Νίκες επιβίωσης και επιβεβαίωσης

Από τους πέντε αγώνες του Σαββάτου μόνο ο Παναθηναϊκός κοίταξε αδιάφορα προς το ταμπλό στο ΟΑΚΑ μετά το τέλος του αγώνα του, καθώς ήταν βέβαιο ότι θα κερδίσει. Παρότι οι «πράσινοι» είχαν χάσει από την Παρτιζάν μεσοβδόμαδα, κανείς δεν πίστευε ότι θα έχαναν από την Ολύμπια. Όμως, τα άλλα τέσσερα ματς ήταν ένα κι ένα. Και οι περισσότερες αγωνιστικές στο εξής θα είναι γεμάτες από τέτοιους αγώνες, σε ένα πρωτάθλημα που μας προσφέρει πάμπολλες συγκινήσεις.

Στην Πυλαία, ο ΠΑΟΚ πέτυχε μια πολύ μεγάλη νίκη απέναντι στον Πανελλήνιο. Θεωρώ ότι η νίκη αυτή δεν τον φέρνει τόσο πιο κοντά στην τετράδα, όσο τον κάνει να πιστέψει ότι μπορεί και από την πέμπτη ή την έκτη θέση να παλέψει στα πλέι οφς για την Ευρωλίγκα.

Το ματς ήταν ντέρμπι ουσιαστικά σε όλη τη διάρκειά του, αλλά κάποια στιγμή φάνηκε να γέρνει προς του φιλοξενούμενους. Ο Πανελλήνιος μπόρεσε να εκμεταλλευτεί το νεκρό σημείο του ΠΑΟΚ και με καλές άμυνες, αιφνιδιασμούς και εύστοχα σουτ σε σετ παιχνίδι έκανε σερί 4-13 για να μετατρέψει στο 47-47 σε 51-60. Η αλήθεια είναι ότι πολλοί θεώρησαν πως εκεί το ματς θα τελείωνε, όχι γιατί οι ομάδες έχουν διαφορά δυναμικότητας, αλλά γιατί ο φετινός Πανελλήνιος είναι πολύ δεμένος και σοβαρός, χάνοντας σπάνια διαφορές απέναντι σε ομάδες του βεληνεκούς του.

Όμως, το τελευταίο δεκάλεπτο ανήκε στον ΠΑΟΚ, που πέτυχε 20 πόντους και δέχτηκε μόλις 8! Ο Πανελλήνιος έμοιαζε χωρίς φρεσκάδα, χωρίς προσανατολισμό στην επίθεση, έχασε αίφνης το καθαρό μυαλό του, ενώ μετά από ένα σημείο πολλοί από τους παίκτες του παράλογα φοβούνταν να σουτάρουν! Ακόμη κι έτσι, οι 9 πόντοι δεν ανατρέπονται εύκολα σε αργούς ρυθμούς, κι έτσι, ενώ ο ΠΑΟΚ ήταν πια το φαβορί, φτάσαμε στο σημείο το παιχνίδι να κριθεί στο σουτ. Ο Πανελλήνιος έβγαλε ένα απίστευτο σύστημα από επαναφορά από το κέντρο και σκόραρε με τον Χαραλαμπίδη, ενώ μετά από εξίσου καλή κίνηση στην τελευταία φάση, ο Παπαμακάριος δεν μπόρεσε να στείλει το ματς στην παράταση. Ο ΠΑΟΚ κερδίζει "πόντους" και πια είναι στην 5η θέση μαζί με άλλες δύο ομάδες (ο Άρης βέβαια έχει ένα ματς λιγότερο).

Ο αγώνας του Περιστερίου με τον Πανιώνιο στη Νέα Σμύρνη δεν ήταν τόσο κρίσιμος επειδή οι δύο ομάδες ισοβαθμούσαν στην 5η θέση. Ήταν κρίσιμος γιατί ήταν αγώνας… του «παλιού» με τον «νέο». Ήταν ματς το οποίο επιβαλλόταν να πάρει ο Πανιώνιος στην έδρα του, ματς που έκρινε ψυχολογικές ισορροπίες και αν το κέρδιζε το Περιστέρι αμέσως… ψήλωνε.

Όμως, ο Πανιώνιος όχι μόνο κέρδισε, αλλά ανέτρεψε θεαματικά και τη διψήφια (11 πόντοι) διαφορά του πρώτου γύρου, ξεκαθαρίζοντας ότι μπορεί να σταθεί φέτος. Το Περιστέρι πάλεψε το ματς μέχρι το 16-15 δηλαδή για 7 λεπτά. Μετά, οι παίκτες του έμοιαζαν περισσότερο με… μυγιάγγιχτους που προσπαθούσαν να αποφύγουν τις προσωπικές επαφές με κάθε κόστος.

Η στατιστική το δείχνει εύγλωττα. Από τα 18 φάουλ του Πανιωνίου το Περιστέρι έκανε 10 βολές, εκ των οποίων οι ψηλοί του τις 6. Τα ριμπάουντ ήταν 44-30 για τον Πανιώνιο, που έκανε ό,τι ήθελε στη ρακέτα, παίρνοντας 36 πόντους, 16 ριμπάουντ και 12 κερδισμένα φάουλ μόνο από τους Έρτσεγκ (καταπληκτικός ξανά) και Μπράιαντ, δηλαδή τους δύο παίκτες που άλλαξαν τη φετινή του μοίρα, η οποία δεν φαινόταν ευοίωνη. Ο Πανιώνιος έπαιξε και πολύ καλύτερη άμυνα, αναγκάζοντας το Περιστέρι σε πολλές καταδικασμένες προσπάθειες (ο Χάμοντς είχε 2/9 εντός παιδιάς), ενώ οι παίκτες του Σκουρτόπουλου είχαν μόλις 8 ασίστ, που δείχνει τον μη ομαδικό προσανατολισμό στο παιχνίδι τους.

Σίγουρα, το γεγονός ότι ο Άρνολντ ήταν εμφανώς ανέτοιμος μέτρησε στη δύναμη του Περιστερίου στη ρακέτα και στο γεγονός ότι η ομάδα αλλιώς είχε συνηθίσει να παίζει, αλλά σίγουρα δεν μέτρησε στο θέμα διάθεση και πάθος, από τα οποία ο Πανιώνιος είχε περίσσεμα. Ο Μάρκοβιτς στη συνέντευξη τύπου επεσήμανε το γεγονός ότι ο Πανιώνιος μεταμορφώνεται προς το χειρότερο μακριά από το γήπεδό του. Σίγουρα, μέσα έχει 6-1 και έξω έχει 1-6, αλλά από τις ομάδες εκτός τετράδας μόνο ο Κολοσσός και ο Άρης έχουν περισσότερες από μία νίκες (αμφότεροι έχουν από 2), κάτι που δείχνει πόσο σημαντικό θα είναι αν ο Πανιώνιος καταφέρει να βελτιώσει την εικόνα του και εκτός έδρας.

Στα Τρίκαλα, η ΑΕΚ έπαιζε τη ζωή της. Ξεκάθαρα, καθώς η ήττα θα την έφερνε σε πολύ δύσκολη βαθμολογικά και ακόμη χειρότερη ψυχολογικά θέση. Η πλέον πολύπαθη και αυτοκαταστροφική ομάδα της φετινής Α1 πέρασε ακόμη μία εβδομάδα κατά την οποία όλοι ασχολούνταν μαζί της, αλλά όχι για αγωνιστικούς λόγους και όχι… για καλό.

Ο Πεδουλάκης αποχαιρέτησε γιατί δεν άντεξε άλλο την κατάσταση (ειλικρινά δεν τον αδικώ), ο Γκέκος ήρθε και τα πράγματα ηρέμησαν, αφού οι οργανωμένοι αποφάσισαν να αφήσουν την ομάδα για 3-4 ημέρες να δουλέψει ήρεμη, ίσως και λόγω της παρουσίας του Γκέκου στον πάγκο.

Σίγουρα, η ΑΕΚ στα Τρίκαλα δεν έπαιξε καλό μπάσκετ. Δεν είχε ιδιαίτερους αυτοματισμούς, συστήματα και τρόπο να εκμεταλλευτεί τα όπλα της. Όμως, έπαιξε με απίστευτο πάθος, με θέληση και δύναμη που έλειπαν στα περασμένα παιχνίδια. Και αυτό μέτρησε πολύ, όταν το ματς κρινόταν. Επίσης, προσπάθησε να μην χαραμίζει επιθέσεις χωρίς σουτ, κάτι που με τα 11 λάθη της ουσιαστικά το κατάφερε σε πολύ μεγάλο βαθμό.

Βέβαια, για να τα λέμε όλα πολλά από τα 2/12 σουτ του Γκριν θα μπορούσαν να λείπουν, ενώ παρά τις 6 ασίστ του, τα 6 λάθη του δυσκόλεψαν πολύ την ομάδα του. Η ΑΕΚ έδειξε μεγάλη διάθεση στην άμυνα, απέναντι σε μια ομάδα για την οποία έχουμε πει ότι αρέσκεται σε υψηλά σκορ στην έδρα της.

Ο Θανάσης Γιαπλές ανέλαβε την ευθύνη για τη μη συμμετοχή του Τζιγκάνοβιτς στην τέταρτη περίοδο λέγοντας παράλληλα ότι δεν μπορεί να παίξει πάνω από 20 λεπτά. Ακόμη και αυτό να ισχύει, εφόσον ήταν γνωστό, η ευθύνη ήταν ξεκάθαρα δική του όταν άφησε την ομάδα του χωρίς τον καλύτερό της παίκτη στο κρισιμότερο σημείο. Βέβαια, δεν έφταιξε μόνο ο Γιαπλές. Μετά τον τραυματισμό του Ντίκελ, η περιφέρεια των Τρικάλων σταμάτησε να βγάζει νόημα. Ο καθένας έκανε ό,τι ήθελε, ο Αποστολίδης ουσιαστικά «πέταξε» τον αγώνα και έχει τεράστιο μερίδιο ευθύνης, καθώς από ένα σημείο και πέρα πετούσε την μπάλα χωρίς λόγο και νόημα στην μπασκέτα (2/10) αντί να προτιμήσει καλύτερες και σωστότερες επιλογές.

Η ΑΕΚ βρήκε ευκαιρία από αυτό, πέρασε την μπάλα στον Φράνσις, ο οποίος με τον Ζούπαν να παλεύει μόνος του, να δίνει βοήθειες στον εαυτό του και να… μαρκάρει και όποιον έμπαινε στη ρακέτα, έκανε πάρτι. Η ΑΕΚ είπε «ευχαριστώ» και πήρε τον αγώνα. Μάλιστα, θα είχε πάρει και τη διαφορά αν πρόσεχε λίγο παραπάνω. Για την τελευταία φάση πολλά μπορούν να ειπωθούν κατόπιν εορτής, απλά θεωρώ προτιμότερη την επιλογή με τρίποντο (και δη του Νικολαΐδη), παρά τον Γκριν των 2/12 και των 6 λαθών να κάνει ντράιβ πάνω σε όλους.

Ο Ηλυσιακός πάλεψε πάρα πολύ το ματς με τον Κολοσσό και έφτασε κοντά σε μια πολύ μεγάλη νίκη, κυρίως βαθμολογικά. Απ’ την άλλη, ο Κολοσσός, για όσους δεν το έχουν καταλάβει, έχει 7-7 και είναι 5ος στο πρωτάθλημα, με τον Σφαιρόπουλο να κάνει θαύματα.

Το παιχνίδι ήταν πολύ καλό και σκληρό, ο Ηλυσιακός προηγήθηκε σε μεγάλο διάστημα (από το 13΄ως το 35΄ ουσιαστικά), αλλά στο τελευταίο πεντάλεπτο οι δύο ομάδες μπήκαν ισόπαλες και ο Κολοσσός πέρασε μπροστά για να μην χάσει ξανά τον έλεγχο του ματς. Εκμεταλλευόμενος τις βολές του στο τέλος (7/8) και την καταπληκτική εμφάνιση του Χαρίση, ο Κολοσσός πήρε το διπλό.

Ο Ηλυσιακός έκανε ελάχιστα λάθη (μόλις 8), αλλά θεωρώ ότι ο Κολοσσός έπαιξε πιο λελογισμένα, κάτι που δείχνουν και οι επιλογές του (39 δίποντα και 11 τρίποντα), ενώ επικράτησε και πλήρως στα ριμπάουντ (κυρίως λόγω Χαρίση), με τον Ηλυσιακό να μην "γραφεί" πολλά λάθη, αλλά να κάνει πολλές λάθος επιθέσεις.

