Βραδιά για βεντέτες και ανατροπές

Άνω κάτω ήρθε η Α1 στο ξεκίνημα της 18ης αγωνιστικής, καθώς από τα πέντε ματς που έγιναν στα τρία κέρδισε το αουτσάιντερ, με τους ηττημένους να μπαίνουν σε περιπέτειες. Πλέον το τέλος είναι ορατά κοντά μας και κάθε ήττα κοστίζει πολύ περισσότερο ψυχολογικά, αφού κάθε χαμένος βαθμός μοιάζει βουνό για να καλυφθεί.

Βέβαια, το αντίθετο ισχύει για τους νικητές, αφού τώρα, με 8 αγώνες να απομένουν, είναι πολύ πιο εύκολο να δεις τι χρειάζεσαι ακόμα για να φτάσεις στο στόχο σου.

Στα Τρίκαλα, οι γηπεδούχοι πέρασαν δύο εβδομάδες πολύ δύσκολες. Αφού πρώτα είχαν… κουράσει με το αν θα υπογράψουν τον Γιανγκ, το έκαναν και λίγο αργότερα το πλήρωσαν με τον Τζιγκάνοβιτς εντελώς δικαιολογημένα να αποχωρεί από την ομάδα απλήρωτος. Έτσι, βγήκαν στην αγορά και απέκτησαν τον Μαρμαρινό. Δεν νομίζω ότι θα καταλάβω ποτέ γιατί ομάδες που έχουν απλήρωτους τους παίκτες τους έχουν δικαίωμα να αποκτούν κι άλλους, αλλά το αντιπαρέρχομαι, αφού είναι συχνό φαινόμενο στο ελληνικό πρωτάθλημα και φαίνεται πως μόνο σε μένα φαντάζει εντελώς παράλογο.

Ο Άρης πήγε στα Τρίκαλα ανάμεσα σε δύο πολύ σημαντικά ματς για το Eurocup. Νικητής στο πρώτο, επιβαλλόταν να κερδίσει και στα Τρίκαλα για να πάει ήρεμος στο ματς με την Μπανταλόνα, αλλά και να πλησιάσει στην εξάδα. Τελικά, δεν τα κατάφερε, χάνοντας ένα ματς που μπορεί στην τελική σούμα να του κοστίσει πάρα πολύ.

Τα Τρίκαλα υπερέβαλλαν εαυτόν, μπόρεσαν και ξεπέρασαν το άδικο ντεσκαλιφιέ του Ντίκελ (η όλη φάση «φώναζε» καταδεικνύοντας τη φετινή ακαταλληλότητα της διαιτησίας, αφού έπρεπε να τιμωρηθεί με τεχνική ποινή μόνο ο πάγκος του Άρη, με ντεσκαλιφιέ μόνο ο Μάιλς, και ο Ντίκελ με αντιαθλητικό φάουλ) και εκμεταλλευόμενα το γεμάτο ματς του Ζούπαν και τον απίστευτο οίστρο του Γιανγκ, πήραν μια νίκη που ισοδυναμεί με μισή σωτηρία. Πριν αφήσω το θέμα της φάσης του ντεσκαλιφιέ, θα ήθελα απλά να αναφέρω ότι θεωρώ πως είναι καιρός να αλλάξει ο κανονισμός και να γίνει σαν τον αντίστοιχο στο NBA: όποιος παίκτης αφήνει τον πάγκο της ομάδας του σε ώρα καυγά, ανεξαρτήτως του τι πάει να κάνει στο παρκέ, να τιμωρείται με ντεσκαλιφιέ και, καλό θα ήταν, τιμωρία αγωνιστικών. Δεν γίνεται να υπάρχει αυτή η εικόνα στο γήπεδο, όπου ο καθένας κάνει ό,τι θέλει αδιαφορώντας για τους κανονισμούς.

Ο Άρης ήταν πολύ κακός στην άμυνα, δεν μπόρεσε σε κανένα σημείο να εκμεταλλευτεί τα λάθη των Τρικάλων, δεν εξαργύρωσε το δώρο των Τρικάλων στο τέλος της κανονικής διάρκειας του ματς, όταν του «χάρισαν» την ευκαιρία να πάει το ματς σε παράταση (βοήθησαν και λίγο οι διαιτητές, καθώς ο Γιανγκ κάνει καθαρό φάουλ που δεν δόθηκε πριν το τρίποντο), δεν έχτισε στο μομέντουμ της ανατροπής ξεκινώντας την παράταση με 0-7 και, γενικότερα, έκανε όλα αυτά που δεν έπρεπε να κάνει. Επανήλθε στα γνωστά στάνταρ του 50-50 ανάμεσα σε δίποντα (34) και τρίποντα (35), με τα 35 τρίποντα να είναι απαράδεκτα πολλά για μια ομάδα που σουτάρει με 25%. Ή, αν θέλετε, για μια ομάδα που πλην Ουόλς σουτάρει με 6/28, δηλαδή 21%. Έχουμε πει πάρα πολλές φορές ότι τα Τρίκαλα αρέσκονται να τρέχουν στην έδρα τους πολύ και αν βρουν την ευκαιρία έχουν περισσότερες πιθανότητες για νίκη, με το ματς να πηγαίνει στους 90 πόντους (με παράταση, βεβαίως) και τα Τρίκαλα να έχουν 9/12 αιφνιδιασμούς. Τέλος, ο Άρης δεν είχε καμία μα καμία απάντηση για τον Γιανγκ, που εξέθετε την άμυνά του σε κάθε επίθεση, βάζοντας 31 πόντους και κερδίζοντας… 16 φάουλ, δηλαδή πετώντας εκτός αγώνα 3 (και πλέον) παίκτες του Άρη!

Η ΑΕΚ, στο άδειο λόγω τιμωρίας γήπεδό της, επιβαλλόταν να κερδίσει τον Κολοσσό, καθώς η λογική λέει ότι ήταν η προτελευταία της ευκαιρία για νίκη πριν την 26 αγωνιστική. Πλέον, επιβάλλεται να κερδίσει τον ΓΣ «Ολύμπια», ειδάλλως δεν μπορεί να είναι σίγουρη ότι σώθηκε, μιας και απομένει πολύς χρόνος αν δεν ξανακερδίσει.

Παρόλα αυτά, δεν μπόρεσε σε κανένα σημείο του ματς να ξεφύγει και να χτίσει μια διαφορά ασφαλείας, με τον Σφαιρόπουλο να φέρνει το παιχνίδι εκεί που τον βόλευε. Με πολύ καλή και σκληρή άμυνα, ουσιαστικά εκμηδένισε όλες τις διαφορές (υπέρ της ΑΕΚ) στα στατιστικά, εκμεταλλεύτηκε την ευστοχία του στα δίποντα και κέρδισε.

Η ΑΕΚ άλλαξε πλήρως την εικόνα της στην τελευταία περίοδο, οι δρόμοι προς το καλάθι μειώθηκαν περισσότερο, οι επιλογές χειροτέρεψαν και μοιραία έχασε. Στα τελευταία 10 λεπτά είχε μόλις ένα προβάδισμα (51-50), που διήρκεσε 25 δευτερόλεπτα, ενώ δέχτηκε μετά ένα 2-10 για να μείνει για τα καλά πίσω στο σκορ. Ο Σφαιρόπουλος συνεχίζει την καταπληκτική δουλειά, καταφέρνει να παίρνει αυτό που θέλει από κάθε παίκτη σε κάθε αγώνα και εξελίσσεται σε πολύ μεγάλο προπονητή. Απ’ την άλλη, χωρίς να θέλω να κάνω τον έξυπνο, εφόσον η ΑΕΚ δεν παίρνει παίκτη, ίσως ο Γκέκος θα μπορούσε να κάνει καλύτερη διαχείριση του υπάρχοντος υλικού του στη διάρκεια ενός αγώνα. Θεωρώ ότι αν το έκανε θα είχε καλύτερη τύχη.

Η πιο μεγάλη, ίσως, έκπληξη της ημέρας ήταν το διπλό της Καβάλας στην Πυλαία, σε ένα ματς με αρκετές ιδιαιτερότητες, αφού και οι δύο γνώριζαν τα αποτελέσματα όλων των αντιπάλων που τους αφορούν άμεσα (πλην του Ηλυσιακού). Ο ΠΑΟΚ, μετά τις ήττες Πανιωνίου, Άρη και τις νίκες Κολοσσού, Περιστερίου ήξερε πως με νίκη άγγιζε την εξάδα, ενώ η Καβάλα, μετά τη νίκη των Τρικάλων και την ήττα ΑΕΚ και Ολύμπιας, ήξερε ότι έπρεπε να κερδίσει, αφού είχε μεγάλη ευκαιρία να φύγει από την επικίνδυνη ζώνη.

Τελικά, στο ματς ο ΠΑΟΚ δεν μπόρεσε σε καμία στιγμή να πιάσει απόδοση τέτοια που να του δώσει σιγουριά ή έστω ένα προβάδισμα, ο Αλεξανδρής το εκμεταλλεύτηκε απόλυτα και πήρε μια σημαντική νίκη, φέρνοντας το σαραντάλεπτο στα μέτρα των παικτών του.

Χαρακτηριστικό είναι ότι ο ΠΑΟΚ προηγήθηκε το πολύ με 2 πόντους στο πρώτο ημίχρονο, ενώ η μεγαλύτερη διαφορά του στο ματς ήρθε στο 73-68 μετά από τρίποντο του Μιλισάβλιεβιτς 2:44 πριν το τέλος. Στη συνέχεια, «έκατσε» τελείως και δέχτηκε σερί 2-14 μέχρι το 75-82 με 13 δευτερόλεπτα να απομένουν. Ό,τι κι αν δοκίμασε ο Μαρκόπουλος δεν έπιασε, με τον ΠΑΟΚ να βλέπει τον Κόλινς να βάζει 18 πόντους σε ένα «λυσσασμένο» δεύτερο ημίχρονο!

Κάθε φορά λέω πόσο λάθος παίζει η Καβάλα, για να δικαιωθώ ξανά. Κόλινς και Παλάσιο έπαιξαν μαζί περισσότερα από 70 λεπτά, πήραν 23 σουτ και 14 βολές, είχαν 40 πόντους και 11 κερδισμένα φάουλ και ήταν ο βασικότερος λόγος νίκης της ομάδας τους. Ομάδες όπως η Καβάλα δεν έχουν την πολυτέλεια να μην εκμεταλλεύονται στο έπακρο τέτοιου είδους ηγέτες, όταν έχουν την τύχη να τους διαθέτουν στο ρόστερ τους.

Στη Νέα Σμύρνη, Πανιώνιος και Πανελλήνιος έπαιξαν έναν αγώνα χαρακτηριστικό δείγμα της αστάθειας που διέπει και τις δύο ομάδες τον τελευταίο καιρό. Το ματς δεν έβγαζε κανένα νόημα και για να το καταλάβει κάποιος αυτό, φτάνει να κοιτάξει στο σκορ του δευτέρου ημιχρόνου.

Ο Πανιώνιος προηγήθηκε με 60-49, δηλαδή με 11 πόντους, για να δεχτεί σερί 1-23 στα επόμενα 7,5 λεπτά και να βρεθεί πίσω με 11 πόντους, 61-72! Μέσα σε λιγότερο από ένα δεκάλεπτο πήγε από το +11 στο -11. Όμως, το ματς δεν τελείωσε εκεί, αφού στη συνέχεια «κατέβασε ασφάλειες» ο Πανελλήνιος, αφού πρώτα πέταξε στα σκουπίδια το μομέντουμ που είχε χτίσει. Το σκορ έγινε 84-85 μόλις 8 δευτερόλεπτα πριν το τέλος (23-13 δηλαδή), με τον Μπλάκνεϊ στο ενδιάμεσο να παίζει μόνος του για να κρατήσει τα προσχήματα για τους «Ολυμπιονίκες». Τελικά, ο Πανιώνιος δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει την επική ανατροπή, σε έναν αγών περίεργο, που τελικά κέρδισε ο (ελαφρά) λιγότερο αφερέγγυος.

Ο Έρτσεγκ γύρισε με πολύ καλή εμφάνιση, ο Καλαμπόκης αποδεικνύει συνεχώς την υψηλή του κλάση, ο Ζορόσκι φέτος ούτε κατά διάνοια δεν έχει βρει ρυθμό, ενώ απ’ την άλλη ο Σμιθ πρέπει να πάρει το ροζ φύλλο σπίτι του, αφού βγάλει μια… έγχρωμη φωτοτυπία στον (αλάνθαστο σε 35 λεπτά) Μπλάκνεϊ.

Μοναδικό φαβορί που κέρδισε χωρίς καλά καλά να ιδρώσει ήταν το Περιστέρι, που βύθισε ακόμη περισσότερο την Ολύμπια. Οι Λαρισαίοι, πλέον, βλέπουν το ματς με την ΑΕΚ ως αγώνα χωρίς αύριο, αφού τα περιθώρια στενεύουν απίστευτα γύρω τους.

Το Περιστέρι συνεχίζει να ψηλώνει, στρογγυλοκάθεται στην 6η θέση του πρωταθλήματος (με τον Πανιώνιο) και κάνει όνειρα για το μέλλον.

Φέτος έδειξε, και συνεχίζει να δείχνει, ότι δεν θέλει να έχει καμία σχέση με τις ομάδες που παλεύουν για παραμονή, οπότε του χρόνου πρέπει να κάνει το βήμα παραπάνω.

