Ένα "αντίο" και μια ανάσα ανακούφισης...

O Άρης αποχαιρέτησε ουσιαστικά το βράδυ της Πέμπτης την Ευρωλίγκα, αφού παρότι έχει ακόμη θεωρητικές ελπίδες, στην πράξη πιο πιθανό είναι να προκριθεί η Τσιμπόνα (που δεν παίζει καν) παρά αυτός.

Οι «κίτρινοι» ήταν για ακόμη ένα αγώνα κατώτεροι των περιστάσεων, με τα γνωστά προβλήματα που τους χαρακτηρίζουν από τη φυγή του Καστλ και μετά. Αυτό δείχνει με εύγλωττο τρόπο την πολύ κακή κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο… Παναθηναϊκός, αφού αν βγάλεις το «τριφύλλι», κανένα άλλο «κορόιδο» δεν έχασε από τον Άρη τον τελευταίο μήνα. Για να επιστρέψω στον Άρη, ας δούμε στα γρήγορα την ακτινογραφία του ματς.

Ο Τέρι απέδειξε για πολλοστή φορά ότι είναι ακατάλληλος (αν είχα 10 ευρώ για κάθε φορά που το γράφω, θα ήμουν ήδη εκατομμυριούχος), ενώ όλοι οι παίκτες του Άρη είχαν προφανώς αποφασίσει να μην παίξουν άμυνα ούτε για ξεκάρφωμα. Ο Ράιτ έχει δολοφονικό σουτ και είναι πιο σταθερός από τον Σκέιλς, αλλά αυτό εξισορροπείται… προς τα κάτω αν βάλουμε στην εξίσωση και τον Ουάσινγκτον. Πλέον έχω φτάσει στο συμπέρασμα ότι ο Ουάσινγκτον είναι σαν κάτι καρτούν, που τα έχουν δεμένα και τα "χτυπάνε" με ντόπα (χωρίς να εννοώ ότι ο παίκτης του Άρη είναι ντοπαρισμένος), μέχρι ξαφνικά να τα αμολήσουν για να σαρώσουν τα πάντα. Έτσι μόνο μπορώ να εξηγήσω γιατί ο Ουάσινγκτον δεν καταφέρνει να… φρενάρει όταν ξεκινάει προσπάθεια.

Ο Μάσεϊ περνάει κάμψη, που είναι απολύτως λογική και αναμενόμενη, αλλά καταδεικνύει το πόσο «γυμνός» είναι ο Άρης φέτος στους ψηλούς, αφού μετά τον Ιερεμία το χάος.

Όσο για τον Τσαλδάρη, όταν το πρόγραμμα του αγώνα γράφει «Ευρωλίγκα» και όχι «Α1», τις περισσότερες φορές ξεχνάει το μπάσκετ που ξέρει, ενώ ο Καλαϊτζής δεν ήξερε ποτέ κάτι για να το ξεχάσει τώρα. Ο Χέρμπερτ είχε την απίστευτη επινόηση 10 δευτερόλεπτα πριν το τέλος της τρίτης περιόδου και με το σκορ στο 48-66 να βάλει τον Παντελιάδη στον αγώνα για πρώτη φορά, για… την άμυνα και στη συνέχεια να τον ξαναβγάλει! Ε, αυτή ήταν και η μοναδική έμπνευση που είχε στο ματς. Τα συμπεράσματα δικά σας.

Στα άλλα παιχνίδια, τελικά η Εφές έκανε τη χάρη στον Παναθηναϊκό να… αποκλειστεί μόνη της. Βέβαια, δεν της φταίει κανείς που 9/10 Αμερικανούς (ή μήπως 4/7;) έχουν κάλο στον εγκέφαλο και δεν μπορούν να καταλάβουν τι τους γίνεται πολιτικά. Οι Τούρκοι έβγαλαν τα μάτια τους μόνοι τους και τώρα στο «τριφύλλι» αρκούν 3 νίκες για να προκριθεί, χωρίς να υπάρχει ο βραχνάς των διαφορών στη μέση. Ο νέος αντίπαλος λέγεται Παρτιζάν (έχει μέσα τους Σιένα και Παναθηναϊκό και έξω την Εφές), αλλά αυτός δεν φοβίζει κανέναν. Βασικό για τους «πρασίνους» είναι να κερδίσουν έστω και με έναν πόντο την ερχόμενη εβδομάδα στο ΟΑΚΑ την πλήρη Εφές. Και λέω πλήρη, γιατί έτσι θα είναι πιθανότατα. Ο γενικός διευθυντής της ομάδας είπε ξεκάθαρα: «Αν οι 4 Αμερικανοί δεν τεθούν στη διάθεση της ομάδας για να παίξουν στο Βελιγράδι, τότε δεν θα ξαναπαίξουν για μας». Η επίσημη είδηση λέει ότι οι 4 θέλησαν τελικά να πάνε στο Βελιγράδι, αλλά δεν βρήκαν… πτήση που να βόλευε. Οπότε όλα μέλι-γάλα.

Η Μακάμπι στο Ισραήλ έδειξε στη Ρεάλ τι σημαίνει έδρα. Χωρίς σφυρίγματα, χωρίς σπρώξιμο. Όχι ότι τη Μακάμπι δεν την σπρώχνουν παραδοσιακά, αλλά στο ματς με τη Ρεάλ έκανε επίδειξη δύναμης. Και η διαφορά των 19 πόντων ίσως ευνοήσει όποιον ισοβαθμήσει με τη Ρεάλ (μιλάω για τριπλή ισοβαθμία). Αυτό το αποτέλεσμα σημαίνει ότι αν ο Ολυμπιακός κερδίσει στο Τελ Αβίβ την ερχόμενη εβδομάδα κυνηγάει ακόμη και την 1^η θέση στον όμιλο. Αν χάσει, όμως…

Στο πιο τρελό ματς των τελευταίων χρόνων, ο Ουίλι Σόλομον «καθάρισε» για τη Φενέρ, σκοράροντας στην εκπνοή του αγώνα για το 81-79 των Τούρκων επί της Λιέτουβος. Ή μήπως όχι;

Οι διαιτητές σφύριξαν τη λήξη, το φύλλο αγώνα ετοιμάστηκε να κλείσει, οι παίκτες πήγαν στα αποδυτήρια να κάνουν ντους και μετά από… 70 λεπτά οι διαιτητές αποφάσισαν να δικαιώσουν τη Λιέτουβος που φώναζε ότι το καλάθι ήταν εκπρόθεσμο. Οι δύο ομάδες επανήλθαν στο γήπεδο, παίχτηκε παράταση και η Φενέρ κέρδισε ξανά με 95-91.

Τώρα γιατί τους πήρε 80 λεπτά να καταλάβουν από το βίντεο ότι το καλάθι ήταν εκπρόθεσμο, κανείς δεν ξέρει. Ο Σόλομον παίρνει την μπάλα με κάτι λιγότερο από 2 δευτερόλεπτα, αλλά εγώ το πάω πιο πίσω, στα 5 δευτερόλεπτα. Σε 80 λεπτά προλάβαιναν να δουν τη φάση περίπου 900 φορές και να τους περισσέψει και κανένα πεντάλεπτο! Έγραψε πάλι ο Ζαβλανός!

Περιττό να πω ότι οι παίκτες είχαν κρυώσει, είχαν πλυθεί, είχαν βάλει πάγο και πόσο επικίνδυνο ήταν αυτό για τη σωματική τους ακεραιότητα. Πρωτοτυπήσαμε και πάλι. Και μιλάω στο πρώτο πληθυντικό γιατί ο Ζαβλανός ήταν ο πρώτος διαιτητής. Τι έψαχνε 80 λεπτά, κανείς δεν ξέρει.

Βέβαια, δεν «έγραψε» μόνο ο Ζαβλανός, σε μεγάλη βραδιά ήταν και το συνδρομητικό κανάλι. Δεν το κατηγορώ που διέκοψε τη μετάδοση, δεν μπορούσε να προβλέψει την έμπνευση του Ζαβλανού. Όμως, απολαύστε τον σπορκάστερ του Παρτιζάν-Εφές: «Η παύση που ακούσατε (!!!) ήταν ο Νίκος Παπαδογιάννης που με ενημέρωνε ότι το παιχνίδι Φενέρ-Λιέτουβος δεν έληξε 81-79, αλλά 79-79. Μετά από 1 ώρα και 10 λεπτά οι διαιτητές αποφάσισαν ότι το καλάθι του Σόλομον ήταν εκπρόθεσμο και οι ομάδες έπαιξαν παράταση. Την παράταση θα έχετε την ευκαιρία να τη δείτε μάλλον από κάποια συχνότητα του Supersport αργότερα τη νύχτα»! Μάθατε πόσο έληξε (γιατί το ματς τότε είχε λήξει); Όχι. Τουλάχιστον, πότε θα δούμε την παράταση; Όχι. Έστω από ποιο κανάλι θα τη δούμε; Όχι. Όμως ξέρουμε ότι θα τη δούμε σίγουρα, ε; Όχι… Άρχοντες!

by Rasheed.

Βραδιά αντιθέσεων...

Ανάμεικτα συναισθήματα προκάλεσε στους Έλληνες φιλάθλους η πρώτη βραδιά της 3^ης αγωνιστικής των «16» της Ευρωλίγκας. Ο Παναθηναϊκός προβλημάτισε για ακόμη μία φορά και ηττήθηκε από τη Σιένα στην Ιταλία, με αποτέλεσμα τώρα να βρίσκεται σε δεινή θέση.

Βέβαια, εκκρεμεί το παιχνίδι της Παρτιζάν με τη… μισή Εφές, το οποίο αν κερδίσουν οι Σέρβοι, θα κάνουν ένα τεράστιο δώρο στο «τριφύλλι». Όμως, αν η Εφές περάσει με μισή ομάδα από το Βελιγράδι, τότε τα πράγματα για τον Παναθηναϊκό μόνο εύκολα δεν θα είναι. Βέβαια, οι «πράσινοι» θα κρατούν την κατάσταση στα χέρια τους, ενώ είναι μαθημένοι και στα δύσκολα. Όμως, θα πρέπει να πάρουν τη Σιένα με 10 πόντους και την Εφές με 11. Βέβαια, οι δύο διαφορές μπορεί να μην τους χρειαστούν, αλλά με Τούρκους και Ιταλούς να παίζουν μεταξύ τους την τελευταία αγωνιστική, που η κατάσταση θα έχει ξεκαθαρίσει, καλό θα είναι ο Παναθηναϊκός να μην εξαρτάται από τις ορέξεις του ενός από τους δύο αντιπάλους του. Γιατί κανείς δεν θα του κάνει χάρη.

Στην Ιταλία είδαμε τον Παναθηναϊκό που βλέπουμε τον τελευταίο καιρό. Τον Παναθηναϊκό που είδαμε στην Τουρκία, στο Αλεξάνδρειο, ακόμη και στο ΟΑΚΑ με την Παρτιζάν (αφήνω απ’ έξω το ματς στο ΣΕΦ, καθώς τα είχαμε πει τότε ότι δεν σήμαινε τίποτα για την κατάσταση των δύο ομάδων). Ο Παναθηναϊκός περνάει περίοδο ντεφορμαρίσματος, μάλλον 3-4 εβδομάδες πιο μετά από τότε που θα έπρεπε. Το πιο ανησυχητικό; Οι «πράσινοι» δείχνουν να μην μπορούν να παίξουν άμυνα. Με τη Σιένα, εκτός από κάποια εξωφρενικά σουτ, τα περισσότερα τρίποντα των Ιταλών ήταν ελεύθερα, με αποτέλεσμα το φοβερό 14/25, ενώ Σάτο, Έζε και Θόρντον σκόραραν με χαρακτηριστική ευκολία μέσα από τη ρακέτα. Αν σε αυτά προσθέσετε την άθλια βραδιά του Σπανούλη, τον μονίμως μέτριο (φέτος) Μπετσίροβιτς, τους κακούς Ντικούδη, Ουίνστον και Χατζηβρέττα, έχετε την εικόνα του ματς. Έμεινε ο Διαμαντίδης με τον Μπατίστ και τον Γιασικεβίτσιους να παλεύουν μόνοι τους, αλλά με τους δύο τελευταίους να μαρκάρουν… με τα μάτια. Ότι η έδρα της Σιένα είναι «κολαστήριο» ήταν γνωστό, όσο για την αξία των Ιταλών, ο BEN γράφει από την αρχή της χρονιάς ότι ομάδα που έχει εθιστεί στις νίκες, χάνοντας ελάχιστα τα τελευταία χρόνια, θα δημιουργήσει σε όλους πρόβλημα. Πλέον, οι Ιταλοί είναι το απόλυτο φαβορί του ομίλου και θα έρθουν στο ΟΑΚΑ με τον «αέρα» της ομάδας που θα ξέρει τι θέλει να πάρει από το ματς για να προκριθεί από την 5^η αγωνιστική.

