Στιγμές Μουντομπάσκετ: 4 Σεπτέμβρη 2002

Βρισκόμαστε στα μέσα της δεύτερης περιόδου, σκορ 41-23. 52-32, με 1:14 για τη λήξη του ημιχρόνου. 62-47 στα μισά του τρίτου δεκαλέπτου και 76-63 στα μισά του τέταρτου. Μένει 1 λεπτό και 10 δευτερόλεπτα, ο φωτεινός πίνακας γράφει 83-73. Δεν υπάρχει πλέον επιστροφή, η ιστορία έχει καταγραφεί. Η πλέον κυρίαρχη ομάδα στην ιστορία του αθλήματος θα υποστεί την πρώτη της ήττα. Η Αργεντινή έχει καταφέρει αυτό που φαινόταν ακατόρθωτο: η πρώτη ήττα της Εθνικής ΗΠΑ, από τότε που ξεκίνησε να κατεβάζει επαγγελματίες από το NBA.

Χρειάστηκε να περάσουν 59 αγώνες για να μπορέσει κάποιος να κερδίσει τις ΗΠΑ και να αρχίσει ο κόσμος σιγά σιγά να αποδίδει το προσωνύμιο “Dream Team” μόνο στην πραγματική, πρώτη ομάδα του 1992. Έμελλε να γίνει σε έναν «ιερό» μπασκετικό χώρο για τους Αμερικανούς, την Ιντιανάπολη.

Η Αμερική του 2002 δεν ήταν κακή ομάδα. Αντιθέτως, είχε μερικά από τα καλύτερα ονόματα του NBA: Πολ Πιρς, Έλτον Μπραντ, Μάικ Φίνλεϊ, Μπαρόν Ντέιβις, Ζερμέιν Ο’ Νιλ, Σον Μάριον, Αντρέ Μίλερ, Μπεν Ουάλας, Αντόνιο Ντέιβις και τον Ρέτζι Μίλερ στα «γεράματα». Αυτό που δεν κατάλαβαν ούτε οι παίκτες, ούτε ο κόουτς Τζορτζ Καρλ ήταν ότι οι αποστάσεις είχαν πλέον μικρύνει, όλες οι ομάδες είχαν καλούς παίκτες και ήταν διψασμένοι να δείξουν ότι ανήκουν στους καλύτερους. Η ψαλίδα είχε κλείσει, οι Αμερικανοί δεν μπορούσαν πια να κερδίζουν μόνο με τη φανέλα ή τη γυμναστική, δεν ήταν όμως ακόμη αρκετά ώριμοι για να το καταλάβουν.

Απέναντί τους βρήκαν μια Αργεντινή «αστέρων», μια ομάδα έτοιμη για όλα: Τζινόμπιλι, Σκόλα, Σκονοκίνι, Πέπε Σάντσεθ, Ομπέρτο, Νοτσιόνι, Βολκοβίσκι, Μοντέκια, Παλαντίνο. Οι Λατίνοι δε χρειάστηκαν φοβερά ποσοστά (είχαν 57.7% στα δίποντα και μόλις 21.4% στα τρίποντα), δεν μπόρεσαν να κυριαρχήσουν σε κάποια στατιστική κατηγορία (ριμπάουντ, λάθη, κλεψίματα, τάπες ήταν περίπου στα ίδια για τις δύο ομάδες), κι όμως, δεν απώλεσαν ποτέ το προβάδισμα. Είχαν μπει αποφασισμένοι να δείξουν ότι είναι καλύτερη ομάδα, πιο δεμένη, πιο προσγειωμένη. Μπήκαν απ’ την αρχή μπροστά, πήραν διαφορές και μετέφεραν όλο το άγχος στους ανυποψίαστους Αμερικανούς.
Το ματς κρίθηκε στον πάγκο, στα συστήματα. Αλλά και στο χάρισμα του Τζινόμπιλι, στους 14 πόντους του Νοτσιόνι, στα 9 ριμπάουντ του Ομπέρτο και του Βολκοβίσκι, στις 8 ασίστ του Σκονοκίνι, στην κυριαρχία του Σκόλα μέσα στη ρακέτα. Πιρς και Αντρέ Μίλερ προσπάθησαν να διασωθούν από την πιο «μαύρη» μέρα για την εθνική ομάδα της χώρας τους. Η μέρα, πέρα από την αντιδιαστολή επιτυχίας/αποτυχίας, σήμαινε πολλά περισσότερα για την ανταγωνιστικότητα των διεθνών διοργανώσεων, για τη θέση των «ξένων» και το επίπεδο του NBA, για την οργάνωση της “Dream Team”. Πολλές σκέψεις ξεκίνησαν με αφορμή εκείνη την ημέρα.

Η ιστορία της ημέρας γράφτηκε και από τις δηλώσεις: Πολ Πιρς: «Μπορούμε να συνεχίσουμε για το χρυσό, αλλά θα είμαστε πάντα ‘αυτή η ομάδα’». Μπαρόν Ντέιβις: «Ντρέπομαι. Μας κέρδιζαν με κάθε τρόπο». Αντόνιο Ντέιβις: «Είναι εύκολο να καταλάβουμε γιατί χάσαμε. Έπαιζαν καλύτερα». Ράεφ Λαφρέντζ: «Δε θέλαμε και δεν περιμέναμε ότι θα συμβεί, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι μας εξέπληξαν». Φαμπρίτσιο Ομπέρτο: «Μας έλεγαν ότι δεν μπορούμε να κερδίσουμε ένα τέτοιο παιχνίδι». Πέπε Σάντσεθ: «Είμαστε άνθρωποι και ονειρευόμαστε. Καθώς κυλούσε το παιχνίδι, σκεφτόμασταν ‘ουάου, μπορούμε αλήθεια να το κάνουμε’». Λούις Σκόλα: «Πρέπει να πιστεύεις».

Μόλις 5623 φίλαθλοι βρέθηκαν στο γήπεδο για εκείνον τον αγώνα, στις 4 Σεπτεμβρίου 2002. Παρακολούθησαν ψήγματα ιστορίας: Μια τάπα του Σκόλα στον Ο’ Νιλ, ένα κάρφωμα του Νοτσιόνι πάνω από τον Ουάλας, ένα ανάποδο λέι-απ του Τζινόμπιλι, ένα τρίποντο του Πιρς που οδήγησε στην πρώτη ιαχή «U-S-A» σε όλο το τουρνουά, ένα άδειο βλέμμα στα πρόσωπα των Ο’ Νιλ, Ουάλας, Μπραντ, Μάριον. Και όταν ακούστηκε η κόρνα, συνειδητοποίησαν ότι ήταν οι λίγοι τυχεροί που είχαν παρακολουθήσει μια ιστορική στιγμή του παγκοσμίου μπάσκετ.

“Good night, and good luck”

by BEN

ΥΓ. Για την ιστορία, οι ΗΠΑ έχασαν λίγες ημέρες μετά και από τη Γιουγκοσλαβία για να μείνουν εκτός τετράδας και τελικά στην 6η θέση, μετά την ήττα από την Ισπανία. Η Αργεντινή ακόμη διαμαρτύρεται στον Πιτσίλκα για την ήττα στον τελικό από τους Σέρβους. Δύο χρόνια αργότερα, οι Λατίνοι πήραν το χρυσό στην Ολυμπιάδα, κερδίζοντας, ξανά, την Αμερική.

Κρις Ουόσμπερν: Το «Δώρο του Θεού» που αυτοκαταστράφηκε – Μέρος II

Μετά τα κολεγιακά του χρόνια και τις πρώτες αντιδράσεις στη ρούκι σεζόν του στο NBA στο πρώτο μέρος του αφιερώματος, προχωράμε προς την αρχή του τέλους της επαγγελματικής καριέρας του Ουόσμπερν. Ως ρούκι έπρεπε να κουβαλά τις τσάντες των βετεράνων συμπαικτών του, ενώ πολλές φορές δεν τον πλήρωναν παρότι τους κέρδιζε σε στοιχήματα. Αυτό τον «τρέλαινε» και «ήμουν ακόμα παιδί. Φαινόμουν άντρας, αλλά ήμουν παιδί. Ένιωθα ότι έπαιρνα την εκδίκησή μου απέναντι στην ομάδα και σε όσα δεν μου άρεσαν με το να παίρνω ναρκωτικά» λέει.

Ο ίδιος ξεχωρίζει ένα περιστατικό από την πρώτη του χρονιά. Εκείνη τη στιγμή θυμάται ως την πιο καίρια στη ζωή του, τη στιγμή που «χάθηκε». Οι Ουόριορς έπαιζαν με τους Σίξερς και ο Τζούλιους Έρβινγκ τον πλησίασε πριν το ματς και του ζήτησε να συναντηθούν στο ξενοδοχείο των Σίξερς (όπου έμενε και ο Ουόσμπερν τότε).

Μετά το ματς ο Dr. J πήγε στο ξενοδοχείο και του χτύπησε την πόρτα, κι εκείνος ήταν μαστουρωμένος: «Τον κοιτούσα πίσω από το ματάκι της πόρτας. Δεν του άνοιξα ποτέ. Μήπως ήταν αυτός ο σωτήρας μου, εκείνη η στιγμή που θα σωζόμουν; Δεν θα το μάθω ποτέ. Μου άπλωσε το χέρι του για να με βοηθήσει. Όμως, εγώ δεν το δέχτηκα» λέει σήμερα, με το περιστατικό ακόμη να τον «τρώει».

Οι Ουόριορς είχαν να αντιμετωπίσουν μια κόλαση. Ο Ουόσμπερν σε πολλές προπονήσεις δεν πήγαινε καν. Πριν τα παιχνίδια εμφανιζόταν στο γήπεδο μόλις μερικά λεπτά πριν το τζάμπολ. Ο ίδιος έλεγε ότι έχανε λιγότερα χρήματα αν δεν πήγαινε καθόλου στις προπονήσεις παρά αν πήγαινε και καταλάβαιναν ότι ήταν μαστουρωμένος (10.000 έναντι 20.000 δολαρίων).

Όσο για χρήματα; Ξόδευε χωρίς μέτρο. Χαλούσε μέχρι και 20.000 δολάρια σε 2 μέρες σε ναρκωτικά και πόρνες. Ο ίδιος λέει ότι εκείνα τα δύο χρόνια (1986-88) πρέπει να χάλασε περισσότερα από 1 εκατομμύριο δολάρια από τα 1.25 που έβγαλε από τα συμβόλαιά του. «Αγόραζα συνεχώς πόρνες, πλήρωνα ξενοδοχεία. Πλήρωνα ακόμη και το ρεύμα ή το νερό σε σπίτια τύπων που καθόμουν και μαστούρωνα επειδή δεν είχαν καν φως και δεν ήθελα να μαστουρώνω στο σκοτάδι», λέει.

Η πρώτη σεζόν τελείωσε νωρίς, όταν πήρε αντιφλεγμονώδη για μία τενοντίτιδα κι έπαθε μόλυνση στα νεφρά. Μετά το εξιτήριο από το κέντρο αποκατάστασης, παραδέχτηκε ότι έπαιρνε κοκαΐνη και πήγε σε κλινική αποτοξίνωσης τον Φεβρουάριο του 1988. Οι Ουόριορς τον περίμεναν και του έδωσαν και δεύτερη ευκαιρία.

Ο Ντον Νέλσον, όμως, δεν ήταν τόσο υπομονετικός. Μόλις ανέλαβε τζένεραλ μάνατζερ στους Ουόριορς, μίλησε με τον Καρλ και του είπε ότι η ομάδα θα είναι καλύτερα χωρίς τον Ουόσμπερν. Στις 15 Δεκεμβρίου 1987 οι Ουόριορς τον έστειλαν στους Χοκς για τα δικαιώματα του Κένεθ Μπάρλοου.

Δύο χρονιές στο NBA, έπαιξε συνολικά 72 αγώνες και είχε 3.1 πόντους και 2.4 ριμπάουντ σε 9 λεπτά συμμετοχής. Την πρώτη του σεζόν είχε 3.8 πόντους και 2.9 ριμπάουντ σε 11 λεπτά, ενώ τη δεύτερη ο χρόνος συμμετοχής του έπεσε ακόμη περισσότερο.

Στην Ατλάντα δεν ανέχτηκαν τα τερτίπια του. Έχασε όλη τη χρονιά 1988-89 όταν βρέθηκε θετικός σε ναρκωτικά και το οριστικό τέλος δεν άργησε να έρθει. Τρία τεστ για ναρκωτικά και το καλοκαίρι του 1989 τιμωρήθηκε με δια βίου αποκλεισμό από το NBA (στο τρίτο θετικό τεστ). Τις επόμενες χρονιές έφτασε ως την Αργεντινή ή την Ελβετία για να παίξει μπάσκετ, αλλά τα ναρκωτικά πάντοτε κέρδιζαν.

Μεταξύ 1991 και 1994 εξέτισε 25 μήνες φυλάκισης για αδικήματα σχετικά με ναρκωτικά και ο ίδιος θυμάται: «η κατάσταση ήταν πολύ σουρεάλ. Πριν λίγα χρόνια έπαιζα μπάσκετ μπροστά σε δεκάδες χιλιάδες, σε κλειστές αρένες, τώρα έπαιζα στην αυλή μιας φυλακής με τύπους που φορούσαν παντόφλες και με ζητωκραύγαζαν άντρες που βάφονταν σαν να ήταν γυναίκες».

Μετά τον αποκλεισμό του από το NBA, έμεινε στο Χιούστον για μερικά χρόνια: «Έτρωγα από τα σκουπίδια. Κοιμόμουν σε εγκαταλελειμμένα κτίρια. Έκανα ό,τι χρειαζόταν για να επιβιώσω. Ήμουν με τα ίδια ρούχα για βδομάδες, μήνες ολόκληρους σε σημείο που οι έμποροι ναρκωτικών από τους οποίους αγόραζα τη δόση μου, μου έδιναν λεφτά για να πάω να αλλάξω ρούχα», αναφέρει για τον απόλυτο εξευτελισμό του.