Το ματς δεν χωρά σε ιδιαίτερη κριτική, αφού το ντέρμπι κράτησε για 17 λεπτά. Μετά, η Ολύμπια παραδόθηκε και πάλι, αφού το μη ορθολογικό της μπάσκετ, δύσκολα μπορεί να συνεχιστεί επιτυχημένα για 40 λεπτά. Πέραν του Μάσι, η γενικότερη ανάπτυξή της δεν μοιάζει να έχει ιδιαίτερο νόημα και παρά το καλό της ρόστερ από πλευράς ονομάτων, απογοητεύει στο παρκέ, αφού δεν είναι όσο ανταγωνιστική θα έπρεπε με βάση τους παίκτες της. Αν δεν βελτιωθεί πολύ και γρήγορα δεν ξέρω τι μέλλον μπορεί να έχει στην κατηγορία.

by Rasheed.

Το χρονικό της πτώσης

Ο Βασιλιάς έπεσε από το θρόνο του κι έπεσε με πάταγο την Πέμπτη. Χωρίς καν να έχει την ευκαιρία να παλέψει για τη διατήρηση του στέμματός του στα νοκ άουτ παιχνίδια. Χωρίς να δείξει ότι μπορεί να ανατρέψει τη μοίρα του στο πιο κρίσιμο παιχνίδι. Χωρίς καν να κάνει νίκη.

Ο Παναθηναϊκός έγινε η πρώτη ελληνική ομάδα που αποκλείεται από την Ευρώπη φέτος και η δεύτερη από τις 16 του Top-16 που αποκλείστηκε, καθώς μια μέρα νωρίτερα ο Ολυμπιακός είχε αποκλείσει την Τσιμπόνα. Για πρώτη φορά στην ιστορία του ξεκινά με 0-4 το Top-16 (και πλέον υπάρχει φόβος να τελειώσει με 0-6, αφού θα παίζει αδιάφορος απέναντι σε ομάδες που καίγονται για τη νίκη). Όπως και πριν από δύο χρόνια, μετά την κατάκτηση του στέμματος της Ευρωλίγκας, η αποκαθήλωση ήρθε ψυχρά και σκληρά από το Top-16.

Όμως, γιατί ο πρωταθλητής Ευρώπης φέτος παρουσιάζει αυτό το πρόσωπο; Πριν από ένα μήνα είχαμε μιλήσει για πρόγραμμα-κόλαση, για τον Φεβρουάριο που θα ήταν ο μήνας της κρίσης του Παναθηναϊκού. Με το ντέρμπι εναντίον του Ολυμπιακού να για την Α1 εκκρεμεί (και το πλεονέκτημα έδρας να διακυβεύεται σε αυτό), ο Παναθηναϊκός τον Φεβρουάριο έχασε και τους δύο άλλους στόχους του: Ευρωλίγκα και Κύπελλο Ελλάδας. Ποιοι ήταν οι λόγοι που οδήγησαν σε αυτό; Σε ποια σημεία της σεζόν πρέπει να σταθούμε για να «διαβάσουμε» καλύτερα τον αποκλεισμό;

ΜΕΤΕΓΓΡΑΦΕΣ: Μετά τον περσινό θρίαμβο και το «triple crown» ο Παναθηναϊκός βγήκε ως βασιλιάς της Ευρώπης στο μετεγγραφικό παζάρι. «Ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει» λέει ένα ρητό, και οι κινήσεις του «τριφυλλιού» ήταν μετρημένες. Ο Νικ Καλάθης εκπροσωπεί την επόμενη γενιά του ελληνικού μπάσκετ, είναι ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα και ο Παναθηναϊκός έκανε τα πάντα για να τον αποκτήσει. Μαζί του και ο Γιώργος Μπόγρης, που έχει τα φόντα να γίνει αξιόπιστος ψηλός αν προσεχτεί. Από ξένους ήρθε ο Μιλένκο Τέπιτς, ο παίκτης που από τους περισσότερους είχε χαρακτηριστεί ως το μεγαλύτερο περιφερειακό ταλέντο των Σέρβων αυτή τη στιγμή (φέτος βέβαια τον έχει ξεπεράσει ο Τεόντοσιτς).

Οι κινήσεις αυτές ήταν. Το καλοκαίρι ο Παναθηναϊκός έχασε τους Χατζηβρέττα, Κέτσμαν, συν τους Σάκοτα, Αλβέρτη. Με τις μετεγγραφές έχασε σίγουρα σε εμπειρία στην περιφέρεια, αλλά έμοιαζε να ενίσχυε περισσότερο το «3», που είναι ο αδύναμος κρίκος της ομάδας, αφού ο Τέπιτς προοριζόταν για εκεί (τη στιγμή που ο Κέτσμαν πέρσι δεν υπολογιζόταν). Επίσης, η τριάδα των ασόδυων γινόταν τετράδα (με τον Καλάθη) και μαζί με τον Νίκολας έμοιαζε αχτύπητη.

Στα λάθη, πάντως, μπορεί να καταλογιστεί η αδιαφορία για ενίσχυση της φροντ λάιν. Η ενίσχυση της γραμμής των ψηλών ήρθε πολύ αργά με την απόκτηση του Μάρκους Χέισλιπ. Θεωρώ ότι θα έπρεπε να έχει προβλέψει ο Παναθηναϊκός το γεγονός ότι η καριέρα του Τσαρτσαρή βρισκόταν σε πτώση και ότι η ομάδα θα χρειαζόταν κι άλλο ψηλό. Δεν μιλάω προφανώς για τους τραυματισμούς του Έλληνα παίκτη, καθώς αυτό είναι απρόβλεπτο. Όμως, τα στοιχεία λένε ότι ο Ομπράντοβιτς χρησιμοποιεί τον Πέκοβιτς 15-25 λεπτά σε κάθε ματς, κάτι που σίγουρα μπορούσε να έχει προβλεφθεί νωρίς, ακόμη και πέρσι ο Φώτσης μπήκε πολύ μέτρια στη σεζόν (πέρσι, βέβαια, ανέβηκε στο Top-16, φέτος όχι τόσο), ενώ ο Σερμαντίνι και ο Μπόγρης δεν υπολογίζονταν (όπως αποδείχτηκε). Η ομάδα χρειαζόταν ψηλό, που δεν ήρθε όταν έπρεπε.

Παράλληλα, με την κακή χρησιμοποίηση των περιφερειακών, ο Παναθηναϊκός έφτασε από αχτύπητη δύναμη να έχει έναν πλέι μέικερ μόνο, καθώς ο Γιασικεβίτσιους τέθηκε εκτός ομάδας, ο Καλάθης σταμάτησε να παίρνει χρόνο μετά την αλλαγή του έτους, ο Βεργίνης δεν υπολογιζόταν και ο Σπανούλης (φυσιολογικά) έπαιζε στο «2» με τον Νίκολας να πηγαίνει πολλές φορές στο «3», αφού ο Τέπιτς δεν έπαιζε και ο Περπέρογλου φαινόταν ασυνεπής και «λίγος».

ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΙ: Σίγουρα μέτρησε κι αυτό, αλλά μόνο για την αρχική σύγχυση της ομάδας. Η χρονιά ξεκίνησε χωρίς Μπατίστ, Τσαρτσαρή και Γιασικεβίτσιους στα πρώτα ματς, οπότε δικαιολογημένα ο Παναθηναϊκός άργησε να «δέσει». Όμως, από το νέο έτος και μετά, εκτός από μικροτραυματισμούς που υπάρχουν σε όλες τις ομάδες (εδώ είχαμε Πέκοβιτς, Διαμαντίδη, Μπατίστ), σοβαρός τραυματισμός ήταν μόνο του Τσαρτσαρή, που στο ρόστερ αντικαταστάθηκε με τον Χέισλιπ. Οπότε, δεν μπορούμε να πούμε ότι ήταν βασικό στοιχείο για το αγωνιστικό πρόβλημα.

ΟΜΠΡΑΝΤΟΒΙΤΣ: Για πρώτη φορά φέτος ο Ομπράντοβιτς μοιάζει να μην πατάει καλά στα πόδια του μέσα στον αγώνα. Η διαχείριση του υλικού είναι λανθασμένη και μέσα στους αγώνες φάνηκε ότι έλειπε η εμπιστοσύνη σε πολλούς παίκτες.

Ο Τέπιτς ξεκίνησε παίζοντας 17,5 λεπτά στα πρώτα 5 ματς της Ευρωλίγκας, συνέχισε παίζοντας 17,0 στα υπόλοιπα 5 του πρώτου γύρου (ανάμεσά τους σε ένα 7 και σε ένα 27, το ρεκόρ του φέτος) και έφτασε να παίζει 9,5 στις τρεις πρώτες ήττες του Top-16 για να μην πατήσει καθόλου παρκέ στο ματς με την Μπαρτσελόνα την Πέμπτη (και να παίξει 5 λεπτά στον τελικό Κυπέλλου).

Ο Καλάθης ξεκίνησε παίζοντας 17,0 λεπτά στην πρώτη φάση της Ευρωλίγκας (σε κανένα ματς λιγότερα από τα 9:49 της Μαδρίτης) και έφτασε να παίζει 2,5 λεπτά στα πρώτα 3 παιχνίδια του Top-16 και να μην πατήσει παρκέ στον τελικό Κυπέλλου και στο ματς με την Μπαρτσελόνα.

Ο Πέκοβιτς ξεκίνησε τη δεύτερη χρονιά του παίζοντας 25-30 (μέσο όρο 27) λεπτά ανά αγώνα, αλλά μετά το 4ο παιχνίδι της κανονικής περιόδου της Ευρωλίγκας ο χρόνος του έπεσε στα 18,4 λεπτά με εξαίρεση το ματς στο Βελιγράδι όπου ο Παναθηναϊκός έπαιζε χωρίς τον Μπατίστ. Μάλιστα, ο χρόνος του μειώθηκε κατά ένα δεκάλεπτο ανά αγώνα σχεδόν, αλλά χωρίς να υπάρχουν αγωνιστικά αίτια, αφού η παραγωγικότητά του έμεινε ίδια (σκόραρε 0,7 πόντους ανά λεπτό όταν έπαιζε 27 λεπτά, σκόραρε 0,74 ανά αγώνα όταν έπαιζε 18 λεπτά ανά ματς).

Πέραν της κακής χρησιμοποίησης ορισμένων παικτών (των φετινών μετεγγραφών και του παίκτη-κλειδί της περσινής σεζόν), το μεγαλύτερο πρόβλημα του Ομπράντοβιτς ήταν με τον Γιασικεβίτσιους. Ο Λιθουανός δεν είχε πατήσει το πόδι στο γκάζι από τα μισά του πρώτου γύρου και μετά που επέστρεψε, αλλά όταν άρχισε να βρίσκει τα πατήματά του έμεινε χωρίς λογική εκτός ομάδας. Αυτή η κίνηση του Ομπράντοβιτς ίσως έβαλε και οριστικό τέλος στις σχέσεις των δύο αντρών, με τον Σάρας να επανέρχεται μετά από σχεδόν ένα μήνα, προφανώς ανέτοιμος, στα δύο κρισιμότερα παιχνίδια της σεζόν, και να του ζητούνται ευθύνες για την αγωνιστική του εικόνα. Αυτό προφανώς και είναι τελείως παράλογο, ενώ είναι ξεκάθαρο ότι αυτή η κίνηση (είτε ήταν κακός υπολογισμός, είτε ήταν μετά από διαφωνία) ήταν ατυχής για τον Ομπράντοβιτς. Θα έπρεπε να έχει σεβαστεί περισσότερο τον Σάρας, τον παίκτη που είναι ο βασικότερος λόγος που ο Παναθηναϊκός κέρδιζε στα κρίσιμα παιχνίδια τα τελευταία δύο χρόνια. Δεν τον σεβάστηκε όσο τους υπόλοιπους και θεωρώ πολύ δύσκολο ο Λιθουανός να ανεβάσει απόδοση ως το τέλος της χρονιάς, καθώς είναι γνωστό πώς αντιδρά ως παίκτης (μάλιστα το γεγονός ότι δεν μίλησε δημόσια το θεωρώ… υπέρβαση).

ΝΤΕΡΜΠΙ: Μια πονεμένη ιστορία, ο λόγος που ο Παναθηναϊκός έχει μείον δύο στόχους. Μέχρι στιγμής φέτος έχει 0-6 στα ντέρμπι με ισοδύναμες ομάδες. Μετράει 0-2 από Ολυμπιακό, 0-2 από Ρεάλ και 0-2 από Μπαρτσελόνα. Οι δύο ήττες από Ρεάλ του στοίχισαν την πρωτιά στον όμιλο στην κανονική περίοδο, οι δύο ήττες από την Μπαρτσελόνα αποτελείωσαν το όνειρο της πρόκρισης στα νοκ άουτ της Ευρωλίγκας, ενώ η μία ήττα από Ολυμπιακό του στέρησε τον πρώτο τίτλο από το 2004. Δεν έχει κερδίσει ακόμη ντέρμπι με ομάδα μεγαθήριο και, πλέον, αυτό θα μπορεί να το αλλάξει μόνο με τον Ολυμπιακό, αφού δεν έχει άλλα ευρωπαϊκά ματς φέτος.

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ: Διαφορετικό από άλλες χρονιές, ιδίως στα δύσκολα ματς. Οι αδυναμίες πολλές. Η ομάδα που γυρνούσε την μπάλα στην επίθεση με θαυμαστή ταχύτητα και ευκολία, φέτος κολλάει απέναντι σε κάθε άμυνα. Δεν μπορεί να ελέγξει το ρυθμό, δεν μπορεί να «πνίξει» έναν αντίπαλο με τη δική του άμυνά. Έχει σε πολλά ματς προβλήματα με τα ριμπάουντ, ενώ φαίνεται να του λείπει η φρεσκάδα και η ενέργεια όταν το ματς δεν του πηγαίνει όπως θέλει.