Ο Ηλυσιακός είχε τον Κάρτερ σε τρομερή μέρα, ο Καρύδας πρόσθεσε άλλη μια εμφάνιση πρώτης γραμμής, αλλά από εκεί και πέρα, έγιναν αρκετές ατομικές προσπάθειες και λάθος επιλογές. Όσο για τη φάση που διαμαρτύρονται οι γηπεδούχοι, δεν θεωρώ ότι έχει νόημα η ένσταση για μη-σφύριγμα. Οι διαιτητές είναι μέρος του παιχνιδιού και το να μη δώσουν κάτι δεν χρίζει ένστασης. Άλλο η διαμαρτυρία, άλλο η ένσταση. Το να μην τρέξει το χρονόμετρο, να έχει εκπνεύσει το ματς σε καλάθι ή να παίξει κάποιος με 7 ξένους ή με 6 παίκτες στην πεντάδα αυτό είναι για ένσταση. Το άλλο όχι. Ένσταση θα μπορούσε να κάνει ο Ηλυσιακός αν πραγματικά πίστευε ότι ένα φάουλ χρεώθηκε σε άλλο παίκτη του από λάθος (αν και δεν νομίζω ότι ήταν από λάθος, αλλά από λανθασμένη εκτίμηση, δηλαδή διαιτητική ανεπάρκεια). Το άλλο δεν βρίσκω ότι έχει βάσεις για να στηριχτεί ένσταση (να δούμε αν κάνω λάθος). Ο Ηλυσιακός μίλησε σχεδόν για οριακό ματς για τον υποβιβασμό, αλλά δεν πιστεύω ότι είναι τόσο τραγικά τα πράγματα. Πάντως, συμφωνώ ότι ο αγώνας στη Λάρισα κρίνει πολλά (και ψυχολογικά, αφού παίζουν οι δύο τελευταίες ομάδες).

Στο ΟΑΚΑ, η Ολύμπια πέρασε και δεν ακούμπησε, ενώ ο Παναθηναϊκός προσπαθούσε να ξεπεράσει το ματς με την Παρτιζάν. Ως εκ τούτου κανείς δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τον αγώνα, με τον Παναθηναϊκό να βρίσκει τρόπο για να ξεσπάσει και την Ολύμπια να… προπονηθεί για την ερχόμενη εβδομάδα, όπως δήλωσε ο Καλαφατάκης μετά το ματς. Να δούμε πόσο θα βοηθήσει αυτή η προπόνηση, γιατί λίγες ομάδες στον κόσμο έχουν την… πολυτέλεια να έχουν για «βοηθό» στην προπόνηση τον Παναθηναϊκό. Το ρίξαμε στην πλάκα, καθώς δεν θυμάμαι από πότε έχει η Ολύμπια να «χτυπήσει» πραγματικά αγώνα. Πιθανότατα από την 8η αγωνιστική και το ματς με την Καβάλα.

Το παιχνίδι ήταν χαλαρό, αλλά ο Ομπράντοβιτς, δυστυχώς για τους παίκτες του, έχει δίκιο στα όσα επεσήμανε. Τα 15 επιθετικά ριμπάουντ της Ολύμπιας είναι πάρα πολλά (πρόβλημα στα ριμπάουντ υπάρχει γενικά στον Παναθηναϊκό φέτος), με τους «πορτοκαλί» να αστοχούν σε 39 σουτ και να παίρνουν 15 ριμπάουντ στην επίθεση. Επίσης, ο Παναθηναϊκός είναι ίσως ξεκάθαρο (τουλάχιστον για τον Ομπράντοβιτς φαίνεται να είναι) ότι έχει πρόβλημα ψυχολογίας και είναι άστοχος. Εκεί το αποδίδει ο προπονητής των «πρασίνων» και ζητά άμεση βελτίωση. Στα καλά ότι λειτούργησαν πολλοί από τους γνωστούς αυτοματισμούς, κάτι που ίσως βοηθήσει να «βγουν» και στα πιο δύσκολα που ακολουθούν.

Σε ατομικό επίπεδο, ο Χάισλιπ έδειξε πόσο πολύ μπορεί να βοηθήσει και στα ριμπάουντ και στο σκορ, ο Καλάθης έπαιξε σχεδόν ένα ημίχρονο, αλλά δεν ξέρω τι νόημα έχει ο προπονητής του να μην τον βάζει καθόλου στο ντέρμπι, ενώ οι Βεργίνης-Μπόγρης επιβαλλόταν να έχουν πατήσει παρκέ.

Ίσως το πιο σημαντικό στο ματς ήταν το παρασκήνιο της αντικατάστασης του Γιασικεβίτσιους με τον Χάισλιπ στην Α1. Κι ενώ, με τον Μπατίστ και τον Τσαρτσαρή εκτός ο Παναθηναϊκός χρειαζόταν έναν ψηλό ακόμα, δεν θεωρώ ότι η αγωνιστική εικόνα και ο τρόπος χρησιμοποίησης φέτος του Σερμαντίνι το δικαιολογούν. Επίσης (τελείως προσωπική άποψη αυτή) θεωρώ ότι ο Γιασικεβίτσιους αξίζει μεγαλύτερου σεβασμού ως παίκτης. Σίγουρα υπάρχει παρασκήνιο στην υπόθεση, με τον Σάρας να μην πληρώνει μόνο τις μέτριες εμφανίσεις του στο παρκέ, αλλά και θέματα που ανέκυψαν σε προπονήσεις (και αλλού). Βέβαια, ο Ομπράντοβιτς σωστά δεν ανέφερε τίποτα και μίλησε μόνο για αγωνιστική εικόνα, ενώ έχει ενδιαφέρον να δούμε πώς θα αντιδράσει ο Σάρας τώρα στα ματς της Ευρωλίγκας και αργότερα στα παιχνίδια της Α1, όταν επιστρέψει.

by Rasheed.

Πώς να… κλέψετε μια ιδέα

Αντιγράφω πώς προβλήθηκε η είδηση από τις ελληνικές ιστοσελίδες: «Μπορεί η πρώτη πρόταση του Γιώργου Βασιλακόπουλου να απορρίφθηκε από τους αιώνιους, αλλά η δεύτερη έγινε δεκτή και τελικά ο τελικός Κυπέλλου θα διεξαχθεί όχι μεταξύ συγγενών και φίλων, αλλά με μαθητές από σχολεία στις εξέδρες». Η πρώτη πρόταση του Βασιλακόπουλου ήταν «να γίνει ο τελικός είτε στο ΟΑΚΑ είτε στο ΣΕΦ και τα εισιτήρια να διατεθούν μέσω της ΕΟΚ, να είναι ονομαστικά και ο κάθε ενδιαφερόμενος να έχει δικαίωμα αγοράς έως δυο εισιτηρίων» (έκανε και τρίτη πρόταση, να βάλουν υψηλή τιμή στο εισιτήριο για να μην μπορούν να το πάρουν οι συνδεσμίτες, γιατί αν δεν πάει κανείς ξανά σε γήπεδο μπάσκετ προφανώς δεν θα γίνουν επεισόδια ποτέ ξανά). Δηλαδή, μάθαμε από τουλάχιστον τα μισά σάιτ ότι ο Βασιλακόπουλος… έσωσε ξανά το μπάσκετ, με την «ανατρεπτική» και «πρωτοποριακή» του ιδέα, χωρίς να υπάρχει καν αναφορά στο άρθρο ποιου πραγματικά ήταν η ιδέα.

Βέβαια, όσοι έχουν λίγη συνέπεια λόγων, όσοι δεν πάσχουν από Αλτσχάιμερ (επιλεκτικό ή μη) και θυμούνται τι έγινε… πριν 5 μέρες, όσοι δεν γράφουν για να κάνουν εκδούλευση σε συγκεκριμένους και όσοι θέλουν να αποδώσουν τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, θα θυμηθούν την πρόταση του ΠΣΑΚ στις 21 Ιανουαρίου:

«Δυστυχώς τα δύο τελευταία χρόνια γινόμαστε όλοι μάρτυρες ενός πολεμικού κλίματος στο κλειστό του Ελληνικού με παρόντες δύο στρατούς ετοιμοπόλεμων οπαδών. Για αυτό το λόγο ο Σύνδεσμός μας με κοινοποίηση προς τους εμπλεκόμενους φορείς (ΕΟΚ, Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό, ΣΕΠΚ) προτείνει την αλλαγή στον τρόπο της διάθεσης των εισιτηρίων του μεγάλου τελικού της 20ης Φεβρουαρίου.

Ο Π.Σ.Α.Κ προτείνει την αλλαγή στον τρόπο διάθεσης των εισιτηρίων του τελικού Κυπέλλου Ελλάδος σε μία προσπάθεια να αντιμετωπιστούν φαινόμενα βίας αλλά και να μετατραπεί ο τελικός σε μία πραγματική γιορτή όπως ακριβώς του αξίζει, με ένα γήπεδο γεμάτο από φιλάθλους του μπάσκετ, όπου αθλητές, προπονητές και όλοι οι παρευρισκόμενοι δεν θα χρειάζεται να ανησυχούν για τη σωματική τους ακεραιότητα. Συγκεκριμένα, σας καταθέτουμε, επίσημα, την πρόταση όλα τα εισιτήρια του τελικού Κυπέλλου Ελλάδος να είναι ονομαστικές αριθμημένες προσκλήσεις, οι οποίες μετά από συνεννόηση θα μοιραστούν μέσω της ΕΟΚ και του Π.Σ.Α.Κ σε ακαδημίες, σε σχολεία και σε ανθρώπους του μπάσκετ» (δηλαδή και η πρώτη ιδέα του Βασιλακόπουλου περί ονομαστικών εισιτηρίων, πάλι από τον ΠΣΑΚ προήλθε…).

Τι είχε προτείνει ο ΠΣΑΚ; Να γίνει ο τελικός ενώπιον μαθητών από σχολεία και παιδιών από ακαδημίες του μπάσκετ. Πώς απάντησε η ΕΟΚ τότε;

«Θα πρέπει να σας επισημάνουμε δυστυχώς για μια ακόμη φορά ότι δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή η προσπάθεια του Διοικητικού Συμβουλίου του Συνδέσμου σας να υπερβαίνει ρητές και συγκεκριμένες αρμοδιότητες που το νομικό πλαίσιο του αθλήματος του παραχωρεί και να επεμβαίνει, άμεσα ή έμμεσα, σε θέματα που ανήκουν στην αποκλειστική δικαιοδοσία της ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης.

Για τους λόγους αυτούς είμαστε υποχρεωμένοι να σας επιστρέφουμε ως απαράδεκτο το ως άνω έγγραφο».

Όμως, μία εβδομάδα μετά, η ΕΟΚ παρουσιάζεται στη σύσκεψη για τον τελικό με την τρομερή και… δική της ιδέα να μοιραστούν τα εισιτήρια του τελικού σε παιδιά, παίρνει τα εύσημα ο Βασιλακόπουλος και όλοι επικροτούν… τη διορατικότητά του.

Την οποία προφανώς και δεν είχε 7 ημέρες νωρίτερα όταν απέρριψε «ως απαράδεκτη» την πρόταση του ΠΣΑΚ και την επέστρεψε.

Δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν. Ή οι μεγάλες κεφαλές του μπάσκετ, μετά την… απόρριψη το σκέφτηκαν και είδαν ότι η ιδέα του ΠΣΑΚ ήταν όντως πολύ καλή και κάτι που επειγόντως χρειαζόταν το ελληνικό μπάσκετ (το τραγελαφικό με 600 άτομα στον τελικό να δέρνονται ήταν βέβαια ελληνική πρωτοτυπία, αλλά δεν βοηθούσε ιδιαίτερα) και αποφάσισαν να… ακυρώσουν τους εαυτούς τους και να παραδεχτούν ότι για ακόμη μία φορά έβγαλαν ανακοίνωση προς την αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που βοηθάει το μπάσκετ χωρίς να σκεφτούν, ή το είχαν σκεφτεί κι αυτοί ότι κάτι έπρεπε να γίνει στον τελικό, αλλά όταν είδαν την επιστολή του ΠΣΑΚ θεώρησαν ότι έπρεπε να διαφωνήσουν, απλά και μόνο για να διαφωνήσουν επειδή την επιστολή την έστειλε ο… κακός ΠΣΑΚ (το 3ο σενάριο λέει ότι δεν τη διάβασαν καθόλου, είδαν «ΠΣΑΚ», έβγαλαν φλύκταινες και την απέρριψαν).

Τώρα, πώς από αυτό φτάσαμε στο «η δεύτερη ιδέα του Βασιλακόπουλου έγινε δεκτή» εγώ δεν μπορώ να το ξέρω ούτε να το κατανοήσω. Σαν να είχε δημοσιευτεί η επιστολή του ΠΣΑΚ σε άλλη χώρα ή σε… ένα παράλληλο σύμπαν και όχι στα δικά μας ειδησεογραφικά μέσα.

Βέβαια, το πρωί της ημέρας που ο Βασιλακόπουλος είχε αυτός τη… φώτιση και την πρωτότυπη ιδέα να προτείνει τελικό με μαθητές από σχολεία, ο ΠΣΑΚ ανάρτησε στην ιστοσελίδα του επιστολές (και e-mail) από το Κ.Κ.Ε. και τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α, από διευθυντές σχολείων, από μαθητές, αλλά και ενήλικες φίλους του μπάσκετ, οι οποίοι σχολίαζαν αρνητικά την κίνηση της ΕΟΚ να περιγράψει ως «απαράδεκτη» την επιστολή του ΠΣΑΚ, αλλά και επικροτούσαν την ιδέα του Συνδέσμου Παικτών. Μάλλον όλοι αυτοί σχολιάζουν κάτι ανύπαρκτο, αφού η συγκεκριμένη ιδέα ήταν… της ΕΟΚ, όπως μάθαμε την Πέμπτη! Αφού περάσω με μία πρόταση την αλγεινή εντύπωση που μου έκανε το γεγονός ότι ΠΑ.ΣΟ.Κ και Ν.Δ., δηλαδή τα δύο κόμματα κυβέρνησης που κατ’ εξοχήν «πολεμούν» τη βία τόσα χρόνια λόγω της θέσης τους, αδιαφόρησαν πλήρως για το θέμα, θα κλείσω το ζήτημα λέγοντας ότι είμαι χαρούμενος που τουλάχιστον η ΕΟΚ, ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός αποφάσισαν να δεχτούν την πρόταση του ΠΣΑΚ και να δείξουν καλή διάθεση να κάνουν έστω κι ένα μικρό βήμα προς την κατεύθυνση της λύσης του προβλήματος βίας στην Ελλάδα.