Ο Τζον Λούκας προσπάθησε 12 φορές να τον βοηθήσει να «καθαρίσει» από τα ναρκωτικά, αλλά δεν μπόρεσε να καταφέρει τίποτα. Ο ίδιος λέει ότι μετά από 10 απ’ τις 12 αυτές φορές, από την κλινική αποτοξίνωσης τον έπαιρνε ο… έμπορος ναρκωτικών του και έκαναν πάρτι για να γιορτάσουν την επιτυχία της διαδικασίας! Η μητέρα του έφτασε στο σημείο να του ζητήσει να βάλει ένα χαρτάκι με το όνομά του και τη διεύθυνσή της στην τσέπη του ώστε όταν θα κατέληγε νεκρός η αστυνομία να ήξερε πού να έστελνε το πτώμα του…

Όμως, ο Ουόσμπερν κατάφερε να σταματήσει στις 17 Ιουνίου 2000. Έχει πια κλείσει 10 χρόνια καθαρός.

«Κουράστηκα να βάζω το χέρι μου στην τσέπη μου και να μην έχω λεφτά. Κουράστηκα να ζητάω 20 και 30 δολάρια από την 70χρονη μαμά μου ενώ είμαι ολόκληρος άντρας. Κουράστηκα να είναι άρρωστος», λέει για το Γολγοθά του.

Πλέον, ο Ουόσμπερν ζει στο Ντάλας και δουλεύει σε μια εταιρία υποθηκών, παλεύοντας καθημερινά να ξαναχτίσει τις σχέσεις που γκρέμισε όσο ήταν χρήστης. Όπως εκείνη με τους 4 γιους του: «Η σχέση μου με τους δύο νεότερους είναι καλύτερη, αλλά όχι αυτή που θα ευχόμουν σε κάποιον. Ακόμη πρέπει να πάω πίσω στο παρελθόν μου και να διορθώσω τα όσα προκάλεσα, αλλά πιστεύω ότι μπορώ. Τα ναρκωτικά δεν με ελέγχουν πια».

Πια, μιλάει σε παιδιά για τις εμπειρίες του, προσπαθώντας να τα βοηθήσει: «Μετά από 10 χρόνια νιώθω ότι είμαι καθαρός και μακριά από αυτά. Μου δίνεται η ευκαιρία να μιλήσω σε παιδιά και να τους πω πώς είναι τα πράγματα πριν φτάσουν εκεί που έφτασα εγώ. Ξεκίνησα με ένα μόνο ποτήρι μπύρας και έφτασα στο σημείο να χάσω εκατομμύρια δολάρια εκτός των άλλων. Ελπίζω να μάθουν κάτι από αυτό».

Φέτος, μιλούσε σε χρήστες στο Κέντρο Life Foundation του Ντάλας. Μάλιστα, μετά το all-star game του Ντάλας τον προσκάλεσαν να μιλήσει στο καμπ των 100 Καλύτερων παικτών Λυκείου του National Basketball Players Association (του Συνδέσμου Παικτών NBA).

Ο Πέρβις Σορτ, παλιός του συμπαίκτης στους Ουόριορς, ήταν εκείνος που τον έπεισε να μιλήσει στα παιδιά: «Αυτά που τους είπε είχαν τεράστιο αντίκτυπο στα παιδιά. Τους μίλησε απ’ την καρδιά. Τα είπε όπως ήταν».

Ο Κρις Ουόσμπερν έμαθε πόσο εύκολο είναι να πέσει από τα σύννεφα στο βαθύτερο σκοτάδι και το έμαθε με τον πιο δύσκολο τρόπο. Τα λόγια του σκληρά, αλλά και σωστά: «Μείνετε ταπεινοί. Μάθετε από μένα. Είχα την ευκαιρία να γίνω σταρ του NBA και την σπατάλησα. Μόλις έμαθα ότι δεν ήμουν ξεχωριστός, μου ήταν πολύ δύσκολο να το ξεπεράσω. Χρησιμοποίησα το NBA μόνο και μόνο για να ανοίξω ορισμένες πόρτες. Το NBA ανοίγει κάποιες πόρτες που δεν θα έπρεπε ποτέ να ανοιχτούν…».

by Rasheed.

Κρις Ουόσμπερν: Το «Δώρο του Θεού» που αυτοκαταστράφηκε – Μέρος I

Πριν από 24 χρόνια ήταν στην κορυφή του κόσμου. Τα είχε όλα και δεν μπορούσε καν να συνειδητοποιήσει πόσο τυχερός ήταν. Ήταν το «Δώρο του Θεού», όπως τον αποκαλούσαν όσοι τον είχαν στην ομάδα τους. Πλέον, 24 χρόνια αργότερα, στα 44 του, ο Κρις Ουόσμπερν (Chris Washburn) ξέρει ότι είναι τυχερός που ζει. Κοιτάζει πίσω και βλέπει ξεκάθαρα όλα τα λάθη του που από πιθανό Hall of Famer τον έκαναν ντροπή του NBA.

«Ξέρω ότι υποτίθεται πως θα ήμουν Hall of Famer τώρα. Όμως, πλέον έχω καταλάβει ότι είμαι στο Hall of Shame (σ.σ. στο Πάνθεον της Ντροπής). Ξέρω ότι θεωρούμαι μια από τις χειρότερες επιλογές στα ντραφτ στην ιστορία. Ξέρω ότι με ονομάζουν παταγώδη αποτυχία», είπε πρόσφατα.

Γεννημένος το 1966 στη Βόρεια Καρολάινα, ο Ουόσμπερν από μικρός έδειχνε ότι θα αφήσει ιστορία. Τελείωσε το Λύκειο όντας τρεις συνεχόμενες χρονιές All-American! Με ύψος 2.11 και δύναμη σέντερ, είχε το γλυκό σουτ ενός γκαρντ από μέση απόσταση, την ταχύτητα ενός τριαριού και μπορούσε να ντριμπλάρει σαν πλέι μέικερ. Μέσα στη ρακέτα ήταν δυναμίτης. Δυνατός, κάρφωνε, έπαιρνε ριμπάουντ. Τα είχε όλα, εξ ου και το «απόλυτο» προσωνύμιο «Το Δώρο του Θεού» που τον συνόδευε από τα 15 περίπου χρόνια του.

Τα κολέγια έκαναν… ουρά έξω από το σπίτι του για να τον πείσουν και τελικά αυτό που τα κατάφερε ήταν το North Carolina State (οι wolfpack, όχι οι Tar heels του Τζόρνταν). Μάλιστα, ήταν τέτοια η… «κάψα» τους να τον πάρουν που οι προπονητές ήταν ξεκάθαροι απέναντί του πριν τις εισαγωγικές εξετάσεις: «Οι προπονητές εκεί μου είπαν ‘να θεωρείς τον εαυτό σου ήδη παίκτη μας, απλά πρέπει να πας στις εξετάσεις για να μπεις στο κολέγιό μας’. Όταν μου είπαν ότι δεν είχε σημασία πόσο θα έγραφα, απλά πήγα εκεί για 22 λεπτά και τσέκαρα κουτάκια στην τύχη. Θα μπορούσα να είχα πάρει 700-800, αλλά μου είπαν ότι δεν το χρειαζόμουν. Οπότε δεν το χρειαζόμουν» θυμάται ο Ουόσμπερν.

Τελικά, έγραψε 470 (με μάξιμουμ το 1.600 και μίνιμουμ το 400 όταν… γράφεις σωστά το όνομά σου) γεγονός που αργότερα (όταν αποκαλύφθηκε) ήταν και ο βασικός λόγος που το NCAA ανέβασε το κατώτερο στάνταρ στις εξετάσεις εισαγωγής σε κολέγια για τους αθλητές.

Ο Ουόσμπερν, πάντως, δεν ενδιαφερόταν. Θεωρούσε ότι τα είχε όλα. Και μάλλον έτσι ήταν. Οι υπεύθυνοι του αθλητικού προγράμματος του Κολεγίου του άλλαζαν τους βαθμούς για να πιάνει τα μίνιμουμ (το παραδέχτηκε άνθρωπος του κολεγίου το 1989) ώστε να μπορεί να παίζει, καθώς ο ίδιος απλά… δεν πατούσε ποτέ στα μαθήματα. Αλλά δεν χρειαζόταν να το κάνει…

«Ό,τι κι αν έκανα που ήταν λάθος, κάποιος το φρόντιζε. Όποτε έκανα κάτι ηλίθιο, αντί να πληρώσω γι’ αυτό, άλλοι το καθάριζαν και το έκαναν να εξαφανιστεί, δίνοντάς μου ακόμη μεγαλύτερο περιθώριο», λέει και για το κολέγιο, αλλά και για τα παιδικά του χρόνια.

Η ομάδα του N.C.S. εκείνη τη χρονιά πήρε μαζί με τον Ουόσμπερν τον Νέιτ ΜακΜίλαν και τον Βίνι Ντελ Νέγκρο, ενώ στο ρόστερ της είχε και τον Σπαντ Ουέμπ. Στην πρώτη του σεζόν είχε 10.7 πόντους και 5.9 ριμπάουντ μέσο όρο σε 26 λεπτά ανά αγώνα.

Η δεύτερη χρονιά του ήταν πολύ καλύτερη με 17.6 πόντους και 6.7 ριμπάουντ, σουτάροντας με 56% εντός παιδιάς, παρότι, όπως αποκάλυψε αργότερα μαστούρωνε πριν τα παιχνίδια, με αποτέλεσμα στο δεύτερο ημίχρονο να έχει υπνηλία! Οι wolfpack έφτασαν ως τους «8» του τελικού τουρνουά του NCAA όπου ηττήθηκαν από το Κάνσας. Οι ομάδες του NBA τον… λιμπίζονταν ήδη και ο ίδιος περίμενε ότι η ζωή του μπορούσε να πάει μόνο καλύτερα.

«Ο ουρανός ήταν το όριό του, με το ταλέντο που είχε», έχει πει σε ανύποπτο χρόνο ο Ντελ Νέγκρο.

Κατά τη διάρκεια της κολεγιακής του καριέρας έκανε 46 ώρες φυλακή (μαζί με πενταετή ποινή φυλάκισης με αναστολή) επειδή έκλεψε ένα ηχοσύστημα, ενώ η ροπή του προς το αλκοόλ και τη μαριχουάνα (που είχε αρχίσει από το Λύκειο) μεγάλωσε. Μετά την ήττα από το Κάνσας κάποιος του έδωσε για πρώτη φορά κοκαΐνη, όπως θυμάται: «Αντί να του πω ‘μπα, άστο δεν θέλω’, ήθελα να ταιριάξω και το έκανα. Αφού εκείνοι το έκαναν γιατί όχι κι εγώ. Και μόλις δοκίμασα, δεν ξαναπάτησα ποτέ στο κολέγιο».

Τα γούστα του ήταν πολύ ακριβά για το κολέγιο πια και αποφάσισε να δηλώσει συμμετοχή στο ντραφτ του 1986. Εκεί επιλέχθηκε στο νούμερο 3 από τους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς, με τους σκάουτερ του NBA να εκθειάζουν το σπάνιο ταλέντο του, τις απίστευτες κινήσεις για παίκτη 2.11, αλλά και τις δυνατότητες που είχε να αφήσει ιστορία.
Τρίτη επιλογή πίσω από τον Ντόχερτι και τον Μπάιας. Δύο μέρες μετά το ντραφτ ο Μπάιας πέθανε από υπερβολική δόση κοκαΐνης (πριν αρχίσουν οι θεωρίες συνομωσίας για άλλα αίτια). Ο Ουόσμπερν έμαθε τα νέα… μαστουρωμένος με κοκαΐνη: «Ήμουν στο Πρωτάθλημα της Αστυνομίας, μιλούσα για κάτι σχετικό με αθλητές εναντίον του εγκλήματος. Είχα μπροστά μου ένα ολόκληρο κουτί με χαρτομάντιλα, γιατί τότε έπρεπε να σκουπίζω συνεχώς τη μύτη μου από την επίδραση της κοκαΐνης. Ήρθε ένας τύπος και μου είπε ‘τι λες γι’ αυτό που έπαθε ο Λεν;’. Δεν ήξερα τίποτα και του είπα ‘Τι μου λες;’. Μου έδειξε την εφημερίδα. Ταρακουνήθηκα. Δεν μπορούσα να το συλλάβω πώς έγινε. Δεν πήγα καν στην κηδεία. Δεν είχε κανένα νόημα να το κάνω».

Μετά το θάνατο του Μπάιας έκοψε την κοκαΐνη, αλλά μόνο για λίγο. Ύστερα… πήγε στη «Χρυσαφένια Πολιτεία». Εκεί έμαθε πολύ γρήγορα γιατί το Όκλαντ της Καλιφόρνια ονομάζεται και «Πόλη της Ντόπας». Και οι Ουόριορς έμαθαν επίσης πολύ γρήγορα με τι είχαν να κάνουν.