ΣΕΡΙ: Το γράφαμε από τον Νοέμβριο και, δυστυχώς, είναι «μέσα» σε κάθε σοβαρή ήττα της χρονιάς. Ο Παναθηναϊκός δέχεται όλη τη χρονιά σημαντικά σερί (πολλά από ατά διψήφια) από τον αντίπαλο μένοντας άποντος, απόρροια της παντελούς αδυναμίας να ελέγξει το ρυθμό και να μην εγκλωβιστεί από τις αντίπαλες άμυνες. Μπορεί να το είχαμε αναφέρει από το 3ο σερί που δέχτηκε φέτος, αλλά πια η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη. Τα σερί αυτά εκτείνονται σε 7 αγώνες και είναι 7 σερί στα οποία ο Παναθηναϊκός δεν πέτυχε πόντο (5 από αυτά διψήφια) και δύο στα οποία οι «πράσινοι» πέτυχαν μόλις ένα πόντο.

Ο Παναθηναϊκός δέχτηκε 20-0 από τη Ρεάλ στη Μαδρίτη, 13-0 από την Όλντενμπουργκ στο ΟΑΚΑ, 12-0 από την Αρμάνι στο ΟΑΚΑ, 9-0 από τον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ, 10-0 από την Παρτιζάν στο ΟΑΚΑ, 8-0 από την Μπαρτσελόνα στην Ισπανία, 10-0 και 8-0 (δύο σερί) από την Μπαρτσελόνα στο ΟΑΚΑ την Πέμπτη, με το δεύτερο να είναι μέρος ενός συνολικού 3-18. Επίσης, υπάρχουν το 15-1 από την Μπαρτσελόνα στο ΟΑΚΑ (μέρος του το 10-0) και ένα 9-1 από την Μπαρτσελόνα στην Ισπανία.

Μιλάμε δηλαδή για ένα πρόβλημα που διαιωνίζεται μέσα στη σεζόν, χωρίς να έχει βρεθεί ακόμη η λύση. Τα μπλακ άουτ του Παναθηναϊκού είναι κάτι πρωτόγνωρο για τη ομάδα που είχε μάθει τόσα χρόνια να ελέγχει απόλυτα το ρυθμό όλων, σχεδόν, των αγώνων της.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ: Πια, στον Παναθηναϊκό απομένει μόνο το πρωτάθλημα Ελλάδας, στόχος, βέβαια, καθόλου μικρός και ασήμαντος. Την Κυριακή υπάρχει ένα παιχνίδι στο ΟΑΚΑ με αντίπαλο τον Ολυμπιακό, στο οποίο ο Παναθηναϊκός παίζει, ουσιαστικά, το πλεονέκτημα έδρας στα πλέι οφς. Αν χάσει (αν δηλαδή δεν κερδίσει ούτε τώρα ντέρμπι και το 0-6 γίνει 0-7) τότε, αν και πολύ νωρίς ακόμη, η διαχείριση και των εγχώριων σκήπτρων θα γίνει πολύ δύσκολη υπόθεση, ιδίως για μια ομάδα που ως τώρα νοσεί.

by Rasheed.

Age of Basketball Champion, Final-8 – Quarterfinals

Πλησιάζουμε στο τέλος της σεζόν στο Age of Basketball Champion, καθώς και οι προημιτελικοί αποτελούν παρελθόν. Μόλις 4 ομάδες συνεχίζουν να διεκδικούν την κορυφή και το στέμμα του πρωταθλητή, τέσσερις ομάδες που θα συνεχίσουν για δύο ακόμη αγωνιστικές να παλεύουν.

Η omerta, η Guru nba_post team, η Danielle 32161 και η Defender είναι οι τέσσερις ομάδες που έχουν ως τώρα απομείνει ζωντανές, μετά από τα θεαματικά προημιτελικά. Η omerta έχει φτάσει στο 13-0 και συνεχίζει ακάθεκτη τη διαδρομή της για το τρόπαιο. Όμως, οι τρεις αντίπαλοί της υπόσχονται να της δώσουν «κόλαση» πριν παραδοθούν. Δύο αγωνιστικές βραδιές έμειναν, των ημιτελικών και του τελικού και όλοι νιώθουν το τρόπαιο να πλησιάζει.

Στα προημιτελικά του Final-8 η omerta απέκλεισε για λίγο την team-death, που δεν τα κατάφερε παρά τα θεαματικά της σκορ στο Top-16, η Defender βύθισε τη Victorious Titanic, η Guru nba_post team κέρδισε με τη μεγαλύτερη διαφορά της φάσης την kypriadites champ και η Danielle 32161 απέκλεισε την Erymanthus Boars, στην αναμέτρηση των δύο από τους τρεις πρωτοπόρους του fantasy challenge (σε ριμπάουντ και ασίστ).

Μπροστά μας έχουμε τους ημιτελικούς του Final-8 που θα διεξαχθούν την 5η αγωνιστική του Top-16 της Ευρωλίγκας:

Final-8, Ημιτελικοί – 2 ζευγάρια, αγώνες νοκ άουτ (5η αγωνιστική):

Ζευγάρι 13: Omerta (omerta) – Guru nba_post team (Sherlocked)

Ζευγάρι 14: Defender (Highflyer-4) – Danielle 32161 (Danielle)

Η συνέχεια: Final 8, Τελικοί, νοκ άουτ (6η αγωνιστική)

Ζευγάρι 15 (Μικρός Τελικός): Ηττημένος 13 – Ηττημένος 14
Ζευγάρι 16 (Μεγάλος Τελικός): Νικητής 13 – Νικητής 14

Τα αποτελέσματα των προημιτελικών του Final-8:

Ζευγάρι 9: Omerta (omerta) – team-death (Kong) 176,1-161,3

Ζευγάρι 10: Defender (Highflyer-4) – Victorious Titanic (omc) 163,7-131,0

Ζευγάρι 11: Guru nba_post team (Sherlocked) – kypriadites champ (Keratsinio) 181,2-130,5

Ζευγάρι 12: Erymanthus Boars (Pollodiablo) – Danielle 32161 (Danielle) 135,1-155,4

Διευκρίνιση για τα δώρα: Επειδή μπορεί στο τέλος της χρονιάς να υπάρξουν συμμετέχοντες που κερδίζουν δύο δώρα, θυμίζουμε ότι ο καθένας έχει δικαίωμα σε ένα δώρο. Πάντα προκρίνεται το καλύτερο (δηλαδή φέτος το μπλουζάκι έναντι του wallpaper), ενώ όταν ο ίδιος συμμετέχων κερδίζει δύο ίδια δώρα, το ένα από τα δύο θα δίνεται στον επόμενο της κατάταξης. Αυτό δεν θα γίνει τυχαία, αλλά με την εξής σειρά προτεραιότητας: private league, AoB Champion, Ασίστ, Ριμπάουντ. Δηλαδή, αν κάποιος κερδίσει το private league και τις ασίστ, θα κρατήσει αναγκαστικά το δώρο στο private league και ο δεύτερος στις ασίστ θα πάρει το δώρο του πρώτου.

PRIVATE LEAGUE

Στο private league η αγωνία κορυφώνεται, καθώς μόλις δύο παιχνίδια απομένουν για όλους και οι ανοιχτοί λογαριασμοί είναι πάρα πολλοί. Ο laker6 με τους starfish troopers δείχνει ότι αντέχει στην πίεση, καθώς ανέβασε και πάλι σε τριψήφια επίπεδα τη διαφορά του από τον δεύτερο. Με τους 2177,2 πόντους του έχει ξεφύγει για 115 πόντους από τον δεύτερο και ξέρει ότι σχεδόν αγγίζει την πρωτιά στο πιο δύσκολο πρωτάθλημα.

Στα ριμπάουντ οι chelmos snowmen του pollodiablo είναι ακόμη πρώτοι και κάθε αγωνιστική που περνά νιώθουν όλο και πιο σίγουροι ότι θα κόψουν πρώτοι το νήμα. Όμως, τα 724 ριμπάουντ τους δεν τους κάνουν σίγουρους νικητές, καθώς ο Kong με την ομάδα DublRKong προσπαθεί να ολοκληρώσει μια επική ανατροπή. Αυτή την εβδομάδα μείωσε άλλα 9 ριμπάουντ, πλησιάζοντας στα 18 από τον πρώτο, έχοντας καλύψει διαφορά 26 ριμπάουντ σε 3 αγωνιστικές! Σίγουρα, τα 18 ριμπάουντ σε δύο αγωνιστικές μοιάζουν σχεδόν απίθανό να ανατραπούν, αλλά αν η αντεπίθεση συνεχίσει με τον ίδιο ρυθμό, η κατάσταση θα είναι οριακή στο τέλος.

Παρόμοια κατάσταση έχουμε και στις ασίστ, που η Danielle με την Hansel εξακολουθεί να είναι πρώτη, όπως άλλωστε συμβαίνει σχεδόν από την αρχή της χρονιάς. Πλέον έχει 417 ασίστ, αλλά οι Tuvalu Sponges του laker6 πλησίασαν στις 6 ασίστ απόσταση (έχοντας μειώσει 10 ασίστ σε 3 αγωνιστικές). Κι εδώ η μάχη μοιάζει ότι θα μας κρατήσει σε αγωνία ως το τέλος.

Αποκαθήλωση και σκυμμένα κεφάλια...

Όσο καλά ξεκίνησε η εβδομάδα, τόσο άσχημα τελείωσε. Ο Παναθηναϊκός 9 μήνες μετά τη στέψη του στο Βερολίνο σε πρωταθλητή Ευρώπης, παρέδωσε ήδη τα σκήπτρα, από τον Φεβρουάριο, και έγινε η πρώτη ελληνική ομάδα που αποκλείεται φέτος από οποιαδήποτε ευρωπαϊκή διοργάνωση.

Το Μαρούσι πάλεψε μέχρι εσχάτων στο Βελιγράδι, αλλά στις λεπτομέρειες έχασε το ματς με την Παρτιζάν και, μαζί με αυτό, χρυσή ευκαιρία να βρεθεί από τώρα ένα βήμα πριν τα πλέι οφς (υπολογίζοντας και το αποτέλεσμα στο ΟΑΚΑ). Ο όμιλος παραμένει ακόμη τελείως ανοικτός, καθώς το Μαρούσι κράτησε τη διαφορά από την Παρτιζάν και πια κυνηγά μια νίκη παραπάνω από τους Σέρβους για να προκριθεί αυτό. Κλειδί το παιχνίδι με την Μπαρτσελόνα στο ΟΑΚΑ την επόμενη εβδομάδα, που θα δείξει πόσο πιστεύει το Μαρούσι στην πρόκριση.

Στο ΟΑΚΑ, ο Παναθηναϊκός δεν παρουσίασε τίποτα διαφορετικό από το γνωστό φετινό του πρόσωπο. Τελείως ασταθής, αφερέγγυος, χωρίς να μπορεί να κρατήσει το τέμπο του ψηλά, χωρίς να μπορεί να ελέγξει το ρυθμό, δεχόμενος για ακόμη μία φορά διψήφιο σερί με μηδέν ενεργητικό (το 0-10 της Μπαρτσελόνα στην 4η περίοδο), έπαθε δύο μπλακ άουτ στο ματς (είχε και το 1-15 στο πρώτο ημίχρονο) και, γενικώς, έδειξε πως δικαιολογημένα (με βάση την εικόνα του) βρίσκεται τόσο γρήγορα εκτός Ευρώπης.

Ο Ομπράντοβιτς έχει τεράστιες ευθύνες για την ήττα και τον αποκλεισμό, καθώς δεν διαχειρίστηκε καθόλου καλά το παιχνίδι. Παρότι μπορεί να ακούγεται περίεργο (καθώς η Μπαρτσελόνα αρέσκεται να τρέχει) ο Παναθηναϊκός επιβαλλόταν να πάει το παιχνίδι σε πολύ γρήγορο ρυθμό, λέει ο BEN, και θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί του. Οι Καταλανοί προέρχονταν από τρία ματς σε τρεις ημέρες για το Κύπελλο και ήταν εμφανώς κουρασμένοι. Όμως, ο Παναθηναϊκός, παρότι ξεκίνησε καλά, μετά δεν μπόρεσε να τρέξει και να τελειώσει οριστικά τον αγώνα.

Χαρακτηριστικό της κούρασης των παικτών της Μπαρτσελόνα είναι το γεγονός ότι ο Μάικλ από το τέλος της πρώτης περιόδου, σχεδόν, είχε φτάσει τους 11 πόντους, αλλά δεν ξανασκόραρε σε όλο το παιχνίδι, ο Πασκουάλ χρησιμοποίησε τον Λόρμπεκ για 37 λεπτά και κανέναν άλλο περισσότερα από 24, με τις αλλαγές του πολλές φορές μέσα στον αγώνα να είναι κόντρα στη ροή του ματς και να δικαιολογούνται μόνο από την κούραση των παικτών του. Παρόλα αυτά ο Παναθηναϊκός εγκλωβίστηκε σε ένα αργό τέμπο, δεν θέλησε να τρέξει κι έτσι ακόμη και οι διψήφιες διαφορές εξανεμίζονταν όποτε κολλούσε σε απόδοση.

Η Μπαρτσελόνα είναι ομάδα με προσωπικότητες και τα μεγάλα σουτ μπήκαν: ο αλάνθαστος Λάκοβιτς έβαλε δύο τρίποντα που «γύρισαν» όλο τον αγώνα ανάποδα (σε πείσμα ορισμένων που προσπαθούν ακόμη να βγάλουν όλο το κόμπλεξ τους γι’ αυτόν από μικροφώνου), η Μπαρτσελόνα όταν πλησίασε στο 64-60 έβγαλε δύο καταπληκτικά συστήματα, έτρεξε ένα 0-8, πήρε ένα μεγάλο καλάθι από τον Ναβάρο και ανάγκασε τον Παναθηναϊκό να κυνηγά χίμαιρες.