Ο ΠΣΑΚ, μετά την… «επιστροφή ως απαράδεκτο», αντί να ρίξει λάδι στη φωτιά ξεγυμνώνοντας την Ομοσπονδία για την ακαταλληλότητά της και την αδιαφορία της (όπως φάνηκε από την απάντησή της) να βοηθήσει το ελληνικό μπάσκετ στην ουσία των προβλημάτων του, προτίμησε να στείλει δεύτερη επιστολή προτείνοντας τα τρία επόμενα χρόνια να γίνουν οι τελικοί στην επαρχία (εκτός Θεσσαλονίκης) και να οριστούν από τώρα οι έδρες. Θεωρώ ιδιαίτερα θετική κίνηση αν οι τελικοί πάνε στην επαρχία (βέβαια, ο Βασιλακόπουλος είπε το αμίμητο: «η επαρχία μου έχει πει ότι δεν θέλει τελικό», προφανώς εννοώντας ότι... τον πήρε τηλέφωνο…), αρκεί να μην δοθούν εισιτήρια στις δύο ομάδες, αλλά να μοιραστούν με συγκεκριμένο τρόπο στην εκάστοτε πόλη και όχι στους συνδέσμους των ομάδων εκεί.

Είναι καιρός να βγάλουμε τους οργανωμένους στρατούς έξω από το μπάσκετ, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι για ένα διάστημα θα παρακολουθούν αγώνες από κοντά μόνο τα παιδιά. Μάλιστα, θα ήταν πολύ καλύτερο αν αντί για τις αστείες τιμωρίες της μίας αγωνιστικής για τα επεισόδια, οι τιμωρίες αφορούσαν πολύ περισσότερες αγωνιστικές, αλλά αντί για κεκλεισμένων των θυρών οι ομάδες υποχρεώνονταν να μοιράζουν όλα τα εισιτήριά τους σε σχολεία. Ή, ακόμα καλύτερα; Να μπουν, επιτέλους, κάποιοι κάφροι φυλακή, να δημιουργηθούν «μαύρες λίστες» με άτομα που θα απαγορεύεται να ταξιδεύουν εκτός Ελλάδας σε περιόδους μεγάλων διοργανώσεων και αγώνων, και να ξέρουν οι υπόλοιποι ότι το ίδιο θα γίνει και γι’ αυτούς, να μπουν κάμερες στα γήπεδα, να μπουν εξοντωτικά πρόστιμα ώστε οι ομάδες να ενδιαφερθούν επιτέλους πραγματικά, για να τελειώσει αυτή η ξευτίλα μια και καλή.

by Rasheed.

Age of Basketball Champion: Top-16, Game 1

Ξεκίνησαν οι νοκ άουτ αγώνες των 16 καλύτερων του Age of Basketball Champion, αγώνες που θα οδηγήσουν στην κορυφή. Όποιος προετοιμάστηκε καλύτερα, όποιος δούλεψε περισσότερο κατά τη διάρκεια της διακοπής, ήδη άνοιξε το σκορ στη σειρά του και με το 1-0 παρακαταθήκη, ξέρει ότι έχει δύο ευκαιρίες για να πάρει τη μία νίκη που του χρειάζεται ακόμη για να προκριθεί στο Final-Eight.

Βέβαια, σε μια αγωνιστική που οι 4 πιο ακριβοί ψηλοί δεν ξεπέρασαν το 20 σε ranking και που οι 2 πιο ακριβοί πλέι μέικερ δεν έκαναν καν… θετικό ranking, οι εκπλήξεις δεν έλειψαν. Μάλλον, ήταν ο κανόνας, όχι η εξαίρεση. Συνολικά, από τους 8 τρίτους και τέταρτους της φάσης των ομίλων, οι 6 κέρδισαν τον πρώτο αγώνα, ανατρέποντας τα προγνωστικά.

Ποιοι ήταν τα μόνα δύο «φαβορί» που πήραν προβάδισμα; Ο «Mr.10-0» Omerta (11-0 πλέον) και ο περσινός πρωταθλητής. Όσοι τόλμησαν να τον αμφισβητήσουν στους ομίλους, τον είδαν να πετυχαίνει το μεγαλύτερο σκορ και από τις 16 ομάδες, απέναντι μάλιστα σε έναν αντίπαλο που θεωρητικά θα κέρδισε 10 από τους 15 άλλους παίκτες την πρώτη αγωνιστική των νοκ άουτ!

Το πιο σκληρό ντέρμπι έγινε στο τελευταίο ζευγάρι, όπου η διαφορά για τον νικητή eu.champions1 ήταν μόλις 1,5 πόντος! Οι χαμένοι έχουν λίγες ημέρες για να αλλάξουν την ομάδα τους και να παλέψουν για την επιβίωσή τους. Ήττα για όσους χάνουν 1-0 σημαίνει αυτόματος αποκλεισμός από τη συνέχεια και το όνειρο του τίτλου χάνεται νωρίς.

Αναλυτικά τα αποτελέσματα του πρώτου αγώνα του Top-16 (οι χρωματισμοί αφορούν τα διασταυρώματα της επόμενης φάσης):

Ζευγάρι 1: Omerta (omerta) – baltsakos river b.c. (Pol01) 1-0
Αγώνας1: 134.2-110.0

Ζευγάρι 2: Ηρακλής (Giraios) – Defender (Highflyer-4) 0-1
Αγώνας1: 113.5-122.4

Ζευγάρι 3: Kiribati Sardines (laker6) – Guru nba_post team (Sherlocked) 0-1
Αγώνας1: 116.1-126.1

Ζευγάρι 4: themis_AoB (Themis_vl) – Erymanthus Boars (Pollodiablo) 0-1
Αγώνας1: 113.9-135.8

Ζευγάρι 5: Larnaka Immortals (Anthos) – team-death (Kong) 1-0
Αγώνας1: 164.9-138.8

Ζευγάρι 6: N.C.B.T. (PMLefkosia) – Danielle 32161 (Danielle) 0-1
Αγώνας1: 127.1-145.5

Ζευγάρι 7: Victorious Titanic (omc) – Zauath (Zaster) 0-1
Αγώνας1: 124.4-148.8

Ζευγάρι 8: kypriadites champ (Keratsinio) – eu.champions1 (nikos.gr13) 0-1
Αγώνας1: 150.4-151.9

Στο private league ο πρώτος αγώνας της δεύτερης φάσης της Ευρωλίγκας βρήκε και πάλι πρώτο τον laker6 με τους starfish troopers, ο οποίος με 1748.1 πόντους κρατά τη διαφορά από τους διώκτες του σε τριψήφια επίπεδα.

Στα ριμπάουντ οι chelmos snowmen του pollodiablo έμειναν στην πρώτη θέση, έχοντας πλέον 574 ριμπάουντ, μετά από μια πολύ καλή αγωνιστική, με τη διαφορά από τον δεύτερο να μειώνεται κατά ένα ριμπάουντ στα 18. Στις ασίστ, η Danielle με την ομάδα Hansel έχει στρογγυλοκαθίσει στην 1η θέση και είναι το αδιαφιλονίκητο φαβορί, αφού έχει πια 333 ασίστ και η διαφορά της από τον δεύτερο ανέβηκε στις 16.

Αρμάδα για το Παρίσι

Η Πέμπτη επιφύλασσε ένα πολύ σημαντικό αποτέλεσμα στην Ευρωλίγκα για τις ελληνικές ομάδες κι ένα αναμενόμενο, αν και όχι καλό. Ο Ολυμπιακός έγινε η πρώτη ελληνική ομάδα που κερδίζει στο Top-16 και παράλληλα η πρώτη ομάδα στη διοργάνωση που έκανε βήμα πρωτιάς, κερδίζοντας εκτός έδρας την άμεση ανταγωνίστριά του για την κορυφή του ομίλου.

Η εμφάνιση του Ολυμπιακού στη Βιτόρια ήταν καταπληκτική και έφερε στο μυαλό μας εκείνη στη Μάλαγα πριν από λίγους μήνες. Εκείνες τις ημέρες είχα γράψει ότι ο Γιαννάκης θέλει ο φετινός Ολυμπιακός να μάθει να κερδίζει τρέχοντας και είναι διατεθειμένος να θυσιάσει αγώνες, χωρίς να κάνει εκπτώσεις, μέχρι η ομάδα του να μάθει να παίζει όπως εκείνος θέλει και να κερδίζει με γρήγορο μπάσκετ. Βέβαια, τότε, ειδήμονες και μη είδαν ξεγύμνωμα του Ολυμπιακού από ισπανική ομάδα και χίλια μύρια προβλήματα.

Τελικά, ο Ολυμπιακός πήγε στη Βιτόρια και έδειξε στη Λαμποράλ ποιος είναι το αφεντικό του ομίλου. Με μπάσκετ πολύ υψηλού επιπέδου, με αντιδράσεις ταχύτατες και εκπληκτικές, με τρομερό διάβασμα του παιχνιδιού των Βάσκων και με την αυτοπεποίθηση που δίνει η σιγουριά της καλύτερης ομάδας, ο Ολυμπιακός ουσιαστικά «τελείωσε» τον όμιλο με το «καλημέρα». Γιατί αν χάσει τώρα την πρωτιά θα είναι απαράδεκτος.

Ο Γιαννάκης (πολύ καλό κοουτσάρισμα) εμφανώς είχε στήσει αμυντικά τον Ολυμπιακό γύρω από τον Σπλίτερ, ο οποίος δεινοπάθησε όποτε πήρε την μπάλα (πράγμα όχι εύκολο στο ματς), ενώ από τους περιφερειακούς της Λαμποράλ αποφάσισε να παίξει ασφυκτικά και με νταμπλ-τιμ τον Ντιν και τον Ίνγκλις, δηλαδή τους δύο καλύτερους σουτέρ. Από αυτή του την έμπνευση πήρε 5 άστοχα τρίποντα και τους έβγαλε και τους δύο τελείως εκτός αγώνα. Πολύ σωστή σκέψη, καθώς ο Σαν Εμετέριο και ο Χουέρτας είναι πιο πλήρεις παίκτες και πολύ πιο δύσκολο να τους αποκόψεις από το παιχνίδι της ομάδας (καθώς έχουν και πάσα και σουτ και ντράιβ). Ο Σπλίτερ εμφανώς κουραζόταν πάρα πολύ για να πάρει την μπάλα, ενώ εκείνος που προκάλεσε τα περισσότερα προβλήματα ήταν ο Τελέτοβιτς, που βέβαια στη μέρα του δεν μαρκάρεται, καθώς μιλάμε για παίκτη 2.07μ., τον 1ο σε τρίποντα στη διοργάνωση, που σουτάρει συνεχώς εκτός συστημάτων, ενώ με άνεση σκοράρει εκτός ισορροπίας από τα 6,5 μέτρα. Τέτοιο ψηλό δεν μπορείς εκ των πραγμάτων να τον παίξεις νταμπλ-τιμ.

Ο Ολυμπιακός πήρε πολύ καλύτερες προσπάθειες στη ρακέτα και έβγαλε καλύτερα συστήματα, στο πιο μυαλωμένο παιχνίδι του φέτος. Αυτό το αποδεικνύουν απόλυτα το 65% στα δίποντα, οι 20 ασίστ (16 οι Λαμποράλ) και τα μόλις 8 λάθη (10 η Λαμποράλ). Επίσης, ήταν καλύτερος στα ριμπάουντ (36-31), στα κλεψίματα (6-4) και στις τάπες (1-0), δηλαδή σε όλες τις στατιστικές κατηγορίες. Στο ματς ήταν ένα σκαλί πιο πάνω από τους Ισπανούς και ουσιαστικά δεν κινδύνευσε.

Τις φορές που η Λαμποράλ κατάφερε να αντιδράσει και να κάνει σερί για να μειώσει, ο Ολυμπιακός διατήρησε τον έλεγχο, ενώ όταν οι Ισπανοί πέρασαν μπροστά (λογικό όταν παίζεις με τόσο καλή ομάδα στην κατ’ εξοχήν δυσκολότερη έδρα της Ευρώπης την τελευταία δεκαετία) ο Ολυμπιακός έδειξε χαρακτήρα και απάντησε γρήγορα, μην αφήνοντας του Ισπανούς να παγιώσουν κατάσταση υπέρ του. Όλη η εμφάνιση των «ερυθρολεύκων» έδειχνε ομάδα φάιναλ φορ και ουσιαστικά η νίκη αυτή είναι το πρώτο βήμα για το Παρίσι, αφού ακόμη και μόνο με 3 εντός έδρας νίκες πια, ο Ολυμπιακός λογικά θα είναι πρώτος, ενώ το πιο πιθανό είναι να πάει στο 5-1 ή στο 6-0, αφού έβγαλε το πιο δύσκολο ματς αλώβητος.