Κλασικός χρήστης ο Ουόσμπερν τη μία μέρα ήταν σε απίστευτη κατάσταση, την επόμενη δεν μπορούσε να πάρει τα πόδια του. Και όσο περνούσε ο καιρός, χειροτέρευε: «Ήταν μια χρονιά με καλές και κακές ημέρες. Θυμάμαι στην πρώτη προπόνηση ήταν μακράν ο καλύτερος παίκτης στο παρκέ. Όμως, τον έβλεπες σταδιακά να αποσυντίθεται. Πώς να διορθώσεις ένα πρόβλημα με ναρκωτικά, αυτό είναι πάντα δύσκολο για έναν προπονητή. Δεν τα καταφέραμε στην περίπτωσή του. Ο Κρις είναι ένας από τους ανθρώπους που πέταξαν στα σκουπίδια ένα τεράστιο ταλέντο λόγω των ναρκωτικών», είπε ο Τζορτζ Καρλ, προπονητής του στους Ουόριορς. Και δεν είναι ότι δεν προσπάθησαν. Έφεραν τον βετεράνο συμπαίκτη του Τζο Μπάρι Κάρολ να τον βοηθήσει στις προπονήσεις και να τον συμβουλεύει. Όμως, ο Ουόσμπερν ήταν πάντα «ελεύθερο πνεύμα».

Κατά τη διάρκεια της πρώτης σεζόν του Ουόσμπερν ο Καρλ είχε πει: «Είδαμε έναν τύπο 2.11 που ήξερε μπάσκετ και είχε μεγάλο ταλέντο. Έπρεπε να τον πάρουμε. Πιστεύω ότι σε 3 χρόνια θα είναι πολύ καλός. Αν δουλέψει. Όμως, δεν σου κρύβω ότι κάποιες φορές αναρωτιέμαι αν πήραμε τον τύπο παίκτη που πάντα θα σου ραγίζει την καρδιά». Και δεν θα μπορούσε να «πέσει» πιο διάνα.

by Rasheed.

Υ.Γ.: Στο δεύτερο μέρος του αφιερώματος θα δούμε την πτώση του Ουόσμπερν από τα ναρκωτικά, το πώς κατέστρεψε την καριέρα του, τη φυλάκισή του, τα δύσκολα χρόνια και το πώς ξεπέρασε το πρόβλημά του.

Μάικλ Τζόρνταν: το απόλυτο αφιέρωμα στον απόλυτο θρύλο

Το Age of Basketball σας παρουσιάζει το απόλυτο αφιέρωμα στον Μάικλ Τζόρνταν, τον μεγαλύτερο θρύλο στην ιστορία του μπάσκετ. Στατιστικά, δηλώσεις, όσα είπαν γι’ αυτόν, σημαντικά περιστατικά της ζωής του μέσα απ’ τα λόγια του, αναλυτική παράθεση όλων των σεζόν της καριέρας του, ανάλυση, παρουσίαση όλων των νούμερων που σημάδεψαν την πορεία του, όλα τα ρεκόρ του, μόνο στο αναλυτικότερο αφιέρωμα που έγινε ποτέ από ελληνικό μέσο για τον Μάικλ Τζόρνταν.

Όλα όσα πρέπει και θέλετε να γνωρίζετε για τον τεράστιο αυτόν παίκτη σε ένα αφιέρωμα-μαμούθ που ολοκληρώνεται σε 9 μέρη. Αναλυτικά:

Μέρος I: Μια μικρή παραφωνία – Η βραδιά του Hall of Fame

Μέρος II: Οι πρώτες σελίδες του θρύλου

Μέρος III: Ο καλύτερος πριν γίνουν… οι καλύτεροι

Μέρος IV: Το πρώτο three-peat

Μέρος V: «I’m back»

Μέρος VI: Η δεύτερη επιστροφή

Μέρος VII: Ο μύθος με νούμερα

Μέρος VIII: Είπαν γι’ αυτόν

Μέρος IX: Μέσα από τα δικά του λόγια

Μάικλ Τζόρνταν: μέσα από τα δικά του λόγια – Μέρος IX

Ολοκληρώνουμε σήμερα το αφιέρωμα στον Μάικλ Τζόρνταν με το 9ο και τελευταίο μέρος του. Σήμερα θα δούμε ορισμένα από όσα έχει κατά καιρούς πει ο Τζόρνταν, προσπαθώντας να μην αναφέρουμε τα πιο γνωστά και τετριμμένα. Θα ασχοληθούμε περισσότερο με εκείνα που είπε μέσα από το βιβλίο του, ώστε στο μέρος αυτό του αφιερώματος να τον γνωρίσουμε καλύτερα και μέσα από τα λόγια του, εκτός της εξωπραγματικής στατιστικής παρακαταθήκης που άφησε στο παγκόσμιο μπάσκετ.

Μιλώντας για τον αγαπημένο του αθλητή: «Το πρώτο μου παρατσούκλι μικρός ήταν ‘Μάτζικ’, αλλά ο μόνος παίκτης για τον οποίο ήξερα τα πάντα ήταν ο Dr.J. Στην πρώτη μου σεζόν έπαιξα καλά απέναντι στη Φιλαντέλφια, αλλά δεν μπορούσα να κάνω τίποτα όταν έπρεπε να μαρκάρω τον Τζούλιους ή να με μαρκάρει αυτός επειδή τον θαύμαζα τόσο πολύ. Ήμουν ευτυχισμένος απλά και μόνο που ήμουν στο ίδιο παρκέ με αυτόν».

Ο σπάνιος όρος στο πρώτο του συμβόλαιο και πώς αυτός ήρθε: «Το γήπεδο μπάσκετ ήταν πάντα το καταφύγιό μου. Εκεί πήγαινα όταν ήθελα να βρω λύση σ’ ένα μου πρόβλημα. Όταν υπέγραψα με τους Σικάγο Μπουλς το 1984 υπήρχε όρος στα συμβόλαια των παικτών που τους απαγόρευε συγκεκριμένες δραστηριότητες, συμπεριλαμβανομένου του να παίζουν μπάσκετ τα καλοκαίρια. Αν το έκανες, η ομάδα σου έσπαγε το συμβόλαιο. Δεν υπήρχε περίπτωση να δεχτώ κάτι τέτοιο. Έπρεπε να παίζω τα καλοκαίρια όχι μόνο επειδή μου άρεσε αλλά και για να βελτιωθώ. Μετά από πολλές διαπραγματεύσεις οι Μπουλς δέχτηκαν αυτό που εγώ ονομάζω όρο ‘αγάπη για το παιχνίδι’».

Για το αν νιώθει ότι ήταν ο «Chosen One» του παγκόσμιου μπάσκετ: «Κανένας στην οικογένειά μου δεν ήταν πάνω από 1.80, ενώ εγώ ήμουν 1.98. Από πού κι ως πού; Γιατί εγώ ήμουν πάνω από 1.80; Κάτι τόσο μακρινό προς την οικογένειά μου; Υπό αυτή την έννοια, ναι, ήμουν ο Chosen one».

Μιλώντας για το περιστατικό με τον Αϊζάια Τόμας στο all-star game του 1986, το περίφημο freeze-out: «Στο all star game του 1985 ήθελα να γνωρίσω παίκτες, να παίξω και να ταιριάξω. Αυτό που προσπαθούσα να αποφύγω, όμως, συνέβη παρόλα αυτά. Βγήκα στο διαγωνισμό καρφωμάτων με τη φόρμα της Nike και κάποιοι παίκτες όπως ο Αϊζάια Τόμας και ο Ντομινίκ Ουίλκινς πίστεψαν ότι ήμουν ασεβής. Εγώ νόμιζα ότι απλώς έκανα χάρη στη Nike. Υπήρχαν και άλλα περιστατικά που θεώρησαν ότι ήμουν ασεβής ενώ εγώ πίστευα το αντίθετο. Κάποιος είπε ότι δεν χαιρέτησα τον Αϊζάια σ’ ένα ασανσέρ. Όμως υπήρχε λόγος. Ήμουν σ’ ένα ασανσέρ γεμάτο από μεγάλους παίκτες και φοβόμουν να πω οτιδήποτε. Δεν ήθελα να θεωρηθεί ότι έχω υπερβολική αυτοπεποίθηση, οπότε δε μίλησα. Όταν επέστρεψα στο Σικάγο, ένας δημοσιογράφος μου είπε για το freeze-out. Μου είπε ότι ο Αϊζάια, ο Τζορτζ Γκέρβιν και άλλοι παίκτες γελούσαν με το πώς προσπάθησαν να με ντροπιάσουν μη δίνοντάς μου τη μπάλα. Να σου πω την αλήθεια, δεν είχα καταλάβει τίποτα. Όμως, αυτό το περιστατικό ήταν μια από τις πιο επώδυνες εμπειρίες της ζωής μου. Ήμουν τόσο ανήξερος και αφελής για το τι γινόταν που δε γνώριζα πώς να αντιδράσω. Συζήτησα με τους γονείς μου και είπαμε ότι ή θα έπρεπε να μάθω απ’ αυτό ή θα έπρεπε να αντιδράσω. Αποφάσισα να κάνω και τα δυο. Το επόμενο βράδυ παίζαμε στο Ντιτρόιτ. Έπαιζα σα δαιμονισμένος. Είχα 49 πόντους και 15 ριμπάουντ και τους κέρδισα στην παράταση. Δεν υπήρχε περίπτωση να τους αφήσω να πάρουν εκείνο το ματς».

Η πρώτη μεγάλη κόντρα με τον Κράουζε και τον Κόλινς: «Όταν ήρθε ο Ντάγκ Κόλινς, αυτός και ο Κράουζε μου μίλησαν και μου ξεκαθάρισαν ότι δεν ήθελαν να παίξω μπάσκετ το καλοκαίρι. Κοίταξα τον Κράουζε στα μάτια και είπα ‘κοίτα, εγώ θα πάω στο Νορθ Καρολάινα να παίξω, έτσι βελτιώνομαι, πρέπει να παίζω τα καλοκαίρια. Εξάλλου, μόλις τελείωσα μια σεζόν παίζοντας περισσότερα από 40 λεπτά ανά αγώνα για σας’. Μου είπαν και οι δυο ‘είσαι ιδιοκτησία των Μπουλς και εμείς θα σου λέμε τι θα κάνεις και όχι’. Τρελάθηκα, φώναξα ‘δεν ελέγχετε το χρόνο μου, το καλοκαίρι μου. Απλώς οχτώ μήνες το χρόνο δουλεύω για τους Μπουλς. Δεν είμαι ιδιοκτησία κανενός’ και έφυγα. Λίγες εβδομάδες μετά, ήρθε η ώρα του καλοκαιρινού τουρνουά. Ήμουν επαναστάτης αλλά δεν ήμουν τρελός. Δεν ήθελα άλλα προβλήματα με τη διοίκηση. Οπότε αποφάσισα ότι δεν θα παίξω, παρότι θα πήγαινα για να υποστηρίξω την ομάδα. Μόλις έφτασα, ο Κράουζε έστειλε μήνυμα στο δωμάτιό μου ‘ξέρω ότι δεν θα παίξεις αλλά αν το κάνεις, θα σου επιβάλουμε το ανώτερο δυνατό πρόστιμο’. Βγήκα απ’ τα ρούχα μου. Πήγα στο γήπεδο και είδα τον Κράουζε και τον Κόλινς να κάθονται στην πρώτη σειρά των κερκίδων. Είχαν έρθει να δουν τι θα κάνω παρότι ήξεραν ότι δεν θα έπαιζα. Τους κοίταξα και έτρεξα στα αποδυτήρια. ‘Δώσε μου μια εμφάνιση’. Προσπάθησαν να μου επιβάλουν πρόστιμο αλλά δεν μπορούσαν λόγω του όρου ‘αγάπη για το παιχνίδι’. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί προσπάθησαν να με σπάσουν. Ο Κράουζε πάντως φερόταν σε όλους σαν να ήταν κομμάτια κρέας».

Για τον Μάτζικ Τζόνσον και το HIV: «Ο ατζέντης του Μάτζικ τηλεφώνησε στο δικό μου και του είπε να με πάρει. Οδηγούσα προς το σπίτι μετά την προπόνηση όταν ο Ντέιβιντ Φολκ τηλεφώνησε. Μου είπε ότι ο Μάτζικ είχε κάτι πάρα πολύ σημαντικό να μου πει και να τον πάρω αμέσως. Έτσι και έκανα. Πήρα τον Μάτζικ και είπα ‘τι τρέχει;’. Μου είπε ότι ήταν οροθετικός και ότι θα ανακοίνωνε την απόφασή του σε συνέντευξη τύπου μια ώρα αργότερα. Έμεινα έκπληκτος. Δεν μπορούσα καν να οδηγήσω. Σταμάτησα στην άκρη και απλώς τον άκουγα. Αρχικά δεν μπορούσα να αντιληφθώ πλήρως τι μου έλεγε. Ήξερα για το AIDS αλλά δεν ήμουν σίγουρος τι ακριβώς ήταν ο ιός HIV. Μου τα εξήγησε όλα, τι σήμαινε και τι θα έκανε. Δεν μπορούσα να πιστέψω στα αυτιά μου. Ό,τι έλεγε ήταν αισιόδοξο. Έλεγε ότι θα το νικούσε και ότι όλα θα πήγαιναν καλά. Αν αυτό είχε συμβεί σε μένα, δεν θα μπορούσα να μιλήσω σε κανέναν. Δεν θα ήθελα να μιλήσω σε κανέναν. Δεν θα μπορούσα να με φανταστώ να παίρνω τηλέφωνα, να εξηγώ ήρεμος την κατάσταση και να παραμένω αισιόδοξος. Δεν θα μπορούσα καν να ανοίξω το στόμα μου. Πόσοι άλλοι διάσημοι θα τολμούσαν να μιλήσουν δημόσια, να αντιμετωπίσουν την κριτική απ' όλους και μετά να έχουν τη δύναμη να πολεμήσουν το πρόβλημά τους;».