Ο Παναθηναϊκός πρέπει επειγόντως να συνέλθει και χρόνος δεν υπάρχει, καθώς οι επόμενες δύο εβδομάδες, με Εφές και Σιένα, θα κρίνουν τη χρονιά.

Στο ΣΕΦ, έγινε ένα καταπληκτικό παιχνίδι, το οποίο κράτησε όσους το παρακολούθησαν «κολλημένους» στην καρέκλα τους κυριολεκτικά το τελευταίο δευτερόλεπτό του. Όσο κι αν ακουστεί περίεργο αυτό που θα πω, το ματς το πήρε ο Γιαννάκης, με πολύ πολύ εξυπνότερο κοουτσάρισμα από τον Γκρίγκας. Ο «Δράκος» πήρε την ταυτότητα του Λιθουανού και το λέω αυτό για ένα παιχνίδι που έληξε με διαφορά δύο πόντων, στο τελευταίο σουτ της παράτασης.

Ο Γιαννάκης καθοδήγησε τους παίκτες του με φοβερή μαεστρία και σε κάθε σημείο του ματς διάλεγε τον σωστό τρόπο για να «χτυπήσει». Άλλοτε έδινε το παιχνίδι στα χέρια του Γκριρ, άλλοτε περνούσε την μπάλα στο καλάθι και τον Τζάκσον και άλλοτε επέλεγε να επιτεθεί με τον Γουντς. Και δεν μιλάω από επίθεση σε επίθεση, αλλά οι αλλαγές γίνονταν ανά δίλεπτο ή πεντάλεπτο. Τι κατάφερε έτσι; Οι Αμερικανοί του να παίξουν 38, 31 και 36 λεπτά αντίστοιχα, αλλά να είναι φρέσκοι μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο της παράτασης. Πραγματικά μεγάλη παράσταση από τον «Δράκο» που απάντησε με αυτόν τον τρόπο στις δηλώσεις ανωτερότητας του Γκριγκας.

Τι σημαίνει επί του πρακτέου αυτή η νίκη; Ότι ο Ολυμπιακός είναι ζωντανός. Και ότι θα είναι ζωντανός τουλάχιστον για ακόμη μία εβδομάδα. Βέβαια, πολλά θα εξαρτηθούν από το ματς Μακάμπι-Ρεάλ, με τις απόψεις να διίστανται ως το ποιος συμφέρει τους «ερυθρολεύκους» να κερδίσει. Αν το πάρει η Ρεάλ, τότε οι τρεις άλλοι «βράζουν» στο ίδιο καζάνι. Αν το πάρει η Μακάμπι, τότε ο Ολυμπιακός κυνηγάει και τη Ρεάλ. Σε κάθε περίπτωση, διπλό των Πειραιωτών στο Ισραήλ θα σημαίνει σε μεγάλο ποσοστό πρόκριση, ενώ ήττα, θα αντιστοιχεί κατά 95% με αποκλεισμό.

Όσο για την εικόνα του Ολυμπιακού; Αξίζει να προσέξουμε ότι οι «ερυθρόλευκοι» ήταν καλύτεροι από τη Ζαλγκίρις σε ριμπάουντ, ασίστ, κλεψίματα και λάθη, ενώ έδειξαν ότι βρίσκουν ξανά τα ποσοστά τους στις βολές, τα οποία είχαν χάσει λόγω… της χειμερινής προετοιμασίας. Η τριπλέτα των Αμερικανών δουλεύει μια χαρά και αν σε αυτή προσθέσετε και τον Ματσιγιάουσκας που λογικά θα αγωνιστεί στο Ισραήλ, τότε να οι λόγοι για να είναι αισιόδοξοι οι φίλοι της ομάδας.

Σημείωση πριν κλείσουμε ότι στον Ολυμπιακό της Τετάρτης, ακόμη κι όταν έμενε 11 πόντους πίσω στο σκορ, όλοι είχαν συγκεκριμένο ρόλο και ο Γιαννάκης δεν έδειξε να ανησυχεί, αλλά ακολούθησε το πλάνο του με το μοίρασμα των επιθέσεων που έδειξε από την αρχή ότι θέλει να κάνει. Και δικαιώθηκε.

Όσο για την τελευταία φάση της κανονικής διάρκειας του ματς; Απλώς σεμιναριακού επιπέδου άμυνα, την οποία είχαμε να δούμε από τον Ολυμπιακό πάρα πολλά χρόνια.

by Rasheed.

Bobby Knight: his legacy - Μέρος ΙΙ

Στο δεύτερο μέρος του αφιερώματος, αναφέρουμε μερικές από τις… ιστορικές στιγμές του Νάιτ. Εννοείται ότι η λίστα δεν είναι εξαντλητική και ότι οι απολαυστικές στιγμές είναι πολύ περισσότερες. Αλλά ας πάρουμε μια γεύση:

- Όταν την περίοδο1986-87 εισήχθη στο NCAA η γραμμή των τριών πόντων ο Νάιτ είχε πει: «Υπάρχουν μόνο τρεις παίκτες στην περιφέρεια Big Ten που μπορούν να βάλουν τρίποντο κι εγώ έχω στην ομάδα τους δύο από αυτούς».

- Ο Νάιτ το 1979 συνελήφθη για επίθεση σε αστυνομικό κατά τη διάρκεια των Παναμερικανικών αγώνων στο Πουέρτο Ρίκο. Ο Νάιτ είχε θυμώσει γιατί κάποια ημέρα το γυμναστήριο που έκανε προπόνηση η ομάδα ήταν κλειστό και δεν τους επιτράπηκε η είσοδος. Ο Νάιτ επιτέθηκε στον αστυνομικό και στη συνέχεια καταδικάστηκε ερήμην του. Όμως, οι κατηγορίες αποσύρθηκαν όταν ο Κυβερνήτης της Ιντιάνα αρνήθηκε να συνεργαστεί και να εκδώσει τον Νάιτ στο Πουέρτο Ρίκο!

- Μία από τις πλέον γνωστές στιγμές της καριέρας του Νάιτ, ήρθε το 1985, όταν πέταξε μια καρέκλα στο γήπεδο για να διαμαρτυρηθεί για ένα σφύριγμα του διαιτητή, κατά τη διάρκεια του αγώνα με το Περντιού Μποϊλερμέικερς. Ο Νάιτ αποβλήθηκε για έναν αγώνα και έλαβε επιτήρηση 2 χρόνων από την περιφέρεια Big Ten για το περιστατικό αυτό.

- Ο Νάιτ κατάφερε να εξαγριώσει και… όλες τις γυναίκες και τις γυναικείες οργανώσεις των Η.Π.Α. όταν σε μία συνέντευξή του (το 1988) είχε πει: «Πιστεύω ότι αν ο βιασμός είναι αναπόφευκτος, χαλάρωσε και απόλαυσέ το». Ο Νάιτ αναφερόταν στα σφυρίγματα των διαιτητών κατά τη διάρκεια του προηγούμενου αγώνα, αλλά ο τρόπος που το έθεσε δεν ήταν και ο πλέον… διακριτικός.

- Έχει μείνει στην ιστορία ότι σε αγώνα του 1993 κλότσησε τον γιο του, αν και ο ίδιος υποστηρίζει ότι κλότσησε μια καρέκλα δίπλα στο γιο του.

- Έχει περάσει γενεές δεκατέσσερις έναν εθελοντή του NCAA το 1995, μετά από ήττα 65-60 από το Μιζούρι. Ο εθελοντής είπε στους δημοσιογράφους ότι ο Νάιτ δεν πρόκειται να παρευρεθεί στη συνέντευξη Τύπου, ενώ την ίδια ώρα ο Νάιτ έμπαινε στην αίθουσα καθυστερημένος! Τη συνέχεια μπορείτε να τη φανταστείτε με τον Νάιτ να ωρύεται: «Υπάρχουν μόνο δύο άνθρωποι που μπορούν να σου πουν αν θα έρθω ή όχι. Ο ένας είναι ο υπεύθυνος Τύπου και ο άλλος είμαι εγώ. Ποιος διάολο στο είπε; Θα ήθελα να ξέρω. Έχεις καμία ιδέα ποιος ήταν; Ποιος; Από το Ιντιάνα; Όχι, δεν ήταν από το Ιντιάνα, δεν το άκουσες από κανένα στο Ιντιάνα, έτσι δεν είναι; Όχι. Θα το διαχειριστώ εγώ όπως θέλω τώρα που ήρθα. Το γ***σες τελείως. Τώρα κάτσε ή φύγε. Χ***ηκα τι θα κάνεις. Λοιπόν, όσον αφορά τον αγώνα» (δείτε στο βίντεο 1, το νούμερο 3).

- Τον Φεβρουάριο του 2004, ο Νάιτ διαπληκτίστηκε με τον τότε γραμματέα του Τέξας Τεκ σε ένα σούπερ μάρκετ και το περιστατικό ήταν πρωτοσέλιδα στις εφημερίδες της περιοχής!

- Τον Μάρτιο του 2006 ένας φοιτητής τον αποδοκίμαζε στο Πανεπιστήμιο Μπέιλορ και για να αποφευχθούν τα χειρότερα επενέβη η αστυνομία που συγκράτησε τον Νάιτ από το να επιτεθεί στον νεαρό.

- Τον Νοέμβριο του 2006 βγήκε στη δημοσιότητα ότι χτύπησε τον φοιτητή και παίκτη του Μάικλ Πρινς στο πηγούνι προκειμένου να του πει να τον κοιτάει στα μάτια όταν του μιλάει. Ο Νάιτ δεν σχολίασε το γεγονός, αλλά ο Πρινς, οι γονείς του και το πανεπιστήμιο υποστήριξαν ότι ο Νάιτ δεν χτύπησε τον παίκτη, αλλά του ακούμπησε το πηγούνι λέγοντας (αναφέρει ο ίδιος ο Πρινς): «Ψηλά το κεφάλι και μην ανησυχείς για τα λάθη. Απλώς παίξε… Προσπαθούσε να με διδάξει και επειδή είχα το κεφάλι κατεβασμένο που σήκωσε το πηγούνι. Μου έλεγε να βγω στο γήπεδο και να μην φοβάμαι να κάνω λάθη. Μου έλεγε ότι ήμουν πολύ σκληρός με τον εαυτό μου».

- Τον Οκτώβριο του 2007 ο Τζέιμς Σίμπσον κατηγόρησε τον Νάιτ ότι πυροβόλησε προς την κατεύθυνσή του όταν εκείνος του φώναξε ότι μαζί με έναν φίλο του κυνηγούσαν πολύ κοντά στο σπίτι του. Ο Νάιτ αρνήθηκε την κατηγορία. Ο διαπληκτισμός των δύο αντρών καταγράφηκε με κάμερα τηλεφώνου και στη συνέχεια βγήκε στην τηλεόραση.

- Και πριν κλείσουμε, δύο ακόμη από τις περίφημες ρήσεις του Νάιτ:

«Όλοι μας μαθαίνουμε να γράφουμε στη δεύτερη τάξη. Οι περισσότεροι από εμάς στη συνέχεια κάνουν και κάτι πιο σημαντικό στη ζωή τους».

«Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν τη θέληση να νικήσουν, αλλά λίγοι έχουν τη θέληση να προετοιμαστούν κατάλληλα για τη νίκη».

by Lord of the Stats

Μερικές από τις αξέχαστες στιγμές του Νάιτ σε βίντεο:

1. Top 10 δηλώσεων

2. Συνέντευξη Τύπου παρέα με τον εγγονό του

3. Το περίφημο πέταγμα της καρέκλας

4. Το περίφημο βίντεο με τον πυροβολισμό και τον καυγά

5. Ένας λόγος… εμψύχωσης στους παίκτες του

6. Ο Νάιτ με κρυστάλλινη σφαίρα κάνει προβλέψεις

Bobby Knight: his legacy - Μέρος I

Πριν από λίγες εβδομάδες, μια τεράστια προσωπικότητα του παγκοσμίου μπάσκετ ανακοίνωσε την απόφασή του να αποχωρήσει από την ενεργό δράση. Ο Μπόμπι Νάιτ, γεννημένος το 1940 στο Οχάιο, μετά από 46 χρόνια προπονητικής καριέρας αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να πει αντίο στις 4 Φεβρουαρίου του 2008, σε ηλικία 68 ετών στην προπονητική του καριέρα που ξεκίνησε το 1962 από το Λύκειο Cuyahoga Falls, από τη θέση του βοηθού προπονητή.

Εκεί παρέμεινε για 1 χρόνο (1962-63) για να δουλέψει ως βοηθός προπονητή στο στρατό (U.S. Military Academy) τις χρονιές 1963-65. Στη συνέχεια πήρε τη θέση του πρώτου προπονητή και παρέμεινε στην Ακαδημία μέχρι το 1971. Την περίοδο 1971-2000 ήταν ο προπονητής του κολεγίου της Ιντιάνα (οι γνωστοί σε όλους ως Hoosiers), ενώ από το 2001 μέχρι και το 2008 που ανακοίνωσε την αποχώρησή του προπονούσε το Τέξας Τεκ (Texas Tech).

Για να περάσουμε τους τίτλους του στα γρήγορα, ο Νάιτ κατέκτησε 3 φορές τον τίτλο του πρωταθλητή NCAA (1976, 1981 και 1987) κατέκτησε ένα πρωτάθλημα NIT (National Invitation Tournament, το 1979) και 11 πρωταθλήματα της περιφέρειας Big Ten (1973-1976, 1980, 1981, 1983, 1987, 1989, 1991, 1993), όλα με το κολέγιο της Ιντιάνα.

Με τέτοια καριέρα, λογικό είναι να χρειαστούμε αρκετό χώρο για να καταγράψουμε τις ατομικές του διακρίσεις. Έχει πάρει το βραβείο Νέισμιθ για τον προπονητή της χρονιάς (1987), το βραβείο της Big Ten για τον προπονητής της χρονιάς 6 φορές (1973, 1975, 1976, 1980, 1981,1989), το βραβείο Henry Iba (1975, 1989), το βραβείο Claire Bee για τον προπονητή της χρονιάς (2002), ενώ το 2007 βραβεύτηκε με το βραβείο Νέισμιθ για την εξέχουσα προσφορά του στο μπάσκετ (Naismith Award for Men’s Outstanding Contribution to Basketball).

Επίσης, το 1991 μπήκε στο Hall of Fame, ενώ το 1984 οδήγησε τις Η.Π.Α. του Μάικλ Τζόρνταν στην κατάκτηση του χρυσού Ολυμπιακού μεταλλίου, για να φτάσουμε στην περίφημη ρήση του Τζόρνταν το 1992: «Αν ήταν και φέτος ο Νάιτ, εγώ δεν θα έπαιζε, γιατί δεν αντέχω να τρέχω και πάλι στα βουνά στην προετοιμασία».

Είναι ο προπονητής που κάνει τον Ιωαννίδη να μοιάζει μπροστά του… κοιμήσης στον πάγκο, αφού υπάρχουν ατελείωτα… χαριτωμένα περιστατικά από την καριέρα του. Έχει πετάξει καρέκλα στον αγωνιστικό χώρο, έχει μαλώσει κι έχει ειρωνευτεί… όλους τους δημοσιογράφους με τους οποίους ήρθε σε επαφή, έχει συλληφθεί για επίθεση, αλλά ταυτόχρονα έχει μείνει στην ιστορία ως ένας από τους προπονητές που ποτέ δεν παρέβησαν τους νόμους στην στρατολόγηση παικτών στο κολέγιο, ενώ οι περισσότεροι από τους παίκτες του έχουν αποφοιτήσει.

Τελείωσε την καριέρα του με ρεκόρ 902-371. Είναι, προφανώς, ο πλέον πολυνίκης προπονητής στην ιστορία του NCAA. Έσπασε το ρεκόρ του Ντιν Σμιθ την 1^η Ιανουαρίου 2007, όταν έκανε την 880^η νίκη του. Το φράγμα των 900 το έσπασε στις 16 Ιανουαρίου του 2008.

Στο πρώτο μέρος του αφιερώματος, το σημερινό, θα διατρέξουμε την καριέρα του, σταματώντας σε σημαντικές της στιγμές. Στο δεύτερο θα ακολουθήσει το… αλατοπίπερο με τις συγκρούσεις και τις απολαυστικές ατάκες του.

Η πρώτη νίκη του Μπόμπι Νάιτ, ως πρώτου προπονητή, έγινε όσο ήταν στην Ακαδημία του στρατού, με αντίπαλο την πολυτεχνική Σχολή του Ουόρτσεστερ (Worchester Polytechnic Institue). Στην Ακαδημία είχε ως παίκτη τον Μάικ Κρζιζέφσκι (Hall of Famer, προπονητής του Ντιουκ).

Στο Ιντιάνα ήταν που ο Νάιτ πήρε το πλέον διάσημο προσωνύμιο, «Ο Στρατηγός» (The General), από τον σχολιαστή (πρώην προπονητή) Ντικ Βιτάλι. Οι Hoosiers έφτασαν στο φάιναλ φορ το 1973, όπου έχασαν από το UCLA. Το 1975 ήταν αήττητοι μέχρι να σπάσει το χέρι του ο Σκοτ Μέι και να αποκλειστούν (με 92-90) στον τελικό περιφέρειας από το Κεντάκι, με τον Μέι να παίζει με σπασμένο και δεμένο χέρι.

Ανέφερα το 1975, για να φτάσω στο 1976, που με 32-0 το Ιντιάνα πήρε τον τίτλο κερδίζοντας στον τελικό το Μίτσιγκαν με 86-68 για να πει μετά το ματς ο Νάιτ: «Έπρεπε να είναι δύο οι τίτλοι».

Το 1991 ο Νάιτ επιλέχθηκε στο Hall of Fame, στη δεύτερη χρονιά που μπορούσε να ψηφιστεί. Πάντως, μετά τη μη επιλογή του το 1990 στην πρώτη χρονιά που είχε το δικαίωμα να μπει, ο Νάιτ ζήτησε από την επιτροπή να… βγάλει δια παντός το όνομά του από τους υποψηφίους. Η επιτροπή αρνήθηκε και το 1991 δεν τόλμησε να παρακάμψει για δεύτερο χρόνο τον Νάιτ.

Ο Νάιτ απολύθηκε από το Ιντιάνα στις 10 Σεπτεμβρίου του 2000. Η αντίστροφη μέτρηση είχε ξεκινήσει στις 14 Μαρτίου του 2000, όταν ο Νιλ Ριντ είπε στο CNN ότι ο Νάιτ είχε προσπαθήσει να τον πνίξει το 1997 κατά τη διάρκεια προπόνησης. Ο Νάιτ αρνήθηκε το συμβάν, όμως στις 11 Απριλίου του 2000 το CNN προέβαλε κασέτα από προπόνηση του 1997, που έδειχνε τον Νάιτ να έχει το χέρι του γύρω από το λαιμό του Ριντ. Τότε ήταν που ο Μάιλς Μπραντ (πρόεδρος τότε του Ιντιάνα, πλέον διευθύνων σύμβουλος του NCAA) ανακοίνωσε την περίφημη «πολιτική μηδενικής ανοχής» για τον Νάιτ (zero tolerance policy).

Η συνέχεια ήρθε τον Σεπτέμβρη του 2000, όταν ο πρωτοετής Κεντ Χάρβεϊ φέρεται πως είπα «Επ, Νάιτ, τι τρέχει;» (“Hey, Knight, what’s up?”) για να τον αρπάξει ο Νάιτ από το μπράτσο και να αρχίσει να του τα… χώνει επειδή δεν τον σεβάστηκε. Ο Νάικ και ο Μάικ Ντέιβις (βοηθός προπονητή) είπαν ότι δεν τον άρπαξε από το χέρι, αλλά η εφημερίδα Ιντιανάπολις Σταρ δημοσίευσε φωτογραφίες με τον Χάρβεϊ να έχει σημάδια στο χέρι του.

Αυτό ξεχείλισε το ποτήρι για τον Μπραντ, που ζήτησε από τον Νάιτ να παραιτηθεί. Εκείνος αρνήθηκε, για να απολυθεί αμέσως μετά. Το βράδυ της 10^ης Σεπτεμβρίου χιλιάδες φοιτητών ξεχύθηκαν στους δρόμους του Μπλούμινγκτον για να διαμαρτυρηθούν. Την επομένη, ο Νάιτ αποχαιρέτησε το Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα μιλώντας σε ένα κοινό 6.000 υποστηρικτών του, με τους περισσότερους να υποστηρίζουν ότι ήταν στημένο το περιστατικό με τον Χάρβεϊ και ο Νάιτ έπεσε θύμα του Τύπου, που τον μισούσε.

Μετά το Ιντιάνα, ο Νάιτ προσλήφθηκε από το Τέξας Τεκ, την ομάδα του οποίου βελτίωσε σημαντικά. Το κολέγιο δεν είχε μπει στο τουρνουά του NCAA από το 1996, αλλά το κατάφερε και τις πρώτες 4 χρονιές του Νάιτ, δεν μπόρεσε το 2005-06, για να ξαναπροκριθεί το 2006-07.

Στις 4 Φεβρουαρίου του 2008 ο Νάιτ αποφάσισε να αποχωρήσει από τους πάγκους. Αμέσως, το πανεπιστήμιο ανακοίνωσε την πρόσληψη του γιου του, Πατ Νάιτ, ως πρώτου προπονητή. Ο Νάιτ αποχώρησε στη μέση της χρονιάς, προκειμένου να δώσει στον γιο του τη δυνατότητα να ετοιμάσει την ομάδα καλύτερα για τη χρονιά 2008-09.

by Lord of the Stats

Ο χρησμός του υπερμεγέθους φαλλού

Το τελευταίο οχυρό έπεσε, ο μεγαλύτερος φούρνος γκρεμίστηκε, ο μεγαλύτερος θρύλος της εποχής μας έσβησε, ο βραχνάς όλων των «κίτρινων» έφυγε ξαφνικά. Ο Άρης μετά από 6 χρόνια και 13 αγώνες κέρδισε τον Παναθηναϊκό. Και αποδείχτηκε περίτρανα ότι υπεύθυνος για όλη αυτή την κατάσταση δεν ήταν άλλος από τον Τερέλ Καστλ. Με τον Καστλ στην ομάδα, ο Άρης ποτέ δεν κέρδισε τον Παναθηναϊκό. Έφτασε κοντά, αλλά δεν τα κατάφερε. Με το που έφυγε ο Αμερικανός, το θαύμα έγινε. Οπότε, ο μεγάλος προφήτης και μάντης Γκόρντον Χέρμπερτ δικαιώνεται τώρα πανηγυρικά, καθώς μπορεί να κόστισε στην ομάδα 6 συνεχόμενες ήττες η αλλαγή του Καστλ, αλλά έσβησε την πιο μαύρη σελίδα στη σύγχρονη ιστορία του Άρη.