Το «τριφύλλι» δεν μπόρεσε να παίξει καλά ούτε στο τέλος με τους παίκτες να τελούν σε σύγχυση: στο 64-66 ο Ομπράντοβιτς πήρε τάιμ άουτ με την μπάλα δική του και μετά την επαναφορά ο Διαμαντίδης έκανε τρίποντο πέρα από κάθε λογική (και σύστημα). Έτσι, περίπου, γράφτηκε ο ευρωπαϊκός επίλογος σε μια χρονιά που ξεκίνησε πολύ άσχημα για τον Παναθηναϊκό, που έχασε δύο από τους τρεις του στόχους πριν καν βγει ο Φλεβάρης.

Πέραν του Πέκοβιτς κανείς άλλος παίκτης του Παναθηναϊκού δεν διασώθηκε, με τον Γιασικεβίτσιους να φαίνεται ότι απλά κάνει υπομονή μέχρι να τελειώσει η χρονιά, με τον Ομπράντοβιτς να έχει χάσει το παιχνίδι μαζί του, ενώ εσχάτως φαίνεται να μένει εκτός ομάδας όλο και περισσότερο και ο Τέπιτς. Απ’ την άλλη, ο Πασκουάλ διαχειρίστηκε αριστοτεχνικά το ρόστερ του, προσπάθησε να μη φανεί η μεγάλη κούραση των παικτών του, πήρε ένα καταπληκτικό οργανωτικά παιχνίδι από τον Λάκοβιτς και μαζί με τη νίκη έφτασε κοντά στην πρωτιά.

Στο Βελιγράδι, το Μαρούσι έβγαλε ένα πολύ καλό πρώτο ημίχρονο, στηριζόμενο εν πολλοίς στην απίστευτη ευστοχία του στα τρίποντα (ξεκίνησε με 7/9) και πίστεψε στη νίκη σε μια «κολασμένη» έδρα. Σε όλο το πρώτο μέρος κρατούσε το προβάδισμα και είχε τον έλεγχο του αγώνα, με το παιχνίδι να είναι πολύ σκληρό, με μαρκαρίσματα στα όρια του νόμιμου και μάχες μέχρις εσχάτων σε κάθε φάση.

Στο δεύτερο μέρος η Παρτιζάν μπήκε καλύτερα και ισορρόπησε τον αγώνα, περνώντας μάλιστα και μπροστά σε κάποιες στιγμές. Ακόμη κι έτσι, με τον Πελεκάνο να παίζει πολύ καλά και τον Κις να οργανώνει σχεδόν άψογα, το Μαρούσι δεν έχασε ποτέ την επαφή του με το σκορ. Μάλιστα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κράτησε το κεφάλι στο σκορ μέχρι το 35ο λεπτό και το 65-66. Το παιχνίδι στο τέλος ήταν οριακό και ουσιαστικά κρίθηκε στο ένα σουτ (το άστοχο τρίποντο του Κις στο 77-74), αλλά το τρίποντο του Ρόμπερτς για το 73-68 στην εκπνοή της επίθεσης της ομάδας του ήταν το σουτ που έκρινε την αναμέτρηση για τους Σέρβους που απέκτησαν σημαντικό πλεονέκτημα για την πρόκριση, αν και δεν πήραν τη διαφορά από το Μαρούσι.

Ένας άλλος λόγος για την ήττα του Αμαρουσίου ήταν το γεγονός ότι δεν μπόρεσε να ελέγξει τα ριμπάουντ, με την Παρτιζάν να κερδίζει τον τομέα αυτό με 30-22. Το Μαρούσι θα πρέπει οπωσδήποτε να κερδίσει το ματς της ερχόμενης εβδομάδας με την Μπαρτσελόνα στο ΟΑΚΑ, ενώ το πιο πιθανό είναι να χρειαστεί δύο νίκες για να προκριθεί (θέλει μια παραπάνω από την Παρτιζάν, που την άλλη εβδομάδα υποδέχεται τον αδιάφορο Παναθηναϊκό). Σε κάθε περίπτωση, με το τέλος της 5ης αγωνιστικής θα ξέρει τι πρέπει να κάνει. Το καλό είναι πως την πρόκριση θα την κυνηγήσει σε ελληνικό έδαφος, καθώς και οι δύο αγώνες του θα γίνουν στο ΟΑΚΑ (εκτός έδρας με Παναθηναϊκό ο δεύτερος).

Στα άλλα ματς είχαμε την κλασική νίκη γηπεδούχου για τον όμιλο F, με τις 4 ομάδες να φτάνουν πια το 2-2. Η Ρεάλ κέρδισε τη Σιένα, που είχε τον έλεγχο του ματς για τρία δεκάλεπτα, αλλά όταν οι Ισπανοί έπαιξαν σκληρή άμυνα και έτρεξαν στην τέταρτη περίοδο, βγήκε όλη η κούραση στους Ιταλούς που δεν άντεξαν, δέχτηκαν ένα 16-4 κι έχασαν. Μάλιστα, οι παίκτες της Ρεάλ πανηγύρισαν τη νίκη σαν να πήραν… την Ευρωλίγκα, καθώς στην εκπνοή ο Γιουλ πέτυχε το τρίποντο που τους έδωσε τη διαφορά στην ισοβαθμία με τη Σιένα. Και αυτή η διαφορά είναι πολύ πιθανό να σημάνει πλεονέκτημα έδρας στα πλέι οφς και αποφυγή της Μπαρτσελόνα.

Στη Ρωσία, η Λαμποράλ πήγε με την πλάτη στον τοίχο και τα πάντα να είναι εναντίον της, χωρίς τον καλύτερό της παίκτη, και με ήττα 11 πόντων στο πρώτο ματς με τη Χίμκι. Έχασε με το αστρονομικό 34-18 τα ριμπάουντ, αλλά αντί να χάσει το ματς, το κέρδισε με χαρακτηριστική ευκολία. Ο λόγος; Είχε μόλις 7 λάθη (15 η Χίμκι) και είχε (κρατηθείτε) 100% στις βολές (8/8 μέχρι το 38ο λεπτό, 72% τελικά με 8/11), 60% στα δίποντα και 60% στα τρίποντα (12/20). Τελέτοβιτς και Ίνγκλις πυροβολούσαν χωρίς οίκτο από την περιφέρεια και οι Ισπανοί έμειναν ζωντανοί. Πια περιμένουν… «δώρο» από τον Ολυμπιακό, είτε την 5η αγωνιστική (να τον κερδίσουν στο ΣΕΦ) είτε την 6η (να κερδίσει τη Χίμκι) για να περάσουν. Δεν πήραν τη διαφορά από τη Χίμκι, οπότε είναι πιθανό τα πάντα να κριθούν στην παραγωγικότητα των ομάδων. Αυτή τη στιγμή οι Ισπανοί έχουν καλύτερη επίθεση κατά 11 πόντους από τους Ρώσους.

Τέλος, η Ζαλγκίρις ήταν κατά πολλούς αδιάφορη, αλλά στην ουσία έπαιζε το τελευταίο της χαρτί. Κέρδισε τη Μάλαγα, έμεινε ζωντανή στο κυνήγι της πρόκρισης και θεωρώ ότι ήδη έκανε υπέρβαση στον όμιλο. Για τους Ισπανούς το πράγμα δυσκολεύει πολύ πλέον, καθώς εξαρτώνται απόλυτα από τα αποτελέσματα των άλλων δύο και ελπίζουν σε τετραπλή ισοβαθμία (όλοι στο 3-3) για να περάσουν. Δηλαδή, θέλουν δύο νίκες με διαφορές στα δικά τους ματς και τη Ζαλγκίρις να κερδίσει ΤΣΣΚΑ και Προκόμ. Το άλλο σενάριο λέει δύο νίκες με διαφορές και η Ζαλγκίρις να πάρει τον έναν από τους άλλους δύο, ώστε να ισοβαθμήσουν μαζί του και να τον περάσουν, αφού θα έχουν τη διαφορά. Αυτό εν ολίγοις σημαίνει ότι αν η Προκόμ χάσει με λιγότερους από 20 πόντους στην έδρα της από τη Μάλαγα, θα περάσει ακόμη κι αν χάσει και τα δύο επόμενα παιχνίδια της.

Το τέλος στο Top-16 προμηνύεται «καυτό», καθώς οι περισσότερες ομάδες έχουν ανεβάσει πολύ την απόδοσή τους σε σχέση με τον πρώτο γύρο.

by Rasheed.

Υ.Γ.: Λόγω προβλημάτων της Ευρωλίγκας, ως τη στιγμή που δημοσιεύτηκε το άρθρο δεν υπήρχαν διαθέσιμα τα highlights της ημέρας.

Τελικά... έφτανε που έφεραν τον Κλέιζα!

Ο Ολυμπιακός κέρδισε στην Κροατία και είναι πια η μόνη αήττητη ομάδα στο Top-16 της Ευρωλίγκας, φτάνοντας στο 4-0. Αυτή η νίκη σημαίνει για τον Ολυμπιακό ότι αν η Λαμποράλ κερδίσει στη Ρωσία τη Χίμκι, τότε οι «ερυθρόλευκοι» είναι πρώτοι στον όμιλο απλά και μόνο κρατώντας τις διαφορές στα δύο επόμενα παιχνίδια τους, ακόμη κι αν τερματίσουν με 4-2.

Στην Κροατία, ο Ολυμπιακός παραδοσιακά δυσκολεύεται, καθώς είναι μια από τις έδρες που… δεν του πηγαίνουν. Αν και με μικρή (ουσιαστική) βαθμολογική σημασία το ματς ήταν σημαντικό, καθώς ήταν ο πρώτος αγώνας για τους «ερυθρολεύκους» μετά το πρώτο τρόπαιο εδώ και 8 χρόνια. Σίγουρα δεν θα υπήρχε η ίδια ενέργεια με το Σάββατο και αυτό φάνηκε ξεκάθαρα στην άμυνα, αλλά το ταλέντο περισσεύει για τους «ερυθρολεύκους» που μπόρεσαν να σκοράρουν 97 πόντους για να κερδίσουν.

Η Τσιμπόνα μπήκε στο ματς με τον αέρα της γηπεδούχου που δεν έχει άγχος και προηγήθηκε νωρίς, αλλά γρήγορα το ματς ήρθε στα μέτρα του Ολυμπιακού. Απ’ τη μία οι «ερυθρόλευκοι» δεν είχαν ενέργεια και διάθεση να παίξουν σκληρή άμυνα εκτός από ορισμένες εκλάμψεις, απ’ την άλλη η Τσιμπόνα δεν μπορούσε να σταματήσει τους παίκτες του Γιαννάκη, οπότε το παιχνίδι ήταν χορταστικό επιθετικά. Στο μεγαλύτερο μέρος του ο Ολυμπιακός φαινόταν να το ελέγχει και να φτάνει στη νίκη χωρίς προβλήματα.

Όμως, μετά το 75-84 οι «ερυθρόλευκοι» «κάθισαν» στη διαφορά προφανώς χαλαρώνοντας βλέποντας να ξεφεύγουν (όλα αυτά συνυπολογίζοντας το τάιμινγκ του αγώνα μετά τον τελικό) και η Τσιμπόνα, που είχε τον Γκόρντον σε απίστευτη βραδιά και τους Τόμας, Ούντριχ να σκοράρουν με ευχέρεια, μπόρεσε και επανήλθε. Μάλιστα, πέρασε μπροστά με το εκπληκτικό κάρφωμα και φάουλ του Γκόρντον και τις 3/3 συνεχόμενες βολές, αλλά ο Ολυμπιακός στο μοναδικό σημείο του αγώνα που χρειάστηκε, έδειξε χαρακτήρα. Πήρε σωστές επιθέσεις (το κάρφωμα του Κλέιζα από την ασίστ του Παπαλουκά), έβαλε τις βολές και κέρδισε, χωρίς να απειληθεί με ήττα από ένα σουτ (σωστή διαχείριση από τον πάγκο σε σχέση με τα φάουλ σκοπιμότητας). Μέχρι τότε, για 4 λεπτά έκανε το ένα παιδαριώδες λάθος μετά το άλλο, με αποτέλεσμα να δώσει ελπίδες στην αντίπαλό του.

Μπορεί ξανά στις βολές να ήταν πολύ άστοχος (θα έλεγα απαράδεκτα αν δεν ήταν ο τελικός το προηγούμενο ματς), αλλά εντός παιδιάς ήταν τρομερός, με 66% στα δίποντα και 59% στα τρίποντα, χωρίς ουσιαστικά να εκβιάσει προσπάθειες σε όλη τη διάρκεια του ματς. Αν και μέτριος στις περισσότερες στατιστικές κατηγορίες, οι 23 ασίστ του δείχνουν εύγλωττα πόσο καλό επιθετικό μπάσκετ έπαιζε σε όλη τη διάρκεια του αγώνα.

Ο Τεόντοσιτς μόλις ξεπέρασε το φυσιολογικό ψυχολογικό «άδειασμα» από τον τελικό, ήταν ξανά τρομερός, με καίρια σουτ, καθαρό μυαλό και καλή οργάνωση, ο Κλέιζα είχε το καλύτερό του παιχνίδι στον Ολυμπιακό από πλευράς «shot selection» με 9/11 δίποντα και έκανε τη διαφορά όποτε η μπάλα πήγαινε στα χέρια του, ενώ πολύ καλοί ήταν οι Παπαλουκάς-Τσίλντρες, αλλά και οι Χαλπερίν-Βούισιτς όσο έπαιξαν. Η Τσιμπόνα είχε δουλέψει πάρα πολύ την άμυνα στον Σχορτσανίτη, τον οποίο έβγαλε αμέσως εκτός αγώνα, με τον Γιαννάκη να το βλέπει και να μην τον ξαναπερνάει στο ματς, προσπαθώντας να χτυπήσει με άλλα σχήματα.