Σε ανύποπτο χρόνο, το 1991, ο Τζόρνταν είχε πει: «Όταν αφοσιωθώ σε κάτι, πάντα πίστευα ότι μπορώ να καταφέρω τα πάντα. Πρέπει να περιμένεις πράγματα απ’ τον εαυτό σου πριν μπορέσεις να τα κάνεις. Μετά το μπάσκετ θέλω να γίνω επαγγελματίας παίκτης του γκολφ. Θέλω να παίξω στο NBA άλλα 5 χρόνια, να φτάσω συνολικά τα 12. Σ’ εκείνο το σημείο νομίζω ότι θα μπορώ ακόμη να κάνω τα πράγματα που κάνω τώρα. Αλλά μετά θα αρχίσω να πέφτω σε ικανότητες και δεν μπορώ να παίζω όταν πέφτω. Θα τελειώσω με το NBA όταν φτάσω στα 33. Μετά θέλω να παίξω δύο χρόνια στην Ευρώπη. Κι μετά θέλω να γίνω παίκτης του γκολφ».

Για τον μεγάλο τραυματισμό του και τη ρήξη στις σχέσεις του με τους Κράουζε και Ράινσντορφ: «Στο τρίτο ματς της δεύτερης σεζόν μου έσπασα το αριστερό μου πόδι. Έκλαιγα για μέρες. Είχα τέτοια κατάθλιψη που ο πατέρας μου αναγκάστηκε να έρθει από τη Βόρεια Καρολάινα γιατί ανησυχούσαν τι θα κάνω. Επτά βδομάδες αργότερα το σπάσιμο δεν είχε δέσει. Έπεισα το γιατρό να μου βάλει αφαιρούμενο νάρθηκα αντί για γύψο. Αυτό ήταν το μόνο που χρειαζόμουν. Άρχισα να επιταχύνω τη διαδικασία αποθεραπείας. Στις 12 Φλεβάρη γύρισα στο Σικάγο για επανεκτίμηση. Αλλά ο Τζέρι Ράινσντορφ και ο Τζέρι Κράουζε δεν ήθελαν να παίζω. Εγώ γύρισα στη Βόρεια Καρολάινα και παρόλα αυτά άρχισα να παίζω. Πρώτα σουτάκια, μετά ελαφρά μονάκια, μετά 2on2 και τέλος κανονικά διπλά. Σε τέσσερις εβδομάδες ήμουν έτοιμος και κανείς δεν ήξερε τίποτα. Πήγα πίσω και οι γιατροί δεν μπορούσαν να πιστέψουν πώς το αριστερό μου πόδι ήταν πιο δυνατό από το δεξί μου. Ξανά ραντεβού και ο γιατρός είπε ότι είχα 10% πιθανότητες να ξανασπάσω το πόδι μου. Αυτό ήταν αρκετό για τον Κράουζε και τον Ράινσντορφ. Μου είπαν ‘δεν θα ρισκάρουμε, εσύ τι λες;’. Εγώ τους είπα ‘εγώ λέω ότι υπάρχουν 90% πιθανότητες να μην το ξανασπάσω’. Φοβόμουν πως αν δεν το δοκίμαζα τώρα και το ξανάσπαγα αργότερα, θα έχανα και την επόμενη σεζόν. Εκείνοι ενδιαφέρονταν μόνο για να πάρουμε ένα καλύτερο νταφτ πικ το καλοκαίρι. Τους το είπα και ο καυγάς άρχισε. Ούτε καν ο ατζέντης μου δε με υποστήριξε. Όλοι κοίταγαν τη χήνα με τα χρυσά αυγά ενώ εγώ ενδιαφερόμουν για τη ζωή μου. Τελικά Κράουζε και Ράινσντορφ συμφώνησαν να προπονούμαι στο 100% αλλά ν παίζω 7 λεπτά ανά ημίχρονο. Το γελοίο σύστημα του Κράουζε έλεγε ότι κάθε αγώνα θα μπορώ να παίζω ένα λεπτό παραπάνω. Αυτό ήταν ντροπή για όλη τη λίγκα. Μια βραδιά παίζαμε στην Ιντιάνα και χάναμε με ένα πόντο 31 δευτερόλεπτα πριν το τέλος. Το προηγούμενο βράδυ ο Ράινσντορφ είπε στον κόουτς Σταν Άλμπεκ ότι αν με άφηνε στο παρκέ ένα λεπτό περισσότερο από το κανονισμένο, θα τον απέλυαν. Ο χρόνος μου είχε τελειώσει και ο Σταν αναγκαστικά με έβγαλε. Εγώ είχα βγει απ’ τα ρούχα μου, ο κόσμος έβριζε τον Σταν και τότε κατάλαβα τι ακριβώς ήταν ο Ράινσντορφ και Κράουζε: επιχειρηματίες που δεν εκτιμούσαν το μπάσκετ, απλώς αυτό έτυχε να είναι η μπίζνα τους».

Για την Dream Team και το θέμα με το σήμα τη Reebok στις φόρμες: «Πριν ξεκινήσουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 1992 στη Βαρκελώνη, υπήρχαν επιχειρηματικές ανησυχίες για το γεγονός ότι το σήμα της Reebok υπήρχε στις φόρμες προθέρμανσης της Dream Team. Με είχαν διαβεβαιώσει ότι το θέμα θα είχε λυθεί πριν την έναρξη των αγώνων οπότε δέχτηκα να παίξω. Η πρώτη μου σκέψη ήταν να μην το κάνω καθότι είχα ήδη κερδίσει ένα χρυσό μετάλλιο στους Αγώνες του 1984. Αλλά δεν μπορούσα να προσπεράσω την ευκαιρία να περάσω χρόνο με τον Λάρι Μπέρντ, τον Μάτζικ Τζόνσον, τον Τσάρλς Μπάρκλεϊ και τα άλλα παιδιά. Το θέμα με τη Reebok παρέμεινε και δεν μπορούσα να κάνω πίσω γιατί θα με θεωρούσαν αντιαμερικανό αν άφηνα την εθνική. Δεν θα άφηνα τη χώρα μου για το σήμα μιας εταιρίας. Όμως, δεν ήξερα τι θα έκανα στην απονομή μεταλλίων. Δεν υπήρχε περίπτωση να στηθώ μπροστά σ’ όλο τον πλανήτη και να φοράω Reebok. Όταν ήρθε η ώρα να πάρουμε τα μετάλλια, μας είπαν ότι θα απαγορευόταν να ανέβει στο πόντιουμ όποιος δε φορούσε τη φόρμα της Reebok. Την τελευταία στιγμή μου ήρθε μια ιδέα. Πήρα τον Μπάρκλεϊ και τον Πίπεν και πήγαμε στις εξέδρες να βρούμε αμερικάνικες σημαίες. Ποιος θα τολμούσε να πει οτιδήποτε για τη σημαία; Βρήκαμε μόνο τέσσερις αλλά καθένας από μας σκέπασε με αυτές το logo της Reebok στη φόρμα του».

Για τον ερχομό του Τιμ Φλόιντ στους Μπουλς (αντί του Φιλ Τζάκσον) και την επακόλουθη αποχώρηση του Τζόρνταν από την ομάδα (μετά την περίφημη ατάκα για τον νέο προπονητή της ομάδας… «Ποιος Φλόιντ; Οι Πινκ Φλόιντ;»): «Όταν έμαθα τα νέα στη διάρκεια του καλοκαιριού ότι οι Μπουλς προσέλαβαν τον Τιμ Φλόιντ, ήμουν στο καμπ μου στο Έλμχαρστ Κόλετζ έξω από το Σικάγο. Εκεί είχαμε και μια συνάντηση με τα παιδιά, όπου με ρωτούσαν διάφορα. Συνήθως ρωτούσαν τι είδους τσίχλα μασούσα και τέτοια. Όμως, ένα από αυτά με ρώτησε γιατί δεν ήθελα να παίξω με άλλο προπονητή εκτός από τον Φιλ Τζάκσον. Του απάντησα ‘άσε με να σου κάνω μια σύγκριση. Αν μεγάλωνες όλη σου τη ζωή με δύο συγκεκριμένους γονείς και έφτανες σε κάποια ηλικία και σε ανέθεταν σε άλλους γονείς, εσύ θα ήθελες να μείνεις με τους αρχικούς σου ή να πας με τους καινούργιους; Οι αρχικοί γονείς ήταν οι άνθρωποι που σε έμαθαν τα πάντα, που σε τάισαν, σε βοήθησαν σε κάθε δυσκολία της ζωής σου. Και τώρα σου λένε ότι πρέπει να αρχίσεις από την αρχή με άλλους γονείς;’. Έτσι νιώθω κι εγώ όταν μου λένε να παίξω με άλλο προπονητή».

by Rasheed.

Υ.Γ.: Δείτε εδώ το πρώτο μέρος του αφιερώματος με την είσοδο του Τζόρνταν στο Hall of Fame, εδώ το δεύτερο μέρος, με τα σχολικά και κολεγιακά του χρόνια, εδώ το τρίτο μέρος, με την αρχή του μπασκετικού θρύλου στο NBA, εδώ το τέταρτο μέρος με το πρώτο three-peat των Μπουλς, εδώ το πέμπτο μέρος με το 2ο three-peat των Μπουλς, εδώ το έκτο μέρος με τη 2η επιστροφή στα παρκέ, εδώ το έβδομο μέρος με τα νούμερα που σημάδεψαν την καριέρα του κι εδώ το όγδοο μέρος με τα όσα είπαν γι’ αυτόν άλλοι κατά καιρούς.

Μάικλ Τζόρνταν: Είπαν γι’ αυτόν – Μέρος VIII

Συνεχίζουμε το αφιέρωμα στον Μάικλ Τζόρνταν με το προτελευταίο μέρος του, τα όσα είπαν άλλοι γι’ αυτόν κατά καιρούς. Λένε ότι ένας αθλητής αναγνωρίζεται με βάση το τι λένε οι υπόλοιποι γι’ αυτόν. Τότε ο Τζόρνταν δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. Στο επόμενο και τελευταίο μέρος του αφιερώματος θα αναφερθούμε στα λόγια του ίδιου του Τζόρνταν, περνώντας τα γνωστά και τετριμμένα και πηγαίνοντας στα λιγότερο γνωστά.

Ο Μάτζικ Τζόνσον είχε πει σε ανύποπτο χρόνο για τον Τζόρνταν: «Υπάρχει ο Μάικλ Τζόρνταν σε ένα επίπεδο και μετά υπάρχουμε όλοι εμείς οι υπόλοιποι σε ένα άλλο».

Ο Λάρι Μπερντ είχε πει μετά το 2ο παιχνίδι των πλέι οφς του 1986, όταν ο Τζόρνταν είχε 63 πόντους, 5 ριμπάουντ, 6 ασίστ, 3 κλεψίματα, 2 τάπες με 22/41 σουτ και 19/21 βολές σε 53 λεπτά συμμετοχής: «Νομίζω ότι ήταν ο θεός ντυμένος Μάικλ Τζόρνταν. Είναι ο πιο εκπληκτικός παίκτης στο NBA. Σήμερα, μέσα στο Μπόστον Γκάρντεν, σε πανεθνική τηλεοπτική κάλυψη, στα πλέι οφς, εκείνος έδωσε μια από τις μεγαλύτερες παραστάσεις στην ιστορία. Δεν πίστευα ότι κάποιος θα μπορούσε να το κάνει αυτό εναντίον των Μπόστον Σέλτικς».

Ο Μπραντ Ντόχερτι είχε πει για το περίφημο «The Shot» του 1989 στα πλέι οφς εναντίον των Καβαλίερς: «Δεν μπορώ να πιστέψω ότι έβαλε αυτό το σουτ. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς έμεινε στον αέρα τόση ώρα».

Ο Νταγκ Κόλινς, προπονητής των Μπουλς τότε, μιλώντας για το σύστημα της ομάδας στη φάση του «The Shot»: «Το σύστημα ήταν ‘δώστε την μπάλα στον Μάικλ και όλοι οι υπόλοιποι μείνετε μακριά από το δρόμο του’».

Ο Μάτζικ Τζόνσον, μιλώντας για την ικανότητα του Τζόρνταν στον αέρα: «Όταν ο Μάικλ πηδήξει λέει ‘λοιπόν, λέω να αράξω εδώ πάνω στον αέρα για λίγο, να χαλαρώσω’. Μετά, ξαφνικά λέει ‘τελικά λέω να κάνω 360 μοίρες. Όχι, άλλαξα γνώμη. Θα αλλάξω κατεύθυνση και θα πάω απ’ την άλλη μεριά’. Είναι πραγματικά απίστευτος».

«Αυτή είναι μια μέρα που ήλπιζα να μην έρθει ποτέ. Είναι η πιο δύσκολη μέρα στην ιστορία των Σικάγο Μπουλς. Είναι μια δύσκολη μέρα για ολόκληρο το Σικάγο, μια δύσκολη μέρα για το NBA, μια δύσκολη μέρα για όλους τους λάτρεις του μπάσκετ σε όλο τον κόσμο», Τζέρι Ράινσντορφ, πρόεδρος των Μπουλς, σχολιάζοντας την αποχώρηση του Τζόρνταν στις 13 Ιανουαρίου του 1999.

Ο Πατ Ράιλι, μετά την αποχώρηση του Τζόρνταν: «Όταν τα βράδια ξαπλώνω το κεφάλι μου στο μαξιλάρι ξέρω ότι εκεί έξω υπήρχε ένας τύπος που ποτέ δεν μπόρεσα να κερδίσω. Επίσης, δεν φαίνεται ότι θα έχω άλλη ευκαιρία να το κάνω. Αυτό με ενοχλεί».

Ο Ντικ Έμπερσολ, πρόεδρος του NBC Sports, μετά την αποχώρηση του Τζόρνταν: «Ήμασταν όλοι τυχεροί να γίνουμε μέρος μιας από τις πιο μαγικές περιπέτειες στην ιστορία του αθλητισμού. Τώρα, η τηλεόραση και το NBA πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε σε άλλες βάσεις τους νέους αστέρες στο πρωτάθλημα».