Μπορεί να το πήραμε στην πλάκα το πράγμα, αλλά δεν είναι λίγο να χάνεις 13 συνεχόμενους αγώνες από κάποια ομάδα, ιδίως αν λέγεσαι Άρης, με το βάρος που έχει αυτό το όνομα. Τελευταία φορά που ο Άρης είχε κερδίσει τον Παναθηναϊκό ήταν στο Αλεξάνδρειο στην 21^η αγωνιστική της χρονιάς 2001-02 με 87-83.

Για να περάσουμε από τα… πανηγυρικά για την απομάκρυνση του Καστλ, που ξόρκισε τον δαίμονα, στα του αγώνα. Ο Άρης έκανε κάτι που δεν συνηθίζει, δηλαδή καλό ξεκίνημα. Θα περάσω τον αγώνα γρήγορα, λέγοντας ότι ο Μάσεϊ μετά από αρκετό καιρό ήταν και πάλι κυρίαρχος μέσα στη ρακέτα, ο Καλαϊτζής έκανε τον αγώνα της ζωής του, ο Ράιτ ήταν πολύ καλός και φερέγγυος όποτε η ομάδα τον χρειαζόταν, μέχρι και ο Ουάσινγκτον έχασε μόλις 2 λέι απ (θετικό… ρεκόρ στην καριέρα του στον Άρη) και τελείωσε το ματς με μόλις 2 λάθη. Για τον Τέρι… ε, μην τα θέλουμε και όλα δικά μας.

Ο Παναθηναϊκός, παρά τον φόβο να μας παρασύρει η επαναφορά του 3^ου δεκαλέπτου, ήταν για ακόμα ένα ματς κακός. Οι «πράσινοι» περνούν το ντεφορμάρισμά τους και ελπίζω να μην έχουν προβλήματα. Έχασαν από την Εφές, κέρδισαν στον πόντο τον ευρωπαϊκό… αδερφό τους, την Παρτιζάν (που δεν τολμάει να κάνει επίθεση στο τέλος –3φορές φέτος– μήπως και πάρει το ματς κατά λάθος), κέρδισαν τον Ολυμπιακό σε ένα ματς που για μένα λόγω συνθηκών (Γιαννάκης) δεν επιδέχεται κριτικής και έχασαν από τον Άρη. Προφανώς, ο Παναθηναϊκός δεν κινδυνεύει στην Α1 και δεν μπορεί να χάσει την 1^η θέση στην κανονική περίοδο, όμως αλλού το πάω. Μπροστά έχει 3 παιχνίδια «κόλαση», που θα κρίνουν τη φετινή του πορεία: Σιένα, Εφές, Σιένα. Μακάρι, αν μη δείξει αυτό το πρόσωπο, γιατί και οι δύο αυτές ομάδες είναι καλύτερες από τον Άρη και δεν γυρνάνε τέτοια παιχνίδια από 18 πόντους. Επίσης, ο Παναθηναϊκός αυτόν τον μήνα (πιο έντονα) δείχνει για πρώτη φορά μετά από χρόνια να μη «βρίσκεται». Σκεφτείτε πόσες φορές στο Αλεξάνδρειο είδατε Σπανούλη, Διαμαντίδη, Γιασικεβίτσιους να παίζουν εντελώς μόνοι τους εκτός συστημάτων και τους δύο ψηλούς να περιφέρονται ασκόπως…

Όσο για την προσπάθεια του Πιτσίλκα να πείσει ότι δεν έχει κάτι κατά του Παναθηναϊκού μετά τα γνωστά, αναμενόμενη, αλλά το αντιαθλητικό στο τέλος ήταν εξωφρενικό και δεν θα έπρεπε να είχε φτάσει στο σημείο να το δώσει.

Και πριν κλείσουμε με το ματς του Αλεξανδρείου, θα εξηγήσω και τον τίτλο. Όσοι παρακολουθήσατε τον αγώνα στην τηλεόραση, θα είδατε την προσπάθεια του Άρη να κρύψει το λογότυπο της Ευρωλίγκας από το παρκέ του Αλεξανδρείου. Ο λόγος είναι ότι η Ευρωλίγκα είναι… φτου κακά, και επειδή όταν παίζουμε για την ΕΟΚ και τον ΕΣΑΚΕ δεν θέλουμε μιάσματα, πρέπει να κρύβουμε τα λογότυπα των κακών. Επειδή οι «κίτρινοι» δεν ήθελαν να πληρώσουν το πρόστιμο, απολύτως λογικά, κάλυψαν το logo της Ευρωλίγκας. Αλλά, κανείς δεν μπορεί να με πείσει ότι έγινε εντελώς τυχαία σε σχήμα φαλλού η κάλυψη (ελλείψει καλύτερης φωτογραφίας, κοιτάξτε την επισήμανση πίσω από τον Διαμαντίδη)! Μοναδικό φαινόμενο στην Ευρώπη και πραγματικά εντελώς γελοίο και ξεκαρδιστικό θέαμα… Εκτός κι αν κάποια... Αφρικανή νεκρομάντης είχε πει χρησμό ότι μόνο με την ύπαρξη υπερμεγέθων φαλλών θα κατάφερνε ο Άρης να κερδίσει τον Παναθηναϊκό! Έτσι εξηγούνται όλα...

Στο άλλο ματς, όλα τα λεφτά ήταν η… επίχρυση μπάλα που χάρισε το Μαρούσι στον Γιαννάκη (τα είχαμε πει εμείς για μεγάλο χάπενινγκ). Στο αγωνιστικό μέρος τα πράγματα πήγαν όπως ήταν αναμενόμενο και ο καθένας πήρε αυτό που ήθελε. Ο Ολυμπιακός τους δύο βαθμούς και την ηρεμία του ενόψει Ζαλγκίρις και το Μαρούσι την αξιόλογη εμφάνιση.

Αυτό που με ξένισε την Κυριακή ήταν η παραίτηση του Κώστα Πιλαφίδη από τον πάγκο της ΑΕΛ. Της ΑΕΛ που έχει κάνει 7 νίκες σε 17 αγώνες φέτος, ενώ πέρσι είχε 8 νίκες σε ολόκληρη τη χρονιά. Αν και οι «βυσσινί» αναφέρουν ότι απλώς σεβάστηκαν την επιθυμία του Πιλαφίδη να φύγει, η αλήθεια είναι ότι είχε αρχίσει να υπάρχει γκρίνια (!) για κάποιες από τις τελευταίες ήττες. Προφανώς, γιατί η διοίκηση της ΑΕΛ πίστευε ότι θα πάει… τρένο μέχρι το τέλος με το φετινό της ρόστερ… Αντί να του στήσουν ανδριάντα του Πιλαφίδη, που έσωσε την ομάδα από τον Γενάρη, έκαναν και τους δύσκολους. Έχουμε τρελαθεί τελείως μου φαίνεται…

by Rasheed.

Ζεστάθηκε το πράγμα...

Περίπου όπως τα περιμέναμε εξελίχθηκε η πρώτη ημέρα της 17^ης αγωνιστικής. Και λέω περίπου γιατί ελάχιστοι περίμεναν ότι η Ολυμπιάδα θα ορθώσει ανάστημα απέναντι στην ΑΕΛ, τώρα που βρίσκεται με το ένα πόδι στην Α2.

Όμως, οι Πατρινοί τα κατάφεραν, ελέγχοντας μάλιστα το ματς από την αρχή του και χωρίς να κινδυνεύσουν ιδιαίτερα στο τέλος του. Αυτή η νίκη, δίνει στην Ολυμπιάδα λίγες ελπίδες για παραμονή, περισσότερες πάντως από τον ΑΓΟΡ πλέον. Αυτό γιατί ο ΑΓΟΡ είναι ουσιαστικά –4 νίκες από τον Κολοσσό και –3 από τον ΠΑΟΚ, έχοντας χάσει με 16 πόντους στον πρώτο γύρο, διαφορά που δύσκολα ανατρέπεται.

Η Ολυμπιάδα έχει κερδίσει τον ΠΑΟΚ με 83-76, ενώ έχει χάσει εκτός έδρας από τον Κολοσσό με 88-77. Ακόμη δεν έχει παίξει με κανέναν από τους δύο για το δεύτερο γύρο, ενώ ΠΑΟΚ και Κολοσσός, έχοντας 6-11, αναμετρόνται την ερχόμενη εβδομάδα, την ώρα που η Ολυμπιάδα παίζει στην Αθήνα με τον Πανελλήνιο και τώρα έχει 3-13. Θεωρητικά, αν τους πάρει και τους δύο (Κολοσσό και ΠΑΟΚ) έχει τα ματς για να μείνει στην κατηγορία και να ρίξει έναν από αυτούς, κυρίως τον ΠΑΟΚ. Θεωρητικά πάντα.

Στη Ρόδο, ο Κολοσσός απέδειξε του λόγου (του Αλεξανδρή) το αληθές, αφού κέρδισε τον ΑΓΟΡ, αλλά την παράσταση έκλεψε η αποβολή του Νικολαΐδη… πριν την έναρξη του αγώνα. Ο Νικολαΐδης λογόφερε με κάποιον από τις εξέδρες που τον είχε περάσει γενεές δεκατέσσερις και οι διαιτητές τον απέβαλαν. Ξεκαθαρίζω ότι δεν συμφωνώ με το γεγονός ότι ο Νικολαΐδης απάντησε στον κάθε κάφρο. Ίσως αποτελεί ένδειξη του γιατί δεν θα έπρεπε να έχει θερμανθεί τόσο το κλίμα για το ματς, αφού οι παίκτες μπήκαν τσιτωμένοι. Όμως, πρώτο μέλημα των διαιτητών θα έπρεπε να είναι να φωνάξουν την αστυνομία να απομακρύνει από το γήπεδο αυτόν (ή αυτούς) που νόμιζαν και πάλι ότι το μπάσκετ είναι το τσιφλίκι του κάφρου. Και να δείξουν επιείκεια προς τον παίκτη πριν από ένα τέτοιο ματς.

Στη Λάρισα, η τάξη αποκαταστάθηκε με την Ολύμπια να πετυχαίνει αυτό που θα έπρεπε να έχει πετύχει από τον πρώτο γύρο στην Πυλαία: δηλαδή τη νίκη επί του ΠΑΟΚ. Οι «πορτοκαλί» ήταν καλύτεροι, ενώ φαίνεται να έχουν βρει στο πρόσωπο του Κινγκ τον παίκτη που απαιτούσε ο καλοκαιρινός σχεδιασμός και με τις συνεχείς ατυχίες (Τόμας, Γκριρ) δεν μπόρεσαν ως τώρα να έχουν. Η Ολύμπια κυνηγάει οκτάδα και μπορεί να φτάσει ως εκεί.

Το Αιγάλεω έχει βαλθεί να τους τρελάνει όλους, αφού με ένα μεγάλο ξέσπασμα στην τελευταία περίοδο κέρδισε και τον Πανελλήνιο, ο οποίος πλέον έχει αρχίσει να υποχωρεί σημαντικά στη βαθμολογία. Το Σίτι είναι τέταρτο και θέλει να παραμείνει εκεί μέχρι το τέλος. Όσους έχει αυτή τη στιγμή από κάτω του, έχει αποδείξει ότι μπορεί να τους κερδίσει, οπότε γιατί να μην ελπίζει και σε έξοδο στην Ευρώπη και, δη, στο ULEB Cup;

Η συζήτηση για τη θέση του Αιγάλεω μας φέρνει στο τελευταίο ματς της ημέρας, αυτό ανάμεσα στην ΑΕΚ και τον Πανιώνιο. Η ήττα των «κυανέρυθρων» ήταν που έφερε το Σίτι 4^ο, αλλά δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε στη νίκη της ΑΕΚ. Η Ένωση έχει 9-8 πλέον, όσο και ο 6^ος Πανελλήνιος και πείθει πολύ περισσότερο από τους «Ολυμπιονίκες». Η τετράδα απέχει μόλις 1 νίκη αυτή τη στιγμή, και η ΑΕΚ έχει το ρόστερ για να φτάσει ως εκεί. Μέχρι στιγμής δεν κάνει σωστή διαχείριση του δυναμικού της, αλλά δεν της έχει στοιχίσει, καθώς έχει αρχίσει να βγαίνει στο παρκέ η ποιότητα του ρόστερ της. Ίδωμεν…

by Rasheed.

