε πως επίτηδες δεν παίζει και το θέμα είναι φαύλος κύκλος –ή ο ένας ή ο άλλος).

- Να μειώσει τους διεθνείς Έλληνες παίκτες της ομάδας (Βασιλόπουλος, Μπουρούσης, Παπαμακάριος, Βασιλειάδης, Μπάρλος) και να τους στρέψει εναντίον του.

- Να καταστρέψει την ψυχολογία δύο εκπληκτικών κοινοτικών, του Ντόμερκαντ και του Στακ.

- Να διώξει τον κόσμο του Ολυμπιακού από το ΣΕΦ, για ακόμη μία φορά.

Στα παραπάνω δεν εννοώ ότι του αναλογεί το 100% της ευθύνης, αλλά δεν έχει πλέον σημασία. Ο κόσμος περιμένει αφορμή κάθε φορά για να τα ρίξει στον Ισραηλινό. Αυτό δεν θα αλλάξει ούτε αν ο Ολυμπιακός προκριθεί στους 8 της Ευρωλίγκας, νικήσει τον Παναθηναϊκό με 15 πόντους στο ΣΕΦ, οι «πράσινοι» χάσουν στο Αλεξάνδρειο και η ομάδα του Πειραιά ανέβει στην 1^η θέση της βαθμολογίας.

Θα έρθει στη συνέχεια ένα… τάιμ άουτ που δεν πήρε, ένα φάουλ που δεν ζήτησε να γίνει, μία άμυνα που δεν παίχτηκε, ένα ματς που χάθηκε, μία δήλωση από τις ανεπίτρεπτες που συνηθίζει και θα έχουμε ξανά τα ίδια.

Ο καλός πρόεδρος είναι αυτός που έχει υπομονή. Ο καλός πρόεδρος, όμως, είναι και αυτός που βλέπει τι γίνεται και δεν διστάζει να πάρει μία απόφαση, όσο δραστική κι αν είναι. Ο Αγγελόπουλος έχει ήδη αποδείξει ότι δεν είναι… Κόκκαλης στις αντιδράσεις (αμφιβάλλει κανείς ότι ο Γκέρσον με τον Κόκκαλη πρόεδρο θα είχε φύγει τη στιγμή που είπε: «ο Παναθηναϊκός έχει υψηλότερο μπάτζετ, άρα καλύτερη ομάδα από εμάς» πέρσι; Ή όταν είχε τσακωθεί με τον Σχορτσιανίτη και ο κόσμος στο ΣΕΦ φώναζε το όνομα του Big Sofo; Ή όταν έλεγε ότι «οι τρεις ομάδες του φάιναλ φορ έχουν υψηλότερο μπάτζετ από εμάς»;). Δεν χρειάζεται να εμμένει σε κάτι που κάνει κακό στον Ολυμπιακό. Κι αυτό δεν έχει σχέση με την (αδιαμφισβήτητη) αξία του Γκέρσον. Έχει να κάνει με την συντήρηση μιας νοσηρής (για το σύλλογο) κατάστασης, η οποία δίνει πάτημα σε όλους για τη διαιώνιση της μιζέριας. Αγωνιστικής και μη. Οι παίκτες, πλέον, το δηλώνουν ξεκάθαρα: «πρέπει κάτι να αλλάξει. Δεν κάνουμε προπόνηση. Είμαστε χαλαροί». Αυτό με τον Γκέρσον δεν θα αλλάξει. Η κατάσταση έχει ήδη διαμορφωθεί. Και δεν μπορείς να ζητάς από τους παίκτες να… σκοτωθούν στην προπόνηση μόνοι τους! Πώς, όταν δεν έχουν κάποιον να το επιβάλλει;

Θα μου πείτε «και ποιος να έρθει;». Δεν θέλω να αναφέρω ονόματα εδώ, εξάλλου δεν είναι της παρούσης. Όταν ο Αγγελόπουλος αποφασίσει να σηκώσει το γάντι από την τελευταία δήλωση του Γκέρσον («Έχουμε μια καταπληκτική διοίκηση. Αν νομίζει ότι κάποιος θα κάνει τη δουλειά καλύτερα από εμένα… τότε το συζητάμε»), τότε θα μπορέσουμε να μιλήσουμε με… ονοματεπώνυμα.

Προφανώς, είδατε ότι είναι η πρώτη φορά από την πρώτη εβδομάδα της Ευρωλίγκας που μετά από αγώνα, δεν αναφερθήκαμε στα αγωνιστικά. Ο λόγος είναι ότι το πρόβλημα του Ολυμπιακού στο ματς, δεν ήταν αγωνιστικό. Ήταν θέμα διάθεσης, θέμα θέλησης, ψυχολογίας και κινήτρων. Μέσα σε 12 λεπτά οι «ερυθρόλευκοι» έδειξαν ότι μπορούν εύκολα να «πνίξουν» τη Σιένα. Τζάκσον, Γκριρ και Παπαμακάριος τράβηξαν την αντεπίθεση και γύρισαν τον αγώνα. Μετά το 64-57 σταμάτησαν με 2 λεπτά να απομένουν. Τυχαίο; Ίσως. Απ’ την άλλη, ποιος από τους τρεις έπαιζε για τον Γκέρσον την Πέμπτη; Ποιος ήθελε να προφυλάξει τον προπονητή του; Κανείς και όχι μόνο κανείς από τους 3 προαναφερθέντες, αλλά κανείς από τους 17 (για σκεφτείτε το λίγο, είναι τυχαίο το παρατεταμένο ντεφορμάρισμα… όλων;) και ο μόνος που φταίει γι’ αυτό είναι ο Γκέρσον, που τους έβαλε απέναντί του με τις δηλώσεις και τη στάση του. Τώρα, κανείς δεν νοιάζεται αν θα μείνει, ίσα ίσα που θέλουν να φύγει. Δεν φάνηκε στο τελευταίο δίλεπτο του ματς με τη Σιένα;

Και αυτό πρέπει να γίνει. Για έναν και μόνο λόγο: να βρει η ομάδα ξανά πνευματική ηρεμία και ψυχολογική ισορροπία στα αποδυτήρια. Α, και για να κάνει και λίγο προπόνηση. Έτσι δεν είναι, κύριε Γκέρσον;

by Rasheed.

Το έργο το 'χω ξαναδεί...

Ο Ολυμπιακός περνάει δύσκολες ημέρες. Πλέον, είναι φανερό ότι η ομάδα του Πειραιά έχει πρόβλημα. Στην αντίληψή μου είχαν υποπέσει 2-3 πράγματα που θα σας μεταφέρω, τα οποία καταδεικνύουν την κατάσταση στο λιμάνι.

Ένα πουλάκι μου είπε ότι οι Αμερικάνοι παίκτες έχουν πλήρη ασυλία στην ομάδα και ακόμα και στην προπόνηση συμμετέχουν όποτε θέλουν σε φουλ ρυθμούς, χωρίς ο Γκέρσον να τους λέει τίποτα. Ήταν γνωστό ότι ο Ισραηλινός δεν… τρελαίνεται και στην προπόνηση, αλλά το θέμα έχει δημιουργήσει μουρμούρα και αντιδράσεις (όχι επίσημες) ανάμεσα στους Έλληνες παίκτες.

Το δεύτερο είναι η έντονη δυσαρέσκεια στις τάξεις της ομάδας για τον Αρβίντας Ματσιγιάουσκας. Εγώ τον Μάτσας τον καταλαβαίνω. Το παιδί έχασε πέρσι όλη τη χρονιά, είναι λογικό να φοβάται τώρα, όταν πονάει στο ίδιο πόδι. Όσοι έχουν παίξει μπάσκετ είναι εύκολο να καταλάβουν τον παίκτη. Όμως, μέσα στον Ολυμπιακό είχαν σίγουρο ότι ο Ματσιγιάουσκας θα προλάβαινε το ματς με την… Προκόμ! Μάλιστα, ξέρω ότι, ξίνισαν όταν 3-4 μέρες πριν την Πολωνία ο Λιθουανός έλεγε ότι πονούσε και δεν μπορούσε να προπονηθεί.

Όλα αυτά καταδεικνύουν μια νοσηρή κατάσταση στην ομάδα που ξεκίνησε τη χρονιά με απαιτήσεις τίτλων. Ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος έκανε για πρώτη φορά από την ημέρα που ανέλαβε τον Ολυμπιακό κίνηση να μιλήσει δημόσια, τρίζοντας τα δόντια στους παίκτες του (τα γράφει και ο BEN) και η απάντηση ήταν η… γνωστή.

Φαίνεται σαν να θέλει κάτι άλλο ο Ολυμπιακός. Και δεν χρειάζεται να είσαι μέντιουμ για να καταλάβεις τι θέλει μια ομάδα που δεν έχει ψυχολογία, όταν το ρόστερ της είναι τόσο πλήρες…

Και μιας και η κουβέντα ήρθε στον Γκέρσον, δεν γίνεται παρά να σχολιάσω την ατάκα του Ισραηλινού μετά το ματς με τον ΠΑΟΚ. Γιατί είχε να πει κάτι ανάλογο από πέρσι τον Μάιο. Ο Γκέρσον συγκεκριμένα δήλωσε: «Με τις απουσίες που έχουμε από τραυματισμούς, το ρόστερ μας δεν είναι διαφορετικό από εκείνο των υπολοίπων ομάδων της Α1». Απίστευτη χαζομάρα για τον Πίνι, που μετά από αυτό, ανοίγει νέα κόντρα με τους παίκτες του. Γιατί θέλετε να θυμηθούμε ποιο ρόστερ ο Γκέρσον παρομοίωσε με του ΑΓΟΡ, της ΑΕΛ, του Πανελληνίου, της ΑΕΚ, του ΠΑΟΚ;

Γκριρ, Τζάκσον, Μπλάκνεϊ, Τεόντοσιτς, Βασιλόπουλος, Πρίντεζης, Μπουρούσης, Παπαμακάριος, Καυκής και Μαυροκεφαλίδης. Αν αυτοί οι 10 δεν σου φτάνουν για να κερδίσεις κάθε αντίπαλο στην Α1, πηγαίνοντας αλώβητος στο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό, τότε κάποιο πρόβλημα έχεις.

Δεν γίνεται να θες τους… Γιασικεβίτσιους, Πάρκερ, Μπούρσταϊν, Μπάστον και Βούισιτς για να κερδίσει τον Νίκο Κούβελα.

Ο Γκέρσον με την ατάκα αυτή, για ακόμη μία φορά (όπως έκανε εξακολουθητικά και πέρσι) μείωσε τους παίκτες του, μείωσε τις κινήσεις που έκανε ο Αγγελόπουλος για την ομάδα, αλλά πάνω απ’ όλα (για τον κόσμο του Ολυμπιακού) «μίκρυνε» τον Ολυμπιακό. Και η λύση μετά από κάτι τέτοιο, μιας και η χρονιά αρχίζει να θυμίζει καρμπόν τα περσινά, είναι μόνο να φύγει ο Ισραηλινός και να έρθει κάποιος άλλος στη θέση του.

Βέβαια, ο αντίλογος λέει ότι και πέρσι τον Ιανουάριο ο Ολυμπιακός πέρασε πολύ άσχημο μήνα, αλλά τον Φλεβάρη η ομάδα ανέκαμψε και έκανε κάποιες σημαντικές νίκες (Παναθηναϊκό, Παρτιζάν).

Κάθε χρονιά δεν είναι ίδια, όμως. Όσο για τη στάση του Αγγελόπουλου… νομίζω ότι όλοι έχουν εκτιμήσει το γεγονός ότι είναι δίπλα στην ομάδα, χωρίς να ευνοεί αλλαγές εν θερμώ, αλλά, κάποιες φορές, το κλάδεμα είναι η μόνη λύση για να ανθίσει ένα δέντρο.

by Rasheed.