Ο Μπιλ Κλίντον είχε πει στη δεύτερη αποχώρηση του Τζόρνταν, καθώς έβγαζε λόγο όταν ο Μάικλ ανακοίνωνε το «αντίο» του : «Ξέρω ότι οι περισσότερες κάμερες είναι αυτή τη στιγμή αλλού και δεν με πειράζει. Νομίζω ότι είναι πρέπον οι οπαδοί σε όλη την Αμερική να πάρουν 1-2 μέρες από το χρόνο τους για να κάνουν ‘οοο’ και ‘ααα’ και να κρατήσουν και πάλι την ανάσα τους, ώστε να είναι ξανά χαρούμενοι».

Ο Σακίλ Ο’ Νιλ μετά την αποχώρηση του Τζόρνταν: «Κάποτε θα πω στα εγγόνια μου ότι είχα την ευκαιρία να παίξω εναντίον του. Θα μου λείψουν οι αέρινες, ακροβατικές κινήσεις του».

Κλείνουμε με τα λόγια του Ντέιβιντ Στερν, που δείχνουν ακριβώς πώς θα έπρεπε μια ολόκληρη χώρα (στην περίπτωση του Μάικλ ένα ολόκληρο άθλημα) να αποχαιρετά τον καλύτερό της: «Εκ μέρους του NBA, των 29 ομάδων του και των εκατοντάδων εκατομμυρίων οπαδών του, θέλω να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μας για όσα ο Μάικλ σήμαινε για το παιχνίδι του μπάσκετ και για τον ηγετικό του ρόλο, και μέσα και έξω από τα παρκέ. Του ευχόμαστε τα καλύτερα, σε αυτόν και την οικογένειά του. Οι φίλαθλοι του μπάσκετ σε όλο τον κόσμο είναι απίστευτα τυχεροί που στόλισε το άθλημά μας με το ταλέντο του για 13 σεζόν στο NBA».

by Rasheed.

Υ.Γ.: Δείτε εδώ το πρώτο μέρος του αφιερώματος με την είσοδο του Τζόρνταν στο Hall of Fame, εδώ το δεύτερο μέρος, με τα σχολικά και κολεγιακά του χρόνια, εδώ το τρίτο μέρος, με την αρχή του μπασκετικού θρύλου στο NBA, εδώ το τέταρτο μέρος με το πρώτο three-peat των Μπουλς, εδώ το πέμπτο μέρος με το 2ο three-peat των Μπουλς, εδώ το έκτο μέρος με τη 2η επιστροφή στα παρκέ κι εδώ το έβδομο μέρος με τα νούμερα που σημάδεψαν την καριέρα του.

Μάικλ Τζόρνταν: ο μύθος με νούμερα – Μέρος VII

Όταν μιλάμε για τον Μάικλ Τζόρνταν μιλάμε για έναν από τους μεγαλύτερους μύθους στην ιστορία του παγκόσμιου αθλητισμού (όχι μόνο του μπάσκετ). Ο Τζόρνταν από πολλούς θεωρείται ο καλύτερος παίκτης που πάτησε ποτέ σε παρκέ μπάσκετ και σίγουρα ο θρύλος του θα μείνει για πάντα ανεξίτηλος στις καρδιές όλων όσοι αγαπούν το μπάσκετ. Το όνομά του είναι συνώνυμο με το άθλημα και η φιγούρα του είναι περισσότερο συνδυασμένη με το μπάσκετ από κάθε άλλου στην ιστορία.

Ο Τζόρνταν το 1988 κέρδισε το βραβείο του Καλύτερου Παίκτη και του Καλύτερου Αμυντικού της σεζόν κάτι που στην ιστορία έχει πετύχει μόνο ο Χακίμ Ολάζουον σε μία σεζόν, ενώ τότε έγινε και ο πρώτος παίκτης στην ιστορία του NBA που έχει πάρει και τα δύο βραβεία στην καριέρα του (από τότε το έχουν κάνει και οι Ολάζουον, Ρόμπινσον και Γκαρνέτ). Επίσης, ήταν ο 1ος παίκτης στην ιστορία του NBA που κέρδισε τίτλο 1ου σκόρερ και αναδείχτηκε Καλύτερος Αμυντικός της χρονιάς (1988, ο μόνος που το έχει στην ίδια σεζόν, μόνο ο Ρόμπινσον το έχει κάνει γενικά εκτός του Τζόρνταν). Ακόμη, είναι ο μόνος παίκτης στην ιστορία του NBA που σε μία χρονιά κέρδισε τον τίτλο του 1ου σκόρερ, το MVP και το βραβείο του Καλύτερου Αμυντικού (1987-88).

Είναι ο μόνος παίκτης στην ιστορία του NBA που έχει πάρει βραβείο Ρούκι, Καλύτερου Αμυντικού, MVP κανονικής περιόδου, MVP τελικών και MVP all-star game στην καριέρα του. Ένας από τους 3 παίκτες στην ιστορία που έχει πάρει την ίδια σεζόν MVP κανονικής περιόδου, τελικών και all-star game. Οι άλλοι δύο είναι ο Ριντ και ο Σ. Ο’ Νιλ, με τον Τζόρνταν να είναι ο μόνος που το έχει καταφέρει 2 φορές.

Είναι 1ος σκόρερ όλων των εποχών στο NBA σε μέσο όρο πόντων στην κανονική περίοδο (30.12) και στα πλέι οφς (33.4), ενώ είναι 3ος όλων των εποχών σε σύνολο πόντων (με 32.292) πίσω από τον Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ και τον Καρλ Μαλόουν. Επίσης, είναι 1ος όλων των εποχών σε πόντους στα πλέι οφς, με 5.987 συνολικά. Τα 2.514 κλεψίματά του τον φέρνουν στη 2η θέση της λίστας πίσω από τον Τζον Στόκτον, ενώ σε μέσο όρο κλεψιμάτων είναι 3ος όλων των εποχών.

Έχει το ρεκόρ του NBA σε βραβεία πρώτου σκόρερ με 10, ενώ μαζί με τον Ουίλτ Τσάμπερλεν έχουν 7 συνεχόμενους τίτλους πρώτου σκόρερ. Ήταν 9 φορές μέλος της καλύτερης αμυντικής πεντάδας της χρονιάς (ρεκόρ μαζί με τον Γκάρι Πέιτον), ενώ έχει κερδίσει 5 τίτλους MVP κανονικής περιόδου (2ος μαζί με τον Ράσελ, περισσότερους έχει μόνο ο Αμπντούλ-Τζαμπάρ), 6 MVP τελικών (ρεκόρ NBA), 3 MVP all-star game, τίτλοι που τον καθιστούν τον πιο… βραβευμένο παίκτη στην ιστορία του NBA. Δέκα χρονιές τερμάτισε ανάμεσα στους 3 πρώτους σε ψήφους για τον MVP της κανονικής περιόδου, νούμερο ρεκόρ.

Ο Μάικλ Τζόρνταν αποτελεί το πιο εμπορικό όνομα στην ιστορία του αθλητισμού, έχοντας μόνος του ανεβάσει το στάτους του μπάσκετ. Τα στατιστικά δείχνουν ότι οι τηλεθέαση ήταν ιδιαίτερα ανεβασμένη στα χρόνια που έπαιζε μπάσκετ και κινείται σε αρκετά χαμηλότερα επίπεδα από τότε που σταμάτησε (αλλά και κάθε φορά που αποχωρούσε για ένα διάστημα έπεφτε). Υπολογίζεται ότι από τις διαφημιστικές συμφωνίες που έχει υπογράψει και την εκμετάλλευση του ονόματός του έχει (ακόμη και σήμερα) ετήσια έσοδα που ξεπερνούν τα 40 εκατομμύρια δολάρια. Τη δεκαετία του 1990, οι Μπουλς, με τον Τζόρνταν στο ρόστερ τους, ξεπουλούσαν τα εισιτήρια σε σχεδόν κάθε αγώνα τους, με αποτέλεσμα ο Τζόρνταν να έχει θέσει τα μεγαλύτερα ρεκόρ χρημάτων στα συμβόλαια που υπέγραφε, με εκείνα του 1996-97 και 1997-98 να ξεπερνούν τα 30 εκατομμύρια δολάρια ετησίως. Μάλιστα, ακαδημαϊκή μελέτη έδειξε ότι οι εταιρείες με τις οποίες είχε υπογράψει συμβόλαιο αύξησαν τον τζίρο τους με την πρώτη επιστροφή του κατά 1 δισεκατομμύριο δολάρια σε ένα χρόνο.

Τα «Air Jordan» είναι το πρώτο προσωποποιημένο παπούτσι στην ιστορία του μπάσκετ και είναι από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην παγκόσμια αγορά (όχι μόνο των παπουτσιών). Ο Τζόρνταν αναφέρει ότι η ιδέα για το όλο κόνσεπτ ήρθε από τον ατζέντη του, Ντέιβιντ Φολκ. Ο Τζόρνταν έχει παραδεχτεί ότι δεν του άρεσαν τα παπούτσια της Nike και δεν ήθελε να υπογράψει μαζί της αλλά τον έπεισε ο Φολκ (η Nike πρόσφερε στον Τζόρνταν 250.000 δολάρια το χρόνο για 5 χρόνια το 1984). Ο Τζόρνταν υπέγραψε με τη Nike το 1984, όταν ο τζίρος της εταιρείας ήταν 986 εκατομμύρια δολάρια και μία μετοχή της είχε αξία 7 δολάρια. Όταν ο Τζόρνταν αποχώρησε το 1998 ο τζίρος της Nike ήταν 9,187 δισεκατομμύρια δολάρια και μία μετοχή της κόστιζε 418 δολάρια.

Το πρώτο παπούτσι που του έφτιαξε η Nike ήταν κοκκινόμαυρο και απαγορεύτηκε από το NBA γιατί δεν ερχόταν σε αντίθεση με τα χρώματα των Μπουλς. Το πρόστιμο ήταν 5.000 δολάρια ανά αγώνα, αλλά η Nike τα πλήρωνε... με ευχαρίστηση, βγάζοντας διαφήμιση, με την κάμερα να πηγαίνει αργά από το κεφάλι του Τζόρνταν στα πόδια του, με τα παπούτσια να είναι σταμπαρισμένα με ένα “X” και τη λέξη “Banned” (σ.σ. απαγορευμένα) να ακούγεται. Οι πωλήσεις εκτοξεύτηκαν στα ύψη. «Ήταν η καλύτερη διαφήμιση που θα μπορούσε κανείς να μας προσφέρει αυτό που έκανε το NBA», έχει πει ο Τζόρνταν.Ας δούμε παρακάτω τα σημαντικότερα νούμερα στην καριέρα του Τζόρνταν:

1 – ο αγώνας που δεν πέτυχε διψήφιο αριθμό πόντων με τη φανέλα των Σικάγο Μπουλς. Είχε διψήφιο αριθμό πόντων σε 1108 από τα 1109 ματς του με τους Μπουλς. Μοναδικό ματς που έμεινε σε μονοψήφιο αριθμό οι 8 πόντοι σε 16 λεπτά στις 22 Μαρτίου του 1986 (χρονιά του τραυματισμού του) εναντίον των Κλίβελαντ Καβαλίερς.

2 – οι συνεχόμενοι αγώνες πλέι οφς στους οποίους είχε 50 ή περισσότερους πόντους, αριθμός ρεκόρ (28/4 και 1/5 1988 με Καβαλίερς, 50 και 55 πόντους).

3 – οι χρονιές που αναδείχτηκε 1ος σε κλεψίματα στο NBA (1987-88, 1989-90, 1992-93) και οι χρονιές που ήταν και 1ος σκόρερ και 1ος κλέφτης της λίγκας (μόνο ο Άιβερσον το έχει επαναλάβει).

5 – τα παιχνίδια που πέτυχε 60 ή περισσότερους πόντους στην καριέρα του (4 κανονικής περιόδου και 1 πλέι οφς).

6 – οι τίτλοι που έχει κατακτήσει στην καριέρα του (με τους Μπουλς) και τα MVP τελικών που έχει (σε κάθε παρουσία του σε τελικούς).

7 – οι συνεχόμενοι τίτλοι 1ου σκόρερ που πήρε στο πρωτάθλημα (1987-93).

7 – τα συνεχόμενα triple-double που πέτυχε (25/3-6/4 του 1989). Μάλιστα είχε 10 triple double σε 11 ματς εκείνη την περίοδο. Στο μόνο ματς που δεν τα κατάφερε είχε 40 πόντους, 11 ασίστ και 7 ριμπάουντ. Δεύτερος στην ιστορία μαζί με τον Όσκαρ Ρόμπερτσον, 1ος ο Τσάμπερλεν με 9 συνεχόμενα.

8 – οι σεζόν στις οποίες είχε 30.0 ή περισσότερους πόντους μέσο όρο.

9 – οι χρονιές που ήταν 1ος στο NBA σε προσπάθειες εντός παιδιάς.

9 – οι φορές που επιλέχτηκε στην Καλύτερη Αμυντική Πεντάδα.

10 – οι χρονιές που πήρε τον τίτλο του 1ου σκόρερ (μέσο όρο) στο NBA (1986-93, 1995-98).

11 – οι χρονιές που ήταν 1ος σκόρερ σε σύνολο πόντων στο NBA (1984-85, 1986-93, 1995-98).

13 – τα συνεχόμενα εύστοχα σουτ σε αγώνα πλέι οφς (5 Ιουνίου 1991, Λέικερς), αριθμός ρεκόρ για το NBA.

14/15 – οι σεζόν της καριέρας του είχε 45 ή περισσότερους πόντους ρεκόρ παραγωγικότητας χρονιάς. Μοναδική χρονιά που δεν το έκανε, το 1986-87, χρονιά του τραυματισμού του.