Pick up your weapons and fight!

Είχαμε αποφασίσει να ασχοληθούμε με κάτι πιο… ιστορικό απόψε (Νάιτ), αλλά επειδή τέτοιες δηλώσεις (θα δείτε τι εννοώ) σπάνια βλέπει κανείς να γίνονται, αλλάζουμε το πρόγραμμα και θα μιλήσουμε λίγο για την πιο «καυτή» αγωνιστική της Α1, τουλάχιστον ως τώρα.

- Ο ΑΓΟΡ έχει 3-13 στο πρωτάθλημα και το Σάββατο αγωνίζεται στη Ρόδο με αντίπαλο τον Κολοσσό, που έχει 5-11 και τον είχε κερδίσει με 85-86 στο ματς του πρώτου γύρου. Οι δύο ομάδες βρίσκονται στην 13^η και 12^η θέση αντίστοιχα, γεγονός που δείχνει ότι αν ο Κολοσσός κερδίσει, μάλλον ο ΑΓΟΡ θα αποχαιρετήσει την Α1, καθώς θα πρέπει σε 9 αγωνιστικές να κάνει 4 νίκες περισσότερες από τον Κολοσσό για να σωθεί.

Οι παίκτες του ΑΓΟΡ έχουν καλή ψυχολογία και αυτό φάνηκε στις δηλώσεις του όλη την εβδομάδα. Ας δούμε κάποιες από αυτές. Σωτήρης Νικολαΐδης: «Είτε παίζεις στην έδρα σου, είτε εκτός έδρας, το μπάσκετ είναι το ίδιο. Έχουμε πολλούς έμπειρους παίκτες και θεωρώ ότι ξέρουν να μένουν ανεπηρέαστοι από τέτοιες έδρες. Η ομάδα άλλωστε έχει μάθει στα δύσκολα όλα αυτά τα χρόνια, αφού οι επιτυχίες της δεν ήρθαν σε δρόμους στρωμένους με ροδοπέταλα. Πιστεύω να πάνε όλα καλά, να έρθει το καλό αποτέλεσμα και να ατενίσουμε το μέλλον με λιγότερο άγχος και περισσότερη αισιοδοξία». Ίαν Βουγιούκας: «Είναι πολύ σημαντικό για εμάς το παιχνίδι του Σαββάτου, αλλά θεωρώ ότι μαζί με το δέσιμο της ομάδας, έχουμε πλέον και την ψυχολογία με το μέρος μας. Η νίκη επί της Ολύμπιας μας έδειξε ότι μπορούμε να καταφέρουμε πολλά περισσότερα, αν παίξουμε με πάθος. Αυτό σκοπεύουμε να κάνουμε και στη Ρόδο. Πρέπει λοιπόν να πάρουμε τη νίκη για να τον πλησιάσουμε ακόμα περισσότερο και να ελπίζουμε μετά και σε άλλο». Γιώργος Κούμουλος: «Δε νιώθουμε φόβο ούτε πανικό, καθώς τα δύσκολα παιχνίδια είναι μέσα στο αίμα μας. Δεν είμαστε μια ομάδα που έχει μάθει στα εύκολα. Είμαστε πάντοτε αποφασισμένοι να μπαίνουμε στο γήπεδο και να παλεύουμε μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο».

Αυτά εν ολίγοις από μία ομάδα που έχει κάνει 3 νίκες σε 16 αγώνες (είναι η μοναδική που δεν έχει κερδίσει εκτός έδρας στο πρωτάθλημα) και είναι το 2^ο (μετά την Ολυμπιάδα) φαβορί για τον υποβιβασμό. Δεν έχω πρόβλημα με τις δηλώσεις, άλλωστε αν δεν πιστεύεις ότι μπορείς να κερδίσεις, καλύτερα να μην παίξεις.

Αυτό που με έκανε να ξεκινήσω έτσι σήμερα, είναι η απάντηση του Βαγγέλη Αλεξανδρή, ο οποίος… τα πήρε πολύ άσχημα. Απολαύστε και κρατήστε τη στιγμή, καθώς είναι σπάνια: «Δεν κάναμε όλη αυτή την προσπάθεια για να χαριστούμε στους αντιπάλους μας. Διαβάζουμε τις δηλώσεις των παικτών του AΓOP και πραγματικά απορούμε γιατί πιστεύουν ότι είμαστε ομάδα του χεριού τους. Εμείς σεβόμαστε κάθε αντίπαλο και απαιτούμε επίσης τον ίδιο σεβασμό από όλους».

Δεν είναι κάθε μέρα που ένας προπονητής λέει ευθέως αυτό που σκέφτεται, ιδίως αν είναι μομφή προς τον αντίπαλο και ένδειξη αίσθησης ανωτερότητας. Σε τέτοιο κλίμα, λοιπόν, οι δύο ομάδες δίνουν το Σάββατο τον πιο κρίσιμο αγώνα της χρονιάς.

Όμως, η 17 αγωνιστική είναι μακράν η πιο σημαντική ως τώρα. Αυτό γιατί:

- Ο Άρης υποδέχεται τον Παναθηναϊκό και αν χάσει, τότε η καρέκλα του Χέρμπερτ θα τρίζει σαν πόρτα σε στοιχειωμένο σπίτι, ενώ ο Πανιώνιος αυτομάτως θα γίνει το πρώτο φαβορί για την 3^η θέση.

- Ο Πανιώνιος παίζει στο ΟΑΚΑ με την ΑΕΚ. Με νίκη βηματίζει προς την 3^η θέση, με ήττα κλωτσάει μια καλή ευκαιρία. Η ΑΕΚ με νίκη πλησιάζει στην 5^η θέση, ενώ με ήττα θα παλεύει μέχρι το τέλος για την οκτάδα.

- Το Αιγάλεω περιμένει τον Πανελλήνιο στον πιο… σουρεάλ αγώνα της χρονιάς, στον οποίο παίζεται η 5^η και ίσως η 4^η θέση. Αν το Σίτι κερδίσει, τότε θα έχει 2 νίκες πλεονέκτημα από τους «Ολυμπιονίκες» στη μάχη για την 5^η θέση. Και το ακόμα καλύτερο; Αν το Αιγάλεω κερδίσει τον Πανελλήνιο και ο Πανιώνιος χάσει από την ΑΕΚ, το Σίτι περνάει 4^ο με πλεονέκτημα σε κάθε ισοβαθμία με Πανιώνιο και Πανελλήνιο.

- Η Ολυμπιάδα παίζει το τελευταίο της χαρτί με την ΑΕΛ. Αν χάσει πέφτει, ενώ μπορεί να φτάσουμε και άσχημες εξελίξεις με την ομάδα να διαλύεται (υπό την έννοια ότι θα «φύγουν» τους ξένους).

- Ολύμπια και ΠΑΟΚ αγωνίζονται μετά τον πόλεμο ανακοινώσεων και δηλώσεων του πρώτου γύρου, για τον οποίο υπεύθυνος είναι ο Οικονομίδης που έβριζε τον Μπαρτζώκα, ως… κάφρος του ΠΑΟΚ και όχι ως πρόεδρος του ΕΣΑΚΕ. Εκτός από την ανάγκη για απαντήσεις εκατέρωθεν, οι δύο ομάδες έχουν 6-10 και όποια χάσει απομακρύνεται από την οκτάδα.

- Στο Μαρούσι μπορεί να μην έχουμε… δράματα, αλλά θα έχουμε… 1.000.000 βραβεύσεις. Σεϊμπούτις και Μπλάκνεϊ θα πάρουν τις ανθοδέσμες τους (όπως συνηθίζει το Μαρούσι για κάθε παίκτη που έχει φορέσει τη φανέλα του), ενώ το… χάπενινγκ θα γίνει με την επιστροφή του Παναγιώτη Γιαννάκη, μεγάλου σωτήρα της ομάδας. Πληροφορίες που αναφέρουν ότι ο Βωβός θα χορέψει χορό της κοιλιάς προς τιμήν του Δράκου, αφαιρώντας και τα 7 πέπλα, ελέγχονται ως ανακριβείς.

by Rasheed.

Με μικρά βήματα…

Δύσκολο ματς είχε σήμερα ο Ολυμπιακός και παρά το ότι πάλεψε, δεν κατάφερε το θετικό αποτέλεσμα στη Μαδρίτη. Ας δούμε τα σημεία που μένουν από τον σημερινό αγώνα:

1. Ο Ολυμπιακός καθυστέρησε… να μπει στον αγώνα και με το κακό του ξεκίνημα υποχρεώθηκε να «κυνηγάει» στον υπόλοιπο αγώνα για να μειώσει τη διαφορά. Αυτό είναι και διπλά κουραστικό, αλλά και ψυχοφθόρο για τους παίκτες.

2. Όποτε οι «ερυθρόλευκοι» πλησίασαν στο σκορ, με αποκορύφωμα το 72-67 περίπου 3,5 λεπτά πριν τη λήξη, οι «γκρίζοι» έδειχναν ότι δεν ήταν διατεθειμένοι να τον αφήσουν να ελπίζει. Ο Τζάκσον έφαγε πολύ ξύλο, στον Γουντς σφυρίχτηκε ένα αδικαιολόγητο αντιαθλητικό φάουλ προς το τέλος, ενώ και αρκετά «ύπουλα» σφυρίγματα ακούστηκαν. Δεν ήταν η πρώτη φορά που το είδαμε αυτό φέτος στη Μαδρίτη. Αντίθετα, το είδαμε σε όλες τις επισκέψεις μεγάλων ομάδων στην έδρα της Ρεάλ: και με τον Παναθηναϊκό και με την Μπαρτσελόνα. Πώς είπατε; Το final-4 είναι στη Μαδρίτη;

3. Αυτά που λέμε τόσες μέρες για την… επιστροφή του Ολυμπιακού στο Σεπτέμβρη, φάνηκαν και σήμερα. Πλέον, έγινε γνωστό ότι οι παίκτες είναι πίσω και σε φυσική κατάσταση και αυτό φάνηκε και στις «ανάσες» μέσα στο παιχνίδι, αλλά και στις χαμένες βολές (δείγμα ότι οι αθλητές είναι «πιασμένοι») των κατεξοχήν πιο εύστοχων παικτών (ο Τζάκσον έχασε 3 και ο Γκριρ 2, πράγμα σπάνιο για αυτούς).

4. Ο Γκριρ πλέον ξοδεύει πολύ μεγάλη ενέργεια στην άμυνα, προσπαθεί πάρα πολύ να ολοκληρώσει το παιχνίδι του και στις δύο άκρες του γηπέδου, αλλά αυτό του κοστίζει σε ενέργεια στο άλλο μισό, και σήμερα τον είδαμε να μην μπορεί να τελειώσει φάσεις που είναι σχετικά εύκολες για την κλάση του.

5. Το τέλος του αγώνα αυτή τη φορά βρίσκει λίγο πιο αισιόδοξα τα πράγματα στην ομάδα του Πειραιά. Ο Ολυμπιακός πάλεψε και μοιάζει να βρίσκει σιγά σιγά ρυθμό. Ο Γουντς σήμερα δεν ήταν κακός, δεδομένου του… παραδόξου των προπονήσεών του, ενώ λογικά θα μπουν σταδιακά στο rotation και ο Τσακαλίδης με τον Σεϊμπούτις, παίκτες που έχουν να προσφέρουν.

6. Οι απώλειες παικτών παραμένουν σημαντικές. Δε τις αναφέρουμε για δικαιολογία για τις ήττες, αλλά φανταζόμαστε ότι σήμερα οι «ερυθρόλευκοι» θα ήταν πιο δυνατοί με Παπαμακάριο-Βασιλειάδη-Μπουρούση, ενώ λείπει πάντα ο Ματσιγιάουσκας (δεν συζητάμε καν για τον Σχορτσιανίτη). Και αυτά είναι δείγματα αισιοδοξίας. Από την άλλη, προβληματίζει λίγο ο Πρίντεζης, που μετά την αλλαγή προπονητή μοιάζει να έχει χάσει το ρυθμό του.