Σε ατομικό επίπεδο, ο Μπουρούσης έκανε το καλύτερο παιχνίδι του φέτος, αντάξιο των περσινών του εμφανίσεων, και θέλει να το χρησιμοποιήσει ως απαρχή αντεπίθεσης, καθώς ως τώρα είχε κινηθεί στη μετριότητα, ο Τσίλντρες ήταν καταπληκτικός, ο Κλέιζα έδινε λύσεις όποτε χρειάζονταν, ο Τεόντοσιτς έπαιξε πολύ σωστά και ώριμα (εκτός από κάποιες υπερβολές από το τρίποντο), ο Μαυροκεφαλίδης βοήθησε, ενώ και ο Βούισιτς ήταν πολύ καλός όσο έπαιξε με τον Γιαννάκη να επιλέγει να τον βάλει στο τέλος για να εκμεταλλευτεί το καθαρό μυαλό του απέναντι στους κουρασμένους Ισπανούς. Κακοί ο Χαλπερίν με τον Σχορτσανίτη, με σωστές αμυντικές βοήθειες ο Πεν που έπαιζε πασπαρτού. Ο Παπαλουκάς, μετά από ένα κακό πρώτο ημίχρονο, έκανε καλύτερα αυτό που κάνει φέτος: ήταν ο εγκέφαλος της ομάδας, κάνοντας για 7η φορά (σε 8 αγώνες) στη φετινή Ευρωλίγκα διψήφιο ranking με μονοψήφιο αριθμό πόντων!

Στη Βαρκελώνη το Μαρούσι φαινόταν από… την Ελλάδα (και τις δηλώσεις των παικτών του) ότι δεν έχει ψυχολογία νίκης και αυτό βγήκε στο πρώτο δεκάλεπτο, που ήταν εξωφρενικά κακό για τους «κιτρινόμαυρους». Μακράν το χειρότερο δεκάλεπτο του Αμαρουσίου φέτος και κύριος υπεύθυνος δεν ήταν η Μπαρτσελόνα. Το Μαρούσι μπήκε για τουρισμό στο πρώτο δεκάλεπτο, φοβήθηκε πάρα πολύ την Μπαρτσελόνα και είχε 2/15 σουτ εντός παιδιάς και 3 λάθη (τα οποία είναι πολλά αν αναλογιστεί κανείς ότι σε όλο το ματς έκανε 6).

Μετά, το φάντασμα έφυγε από το γήπεδο και τη θέση του πήρε το πραγματικό φετινό Μαρούσι με αποτέλεσμα το 19-5 του πρώτου δεκαλέπτου να γίνει 22-22 στο δεύτερο και το τέταρτο και 16-20 υπέρ του Αμαρουσίου στο τρίτο. Δεν λέω ότι το Μαρούσι θα κέρδισε μέσα στη Βαρκελώνη αν το είχε πιστέψει, αλλά είμαι πεπεισμένος ότι η Μπαρτσελόνα θα περνούσε ένα πολύ δύσκολο βράδυ. Το Μαρούσι έπαιξε εκπληκτικά στα 30 υπόλοιπα λεπτά, είχε υποδειγματικές επιθέσεις, σκόραρε όπως σχεδόν ήθελε, περιόρισε την κυκλοφορία των Μπλαουγκράνα αποκόπτοντας από το παιχνίδι τον Ρούμπιο (δείχνοντάς του πόσο πρέπει να ωριμάσει αγωνιστικά αν θέλει να μην είναι αρνητικός όταν τον στοχοθετεί η αντίπαλη άμυνα), έπαιξε πολύ καλύτερη άμυνα από την Μπαρτσελόνα, εκμεταλλεύτηκε πλήρως τον οίστρο του Λούκας, με τον Μπαρτζώκα να αποδεικνύει πόσο εύκολα μπορεί να διαμορφώσει το παιχνίδι της ομάδας του διαφορετικά μέσα στο ματς ανάλογα με το ποιος παίκτης παίζει καλύτερα, και μπορεί κανείς να πει ότι κοίταξε ως ίσος προς ίσο την Μπαρτσελόνα. Αν έλειπε και το πρώτο δεκάλεπτο, θα μιλούσαμε μόνο με καλά λόγια για την εμφάνιση.

Σίγουρα κανείς δεν μπορεί να μειώσει την απόδοση των Ισπανών στην πρώτη περίοδο, όπου επέβαλαν το ρυθμό τους, αλλά κι εκείνοι δεν ήταν ιδιαίτερα καλοί. Ο όμιλος έχει πολύ ζουμί, καθώς και το Μαρούσι και η Παρτιζάν μπορούν να κερδίσουν τους δύο ισχυρούς, με τη δεύτερη να το έχει ήδη καταφέρει.

Στα άλλα ματς, η Προκόμ κέρδισε με χαρακτηριστική άνεση τη Ζαλγκίρις, που όμως ήταν στο ματς αυτό… η πιο δικαιολογημένη ομάδα της διοργάνωσης, αφού έπαιζε χωρίς Ουάτσον, Τσουκίνας, Κλιμαβίτσιους, δηλαδή με μόνο ψηλό από το αρχικό της ρόστερ τον Μπέγκιτς! Χαρακτηριστικό είναι ότι οι Λιθουανοί ξεκίνησαν τον αγώνα με τον Μπέγκιτς και 4 παίκτες κάτω από 1.98 στη βασική πεντάδα. Όταν έμαθαν τη… λυπητερή, απέκτησαν τον Ντέλας, που στα 20 του και στο πρώτο του παιχνίδι στην Ευρωλίγκα στάθηκε πάρα πολύ καλά και έδειξε ότι δικαιολογημένα θεωρείται μεγάλο ταλέντο.

Η Χίμκι έπαιξε πολύ καλά στο τέλος του αγώνα με την Τσιμπόνα και με τον Γιαφτόκας να κυριαρχεί στη ρακέτα και να κάνει τη διαφορά κατάφερε σε διάστημα 3 λεπτών να μετατρέψει το ντέρμπι σε σίγουρη νίκη. Η ρωσική ομάδα δεν πρόκειται να είναι εύκολος αντίπαλος για κανέναν και με τη Λαμποράλ να χάνει εντός έδρας από τον Ολυμπιακό, ξέρει ότι έχει αρκετές ελπίδες πρόκρισης (ίσως μάλιστα έχει περισσότερες μαθηματικά από τη Λαμποράλ), ιδίως αφού αντιμετωπίζει τον Ολυμπιακό στην έδρα της την 6η αγωνιστική όταν οι «ερυθρόλευκοι» μπορεί να είναι ήδη πρώτοι και, άρα, αδιάφοροι. Αυτή τη στιγμή, η Χίμκι θέλει 1-1 με τη Λαμποράλ και ίδιες νίκες με τους Ισπανούς στα ματς με την Τσιμπόνα για να τα παίξει όλα για όλα στο παιχνίδι με τον Ολυμπιακό, με το πρόγραμμα να την ευνοεί ως προς το πότε τον αντιμετωπίζει.

Τέλος, στην Ιταλία, η Σιένα έσπασε μια… άγνωστη στους πολλούς και ανεξήγητη σε όλους παράδοση, καθώς ως τώρα είχε 0-9 απέναντι στη Μακάμπι, την οποία δεν είχε κερδίσει ποτέ στην ιστορία της. Οι Ισραηλινοί το πάλεψαν, αλλά στο τέλος υπέκυψαν, κυρίως λόγω του γεγονότος ότι είχαν ελάχιστους παίκτες σε καλή μέρα, σε αντίθεση με τον πλουραλισμό της Σιένα. Α, και παρεμπιπτόντως, ο Ντόμερκαντ είναι αυτή τη στιγμή στις 51 συνεχόμενες εύστοχες βολές με το ρεκόρ να είναι οι 58 του Ρακόσεβιτς. Η επόμενη αγωνιστική στον όμιλο αυτό αναμένεται με απίστευτο ενδιαφέρον, καθώς οι δύο ηττημένοι της πρώτης αγωνιστικής υποδέχονται τους δύο νικητές.

by Rasheed.

Υ.Γ.: Από σήμερα και όποτε είναι εφικτό, θα μπορείτε να δείτε τα highlights των αγώνων ελληνικών ομάδων και από το Age of Basketball, ώστε να μην χρειάζεται να επισκέπτεστε το σάιτ της Ευρωλίγκας, του οποίου είναι και η επιλογή φάσεων. Εκτός από τις φάσεις του "ελληνικού" αγώνα (όποτε γίνεται βεβαίως), θα υπάρχει και βιντεάκι με φάσεις της αγωνιστικής ημέρας και από τους άλλους αγώνες.

High slip...

Πολύ άσχημο ξεκίνημα έκανε ο Παναθηναϊκός στο Top-16 στης Ευρωλίγκας, με την ήττα εντός έδρας από την Παρτιζάν. Πλέον, ο όμιλος ανοίγει διάπλατα για πρόκριση για όλους, αλλά, βέβαια, αν και οι πιθανότητες για πρωτιά του Παναθηναϊκού δέχτηκαν ισχυρό πλήγμα, κανείς δεν μπορεί να πει ότι οι «πράσινοι» δεν παραμένουν φαβορί για την πρόκριση.

Βέβαια, αυτά στα χαρτιά, καθώς στο παρκέ μπάσκετ παίζουν οι παίκτες και όχι η λογική. Ο Παναθηναϊκός ξεκάθαρα δεν έχει βρει ακόμη σωστό ρυθμό φέτος, έχει πολλά επιθετικά προβλήματα (έχουμε μιλήσει εδώ και πολλούς μήνες για τα σερί που δέχεται χωρίς να σκοράρει), ενώ φέτος παρουσιάζει (και αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα) αδυναμία ελέγχου του ρυθμού του αγώνα. Σίγουρα, πάντως, ούτε ήταν χαλαρός, ούτε «κοιμήθηκε», όπως υποστηρίζουν πολλοί, καθώς αυτά μειώνουν τον Παναθηναϊκό και δεν μπορώ να τα δεχτώ. Καμία ομάδα δεν μπαίνει χαλαρά στο Top-16 και κανένας προπονητής δεν «κοιμίζει» τους παίκτες του πριν από το ματς που μπορεί να σου φέρει άνω κάτω όλη τη χρονιά στην Ευρώπη.

Η αναμετάδοση του ματς από την τηλεόραση ήταν άθλια, αναλισκόμενη επί δύο ώρες σε ειρωνείες κατά παικτών της Παρτιζάν και αφορισμούς για τη διαφορά των δύο ομάδων. Αυτό σίγουρα δεν βοηθά τον κόσμο που προσπαθεί να δει μπάσκετ και δεν έχει ξεκάθαρη άποψη για τις ομάδες και όλους τους παίκτες (λογικό αυτό, δεν έχει υποχρέωση ο κόσμος να ξέρει, ο δημοσιογράφος έχει) και ίσως έκανε ακόμη πιο «βαρύ» το αποτέλεσμα για τους φίλους του Παναθηναϊκού, που θα έπρεπε εκτός των άλλων να προσπαθούν να μην παρασύρονται και απ’ όσα άκουγαν.

Όπως ας πούμε ότι ο Μπόζιτς είναι «μπετατζής», που ακούστηκε κατά τη διάρκεια του αγώνα. Ο… μπετατζής είχε 12 πόντους αλάνθαστος και το επιθετικό ριμπάουντ που τελείωσε τον αγώνα. Ο Μπόζιτς δεν ήταν ο μόνος που αδικήθηκε στην αναμετάδοση (και ο Κέτσμαν, ο Βράνιες, ο Ράσιτς), αλλά το να διορθώσουμε το πρόβλημα της δημοσιογραφίας στην Ελλάδα δεν είναι της παρούσης.

Ο Παναθηναϊκός είχε τις απουσίες του Μπατίστ και του Τσαρτσαρή, με την πρώτη να είναι πιο ουσιαστική, αλλά η αλήθεια είναι ότι για την ήττα δεν υπάρχει δικαιολογία. Έπαιζε στο γήπεδό του, στην πρεμιέρα του Top-16, με περισσότερους από 12.000 φίλους του στην εξέδρα, εναντίον υποδεέστερης ομάδας, από την οποία έλειπε ο καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης (με βάση το ranking).

Ο Βουγιόσεβιτς μαεστρικά οδήγησε την ομάδα του από τον πάγκο, προσπαθώντας να κρατήσει τον αγώνα σε πάρα πολύ χαμηλό ρυθμό. Με πολύ καλή άμυνα στη ρακέτα του, που εξωθούσε τον Παναθηναϊκό σε σουτ από την περιφέρεια, με τον ΜακΚάλεμπ (κυρίως) και τον Ράσιτς να έχουν τον άχαρο ρόλο του να κρατούν συνεχώς τα γκέμια της ομάδας τους, ώστε ανά πάσα στιγμή ο αγώνας να πηγαίνει στο ρυθμό των Σέρβων, με τους Ρόμπερτς-Βράνιες να δίνουν μαθήματα αμυντικής συνεργασίας και τον Βέσελι να δείχνει γιατί θεωρείται από πολλούς (και τον γράφοντα) ως το επόμενο μεγάλο τεσσάρι στην Ευρώπη, η Παρτιζάν δεν κέρδισε τυχαία.

Είχε ξεκάθαρο αγωνιστικό πλάνο, ενώ σε καμία στιγμή του αγώνα δεν έχασε την επαφή της με το σκορ. Έμενε μόνιμα κοντά, στους 4-8 πόντους, πράγμα σχετικά εύκολο όταν το παιχνίδι κυμαίνεται κάτω από τους 60 πόντους και περίμενε πότε θα κολλήσει τελείως ο Παναθηναϊκός για να δει αν θα το εκμεταλλευτεί.