19 – οι συνεχόμενες βολές που έβαλε σε ένα ματς (με τους Νετς στις 26 Φλεβάρη του 1987).

23 – οι συνεχόμενοι πόντοι που πέτυχε σε ένα ματς (16 Απριλίου 1987 με Χοκς).

29% - το ποσοστό των πόντων της ομάδας του που έβαλε κατά τη διάρκεια της καριέρας του (32.292/111.541).

31 – τα triple-double που κατέγραψε στην καριέρα του (28 κανονικής περιόδου, 2 πλέι οφς, 1 all-star game).

35 – οι συνεχόμενοι τελικοί στους οποίους είχε τουλάχιστον 20 πόντους (ρεκόρ NBA, όλα τα ματς τελικών της καριέρας του).

35 χρονών και 61 ημερών – όταν πήρε τον τελευταίο τίτλο 1ου σκόρερ του NBA, ο γηραιότερος παίκτης στην ιστορία που το κατάφερε.

37.1 – ο υψηλότερος μέσος όρος πόντων σε κανονική περίοδο στην καριέρα του, το 1986-87.

38 χρονών και 315 ημερών – όταν πέτυχε 51 πόντους εναντίον των Νιου Όρλιν Χόρνετς (29 Δεκεμβρίου 2001) για να γίνει ο γηραιότερος παίκτης που σκοράρει πάνω από 50 πόντους σε ένα ματς στην ιστορία.

38.1 – οι πόντοι που πετύχαινε στα παιχνίδια κανονικής περιόδου απέναντι σε ομάδες που προπονούσε ο Τζεφ Βαν Γκάντι.

39 – τα παιχνίδια που πέτυχε 50 ή περισσότερους πόντους στην καριέρα του (31 κανονικής περιόδου και 8 πλέι οφς).

40 χρονών και 4 ημερών – όταν πέτυχε 43 πόντους εναντίον των Νιου Τζέρσεϊ Νετς (21 Φεβρουαρίου 2003) για να γίνει ο γηραιότερος παίκτης στην ιστορία του NBA που σκοράρει πάνω από 40 πόντους και ο μοναδικός «40αρης» που σκόραρε 40 σε ένα ματς.

41.0 – ο υψηλότερος μέσος όρος πόντων στην ιστορία του NBA σε σειρά τελικών πλέι οφς (με Φίνιξ Σανς, 1993).

55 – το ρεκόρ πόντων του σε αγώνα τελικών NBA (1993, Φίνιξ Σανς).

63 – οι περισσότεροι πόντοι που έχει πετύχει ποτέ παίκτης του NBA σε έναν αγώνα πλέι οφς (20 Απριλίου 1986 με Μπόστον Σέλτικς).

69 – το ρεκόρ πόντων του σε έναν αγώνα (28 Μαρτίου 1990 με Καβαλίερς). Σε εκείνο το ματς είχε 23/37 σουτ, 21/23 βολές, 18 ριμπάουντ, 6 ασίστ, 4 κλεψίματα σε 50 λεπτά.

80 – οι αγώνες το 1988-89 στους οποίους έκανε τουλάχιστον 1 κλέψιμο (έπαιξε σε 81 ματς). Στην ιστορία το έχει καταφέρει μόνο αυτός και ο Κρις Πολ.

91 – οι φορές που εμφανίζεται το όνομα του Τζόρνταν στις 100 πρώτες θέσεις των ρεκόρ σκοραρίσματος σε ένα ματς στην ιστορία των Μπουλς.

101 – εύστοχα σουτ εντός παιδιάς σε σειρά πλέι οφς 6 αγώνων, αριθμός ρεκόρ (με Φίνιξ το 1993).

127 εκατοστά – είχε μετρηθεί το (κάθετο από σταθερή θέση) άλμα του στα πρώτα χρόνια καριέρας του.

179 – οι συνεχόμενοι αγώνες πλέι οφς στους οποίους είχε διψήφιο αριθμό πόντων. Είναι όλοι οι αγώνες που έπαιξε στα πλέι οφς στην καριέρα του. Είναι ο μοναδικός παίκτης στην ιστορία του NBA που έχει πετύχει περισσότερους από 15 πόντους σε όλα τα παιχνίδια της καριέρας του στα πλέι οφς.

211 – τα παιχνίδια που πέτυχε 40 ή περισσότερους πόντους στην καριέρα του (173 κανονικής περιόδου και 38 πλέι οφς).

240 – τα παιχνίδια στα οποία έκανε double-double (201 κανονικής περιόδου, 39 πλέι οφς)

262 – οι πόντοι του σε all-star game, 1ος όλων των εποχών, ενώ είναι 1ος και σε μέσο όρο με 20.2 μέσο όρο.

671 – τα παιχνίδια που πέτυχε 30 ή περισσότερους πόντους στην καριέρα του (562 κανονικής περιόδου και 109 πλέι οφς).

866 – τα συνεχόμενα παιχνίδια που πέτυχε περισσότερους από 10 πόντους (840 με Μπουλς και 26 με Ουίζαρντς).

867 – οι αγώνες στους οποίους ήταν ο 1ος σκόρερ της ομάδας του.

1.099 – τα παιχνίδια που πέτυχε 20 ή περισσότερους πόντους στην καριέρα του (926 κανονικής περιόδου και 173 πλέι οφς).

3.044 – οι περισσότεροι πόντοι που πέτυχε σε μια σεζόν (1986-87). Μόνο αυτός και ο Τσάμπερλεν έχουν σκοράρει περισσότερους από 3000 πόντους σε μια χρονιά

32.292 – οι πόντοι που πέτυχε σε όλη του την καριέρα στην κανονική περίοδο και τον κατατάσσουν 3ο στην ιστορία

by Rasheed.

Υ.Γ.: Στα επόμενα δύο και τελευταία μέρη του αφιερώματος, θα δούμε μερικές από τις πιο ιστορικές ατάκες που είπαν για τον Τζόρνταν, αλλά και κάποιες από τις δικές του που ξεχώρισαν. Δείτε εδώ το πρώτο μέρος του αφιερώματος με την είσοδο του Τζόρνταν στο Hall of Fame, εδώ το δεύτερο μέρος, με τα σχολικά και κολεγιακά του χρόνια, εδώ το τρίτο μέρος, με την αρχή του μπασκετικού θρύλου στο NBA, εδώ το τέταρτο μέρος με το πρώτο three-peat των Μπουλς, εδώ το πέμπτο μέρος με το 2ο three-peat των Μπουλς κι εδώ το έκτο μέρος με τη 2η επιστροφή στα παρκέ.

Μάικλ Τζόρνταν: Η 2η επιστροφή – Μέρος VI

(Όλα τα μέχρι στιγμής μέρη του αφιερώματος μπορείτε να τα βρείτε σε link στο τέλος του άρθρου)

Μετά το 2ο three-peat ο Τζόρνταν αποχώρησε από τα γήπεδα, ανακοινώνοντας την απόφασή του επίσημα στις 13 Ιανουαρίου του 1999 (η χρονιά άργησε να αρχίσει λόγω του λοκ-άουτ). Ένα χρόνο αργότερα, στις 19 Ιανουαρίου του 2000 επέστρεψε στο NBA, όμως όχι ως παίκτης, αλλά ως εν μέρει ιδιοκτήτης και Πρόεδρος των Ουάσινγκτον Ουίζαρντς.

Πριν συμφωνήσει με τους Ουίζαρντς ο Τζόρνταν είχε κάνει πρόταση για να γίνει εν μέρει ιδιοκτήτης των Σάρλοτ Χόρνετς, αλλά η συμφωνία δεν έγινε ποτέ, επειδή ο ιδρυτής (και ιδιοκτήτης των Χόρνετς) Τζορτζ Σιν δεν ήθελε να αφήσει τον πλήρη έλεγχο της ομάδας στον Τζόρνταν.

Αυτό έκαναν οι Ουίζαρντς, αφήνοντας στον Τζόρνταν τον πλήρη έλεγχο, ακόμη και στις προσλήψεις του προσωπικού. Αν και αρχικά πολλοί εξήραν τον Τζόρνταν, η επιλογή του Κουόμε Μπράουν στο ντραφτ του 2001 του στοίχισε.

Το καλοκαίρι του 2001, βλέποντας ότι… πιο εύκολα θα έκανε τους Ουίζαρντς ομάδα παίζοντας παρά κανονίζοντας τα του οίκου τους από ένα γραφείο άρχισε να σκέφτεται την επιστροφή στην αγωνιστική δράση. Η αρχή έγινε από την επιστροφή του φίλου του Μάριο Λεμιέ στο NHL τον περασμένο χειμώνα σε ηλικία 36 ετών. Ο Λεμιέ επηρέασε τον Τζόρνταν, εκείνος δεν είχε αποβάλει ποτέ το μικρόβιο του μπάσκετ, οπότε στα 38 του αποφάσισε να ξαναπαίξει.

Οι «γνώστες» σιγουρεύτηκαν ότι ο Τζόρνταν θα επέστρεφε όταν προσέλαβε τον Νταγκ Κόλινς (παλιό του προπονητή στο Σικάγο) για κόουτς στους Ουίζαρντς. Το καλοκαίρι πέρασε με σορτσάκι και πολλά καμπ (που πήγαινες μόνο με πρόσκληση) όπου παρέα με αρκετούς παίκτες του NBA ο Τζόρνταν ετοίμαζε την επιστροφή του.

Στις 25 Σεπτεμβρίου του 2001 ο Τζόρνταν ανακοίνωσε την επιστροφή του στο μπάσκετ, προσθέτοντας ότι θα δωρίσει την αμοιβή του στις οικογένειες των θυμάτων της τρομοκρατικής επίθεσης της 11ης Σεπτεμβρίου στους «Διδύμους Πύργους» της Νέας Υόρκης. Την ίδια περίοδο, ο πιο γνωστός Έλληνας δημοσιογράφος έγραφε ότι ο Τζόρνταν επιστρέφει για τα 1,2 εκατομμύρια δολάρια και ντροπιαζόταν για λίγα λεφτά (αυτά για να μαθαίνουν οι νεότεροι το πόσο… το έψαχναν οι Έλληνες δημοσιογράφοι).

Μπορεί να μην ήταν ο παλιός Τζόρνταν, αλλά στα 38 του παρέμενε ο μεγαλύτερος θρύλος του μπάσκετ. Έχοντας αλλάξει πλήρως το στιλ του, ο Τζόρνταν μπορούσε με ευκολία να σκοράρει από μέση και μακρινή απόσταση, δίχως πολλές φορές να ιδρώνει καν απέναντι σε κατά πολύ νεότερους αμυντικούς. Η χρονιά του τελείωσε μετά από 60 παιχνίδια, καθώς έκοψε τους συνδέσμους στο δεξί του γόνατο, αλλά ως τότε είχε στα 38 του 22.9 πόντους, 5.7 ριμπάουντ, 5.2 ασίστ και 1.42 κλεψίματα όντας 1ος σκόρερ, πασέρ και «κλέφτης» της ομάδας. Στο πρώτο του παιχνίδι μετά την επιστροφή είχε 19 πόντους, 6 ασίστ, 5 ριμπάουντ και 4 ασίστ εναντίον των Νικς στο Μάντισον. Εκείνη τη σεζόν ξεπέρασε τους 30.000 πόντους (εναντίον των Σικάγο Μπουλς στις 4 Ιανουαρίου του 2002). Εκείνη τη σεζόν ανέβασε το ρεκόρ πόντων από έναν παίκτη στο γήπεδο των Ουίζαρντς (MCI Center) στους 51 (στις 29 Δεκεμβρίου κατά των Χόρνετς), ενώ έσπασε και τα ρεκόρ γηπέδου για πόντους στην πρώτη περίοδο (24), δεύτερη περίοδο (19), ημίχρονο (34).

Επίσης, είχε 45 πόντους, 10 ριμπάουντ, 7 ασίστ και 3 κλεψίματα εναντίον των Νετς στις 31 Δεκεμβρίου (δηλαδή σε ηλικία 38 ετών είχε 96 πόντους σε δύο συνεχόμενα ματς). Είχε συνολικά 5 φορές πάνω από 40 πόντους μέσα στη σεζόν. Κανείς δεν τόλμησε να τον θεωρήσει «τελειωμένο» (γράφτηκε και αυτό στην Ελλάδα), αφού στο γήπεδο ήταν ακόμη στην αφρόκρεμα.

Όμως, ο τραυματισμός έκανε πολλούς να σκεφτούν ότι στα 39 του θα έδινε τέλος στην καριέρα του. Ο Τζόρνταν δεν ήθελε να φύγει έτσι από τα παρκέ, το ήθελε με τους δικούς του όρους και το έκανε με τους δικούς του όρους. Ανακοίνωσε ότι θα επιστρέψει για ακόμη μία σεζόν, το 2002-03. Σε μια χρονιά που ο Τζόρνταν έγινε 40 ετών, γέμισε την ιστορία του με πολλά ακόμη ρεκόρ.

Ήταν ο μόνος παίκτης των Ουίζαρντς που έπαιξε και στα 82 παιχνίδια της σεζόν. Είχε 20.0 πόντους, 6.1 ριμπάουντ, 3.8 ασίστ και 1.5 κλεψίματα ανά αγώνα, ενώ σούταρε με 45% εντός παιδιάς και 82% στις βολές. Εκείνη τη σεζόν όλα τα παιχνίδια στην Ουάσινγκτον ήταν «sold-out», ενώ τα εισιτήρια στα ματς των Ουίζαρντς ήταν 20.172 ανά αγώνα εντός έδρας και 19.311 εκτός έδρας. Ο Τζόρνταν συνέχισε… την προσφιλή του συνήθεια να «χώνει» στους συμπαίκτες του και να τους κριτικάρει πολύ σκληρά, με τον Κουόμε Μπράουν να ακούει τα περισσότερα.