Από την άλλη, η Ρεάλ έχει ένα καλό σύνολο που μπορεί να δυναμώσει περισσότερο αν εκμεταλλευτεί τον μόνο κλασικό της σέντερ, τον Παπαδόπουλο. Το momentum και οι… εξωτερικοί παράγοντες τη στηρίζουν, μένει να τα εκμεταλλευτεί για να φτάσει στο final-4.

Στα άλλα ματς, η Ζαλγκίρις παίζοντας… λιθουανικά (αν μας βγει το παιχνίδι, τους ισοπεδώνουμε), και αφού ξεπέρασε την αρχική διστακτικότητα, πέτυχε νίκη με μεγάλη έκταση διαφοράς με τη Μακάμπι, μπλέκοντας λίγο τα πράγματα στον όμιλο. Σε κάθε περίπτωση, ο Ολυμπιακός «βλέπει» μόνο νίκη την άλλη αγωνιστική (στο ΣΕΦ).

Τέλος, η Ρόμα, που δείχνει με κάθε αφορμή ότι θα είναι αξιόμαχη, κέρδισε τη Μάλαγα, η οποία θα πρέπει πλέον να ρολάρει ξεκινώντας, χωρίς δεύτερη κουβέντα, από το εντός με την ΤΣΣΚΑ. Παρεμπιπτόντως, ο «δικός» μας, Ιμπραήμ Τζάαμπερ, πείθει ότι έχει μπει πολύ δυνατά στον «κόσμο» της Ευρωλίγκας...

"Good night, and good luck"

by BEN

Παρολίγον έμφραγμα...

Ο Παναθηναϊκός και ο Άρης προσπάθησαν σκληρά να αποκλειστούν από τη 2^η αγωνιστική της Ευρωλίγκας, αλλά στο τέλος μόνο ο ένας από τους δύο… το κατάφερε.

Οι «πράσινοι» έπαιξαν με τη φωτιά στο ΟΑΚΑ και οφείλουν τη νίκη τους περισσότερο στην παροιμιώδη ανικανότητα των Σέρβων στα τελευταία λεπτά, παρά στη δική τους απόδοση. Μία αμφισβητούμενη τάπα του Μπατίστ (η μπάλα μύριζε κάθοδο, μιας και ο Τέπιτς δεν της έδωσε καμπύλη), η οποία σωστά δεν σφυρίχτηκε παράνομη και μία ηλίθια επίθεση των Σέρβων έδωσαν τη νίκη στον Παναθηναϊκό, που, αίφνης, έμεινε ζωντανός στο κυνήγι της 1^ης θέσης του ομίλου. Και προσοχή σε αυτό που λέω: 1^ης θέσης και όχι πρόκρισης. Γιατί η νίκη της Σιένα επί της Εφές, ανεβάζει τις πιθανότητες του Παναθηναϊκού για πρωτιά, αλλά τις μειώνει για πρόκριση, αν τα πράγματα πάνε στραβά. Εξηγούμαι:

Αν η Εφές είχε κερδίσει τους Ιταλούς, ο Παναθηναϊκός θα έπρεπε να πάρει τα 3 τελευταία παιχνίδια του (Εφές, Σιένα, @Παρτιζάν) για να περάσει, ακόμη κι αν έχανε στην Ιταλία. Θα χρειαζόταν μόνο τη διαφορά από τη Σιένα. Όμως, τώρα, με νίκη στην Ιταλία, βάζει πλώρη για την πρώτη θέση στον όμιλο (με 4/4 είναι σίγουρα πρώτος), αλλά με ήττα μπλέκει. Μετά θα θέλει 3/3 και τη διαφορά από την Εφές. Θα μου πείτε, τι να πάρει τη διαφορά από τη Σιένα, τι να την πάρει από την Εφές. Όμως, ξεκινάμε τη συζήτηση με δεδομένο ότι έχει χάσει με 10 πόντους στην Κωνσταντινούπολη. Και διψήφιες διαφορές σε τέτοια ματς είναι πολύ δύσκολο να γυρίσουν.

Τέλος πάντων, η κατάσταση δεν αλλάζει, αφού ο Παναθηναϊκός θα παίξει το πιο κρίσιμο μέχρι τώρα ματς της χρονιάς στην Ιταλία (όλα αυτά ισχύουν αν η Παρτιζάν τερματίσει με 0-6). Την άλλη Τετάρτη το βράδυ, θα μπορούμε να μιλάμε με μεγαλύτερη σιγουριά για το τι κυνηγάει το «τριφύλλι». Το οποίο, πάντως, δεν είναι σε καλή κατάσταση και το έδειξε και με την Παρτιζάν.

Η πολύ καλή απόδοση του Σπανούλη (και δυο-τρεις… βουτιές), τα ριμπάουντ του Μπατίστ και το γεγονός ότι η Παρτιζάν, προφανώς, είναι η χειρότερη ομάδα στην Ευρώπη όταν κυνηγάει αποτέλεσμα κι έχει την μπάλα στα χέρια της στο τελευταίο λεπτό (θυμηθείτε τι είχε γίνει στο 67-66 της πρώτης φάσης, αλλά και στο 90-94 του Βελιγραδίου) έδωσαν στον Παναθηναϊκό, την πολύ χρήσιμη αυτή νίκη.

Πριν αλλάξουμε ματς και… ύφος, δεν γίνεται να μην σχολιάσω τα καραγκιοζιλίκια του Θανάση Γιαννακόπουλου (αντίθετα, δεν έχει επιτεθεί σε κανέναν από τους υπευθύνους του ΟΑΚΑ, που έχουν αφήσει την ομάδα έκθετη στο κρύο εδώ και 3 εβδομάδες), ο οποίος στο ημίχρονο έκανε ένα ακόμη από τα περίφημα «ντου» του στον αγωνιστικό χώρο, βρίζοντας επιτιθέμενος τους διαιτητές. Αν είναι δυνατόν πια. Έλεος με αυτή την κατάσταση, για την οποία κανείς δεν τολμάει να κάνει κάτι. Έχει ξεπεράσει τα όρια της γραφικότητας κι έχει καταντήσει υποτιμητική για το μπάσκετ μας, αλλά και τον Παναθηναϊκό.

Για τον Άρη, θα πω πάλι την αγαπημένη μου φράση… εγώ τα έλεγα. Ο Ουάσινγκτον δεν είναι πλέι μέικερ και όσο ο Άρης θα στηρίζεται σε αυτόν τον παίκτη, δεν πάει πουθενά. Πλέον, έχει φτάσει στο σημείο η ομάδα να λειτουργεί οργανωτικά μόνο με τον Καλαϊτζή και ο Χέρμπερτ προφανώς αναγνωρίζει το ηλίθιο λάθος του να διώξει τον Καστλ, αφού δεν εμπιστεύεται στον Ουάσινγκτον να οργανώσει, όχι την επίθεση του Άρη αλλά ούτε, τα εσώρουχα στη βαλίτσα του.

Ο δε Μάσεϊ έχει πάθει ψυχολογικό σύνδρομο-Παπανικολάου και όποτε πηγαίνει στη γραμμή των βολών κάνει το σταυρό του, κλείνει τα μάτια του και όπου πάει η μπάλα. Και το σερί συνεχίζεται… 5/13 με Λιέτουβος, 2/4 με ΑΕΚ, 1/6 με Φενέρ. Όσο για τον Τέρι, πλέον αναδεικνύεται στη χειρότερη επιλογή ξένου παίκτη ανατολικά της Μεγάλης Βρετανίας από την εποχή που η Δάφνη είχε φέρει τον Γιούσι Κουμπουλάινεν το 2001-02 (δεν τον θυμάστε; Λογικό, αφού είχε καταφέρει να παίξει συνολικά 3 λεπτά σε διάστημα 2 αγώνων πριν αποχαιρετήσει). Βέβαια, στη Δάφνη πήρε 80 αγωνιστικά λεπτά να καταλάβει το λάθος της. Ο Άρης έχει αυτή τη στιγμή 1.120 και συνεχίζει ακάθεκτος…

Όσο για τον Χέμπερτ… ρε φίλε, αφού δεν τραβάει, γιατί δεν το αφήνουμε το πράγμα; Πρέπει να το κουράζουμε κι άλλο; Σκοτώνεται η ομάδα σου να επιστρέψει από το –24 (για το οποίο δεν της φταίει κανείς άλλος, παρά μόνο το κακό της μπάσκετ) και στο –9 έχεις την φαεινή έμπνευση να φας τεχνική ποινή. Μιλάμε για τρελή βοήθεια στους παίκτες. Άσε που για να φτάσει ο Άρης στο –9 χρειάστηκε να βγάλει τους Τέρι, Ουάσινγκτον έξω, καθώς με τους Αμερικανούς μέσα η ομάδα ήταν δυο κλάσεις… χειρότερη!

Ήδη, ο Άρης μετράει 6 συνεχόμενες ήττες (Εφές, Ολυμπιακός, Ολυμπιακός, Φενέρ, ΑΕΚ, Λιέτουβος) και πάει με ρυθμό να φτάσει τις 8 (έχει μπροστά Παναθηναϊκό, Ταού) ή ακόμη και τις 10 (@Πανιώνιο, @Φενέρ). Θυμάστε από πότε είχε ο Άρης να κάνει 8 (ή 10) συνεχόμενες ήττες; Ε, περιμένετε 2 εβδομάδες και μετά θα… θυμάστε («από τον Φλεβάρη του 2008. Θυμάμαι μας έπρηζε ο Rasheed στο Age of Basketball»). Εγώ το ξαναλέω… ο Ματσόν είναι ελεύθερος. Όσο είναι καιρός όμως, γιατί αν χάσεις από Παναθηναϊκό και Πανιώνιο είσαι 4^ος στην Α1, δύο νίκες από κάτω.

by Rasheed.

Now, noone is Kidd-ing!

Δύο ημέρες πριν τη λήξη της μετεγγραφικής περιόδου και ο πυρετός του τίτλου στο NBA έφτασε στο ανώτατο σημείο του. Οι Ντάλας Μάβερικς έγιναν η τελευταία (μέχρι στιγμής) ομάδα που θέλει να αλλάξει τη μοίρα της και αλλάζει πρόσωπο με την απόκτηση ενός παικταρά.

Την αρχή έκαναν οι Λος Αντζελες Λέικερς με τον Παού Γκασόλ, συνέχισαν οι Φίνιξ Σανς με τον Σακίλ Ο’ Νιλ, ύστερα οι Ατλάντ Χοκς με τον Μάικ Μπίμπι, για να φτάσουμε στους Μάβερικς και τον Τζέισον Κιντ. Μέχρι την Πέμπτη υπάρχουν 2 ημέρες και οι Νάγκετς προσπαθούν να γίνουν η 5^η ομάδας της… τρελαμένης παρέας, ενώ κινήσεις (αργές) κάνουν και οι Μπουλς.

Το Ντάλας ανήκει στην κατηγορία του Φίνιξ. Είδε ότι με το ρόστερ που είχε δεν… την πάλευε στα πλέι οφ, πείστηκε ότι πρέπει να έχει 2 παικταράδες, καθώς ένας (Ντιρκ) δεν φτάνει και αποφάσισε να κάνει το μεγάλο βήμα. Αυτό δεν ήταν άλλο από το να επαναφέρει τον Τζέισον Κιντ μετά από 11 χρόνια στην ομάδα. Όμως, το Ντάλας ακολούθησε άλλο δρόμο από εκείνον του Φίνιξ και των Λέικερς. Δεν πήρε ψηλό, αλλά πλέι μέικερ. Κι αυτό έχει τουλάχιστον ενδιαφέρον.

Πλέον, οι Μάβερικς είναι πλήρεις στις πρώτες 4 θέσεις, μόνο που ο Γερμανός, αν θέλει τίτλο, θα πρέπει να παίζει… σε δύο θέσεις. Γιατί; Μα γιατί στο ρόστερ τους έχουν έναν ψηλό (Έρικ Νταμπίερ), ο οποίος κάθε άλλο παρά συνεπής και αξιόπιστος είναι. Με τον Νταμπίερ, ήδη ο Ντιρκ αναγκάζεται να βγάζει 20-30 λεπτά σε κάθε αγώνα στη θέση «5», ενώ αν κάνει καμιά πλάκα ο Νταμπίερ και τραυματιστεί, ο Γερμανός θα πρέπει να παίζει… 48 λεπτά πεντάρι!