Ο Γιαννάκης συνεχίζει να σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο στον πάγκο του Ολυμπιακού, με τους «ερυθρολεύκους» να φτάνουν για πρώτη φορά στην ιστορία τους στο 4-0 στο Top-16. Μέχρι τώρα, το 3-0 ήταν το καλύτερο ρεκόρ στο οποίο είχαν σταματήσει αήττητοι στη φάση αυτή της διοργάνωσης.

Μεγάλες συγκινήσεις πρόσφεραν και τα δύο άλλα παιχνίδια της ημέρας. Στην Τουρκία, συνεχίστηκαν οι νίκες των γηπεδούχων στον όμιλο F, με την Εφές να κερδίζει τη Μακάμπι. Ο Αταμάν έβαλε νερό στο κρασί του, το ίδιο και οι αστέρες της ομάδας και ελπίζουν να καταφέρουν να συνεργαστούν ως το καλοκαίρι. Ή, τουλάχιστον, όσο η Εφές είναι μέσα στο παιχνίδι της πρόκρισης. Ο καταπληκτικός Κασούν ήταν ο κύριος λόγος νίκης των Τούρκων σε ένα πολύ κακό, από άποψη θεάματος, παιχνίδι. Η Μακάμπι το… τερμάτισε από το τρίποντο και έχασε, καθώς μόνο ο Μπλούθενταλ είχε επαφή με το καλάθι. Πάντως, η Εφές δεν πήρε τη διαφορά με την οποία είχε χάσει στο Ισραήλ, άρα σε ισοβαθμία προηγείται η Μακάμπι.

Στην Πολωνία, η μεγαλύτερη έκπληξη της φετινής διοργάνωσης (και ελπίζω να παραμείνει αυτή η μεγαλύτερη, όχι να μιλάμε… για άλλη αύριο) συνέχισε ακάθεκτη τη μαγική της πορεία. Η Προκόμ μπόρεσε και διέλυσε την άμυνα της ΤΣΣΚΑ, απαγόρευσε στους Ρώσους να ελέγξουν το ρυθμό, πήγε το ματς στους 90 (σχεδόν) πόντους και το κέρδισε. Πια, έχει ξεκάθαρα βλέψεις ακόμη και για την πρωτιά του ομίλου (ώστε να γλιτώσει το απαγορευτικό διασταύρωμα με τον Ολυμπιακό), ενώ ο όμιλος είναι, πλέον, ανοικτός σε όλα τα ενδεχόμενα, ακόμη και σε τριπλή ισοβαθμία στην κορυφή (αν, βέβαια, η Ζαλγκίρις δεν «κλείσει» κάποιου το σπίτι). Η περίφημη τριάδα της ΤΣΣΚΑ, που φέτος κάνει θαύματα, έχασε στα σημεία από την τριπλέτα Λόγκαν-Γουντς-Γιάγκλα, που είχε 59 πόντους, 10 ριμπάουντ και 8 ασίστ (οι Λάνγκντον-Σισκάουσκας-Χριάπα είχαν 52 πόντους, 11 ριμπάουντ και 10 ασίστ). Ο Μένσα-Μπόνσου ξεκάθαρα δεν έχει βρει ακόμη το ρόλο του στην ομάδα και η ΤΣΣΚΑ χάνει μια μεγάλη δύναμη για τα τελευταία λεπτά, τη στιγμή, μάλιστα, που οι Σοκόλοφ-Καούν σουτάρουν τις βολές στο… περίπου. Στον όμιλο αυτό πολλά θα ξεκαθαρίσουν την 5η αγωνιστική στο Μάλαγα-ΤΣΣΚΑ.

by Rasheed.

Υ.Γ.: Η φωτογραφία είναι από κροατική εφημερίδα μετά την περσινή νίκη της Τσιμπόνα επί του Ολυμπιακού στην 3η αγωνιστική της κανονικής περιόδου. Ο τίτλος λέει σε ελεύθερη μετάφραση «Την επόμενη φορά φέρτε τον ΛεΜπρον» ή «Ένας τρόπος για να κερδίσετε είναι να φέρετε τον ΛεΜπρον». Προφανώς αναφέρεται σε όλο το κλίμα που είχε δημιουργηθεί με την απόκτηση του Τσίλντρες από τον Ολυμπιακό. Ο τίτλος του άρθρου αυτό σχολιάζει.

Υ.Υ.Γ.: Τα highlights της ημέρας όπως τα επέλεξε η Ευρωλίγκα:

Μυρίζει... οκτάδα!

Καλύτερη δεν θα μπορούσε να είναι η 4η αγωνιστική της φάσης των «16» του Eurocup για τις ελληνικές ομάδες, με τον Άρη και τον Πανελλήνιο να παίρνουν πολύ σημαντικές νίκες.

Πλέον, ο Πανελλήνιος θέλει απλά να κρατήσει τη διαφορά των 8 πόντων επί της Μπαμπέργκ στη Γερμανία για να προκριθεί στην επόμενη φάση, ακόμη κι αν χάσει και τα δύο επόμενα παιχνίδια του, ενώ ο Άρης κέρδισε έναν αγώνα που ήταν απαραίτητος και κοιτάζει τη συνέχεια με αισιοδοξία. Θέλει οπωσδήποτε νίκη την 5η αγωνιστική (και η διαφορά καλά θα ήταν να έρθει) επί της Μπανταλόνα στο Αλεξάνδρειο και αν η Λε Μαν χάσει από την Άλμπα, θα έχει προκριθεί από τότε αν έχει πάρει τη διαφορά με την Μπανταλόνα. Αν οι Γάλλοι κερδίσουν θα πρέπει να πάρει νίκη στη Γαλλία για να περάσει, ενώ αν δεν πάρει τη διαφορά από τους Ισπανούς θα περνάει μόνο αν η Μπανταλόνα κερδίσει την Άλμπα (ή αν κερδίσει αυτός στη Γαλλία, προφανώς).

Πάντως, πλέον, και οι δύο ελληνικές ομάδες έχουν φέρει την πρόκριση στα μέτρα τους και θεωρούνται φαβορί για να την κατακτήσουν και να προχωρήσουν στην οκτάδα της διοργάνωσης. Ο Πανελλήνιος είναι σε καλύτερη θέση αφού δεν χρειάζεται καν νίκη για να προκριθεί, αλλά και ο Άρης είναι πλέον κοντά.

Σίγουρα, το να πάμε με 2 ελληνικές ομάδες στην οκτάδα θα είναι μεγάλη επιτυχία, ιδίως αν σκεφτούμε ότι ως τώρα καμία ομάδα μας δεν έχει αποκλειστεί, έχοντας ακόμη και τις 5 στους «16» Ευρωλίγκας και Eurocup.

Στο Αλεξάνδρειο ο Άρης έπαιζε ουσιαστικά το τελευταίο του χαρτί, καθώς σε περίπτωση ήττας θα εξαρτιόταν από τα αποτελέσματα των άλλων, και στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Το ματς ήταν αγχώδες και οι «κίτρινοι» δεν μπόρεσαν να ξεφύγουν αλλά ούτε και να επιβάλλουν το ρυθμό τους. Το αρχικό 9-0 με τον κόσμο να σπρώχνει την ομάδα απέναντι στην Άλμπα που είχε 1 σουτ στα 3 πρώτα λεπτά του ματς, έπεσε στο κενό, αφού οι Γερμανοί γρήγορα έκαναν το σκορ 9-9.

Από εκεί και πέρα το παιχνίδι ήταν πλήρως ισορροπημένο. Ο Άρης έπαιξε ξανά πολύ καλή άμυνα, αλλά έμοιαζε εγκλωβισμένος στο αργό τέμπο της Άλμπα. Μοιραία μέχρι το 32ο λεπτό προηγήθηκε το πολύ με 6 πόντους (22-28), ενώ έμεινε και 5 φορές πίσω με 3 (τελευταία το 55-58). Κάπου εκεί, όμως, το ματς άλλαξε πλήρως εικόνα. Ο Άρης έκανε ένα σερί 15-3 μέχρι το 70-61 και καθάρισε την υπόθεση νίκη.

Ο Μπετς και το τρίποντο του Ουόλς βοήθησαν για να μπει για τα καλά στο ρόλο οδηγού, ενώ το τρίποντο και η ασίστ του Κλαρκ λίγο μετά για το 75-64 τελείωσαν και τυπικά το ματς.

Πολύ καλός ο Μπετς, που «γέμισε» τη ρακέτα, καταπληκτικός για ακόμη μία φορά με τον Μπλατ στον πάγκο ο Κακιούζης, πάρα πολύ καλός και πάλι ο Κλαρκ που ξεκάθαρα βρίσκει τον εαυτό του, καθώς χρησιμοποιείται πιο σωστά, μεστός στο πρώτο του ματς ο Ουόλς, που θα βοηθήσει σίγουρα, χωρίς τις υπερβολές άλλων αγώνων ο Ρίτσαρντσον. Συνολικά, η εικόνα του Άρη σε όλο το ματς ήταν εικόνα νίκης, με τους «κιτρίνους» να έχουν 16 επιθετικά ριμπάουντ, τα οποία βοήθησαν πολύ στην υπόθεση νίκη, αφού έδωσαν πολλές δεύτερες ευκαιρίες στο νευρικό Άρη, αλλά και λιγότερα λάθη από τους Γερμανούς.

Στην Ιταλία, ο Πανελλήνιος απέκλεισε την Μπενετόν, κερδίζοντάς την, στο ματς που οι Ιταλοί έπαιζαν το τελευταίο τους χαρτί. Οι «Ολυμπιονίκες» παρότι είχαν προβληματίσει στα προηγούμενα παιχνίδια περισσότερο με την αστάθεια που παρουσίαζαν μέσα στο ματς, εκμεταλλεύτηκαν τη διακοπή, είδαν τους τραυματίες τους να επιστρέφουν και πήραν ένα τεράστιο διπλό στην Ιταλία.

Η Μπενετόν προηγήθηκε ελάχιστα στο παιχνίδι (από το 12-10 του 7ου στο 58-57 του 28ου λεπτού και ποτέ ξανά), αλλά το παιχνίδι ήταν οριακό με τη διαφορά να είναι ελάχιστη για τον Πανελλήνιο (κυρίως λόγω των πολλών λαθών του), που όμως μπόρεσε να ελέγξει τον αγώνα και να δείξει χαρακτήρα.

Όταν η Μπενετόν πέρασε μπροστά στο τέλος της 3ης περιόδου, ο Πανελλήνιος έδειξε την ανωτερότητά του μην αφήνοντας τους Ιταλούς να ξεφύγουν, αλλά ούτε και να αλλάξουν το μομέντουμ. Το 66-66 έγινε 70-78 και το παιχνίδι είχε ουσιαστικά τελειώσει. Η Μπενετόν έτρεξε ένα 5-0 στο τελευταίο λεπτό για το 81-85, αλλά ξεκάθαρα δεν προλάβαινε.

Ο Χαραλαμπίδης και ο Σμιθ ήταν καταπληκτικοί, δημιουργώντας εφιάλτες στην ιταλική άμυνα που βαλλόταν και από το «2» και από το «3» διαρκώς και δεν ήξερε πού να προσαρμοστεί και δεχόμενοι 53 πόντους με 18/25 εντός παιδιάς (εκπληκτικό 72%), ενώ Παπαμακάριος, Μπλάκνεϊ και Καλαϊτζής πρόσθεσαν άλλους 19 πόντους, σκοράροντας όποτε είχαν την ευκαιρία. Ο Βουγιούκας, αν και έκανε λάθη, «γέμισε» τη ρακέτα σωστά, σκόραρε και κατέβασε ριμπάουντ, ενώ ο Πανελλήνιος είχε σε όλο το ματς εκπληκτικές επιλογές σουτ (και τρομερά ποσοστά, 71% στα δίποντα και 57% στα τρίποντα με 15/26), που του έδωσαν τη νίκη παρά τα 10-20 λάθη και τα 17-7 κλεψίματα υπέρ των Ιταλών.

by Rasheed.

Αλλαγές ισορροπιών;

Τελείωσε πριν από λίγες ημέρες η μετεγγραφική περίοδος του χειμώνα για τις ομάδες του NBA. Όπως συμβαίνει σχεδόν κάθε φορά τα τελευταία χρόνια το finish ήταν ιδιαίτερα δυνατό με θεαματικές κινήσεις που τραβούν την προσοχή κι ελπίζουν να αλλάξουν τη ροή του πρωταθλήματος.

Σε τέτοιες κινήσεις ενεπλάκησαν το Ντάλας, το Κλίβελαντ, η Νέα Υόρκη, το Χιούστον, αλλά και η Ουάσινγκτον προς την… αντίθετη κατεύθυνση.

Οι Μάβερικς για πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια προχώρησαν με λογική στο μετεγγραφικό παζάρι και έκαναν δύο κινήσεις που έπρεπε να γίνουν. Η πρώτη ήταν να φύγει ο Τζος Χάουαρντ από την ομάδα (που ακόμη και στην καλύτερή του χρονιά είχε δείξει ότι στα δύσκολα δεν μπορεί να βοηθήσει) και η δεύτερη να πάρουν σέντερ. Ο Χάουαρντ έφυγε και ο Καρόν Μπάτλερ με τον Ντεσόν Στίβενσον ήρθαν στην θέση του για να «γεμίσουν» το «3», ενώ αντί του Ντρου Γκούντεν (που ούτως ή άλλως δεν είχε ουσιαστικό ρόλο στην ομάδα) ήρθε ο Μπρένταν Χέιγουντ. Και οι τρεις κατέφτασαν από την Ουάσινγκτον για να δώσουν ξεκάθαρες σκέψεις και βλέψεις τίτλου στους Μάβερικς. Ο Χάουαρντ έπρεπε να φύγει, καθώς δύσκολα θα κατάφερνε να «σβήσει» τα όσα (δεν) έχει κάνει στα πλέι οφς για τους Μάβερικς όλα αυτά τα χρόνια. Εξάλλου, όταν ένας παίκτης αποδεικνύεται ότι δεν μπορεί να βοηθήσει, τότε καλό θα είναι και γι’ αυτόν και για την ομάδα να αλλάζει παραστάσεις. Με τους Μπάτλερ και Χέιγουντ, συν τους Κιντ, Τέρι, Μάριον να πλαισιώνουν τον Νοβίτσκι, οι Μάβερικς είναι ομάδα πρωταθλητισμού. Επίσης, πλέον είναι πλήρεις, καθώς το ρόστερ συμπληρώνουν οι Νταμπίερ, Κάρολ, Στίβενσον, Μπαρέα, Μπουμπουά, Ναχέρα και Τόμας.