Είχε 42 φορές πάνω από 20 πόντους, 9 φορές πάνω από 30 και 3 φορές 40 ή περισσότερους πόντους μέσα στη σεζόν. Στις 21 Φεβρουαρίου του 2003 ο Τζόρνταν έγινε ο πρώτος και μόνος άνω των 40 ετών και βέβαια ο γηραιότερος αθλητής στην ιστορία του NBA που ξεπερνούσε τους 40 πόντους σε έναν αγώνα, με τους 43 που έβαλε εναντίον των Νιου Τζέρσεϊ Νετς, μαζεύοντας και 10 ριμπάουντ. Δώδεκα φορές είχε πάνω από 10 ριμπάουντ, ενώ μέσα στη σεζόν είχε 13 double-doubles. Ήταν σε 36 παιχνίδια 1ος σκόρερ των Ουίζαρντς, σε 16 1ος ριμπάουντερ, σε 25 1ος σε ασίστ, σε 32 1ος «κλέφτης» και σε 13 1ος σε τάπες. Όλα αυτά στα... 40 του.

Στις 11 Απριλίου «κλείδωσε» τη θέση του πρώτου σκόρερ σε μέσο όρο όλων των εποχών στο NBA με 30.12 μέσο όρο καριέρας, ενώ στις 8 Απριλίου με 26 πόντους και 10 ριμπάουντ εναντίον των Καβαλίερς είχε κάνει το 200ο double-double της καριέρας του. Ρεκόρ χρονιάς οι 45 πόντοι με τους Χόρνετς, τα 14 ριμπάουντ με τους Χοκς και οι 12 ασίστ με τους Κλίπερς. Μέσα στη χρονιά ξεπέρασε και τον Ουίλτ Τσάμπερλεν και ανέβηκε στην 3η θέση των σκόρερ όλων των εποχών στο NBA όταν εναντίον των Χόρνετ έφτασε τους 31.420 πόντους.

Σε ηλικία 40 ετών ο Τζόρνταν απέδειξε ότι ήταν μοναδικός, κάνοντας πράγματα που κανείς άλλος δεν έχει καταφέρει ποτέ σε τέτοια ηλικία στα παρκέ του NBA. Κάποιοι μπορεί να λένε ότι το μεγαλείο του ξεθώριασε από τη 2η επιστροφή του, αλλά οι αριθμοί λένε ότι μόνο γιγαντώθηκε ακόμη περισσότερο. Ο Τζόρνταν έκανε ρεκόρ στα 40 του που είναι πολύ δύσκολο να καταρριφθούν στο μέλλον. Έκανε 2 χρονιές που έδειξαν στους νεότερους ότι ο θρύλος του θα μείνει αξεπέραστος για πάντα.

Σε κάθε γήπεδο του NBA, ξέροντας ότι τον βλέπουν ως παίκτη για τελευταία φορά, τον αποθέωναν άπαντες, σε μια σεζόν που έμοιαζε με τον απόλυτο φόρο τιμής στον μέγιστο του αθλήματος. Στο all-star game του 2003 ο Τζόρνταν ξεπέρασε τον Καρίμ Αμπντούλ-Τζαμπάρ κι έγινε ο 1ος σκόρερ στην ιστορία των all-star game. Στις 11 Απριλίου του 2003 οι Μαϊάμι Χιτ, στο ματς που ο Τζόρνταν γινόταν επίσημα ο 1ος σκόρερ σε μέσο όρο όλων των εποχών στο NBA, τον τίμησαν αποσύροντας στην οροφή του γηπέδου τους τη φανέλα του, με τον Τζόρνταν να γίνεται ο 1ος παίκτης του οποίου η φανέλα αποσύρεται από ομάδα για την οποία δεν έπαιξε ποτέ. Στο all-star game του 2003 ο Άλεν Άιβερσον και ο Τρέισι ΜακΓκρέιντι του πρόσφεραν τη θέση του βασικού, αλλά αρνήθηκε. Τελικά, δέχτηκε όταν το έκανε ο Βινς Κάρτερ.

Στο τελευταίο του ματς στο Σικάγο, οι οπαδοί των Μπουλς τον χειροκροτούσαν όρθιοι επί 4 λεπτά! Ο τελευταίος του αγώνας στο NBA ήταν στις 16 Απριλίου του 2003 στη Φιλαντέλφια. Ο Τζόρνταν τελείωσε το ματς με 15 πόντους, 4 ριμπάουντ και 4 ασίστ. Αποχώρησε από το παρκέ με 4:13 για το τέλος της τρίτης περιόδου, αλλά από το ξεκίνημα της τέταρτης περιόδου όλο το γήπεδο φώναζε «We want Mike» (σ.σ. «Θέλουμε τον Μάικ»). Ο Νταγκ Κόλινς τον πίεσε και ο Τζόρνταν (που είχε ήδη βάλει πάγο στα γόνατά του), μπήκε μέσα 2:35 πριν το τέλος. Στο 1:45 ο Έρικ Σνόου του έκανε επίτηδες φάουλ, ο Τζόρνταν έβαλε και τις δύο βολές και μετά ο Μπόμπι Σίμονς έκανε επίτηδες φάουλ στον Τζον Σάλμονς για να μπορέσει ο Τζόρνταν να βγει αλλαγή για τελευταία φορά στην καριέρα του. Ολόκληρο το γήπεδο (21.257 φίλαθλοι), συμπαίκτες, αντίπαλοι, διαιτητές και γραμματεία σηκώθηκαν όρθιοι και τον χειροκροτούσαν επί τρία λεπτά.

Ο Τζόρνταν μετά την αποχώρησή του θέλησε να επιστρέψει στο πόστο του ως πρόεδρος των Ουίζαρντς, αλλά ο ιδιοκτήτης Έιμπ Πόλιν τον… απέλυσε στις 7 Μαΐου του 2003. Ο Τζόρνταν δήλωσε προδομένος και είπε ότι αν ήξερε πως θα τον απέλυαν μόλις αποχωρούσε από τα παρκέ, δεν θα έπαιζε ποτέ για τους Ουίζαρντς.

Το 2006, ο Τζόρνταν χώρισε οριστικά με τη γυναίκα του, Χουανίτα, η οποία πήρε 168 εκατομμύρια δολάρια στο συμβιβασμό, ποσό που τότε ήταν ο πιο ακριβός συμβιβασμός σε διαζύγιο στην ιστορία.

Το Φεβρουάριο του 2010, ο Τζόρνταν και η εταιρία του «MJ Basketball Holdings» έκαναν πρόταση για την αγορά του πλειοψηφικού πακέτου μετοχών των Σάρλοτ Μπόμπκατς. Στις 27 Φεβρουαρίου οι δύο πλευρές ήρθαν σε συμφωνία και στις 17 Μαρτίου το NBA επικύρωσε τη συμφωνία, κάνοντας τον Τζόρνταν τον 1ο πρώην παίκτη του NBA που έγινε ιδιοκτήτης ομάδας, έχοντας το πλεοψηφικό πακέτο των μετοχών. Ή όπως γράφτηκε τότε: «ο Τζόρνταν δεν είναι ο πιο εκκεντρικός ιδιοκτήτης, δεν είναι σίγουρα ο πιο πλούσιος. Είναι όμως ο μοναδικός από τον οποίο οι υπόλοιποι 29 θα ζητήσουν αυτόγραφο».

Στα επόμενα μέρη του αφιερώματος θα δούμε τα ρεκόρ και τις διακρίσεις του Τζόρνταν, αλλά και το τι είπαν γι’ αυτόν κατά τη διάρκεια της καριέρας του εξέχουσες προσωπικότητες του χώρου, για να κλείσουμε γνωρίζοντάς τον μέσα από τα δικά του λόγια στο πληρέστερο αφιέρωμα για τον Τζόρνταν που έχει γραφτεί ποτέ από ελληνικό μέσο.

by Rasheed.

Υ.Γ.: Δείτε εδώ το πρώτο μέρος του αφιερώματος με την είσοδο του Τζόρνταν στο Hall of Fame, εδώ το δεύτερο μέρος, με τα σχολικά και κολεγιακά του χρόνια, εδώ το τρίτο μέρος, με την αρχή του μπασκετικού θρύλου στο NBA, εδώ το τέταρτο μέρος με το πρώτο three-peat των Μπουλς κι εδώ το πέμπτο μέρος με το 2ο three-peat των Μπουλς.

Υ.Υ.Γ.: Από σήμερα μπορείτε να αγοράσετε το "πάσο" για να βλέπετε όλους του αγώνες του Μουντομπάσκετ από τον υπολογιστή σας, απλά πατώντας στο αντίστοιχο link στο Age of Basketball. Προφανώς, δεν κοστίζει περισσότερο απ' ότι αν το κάνετε από άλλο site, ενώ είναι και... πιο εύκολο αφού είστε ήδη στο αγαπημένο σας μπασκετικό σάιτ! Αν αγοράσετε τώρα το πλήρες πακέτο θα έχετε έκπτωση 25% σε σχέση με το αν κάνετε την αγορά σε λίγες ημέρες.

Ο θρύλος του Ραλφ Κλάιν

Στις 7 Αυγούστου 2008 έφυγε από τη ζωή μία από τις σημαντικότερες μορφές του ισραηλινού μπάσκετ. Ο θρυλικός Ραλφ Κλάιν πέθανε από καρκίνο, αλλά άφησε πίσω του μια τεράστια μπασκετική παρακαταθήκη και μια ιστορία από τις σπάνιες, γεμάτη νίκες, ιστορικές πρωτιές και μεγάλες στιγμές.

Γεννήθηκε το 1931 στο Βερολίνο από ουγγρική-εβραϊκή οικογένεια, η οποία επέστρεψε στη Βουδαπέστη λίγο πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου, η οικογένειά του αιχμαλωτίστηκε και μεταφέρθηκε στο Άουσβιτς. Εκεί ο πατέρας του δεν άντεξε και πέθανε, αλλά αυτός και η μητέρα του κατάφεραν να επιζήσουν χάρη στις προσπάθειες του (διάσημου για το έργο του) Ραούλ Βάλενμπεργκ.

Ο Ραλφ Κλάιν, μετά τον πόλεμο, σε ηλικία 16 ετών άρχισε να ασχολείται με το ποδόσφαιρο, αλλά γρήγορα το μπάσκετ τον κέρδισε και έπαιξε μάλιστα στο ουγγρικό εθνικό πρωτάθλημα με τη VAC. Σε ηλικία 20 ετών μετανάστευσε στο Ισραήλ μαζί με τη μητέρα του, υπηρέτησε στο ναυτικό και μετά έγινε μέλος της Μακάμπι Τελ Αβίβ.

Εκεί έπαιξε περισσότερα από 160 παιχνίδια μέχρι το 1964 και είχε γύρω στους 17 πόντους μέσο όρο καριέρας. Με τη Μακάμπι κέρδισε 8 πρωταθλήματα και 6 Κύπελλα ως παίκτης. Ήταν επίσης μέλος της εθνικής ομάδας του Ισραήλ (68 συμμετοχές) στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952 (οι μοναδικοί Αγώνες που έπαιξε ποτέ η μπασκετική ομάδα του Ισραήλ), στο Μουντομπάσκετ του 1954 και στα Ευρωμπάσκετ 1953, 1959, 1961 και 1963.

Αμέσως μετά την αποχώρησή του από τα παρκέ ξεκίνησε την καριέρα του ως προπονητή, που είναι και αυτή που τον κατατάσσει στους θρύλους του αθλήματος. Συνολικά, η καριέρα του (με διαλείμματα) στους πάγκους κράτησε 44 χρόνια, ενώ στο χώρο του μπάσκετ ήταν ως παίκτης ή προπονητής για 59 ολόκληρα χρόνια!

Μετά από 5 χρόνια «αγροτικού» (ήταν πρώτος προπονητής στην εφηβική εθνική ομάδα του Ισραήλ) το 1969 προσλήφθηκε από τη Μακάμπι Τελ Αβίβ ως πρώτος προπονητής και με την ομάδα της καρδιάς του κέρδισε 14 πρωταθλήματα, 10 Κύπελλα και ένα Κύπελλο Πρωταθλητριών (1977), ενώ έφτασε και σε δύο ακόμη τελικούς (1982 και 1988).

Το Κύπελλο Πρωταθλητριών του 1977 ήταν το πρώτο στην ιστορία της Μακάμπι, αποκτώντας έτσι ξεχωριστό νόημα. Στον τελικό η Μακάμπι του Κλάιν κέρδισε με 78-77 τη (Μομπιπλγκίργκι τότε) Βαρέζε, ενώ πιο σημαντική από σημειολογικής απόψεως ήταν η νίκη του ημιτελικού επί της ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Οι Ρώσοι αρνήθηκαν να παίξουν στο Ισραήλ, οπότε ο αγώνας έγινε σε ουδέτερη έδρα, στο Βέλγιο και η νίκη της Μακάμπι γιορτάστηκε απ’ όλο το έθνος ως νίκη εναντίον των Σοβιετικών εχθρών του Ισραήλ, η νίκη που έβαλε το Ισραήλ στο χάρτη, όπως είπε μετά ο αρχηγός της ομάδας. Αργότερα, είπε για το ματς αυτό: «Ένιωθα ότι παλεύαμε για την ίδια την ύπαρξη της χώρας μας και με λέξεις σιωνισμού ανέβασα τους παίκτες μου».
Όμως, τα ρεκόρ του δεν σταματούν εδώ. Ως προπονητής της εθνικής ομάδας του Ισραήλ, χάρισε στη χώρα την καλύτερη θέση που έχει πάρει ποτέ σε Ευρωμπάσκετ, με το ασημένιο μετάλλιο του 1979 στο Ευρωμπάσκετ της Ιταλίας (η δεύτερη καλύτερη θέση του Ισραήλ στην ιστορία ήταν το 1953 με τον Κλάιν ως παίκτη στην ομάδα). Με το Ισραήλ τερμάτισε επίσης 6ος στα Ευρωμπάσκετ του 1981 και του 1983.