Βέβαια, το Ντάλας πήρε από τους Νετς και τον Μαλίκ Άλεν, που είναι τεσσαροπεντάρι (ας πούμε), αλλά δεν νομίζω ότι μπορεί κανείς να τον θεωρήσει λύση. Για να καταλάβετε το μέγεθος της λειψανδρίας στο Ντάλας, μετά τον Νοβίτσκι, τον Νταμπίερ και τον Άλεν, ο επόμενος πιο ψηλός παίκτης των Μάβερικς είναι το… Ντιβέιν Τζορτζ! Μπορεί, βέβαια, το Ντάλας να κινηθεί για κάποιον φρι έιτζεντ μέχρι την Πέμπτη, αλλά είναι δύσκολο.

Το θέμα, όμως, είναι ότι επιτέλους ο Γερμανός έχει δίπλα του έναν ακόμη πρωτοκλασάτο παίκτη. Επίσης, Κιντ, Τέρι, Χάουαρντ, Στακχάουζ και Νοβίτσκι φτιάχνουν μια πολύ δυνατή ομάδα, τουλάχιστον μια κλάση ανώτερη από αυτή που το Ντάλας είχε ως τώρα. Και ο αντίλογος στους διαφωνούντες με τη μετεγγραφή λέει ότι με το παλιό ρόστερ το Ντάλας είχε δείξει ότι… δεν μπορούσε.

Όμως, το ενδιαφέρον της μετεγγραφής έγκειται στο ότι το Ντάλας δεν επέλεξε το δρόμο των άλλων. Πήρε πλέι μέικερ και όχι σέντερ, που σημαίνει ότι δεν μπορεί να κοντράρει τις ομάδες της Δύσης στους ψηλούς (Χιούστον-Γιάο, Σπερς-Ντάνκαν, Σανς-Σακίλ, Λέικερς-Γκασόλ), αλλά θα ρίξει αλλού το βάρος του παιχνιδιού του. Όμως, πάντα υπάρχει ο φόβος ο Ντιρκ να αναλωθεί σε ανούσιες αποστολές άμυνας απέναντι στους καλύτερους σέντερ του πρωταθλήματος και το Ντάλας να πάει άπατο.

Πάντως, δεν μπορείτε να πείτε, οι Μάβερικς και ο Κιούμπαν κατάφεραν να το κάνουν ακόμη πιο ενδιαφέρον το πρωτάθλημα στα μισά του. Ο πρόεδρος του Ντάλας, τελικά, αν έπρεπε να διαλέξει ανάμεσα στην οικογένειά του ή τον Νοβίτσκι, θα διάλεγε χωρίς σκέψη τον τελευταίο. Το απέδειξε και όταν ο Έιβερι Τζόνσον, προπονητής του Ντάλας, του ζήτησε να δώσει τον Ντιρκ ανταλλαγή και να πάρει άλλο παίκτη. Ο Κιούμπαν αρνήθηκε τόσο γρήγορα το αίτημα αυτό, που ο Τζόνσον δεν θυμάται καν αν το…έθεσε. Βέβαια, ο Τζόνσον, ως κλασικό πνεύμα αντιλογίας, του είπε ότι δεν θέλει και τον Κιντ, αλλά ο Κιούμπαν ως πρόεδρος που σέβεται τον εαυτό του, τον έγραψε εκεί που κάθε πρόεδρος γράφει τον προπονητή του.

Ο Κιούμπαν ονειρεύτηκε έναν παίκτη να δίνει την μπάλα στον Ντιρκ, πιθανότατα επειδή λυπήθηκε με το τι περνάει ο Γερμανός κάθε καλοκαίρι στην εθνική της χώρας του από Χάμαν, Ντεμιρέλ και Ρόλερ, αλλά και κάθε χειμώνα από Χάρις και Τέρι. Πια, ο Νοβίτσκι δεν έχει απλώς έναν πλέι μέικερ να του δίνει την μπάλα, αλλά έχει τον καλύτερο Αμερικανό πλέι μέικερ να το κάνει. Και καλείται να αποδείξει ένα άλλο πράγμα: ότι μπορεί να πάρει τίτλο χωρίς πρωτοκλασάτο πεντάρι στην ομάδα. Ξέρετε πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιος το έκανε αυτό;

Έχουν ήδη περάσει 10 χρόνια. Ήταν το 1997-98 και το έκαναν οι Σικάγο Μπουλς του Μάικλ Τζόρνταν, που είχαν Λουκ Λόνγκλεϊ και Μπιλ Ουένινγκτον στο «5». Από τότε πρωτάθλημα έχουν πάρει οι Σαν Αντόνιο Σπερς (1999, 2003, 2005, 2007) με τον Τιμ Ντάνκαν στη διάθεσή τους, οι Λος Αντζελες Λέικερς (2000, 2001, 2002) με τον Σακίλ Ο’ Νιλ στο ρόστερ τους, οι Ντιρόιτ Πίστονς (2004) με τον Μπεν Ουάλας στην ομάδα τους και οι Μαϊάμι Χιτ (2006) με τον Σακίλ Ο’ Νιλ στο ρόστερ.

Αυτό κι αν είναι πρόκληση για τον Γερμανό.

Lord of the Stats

Κάποιος φοβάται; Υπάρχει λύση!

Όταν ανοίγεις το στόμα σου και μιλάς για κάποιον, την ώρα που αυτός απέχει αρκετά (χρονικά) από εσένα, προφανώς νιώθεις ότι απειλείσαι. Όταν γράφεις για έναν αντίπαλο που είναι μακρινός, προφανώς τον σκέφτεσαι και τον υπολογίζεις περισσότερο απ’ όσο θα ήθελες. Κοινή συνισταμένη των δύο αυτών; Ο φόβος.

Φόβος καινούργιος αυτός που νιώθουν οι Αμερικάνοι μετά τα συνεχή στραπάτσα. Φόβος που τους έχει οδηγήσει στο να αλλάξουν νόμους και κανόνες, να τροποποιήσουν πολιτικές, να κυνηγήσουν παρασκηνιακές συμφωνίες, να περιθωριοποιήσουν ομάδες, να επιδιώξουν επειγόντως την ανασύνταξη και την άνοδο στην κορυφή.

Γιατί για μια χώρα τα πρωτεία της οποίας ουδέποτε αμφισβητήθηκαν, τα τελευταία 8 χρόνια είναι πολύ άσχημα και, κυρίως, πολλά. Μπορεί το 1998 να υπήρχε δικαιολογία (λογική και σωστή, ότι έλειπαν οι NBAερς), αλλά το 2002, το 2004 και το 2006 δεν υπήρχε τίποτα. Αρχικά, οι Αμερικάνοι υποστήριξαν ότι το 2002 δεν μπόρεσαν να κατεβάσουν καλή ομάδα, αλλά παρατάχθηκαν με δευτεροκλασάτα ονόματα. Όμως, το πρώτο χαστούκι ήταν πολύ ισχυρό. Το δεύτερο (2004) και το τρίτο (2006) ήταν εκκωφαντικά. Αυτή τη στιγμή, σχεδόν όλοι οι Αμερικανοί αστέρες έχουν κηλιδώσει την εικόνα τους, κουβαλώντας στην πλάτη μία αποτυχία με την εθνική ομάδα. Ουσιαστικά, οι 4 που δεν το έχουν πάθει είναι ο Σακίλ Ο’ Νιλ, ο Κέβιν Γκαρνέτ, ο Τζέισον Κιντ και ο Κόμπι Μπράιαντ, δεδομένου ότι ο Ζιλμπέρτ Αρίνας θεωρείται… περιθωριακός. Όμως, οι δύο πρώτοι έχουν γυρίσει οριστικά την πλάτη στην εθνική, παρά τις συνεχείς συζητήσεις κι εκκλήσεις από τους υπευθύνους. Να δούμε στα γρήγορα ποιοι από τους αστέρες έχουν συμβάλλει στο να ξεθωριάσει η απόλυτη δύναμη του μπάσκετ; Δείτε ονόματα (κατά χρονολογική σειρά πρώτης συμμετοχής από το 2002): Μπαρόν Ντέιβις, Αντρέ Μίλερ, Πολ Πιρς, Μπεν Ουάλας, Έλτον Μπραντ, Ζερμέν Ο’ Νιλ, Ρέτζι Μίλερ, Σον Μάριον / Καρμέλο Άντονι, Τιμ Ντάνκαν, Κάρλος Μπούζερ, Άλεν Άιβερσον, ΛεΜπρον Τζέιμς, Στέφον Μάρμπερι, Ντουέιν Ουέιντ, Αμάρε Στανταμάιρ, Λαμάρ Όντομ / Κρις Πολ, Κρις Μπος, Τζο Τζόνσον, Κιρκ Χάινριχ, Ντουάιτ Χάουαρντ για να αναφέρω τα πλέον ηχηρά. Τι έγινε; Δεν μπορείτε να βρείτε κανέναν από τους αστέρες του σήμερα που να μην έχει αποτύχει με την εθνική; Πράγματι, είναι μόνο ο Κιντ και οι Κόμπι, Αρίνας, Άλεν, Ντερόν Ουίλιαμς (για να φτάσουμε μέχρι εκεί). Ο Αρίνας ήδη αποκλείστηκε από τους Ολυμπιακούς του Πεκίνου, επίσημα γιατί είναι τραυματίας, ανεπίσημα γιατί… έχει μεγάλο στόμα, ενώ ο Άλεν δεν θα είναι εκεί. Έχουν κληθεί και οι Πρινς, Ντουράντ, Τσάντλερ, Μάικ Μίλερ. Όμως, η καταγραφή όλων των νέων μεγάλων υπεραστέρων (ΛεΜπρον, Ουέιντ, Καρμέλο, Χάουαρντ), των βασικών προϊόντων που πουλάει το αμερικανικό μπάσκετ, στα ρόστερ των αποτυχιών, έχει κοστίσει στους Αμερικάνους. Εξ ου και η προσπάθεια να πειστεί ο Κόμπι και ο Κιντ, εξ ου και η αλλαγή στους νόμους με την… εθνική ομάδα τριετίας (2006-08) εξ ου και οι κυρώσεις σε όσους αρνηθούν πρόσκληση (εξαιρείται βεβαίως ο Γκαρνέτ, που δεν τον ακουμπάει κανείς).

Το 1992 ο Τζόρνταν έλεγε ότι μόνο ο Πέτροβιτς τον κοίταζε και δεν τον φοβόταν, ο Μπάρκλεϊ έλεγε ότι οι προπονήσεις της Dream Team ήταν καλύτερες από τους αγώνες της, ο Καρνισόβας… τραβούσε φωτογραφίες, όλοι ούτε που σκέφτονταν ότι μπορούν να κερδίσουν τους ημίθεους. Αυτά είναι παρελθόν. Πλέον, κανείς δεν φοβάται τον ΛεΜπρον και τον Καρμέλο, όλοι γελούν με την τρομάρα του Χάουαρντ κάθε φορά που έσκαγε πάνω του ο Σχορτιανίτης, άπαντες σκέφτονται και μειδιούν το «χαμένο» στο άπειρο βλέμμα του Ζερμέν Ο’ Νιλ το 2002.

Το προϊόν κινδυνεύει και η ανάγκη επανάκτησης της κορυφής είναι τεράστια.

Ο ΛεΜπρον είχε δηλώσει πριν το 2004: «Αν δεν μπορέσουμε να πάρουμε το χρυσό, πάει να πει ότι δεν είμαστε αρκετά καλοί. Άρα θα πρέπει να μην ξανακατέβουμε και να πάρουν άλλους καλύτερους στη θέση μας». Ποιοι την πλήρωσαν από εκείνη την εθνική; Ο Στέφον Μάρμπερι και ο αντιδραστικός Άλεν Άιβερσον, με τον Τιμ Ντάνκαν να γυρνάει την πλάτη στην ομάδα από τότε. Ο ΛεΜπρον ξαναέπαιξε για όσους δεν το θυμούνται. Και ξαναέχασε.