Ο Ομπράντοβιτς προφανώς και το είχε δει, αλλά την κρίσιμη ώρα στάθηκε αδύνατο να αντιδράσει, βλέποντας την ομάδα του μετά το 57-51 (7,5 λεπτά πριν το τέλος) να σκοράρει μόλις 2 πόντους και να δέχεται 13! Μάλιστα και οι 2 πόντοι ήταν με βολές, άρα ο Παναθηναϊκός έμεινε χωρίς καλάθι εντός παιδιάς για 7,5 λεπτά.

Οι Σέρβοι «έτρεξαν» ένα σερί 0-10 (άλλο ένα σερί που δέχεται ο Παναθηναϊκός μένοντας άποντος φέτος) μέχρι το 57-61 σε 6 αγωνιστικά λεπτά και ξεγύμνωσαν και πάλι αυτή τη φετινή αδυναμία του Παναθηναϊκού, που τον κάνει εντελώς ασταθή και αφερέγγυο σε όλα τα δύσκολα παιχνίδια. Το χειρότερο είναι ότι ανεξαρτήτως ποιοι βρίσκονται στο παρκέ κάθε φορά, ο Παναθηναϊκός έχει νεκρά διαστήματα στα οποία μοιάζει ανήμπορος να αντιδράσει ακόμη και στο ελάχιστο. Και αυτό είναι το πρώτο που πρέπει να διορθώσει, καθώς ο Φεβρουάριος είναι μήνας-κόλαση. Μάλιστα, ο αγώνας με την Παρτιζάν (βγάζοντας το ματς με την Ολύμπια, βεβαίως), ήταν ένας από τους δύο ευκολότερους του μήνα (τα είπαμε για το πρόγραμμα του «τριφυλλιού»), δεδομένου ότι ήταν εντός έδρας και εναντίον υποδεέστερης ομάδας που δεν είχε τον καλύτερό της παίκτη.

Σε ατομικό επίπεδο, καλύτερος του Παναθηναϊκού ήταν μακράν ο Σπανούλης, που, όμως, κλείστηκε απίστευτα στο κρίσιμο σημείο (θεωρώ ότι οι χαμένες βολές στο τέλος ήταν ξεκάθαρα θέμα κούρασης γιατί δεν είχε ανάσες). Καλός ήταν ο Φώτσης, καθώς ήταν ο μόνος που στάθηκε απέναντι στους ψηλούς της Παρτιζάν, ενώ ο Πέκοβιτς μετά από κάποιο σημείο περισσότερο δημιουργούσε πρόβλημα, παρά έλυνε, με τον Βράνιες να τον κερδίζει κατά κράτος. Ο Χάισλιπ προφανώς και δεν μπορεί να κριθεί, ενώ ο Τέπιτς ήταν πολύ κακός. Ο Περπέρογλου έμεινε στον πάγκο σε όλα τα κρίσιμα (το έχουμε επισημάνει από πέρσι ότι ο Ομπράντοβιτς δεν τον εμπιστεύεται), ο Νίκολας δεν πήρε σουτ, επηρεασμένος από την άμυνα πάνω του, ο Καλάθης πάτησε παρκέ για 4 δευτερόλεπτα (ενώ ίσως βοηθούσε στην αλλαγή του ρυθμού και αυτό χρεώνεται στον Ομπράντοβιτς που είχε πολλές στιγμές αμηχανίας στις αντιδράσεις του στο ματς), ο Βεργίνης ήταν δωδεκάδα για να συμπληρώσει το ρόστερ, ο Σερμαντίνι είναι ξεκάθαρο ότι πρέπει να… φάει και να κάνει βάρη, γιατί δεν μπορεί να σπρώξει ούτε τριάρια και αυτό κοστίζει όταν το ματς δεν είναι χαλαρό, ενώ ο Διαμαντίδης έμεινε στην πολύ καλή εμφάνιση του πρώτου μέρους και στην επανάληψη ήταν ο βασικότερος λόγος (και ο Πέκοβιτς) που κόλλαγε η επίθεση του Παναθηναϊκού.

Απ’ την άλλη, ο Παναθηναϊκός δεν μπόρεσε να βρει λύσεις για τους Βέσελι, Βράνιες, Μπόζιτς, Ρόμπερτς και Ράσιτς, με τον Κέτσμαν να βάζει δύο κρίσιμα σουτ. Το τελευταίο πρόβλημα του Παναθηναϊκού, αλλά εξίσου μεγάλο (το είχαμε ξαναπεί παλιότερα) είναι τα ριμπάουντ. Τα ριμπάουντ στην τελευταία περίοδο ήταν 5-15 για την Παρτιζάν, που μάλιστα πήρε 6 επιθετικά, δηλαδή περισσότερα από όλα όσα πήρε ο Παναθηναϊκός στο ίδιο διάστημα. Μετά τον Φώτση, που έχει έφεση, στον Παναθηναϊκό μοιάζουν να μην δουλεύουν τα μπλοκ-άουτ και να μην υπάρχει διάθεση για να κυνηγήσουν οι παίκτες το ριμπάουντ, με αποτέλεσμα σοβαρό μειονέκτημα σε αριθμό επιθέσεων στην τελική σούμα στα κρίσιμα. Τέλος, ο Παναθηναϊκός ήταν κακός και στις βολές, ενώ το γεγονός ότι ξανά έχασε ελεύθερα σουτ, επαναφέρει τα όσα είχαμε πει για πιθανό πρόβλημα ψυχολογίας.

Στα άλλα ματς, τα δύο φαβορί επιβεβαίωσαν την έδρα τους, έστω και με πολύ μικρές διαφορές. Η ΤΣΣΚΑ στηρίχτηκε στην τριπλέτα Σισκάουσκας-Λάνγκντον-Χριάπα, που είχε 54 πόντους, 20 ριμπάουντ, 9 ασίστ και 13 κερδισμένα φάουλ και κέρδισε τη Μάλαγα, αλλά οι Ισπανοί, βλέποντας τη διαφορά να μένει στους 8 πόντους ξέρουν ότι αν δεν κάνουν γκέλες με τους υπόλοιπους του ομίλου, θα έχουν ευκαιρία για την πρωτιά. Η προαναφερθείσα, πάντως, τριάδα της ΤΣΣΚΑ είναι φέτος η καλύτερη τριάδα παικτών σε απόδοση στην Ευρώπη απ’ όλες τις ομάδες για παίκτες σε… συνεχόμενες θέσεις (2-3-4 οι εν λόγω).

Στην Ισπανία, η Εφές θέλησε να σβήσει όλα όσα τις είχαμε καταλογίσει στην κανονική περίοδο και προσπάθησε για το διπλό μέσα στο άντρο της Ρεάλ. Εν πολλοίς έπαιξε υπέροχα, ήλεγχε το ματς στα πρώτα 37 λεπτά του και έδειξε στο ίδιο επίπεδο με τη Ρεάλ. Όμως, το αποτέλεσμα ήταν αρνητικό και μπορεί μόνο να κρατήσει τη μικρή διαφορά και την εμφάνιση. Αρκεί να μείνει ψύχραιμη και να μην φανεί χειρότερη στο επόμενο ματς. Είπαμε, ο όμιλος αυτό μπορεί να δώσει πρόκριση ακόμη και σε ομάδα με 3-3, ανάλογα πώς θα έρθουν τα πράγματα. Πάντως, αν θέλουμε να τα λέμε κι όλα από τον αγώνα, ο Αταμάν φέρει μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την ήττα, γιατί ενώ είχε διαβάσει καλά το παιχνίδι της Ρεάλ, ο τρόπος που χρησιμοποιούσε τους παίκτες του δεν έβγαζε κανένα νόημα από ένα σημείο και μετά.

Είστε και για… λίγη θεωρία συνομωσίας; Ο Μπόγιαν Πόποβιτς μετεγγράφηκε μετά το τέλος της κανονικής περιόδου από τη Λιέτουβος Ρίτας στην Εφές Πίλσεν. Η Εφές Πίλσεν πέρασε στο Top-16 επειδή η Λιέτουβος στην τελευταία αγωνιστική έχασε στην έδρα της από τη Μάλαγα. Τι έκανε ο Πόποβιτς στο ματς αυτό; Είχε 2 πόντους με 0/5 εντός παιδιάς, 5 λάθη, 4 φάουλ και 0 ranking. Μάλιστα στο τελευταίο δεκάλεπτο μπήκε στο 33΄ έκανε ένα λάθος κι ένα φάουλ και βγήκε στο 34΄ για να μπει στο 37΄ να μην πιάσει την μπάλα στην επίθεση, να δεχτεί ένα καλάθι και να βγει στο 38΄. Σίγουρα… «διάλεξε» το χειρότερο παιχνίδι για να είναι κακός!

by Rasheed.

Αρχή με... μέλλον

Ξεκίνησε η φάση των «16» στο Eurocup και το πρώτο αποτέλεσμα δεν ήταν νικηφόρο και για τους δύο εκπροσώπους μας. Πάντως, με εκείνον που αγωνιζόταν εντός έδρας να κερδίζει και τον εκτός έδρας να χάνει με τη μικρότερη δυνατή διαφορά σχεδόν, η βραδιά δεν ήταν ιδιαίτερα άσχημη. Όμως, σίγουρα μας «έδειξε» κάποια πράγματα για τη συνέχεια των αγώνων.

Ο Πανελλήνιος δεν μπορεί να κριθεί για το τέλος του αγώνα όταν και έχασε τη διψήφια διαφορά, καθώς είχε πάρα πολλές απουσίες και προβλήματα, οπότε ήταν εξαρχής δύσκολο να αντέξει για 40 λεπτά σε πολύ καλό ρυθμό. Πάντως, πήρε τη νίκη, που σίγουρα επιβαλλόταν να κατακτήσει, αφού έχουμε πει ότι το πιο σημαντικό στη φάση αυτή είναι να κρατήσουν οι ομάδες μας την έδρα τους.

Το γήπεδο ήταν και πάλι σχεδόν άδειο, αλλά η ομάδα του Ηλία Ζούρου έκανε στο παρκέ ό,τι ακριβώς χρειαζόταν. Έπαιξε πολύ καλή άμυνα κρατώντας τους Γερμανούς στους 62 πόντους, ενώ όσο είχε ακόμη δυνάμεις και δεν φαίνοντας οι απουσίες, στο πρώτο ημίχρονο, πήρε διαφορά, όπως αποδείχτηκε, ασφαλείας. Οι 14 πόντοι του πρώτου μέρους φάνηκε μετά από κάποιο σημείο ότι δεν επρόκειτο να ανατραπούν, με την Μπαμπέργκ να το έχει… χωνέψει λίγο πολύ ότι θα χάσει το ματς. Υπό άλλες συνθήκες θα ψέγαμε τον Πανελλήνιο που το 60-42 (ή το 70-55 στο 38΄) έγινε στο τέλος 70-62, αλλά χωρίς Χαραλαμπίδη, με τους Μπλάκνεϊ-Ντέιβις να κάνουν ένεση και τον Τζόνσεν να είναι ανέτοιμος, υπάρχουν ελαφρυντικά.

Η άμυνα του Πανελληνίου εγκλώβισε τους πλέι μέικερ των Γερμανών, οι οποίοι οδήγησαν την ομάδα τους σε ένα πολύ κακό επιθετικά βράδυ, με 4 ασίστ συνολικά σε 40 λεπτά και μόλις 1 από αυτές να προέρχεται από πλέι μέικερ (τον Άντον Γκάβελ). Παράλληλα, ο Πανελλήνιος κυριάρχησε στα ριμπάουντ, με τον τελικό απολογισμό να είναι 38-26. Χαρακτηριστικό είναι ότι ένας παίκτης της Μπαμπέργκ «κατέβασε» 11 ριμπάουντ και όλη η υπόλοιπη ομάδα 14 (στον Πανελλήνιο ο Ντέιβις 11 και όλοι οι υπόλοιποι 27), που δείχνει ότι τα μπλοκ άουτ προς τους περιφερειακούς λειτούργησαν στην εντέλεια. Αν κοιτάξει κάποιος τα σουτ των δύο ομάδων θα δει ότι ο Πανελλήνιος έχασε 29 και η Μπαμπέργκ 30 εντός παιδιάς, ενώ οι χαμένες βολές ήταν 8 και 9 αντίστοιχα. Δηλαδή με τα ίδια χαμένα σουτ, ο Πανελλήνιος είχε 46% περισσότερα ριμπάουντ από αυτά που πήρε η Μπαμπέργκ (ή αν προτιμάτε πήρε το 60% των ριμπάουντ).

Ο Άρης δεν τα κατάφερε στην Μπανταλόνα, όπου ηττήθηκε ξεκινώντας άσχημα τη φάση. Βέβαια, έπαιζε στη δυσκολότερη έδρα που θα ταξιδέψει στον όμιλο, απέναντι στην πιθανότατα καλύτερη από τις άλλες τρεις ομάδες. Αυτό που μετράει περισσότερο για τον Άρη είναι ότι κατάφερε να ελέγξει τη διαφορά (στα θετικά του Μπλατ αυτό), παρότι δεν έπαιξε καθόλου καλά στο μεγαλύτερο μέρος του ματς. Το -2 ουσιαστικά του δίνει περισσότερες πιθανότητες να έχει το πάνω χέρι σε ισοβαθμία με την Μπανταλόνα, καθώς αν την κερδίσει στο Αλεξάνδρειο, πόλυ δύσκολα θα έχουν καταφέρει οι Ισπανοί να περιορίσουν την ήττα στον… ένα πόντο.