Το 1983 αιφνιδιαστικά ανακοίνωσε ότι προσλήφθηκε από τη Σάτουρν Κολν, αλλά και από την εθνική ομάδα Δυτικής Γερμανίας. Έγινε έτσι ο πρώτος Ισραηλινός προπονητής στην ιστορία που ανέλαβε εθνική ομάδα άλλης χώρας. Με τη Δυτική Γερμανία τερμάτισε 8ος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984 και 5ος στο Ευρωμπάσκετ του 1985. Πολλοί στο Ισραήλ (ακόμη και μέλη της οικογένειάς του) αντέδρασαν άσχημα όταν αποδέχτηκε την πρόταση των Δυτικογερμανών, για προφανείς λόγους, αλλά ο ίδιος είχε την εξήγηση: «Αυτή ήταν η νίκη μου επί των Γερμανών. Η μεγάλη και τρανή Γερμανία καλούσε έναν Ισραηλινό να προπονήσει την εθνική της ομάδα». Η ιστορία αυτή ενέπνευσε την ταινία «Playoff» που αναμένεται να κυκλοφορήσει το 2011.

Τη δεκαετία του 1990 πέρασε ξανά από τον πάγκο της Μακάμπι, αλλά προπόνησε και τις Χαποέλ Τελ Αβίβ (με την οποία κατέκτησε το Κύπελλο Ισραήλ το 1993, τελευταίο τίτλο μέχρι σήμερα στην ιστορία της ομάδας), Χαποέλ Χολόν, Χαποέλ Ελιάτ και Μακάμπι Ναθάνια στο Ισραήλ, ως το Ιανουάριο του 1998 όταν και σε ηλικία 67 ετών ανακοίνωσε την αποχώρησή του από τους πάγκους. Από τότε, καθημερινά ασχολιόταν με παιδιά, μαθαίνοντάς τους τα μυστικά του μπάσκετ και διδάσκοντάς τα, για να θεωρηθεί από τα μεγαλύτερα ινδάλματα στην ιστορία του ισραηλινού αθλητισμού και πρότυπο για τη νεολαία.

Όμως, δεν μπόρεσε να μείνει μακριά από το επαγγελματικό μπάσκετ, κι έτσι το 2006 (σε ηλικία 75 χρονών) ανέλαβε βοηθός προπονητή στη γερμανική Μπαγρόιθ, την οποία και ανέβαλε στην πρώτη κατηγορία εκείνη τη σεζόν.
Το 2007 διαγνώστηκε με καρκίνο στο κόλον και μάλιστα σε προχωρημένο στάδιο.. Πάλεψε, μπόρεσε να νιώσει καλύτερα και επέστρεψε στους πάγκους για τη σεζόν 2007-08 με την Μπαγρόιθ. Τελικά, το τέλος ήρθε τον Αύγουστο του 2008. Στο νοσοκομείο, το δωμάτιό του αποκλείστηκε από την αστυνομία, καθώς φίλαθλοι προσπαθούσαν κατά κύματα να μπουν μέσα και να τον δουν για τελευταία φορά. Πριν την κηδεία του, η σωρός του μεταφέρθηκε στη Νόκια Αρίνα, ώστε οι φίλαθλοι του Ισραήλ να έχουν την ευκαιρία να τον χαιρετήσουν για τελευταία φορά.

Το 2006 βραβεύτηκε με το «Βραβείο Ισραήλ» για τη συνολική του προσφορά στον αθλητισμό της χώρας. Θεωρείται ο μεγαλύτερος προπονητικός θρύλος στο Ισραήλ, ο άνθρωπος που έβαλε τη Μακάμπι, αλλά και το Ισραήλ στον μπασκετικό χάρτη και από πολλούς ο πιο σημαντικός άνθρωπος του αθλητισμού στην ιστορία της χώρας, έχοντας τον τίτλο «Πατέρας του ισραηλινού μπάσκετ».

by Rasheed.

Τον θυμάσαι; - Ρίτσαρντ Ρέλφορντ

Ο Ρίτσαρντ Ρέλφορντ (Richard Rellford, 46, 2.00) δεν είναι κάποιος τυχαίος. Είναι ένας από τους ξένους που άφησαν το στίγμα τους στην ιστορία της Α1. Στην Ελλάδα έχει αγωνιστεί με 4 ομάδες και έχει γράψει τη δική του ιστορία. Ένας παίκτης ιδιαίτερα ταλαντούχος, με τρομερά προσόντα, που όσοι τον πρόλαβαν να παίζει δεν πρόκειται να τον ξεχάσουν. Ένας πληθωρικός φόργουορντ, που μπορούσε να αλλάξει τις ισορροπίες σε κάθε αγώνα. Μάλιστα, το ρεκόρ που έχει γράψει ο Ρέλφορντ στην Α1 δεν πρόκειται να σβηστεί ποτέ, καθώς πρόκειται για μια ιστορική πρωτιά.

Ο Ρέλφορντ από μικρός ξεχώριζε για το πλούσιο ταλέντο του στο μπάσκετ. Τελειώνοντας το Λύκειο Suncoast είχε αναδειχτεί σε All-American το 1981-82 (μαζί εκείνη τη χρονιά με τον Κεν Μπάρλοου, αλλά και παίκτες όπως οι Ουέιμαν Τισντέιλ, Μπενόιτ Μπέντζαμιν, Μπραντ Ντόχερτι).

Στο Μίσιγκαν, όπου πήγε κολέγιο, έπαιξε 4 χρονιές με αρκετά καλούς μέσους όρους. Η καλύτερή του χρονιά ήταν η 4η, το 1985-86, όταν και είχε 11.8 πόντους και 4.7 ριμπάουντ σε 24 λεπτά συμμετοχής ανά αγώνα. Η παρουσία του στο κολέγιο του έδωσε θέση στο νούμερο 95 του καταραμένου ντραφτ του 1986 (2ος πέμπτου γύρου) με επιλογή από τους Ιντιάνα Πέισερς (1ος στο ντραφτ ήταν ο Μπραντ Ντόχερτι).

Από νεαρή ηλικία ο Ρέλφορντ είχε μια αδυναμία… στο φαγητό. Και όταν είσαι 22 χρονών αυτό δεν σε επηρεάζει ιδιαίτερα (συνήθως), αλλά όταν μια ομάδα NBA πρέπει να επενδύσει πάνω σου δεν το τολμάει κι εύκολα. Έτσι, το συμβόλαιο στις Η.Π.Α. δεν ήρθε για τον Ρέλφορντ που αποφάσισε να περάσει τον Ατλαντικό για την Ευρώπη όπου το ταλέντο του έφτανε και περίσσευε για να γράψει ιστορία.

Όχι ότι δεν το πάλεψε πρώτα. Αντίθετα με άλλους παίκτες του ντραφτ εκείνης της χρονιάς (Μπάρλοου) ο Ρέλφορντ δεν ήρθε αμέσως στην Ευρώπη. Έμεινε για δύο χρονιές στις Η.Π.Α. για να παλέψει για μια θέση στο NBA. Έπαιξε στο CBA στους Ράπιντ Σίτι Θρίλερς και στους Ρόκφορντ Λάιτνινγκ ενώ το 1987-88 έπαιξε και 4 αγώνες στους Σαν Αντόνιο Σπερς. Δεν αγωνίστηκε πολύ, περίπου 11 λεπτά ανά αγώνα και είχε 4.0 πόντους και 1.8 ριμπάουντ.

Το καλοκαίρι του 1988 ήρθε η στιγμή για τη μεγάλη απόφαση της καριέρας του. Ήρθε στην Ευρώπη και το Ισραήλ (που τότε ήταν πρώτος προορισμός για πολλούς Αμερικανούς). Έμεινε για δύο χρόνια στη Μακάμπι Ρισόν, πριν έρθει για πρώτη φορά στη χώρα μας, για την ΑΕΚ του Κρέζιμιρ Τσόσιτς.

Ήδη από την αρχή της παρουσίας του στην Ελλάδα άφησε τα διαπιστευτήριά του. Στις 6 Οκτωβρίου του 1990, η ΑΕΚ κέρδιζε εκτός έδρας τον (μέτριο σχετικά τότε) Παναθηναϊκό με 88-89 και τον Ρέλφορντ να έχει 29 πόντους και 4 ριμπάουντ σε 37 λεπτά. Μετά ακολούθησε ο Ολυμπιακός (με 96-75), με τον Ρέλφορντ να σταματάει στους 25 πόντους και 15 ριμπάουντ. Στα 8 παιχνίδια που έπαιξε με την ΑΕΚ ως τον Δεκέμβριο είχε 7 φορές πάνω από 20 πόντους (και στο μόνο που δεν είχε, το ματς διακόπηκε) με τελικό μέσο όρο 23.1 πόντους, 10.1 ριμπάουντ και 1.5 τάπες ανά αγώνα. Από τον Δεκέμβριο και μετά έπαιξε στη Χιρόνα της Ισπανίας.

Το NBA δεν είχε φύγει από το μυαλό του, οπότε επέστρεψε στις Η.Π.Α. το 1991-92 για μια ακόμη προσπάθεια, την οποία και «έβγαλε» στους Σιου Φολς του CBA μέχρι να το πάρει απόφαση και να έρθει ξανά στην Ευρώπη (μόνιμα) για την Κανάριας.

Το 1992-93 ήταν η πρώτη πλήρης χρονιά του στην Ελλάδα, με τη φανέλα της Δάφνης. Με τη Δάφνη έπαιξε 30 αγώνες στην Α1 και είχε 27.8 πόντους, 9.0 ριμπάουντ και 1.5 κλεψίματα μέσο όρο με 57% στα δίποντα. Μάλιστα, αναδείχτηκε 1ος σκόρερ της Α1 για να γίνει ο πρώτος Αμερικανός παίκτης που κατακτούσε αυτόν τον τίτλο στο πρωτάθλημά μας (από τότε άλλοι 7 παίκτες το έχουν καταφέρει 12 φορές)!

Η σεζόν ξεκίνησε με το καλύτερο ίσως παιχνίδι του Ρέλφορντ στην Ελλάδα, σίγουρα το πιο «διάσημο» και αυτό που θυμούνται όλοι. Ο μετέπειτα πρωταθλητής Ολυμπιακός ξεκίνησε τη σεζόν στη Δάφνη, όπου έχασε μετά από παράταση με 105-103. Ο Ολυμπιακός είχε πρώτο σκόρερ τον Ζάρκο Πάσπαλι που σταμάτησε στους 54 (!) πόντους, ενώ ο Χίγκινς έπαιξε με… δύο προπονήσεις και ήταν σαφώς εκτός κλίματος (με τον Ιωαννίδη να τον αλλάζει λίγο μετά για… αδιευκρίνιστους λόγους). Όμως, την παράσταση έκλεψε ο Ρέλφορντ, που με 30 πόντους (10/16 βολές, 10/16 δίποντα) και 8 ριμπάουντ χάρισε στην ομάδα του τη νίκη.

Το 1993-94 τον βρήκε ξανά στο Ισραήλ και τη Χαποέλ Χολόν για να επιστρέψει την επόμενη σεζόν στην Ελλάδα και το Παγκράτι. Το 1994-95 σε 21 αγώνες στο Παγκράτι είχε 23.7 πόντους, 9.7 ριμπάουντ και 1.2 κλεψίματα με 38% στα τρίποντα, αλλά δεν μπόρεσε να το σώσει, καθώς τερμάτισε 13ο.

Το καλοκαίρι του 1995 μεταπήδησε από το Παγκράτι στο Ηράκλειο και το 1995-96 σε 26 ματς με το Ηράκλειο είχε 24.8 πόντους, 6.4 ριμπάουντ με 58% στα δίποντα. Μάλιστα, τη σεζόν εκείνη τερμάτισε 2ος σκόρερ στην Α1, όμως το Ηράκλειο υποβιβάστηκε, τερματίζοντας 13ο. Τελευταίο του ματς στην Ελλάδα ήταν κατά του Ολυμπιακού στις 3 Απρίλη του 1996, όπου έβαλε 19 πόντους.

Το ρεκόρ πόντων του στην Α1 είναι 45 και το έκανε την 1η Μαρτίου του 1995 με τη φανέλα του Παγκρατίου, απέναντι στον Απόλλωνα Πάτρας σε ματς που το Παγκράτι κέρδισε με 75-64 (είχε 45 από τους 75 πόντους!). Εκείνη την ημέρα είχε 7/8 βολές, 7/11 δίποντα, 8/9 τρίποντα και 9 ριμπάουντ σε 38 λεπτά. Συνολικά στις χρονιές που πέρασε στην Ελλάδα είχε 25.6 πόντους μέσο όρο και 8.6 ριμπάουντ.

Η καριέρα του συνεχίστηκε στην Κύπρο για δύο χρόνια (1997-99) σε ΑΕΛ Λεμεσού και Ομόνοια, ενώ το 1999-2000 ξεκίνησε τη σεζόν στην Πενιαρόλ της Αργεντινής, αλλά μετά από 6 αγώνες (με 11.3 πόντους και 5.3 ριμπάουντ) αποφάσισε σε ηλικία 36 ετών να σταματήσει το μπάσκετ.

Ένας από τους πιο σημαντικούς Αμερικανούς παίκτες που πέρασαν από τα μέρη μας, ένας από εκείνους που στόλισαν τη «γεμάτη» δεκαετία του 1990, που ήταν και η καλύτερη για την Α1.

Νίκος Κουσούλης