Τα σενάρια πρόκρισης

Η κανονική περίοδος της Ευρωλίγκας φτάνει στο τέλος της την Πέμπτη και, όπως αναμενόταν, πολλοί από τους 24 μονομάχους έχουν αφήσει στη μέση μισοτελειωμένες δουλειές. Ας δούμε τα σενάρια πρόκρισης επιγραμματικά, ώστε να είμαστε προετοιμασμένοι όταν την Τετάρτη αρχίσει η πανδαισία της 14^ης αγωνιστικής. Ξεκινώντας από τις ελληνικές ομάδες:

- Ο Παναθηναϊκός είναι παντελώς αδιάφορος (και ωραίος) καθώς έχει ήδη κατακτήσει την 1^η θέση του ομίλου, πριν το δύσκολο παιχνίδι στη Μαδρίτη με τη Ρεάλ. Η Ρεάλ, αντιθέτως, θέλει να τερματίσει καλύτερη δεύτερη των ομίλων και για να καταφέρει κάτι τέτοιο θα πρέπει να κερδίσει και να… περιμένει (Μακάμπι και Λιέτουβος). Αν οι Ισπανοί κερδίσουν, τότε οποιοσδήποτε από τους Μακάμπι (με Άρη) και Λιέτουβος (με Τσιμπόνα) χάσει, η Ρεάλ είναι η καλύτερη δεύτερη των ομίλων. Αν κερδίσουν ή χάσουν και οι τρεις, τότε θα μετρήσει η συνολική διαφορά πόντων, που και πάλι δίνει φαβορί τη Ρεάλ (έχει αυτή τη στιγμή +114 ενώ η Μακάμπι που θα βγει 2^η στο σενάριο αυτό έχει +47). Οι Ισπανοί χάνουν την καλύτερη 2^η σίγουρα αν ηττηθούν και οι άλλοι δύο κερδίσουν. Αν ηττηθούν οι Ισπανοί και η Μακάμπι, η Ρεάλ είναι λογικά καλύτερη δεύτερη, ενώ αν ηττηθεί η Ρεάλ και Λιέτουβος, το πράγμα θα κριθεί στις λεπτομέρειες, καθώς η Ρεάλ έχει +114 και η Λιέτουβος +121 μέχρι στιγμής.

- Ο Άρης θέλει νίκη επί της Μακάμπι και ταυτόχρονα ήττα της Εφές από τη Μάλαγα στην Ισπανία για να τερματίσει 4^ος στον όμιλο, αλλιώς σε κάθε άλλη περίπτωση είναι 5^ος. Δεν τον ενδιαφέρουν οι διαφορές πόντων, καθώς έχει κερδίσει 2 φορές την Εφές. Η σημασία του να βγει 4^ος είναι ότι ανεβαίνει ένα γκρουπ δυναμικότητας.

- Την 4^η θέση κυνηγάει και ο Ολυμπιακός, ο οποίος για να τα καταφέρει πρέπει να κερδίσει τη Σιένα και την ίδια ώρα η Ζαλγκίρις να ηττηθεί από την Ταού στην Ισπανία. Αν οι Λιθουανοί κερδίσουν ο Ολυμπιακός είναι 5^ος (και στο τέταρτο γκρουπ δυναμικότητας), όπως 5^ος είναι και αν ο ίδιος χάσει.

- Η Σιένα, εφόσον κερδίσει τον Ολυμπιακό είναι σίγουρα 2^η στον όμιλο. Αν χάσει και η Ταού κερδίσει τη Ζαλγκίρις, τότε είναι 3^η αυτή και 2^η η Ταού. Η Ζαλγκίρις δεν μπορεί να τερματίσει πάνω από την 3^η θέση, την οποία θα κατακτήσει αν κερδίσει την Ταού.

- Στον Β όμιλο, αν Λιέτουβος και Μακάμπι ισοβαθμήσουν, τότε οι Λιθουανοί έχουν σε κάθε περίπτωση πλεονέκτημα και τερματίζουν 1^οι. Αν χάσει η Λιέτουβος και νικήσει η Μακάμπι, τότε είναι αυτή πρώτη.

- Η Μάλαγα έχει πλεονέκτημα μόνο επί της Μακάμπι. Άρα, αν η Ουνικάχα και κερδίσει και η Μακάμπι χάσει, τότε η Ουνικάχα είναι 2^η. Αν χάσει η Λιέτουβος και η Μακάμπι κερδίσει, τότε η Ουνικάχα είναι 3^η, καθώς η Λιέτουβος έχει πλεονέκτημα. Στην τριπλή ισοβαθμία (νίκη Μάλαγα, ήττα Μακάμπι, Λιέτουβος) η Λιέτουβος είναι 1^η, η Μάλαγα 2^η και η Μακάμπι 3^η. Η Μάλαγα μπορεί να βγει καλύτερη δεύτερη των ομίλων (αν χάσει η Ρεάλ) μόνο αν καλύψει τους 7 πόντους στη συνολική διαφορά (έχει +107 και η Ρεάλ +114).

- Στον Γ όμιλο έχουμε την ισοβαθμία της Φενέρ με τη Ρόμα στο 6-7. Από κάτω υπάρχει η Παρτιζάν με 5-8. Αν Φενέρ και Ρόμα κερδίσουν, αφήνουν την Παρτιζάν 6^η. Αν η Ρόμα (από τη Ροάν) χάσει και η Παρτιζάν κερδίσει τη Φενέρ, τότε τα πράγματα αλλάζουν. Σε αυτή την περίπτωση η Φενέρ είναι 4^η, η Παρτιζάν 5^η και η Ρόμα 6^η. Αν η Ρόμα κερδίσει τη Ροάν και η Φενέρ χάσει από την Παρτιζάν, τότε η Ρόμα είναι 4^η, και ο 5^ος θα κριθεί στη διαφορά πόντων. Η Φενέρ έχει να προστατεύσει ένα +4 με την Παρτιζάν για να βγει 5^η.

- Οποιαδήποτε από τις Ρόμα και Φενέρ τυχόν τερματίσει 6^η, θα είναι η καλύτερη 6^η των ομίλων, άρα θα προκριθεί. Όμως, αν η Παρτιζάν χάσει από τη Φενέρ, τότε θα είναι αυτή 6^η. Σε αυτή την περίπτωση, υπάρχει (μικρή) πιθανότητα να αποκλειστεί. Στο παιχνίδι μπαίνουν η Τσιμπόνα (με Λιέτουβος στη Λιθουανία) και η Ολίμπια Λιουμπλιάνας (με Προκόμ εκτός). Αν κερδίσουν οι Τσιμπόνα και Ολίμπια (ή μία από αυτές), η 6^η θέση θα κριθεί στη διαφορά πόντων. Αυτή τη στιγμή η Παρτιζάν έχει –8, η Τσιμπόνα έχει –101 και η Ολίμπια –106. Αυτό σημαίνει ότι η συνολική διαφορά στο τελευταίο ματς της νίκης της Τσιμπόνα από την ήττα της Παρτιζάν, θα πρέπει να είναι της τάξης των 93 πόντων (ήτοι, π.χ., να κερδίσει η Τσιμπόνα με 50 και να χάσει η Παρτιζάν με 43), ενώ στην περίπτωση της Ολίμπια της τάξης των 98 πόντων. Σχεδόν αδύνατο, όπως καταλαβαίνετε. Και λέω σχεδόν γιατί υπάρχει και το Μπουντούτσνοστ-Σιένα 49-112 της περιόδου 2002-03, που χάρισε την πρόκριση στους Ιταλούς, ως καλύτερους 6^ους των ομίλων.

by Rasheed.

"Ξεκινάμε από Ζαλγκίρις και ΠΑΟΚ"...

Γερό μάθημα έδωσε ο ΠΑΟΚ στον Ολυμπιακό, προς όφελος του… Παναθηναϊκού! Οι «ερυθρόλευκοι» ασύνδετοι και χωρίς πίστη για τη νίκη, δεν έπεισαν ότι θα κατάφερναν να την πάρουν, αφού σε εξαιρετική βραδιά και δήμιος των Πειραιωτών αποδείχθηκε ο Νίκος Κούβελας. Ο ΠΑΟΚ πήρε τη μεγάλη νίκη υπό τη μαεστρική καθοδήγηση του Φλεβαράκη που έκανε τους παίκτες του να πιστέψουν στο θετικό αποτέλεσμα παρά τη θεωρητικά μεγάλη διαφορά δυναμικότητας που χώριζε τις δύο ομάδες. Στα πολύ θετικά και ο πολύς κόσμος στην Πυλαία.

Πέρα από τον Κούβελα που έκανε το καλύτερο του παιχνίδι εδώ και δύο χρόνια, πολύ σημαντική ήταν η συμβολή του Μαμουτού Ντιαρά που έβαλε 5 τρίποντα, αλλά και του Δημήτρη Βεργίνη που ήταν καθοριστικός στο τέλος. Ο Ίμπο Κουτλουάι μπορεί να μην ήταν τόσο καλός, αλλά έδωσε αύρα νικητή στους Θεσσαλονικείς, εμψυχώνοντας συνεχώς τους συμπαίκτες του και ξεσηκώνοντας τον κόσμο. Την ίδια ώρα κράταγε την «ερυθρόλευκη» άμυνα απασχολημένη αφού αρκετές φορές δέχθηκε νταμπλ και τριπλ τιμ.

Από την άλλη πλευρά αυτό το αποτέλεσμα βύθισε σε προβληματισμό τον Ολυμπιακό που πρέπει επειγόντως να ψάξει να βρει λύσεις για την κακή του φόρμα και την άσχημη ψυχολογία, αφού η χρονιά σιγά σιγά βαίνει προς μια σημαντική καμπή. Στον αγώνα, οι «κόκκινοι» μπήκαν με σαφή επιθετικό στόχο τον Μάρκ Τζάκσον που δεν είχε κανένα πρόβλημα με τους ημίψηλους του ΠΑΟΚ. Όσο, όμως, περνούσε η ώρα δεν εμφανίζονταν άλλες επιθετικές λύσεις, με αποτέλεσμα από πλευράς Ολυμπιακού να αποτελούν απειλή μόνο δύο παίκτες, ο Τζάκσον και ο Γκριρ που σκόραραν τους 58 από τους 80 πόντους της ομάδας τους (αν σε αυτούς προσθέσουμε και τους 12 του Βασιλόπουλου, βρίσκουμε την αιτία της ήττας, αφού εναλλακτική λύση δεν υπήρχε από πουθενά)! Ωστόσο, οι παίκτες που κουβάλησαν τον Ολυμπιακό δεν κατάφεραν να συνεννοηθούν στην τελευταία ζαριά των φιλοξενουμένων για τη νίκη και το πικ εν ρολ τους με το σκορ στο 79-77 κατέληξε σε λάθος πάσα του Αμερικανού πλέι-μέικερ.

Το χειρότερο για τους «ερυθρολεύκους» στον αγώνα ήταν ότι ο Γκέρσον την περισσότερη ώρα κοιτούσε σα χαμένος μέσα στο παρκέ χωρίς να βρίσκει λύσεις για να αντιστρέψει τη ροή του ματς, ενώ και η επιστροφή από το +15 του ΠΑΟΚ, οφειλόταν αποκλειστικά στις προσωπικές εμπνεύσεις των δύο Αμερικανών. Η ατυχία στην Πολωνία, έγινε κακή εμφάνιση στο Κάουνας και απογοήτευση στη Θεσσαλονίκη. Οι… αγριεμένες δηλώσεις του Αγγελόπουλου στην κοπή της πίτας έπεσαν στο κενό (το «ξεκινάμε την ανάκαμψη από Ζαλγκίρις και ΠΑΟΚ» έμεινε… αναπάντητο) και το σημαντικότερο είναι ότι η ψυχολογία της ομάδας του Πειραιά βρίσκει… πάτο αφού, εκτός από την αναζήτηση άμεσων λύσεων, πρέπει να συμβιβαστεί και φέτος με το γεγονός ότι θα ψάξει «σπάσιμο» έδρας αν θέλει να διεκδικήσει το πολυπόθητο πρωτάθλημα.