Το παιχνίδι δεν άρχισε από το τζάμπολ καλά για τον Άρη, σε μια «κλασική» εξέλιξη αγώνα σε ισπανικό έδαφος. Η Μπανταλόνα βρήκε διαδρόμους να τρέξει και χώρο για να σουτάρει στην πρώτη περίοδο και ουσιαστικά «τελείωσε» από τότε το ματς. Ο Άρης δεν ήταν πολύ χειρότερος ούτε σε ριμπάουντ, ούτε σε ασίστ, ούτε σε λάθη (όπου έκανε μόλις 11 έναντι 13 της Μπανταλόνα), αλλά αυτό το πρώτο δεκάλεπτο και το γεγονός ότι άφησε τους Ισπανούς να παίξουν πλήρως στο ρυθμό τους, του στοίχισε τον αγώνα.

Είναι σαφές ότι ακόμη ο Μπλατ ψάχνει σχήματα και ότι προφανώς δεν έχει ακόμη την ευχέρεια να γνωρίζει τόσο καλά το υλικό του Άρη πού να ξέρει ποιους να βάζει ανά πάσα στιγμή, γνωρίζοντας πώς λειτουργούν ανά δυάδες ή τριάδες (περιφερειακοί ή ψηλοί). Αυτό θα χρειαστεί λίγο καιρό ακόμη για να το βρει, και προς το παρόν του κοστίζει σε χρόνο στις αντιδράσεις του (όπως το γεγονός της συνύπαρξης του Κλαρκ με τον Μάιλς που του έδωσε 0-8 στην αρχή του δευτέρου μέρους).

Στα αρνητικά μπορούμε να επισημάνουμε το γεγονός ότι ο Άρης εξακολουθεί να σουτάρει πάρα πολλά τρίποντα και επιμένει να μην περνάει την μπάλα στη ρακέτα, ακόμη κι όταν οι περιφερειακοί του τα σπάνε (2/9 οι Χατζηβρέττας, Πάουνιτς μαζί, 2/9 μόνος του ο Ρίτσαρντσον). Θεωρώ ότι κι αυτό θα αλλάξει με τον καιρό πάντως.

Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι γιατί κρίθηκε ο Λάμποβιτς εκτός κλίματος και εκτός χημείας (πριν έρθει ο Μπλατ είχε γίνει αυτό) με αποτέλεσμα ο Άρης να μην τον χρησιμοποιεί και να τον έχει παροπλισμένο. Θέλει να τον δώσει αλλού; Εντάξει, αλλά πρέπει να τον εκμεταλλευτεί μέχρι να το κάνει, όχι να παίζει με παίκτη λιγότερο. Το θεωρώ τουλάχιστον ανεξήγητο.

Πάντως, η πρώτη Τρίτη της δεύτερης φάσης του Eurocup έδειξε κάτι ξεκάθαρα στις δύο ομάδες μας. Τα άλλα δύο αποτελέσματα των ομίλων τους ήταν διπλά, οπότε το βάρος μεγαλώνει. Ο Άρης μόλις «κατάλαβε» ότι η Λε Μαν πρέπει να αντιμετωπιστεί ως η πιο αδύναμη ομάδα του ομίλου, άρα να έχει στόχο απέναντί της το 2-0, νίκη μέσα κι έξω.

Το ίδιο περίπου και ο Πανελλήνιος (η Μπιλμπάο κέρδισε μέσα στην Ιταλία), που λογικά, όμως, ξέρει ότι η Μπαμπέργκ είναι η πιο αδύναμη. Άρα, ή θα πρέπει να πάρει την Μπαμπέργκ δύο φορές και τη διαφορά από την Μπενετόν, ή θα πρέπει να πάρει δύο φορές την Μπενετόν και τη διαφορά από την Μπαμπέργκ για να περάσει μαζί με την Μπιλμπάο σίγουρα. Αν καταφέρει και τα δύο (4-0 με τις δυο τους), βέβαια, τόσο το καλύτερο. Όμως, η πρώτη αγωνιστική αποκάλυψε στις δύο ελληνικές ομάδες πού πρέπει να γίνει η εκτός έδρας νίκη για να μην μείνουν πίσω στη διεκδίκηση της πρόκρισης.

by Rasheed.

Μιλώντας για ανθρωπιά...

Με αφορμή τον τηλεμαραθώνιο που πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα από ελληνικό σταθμό (ΣΚΑΪ) σε συνεργασία με την Πολιτεία, αλλά και πολλές προσωπικότητες της τέχνης (δείτε λεπτομέρειες εδώ), σήμερα θα αλλάξουμε λίγο κλίμα στο άρθρο του Age of Basketball και θα ασχοληθούμε με το σεισμό στην Αϊτή (στον οποίο τα θύματα έχουν πια ξεπεράσει τους 150.000) και τη φιλανθρωπική βοήθεια προς τη χώρα.

Οι Έλληνες ευαισθητοποιήθηκαν και ανταποκρίθηκαν και η βοήθεια έφτασε κατά τη διάρκεια της εκπομπής σχεδόν τα 2 εκατομμύρια ευρώ, ποσό μεγάλο για τα οικονομικά δεδομένα του λαού στην παρούσα φάση (τα οικονομικά δεδομένα μετράνε ιδιαίτερα, καθώς, ας πούμε, ο ολλανδικός λαός, που είναι το 150% του δικού μας, συγκέντρωσε σε 24 ώρες 42 εκατομμύρια ευρώ).

Δεν θα σταθώ στο δικό μας πρωτάθλημα, καθώς ο ΕΣΑΚΕ θεώρησε σκόπιμο το Σαββατοκύριακο να έχει ενός λεπτού σιγή πριν από τους αγώνες, λες και αυτό είχε κάποιο νόημα, θα βοηθούσε κάποιον ή θα προσέφερε τίποτα. Μάλιστα, κανείς δεν σκέφτηκε στο λεπτό αυτό καθυστέρησης των αγώνων να ενημερώνονται οι φίλαθλοι από τα μεγάφωνα για τους σχετικούς λογαριασμούς στις τράπεζες και τους λοιπούς τρόπους με τους οποίους θα μπορούσαν να βοηθήσουν. Θα ήταν άδικο να κατηγορήσουμε τον ΕΣΑΚΕ γι’ αυτό, καθώς ήδη διοργανώνει ένα πλήρως ανοργάνωτο και προχειροφτιαγμένο πρωτάθλημα, οπότε όλα τα υπόλοιπα τον ξεπερνούν, προφανώς…

Θα πάμε στα… καλύτερα μαγαζιά. Συγκεκριμένα, σήμερα θα εστιάσουμε στην οικονομική βοήθεια προς την Αΐτή από το NBA και τους παίκτες (επιφυλάσσομαι να αναφερθώ και στην προσπάθεια της Ευρωλίγκας όταν αυτή προχωρήσει). Πριν συνεχίσω, ξεκαθαρίζω ότι η όποια βοήθεια μετράει σε τέτοιες καταστάσεις και όσα χρήματα κι αν δώσει κανείς (μιλάμε για διασημότητες πάντα) πιάνουν τόπο, ενώ κανείς δεν έχει υποχρέωση να το κάνει (γι’ αυτό και ονομάζεται φιλανθρωπία, έκκληση στην ανθρωπιά).

Πάντα θεωρούσα ότι οι φιλανθρωπίες πρέπει να προβάλλονται, καθώς ανάμεσα στα άπειρα άσχημα πρότυπα που φτάνουν στους νέους από τον αθλητισμό και τη showbiz, καλό είναι να ακούγεται και η πραγματικά σημαντική προσφορά κάποιων ανθρώπων. Εξ ου και τα νούμερα και ονόματα παρακάτω (ιδίως τα άσχετα με μπάσκετ), μιας και θεωρώ ότι είναι πολύ πιο σημαντικό από το να βάλει κάποιος 10-20 πόντους το να μάθει ο κόσμος ότι ενδιαφέρθηκε να βοηθήσει το συνάνθρωπό του σε μια στιγμή ανάγκης. Τέτοιες κινήσεις και τέτοια πρότυπα πρέπει να προβάλλονται και όχι να αποσιωπούνται ή να χρωματίζονται αρνητικά όταν προβάλλονται από τα μέσα (χαρακτηριζόμενες ως «προσπάθειες προσωπικής προβολής»).

Κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις, το ίδιο γίνεται και με τη φιλανθρωπία. Άλλοι ενδιαφέρθηκαν και άλλοι απλά αδιαφόρησαν. Ξεκαθαρίζω ότι οι συγκρίσεις στο άρθρο δεν θα γίνουν με κυβερνήσεις, όπως οι Η.Π.Α. που δίνουν 100 εκ. δολάρια, ή συνασπισμούς όπως η Ε.Ε. που δίνει 600 εκ. δολάρια, καθώς η όποια τέτοια σύγκριση θα ήταν ατυχής.

Πρώτος ευαισθητοποιήθηκε ο Σάμουελ Ντάλεμπερτ (είναι από την Αϊτή), που εξέδωσε το επίσημο βίντεο του NBA, δώρισε 100.000 δολάρια και είπε ότι θα ισοφαρίσει και την όποια δωρεά κάνουν οι φίλοι των Σίξερς που θα βρεθούν στις εξέδρες στον αγώνα της 15ης Ιανουαρίου (τελικά περίπου 35.000 δολάρια). Επίσης, ο Ντάλεμπερτ ταξίδεψε στην Αϊτή μετά το σεισμό για να βοηθήσει τις προσπάθειες διάσωσης.

Συνεχίζουμε με την ιδιωτική πρωτοβουλία και τον Ντουέιν Ουέιντ, που έκανε προσωπική δωρεά (μισθό μιας μέρας) 175.000 δολαρίων. Επίσης, ο Ουέιντ με την παρότρυνση, καθοδήγηση και προτροπή του (γνωστού φιλάνθρωπου) Αλόνζο Μόουρνινγκ, προσπάθησαν να ευαισθητοποιήσουν και πολλούς άλλους αστέρες του NBA να κάνουν δωρεές. Τελικά, τα χρήματα από τους παίκτες ως τώρα έχουν ξεπεράσει τις 900.000 δολάρια, με τους ΛεΜπρον Τζέιμς, Κέβιν Ντουράντ, Κρις Πολ και Μόουρνινγκ να δίνουν από 100.000 δολάρια έκαστος. Τις υπόλοιπες 350.000 (βγάζοντας τα χρήματα του Ουέιντ δηλαδή) μέχρι το ποσό που συγκεντρώθηκε τις έδωσαν οι Γκιλμπέρτ Αρίνας, Αλ Χόρφορντ (μισθό ενός αγώνα), Άντονι Πάρκερ, Κένιον Μάρτιν, Τζ. Ρ. Σμιθ, Καρμέλο Άντονι, Μπεν Γκόρντον, Μάικ Ντανλίβι, Μάικλ Μπίσλι, Γιουντόνις Χάσλεμ, Κουέντιν Ρίτσαρντσον, Ντεβίν Χάρις, Μάικλ Φίνλεϊ, Κρις Μπος, Κάρλος Μπούζερ, Ρόνι Μπρούερ και Καρόν Μπάτλερ.

Αναμφίβολα η κίνηση πρέπει να επικροτηθεί, ιδίως ο Αλόνζο Μόουρνινγκ, που συνεχίζει να τρέχει και να προσπαθεί να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο, καταφέρνοντας ως τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές να μαζέψει περισσότερα από 7,7 εκατομμύρια δολάρια. Πάντως, οι παραπάνω αστέρες (και οι παίκτες που αναφέρονται παρακάτω) θα μπορούσαν κάλλιστα να έχουν δώσει πολλά περισσότερα χρήματα (θα δούμε παρακάτω τέτοια παραδείγματα), καθώς έχουν τέτοια δυνατότητα. Για παίκτες που βγάζουν 10-15 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο, το ποσό των 100.000 δολαρίων φαντάζει λίγο. Τουλάχιστον, αυτοί είναι που πρώτοι ενδιαφέρθηκαν από το NBA να βοηθήσουν και γι’ αυτό προσπάθησα να βρω τα ονόματα όλων τους για να τους αναφέρω.

Ανάμεσα στους παίκτες, 11 που εκπροσωπούνται από συγκεκριμένη εταιρεία (Wasserman Media Group), αποφάσισαν να δωρίσουν 1.000 δολάρια για κάθε πόντο που πετύχαιναν στο επόμενο παιχνίδι τους (Παού Γκασόλ, Ντ. Ρόουζ, Τζ. Τζόνσον, Τ. Έβανς, Σ. Χέιζ, Αν. Τζέιμσον, Μ. Μίλερ, Μ. Ντανλίβι Jr., Ρ. Ουέστμπρουκ, Ντ. Γκαλινάρι), ενώ συνολικά 47 παίκτες της εν λόγω εταιρείας υποσχέθηκαν συνολικά τουλάχιστον 500.000 δολάρια.

Το ενδιαφέρον των καλλιτεχνών δεν ήταν μόνο άμεσα οικονομικό (θα δούμε παρακάτω ενδεικτικά), αλλά επεκτάθηκε και σε άλλους τομείς. Ας πούμε, οι Evanescence εξέδωσαν τραγούδι, που γίνεται διαθέσιμο δωρεάν για downloading μόνο με δωρεά στο ταμείο των Ηνωμένων Εθνών, η Lady Gaga θα δώσει όλα τα έσοδα από τη συναυλία της στη Νέα Υόρκη στους σεισμοπαθείς (λογικά πάνω από 1εκ. δολάρια), ο παίκτης του μπέιζμπολ Μιγκέλ Τεγιάδα πήγε ο ίδιος στην Αϊτή για να βοηθήσει, η ηθοποιός Ολίβια Ουάιλντ υποσχέθηκε βίντεο με προσωπικό ευχαριστήριο μήνυμα προς κάθε έναν που κάνει δωρεά 200 τουλάχιστον δολαρίων σε συγκεκριμένο ταμείο βοήθειας, κινήσεις που δείχνουν ότι κάποιοι ενδιαφέρονται και προσπαθούν, αφιερώνοντας πραγματικά χρόνο.