Ένας άλλος από τους διεκδικητές για τον τίτλο προσπάθησε να ενισχυθεί ακόμη περισσότερο και τα κατάφερε στο μέγιστο, σχεδόν, βαθμό. Οι Καβαλίερς κατάφεραν να αποκτήσουν τον Άντον Τζέιμσον, που σίγουρα μπορεί να τους δώσει τον τίτλο, συνθέτοντας ένα εκρηκτικό «τρίο» με τον Τζέιμς και τον Ο’ Νιλ. Ο Σακίλ θα κουράζεται λιγότερο μέχρι τα κρίσιμα, σκορ θα υπάρχει περισσότερο από τη ρακέτα (όσο το «επιτρέπει» ο Τζέιμς βέβαια) καθώς ο Τζέιμσον είναι παίκτης πρώτης διαλογής και Α΄ κλάσης, ενώ το πιο πιθανό είναι να επιστρέψει και ο Ιλγκάουσκας αφού λύσει το συμβόλαιό του με τους Ουίζαρντς (κάτι που θέλει και ο ίδιος και η ομάδα). Σίγουρα μετεγγραφή πρώτου επιπέδου για τους Καβαλίερς, μετεγγραφή που «τρομάζει» τους υπόλοιπους μνηστήρες του τίτλου. Πάντως, για να κάνουμε και λίγο πλάκα, ο Τζέιμς πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβει ότι δεν θα μάθει να σουτάρει τρίποντο κατά τη διάρκεια των αγώνων, αλλά θα πρέπει να το κάνει στις προπονήσεις: στα τελευταία 3 ματς των Καβς έχει 4/21 τρίποντα (δηλαδή 19%) και συνεχίζει…

Τέτοια κίνηση προσπάθησαν να κάνουν και οι Ρόκετς αποκτώντας τον Κέβιν Μάρτιν στη θέση του Τρέισι ΜακΓκρέιντι, που ούτως ή άλλως εδώ και 1,5 χρόνο… έμενε μέχρι να φύγει, καθώς μόνο με τις καρέκλες δεν είχε ψυχρανθεί στο γήπεδο των Ρόκετς. Ο Μάρτιν (μαζί με τον Τζάρεντ Τζέφρις) μπορεί να βοηθήσει σημαντικά τους Ρόκετς, που είναι αυτή τη στιγμή εκτός πλέι οφς.

Ο ΜακΓκρέιντι βρήκε το επόμενο λιμάνι του στη Νέα Υόρκη, που προσπαθεί να βρει τρόπο για να ανατρέψει την κατάρα του Γιούιν, που τη στοιχειώνει από τη στιγμή που «έβγαλε στο σφυρί» τη μεγαλύτερη βεντέτα της. Βγήκε κι αυτή σίγουρα κερδισμένη, όπως και οι Ρόκετς από την τριπλή αυτή ανταλλαγή (με τους Κινγκς). Ο ΜακΓκρέιντι είχε παίξει 6 ματς στο Χιούστον όλη τη χρονιά με 3 πόντους μέσο όρο (19 συνολικά) σε 7 λεπτά (45 συνολικά). Στη Νέα Υόρκη έβαλε 26 πόντους στο πρώτο του ματς κι έπαιξε 32 λεπτά, δηλαδή όσο σχεδόν όλη τη σεζόν στο Χιούστον. Ο ίδιος δήλωνε πριν από λίγες ημέρες ότι θέλει να παίξει στη Νέα Υόρκη εδώ και τώρα και μένει να δούμε αν θα μπορέσει να κρατήσει λίγο από τον υπέρμετρο εγωισμό του έξω από το παρκέ για να τη βοηθήσει ουσιαστικά.

Η άλλη μετεγγραφή της Νέας Υόρκης είναι ο Έντι Χάουζ αντί του Νέιτ Ρόμπινσον. Εδώ τα στατιστικά λένε ότι οι Νικς δεν έκαναν καλά, καθώς ο Ρόμπινσον και περισσότερο σκόραρε και πιο νέος είναι. Πάντως, ο Χάουζ μπορεί άνετα να βάζει τους πόντους του Ρόμπινσον αν παίζει το χρόνο του και είναι παίκτης υψηλού επιπέδου και σωστός επαγγελματίας.

Απ’ την άλλη, στη Βοστόνη πήραν παίκτη ενώ… κανείς δεν το ήθελε! Ο Ντον Ρίβερς, ο Ρέιτζον Ρόντο και ο Ρέι Άλεν όταν ρωτήθηκαν αμέσως μετά την ανακοίνωση της απόκτησης του Νέιτ Ρόμπινσον, και οι τρεις είπαν ότι ήθελαν να μείνει ο Χάουζ και ότι η ομάδα ήταν καλά όπως ήταν χωρίς να χρειάζεται αλλαγές, με τον Άλεν να είναι πιο σκληρός με τη διοίκηση. Πάντως, ο Ρίβερς είπε ότι η διοίκηση του είχε πει ότι ψάχνει για παίκτη και ότι ήθελε να αλλάξει κάτι στην ομάδα (παρά τη δηλωμένη διαφωνία του προπονητή). Βέβαια, ο Ρόμπινσον, αν μπορέσει να προσαρμοστεί, δεν τους κακόπεσε, αφού είναι παίκτης με αρκετές αρετές και μπορεί να βοηθήσει.

Τέλος, μεγάλη αίσθηση στο μετεγγραφικό παζάρι έκαναν και οι Ουίζαρντς. Ο Στερν τιμώρησε τους Αρίνας και Κρίτεντον και οι Ουίζαρντς αποφάσισαν σε μια χαμένη χρονιά να ξηλώσουν όλη την ομάδα, δίνοντας τους τρεις καλύτερούς τους παίκτες (πλην Αρίνας): Καρόν Μπάτλερ, Μπρένταν Χέιγουντ και Άντον Τζέιμσον. Τι έμεινε στην Ουάσινγκτον; Δυστυχώς (για τους ίδιους) οι οπαδοί των Ουίζαρντς, που θα περάσουν ένα εφιαλτικό δεύτερο μέρος της χρονιάς μέχρι τα πλέι οφς (και τις δικές τους διακοπές). Οι Ουίζαρντς «έδωσαν» 32 εκατομμύρια δολάρια σε σάλαρι καπ (με τους τρεις προαναφερθέντες συν τους Στίβενσον και ΜακΓκουάιρ) και πήραν τον Ιλγκάουσκας, ο οποίος θα φύγει τώρα και το καλοκαίρι τους γλιτώνει 11 εκατομμύρια, και τον Χάουαρντ, ο οποίος το πιο πιθανό είναι να μην ανανεώσει (έχει οψιόν η ομάδα), άρα γλιτώνουν άλλα 11 εκατομμύρια (σύνολο 22 από αυτούς συν 1 από τον Σίνγκλετον).

Να δούμε ποιους θα προσελκύσουν το καλοκαίρι με τόσο χώρο που θα έχουν στο ρόστερ τους και το σάλαρι καπ τους. Έως τότε, μπορεί ο πρόεδρός τους να δήλωσε ότι «ψάχναμε έναν τρόπο να για να βοηθήσουμε την ομάδα να ανακάμψει αγωνιστικά φέτος», αλλά όλοι γέλασαν όταν το άκουσαν και ξέρουν ότι μόνος στόχος της ομάδας είναι να μείνει σε μια από τις 4 χειρότερες θέσεις στη λίγκα, ελπίζοντας σε καλή θέση στο ντραφτ.

by Rasheed.

Υ.Γ.: Ο Κόμπι Μπράιαντ προπονούσε 1,5 μήνα τον Σάνον Μπράουν στα καρφώματα. Κάθε μέρα ακούγαμε… «τι θα τους κάνει ο Μπράουν», ο Κόμπι δήλωνε ότι το έχει σίγουρο, ο Μπράουν… αυτοθαυμαζόταν, πολλοί είχαν «ψαρώσει» τόσο πολύ που στην ψηφοφορία του nba.com για το ποιος θα πάρει τα καρφώματα ο Μπράουν προηγούταν με περισσότερες από 30 ποσοστιαίες μονάδες από τον δεύτερο, αλλά τελικά ο… Χάρπρινγκ θα κάρφωνε καλύτερα. Μακράν τα δύο καλύτερα καρφώματα ήταν το δεύτερο του ΝτεΡόζαν στον πρώτο γύρο (αυτό με τον συμπαίκτη-βοηθό) και το δεύτερο του Ρόμπινσον στον τελικό. Ο Ρόμπινσον έγινε ο πρώτος στην ιστορία που κερδίζει 3 διαγωνισμούς και μόλις ο 3ος συνολικά που παίρνει 2 συνεχόμενους (Τζόρνταν και Ρίτσαρντσον οι άλλοι δύο).

Υ.Υ.Γ.: Στο Shooting-stars από τη στιγμή που το all-star game γινόταν στο Ντάλας και από τη στιγμή που βρέθηκε τρόπος για να παραταχθεί ομάδα της περιοχής (ομάδα Texas τελικά), ε, κάπου εκεί τελείωσε και η αγωνία για τον νικητή. Ή όπως φώναζε ένας σχολιαστής «δεν είναι δίκαιο» με τον Νοβίτσκι για «ψηλό» στην ομάδα.

Υ.Υ.Υ.Γ.: Οι πληροφορίες μου λένε ότι ο Νικόλα Πέκοβιτς διανύει τους τελευταίους του μήνες στον Παναθηναϊκό και ότι έχει ήδη συμφωνήσει με τη διοίκηση της Μινεσότα να παίζει του χρόνου στους Τίμπεργουλβς. Μέχρι το καλοκαίρι, πάντως, υπάρχει καιρός.

Ο fantasyόπληκτος: Top-16, week 4

Όποιος διάβασε προσεκτικά τη στήλη πριν από 2 εβδομάδες δικαιώθηκε απολύτως σε κάθε επιλογή. Ο Λούκας «έγραψε» 17.6, ο Σμιθ επιβίωσε από την ήττα με διψήφια διαφορά της Εφές, ο Καμπέθας έμεινε στο -3 ενώ ο ΜακΙντάιρ επιβεβαίωσε με εμφαντικό τρόπο την άνοδο της φόρμας του για την οποία είχα προειδοποιήσει.

Το διάστημα που μεσολάβησε από την προηγούμενη αγωνιστική ήταν παράξενο, με αρκετές από τις πρωτοκλασάτες ομάδες να παίζουν για τα εθνικά Κύπελλα είτε τελικούς, είτε και final-4 ή final-8, τουτέστιν 3 αγώνες σε 3 ημέρες! Συνεπώς, θα ήταν συνετό να αποφύγουμε όσους παίκτες έπαιξαν μαζεμένα παιχνίδια. Στο ακριβώς αντίθετο άκρο, και πιστεύοντας στην ξεκούραση και τη συγκέντρωση του ρεπό, θα επιλέξω δύο παίκτες που δεν είχαν αγώνα το Σαββατοκύριακο.

Οπότε, ξεχωρίζω τον Robert Archibald της Μάλαγα που κάνει μ.ό. 18 ranking στο top-16, και τον Μιχάλη Πελεκάνο του Αμαρουσίου που έχει 10.7 ranking στο top-16 και θα αναλάβει πληθωρικό ρόλο στο ματς στη Σερβία.

Δε θα έπαιρνα… τον Jaka Lakovic που φαίνεται ότι δεν έχει βρει ακόμα ρυθμό και, όντας επηρεασμένος από τον τραυματισμό του, δεν μπορεί να αποδώσει στα συνήθη στάνταρ του.

Άκουσα ότι… ο Aleks Maric μια βδομάδα μετά την επιστροφή του από τον τραυματισμό του έκανε 22 ranking σε 18 λεπτά συμμετοχής στον τελικό Κυπέλλου Σερβίας με αντίπαλο τη Ζελέζνικ.

Βδομάδα Κυπελλούχων!

Δεν είχαμε μόνο το ελληνικό Κύπελλο αυτό το Σαββατοκύριακο, αφού εκμεταλλευόμενες τη διακοπή της Ευρωλίγκας, οι εγχώριες Ομοσπονδίες είχαν κανονίσει την… πρώτη κούπα της χρονιάς.

Προφανώς και δεν είναι τυχαίο που 7 ομάδες Ευρωλίγκας πήραν τα 7 Κύπελλα σε 7 από τις πιο προηγμένες μπασκετικά χώρες της Ευρώπης. Στην Ελλάδα και οι δύο ομάδες του τελικού ήταν ομάδες Ευρωλίγκας, με τον Ολυμπιακό να παίρνει το πρώτο του τρόπαιο από το 2002 και τον Παναθηναϊκό να χάνει το πρώτο του από το 2005, αλλά και σε 3 άλλες χώρες (Ισπανία, Λιθουανία, Γαλλία) οι αντίπαλοι του τελικού ήταν ομάδες Ευρωλίγκας και οι δύο.