Όσον αφορά τον άλλο αγώνα της ημέρας, ο Ομπράντοβιτς με τον Ιτούδη πιο πολύ ασχολήθηκαν με τα οφέλη που μπορούν να αποκομίσουν από την ήττα του Ολυμπιακού, παρά με το να οργανώσουν… σχέδιο δράσης για να κερδίσουν το φιλότιμο Ρέθυμνο (ο Σέρβος κόουτς δήλωσε ότι δεν ασχολείται με άλλα αποτελέσματα αλλά διαψεύστηκε από τον αυθόρμητο πανηγυρισμό του στα αποδυτήρια στο άκουσμα του αποτελέσματος της Πυλαίας). Ο Παναθηναϊκός πήρε «ανάσα» δύο βαθμών από τη δεύτερη θέση ενόψει των δύσκολων εκτός έδρας αγώνων σε Αλεξάνδρειο και ΣΕΦ (μετά το Κύπελλο και τον ΠΑΟΚ στο ΟΑΚΑ).

Τα ενδιαφέροντα στοιχεία του αγώνα ήταν, σε ατομικό επίπεδο, η δυναμική επιστροφή του Μάικ Μπατίστ, αλλά και η πιστοποίηση των πολύ μεγάλων δυνατοτήτων του Ίαν Βουγιούκα που δε θα αργήσει να ανέβει επίπεδο (15 πόντοι, 10 ριμπάουντ, 7 κερδισμένα φάουλ). Την ίδια ώρα, Κώστας Τσαρτσαρής βρήκε την ευκαιρία να ξεκουραστεί και να αναρρώσει. Εντωμεταξύ, οι «πράσινοι» έγραψαν άλλη μια σημαντική σελίδα στην ιστορία τους, αφού έγιναν η πρώτη ομάδα που έφτασε τις 400 νίκες στην Α1 κατηγορία.

“Good night, and good luck”

by BEN

Και την πληρώνει το μπάσκετ

Όλο το ζουμί της πρώτης ημέρας 14ης αγωνιστικής ήταν στην Κυψέλη, όπου το Μαρούσι κέρδισε τον Πανελλήνιο με 73-75. Για όσους δεν είδαν το ματς, η νίκη του Αμαρουσίου ήρθε με λέι απ του Νίκου Μπουντούρη στην εκπνοή. Το Μαρούσι είχε την επαναφορά με 2 δευτερόλεπτα να απομένουν, η μπάλα ταξίδεψε κοντά 25 μέτρα έπεσε στα χέρια του Μπουντούρη μετά από μικρή παρεμβολή κι εκείνος έστριψε και την άφησε στο καλάθι. Όμως, όπως δείχνει το βίντεο, το παιχνίδι είχε λήξει όταν ακόμα η μπάλα ήταν στα χέρια του Μπουντούρη, ο οποίος φαίνεται να την αφήνει περίπου 1-2 δέκατα του δευτερολέπτου μετά τη στιγμή που κοκκινίζει το ταμπλό, σήμα ότι ο χρόνος εξέπνευσε.

Για να συνεννοούμαστε (και για να μην κατηγορηθούμε ότι τα παίρνουμε και από… τον Βωβό), στο παιχνίδι υπήρξε αλλοίωση αποτελέσματος, καθώς αν δεν είχαν μετρήσει το καλάθι οι διαιτητές, το ματς θα πήγαινε στην παράταση, όπου ο Πανελλήνιος θα είχε την ευκαιρία να διεκδικήσει τη νίκη.

Ακόμη κι αν φανεί παράξενο, δεν κατηγορώ τους διαιτητές για την απόφαση που πήραν (αν και εφόσον ήταν οριακή η φάση και το ματς ισόπαλο, θα έπρεπε να δείξουν παράταση). Κανείς δεν μπορούσε να πει σε 1 δέκατο του δευτερολέπτου αν το καλάθι είναι εμπρόθεσμο ή όχι. Η ευθύνη βαρύνει και πάλι την αστεία αρχή του πρωταθλήματος της Α1, η οποία αρνείται πεισματικά (όπως και η ΕΟΚ άλλωστε) να κατοχυρώσει το λεγόμενο «instant replay» στο τέλος των αγώνων. Τι είναι το instant replay; Μα, απλώς, το δικαίωμα των διαιτητών να μπορούν να συμβουλευτούν το βίντεο για να δουν αν ένα καλάθι είναι εμπρόθεσμο ή όχι.

Μιλάμε για αυτονόητα πράγματα. Ζητάμε από τον ΕΣΑΚΕ και την ΕΟΚ να προστατεύσουν το αντικείμενο που πουλάνε, να προστατεύσουν τους διαιτητές, να βοηθήσουν στην καταπολέμηση των…θεωριών συνομωσίας, να βοηθήσουν στην μετρίαση του χουλιγκανισμού που προκύπτει από τις λανθασμένες αποφάσεις, και αυτοί δεν θέλουν! Ακόμη και οι διαιτητές θα έπρεπε (ή αν θέλετε θα πρέπει μετά τα του Σαββάτου) να το απαιτήσουν, ακόμη και με απειλή απεργίας. Γιατί σε τελική ανάλυση, ο Βορεάδης, ο Γκόντας και ο Γεωγιάδης ήταν εκείνοι που εκτέθηκαν με την απόφασή τους. Ούτε ο Ιωάννου που έκανε την αναμετάδοση και δεν είχε άποψη (απολύτως φυσιολογικά) μέχρι να δει το replay, ούτε εγώ που έπρεπε να δω το replay για να γράψω το ρεπορτάζ του αγώνα σωστά, ούτε ο θεατής που κοιτούσε την τηλεόραση και διαμόρφωσε άποψη μετά το replay. Όλοι εμείς τελικά αποφασίσαμε σωστά. Οι διαιτητές αποφάσισαν λάθος και το σημαντικό είναι ότι κανείς δεν τους προστάτευσε, ώστε να μην φτάσουμε ξανά στο σημείο αυτό. Ο Πανελλήνιος ζητάει επανάληψη του αγώνα με έφεσή του. Δεν νομίζω να την πάρει.

Όσο για τα αγωνιστικά, το παιχνίδι έπρεπε να το πάρει το Μαρούσι. Όταν κερδίζεις 72-61 και ξαφνικά ο αντίπαλος που παίζει εκτός έδρας, χωρίς τον έναν Αμερικανό του (Τέιλορ), με τον άλλο εμφανώς ανέτοιμο (Μπράιαντ), χωρίς τον δεύτερο πλει μέικερ του (Στεφανίδης) και με τον βασικό σέντερ του επίσης ανέτοιμο (Γλυνιαδάκης), σου κάνει σερί 1-14 στα τελευταία δύο λεπτά, είσαι άξιος της μοίρας σου. Ο Ζούρος για ακόμη ένα παιχνίδι συνέχισε να αποδεικνύει πόσο χειρότερος είναι τώρα ο Πανελλήνιος απ’ ότι ήταν επί Καλαφατάκη, ενώ η μη χρησιμοποίηση του Μαμαντού Εν Ντζάι (και η επικείμενη αντικατάστασή του) έχει καταντήσει πλέον ανέκδοτο, όταν όλοι οι αντίπαλοι ψηλοί κάνουν πάρτι στη ρακέτα του Πανελληνίου. Ένα ριμπάουντ δεν μπόρεσε να πάρει ο Πανελλήνιος στο τελευταίο δίλεπτο, ενώ στην τελευταία φάση δεν είχε ένα ψηλό κορμί στη ρακέτα του να κόψει την μπάλα πριν αυτή φτάσει στον Μπουντούρη. Λάθη του Ζούρου αποκλειστικά και τα δύο.

Στο ΟΑΚΑ, η ΑΕΚ κέρδισε εύκολα και δίκαια το Αιγάλεω με 81-70. Θα σταθώ μόνο στο λάθος του Σκουρτόπουλου να δώσει εντολή να πάει η μπάλα στον Τζάαμπερ στην τελευταία επίθεση. Η ΑΕΚ κυνηγούσε το +14 (είχε χάσει με 13 στο ματς του πρώτου γύρου) και θα έκανε σίγουρα φάουλ με το σκορ στο 81-69 για να έχει ελπίδες να ξαναπάρει την μπάλα και στα τελευταία 10 δευτερόλεπτα να πιάσει το +14 που θα της έδινε πλεονέκτημα σε ισοβαθμία. Τάιμ άουτ είχαμε και το Αιγάλεω επέστρεψε με τον Τζάαμπερ να παίρνει την μπάλα από την επαναφορά και να κερδίζει το φάουλ. Δεν διαφωνώ ότι ο Τζάαμπερ είναι ο καλύτερος παίκτης του Αιγάλεω. Αλλά για τόσο καλό (περιφερειακό) παίκτη είναι εκνευριστικά και απαράδεκτα πολύ άστοχος στις βολές. Με ποσοστό μόλις 66% στο πρωτάθλημα και ήδη 2/6 στον αγώνα δεν του δίνεις την μπάλα. Υπάρχουν ο Νικολαΐδης (85%), ο Καλλινικίδης (87%), ο Μπρέισι (80%) μέχρι και ο Μάρας (84%) για να την πάρουν. Ο Τζάαμπερ ευστόχησε σε 1/2 βολές και έκανε το 81-70 δίνοντας την ευκαιρία στην ΑΕΚ με τρίποντο να φτάσει στο +14. Ενώ αν είχε σουτάρει παίκτης που θα είχε ευστοχήσει και στις δύο τότε το ματς θα τελείωνε εκεί. Η ΑΕΚ έχασε την μπάλα στην πάσα για το τρίποντο, οπότε το Αιγάλεω δεν πλήρωσε την αβλεψία του.

by Rasheed.

Ιστορίες χειμωνιάτικης (μετεγγραφικής) τρέλας!

Σε έναν από τους πιο… θερμούς χειμώνες των τελευταίων ετών τείνει να εξελιχθεί ο φετινός, τουλάχιστον όσον αφορά τα μετεγγραφικά στην Ευρώπη. Οι κινήσεις πολλές και τα σενάρια ακόμη περισσότερα, αφορούν από μικρές ομάδες μέχρι φαβορί για το final-4 της Ευρωλίγκας!

Αφού ο Ομπράντοβιτς πείστηκε να φέρει ψηλό για να φορέσει τα πράσινα, έψαξε γύρω γύρω και, χωρίς να απομακρυνθεί πολύ, χτύπησε την πόρτα της Ντιναμό (με την οποία ο Παναθηναϊκός διατηρεί καλές σχέσεις λόγω Βούγιανιτς) και ρώτησε για τον παίκτη που θα του χάλαγε… λιγότερο τα αγωνιστικά πλάνα. Αυτός ήταν ο Νίκσα Πρκάτσιν, ένας έμπειρος και μπασκετικός ψηλός. Τα χρόνια έχουν βαρύνει στις πλάτες του, δεν είναι πια ο παίκτης που ήταν, αλλά παραμένει ένας έξυπνος ψηλός, με έφεση στην ασίστ και διάθεση για βρώμικο παιχνίδι. Δηλαδή; Ιδανική λύση για τον Ζοτς, αλλά μικρή απογοήτευση για τους φίλους των «πρασίνων» που περίμεναν το «μεγάλο κόλπο» από τον Θανάση.