Βέβαια, δεν ενδιαφέρθηκαν όλοι το ίδιο. Το NBA και η ομοσπονδία παικτών, που δια στόματος του προέδρου της, Ντέρεκ Φίσερ, ξεκαθάρισε ότι «οι παίκτες του NBA είναι βαθιά ευαισθητοποιημένοι και επηρεασμένοι από το γεγονός», επισήμως (δηλαδή ανεξαρτήτως της ιδιωτικής πρωτοβουλίας που αναφέραμε πιο πάνω και δεν έχει καμία σχέση) δώρισαν το ιλιγγιώδες ποσό του ενός εκατομμυρίου δολαρίων (μαζί έτσι; Όχι ένα η ομοσπονδία παικτών και ένα το NBA). Το θέμα καταντάει αστείο αν βάλουμε κάτω τα οικονομικά του NBA (και των παικτών του βεβαίως), που, ας πούμε, θα βάλει στα ταμεία του 9,2 εκατομμύρια δολάρια αν ο Αρίνας δεν ξαναπαίξει φέτος, έχει κλείσει ιλιγγιώδεις διαφημιστικές και τηλεοπτικές συμφωνίες, το σάλαρι καπ των ομάδων του ξεπερνά αρκετά τα 2 δισεκατομμύρια δολάρια (!), μόνοι τους οι μισθοί των 10 πιο ακριβοπληρωμένων παικτών του ξεπερνούν τα 200 εκατομμύρια δολάρια, αλλά για τα θύματα της καταστροφής μπόρεσε (μαζί με τους παίκτες) να εξοικονομήσει για δωρεά ένα εκατομμύριο δολάρια (το ίδιο αστείο ποσό πρόσφερε και το Google, εταιρεία με ετήσια καθαρά έσοδα περισσότερα από 4 δισεκατομμύρια δολάρια).

Είναι δικαίωμα του καθενός και της κάθε ομοσπονδίας το τι θα κάνει (προφανώς), αλλά καλό θα ήταν να μην κοροϊδευόμαστε, μόνο και μόνο για την επικοινωνιακή μάχη των εντυπώσεων.

Όταν, ας πούμε, υπάρχουν μεμονωμένοι ιδιώτες, όπως η Σάντρα Μπούλοκ (1εκ. δολάρια), η Τζιζέλ Μπούντχεν (1,5εκ. δολάρια), ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο (1εκ. δολάρια), ο Τάιγκερ Γουντς (3εκ. δολάρια), και οι Τζολί-Πιτ (1εκ. δολάρια) που προσφέρουν τα ίδια ή περισσότερα από έναν κολοσσό, τότε το ποσό εκθέτει το NBA και την ομοσπονδία παικτών. Όπως και πολλοί αστέρες που είτε αδιαφόρησαν πλήρως, είτε απλά προσπάθησαν «να βγάλουν την υποχρέωση», πιεζόμενοι από άλλους συναθλητές τους, εκτίθενται.

Όχι ουσιαστικά και όχι σε όλους βεβαίως. Μόνο σε όσους πιστεύουν ρομαντικά και αφελώς ότι το να είσαι άνθρωπος είναι πιο σημαντικό από μια πορτοκαλί μπάλα με σπυριά…

by Rasheed.

Ο Fantasyόπληκτος: Top-16, Week 1

Βρισκόμαστε λίγο πριν την έναρξη του top-16 και οι νέες ομάδες μας πρέπει σιγά σιγά να έχουν αρχίσει να διαμορφώνονται. Μην ξεχνάτε ότι δικαιούστε απεριόριστες αλλαγές για αυτήν μόνο την αγωνιστική, κάτι που σημαίνει… ξήλωμα και ξανά απ’ την αρχή! Το top-16 είναι γεμάτο ντέρμπι και κρίσιμα ματς, οπότε οι επιλογές μας χρειάζονται προσοχή.

Για πρώτο παίκτη θα επιλέξω τον Trajan Langdon της ΤΣΣΚΑ για 3 λόγους: οι Μοσχοβίτες έχουν σχετικά εύκολο όμιλο, ο Αμερικανός γκαρντ είναι σε καλή φόρμα (16, 22, 16 ranking τα 3 τελευταία του παιχνίδια), ενώ συνήθως ανεβάζει την απόδοσή του στα κρίσιμα για να φτάσει στη μέγιστη φόρμα του συνήθως στο φάιναλ-φορ.

Καλή επιλογή είναι ο Nikola Pekovic του Παναθηναϊκού. Ο πυρηνικός σέντερ των «πρασίνων» πέρασε τον μικροτραυματισμό του που του έριξε την αξία και τώρα μοιάζει ιδανική μετεγγραφή για τις νέες μας ομάδες. Είναι σίγουρο ότι ο Ομπράντοβιτς θα ακουμπήσει πάνω στο top-16, ειδικά με τα προβλήματα των Τσαρτσαρή-Μπατίστ, αρκεί να είναι υγιής.

Δε θα έπαιρνα… τον Taquan Dean, άρτι αφιχθέντα στη Λαμποράλ. Ο Αμερικανός σουτέρ είναι ασταθέστατος και δεν μπορώ να τον εμπιστευτώ, ακόμη και αν ξέρω ότι ίσως κάνει κάποια καλά παιχνίδια.

Άκουσα ότι… ο Juan Dixon μπήκε φουριόζος στη Μάλαγα, έχοντας στα δύο πρώτα του ματς 23 πόντους μ.ό. με 20 αξιολόγηση!

Νίκη... όρεξης

Γνωρίζοντας όλα τα υπόλοιπα αποτελέσματα στην «ουρά» η Καβάλα ήξερε πολύ καλά τι έπρεπε να κάνει την Κυριακή για να βρεθεί… καβάλα στη μάχη της παραμονής. Και το έκανε.

Η νίκη αυτή, εκτός από απίστευτα σημαντική βαθμολογικά, ήταν απαραίτητη και στο ψυχολογικό επίπεδο, καθώς ακολουθούν τρία πάρα πολύ δύσκολα ματς, αλλά πια η Καβάλα θα μείνει ήρεμη και προσηλωμένη, χωρίς κλυδωνισμούς.

Στο παιχνίδι οι δύο ομάδες είχαν διαφορά. Η μία ήξερε τι ήθελε στο παρκέ και ήξερε μπροστά σε πόσο μεγάλη ευκαιρία βρισκόταν, ενώ ο Πανιώνιος μάλλον δεν πίστεψε ποτέ ότι μπορεί να βρεθεί μόνος 5ος στο τέλος του πρώτου γύρου. Δύο ήταν τα βασικά σημεία στα οποία κρίθηκε ο αγώνα, αμφότερα αφορούσαν τη μάχη στην περιφέρεια.

Απ’ τη μία πλευρά, η Καβάλα είχε τρεις παίκτες που έκαναν τη διαφορά, ενώ ο Πανιώνιος αντιπαρέταξε τρεις παίκτες που κινήθηκαν σε ρηχά νερά. Ο Γκούστας, ο Κυρίτσης και ο Κόλινς είχαν μαζί 36 πόντους, 21/24 βολές και 25 κερδισμένα φάουλ. Δηλαδή είχαν το 47% των πόντων της ομάδας τους, σούταραν το 92% των βολών και έβαλαν το 91% των βολών της ομάδας τους, ενώ κέρδισαν και το 89% των φάουλ.

Απ’ την άλλη, Ράις, Ζορόσκι, Καλαμπόκης και Έλντερ είχαν μαζί 15 λάθη, ενώ δεν μπόρεσαν να «ματώσουν» με φάουλ την άμυνα των Καβαλιωτών (και οι 4 πήραν 13). Το βασικότερο πρόβλημα του Πανιωνίου ήταν ότι φαινόταν στο παρκέ σαν να μην έχει όρεξη για να παίξει μπάσκετ. Χαρακτηριστικό είναι ότι όσες φορές πλησίασε ή ισοφάρισε, αμέσως έμεινε ξανά πίσω, μην μπορώντας επ’ ουδενί να χτίσει στο μομέντουμ που δημιουργούσε.

Σημαντικότερο σημείο ήταν όταν με 0-5 ισοφάρισε σε 55-55 για να ακολουθήσει ένα 11-1 της Καβάλας στα επόμενα 4 λεπτά, που έκρινε οριστικά το ματς. Το παιχνίδι δεν ήταν ιδιαίτερα καλό, καθώς και η Καβάλα έκανε αρκετά λάθη (μπορεί όχι 25 όπως ο Πανιώνιος, αλλά και τα 17 είναι αρκετά), αλλά οι γηπεδούχοι ήταν ένα κλικ καλύτεροι, πιο παθιασμένοι και πιο έτοιμοι πνευματικά για το ματς.

Ο Πανιώνιος ολοκλήρωσε έναν πολύ καλό πρώτο γύρο, που τον φέρνει ισόβαθμο με άλλες τρεις ομάδες στην 5η θέση, αλλά σίγουρα δεν θα πρέπει να εμφανίσει ξανά τέτοιο πρόσωπο, καθώς οι ισορροπίες στη φετινή Α1 είναι ιδιαίτερα λεπτές και μπορεί η κατάσταση να γυρίσει μπούμερανγκ μέσα σε λίγες αγωνιστικές.

Το Σάββατο, ο Θανάσης Γιαννακόπουλος ανακοίνωσε την απόκτηση του Μάρκους Χάισλιπ, με ιδιαίτερα θεαματικό τρόπο, αποδεικνύοντας ότι μερικές φορές έχει αντιδράσεις… παιδιού. Πάντως, όσοι βρέθηκαν στο ΟΑΚΑ σίγουρα το ευχαριστήθηκαν, ενώ ήταν και πρωτότυπο.

Ο Χάισλιπ, θεωρώ ότι, σηματοδοτεί τη νέα εποχή στον Παναθηναϊκό. Σε αντίθεση με τον Γκόλεματς, είναι ψηλός που έχει μεγάλη εμπειρία από πρωτοκλασάτες ομάδες (Μάλαγα και Εφές), είναι παίκτης γύρω από τον οποίο μπορεί να στηριχτεί η ομάδα και για μένα η απόκτησή του δείχνει ότι σταδιακά περνάει ο Τσαρτσαρής σε δεύτερο ρόλο, μέχρι να φύγει από την ομάδα. Είναι αλήθεια ότι ο Τσαρτσαρής έχει χτυπηθεί από τραυματισμούς εδώ και δύο χρόνια, αλλά ως τώρα δεν μοιάζει να έχει καταφέρει να επανέλθει στα παλιά καλά του στάνταρ απόδοσης. Ο Χάισλιπ έρχεται στον Παναθηναϊκό για να καλύψει το κενό, προσφέροντας αυτά που μπορεί να προσφέρει κι ο Φώτσης, αλλά σε… αμερικανική έκδοση.

Προσέξτε: δεν είναι καθόλου μικρό ένας Αμερικανός που έρχεται στη μέση της σεζόν να συγκρίνεται με τον πιο ταλαντούχο Έλληνα ψηλό (και καλύτερο, κατά τη γνώμη μου), ίσα ίσα που είναι μετεγγραφή ιδιαίτερα σημαντική.

Ο Χάισλιπ έχει τρομερό άλμα, μπορεί να ελέγξει τις μάχες πάνω από το στεφάνι, έχει έφεση στην τάπα και το ριμπάουντ, σουτάρει καλά από το τρίποντο (όχι μόνο για το ύψος του, γενικά καλά), μπορεί να σκοράρει με ντράιβ από την περιφέρεια προς τα μέσα, ενώ είναι μεγάλη δύναμη στον αιφνιδιασμό, καθώς είναι πολύ γρήγορος για ψηλός. Στο χέρι του Ομπράντοβιτς είναι να τον εκμεταλλευτεί πλήρως, αλλά και να μπορέσει να βρει τρόπο το νέο κουαρτέτο ψηλών να βρει χημεία σύντομα. Πάντως, σε κάθε περίπτωση είναι μετεγγραφή πρώτης γραμμής.

Μιας και αναφερθήκαμε στους «αιώνιους» θέλω να σχολιάσω το θέμα που προέκυψε με τον Παπαλουκά. Θεωρώ την αντίδραση του Παναθηναϊκού απαράδεκτη και τον χαρακτηρισμό «νταβατζής του ελληνικού μπάσκετ» ανεπίτρεπτο, αμπασκετικό, ανιστόρητο, αγράμματο (γιατί δεν βγάζει κανένα νόημα), ατυχή και ασεβή. Μόνο στην Ελλάδα μπροστά στην κόντρα των ομάδων δεν ξέρουμε τι ξεστομίζουμε όταν ανοίγουμε το στόμα μας. Μιλώντας για τον καλύτερο Έλληνα παίκτη του 21ου αιώνα με βάση τις επιτυχίες του, τη μεγαλύτερη μπασκετική μονάδα της Ελλάδας στο παγκόσμιο στερέωμα τώρα, θα έπρεπε ανεξαρτήτως ομάδας να υπάρχει σεβασμός. Όπως σεβασμός θα έπρεπε να υπάρχει και για τον Διαμαντίδη, τον Σπανούλη, τον Φώτση, τον Παπαδόπουλο, τον Κακιούζη, κτλ. Πόσο μάλλον για τον Παπαλουκά.