Στην Ισπανία, το θεαματικό Copa Del Rey έριξε αυλαία με την ακόμα πιο θεαματική νίκη της Μπαρτσελόνα στον τελικό επί της Ρεάλ. Η Μπαρτσελόνα κέρδισε με 80-61 και οι 19 πόντοι είναι η μεγαλύτερη διαφορά στην 77χρονη ιστορία του θεσμού σε τελικό! Μάλιστα, δεν είναι εναντίον όποιας κι όποιας ομάδας, αλλά της πανίσχυρης Ρεάλ (είχε διαλύσει τη Λαμποράλ με 78-50 στον ημιτελικό), που όμως στον τελικό ηττήθηκε κατά κράτος και είχε ρόλο κομπάρσου στο πάρτι των Καταλανών. Το 64-37 της τρίτης περιόδου δείχνει εύγλωττα πόσο κολακευτικό είναι το τελικό -19 για τη Ρεάλ. Οι Μαδριλένοι δεν μπόρεσαν ούτε για μια στιγμή να μπουν στη νοοτροπία του αγώνα, ατύχησαν γιατί δεν είχαν κανέναν παίκτη σε πραγματικά μεγάλη βραδιά, αλλά η αλήθεια είναι ότι το παιχνίδι χάθηκε στην άμυνα της Μπαρτσελόνα, εκεί όπου «έπνιξε» τους παίκτες του Μεσίνα. Ο Φραν Βάθκεθ αναδείχτηκε MVP, ο Φελίπε Ρέγιες πέρασε πρώτος ριμπάουντερ όλων των εποχών στο θεσμό, ο Πριτζιόνι πρώτος πασέρ και οι 14.814 που είδαν τον τελικό αποτελούν ρεκόρ προσέλευσης, στον τελικό των ρεκόρ! Αυτό ήταν το 21ο τρόπαιο για την Μπαρτσελόνα, ενώ η Ρεάλ προηγείται ακόμη με 22, αλλά έκλεισε 17 χρόνια χωρίς Κύπελλο (από το 1993) και η καταμέτρηση συνεχίζεται…

Στη Λιθουανία, το Σάββατο, Ζαλγκίρις και Λιέτουβος σε ένα γνώριμο σκηνικό πάλεψαν για την πρώτη κούπα της χρονιάς, όπως αναμένεται να κάνουν και για όλες τις υπόλοιπες. Η Λιέτουβος συνέχισε το απόλυτο σερί της, που ξεκίνησε πέρσι, και πήρε το τρόπαιο, κερδίζοντας κατά κράτος την αντίπαλό της. Η διαφορά κι εδώ ήταν διψήφια, με το 77-65 να δείχνει ξεκάθαρα ποια ομάδα ήταν το αφεντικό στο παρκέ. Το 8-0 της Λιέτουβος προς το τέλος (για το 61-48) έκρινε και τυπικά το νικητή και κυπελλούχο.

Δύο ομάδες Ευρωλίγκας συγκρούστηκαν και στη Γαλλία, όπου είχαμε τον μακράν πιο σκληρό και αμφίρροπο τελικό του Σαββατοκύριακου. Ορλεάν και Βιλερμπάν έφτασαν στα όριά τους για την κούπα, με τους πρωταθλητές Γαλλίας να χαμογελούν τελευταίοι χάρη σε ένα τρίποντο του Έρικ Κάμπελ 9 δευτερόλεπτα πριν τη λήξη, που έγραψε το 70-69. Πριν δύο εβδομάδες η Ορλεάν είχε διαλύσει τη Βιλερμπάν με 55-76 για το πρωτάθλημα, ενώ 2 λεπτά πριν το τέλος του τελικού έμοιαζε ότι θα πάρει το τρόπαιο. Προηγούταν με 64-69, αλλά δεν ξανασκόραρε. Η Βιλερμπάν έπαιξε σκληρή άμυνα, πήρε ένα καλάθι και φάουλ από τον Ρόουλι Μάρσαλ και βεβαίως το τρίποντο τίτλου από τον Έρικ Κάμπελ, που έπαιζε τραυματίας.

«Το Κύπελλο γύρισε σπίτι του»: έτσι υποδέχτηκαν (την Πέμπτη) στη Μακάμπι τη νίκη της ομάδας τους επί της Μπνέι Χασαρόν στον τελικό, νίκη που τους χάρισε το πρώτο Κύπελλο Ισραήλ από το 2006. Η Μακάμπι έφτασε τα 37 Κύπελλα, αλλά αυτό ήταν το πρώτο μετά από 3 χαμένες χρονιές.

Η νίκη δεν ήταν εύκολη, παρότι η Μακάμπι προηγήθηκε για 39 λεπτά στο ματς (από το 2ο). Ο Νταν Σαμίρ, προπονητής της Μπνέι Χασαρόν, δεν είχε χάσει μέχρι την Πέμπτη ποτέ στην καριέρα του αγώνα Κυπέλλου (!) ως πρώτος προπονητής, έχοντας δύο τίτλους το 2007 και το 2008 (το 2009 ήταν βοηθός στην Ντιναμό). Για να σηκώσει ο Ντέρικ Σαρπ το 37ο Κύπελλο της Μακάμπι και το 7ο στην πλούσια καριέρα του χρειάστηκε να… το πάρει εκείνος! Το τοτέμ της Μακάμπι μπήκε στο παρκέ προς το τέλος και με 2 τρίποντα και 2 βολές έδωσε τη νίκη στην ομάδα του.

Τίτλος και για τη Σιένα στην Ιταλία, για τον πιο αναμενόμενο ίσως νικητή στην Ευρώπη. Οι παίκτες του Σιμόνε Πιανιτζιάνι έβγαλαν νικηφόρα και αυτό το Final-8 έχοντας ένα θεαματικό σκορ στον ημιτελικό (83-53 επί της Μπιέλα) και μια σχετικά άνετη νίκη επί της Βίρτους Μπολόνια (Κανάντιαν Σόλαν Μπολόνια φέτος). Η Σιένα είχε καλύτερο παίκτη τον Στόουνρουκ κι έφτασε στο δεύτερο συνεχόμενο τρόπαιό της στο θεσμό, στην επανάληψη του περσινού τελικού, με τον ίδιο τελικό νικητή. Η Βίρτους έχασε τον 4ο συνεχόμενο τελικό της, ενώ για 5η συνεχόμενη φορά είχαμε Αμερικανό MVP στον τελικό, με τον Σον Στόουνρουκ να παίρνει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά το βραβείο.

Τέλος, ομάδα Ευρωλίγκας κέρδισε το Κύπελλο και στην Τουρκία. Η Φενέρμπαχτσε νίκησε στον τελικό τη Μερσίν με 72-68, αφού πρώτα, το Σάββατο, είχε αποκλείσει στον ημιτελικό την Εφές Πίλσεν. Στο ματς του τίτλου η Φενέρ είχε 4 παίκτες με 11 πόντους, ενώ στον ημιτελικό ο Ταρίκ Κινσέι (αναδείχτηκε MVP) με 16 πόντους και 6 ριμπάουντ ήταν μαζί με τον Ρόκο-Λένι Ούκιτς οι καλύτεροι. Αυτός ήταν ο πρώτος τίτλος Κυπέλλου για τη Φενέρ μετά από… 43 χρόνια και το μακρινό 1967!

by Rasheed.

Κούπα λύτρωσης και αποσυμπίεσης!

Η πρώτη στέψη της χρονιάς και για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό είχαμε αλλαγή φόντου, αλλά και αλλαγή στο προσκήνιο, που ήταν «ερυθρόλευκο». Ο Ολυμπιακός μετά από 8 χρόνια μπορεί να βγει στην επιφάνεια για να πάρει ανάσα, αφού ξόρκισε τον χειρότερό του δαίμονα, κατακτώντας την πρώτη κούπα της εποχής Γιαννάκη (αλλά και Αγγελόπουλων), η οποία ήρθε απολύτως φυσιολογικά ως συνέχεια της πορείας που κάνει εδώ και 1,5 χρόνο στην ομάδα (δεν μετράω τη σεζόν που δεν ξεκίνησε με αυτόν στον πάγκο) ο Έλληνας προπονητής.

Ο τελικός στο Ελληνικό είχε καλύτερο και χειρότερο. Ήταν από τα ματς στα οποία ο νικητής δεν κρίθηκε σε μια λεπτομέρεια, αλλά ήταν στο σύνολο του αγώνα αρκετά καλύτερος. Μπορεί το τελικό 68-64 να μην είναι θεαματικό και να δείχνει ότι το παιχνίδι ήταν οριακό, αλλά η αλήθεια είναι ότι κάλλιστα θα μπορούσε η διαφορά να ήταν μεγαλύτερη.

Ο Ολυμπιακός ήταν πολύ πιο καλά διαβασμένος από τον Παναθηναϊκό, ο Γιαννάκης έκανε ματ στον Ομπράντοβιτς και είχε απάντηση σε κάθε κίνηση του Σέρβου κερδίζοντάς τον κατά κράτος, ενώ στο παρκέ οι «ερυθρόλευκοι» είχαν πολύ περισσότερο πάθος και δίψα για το τρόπαιο.

Συνήθως, κοιτώντας τα νούμερα της στατιστικής δύο είναι τα στοιχεία που δείχνουν ποια ομάδα έπαιξε με πάθος, θέληση και περισσότερη ενέργεια: τα ριμπάουντ και τα κλεψίματα. Και οι δύο αυτές κατηγορίες ήταν εκείνες στις οποίες ο Ολυμπιακός κυριάρχησε απόλυτα.

Τα ριμπάουντ ήταν 40-30 με τα επιθετικά του Ολυμπιακού να είναι 17 (έναντι 5 του Παναθηναϊκού), ενώ τα κλεψίματα ήταν 14-7 για τον Ολυμπιακό. Το παιχνίδι ήταν αρκετά νευρικό και κλειστό στο ξεκίνημα, σχεδόν αναγνωριστικό από τις δύο ομάδες, που έμοιαζαν στο πρώτο δεκάλεπτο να πηγαίνουν με «αυτόματο πιλότο» μέχρι να διαβάσουν το παιχνίδι του αντιπάλου τους.

Όμως, από την έναρξη της δεύτερης περιόδου και μετά, η εικόνα άλλαξε πλήρως με τον Ολυμπιακό να παίρνει κεφάλι και να μην χάνει ποτέ τα ηνία του αγώνα, όντας ανώτερος από τον αντίπαλό του.

Ο Γιαννάκης ήταν απίστευτα διαβασμένος στο pick ‘n’ roll του Παναθηναϊκού (δεύτερη φορά φέτος που το εξουδετερώνει πλήρως), εγκλώβισε πλήρως την περιφέρεια του Παναθηναϊκού, ενώ όλοι οι παίκτες του εκτελούσαν ευλαβικά τα όσα είχαν ακούσει στην προπόνηση. Χαρακτηριστικές είναι οι τρεις φάσεις με τον Διαμαντίδη να κάνει ντράιβ για να καταφύγει στο τέλος στη γνωστή του πάσα προς την περιφέρεια, με τον παίκτη του Ολυμπιακού που βρισκόταν στη ρακέτα και τις τρεις φορές να βγαίνει στο τρίποντο και να κλέβει την πάσα αφήνοντας ελεύθερο το σέντερ (κάτι που δεν βλέπεις αν δεν είναι ξεκάθαρη εντολή από τον πάγκο, μιας κι ενέχει μεγάλο ρίσκο), αφού ο Διαμαντίδης δεν μπόρεσε να «διαβάσει» το πόσο καλά τον είχε προβλέψει η άμυνα.

Η άμυνα του Ολυμπιακού κατάφερε να βγάλει εκτός αγώνα την «πράσινη» περιφέρεια, με αποτέλεσμα οι πόντοι να έρχονται με το σταγονόμετρο για τον Παναθηναϊκό. Ο Μπατίστ δεν θα μπορούσε να σκοράρει κατά βούληση σε όλο το ματς χωρίς σωστή τροφοδότηση από την περιφέρεια (και με τους διαδρόμους κλειστούς τις περισσότερες φορές, αφού υποχρεώθηκε σε αρκετά σουτ από τα 5-6 μέτρα), ο Πέκοβιτς για ακόμη μία φορά χρησιμοποιήθηκε λάθος από τον Ομπράντοβιτς, που πιθανότατα φοβήθηκε τη μέτρια άμυνα του Μαυροβούνιου, ενώ από εκεί και πέρα κανείς δεν μπορούσε να απειλήσει συστηματικά.

Ο Διαμαντίδης (τα στατιστικά είναι παραπλανητικά) ήταν ο βασικότερος λόγος που κολλούσε η επίθεση του Παναθηναϊκού, καθώς δεν μπορούσε να δώσει φαντασία στο παιχνίδι της ομάδας του, ενώ ο Σπανούλης αρκετές φορές «κούρασε» την μπάλα με αποτέλεσμα να χαραμίσει την επίθεση. Ο Περπέρογλου ήταν ξανά «λίγος», με καλές στιγμές αμυντικά, αλλά δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να σηκώσει το βάρος του βασικού τριαριού στον Παναθηναϊκό. Σε βραδιές που οι υπόλοιποι είναι μέτριοι, ποτέ δεν μπορεί να ξεχωρίσει και να αλλάξει τις ισορροπίες.

Πάντως, θεωρώ ότι μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης είχε ο Ομπράντοβιτς, που έχει κάνει την ομάδα του άνω κάτω με τον τρόπο που χρησιμοποιεί τους παίκτες φέτος. Βεργίνης και Καλάθης είχαν διακοσμητικό ρόλο στη δωδεκάδα, την ώρα που οι περιφερειακοί που πάτησαν παρκέ ήταν κάτω του μετρίου και ο Παναθηναϊκός είχε ξεκάθαρο πρόβλημα ανάπτυξης, ενώ ο Γιασικεβίτσιους έπαιξε ένα τρίλεπτο.