Εντωμεταξύ, ο Κίντελ Γουντς εξακολουθεί να περνάει πολύ ώρα στον πάγκο του Ολυμπιακού, έστω και αν στο Κάουνας είχε λίγο μεγαλύτερο χρόνο συμμετοχής. Χωρίς εμφανή λόγο, μοιάζει να μένει όλο και περισσότερο εκτός πλάνων του Γκέρσον και τα ευρωπαϊκά μέσα στέλνουν στον Πειραιά τον Γκούροβιτς! Το όνομα του «μπόμπερ» Μίλαν είχε ακουστεί και το καλοκαίρι, αλλά τώρα εξυπηρετεί διαφορετικά συμφέροντα, ένα από αυτά η αδυναμία απόκτησης κοινοτικού διαβατηρίου από τον Γουντς ή τον Τζάκσον. Το αν θα γίνει αυτή η μετεγγραφή θα το δούμε, αλλά μοιάζει και λίγο «χλωμό»…

Σε άλλα εγχώρια, και όχι μόνο, μέτωπα, ο Χέρμπερτ αποφάσισε τελικά να αφήσει εκτός ρόστερ τον Κασλ. Το νέο έφτασε στα αυτιά του Σκαριόλο στην Ανδαλουσία, ο οποίος χαμογέλασε… χαιρέκακα! Ο λόγος; Εδώ και δύο μήνες ζητάει έναν έμπειρο πλέι-μέικερ για να αλλάξει τον Πόποβιτς που δεν τον έχει ικανοποιήσει. Κατά έναν περίεργο λόγο, η διοίκηση, αντί για τον Έλμερ Μπένετ που ζητούσε, του έφερε τον Σάντερς από τον Πανελλήνιο! Που φυσικά ούτε πλέι-μέικερ είναι, ούτε έμπειρος. Οπότε, ο Κασλ είναι πολύ πιθανό να στέλνει φιλιά στον GH από τη Μαδρίτη την άνοιξη…

Στον Πανελλήνιο, αφού κατάφεραν με τις γνωστές ιστορίες να αδειάσουν θέσεις ξένου στο ρόστερ για να χωρέσουν τον… συνήθη μεσσία, «Μούλα», διαπίστωσαν ότι η Τσιμπόνα δεν τον αφήνει! Πάντως, ο Τζούρο Όστοϊτς που ανακοινώθηκε την Τετάρτη ξέρουμε όλοι ότι ξέρει μπάσκετ και θα βοηθήσει. Όπως, θα βοηθήσει και τον Πανιώνιο ο Σλοβένος διεθνής, Αλεξάντερ Τσάπιν, που φάνηκε… υπεραισιόδοξος με την άφιξή του στη Νέα Σμύρνη.

Σε άλλα παράξενα νέα, ο Ουκρανός σέντερ Βιτάλι Ποταπένκο, σηκώθηκε μια μέρα αυτή την εβδομάδα, μάζεψε τα πράγματά του, άδειασε το διαμέρισμά του και άφησε την Εστουντιάντες χωρίς να μπει στον κόπο να ειδοποιήσει κανέναν! Οι «φοιτητές» απάντησαν… απρόσμενα δίνοντάς του την ελευθέρας του! Όσο για τον πολύ καλό πρώην φόργουορντ της ΤΣΣΚΑ, Ντέιβιντ Βάντερπουλ έχει να παίξει περίπου 1 χρόνο μπάσκετ, αλλά τώρα, στα 35 του, δηλώνει ότι νιώθει καλά και παρά το ότι έχει προτάσεις για να μπει στο προπονητικό τιμ ομάδων (!), θέλει να ξαναπαίξει για την ομάδα της Μόσχας…

"Good night, and good luck"

by BEN

Ο καλός, ο κακός και… οι άσχημοι

Ο Παναθηναϊκός δεν είχε κανένα πρόβλημα να… ξαναρίξει 20 πόντους στη Φενέρ, όπως έκανε και στον πρώτο γύρο. Το ευχάριστο για τους «πράσινους» είναι ότι ο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους επανήλθε στις καλές εμφανίσεις. Όταν ένας μεγάλος παίκτης κάνει 2-3 μέτρια παιχνίδια, θα πρέπει να δείξεις λίγο υπομονή πριν του ασκήσεις σκληρή κριτική γιατί είναι σίγουρο ότι θα βρει τρόπο να… σε εκθέσει. Ας φυλάξουν, λοιπόν, την υψηλή κριτική προς τον Σάρας, γιατί η αξία του είναι αδιαμφισβήτη και μόνο κέρδη μπορεί να έχει ο Παναθηναϊκός από την παρουσία του στην πεντάδα.

Από εκεί και πέρα την άλλη εβδομάδα το ματς στη Μαδρίτη θα θυμίζει λίγο φιλικό, αν και η Ρεάλ (κέρδισε χωρίς να αντιμετωπίσει σοβαρό πρόβλημα τη Ροάν στη Γαλλία) θα θέλει τη νίκη για να εξασφαλίσει την καλύτερη δεύτερη θέση των ομίλων. Οι «πράσινοι» πάντως θα πάνε πιο πολύ για να τεστάρουν τις δυνάμεις τους σε μια δύσκολη έδρα αλλά και για… να δουν το γήπεδο στο οποίο φιλοδοξούν ότι θα επιστρέψουν για το final-4.

Ο Ολυμπιακός πιστοποίησε την κακή ψυχολογική και αγωνιστική κατάσταση στην οποία βρίσκεται, χάνοντας εύκολα στο Κάουνας. Το αποτέλεσμα θα μπορούσε να είναι και ακόμη πιο άσχημο αν ο Λιν Γκριρ δεν οδηγούσε σχεδόν μόνος του την ομάδα σε ένα ανέλπιστο 12-0 σερί στο τέλος για να διασώσει τουλάχιστον τη διαφορά του πρώτου αγώνα. Πλέον, οι «ερυθρόλευκοι» μπορούν να βγουν 4^οι (εάν κερδίσουν τη Σιένα και χάσει η Ζαλγκίρις στη Βιτόρια) ή 5^οι, κάτι που ίσως δε σημαίνει και πολλά πράγματα.

Το σημαντικό είναι ότι οι Πειραιώτες μοιάζουν πιο πολύ να έχουν πρόβλημα ψυχολογίας, κάτι που γίνεται εύγλωττα αντιληπτό καθώς απότομα η παραγωγικότητα στα τελευταία παιχνίδια έχει σημειώσει ελεύθερη πτώση. Και όταν μιλάμε για μια ομάδα που έδειχνε ότι έφτανε άνετα τους 90 πόντους, αντιλαμβάνεται κανείς ότι δεν είναι πιο πιθανό ξαφνικά όλες οι ομάδες της Ευρώπης να διάβασαν το παιχνίδι του και να μπορούν να τον κρατήσουν χαμηλά στο σκορ. Οπότε, ο Ολυμπιακός θα πρέπει να ψάξει τις αιτίες της αγωνιστικής του «κοιλιάς» στο εσωτερικό του.

Στα άλλα ματς, η Παρτιζάν έγραψε ιστορία κερδίζοντας με το εντυπωσιακό 85-37 την Μπαμπέργκ, η οποία έβαλε 10 πόντους στην πρώτη περίοδο, 8 στη δεύτερη, 10 στην τρίτη και 9 στην τέταρτη! Οι «άσχημοι» της βραδιάς ήταν οι Γερμανοί, που, στη μαύρη τους νύχτα, κατάφεραν να αποφύγουν το ρεκόρ της χαμηλότερης παραγωγικότητας στην ιστορία της Ευρωλίγκας, το οποίο εξακολουθεί να κρατά Κρκα Νόβο Μέστο που είχε πετύχει 35 εναντίον της ΤΣΣΚΑ Μόσχας, στην κανονική περίοδο της σεζόν 2003-04 (ο αγώνας είχε λάβει χώρα στη Μόσχα και είχε λήξει 89-35). Το τρίτο χειρότερο ρεκόρ, πλέον, έχουν οι Λόντον Τάουερς, που τη σεζόν 2001-02 έχασαν εντός έδρας από την Ολίμπια Λιουμπλιάνας με 40-73. Οι Σέρβοι, από την πλευρά τους, προβάλλουν ως το μεγάλο φαβορί για την 6^η καλύτερη θέση.

Η Μακάμπι έκανε το καθήκον της με την Αρμάνι και θα προσπαθήσει για το καλύτερο πλασάρισμα στον όμιλο, με την 1^η θέση να μην εξαρτάται μόνο από την ίδια. Το αξιοσημείωτο νέο ήταν η επιστροφή του μεγάλου Νίκολα Βούισιτς, που όχι μόνο δεν έδειξε καθόλου «σκουριασμένος» από τη μακρόχρονη απουσία του, αλλά φάνηκε έτοιμος, με την τεράστια κλάση του, να ανεβάσει άμεσα ένα επίπεδο την ομάδα του λαού, κάνοντάς τη ακόμα πιο υπολογίσιμη.

Τέλος, στη Σλοβενία, η Ολύμπια κέρδισε τη Βίρτους 75-60 και διατηρεί, λιγοστές, ελπίδες για την καλύτερη 6^η θέση των ομίλων. Σε κάθε περίπτωση η πορεία της κρίνεται αξιοπρεπής.

“Good night, and good luck”

by BEN

ΥΓ. Για τα σενάρια πρόκρισης και τελικής κατάταξης στους ομίλους θα τα γράψουμε στην αρχή της επόμενης εβδομάδας. Ενώ με το τέλος του πρώτου γύρου δε θα παραλείψουμε να αναφερθούμε και στο «φαινόμενο» Μαρκ Σάλιερς που εντυπωσιάζει αν και άγνωστος στο ευρύ κοινό.

ΥΓ2. Ευχαριστούμε για τη θερμή υποδοχή που είχε το τελευταίο wallpaper του Age of Basketball! Όσοι δεν έχετε στείλει ακόμη το quiz, στείλτε τις απαντήσεις (σωστές ή λάθος) για να το λάβετε!

Πάλι με χρόνια με καιρούς...

Μεγάλη νίκη πέτυχε ο Άρης στην Κωνσταντινούπολη επί της Εφές Πίλσεν. Μπορεί οι «κίτρινοι» να τερματίσουν πιθανότατα 5^οι στον όμιλο, αφού για να αλλάξει αυτό θα πρέπει να κερδίσουν τη Μακάμπι στο Αλεξάνδρειο (και ταυτόχρονα να χάσει η Εφές στην Ισπανία από τη Μάλαγα), αλλά η νίκη σε μια έδρα όπως το Αμπντί Ιπεκτσί ήρθε την κατάλληλη στιγμή. Για να έρθει το διπλό του Άρη, έπρεπε να εκπληρωθούν ορισμένες προϋποθέσεις:

- Βασικότερο ήταν να… επισκεφτούν οι Αρειανοί τον Οικουμενικό Πατριάρχη, για να τους δώσει την ευχή του για νίκη επί των Τούρκων.

- Εξίσου τεράστιας σημασίας ήταν να δώσει έμφαση στις σωστές λεπτομέρειες ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος: «Θαυμάζω το ύψος σας. Αλλά βλέπω ότι ακόμη και οι υπόλοιποι άνθρωποι στην ομάδα που δεν είναι καλαθοσφαιριστές είναι και εκείνοι ψηλοί».

- Μεγίστης κρισιμότητας ήταν το δώρο που θα έπαιρνε ο Πατριάρχης από τους παίκτες του Άρη: ένα ημερολόγιο της ομάδας και μία φανέλα του Γιώργου Καλαϊτζή υπογεγραμμένη από όλους τους παίκτες. Τυχερούλη!

- Σημαντικό, επίσης, ήταν να ενημερωθούν οι Αμερικανοί παίκτες του Άρη ότι ο «αυτοκράτορας» έχει το προσωνύμιο… Τουρκοφάγος από τον τελικό του 1993 με την Εφές για το Σαπόρτα, αλλά και από τον διπλό τελικό Κόρατς με την Τόφας Μπούρσα το 1997.

- Το τελικό χτύπημα στην Εφές δόθηκε με την υπενθύμιση σε όλους τους απίστους ότι και η τωρινή γενιά του Άρη έχει το δικαίωμα να αποκαλείται «Τουρκοφάγα», μιας και πέρσι είχε κερδίσει τη Φενέρ και… «είχε δώσει χαρά όχι μόνο στους φίλους της ομάδας, αλλά και σε όλους τους Έλληνες».

Μετά το εθνικιστικό ξέσπασμα (δεν άντεξα, δεν άντεξα σας λέω), πάμε και στην ανάλυση του αγώνα: Είδατε τι ωραίο που είναι να παίζεις χαλαρός και χωρίς άγχος; Ο Άρης μπορεί να μπήκε «κουμπωμένος» στο ματς, αλλά στην πορεία τα χέρια των παικτών λύθηκαν, αφού δεν είχαν απολύτως τίποτα να χάσουν.