Και φτάνω στον λόγο του σημερινού κομματιού. Ο Κόμπι δήλωσε στο Slam πριν από λίγο καιρό ότι οι συμπαίκτες του στην εθνική, που έχουν εμπειρία Ολυμπιακών ή Παγκοσμίων: «Μου λένε όλοι πόσο καλοί είναι οι Ευρωπαίοι παίκτες, πόσο σκληροί αμυντικοί είναι και πόσο δύσκολο είναι να τους αντιμετωπίσεις. Θα τους δείξω το καλοκαίρι τι σημαίνει εθνική Η.Π.Α.». Δεν χρειάζεται Κόμπι, μας έδειξαν και οι περσινοί στην Ιαπωνία!

Βέβαια, δεν είναι μόνο το σημαντικότερο προϊόν του αμερικανικού μπάσκετ, που ασχολείται από το χειμώνα με τους… Διαμαντίδη και σία, αλλά και το NBA. Αν είδατε την πρώτη σελίδα του μετά το all-star game, σίγουρα θα τράβηξε την προσοχή σας το άρθρο για την τεράστια… χημεία μεταξύ του Κιντ, του ΛεΜπρόν και του Χάουαρντ, η οποία φάνηκε στο all-star game! Αυτό μόνο γέλια μπορεί να προκαλέσει στους απανταχού φιλάθλους του μπάσκετ, καθώς, όπως λέει το άρθρο, η απόδειξη είναι οι φάσεις που έβγαζαν οι τρεις τους για την Ανατολή κατά τη διάρκεια του ματς! Μιλάμε για το all-star game στο οποίο η «άμυνα» δεν είναι καν λέξη υπαρκτή. Και κατέληγε στο σκεπτικό του το άρθρο ότι έδειξαν πέρσι το καλοκαίρι (στο Παναμερικανικό) ψήγματα της συνεργασίας τους, την επιβεβαίωσαν ηχηρά στο all-star και όλοι περιμένουν να τους απολαύσουν στο Πεκίνο, καθώς με τη συνεργασία τους στο all-star game έδωσαν πολλές υποσχέσεις! Κάνω ένα διάλειμμα για να σκουπίσετε τα δάκρυα (από τα γέλια) απ’ τα μάτια σας…

Συνεχίζω. Οι Αμερικάνοι βλέπουν από το χειμώνα Αργεντίνους, Ισπανούς, Έλληνες, Λιθουανούς στους εφιάλτες τους. Και είναι στο χέρι των δικών μας να τους «κόψουν το βήχα» ξανά φέτος, με την κόντρα των κόσμων να έχει φτάσει στο ανώτατο σημείο της.

by Rasheed.

Λογικό κι επόμενο...

Το ντέρμπι Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού για την 16^η αγωνιστική είχε αναμενόμενη εξέλιξη, με την καλύτερη ομάδα στην παρούσα φάση να κερδίζει εύκολα. Συμπεράσματα πολλά δεν μπορούν να βγουν, παρά μόνο ορισμένα αποσπασματικά με βάση την εικόνα των δύο «αιωνίων». Είναι σχεδόν βέβαιο ότι όσα πούμε τώρα θα έχουν τροποποιηθεί όταν οι δύο ομάδες συναντηθούν στους τελικούς της Α1, όμως μέχρι τον τελικό του Κυπέλλου μένει μόλις ένας μήνας και μερικά πράγματα μπορεί να μην αλλάξουν.

Ο Παναθηναϊκός έλεγξε απολύτως το ρυθμό του ντέρμπι. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που έγινε κάτι τέτοιο από την πρόσληψη του Γκέρσον και μετά. Στα προηγούμενα παιχνίδια, οι «πράσινοι» είχαν αντιμετωπίσει πάρα πολλά προβλήματα, ιδίως μέσα στο ΣΕΦ. Ο Ομπράντοβιτς ήταν πολύ καλός και μετρημένος και μπόρεσε να «εξαφανίσει» την κακή ημέρα που είχαν ορισμένοι από τους παίκτες του.

Πριν προχωρήσω παρακάτω, θα πω ότι όσα ακολουθούν δεν αποτελούν για κανένα λόγο δικαιολογία για τους παίκτες του Ολυμπιακού, οι οποίοι πραγματοποίησαν τραγική εμφάνιση. Όμως, πρέπει να επισημάνω αυτό που θεωρώ κατά τη γνώμη μου το στοιχείο του αγώνα.

Ο Παναγιώτης Γιαννάκης δεν μπόρεσε να μπει στο κλίμα της αναμέτρησης, με αποτέλεσμα να ηττηθεί κατά κράτος από τον αντίπαλό του (Ομπράντοβιτς) καθ’ όλη τη διάρκεια του ματς. Ο Ολυμπιακός έχει τη δικαιολογία ότι είναι καινούργια ομάδα (πολυτέλεια χρόνου πάντως δεν έχει), αλλά ιδίως όταν είσαι καινούργια ομάδα πρέπει να αντιδράς αλλιώς στα ντέρμπι.

Ο Γιαννάκης δεν θυσίασε τίποτα, δεν έκανε καμία έκπτωση, δεν άλλαξε τίποτα από την φιλοσοφία του, την οποία προσπαθεί να περάσει στους παίκτες του Ολυμπιακού. Όμως, ο Παναθηναϊκός δεν είναι Άρης, ούτε καν Μακάμπι. Η ομάδα ψαχνόταν και για τέτοια παιχνίδια πρέπει να αφήνεις τους παίκτες να παίζουν όπως ξέρουν. Μόνο έτσι μπορείς να πάρεις ντέρμπι απέναντι σε αντίπαλο τέτοιας ποιότητας. Δεν γίνεται να μάθουν το στιλ παιχνιδιού σου απέναντι στον Παναθηναϊκό! Και με μία εβδομάδα προπονήσεων δεν γίνεται η καλύτερη επίθεση της Ευρωλίγκας να κερδίσει τον Παναθηναϊκό στην… άμυνα!

Αυτό έκανε ο Γιαννάκης με αποτέλεσμα ο Ολυμπιακός να έχει 48 πόντους μετά από 35 λεπτά. Δικαιολογίες υπάρχουν πολλές: ο Γκριρ ήταν απελπιστικά άστοχος, οι ψηλοί δεν έπαιζαν άμυνα και δεν έπαιρναν ριμπάουντ, δεν βρέθηκε κανείς να μαρκάρει τον Ουίνστον, υπήρχε κακή κυκλοφορία της μπάλας, η ομάδα φάνηκε ότι δεν είχε καλή ψυχολογία, όμως όλα αυτά απλώς βαραίνουν την επιλογή του Γιαννάκη να παίξει έτσι τον αγώνα.

Μπορεί σε 3 μήνες στους τελικούς με αυτό το στιλ ο Γιαννάκης να μπορεί να κερδίσει τον Ομπράντοβιτς, όμως τώρα ήταν καταδικασμένο. Μάλιστα, φάνηκε πολύ παράξενη η επιμονή του Δράκου στο δικό του δόγμα, σε ένα ματς που έτσι δεν μπορούσε να πάρει. Ίσως δεν κατάλαβε τη βαρύτητα του αγώνα, ίσως δεν έχει συνειδητοποιήσει σε ποιον πάγκο κάθεται, πάντως σε κάθε περίπτωση, ο κόσμος του Ολυμπιακού έφερε βαρέως αυτή την ήττα. Ο λόγος είναι ένας: έχουν περάσει 10 χρόνια από κάτω από τον Παναθηναϊκό οι οπαδοί του Ολυμπιακού και η υπομονή τους εξαντλείται (εξ ου και οι αποδοκιμασίες στους παίκτες τους). Αυτό για να διαβάσουμε και τα περιφερειακά σημεία του ντέρμπι.

Δυο-τρεις άλλες επισημάνσεις: το παιχνίδι μπορεί να χαρακτηριστεί και καταστροφή του μπάσκετ (με διάθεση για χιούμορ)! Γιατί; Μα γιατί όλοι πήρατε μια γεύση πώς θα είναι οι αγώνες Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού με τον Γιαννάκη στον πάγκο των «ερυθρολεύκων». Και αναφέρομαι στην αντιμετώπιση από τη διαιτησία. Ο Παναθηναϊκός παίρνει πάντα όλα τα σφυρίγματα που του αναλογούν και έχει την ευαισθησία των διαιτητών με το μέρος του, όμως κανείς Έλληνας διαιτητής δεν θέλει να πάει κόντρα στον Γιαννάκη. Έτσι φτάσαμε στο εξωφρενικό 27-28 στα φάουλ. Με 55 σφυρίγματα για φάουλ (σημαίνει ότι σφυρίχτηκαν τόσα όσα χρειάζονται για να αποβληθούν 11 παίκτες!) οι διαιτητές δεν θέλησαν να αφήσουν παραπονεμένο κανέναν. Και πράγματι έτσι ήταν. Ό,τι σφύριζαν από τη μία, το έπαιρναν πίσω από την άλλη. Με αποκορύφωμα ένα 6λεπτο στο δεύτερο δεκάλεπτο που οι δύο ομάδες σκόραραν μόνο με βολές (από το 20-30 ως το 29-32). Κάποια στιγμή το κατάλαβαν οι διαιτητές πού πήγαινε ο αγώνας (με μαθηματική ακρίβεια στο… 40-40 στα φάουλ) και σταμάτησαν να σφυρίζουν εκατέρωθεν. Όμως, δεν γίνεται να μην προσέξατε ότι ισορροπία προσπάθησαν να κρατήσουν ακόμη και στο πόσα φάουλ σφυρίχτηκαν στον κάθε παίκτη (αποβλήθηκε μόνο ο Βασιλόπουλος με το ματς να έχει κριθείς το τέλος).

Από τα άλλα ματς, θα ξεχωρίσω το τεράστιο διπλό του Αμαρουσίου στην Πυλαία, που δείχνει ότι ο Μαρκόπουλος κάνει καλή δουλειά, τη φοβερή νίκη του Αιγάλεω στη Λάρισα στην πρώτη του με Γκολντγουάιρ (για μένα ο καλύτερος παίκτης που θα μπορούσε να πάρει τώρα) και, βεβαίως, την όμορφη εμφάνιση της ΑΕΚ, που συνοδεύτηκε από σημαντική νίκη επί του Άρη.

Δεν αντέχω να μην ξαναπώ ότι… τα έλεγα για τον Ουάσινγκτον και τον Καστλ, ότι ο Χέρμπερτ πελαγώνει στον πάγκο, ότι ο Άρης δεν παίζει μπάσκετ, ότι από τη στιγμή που έφυγε ο Καστλ η οργάνωση του παιχνιδιού της ομάδας είναι για γέλια. Μάλλον δεν ήταν ο Καλαϊτζής ο αστέρας, ε κύριε Χέρμπερτ; Ένα πουλάκι (πάλι τα ίδια αρχίσαμε) μου είπε ότι ακούγονται δυνατά τριξίματα από την πλευρά της καρέκλας του Χέρμπερτ, ο οποίος ψάχνει εναγωνίως για… λάδι. Αν δεν το βρει σύντομα, μπορεί να έχει κάτι στο μυαλό του και ο Αντρέα Ματσόν, ε;

Όσο για την ΑΕΚ, βελτιώνεται, ανεβάζει απόδοση και ο Πανιώνιος δεν έχει καθόλου σίγουρη την είσοδο στην τετράδα στα πλέι οφ. Αν η Ένωση βγει 5^η ή 6^η, τότε το διασταύρωμα λέει Πανιώνιος ή Άρης…

by Rasheed.

Υ.Γ.: Η εικόνα του μπάσκετ «λερώθηκε» ακόμη μία φορά από τα συνθήματα των ηλιθίων κατά παικτών, αλλά και τις κροτίδες. Δυστυχώς…