Επειδή κατά τη διάρκεια της αναμετάδοσης ακούστηκε ότι ο Ομπράντοβιτς είχε δίκιο με τον Σάρας, με βάση την εικόνα του Λιθουανού στο παρκέ, αυτό προφανώς και είναι επιεικώς αστείο. Ο Γιασικεβίτσιους έπαιξε 3 λεπτά (μάλιστα όχι μαζεμένα, αλλά «σπαστά», αφού βγήκε για 2 επιθέσεις για να μπει ο Τέπιτς) μετά από 1 περίπου μήνα απραξίας (ήταν εκτός ομάδας και στις δύο διοργανώσεις). Προφανώς και δεν θα μπορούσε έτσι να βρει ρυθμό, ούτε και να ζεσταθεί για να σκοράρει (δεν πρόλαβε καν να πάρει σουτ). Το γράφω μετά από κάθε αγώνα, το γράφω και τώρα: ξεκάθαρη ευθύνη του Ομπράντοβιτς το πρόβλημα στην περιφέρεια, αφού ο ίδιος έχει καταστρέψει τα όπλα του Παναθηναϊκού στο ασόδυο.

Ο Παναθηναϊκός έπαιξε καλή άμυνα στο δεύτερο ημίχρονο, αλλά από το κέντρο και μπροστά έμοιαζε να μην μπορεί να ξεπεράσει το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός είχε διαβάσει το παιχνίδι του. Μάλιστα, μιλώντας για το παιχνίδι, ο Καλαφατάκης σωστά επεσήμανε ότι όπως έπαιζαν οι «πράσινοι» οι 64 πόντοι ήταν το μάξιμουμ που θα μπορούσαν να πετύχουν. Αυτό στέκεται από τη στιγμή που οι 6 του Χέισλιπ ήταν εκτός συστημάτων με προσωπικές ενέργειες, που κράτησαν την ψευδαίσθηση της μικρής διαφοράς, ενώ ο Παναθηναϊκός ήταν πλήρως μπλοκαρισμένος στην επίθεση.

Απ’ την άλλη, ο Ολυμπιακός είχε τον Τεόντοσιτς σε πολύ καλή βραδιά, να νιώθει αυτοπεποίθηση (και τη γνωστή… σέρβικη άγνοια κινδύνου), αλλά (το βασικότερο) και να εμπνέει αυτοπεποίθηση στους υπολοίπους, είχε τον Παπαλουκά σε μια καταπληκτική αμυντικά και οργανωτικά βραδιά (αν βγάλουμε το παιδαριώδες λάθος στο τέλος) με 4 ριμπάουντ, 6 ασίστ και 5 κλεψίματα, είχε τον Κλέιζα αλάνθαστο, ήρεμο και να σκοράρει στα κρίσιμα (συν 8ρ. και 4κλ.), τον Τσίλντρες να καθαρίζει τις μάχες στον αέρα, τον Μπουρούση καλό για τα φετινά του στάνταρ και τον Σχορτσανίτη καλό αμυντικά (όπως ήταν και ο Χαλμπερίν με τον Πεν).

Τα επιθετικά ριμπάουντ ήταν ο λόγος που ο Ολυμπιακός δεν «πόνεσε» από την αστοχία του καθόλου, αφού ανανέωνε επιθέσεις συνεχώς, κούραζε τον Παναθηναϊκό, που αναγκαζόταν να παίζει πολύ περισσότερη ώρα άμυνα, αλλά είχε και την ευκαιρία να «διορθώσει» άστοχα σουτ με νέα επίθεση. Τα 14 κλεψίματα προήλθαν από μια άμυνα πιεστική, επιθετική και ασφυκτική, που θύμιζε την άμυνα της εθνικής Ελλάδας επί εποχής Γιαννάκη, που βραχυκυκλώνει πλήρως τον αντίπαλο. Τέλος, ο Ολυμπιακός ήταν πολύ άστοχος από το τρίποντο (όπως και οι «πράσινοι»), αλλά αντίθετα με τον Παναθηναϊκό, είχε πολλά ελεύθερα σουτ από εκεί, με αποτέλεσμα να σκοράρει στα κρίσιμα.

Μπορεί το φινάλε να ήταν κλειστό, αλλά το μομέντουμ από το 11ο λεπτό έλεγε Ολυμπιακός και αυτό δεν άλλαξε μέχρι το φινάλε. Από τις δηλώσεις κρατάω αυτή του Βασιλόπουλου, που είπε ότι έφυγε ένα τεράστιο βάρος από τους παίκτες του Ολυμπιακού. Θεωρώ ότι ήταν εμφανές στο τελευταίο δίλεπτο το πόσο άγχος είχαν οι «ερυθρόλευκοι» μπροστά στη θέα της νίκης, που έμοιαζε «δική» τους.

Ο Ολυμπιακός για πρώτη φορά ξόρκισε όσα τον στοιχειώνουν, έκανε το βήμα παραπάνω και πλέον δεν θα νιώθει τόσο πιεσμένος και κομπλαρισμένος στα κρίσιμα απέναντι στον Παναθηναϊκό. Απ’ την άλλη, ο Παναθηναϊκός έχασε για πρώτη φορά τρόπαιο στην Ελλάδα εδώ και 6,5 χρόνια, από το 2004 (ουσιαστικά δηλαδή δεν είχε χάσει με το παρόν ρόστερ του) και θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε πώς θα αντιδράσει σε μια πρωτόγνωρη κατάσταση.

Ιδίως με δύο τόσο κρίσιμα παιχνίδια μπροστά του, που μπορούν να του φέρουν άνω κάτω όλη τη χρονιά (Μπαρτσελόνα και Ολυμπιακός). Επίσης, οι «πράσινοι» θα πρέπει να διαχειριστούν το γεγονός ότι φέτος δεν έχουν κερδίσει κανένα αγώνα απέναντι σε πρωτοκλασάτη ομάδα, μετρώντας 0-5 (Ρεάλ μέσα, Ρεάλ έξω, Ολυμπιακός έξω, Μπαρτσελόνα έξω και ο τελικός Κυπέλλου) με πέντε «εύκολες» ήττες (τηρουμένων των αναλογιών) και πέντε κακές εμφανίσεις.

by Rasheed.

Υ.Γ.: Θέλω να δω αν ο γελοίος που έσπασε το κάθισμά του και το πέταξε στον αγωνιστικό χώρο λίγο πριν το τέλος (και οι 20-30 άλλοι που τον ακολούθησαν δύο λεπτά αργότερα) θα οδηγηθεί στη δικαιοσύνη, αφού τα εισιτήρια ήταν αριθμημένα, ονομαστικά και με αριθμό ταυτότητας… Γιατί γι’ αυτό έγινε η όλη δουλειά.

Υ.Υ.Γ.: Όσο για τα 75 ευρώ που θα κρατούσαν εκτός Ελληνικού τους χουλιγκάνους και θα έκαναν τον αθλητισμό μας πιο όμορφο, έδειξαν ότι και οι… πλούσιοι (κατά την ΕΟΚ) κάνουν επεισόδια, όχι μόνο οι «κακοί και υπανάπτυκτοι φτωχοί». Η παιδεία και η ανατροφή, δυστυχώς, δεν μετριούνται σε ευρώ.

Υ.Υ.Υ.Γ.: Η φωτογραφία του άρθρου είναι και wallpaper για τους αναγνώστες του Age of Basketball σε ανάλυση 1024x768, όπως συνηθίζουμε κάθε χρόνο. Κάντε κλικ πάνω της και στη νέα σελίδα, με δεξί κλικ είτε την αποθηκεύετε στον υπολογιστή σας είτε την κάνετε απευθείας εικόνα επιφάνειας εργασίας.

Αυτό το «Κυπελλάκι» όλοι το θέλουν

Μία ημέρα πριν τον τελικό του Κυπέλλου, μπροστά στην ανικανότητα των διαφόρων φορέων να οργανώσουν έναν σοβαρό αγώνα, διασταυρώνονται δύο μεγάλες ομάδες, με πολλά σημαντικά ονόματα, οι οποίες έχουν πολλά να τις χωρίζουν, αλλά και πολλά κοινά σημεία.

Ο, κάτοχος, Παναθηναϊκός βρίσκεται σε δεινή θέση στην Ευρωλίγκα, έχει προβληματίσει με τις φετινές του εμφανίσεις απέναντι στις καλύτερες ομάδες της Ευρώπης και ψάχνει μία νίκη που θα ρεφάρει και την ψυχολογία και τις αξιώσεις ανατροπής που προβάλλει ο αντίπαλός του, αλλά και θα σβήσει τις παράξενες μουρμούρες που ακούστηκαν φέτος. Ωστόσο, είναι μόνος πρώτος στην Α1 και αυτό του δίνει το θάρρος της εμπιστοσύνης ότι ξέρει να αξιοποιεί την έδρα του. Ο, διεκδικητής, Ολυμπιακός, βρίσκεται πίσω στην Α1 και βλέπει το πλεονέκτημα έδρας των πλέι-οφ να απομακρύνεται, έχει κερδίσει στην προηγούμενη συνάντηση των «αιωνίων» και ψάχνει τη νίκη που θα του δώσει έναν τίτλο μετά από πολλά χρόνια, αλλά και θα κάνει την ομάδα να βλέπει με μεγαλύτερη αισιοδοξία τις μελλοντικές αναμετρήσεις και τον κόσμο να δείξει μεγαλύτερη εμπιστοσύνη και ρεαλισμό. Ωστόσο, είναι συνεπής στην Ευρωλίγκα και βαδίζει για το δεύτερο συνεχόμενο φάιναλ-φορ.

Ας δούμε τη σημασία αυτού του αγώνα και τι διακυβεύεται στα 40 λεπτά του:

Τι διακυβέυεται στην ψυχολογία: Το αν ο Παναθηναϊκός μπορεί να ανέβει ξανά πάνω από τον «αιώνιο» αντίπαλό του. Το αν έχει και φέτος τον τρόπο να κάνει τα πλέον κατάλληλα ματς την πλέον κατάλληλη στιγμή. Το αν ο Ολυμπιακός μπορεί να κερδίσει πλέον τον Παναθηναϊκό σε παιχνίδι χωρίς αύριο, σε ματς τίτλου. Το αν έχει διαμορφώσει πλέον τον απαιτούμενο χαρακτήρα για να παίρνει αυτά τα ματς. Κυρίως, οι ψυχολογικές ισορροπίες ενόψει του αγώνα της επόμενης εβδομάδας που ίσως κρίνει το πλεονέκτημα έδρας, αλλά και ενόψει των, ίσως ακόμη σημαντικότερων, ντέρμπι στη συνέχεια της σεζόν.

Τι διακυβεύεται στο παρκέ: Το αν ο Κλέιζα μπορεί να είναι ο ηγέτης τελικών που έλειπε από τον Ολυμπιακό ώστε να δώσει το κάτι παραπάνω και να οδηγήσει την ομάδα του σε τίτλους. Το αν ο Τσίλντρες μπορεί να πιστοποιήσει τη θεωρητικά ξεκάθαρη ανωτερότητα των «ερυθρολεύκων» στη θέση «3». Το αν ο Παπαλουκάς διατηρεί την κλάση νίκης στα κρίσιμα ματς. Το αν οι πολλοί και καλοί ψηλοί του Ολυμπιακού θα «γεμίσουν» πλήρως τη θέση «5». Το αν ο Τεόντοσιτς μπορεί να πείσει ότι ανέβηκε επίπεδο. Το αν οι πλέι-μέικερ του Παναθηναϊκού θα παίξουν όλοι όπως πρέπει ώστε να δικαιολογήσουν τη θεωρητική ανωτερότητα των «πρασίνων» στη θέση «1». Το αν ο Φώτσης μπορεί και φέτος να αρχίσει να ανεβάζει την απόδοσή του στα καθοριστικά ματς. Το αν ο Πέκοβιτς μπορεί να σηκώσει πάνω του το ειδικό βάρος τέτοιων αγώνων. Το αν οι Περπέρογλου και Καλάθης είναι έτοιμοι για αυτά τα ματς. Το αν ο Χάισλιπ μπορεί να προσφέρει φέτος επί της ουσίας.

Τι διακυβεύεται στους πάγκους: Το αν ο Ομπράντοβιτς μπορεί και πάλι να κουνήσει το «μαγικό του ραβδί» και να τα φτιάξει όλα σε μία σεζόν όπου για πρώτη φορά δείχνει να έχει χάσει τον έλεγχο των ισορροπιών. Το αν ο Γιαννάκης είναι πλέον έτοιμος για να αρχίσει να κατακτά τίτλους και σε αυτό το επίπεδο συλλόγων.

Τι διακυβεύεται στην πράξη: Ο πρώτος τίτλος της χρονιάς. Το «Κυπελλάκι» δεν είναι πια μία κούπα ήσσονος σημασίας, αλλά η κατάκτησή του φέρνει πρεστίζ, αίσθηση ανωτερότητας και σημαντικό ψυχολογικό πλεονέκτημα για τους τελικούς της Α1. Και, σε κάθε περίπτωση, δεν παύει να είναι ένας τίτλος.

“Good night, and good luck”

by BEN

Υ.Γ.: Δύο ημέρες πριν τον τελικό, η ΕΟΚ προσπάθησε να βγάλει τους πάντες τρελούς και χαζούς, λέγοντας (δια στόματος του γ.γ. της) ότι ουδέποτε είχε συμφωνηθεί να γίνει ο τελικός με μαθητές και ότι ουδέποτε η αστυνομία είπε ότι δεν μπορεί να αναλάβει τη φύλαξη τελικού με μαθητές. Όλα αυτά ήταν στο μυαλό, είπε, των δημοσιογράφων που τα έγραφαν, αλλά ποτέ δεν έγιναν στην πραγματικότητα. Όλο αυτό, βέβαια, έχει λόγο που ειπώθηκε (για να «αθωώσει» την Ομοσπονδία), αλλά είναι ένα ακόμη δείγμα του επιπέδου και της νοοτροπίας της ΕΟΚ.