Έτσι, ο Μότολα ό,τι σούταρε έμπαινε, έτσι ο Ουάσινγκτον μπορούσε να παίρνει την μπάλα και να παίζει το διάσημο σύστημα «τουρλουμπούκι» στο οποίο επιδίδεται με ζήλο κάθε Αμερικανός παίκτης που σέβεται τον εαυτό του και το όνομα που προσπαθεί να φτιάξει, έτσι ο Ηλιάδης όποτε έπαιρνε την μπάλα σταματούσε το σύστημα της ομάδας και σούταρε μετά από 10 δευτερόλεπτα εκτός συστήματος και λογικής, έτσι ο Γκόρντον Χέρμπερτ έφυγε με περικεφαλαία και τσαρούχια από την Πόλη, εκπορθητής.

Πάντως, αυτή η νίκη μπορεί να βοηθήσει τον Άρη σε ψυχολογικό επίπεδο, αν οι «κίτρινοι» μπορέσουν και κρατήσουν αλώβητο το Αλεξάνδρειο στη δεύτερη φάση. Γιατί αν έχουν 3-0 στο Αλεξάνδρειο, θα μπορούν υπό προϋποθέσεις (ποιοι θα είναι οι αντίπαλοι, πώς θα έχει προχωρήσει ο όμιλος) να περάσουν ακόμη και με μία εκτός έδρας νίκη. Και όταν θα έρθει η ώρα γι’ αυτό, η νίκη στην Κωνσταντινούπολη θα μετρήσει στο τι πιστεύουν οι παίκτες ότι μπορούν να κάνουν.

Όσο για επίλογο στο ματς: Αν η Ευρωλίγκα είχε μόνο τουρκικές ομάδες, ή αν ο Άρης έπαιζε στο τουρκικό πρωτάθλημα, το βλέπετε ότι θα ήταν κάθε χρόνο πρωταθλητής, έτσι; Τυχερός ο Παναθηναϊκός και η ΤΣΣΚΑ. Χάρτινες αυτοκρατορίες…

Και μιας και είπα Παναθηναϊκός: για τον Πρκάτσιν θα τα πούμε άλλη ώρα, απλώς να ξεκαθαρίσω ότι δεν εννοούσα τον Κροάτη όταν έγραφα το άρθρο τις προάλλες (ούτε τον Πέκοβιτς). Άλλωστε το όνομα του Πρκάτσιν είχε ήδη γίνει γνωστό. Άλλο όνομα μου είχαν πει «off the record».

Αυτή, την 13^η εβδομάδα της Ευρωλίγκας, απαντήθηκε και το μεγαλύτερο ερώτημα που είχαμε στη διοργάνωση: ποιο κορόιδο θα χάσει από τη Λε Μαν. Η Τσιμπόνα, λοιπόν, είναι το μεγαλύτερο κορόιδο της φετινής Ευρωλίγκας. Μη με παρεξηγείτε. Πραγματικά, δεν πιστεύω ότι η Λε Μαν είχε τόσο κακή ομάδα για 0-12, αλλά εδώ που είχε φτάσει, δεν έπρεπε να χάσει κάποιος από αυτήν. Οι Γάλλοι είχαν χάσει 7 παιχνίδια, τα οποία ήταν ντέρμπι και 5 άνετα. Η Τσιμπόνα νόμιζε ότι θα έκανε περίπατο. Και την πάτησε. Το έχουμε ξαναπεί και ακούγεται γραφικό: όποια ομάδα από τις 24 υποτιμήσεις στην Ευρωλίγκα, χάνεις. Τα ίδια δεν έπαθε και ο Ολυμπιακός στην Πολωνία;

Εν τω μεταξύ, η ομάδα που διασκέδασε περισσότερο τη βραδιά της Τετάρτης ήταν η… Ρεάλ Μαδρίτης. Η «αυτοκτονία» της Μπαρτσελόνα στην έδρα της με την ήττα από τη Ρόμα, σημαίνει με λίγα λόγια ότι αν η Ρεάλ κερδίσει την Πέμπτη τη Ροάν, την ερχόμενη εβδομάδα θα δώσει… φιλικό με τον Παναθηναϊκό. Γιατί σε διαφορετική περίπτωση παιζόταν η 2^η θέση. Αλλά ας όψεται η αρμάδα του Ιβάνοβιτς…

by Rasheed.

Europe vs USA, reloaded

Το θέμα που έχει προκύψει τις τελευταίες ημέρες (επισήμως) έχει λίγο συζητηθεί, αν και σηκώνει πολύ «ζουμί». Την αρχή έκανε η ΤΣΣΚΑ, που μέσω του ισχυρού της άντρα, Σεργκέι Κούσενκο, δήλωσε ότι οι ευρωπαϊκές ομάδες πρέπει να σταματήσουν να παίζουν με ομάδες από το NBA, καθώς οι Αμερικάνοι βλέπουν την Ευρώπη ως μια χούφτα δολάρια και θέλουν μόνο να την απομυζήσουν.

Ο Κούσενκο συνέχισε λέγοντας ότι τα χρήματα που θα δίνονταν στις εκδηλώσεις για αγώνες ευρωπαϊκών ομάδων με ομάδες NBA, θα πρέπει να δοθούν για την ανάπτυξη των ευρωπαϊκών συλλόγων, ώστε το ευρωπαϊκό μπάσκετ να γίνει ακόμα ισχυρότερο και ικανό να σταθεί ως ίσος προς ίσο απέναντι στο NBA.

Εκτός από την πολιτική προέκταση του θέματος (είναι τυχαίο που η ανοιχτή ρήξη της ΤΣΣΚΑ με το NBA ξεκίνησε από τους Ρώσους την εποχή που ο Πούτιν άρχισε να κοντράρει δημοσίως την αμερικανική πολιτική; Οι Ρώσοι είναι προφανές ότι προσπαθούν να δημιουργήσουν δεύτερο πόλο στο μπάσκετ, με κέντρο την Ευρώπη, ο οποίος να μπορεί να αντισταθμίζει την κυριαρχία των Η.Π.Α. –δεν σας θυμίζει κάτι αυτό;) η ΤΣΣΚΑ ανακίνησε ένα θέμα το οποίο οι υπεύθυνοι προσπάθησαν να περάσουν στα «ψιλά».

Η κατάσταση που είχε διαρρεύσει ήταν ότι οι ευρωπαϊκές ομάδες δεν πρόκειται να αγωνιστούν με τις Αμερικάνικες και οι δύο κόσμοι δεν θα έχουν επαφή, σίγουρα μέχρι το 2009, ενώ τότε θα υπήρχε εκ νέου εκτίμηση της κατάστασης.

Ο Μπερτομέου έδωσε συνέντευξη αναφέροντας ότι αυτό είναι λάθος και πως ομάδες του NBA θα δώσουν και το 2008 αγώνες επίδειξης μεταξύ τους επί ευρωπαϊκού εδάφους, ενώ ευρωπαϊκές ομάδες θα ταξιδέψουν στις Η.Π.Α. για να αγωνιστούν με ομάδες του NBA.

Κάτι λείπει, ε; Βεβαίως! Εντελώς ασχολίαστα και ανεξήγητα από το πρόγραμμα λείπουν οι αγώνες ομάδων του NBA με ευρωπαϊκές σε ευρωπαϊκό έδαφος. Όσες ομάδες του NBA έρθουν στην Ευρώπη, θα παίξουν μόνο μεταξύ τους, ενώ όσες ευρωπαϊκές ομάδες παίξουν με αντίστοιχες του NBA, αυτό θα γίνει μόνο στις Η.Π.Α..

Επίσημη δικαιολογία δεν υπάρχει, ο Μπερτομέου ρωτήθηκε αλλά τα «μάσησε» και δεν μπόρεσε να απαντήσει, οπότε γίνεται ακόμη πιο φανερό ότι υπάρχει «εντολή» για κάτι τέτοιο από την… αντίπερα όχθη του Ατλαντικού.

Τι συμφέρον έχουν οι Αμερικάνοι για να μην παίζουν με ευρωπαϊκές ομάδες σε ευρωπαϊκό έδαφος; Εύκολα έρχονται δύο-τρεις σοβαροί λόγοι στο μυαλό.

Πρώτον, ο Στερν ξέρει ότι το πρωτάθλημά του γίνεται ολοένα και πιο γήινο και δεν θέλει να βλέπει άλλο την εικόνα του να τσαλακώνεται. Οι Ευρωπαίοι έχουν σηκώσει κεφάλι και το να βλέπει κανείς την ΤΣΣΚΑ να κάνει πλάκα στις μεσαίες ομάδες του NBA, ή ακόμα και μέτριες ευρωπαϊκές ομάδες να παίρνουν νίκες επί των Αμερικάνων, είναι κάτι που «ραγίζει» τη βιτρίνα του NBA. Απ’ την άλλη, οι 40άρες που «έφαγε» ο πρωταθλητής Ευρώπης Παναθηναϊκός (με τον τρόπο που όλοι είδαμε ότι τις έφαγε) σε Χιούστον και Σαν Αντόνιο ήταν λίαν ικανοποιητικές για τον εγωισμό των Αμερικάνων, δεν συμφωνείτε;

Δεύτερον, υπάρχει το θέμα των κανονισμών. Και δεν το εννοώ σε σχέση με την έδρα (στην Ευρώπη οι αγώνες γίνονται κατά βάση με –υβριδικούς έστω– κανονισμούς FIBA και με Ευρωπαίους διαιτητές, ενώ στις Η.Π.Α με κανονισμούς NBA και Αμερικανούς διαιτητές). Εννοώ τη συζήτηση που έχει προκύψει για σύγκλιση των δύο κόσμων σε μία ενιαία… Βίβλο κανόνων. Τον τελευταίο καιρό συζητιέται όλο και περισσότερο off the record ακόμη, γι’ αυτό και βλέπουμε ας πούμε φέτος την περίφημη «μεταφορά μπάλας» να σφυρίζεται 4-5 φορές ανά αγώνα. Και οι Αμερικάνοι δεν θέλουν να δεχτούν κανόνες FIBA. Άρα, με το να μην παίζουν οι ομάδες τους σε ευρωπαϊκό έδαφος κατά ομάδων από την Ευρώπη, εξυπηρετεί κυρίως αυτό: δεν υπάρχει «δεδικασμένο» για χρήση κανονισμών FIBA από αμερικανικές ομάδες.

Η τόσο μεγάλη ανεπίσημη αντίδραση των Η.Π.Α. στους κανονισμούς FIBA έχει σχέση και με το τρομερό στραπάτσο της εθνικής τους ομάδας εδώ και 14 χρόνια. Θέλετε στατιστικά; Οι Η.Π.Α. με κανονισμούς FIBA (και με την ανοχή που όλοι βλέπουμε από τους διαιτητές) δεν έχουν πάρει Ολυμπιάδα από το 2000 στο Σίδνεϊ, χάνοντας εκείνη της Αθήνας, και δεν έχουν κατακτήσει παγκόσμιο Πρωτάθλημα από το 1994 στο Τορόντο, χάνοντας αυτά σε Αθήνα, Ιντιανάπολη, Σαϊτάμα.

Είναι πλέον σαφές ότι οι δύο κόσμοι έχουν έρθει πολύ κοντά (αγωνιστικά). Ο καθένας κάνει ό,τι μπορεί για να προστατεύσει τον δικό του. Και αυτός που απειλείται είναι πάντα εκείνος που τόσο καιρό βρισκόταν στην κορυφή χωρίς να αμφισβητείται.

by Rasheed.

Τ-έλος Ε-ποχής ή Ό-χι;

Παράξενη είναι η φετινή χρονιά για τον Θοδωρή Παπαλουκά, καθώς μετά από αρκετά χρόνια, έχουν… σηκωθεί (λίγα) συννεφάκια αμφισβήτησης προς το πρόσωπό του. Φυσικά, όλοι ακόμη εμπιστεύονται την κλάση του, αλλά παραδέχονται ότι απέχει αρκετά από την καλύτερη κατάσταση που μπορεί να βρεθεί.

Η αλήθεια είναι ότι εδώ και μερικούς μήνες ο «Τεό» δε βρίσκεται σε καλή φόρμα. Αυτό έγινε αντιληπτό από το καλοκαίρι, με την Εθνική, όπου, όμως, υπήρχαν και θέματα άσχημης ψυχολογίας των διεθνών. Η αγωνιστική του κάμψη αποτυπώνεται και στα στατιστικά του (στην Ευρωλίγκα που αποτελεί σαφώς πιο αξιόπιστο δείγμα από το Ρωσικό πρωτάθλημα): οι πόντοι, οι ασίστ, τα κλεψίματα και τα ριμπάουντ του είναι μειωμένα σε σχέση με πέρυσι. Ο χρόνος συμμετοχής του είναι και αυτός λιγότερος (ποτέ δεν είχε τεράστιο μέσο όρο σε χρόνο συμμετοχής αλλά φέτος μετά από 2 χρόνια, έχει λιγότερο από 20 λεπτά ανά αγώνα).

Επιπλέον, σε 2 παιχνίδια φέτος έχει μείνει άποντος, κάτι που είχε να συμβεί από τη σεζόν 2003-04! Το χειρότερο για αυτόν είναι ότι στα δύο πιο δύσκολα παιχνίδια μέχρι τώρα της ομάδας του (με τη Σιένα στην Ιταλία και τον Ολυμπιακό στην Ελλάδα), ο προπονητής του έχει επιλέξει να τα παλέψει χωρίς τον Θοδωρή για πολλή ώρα στο παρκέ (7 λεπτά στη νίκη της ΤΣΣΚΑ στη Σιένα, 11 λεπτά στην ήττα στο ΣΕΦ).

Πριν αρχίσουμε την κριτική, βέβαια, καλό θα ήταν να λάβουμε υπόψη μας ότι ο Παπαλουκάς έχει κάνει ελάχιστα διαλείμματα τα τελευταία χρόνια. Οι διακοπές του ήταν λίγων ημερών, ενώ σταδιακά ανέβαζε την τιμή του στο μπασκετικό χρηματιστήριο μέχρι που ψηφίστηκε καλύτερος παίκτης στην Ευρώπη για το 2006. Είναι λογικό ο Θοδωρής να χρειάζεται «ανάσες», αλλά με το παρόν σύστημα δεν μπορεί να τις έχει (εκτός αν το καλοκαίρι…).

Επιπροσθέτως, θα πρέπει να θυμηθούμε ότι ο Τεό ανεβάζει πάντα στροφές στα δύσκολα. Πέρυσι, για παράδειγμα, από τη φάση των «8» και έπειτα είχε 11.8 πόντους, 6.6 ασίστ, 3.8 ριμπάουντ και 2 κλεψίματα μέσο όρο, με αποκορύφωμα τη μεγαλειώδη του εμφάνιση στον τελικό απέναντι στον Παναθηναϊκό που έκανε αντιπάλους, συμπαίκτες και ουδέτερους να του υποκλιθούν.

Ένα έξτρα στοιχείο που μπορεί να δώσει ώθηση στον Παπαλουκά είναι, όσο και αν φαίνεται παράξενο, ο ερχομός του Βαν Ντεν Σπίγκελ στην ΤΣΣΚΑ. Ο Βέλγος είναι μέτριας μπασκετικής αξίας φυσικά, αλλά αφού του δίδαξε το πικ εν ρολ ο Θοδωρής, το εφαρμόζουν τέλεια. Βρίσκοντας ξανά ένα παίκτη (και αφού ο Σμόντις απουσιάζει μακροπρόθεσμα) που ξέρει καλά πού να περιμένει τις πάσες του, ίσως ο Έλληνας πλέι-μέικερ νιώσει καλύτερα μέσα στο παρκέ. Ίσως αποδειχθεί ότι τελικά ήταν ο Βαν Ντεν Σπίγκελ αυτός που… έκανε μάγκα τον Παπαλουκά και όχι το αντίθετο (αστείο φυσικά)!

Η ουσία είναι ότι ο πρώτος σε σύνολο ασίστ και κλεψιμάτων όλων των εποχών στην Ευρωλίγκα έχει ακόμη χρόνο και αγάπη από τον κόσμο για να αποδείξει ότι παραμένει στο υψηλότερο επίπεδο. Στο χέρι του είναι να μην αφήσει τους φανατικούς οπαδούς του να περιμένουν για πολύ και τους επικριτές του να βρίσκουν αφορμές για σχόλια…

“Good night, and good luck”

by BEN

Ποιος είναι ο... αψηλός;

Τελικά, 7 αγώνες χωρίς έκπληξη επιφύλασσε η 13^η αγωνιστική της Α1. Η ΑΕΛ κέρδισε το Μαρούσι στη Λάρισα, κάνοντας σημαντικό βήμα για την παραμονή της, την οποία (ας μην κρυβόμαστε) ουσιαστικά έχει πάρει, παρότι μαθηματικά της λείπουν 3 νίκες. Το Μαρούσι προηγήθηκε για ένα ημίχρονο, πάλεψε στο τρίτο δεκάλεπτο, αλλά, δυστυχώς γι’ αυτό, δεν πήρε σκορ από την περιφέρειά του: Μιλισάβλιεβιτς, Χαραλαμπίδης, Μπουντούρης, Κογιαντίνοβιτς πέτυχαν όλοι μαζί 16 πόντους, ενώ τα προσχήματα έσωσε μόνο ο Τέιλορ με 10, αν και ήταν αρκετά άστοχος. Αν σε αυτά προσθέσετε και την απουσία του Μπράιαντ, όλα τα άλλα έρχονται λογικά.

Η ΑΕΛ ξεχωρίζει για τρεις λόγους: ο πρώτος είναι ο Κώστας Πιλαφίδης, που έχει φτιάξει μία πάρα πολύ καλή ομάδα, ο δεύτερος είναι το οργανωμένο μπάσκετ που παίζει (αποτέλεσμα υπακοής των παικτών στα πλάνα του προπονητή) και ο τρίτος για μένα είναι ο Ντράγκαν Τσέρανιτς. Οι Αμερικανοί της ΑΕΛ είναι ιδιαίτερα καλοί, αλλά εκείνος που κάνει τη διαφορά είναι ο Τσέρανιτς. Και εξηγούμαι: ο Τσέρανιτς προσφέρει στην ομάδα του 8,7 πόντους και 7,2 ριμπάουντ ανά αγώνα και παρά το… αδόκιμο στιλ παιχνιδιού του δημιουργεί αρκετές φάσεις για τους συμπαίκτες του, που πολλές φορές σουτάρουν μόνοι τους γιατί εκείνος έχει νταμπλ-τιμ.

Ο Παναθηναϊκός έκανε έναν υγιεινό περίπατο στην Κυψέλη και η αλήθεια είναι ότι με όσα γίνονται στον Πανελλήνιο, δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς. Ο Πανελλήνιος είχε κι αυτός μία πολύ… ωραία συγκυρία (έτσι το είπαν στην τηλεόραση, έτσι το λέω) να παίξει συνεχόμενα με Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό. Συνολικά έχασε 62 πόντους διαφορά, ακολουθώντας το παράδειγμα της… Ολυμπιάδας. Ο ΑΓΟΡ που θα κάνει το ίδιο αυτή την εβδομάδα, εμπίπτει σε άλλη κατηγορία, καθώς τους έχει στο τέλος του πρώτου γύρου και στην αρχή του δεύτερου. Να φτάσουμε και στο ιδιαίτερο στοιχείο της (κατά τα άλλα αδιάφορης) συγκυρίας; Ούτε λίγο ούτε πολύ 9 (!!!) ομάδες της Α1 έχει κληρωθεί να παίξουν με τους δύο «αιώνιους» δύο συνεχόμενες αγωνιστικές: ο ΠΑΟΚ, το Μαρούσι, η Ολύμπια, ο Κολοσσός, το Αιγάλεω, η ΑΕΚ, ο Πανιώνιος και οι Ολυμπιάδα, Πανελλήνιος!

Για να πάμε και στα σοβαρά του ματς: ο Πανελλήνιος νοσεί και αυτό φαίνεται από μακριά. Ο Ζούρος έχει τελειώσει τον Εν Ντζάι, «σκοτώνοντάς» του την ψυχολογία και αχρηστεύοντάς τον με τον τρόπο που παίζει η ομάδα. Δεν είναι δυνατόν απέναντι στην τόσο ελλιπή (μόνο με Ζίζιτς, Τσαρτσαρή, Αλβέρτη) και χωρίς κλασικό πεντάρι φροντ λάιν του Παναθηναϊκού ο Εν Ντζάι να μένει άποντος παίζοντας 14 λεπτά και ο Παπαϊωακείμ να μπορεί να κάνει νταμπλ-νταμπλ με 18 πόντους και 11 ριμπάουντ. Κάτι πάει στραβά γιατί, χωρίς να μειώνω τον Παντελή, δεν συγκρίνεται με τον Εν Ντζάι. Ο Μαμαντού λογικά θα μείνει μέχρι να έρθει ο Μούλα και αν δεν… «δέσουν» έφυγε. Τεράστιο λάθος αν με ρωτάτε και ξέρω ήδη μνηστήρες για τον Σενεγαλέζο. Πριν αλλάξουμε ματς, κάτι που θα σας αρέσει, αλλά στο οποίο δεν μπορώ να δώσω προς το παρόν συνέχεια: ο Παναθηναϊκός ψάχνει ψηλό (γνωστό αυτό), καθώς ο Τομάσεβιτς χάνει όλη τη χρονιά. Αν προχωρήσουν οι προσπάθειες που γίνονται τώρα, ο ψηλός είναι πολύ σημαντικής αξίας και δεν θα συμπληρώσει απλώς το ρόστερ. Μακάρι να τον πάρει το «τριφύλλι». Αν και αυτή τη στιγμή «παίζουν» 2-3 ονόματα. Αυτά για τώρα.

Ο Ολυμπιακός στο Ρέθυμνο έπαιξε άθλια για δεύτερο συνεχόμενο ματς. Αυτό που δεν έγινε στην αρχή της χρονιάς με τους τραυματισμούς, φαίνεται να γίνεται τώρα. Η ομάδα του Πειραιά δείχνει να έχει απορυθμιστεί από τις απουσίες σε βαθμό που δεν δικαιολογείται. Δεν θα σταθώ πολύ στο ματς, άλλωστε μικρό ρόλο παίζει στη συνέχεια, αφού απώλειες δεν υπήρχαν για τους «κόκκινους», αλλά θα τονίσω 2-3 σημεία: Ο Γουντς έπαιξε 7 λεπτά. Ο Γκέρσον τον απέσυρε και δεν τον έβαλε ξανά στο ματς. Δεν έχω πρόβλημα με αυτό. Ήθελε να του δείξει ότι μπορεί και χωρίς αυτόν, αν βαριέται να παίξει, και το έκανε. Όμως, ο Γουντς είναι ο μόνος παίκτης στον οποίο ο Γκέρσον κάνει τέτοια (από τους ξένους). Ίσως πρέπει να πει ορισμένα πράγματα και σε άλλους. Αν δείτε τα τελευταία 3 παιχνίδια του Ολυμπιακού, για να μην σας πάω πιο μακριά, ο Κίντελ περιφέρεται ζητώντας μπάλα και οι συμπαίκτες του τον αγνοούν επιδεικτικά. Ελάχιστες επιθέσεις περνούν από τα χέρια του και πρέπει να έχει τουλάχιστον… κάνει αίτηση για να πάρει την μπάλα. Δεν υποστηρίζω ότι η αντίδρασή του να μένει παθητικός μην παίζοντας άμυνα είναι σωστή, αλλά δεν είναι ο πρώτος Αμερικανός-βεντέτα που θέλει την μπάλα. Ας το προσέξει αυτό ο Γκέρσον.

Η επίθεση του Ολυμπιακού μοιάζει διαφορετική. Και κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι αυτό έγινε εξαιτίας της αντίπαλης άμυνας που κλείδωσε τους «ερυθρόλευκους» γιατί ο Ολυμπιακός έπαιζε με ΑΓΟΡ και Προκόμ. Από τα έσω δείχνει να μπλόκαρε, ο Μου-Μου είναι αρνητικός, κίνηση δεν υπάρχει, η απουσία του Μάτσε (και του προ θλάσης Γκριρ) φαίνεται κραυγαλέα και αν στο Ρέθυμνο δεν υπήρχε ο τρομερός Τζάκσον (29 πόντοι, 5 ριμπάουντ, 7 κερδισμένα φάουλ) ο Ολυμπιακός δεν θα περνούσε. Απ’ την άλλη, ίσως το είχε καταλάβει ο Γκέρσον και γι’ αυτό από την αρχή έδινε μόνο μία εντολή: την μπάλα στον Τζάκσον.

Μπράβο του γι’ αυτό, αλλά δεν μπορώ να αφήσω απ’ έξω την απίστευτη αδράνειά του στην τελευταία φάση. Αν αφαιρέσεις ότι οι παίκτες του Ολυμπιακού «κοιμήθηκαν» στο πιο κρίσιμο ριμπάουντ του αγώνα, σου μένει η απόφαση του Γκέρσον να μην κάνει φάουλ. Και δεν το αποφάσισε ο Ομπράντοβιτς αυτό (που δεν το κάνει), που θα είχε κάθε λόγο με την άμυνα του «τριφυλλιού», αλλά ο προπονητής της ομάδας με την καλύτερη επίθεση σε Ελλάδα και Ευρώπη και μία πολύ μέτρια άμυνα. Αποτέλεσμα: ο ΑΓΟΡ έκανε δύο ελεύθερα ουσιαστικά σουτ τριών πόντων στα τελευταία 10 δευτερόλεπτα και από κακή τύχη έχασε τον αγώνα. Θεωρώ τη συγκεκριμένη επιλογή Γκέρσον ιδιαίτερα άστοχη και λανθασμένη με το σκορ στο 69-71.

by Rasheed.

Το ντεμπουτο, η παράνοια και η... Μάρθα Βούρτση

Φυσιολογικά ήταν και τα 4 αποτελέσματα της πρώτης ημέρας της τελευταίας αγωνιστική του πρώτου μισού του πρωταθλήματος. Ο Άρης κέρδισε σχετικά εύκολα το ντέρμπι και το σχετικά πηγαίνει περισσότερο στο πρώτο δεκάλεπτο, όταν και βρέθηκε πίσω στο σκορ, και όχι στο σημείο που ο ΠΑΟΚ μείωσε σε 49-24. Τότε φαινόταν καθαρά ότι ο ΠΑΟΚ δεν μπορούσε να μειώσει τον αγώνα περισσότερο και ότι οι «κίτρινοι» ήταν εκείνοι που είχαν τον έλεγχο.

Από το παιχνίδι θα κρατήσω την ηγετική εμφάνιση του Ιμπραήμ Κουτλουάι, που δεν έχει σημασία ότι δεν συνοδεύτηκε από νίκη, καθώς ήταν εκ των πραγμάτων δύσκολο να γίνει κάτι τέτοιο. Ο Ίμπο έδειξε, όμως, ότι στα δύσκολα δεν κρύβεται (το ξέραμε εξάλλου) και ότι μπορεί να κρατήσει τον ΠΑΟΚ σε βραδιές που η νίκη θα είναι απαραίτητη. Από τον ΠΑΟΚ θα σταθώ και στο ανεξήγητο (κακώς εννοούμενο) πάθος του Χαριτόπουλου. Ανεξήγητο για παίκτη που έχει περάσει και από τον Άρη. Εντάξει, στον Άρη δεν είχε ευκαιρίες, αλλά ο κόσμος της ομάδας δεν φταίει για κάτι τέτοιο. Ίσως ο Δημήτρης προσπαθούσε να δείξει κάτι στους φίλους της τωρινής του ομάδας με τον τρόπο που πανηγύριζε στην αρχή τα καλάθια που πετύχαινε. Το μόνο που κατάφερε, πάντως, είναι να ξεκινήσει βεντέτα με τους οργανωμένους του Άρη (που δεν τους είναι και… δύσκολο), οι οποίοι ως τώρα δεν τον είχαν γραμμένο στους… «προδότες».

Απ’ τον Άρη, το μόνο καινούργιο ήταν η εμφάνιση του Ουάσινγκτον, που ήταν ο Ουάσινγκτον που θυμόμασταν από το περσινό πέρασμά του από τον ΠΑΟΚ. Πολύ γρήγορος (πάρα πολύ γρήγορος), με μπόλικο ταλέντο, μπορεί να αλλάζει τη ροή ενός αγώνα, με καλές επιθετικές κινήσεις, κυρίως ντράιβ, με επιθετική άμυνα που κυνηγάει το κλέψιμο, αλλά υποπίπτει και σε φάουλ εξαιτίας αυτού, και με τα ίδια προβλήματα στην οργάνωση. Λογικό εν μέρει εξαιτίας της ταχύτητας με την οποία του αρέσει να παίζει, αλλά υπήρχαν στιγμές που η επίθεση του Άρη έμοιαζε με παιδική χαρά, παρότι απέναντι σε σαφώς πιο αδύναμο αντίπαλο. Στο σημείο αυτό δεν συγκρίνεται με τον Καστλ.

Ο Πανιώνιος κέρδισε την Ολύμπια με 75-62, περισσότερο γιατί οι παίκτες του Γιώργου Μπαρτζώκα δεν το πίστευαν ότι μπορούσαν να φύγουν με το διπλό από το Ελληνικό. Φάνηκε καθαρά στο 62-60, όταν ξαφνικά όλα πήγαν στο βρόντο και τα γκαρντ της ομάδας «μπλόκαραν» χωρίς ιδιαίτερη πίεση.

Το Αιγάλεω επέστρεψε στις νίκες κόντρα στην Ολυμπιάδα, η οποία έπαιξε με έναν Αμερικανό. Αλλά δεν της φταίει κανείς γι’ αυτό. Το θέμα που δημιουργήθηκε με τον Έιμπρααμς το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, το άφησε να «σέρνεται» μία ολόκληρη εβδομάδα χωρίς να κάνει καμία κίνηση. Ήταν επόμενο ότι ο παίκτης θα διάλεγε στιγμή που θα «πονούσε» την ομάδα για να το επαναφέρει. Όσο για τον Μπογονικολό, μπορεί να έχει χίλια δίκια (θα φανεί, δεν έχω ενημέρωση), αλλά δεν γίνεται κάθε εβδομάδα να είναι αυτός ο Ξανθόπουλος και η Μάρθα Βούρτση του ελληνικού μπάσκετ, που παλεύει μόνος του κατά της διαφθοράς, των συμφερόντων και όλων όσοι θέλουν να κάνουν κακό στην… Ολυμπιάδα, που απειλεί ότι θα τα πει όλα, αλλά δεν λέει τίποτα. Έχει καταντήσει κουραστικό.

Η ΑΕΚ έφτασε πολύ άνετα τις 5 νίκες, κερδίζοντας τον ελλιπή Κολοσσό ακριβώς όσο εύκολα θα έπρεπε να τον κερδίσει. Και μη με παρεξηγείτε: και η ΑΕΚ ήταν ελλιπής. Αλλά έχει εκ των πραγμάτων καλύτερο ρόστερ από τους Ροδίτες, οπότε με τις ίδιες (σημαντικές) ελλείψεις και από τις δύο πλευρές, η ΑΕΚ εξακολουθεί να έχει επιλογές.

Θα κλείσω με την παράνοια του Πανελληνίου. Στην Κυψέλη έδιωξαν τον Καλαφατάκη με επίσημη δικαιολογία ότι είχε κόντρα με τους παίκτες και είχε χαλάσει το κλίμα στα αποδυτήρια. Ως βασικότερο επιχείρημα προβλήθηκε η κόντρα του «Καλάφα» με τον Λιούις Σιμς, τον οποίο μία ημέρα πριν απολυθεί, έθεσε εκτός ομάδας. Η διοίκηση τον επανέφερε με τυμπανοκρουσίες καθώς «τον είχε διώξει ο Καλαφατάκης και όχι ο Πανελλήνιος, εμείς τον θέλουμε».

Τώρα τον διώχνει και ο Ζούρος! Επισήμως έχει διάστρεμμα, αλλά ανεπισήμως… ετοιμάζει βαλίτσες γιατί συγκρούστηκε με τον προπονητή του. Άρα, δύο τινά συμβαίνουν: ή τη Δευτέρα θα απολυθεί ο Ζούρος και πλέον ο Σιμς θα επιστρέψει ως… παίκτης-προπονητής, ή ο Καλαφατάκης έφυγε για άλλους λόγους.

Κι επειδή παιδιά δεν είμαστε, δεν πιστεύουμε ότι ο Σιμς είναι η «πληγή» του Πανελληνίου, όσο πρόβλημα κι αν έχει δημιουργήσει σε δύο προπονητές. Εξάλλου, είναι ψέμα ότι εδώ και αρκετές ημέρες η διοίκηση του Πανελληνίου έψαχνε τρόπο να αδειάσει θέση ξένου για να επιστρέψει ο «Μούλα»;

by Rasheed.

Μείνε μέχρι... να φύγεις

Ολοένα και πληθαίνουν οι φωνές που λένε ότι ο Τρέισι ΜακΓκρέιντι αποτελεί ξένο σώμα για τους Χιούστον Ρόκετς. Ο ΜακΓκρέιντι δεν έχει αγωνιστεί από τις 23 Δεκεμβρίου λόγω τραυματισμού και οι Ρόκετς βρίσκονται αυτή τη στιγμή να «τρέχουν» ένα ρεκόρ της τάξης του 7-4 ύστερα από το 13-15 που είχαν στην αρχή της χρονιάς. Μπορεί το 7-4 να μην είναι το πλέον θεαματικό σερί, αλλά αρκετοί είναι εκείνοι που πιστεύουν ότι το Χιούστον έχει αρχίσει να βρίσκει ρυθμό εξαιτίας της απουσίας του ΜακΓκρέιντι και όχι παρά την απουσία του.

Αυτό που έχει βοηθήσει ώστε να διατυπώνονται τέτοιες απόψεις είναι η… στατιστική. Οι Ρόκετς σουτάρουν με 48.2% εντός παιδιάς τον Ιανουάριο, ενώ είχαν 43% τους Νοέμβριο και Δεκέμβριο με τον ΜακΓκρέιντι στην ομάδα. Βέβαια, από αυτό μέχρι το να υποστηρίξει κάποιος ότι οι 22.8 πόντοι, τα 4.7 ριμπάουντ και οι 5.1 ασίστ του ΜακΓκρέιντι κάνουν… κακό στην ομάδα, υπάρχει μεγάλη απόσταση. Όμως, κανείς δεν μπορεί να παραγνωρίσει το γεγονός ότι χωρίς τον Τρέισι, ο Γιάο δείχνει πιο απελευθερωμένος, κυριαρχεί στις ρακέτες και μοιάζει ασταμάτητος.

Με τον T-Mac μέσα να ζητάει την μπάλα για να δημιουργήσει για τον εαυτό του, μένει λίγος χώρος για τον Κινέζο γίγαντα. Ο Τρέισι δεν θέλει να δημιουργεί χωρίς την μπάλα, κόβοντας, κάνοντας –ή βγαίνοντας από– σκριν, αλλά θέλει να έχει την μπάλα και να καθοδηγεί το σύστημα που θα καταλήξει σε αυτόν. Ο εφιάλτης του Ομπράντοβιτς δηλαδή (για να κάνουμε και λίγη πλάκα)!

Ο Γιάο κάθεται και βλέπει τις… επιθέσεις να περνούν, παίζει άμυνα και περιμένει πότε θα δεήσει κάποιος να του περάσει την μπάλα ή πότε θα πάρει επιθετικό ριμπάουντ. Τουλάχιστον, αυτό γινόταν μέχρι να τραυματιστεί ο ΜακΓκρέιντι.

Γιατί τώρα όλα τα συστήματα δείχνουν… Γιάο. Ο Κινέζος έχει ανέβει από τους 21 (με τον T-Mac) στους 25 (χωρίς τον T-Mac) πόντους μέσο όρο, ενώ η άνοδος στα ποσοστά όλων των συμπαικτών του ερμηνεύεται εύκολα μιας και σουτάρουν ελεύθεροι, αφού όταν ο Κινέζος έχει την μπάλα γύρω του βρίσκονται 2 και 3 παίκτες.

Σε τελική ανάλυση, όπως πηγαίνουν τα πράγματα, αργά ή γρήγορα οι Ρόκετς θα κληθούν να διαλέξουν πλευρά. Οι Ρόκετς είναι μία από τις λίγες ομάδες με 2 τόσο καλούς παίκτες και κάθε χρόνο είναι απογοητευτικοί. Οι δύο αστέρες τους μοιάζει να μην έχουν τη χημεία που χρειάζεται για να φτάσουν την ομάδα ψηλά, οπότε κάποιος πρέπει να φύγει. Αν θέλετε τη γνώμη μου, όταν βρίσκεις ψηλούς σαν τον Γιάο δεν τους αλλάζεις ούτε για πλάκα. Μπορεί ο ΜακΓκρέιντι να είναι παιχταράς, αλλά όντας τόσο δυνατό όνομα στην αγορά μπορεί να σου προσφέρει αντίστοιχα ανταλλάγματα. Ανταλλάγματα ισάξια του Γιάο στη θέση του Κινέζου δεν πρόκειται να βρεις σε καμία περίπτωση.

- Οι Νικς θεωρούν δεδομένη την απόκτηση του Ρον Αρτέστ το καλοκαίρι και μάλιστα με 30 εκατομμύρια δολάρια για 5 χρόνια. Αυτό θα γίνει αν ο Αρτέστ αρνηθεί να ανανεώσει με το Σακραμέντο (έχει αυτός την οψιόν και όχι η ομάδα), οπότε μείνει ελεύθερος. Βέβαια, ο ίδιος ο παίκτης πιέζει να γίνει η μετεγγραφή τώρα. Στα των Νικς θα μείνω για να αναφέρω ότι η ομάδα της Νέας Υόρκης ψάχνει τρόπο για να ξεφορτωθεί τον Στέφον Μάρμπερι. Ο Μάρμπερι θεωρητικά μπορεί να έχει παίξει και το τελευταίο του παιχνίδι με τους Νικς, αφού πιθανότατα χάνει όλη την υπόλοιπη σεζόν λόγω τραυματισμού, ενώ το συμβόλαιό του τελειώνει το καλοκαίρι του 2009. Για τον επόμενο και τελευταίο χρόνο του έχει λαμβάνειν 21 εκατομμύρια δολάρια, λεφτά που θέλουν να ξεφορτωθούν οι Νικς. Ο λόγος γι’ αυτό είναι μόνο ένας: ο Κόμπι Μπράιαντ.

Το συμβόλαιο του Μπράιαντ λήγει το 2011, αλλά το καλοκαίρι του 2009 ο Κόμπι έχει την οψιόν ανανέωσης και όχι οι Λέικερς. Αν εκείνος θέλει μπορεί να τους αφήσει στα κρύα του λουτρού. Αυτό ελπίζουν στη Νέα Υόρκη και σκέφτονται αν θα κρατήσουν μέχρι τότε τον Μάρμπερι ή αν θα αρχίσουν από φέτος να κάνουν… χώρο για το μισθό του Κόμπι.

Για τον Μάρμπερι έχει εκδηλώσει ενδιαφέρον… κάτω απ’ το τραπέζι η Βοστόνη, η οποία μπορεί να του προσφέρει μόνο το μίνιμουμ των βετεράνων. Αυτό με απλά λόγια σημαίνει ότι ο Μάρμπερι δεν θα γίνει μετεγγραφή, αλλά ότι οι Νικς θα του εξαγοράσουν το συμβόλαιο, πληρώνοντάς του τα περισσότερα (ή όλα) για να φύγει από την ομάδα. Εκτός κι αν βρουν τρόπο να τον δώσουν για κάποιον που θα τους κάνει να ξεχάσουν τον… έρωτα ολόκληρης της πόλης: τον Κόμπι.

by Rasheed.

Πώς ο Μεσίνα... κόμπλαρε τον Γκέρσον!

Η βραδιά της Πέμπτης πρόσφερε ανάμεικτα συναισθήματα σε όλους. Πρώτον, ο Άρης πανηγύρισε, αφού η Μακάμπι πέρασε από το Ζάγκρεμπ και τον έστειλε στην επόμενη φάση της Ευρωλίγκας, όπου πλέον ξέρουμε ότι και φέτος θα έχουμε 3 ελληνικές ομάδες.

Ο Παναθηναϊκός πρέπει πλέον να προσπαθήσει πάρα πολύ για να χάσει την πρώτη θέση του ομίλου, καθώς χρειάζεται 2 ήττες σε 2 αγώνες και μάλιστα στον έναν (Ρεάλ) να χάσει με 8 πόντους διαφορά. Είναι σχεδόν αδύνατο να συμβεί κάτι τέτοιο, ιδίως αν σκεφτεί κάποιος ότι οι «πράσινοι» έχουν 1 ήττα σε 25 αγώνες μέσα σε διάστημα 3 μηνών και τώρα θα πρέπει να κάνουν 2 ήττες σε 3 ματς μέσα σε 1 εβδομάδα.

Στο ΟΑΚΑ η Ροάν ξεκίνησε με τη φόρα που είχε πάρει… στο πρώτο ματς και θέλησε να προσπαθήσει να… ξαναγράψει ιστορία. Βοήθησε λίγο και το 80% στα τρίποντα που είχε ο Παναθηναϊκός στις πρώτες 10 προσπάθειες και οι Γάλλοι… τα (ξανα)είδαν όλα. Μετά ο Παναθηναϊκός χαλάρωσε στην άμυνα, επέτρεψε 78 πόντους, είδε ο Σάλιερς ότι ήταν σχετικά εύστοχος και άρχισε να σουτάρει κατά βούληση και περιορίστηκε… η ξεφτίλα. Οι 24 πόντοι της διαφοράς δεν είναι λίγοι, αλλά δεν είναι και… 40. Όσο για τα άσχημα του αγώνα; Τον Παναθηναϊκό πρέπει να προβληματίσει το γεγονός ότι η Ροάν ήταν διαβασμένη και τον… κλείδωσε, αφού του μείωσε την παραγωγικότητα σε σχέση με το πρώτο ματς κατά 21 πόντους! Καλό ε;

Πάμε και στην… κηδεία της βραδιάς: όσοι είδατε το παιχνίδι στην Πολωνία, καταλαβαίνετε αυτή τη στιγμή τη δυσκολία μου να βρω πώς θα συνεχίσω παρακάτω. Ο Ολυμπιακός ήταν τόσο κακός στην Πολωνία που η μόνη απορία την οποία μπορεί κάποιος να εκφράσει είναι αν… πήγε.

Άμυνα δεν έπαιξε και μη σας γελάνε οι 63 πόντοι που δέχτηκε η Προκόμ, καθώς ο Γκούροβιτς (είδε ότι στο λιμάνι δεν εκτίμησαν το 0/6 σουτ του πρώτου ματς και τις δηλώσεις αγάπης και είπε ν’ αλλάξει τακτική) σκόραρε όποτε ήθελε και ο Βαν Ντεν Σπίγκελ φαινόταν ανίκητος. Απλώς, οι Πολωνοί δεν μπορούσαν να βάλουν περισσότερους πόντους (65 είχαν βάλει στο πρώτο ματς). Ο Ολυμπιακός, όμως, θα έπρεπε να μπορεί.

Στην επίθεση οι «ερυθρόλευκοι» ήταν εκνευριστικά άστοχοι σε λέι απ και τρίποντα και με κακές επιλογές. Σε τελική ανάλυση αφέθηκαν πλήρως να παρασυρθούν στο ρυθμό της Προκόμ και δεν δοκίμασαν να «τρέξουν» το ματς σε κανένα σημείο του. Ο Γκέρσον έχει ευθύνη γι’ αυτό, καθότι θα μπορούσε να δώσει εντολή να κυνηγήσει η ομάδα του τον αιφνιδιασμό. Και 2-3 λάθη να έκανε ο Ολυμπιακός θα έβρισκε ρυθμό και θα έπαιρνε διαφορά. Όμως, ο Ισραηλινός παγιδεύτηκε από τον Πατσέσας και πήγε το ματς στο τσούκου-τσούκου. Και το έχασε.

Αποδείχτηκε περίτρανα ότι δεν πρέπει να το ξαναδοκιμάσει, καθότι ο Ολυμπιακός δεν είναι ομάδα για… «τσούκου-τσούκου ball». Οι απουσίες ήταν πολλές, αλλά είναι αστείο ακόμη και να σκεφτεί κανείς ότι αποτελούν δικαιολογία. Η ήττα προφανώς και δεν σημαίνει τίποτα γιατί και 2^ος να βγει ο Ολυμπιακός και 3^ος και 4^ος, πάλι τις ίδιες νίκες πρέπει να κάνει στους 16, ενώ τις καλές ομάδες θα πρέπει να τις αποκλείσεις κάποια στιγμή αν θες να φτάσεις ως το τέλος. Ο Ολυμπιακός το ξέρει ότι θα έχει στον όμιλό του την 1^η του Β΄ ομίλου και μία ισπανική, άρα μικρή η ζημιά. Όμως, θα πρέπει ο Γκέρσον να δει ότι δεν πρέπει ποτέ ξανά να αφήσει το ματς στη μοίρα του και να δεχτεί τον κλειστό ρυθμό.

Δικαιολογίες ο Ισραηλινός βρήκε, χωρίς να τις υποστηρίξει ιδιαίτερα. Η μία ήταν τα… σκληρά στεφάνια του γηπέδου (ασχολίαστο) και η άλλη το γεγονός ότι ο Βαν Ντεν Σπίγκελ έπαιζε… χαλαρός, μιας και θα φύγει από την Προκόμ (για την ΤΣΣΚΑ).

Εμένα η απορία μου είναι η εξής: δηλαδή ο φόβος του Γκέρσον ήταν ότι ο τεράστιος (σε… αξία) Βέλγος θα ήταν ασταμάτητος αν έπαιζε χαλαρός; Και αν δεν έφευγε από την Προκόμ… τι θα τον έσφιγγε; Όσο για την ΤΣΣΚΑ, δεν μπορώ να βρω λέξεις. Να έχεις όλα τα λεφτά του κόσμου και να αγοράζεις παίκτη για να τον δώσεις στην Προκόμ, ώστε να πάρεις τον Βαν Ντεν Σπίγκελ, είναι καλύτερο κι από σενάριο ταινίας επιστημονικής φαντασίας. Ο αντίλογος λέει ότι ο Βέλγος ξέρει… τα συστήματα. Εδώ γελάνε, γιατί την προηγούμενη φορά που ήταν στη Μόσχα, ούτε τι χρώμα είχε η μπάλα δεν ήξερε. Αλλά μάλλον αυτή η κίνηση του Μεσίνα κόμπλαρε τον Γκέρσον και έχασε από τον Βαν Ντεν Σπίγκελ. Σου λέει… για να τον θέλει σαν τρελός ο άνθρωπος που μου έχει κάνει 14-1 σε 15 ματς, κάτι ξέρει. Και πάρ’ τον κάτω τον Ολυμπιακό.

by Rasheed.