Ο Παναθηναϊκός δεν είχε κανένα απολύτως λόγο (κάπως λέγεται αυτός που πάει να προστατεύσει τρίτους σε θέματα που δεν τον αφορούν…) να αναμιχθεί στο θέμα του Ολυμπιακού με τους διαιτητές, όπως και ο Ολυμπιακός δεν θα έχει κανένα λόγο να μειώσει τον Διαμαντίδη και τον Σπανούλη (ας πούμε) επειδή διαμαρτύρονται στους διαιτητές σε κάθε αγώνα. Λίγος σεβασμός δεν βλάπτει και αυτόν πρώτα πρέπει να τον υποδείξουν οι ομάδες στους οπαδούς με τη στάση τους. Μεγάλο φάουλ του Παναθηναϊκού που υποστήριξε με ανακοίνωση τον Μάνο Παπαδόπουλο (ή τον έβαλε να το κάνει) στο ακόμη μεγαλύτερο φάουλ του να μιλήσει έτσι (ακυρώνοντας το χαρακτηρισμό που χρησιμοποίησε, αφού ουσιαστικά περιέγραφε περισσότερο τη δική του στάση).

Έχουμε χάσει την μπάλα στην Ελλάδα με τον αθλητισμό και αυτού του είδους οι συμπεριφορές (και άλλα πράγματα βεβαίως) μάς έχουν οδηγήσει στη σημερινή απαξίωση και στο τριτοκοσμικό επίπεδο οπαδών και παραγόντων στη χώρα.

by Rasheed.

Υ.Γ.: Το πανόραμα του πρωταθλήματος μετά και την 13η αγωνιστική.

Διαφορές ψυχολογίας, κλάσης κι ετοιμότητας

Η τελευταία αγωνιστική του πρώτου γύρου του πρωταθλήματος έκρυβε μεγάλες συγκινήσεις, καθώς από τους 6 αγώνες του Σαββάτου οι δύο ήταν πολύ σημαντικά αποτελέσματα, ανάποδα από τη ροή του πρωταθλήματος και ο τρίτος έδειξε σε μια ομάδα ότι θέλει πολύ δρόμο ακόμη.

Ξεκινώντας από τα… σίγουρα, οι δύο «αιώνιοι» έκαναν περίπατο το Σάββατο. Ξεκάθαρα ο Ολυμπιακός είχε το πιο δύσκολο έργο, αφού απέναντί του είχε τον μαχητικό Πανελλήνιο, αλλά και πάλι το ματς ήταν παράσταση για έναν ρόλο. Στο ΣΕΦ, ο Ολυμπιακός έχει δείξει ότι θα είναι εξαιρετικά δύσκολο (και πλέον μεγάλη έκπληξη) για οποιαδήποτε ομάδα να καταφέρει να «κρατήσει» τον αγώνα και να μην της ξεφύγει. Καμία ομάδα ως τώρα δεν το έχει καταφέρει, με τα 5 εντός έδρας ματς στην Ευρωλίγκα να λήγουν με διψήφια διαφορά, όπως και το ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό στο πρωτάθλημα. Στα δύο ελληνικά που πήγαν σε μονοψήφια διαφορά (Μαρούσι, Περιστέρι) δεν υπήρχε καμία αγωνία ως προς τον νικητή στο φινάλε. Πλέον, όλες οι ομάδες ξέρουν ότι είναι θέμα τριλέπτου να χάσουν οποιαδήποτε επαφή με το σκορ στο ΣΕΦ αν είναι απρόσεκτες.

Αυτό έγινε και με τον Πανελλήνιο. Από τα μέσα του δευτέρου δεκαλέπτου ο Ολυμπιακός εκμεταλλεύτηκε ένα ξέσπασμά του για να παγιώσει μια κατάσταση υπέρ του (με 9-0 από 40-38 σε 49-38), ενώ όταν πια χαλάρωσε εμφανώς στην τέταρτη περίοδο ο Πανελλήνιος μπόρεσε (με 2-10) να πλησιάσει σε 71-64. Το σερί δεν έγινε γρήγορα, καθώς μπορεί ο Ολυμπιακός να είχε χαλαρώσει επιθετικά, αλλά στην άμυνα δεν ήταν τόσο χαλαρός, με αποτέλεσμα ο Πανελλήνιος να χρειαστεί 5 λεπτά για το σερί αυτό. Ο Ζούρος δικαιολογημένα κρατούσε την ίδια πεντάδα όσο λειτουργούσε το σχήμα, ο Γιαννάκης έκανε μαζεμένες τέσσερις αλλαγές (2+2) χωρίς να πάρει τάιμ άουτ, με αποτέλεσμα όταν άλλαξαν τη ροή του ματς οι παίκτες του Ολυμπιακού, ο Πανελλήνιος να είναι πολύ κουρασμένος για να ακολουθήσει και το 17-4 να έρθει σε 3,5 λεπτά, ενώ ο Ζούρος πήρε τάιμ άουτ στα 2,5 λεπτά μέσα στο σερί (δηλαδή στο 11-2). Αναφέρω το συγκεκριμένο στοιχείο, καθώς είναι μια χαρακτηριστική έκβαση της προσφιλούς στον Γιαννάκη κίνησης να μην παίρνει τάιμ άουτ αμέσως δείχνοντας πίστη στην ομάδα του (κάτι άλλωστε που κάνουν και πολλοί άλλοι μεγάλοι προπονητές, όπως ας πούμε ο Φιλ Τζάκσον) και ποντάροντας στην κούραση των αντιπάλων και τα αργά αντανακλαστικά του αντίπαλου προπονητή όταν ρολάρει η ομάδα του. Η τελική διαφορά των 20 πόντων δείχνει πόσο ισοπεδωτικοί μπορούν να είναι οι «αιώνιοι» αν οι αντίπαλοί τους «χάσουν» έστω και για 2 λεπτά το ματς.

Στο ΟΑΚΑ, ο Παναθηναϊκός είχε πολύ εύκολο βράδυ, διαλύοντας τον Κολοσσό με 32 πόντους. Ο Ομπράντοβιτς πίεσε τους παίκτες του από την αρχή για να πάρουν διαφορά μπαίνοντας δυνατά, σκεπτόμενος περισσότερο τις απουσίες και το γεγονός ότι δεν πρέπει να παίζει κανείς όταν έχει απώλειες. Έτσι, ο Κολοσσός περιορίστηκε σε ρόλο κομπάρσου από το ξεκίνημα, ρόλο που αποδέχτηκε πλήρως, με τον Σφαιρόπουλο να μοιράζει το χρόνο συμμετοχής σε όλη τη δωδεκάδα του, αφήνοντας το ματς που ήξερε ότι δεν μπορούσε να χτυπήσει για να κοιτάξει τα πολύ πιο σημαντικά στο μέλλον. Το χρόνο μοίρασε και ο Ομπράντοβιτς, προσπαθώντας να μην κουράσει κανέναν βασικό του ενόψει του απαιτητικού αγώνα με την Παρτιζάν. Είδαμε Σερμαντίνι που ήταν αρκετά καλός, αν και δεν μπορεί να κριθεί από τέτοια ματς, Μπόγρη, Βεργίνη, αλλά και τον νεαρό Καραμολέγκο (ο οποίος δεν είναι ούτε 15,5 χρονών ακόμα και βεβαίως έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην Α1!). Το… «καψώνι» στον Τέπιτς που ξεκίνησε στο Κύπελλο συνεχίστηκε, αυτή τη φορά με Καραμολέγκο, Βεργίνη, Μπόγρη, Σερμαντίνι στην πεντάδα και τον Σέρβο να… πληρώνει το γεγονός ότι είναι ο αμέσως πιο νέος (αφού δεν χωράει και τρίτος άσος στην πεντάδα αυτή). Πιο σημαντικό στοιχείο του ματς η απόκτηση του Μάρκους Χάισλιπ, αλλά γι’ αυτή θα μιλήσουμε αύριο που θα έχουμε περισσότερο χώρο.

Τρίτο πιο χαλαρό παιχνίδι ήταν αυτό του ΠΑΟΚ με την Ολύμπια στην Πυλαία. Το πρώτο ημίχρονο ήταν κλειστό, με τον ΠΑΟΚ να έχει το προβάδισμα, αλλά την Ολύμπια να μένει σε μονοψήφια απόσταση, χάνοντας μάλιστα πολλές ευκαιρίες να ρίξει τη διαφορά κάτω από τους 5 πόντους. Όμως, στο ξεκίνημα της επανάληψης η Ολύμπια, που είχε καταφέρει να ελέγξει απόλυτα το ρυθμό στο πρώτο μέρος και πήγε το ματς σε χαμηλό σκορ, δέχτηκε σερί 16-2 σε διάστημα 9 λεπτών, με το 34-25 να γίνεται 50-27. Η εικόνα που παρουσίασε η Ολύμπια στην τρίτη περίοδο ήταν σχεδόν εικόνα διάλυσης και παίζοντας έτσι δεν θα έχει καμία τύχη στα κρίσιμα ματς. Πλέον, χρόνος υπήρχε, οπότε ζήτημα χημείας δεν υφίσταται, ενώ, αν και έχουμε αναφέρει ότι η Ολύμπια «αφήνει» ορισμένα ματς, οι Λαρισινοί μοιάζουν να μην μπορούν να αντιδράσουν όταν το παιχνίδι δεν πηγαίνει όπως… το είχαν φανταστεί. Το τελικό σκορ κολακεύει ιδιαίτερα την Ολύμπια (βοήθησε το σερί 2-13 στο τέλος, με τον ΠΑΟΚ να έχει χαλαρώσει πλήρως), ενώ τα καλά νέα για τον ΠΑΟΚ είναι ότι ο Παπαδόπουλος μοιάζει να έχει βρει τα πατήματά του (ήταν ξανά ο καλύτερος με 18 πόντους, 8 ριμπάουντ με 8/11 δίποντα). Βέβαια, πρέπει να περιμένουμε και τα δύσκολα ματς, που έρχονται σύντομα.

Όσον αφορά την Ολύμπια, μετά από πολλές αλλαγές, τώρα θέλει να κάνει… άλλες τρεις, με τους λόγους να ποικίλουν. Όμως, δεν γίνεται να της δίνεται συνεχώς πίστωση χρόνου, κάποια στιγμή θα πρέπει να παρουσιαστεί ανταγωνιστική.

Μεγάλο ματς έγινε στα Τρίκαλα, όπου οι γηπεδούχοι πέτυχαν νίκη-χρυσάφι, εκμεταλλευόμενοι δύο καταπληκτικά σερί. Το 13-0 στο ξεκίνημα του ματς και το 11-1 στην αρχή του δευτέρου ημιχρόνου. Αυτά τα δύο νεκρά διαστήματα του Περιστερίου, παγίωσαν μια κατάσταση στον αγωνιστικό χώρο, με τα Τρίκαλα να δείχνουν ότι θέλουν πολύ περισσότερο το παιχνίδι από τους αντιπάλους τους και το Περιστέρι μετά να κυνηγά χίμαιρες.

Ο Θανάσης Σκουρτόπουλος είπε για πρόβλημα στον άσο της ομάδας του, ο Άρνολντ ήταν ανέτοιμος, αλλά η αλήθεια είναι ότι ο Νέλσον και ο Φάιζον χρησιμοποιήθηκαν λάθος, ενώ αν ισχύουν και τα περί «χαλαρότητας επειδή ήταν σίγουροι για τη νίκη» που είπε ο Σκουρτόπουλος για τους παίκτες του, προφανώς και είναι απαράδεκτοι. Το Περιστέρι έχει παρουσιάσει καλό πρόσωπο φέτος, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι τώρα ανέβηκε, ενώ τα Τρίκαλα ήταν και πέρσι στην Α1. Δεν μπορεί να πάρουν τα μυαλά του αέρα, δεν έχει κανένα δικαίωμα και, βεβαίως, θα το πληρώσει ακριβά, όπως άλλωστε έγινε και στο ματς του Σαββάτου.

Η νίκη για τα Τρίκαλα είναι τεράστιας σημασίας, ενώ αποκτά ακόμα μεγαλύτερη μετά το αποτέλεσμα στο ματς της ΑΕΚ με τον Ηλυσιακό. Ο Θανάσης Γιαπλές, προς τιμήν του, μίλησε για «ομάδα του Αγγέλου», αλλά, πια, το δικό του μερίδιο στις νίκες είναι τεράστιο. Όσον αφορά την έκκληση του Έλληνα κόουτς προς την κοινότητα για οικονομική βοήθεια, έχει απόλυτο δίκιο. Τα Τρίκαλα έχουν κόσμο που έχει αγκαλιάσει την ομάδα, πηγαίνει στο γήπεδο και είναι αδιανόητο ολόκληρη πόλη να μην μπορεί να υποστηρίξει μια επαγγελματική ομάδα μπάσκετ. Αλλά τα προβλήματα, πια, γιγαντώνονται.

Ο Ηλυσιακός ξέφυγε από την τελευταία θέση της βαθμολογίας, δημιουργώντας παράλληλα απίστευτα προβλήματα στην ΑΕΚ, που πια βλέπει ορατό το φάσμα του υποβιβασμού. Όχι, δεν τρελάθηκα, ξέρω ότι είμαστε ακόμη στην 13η αγωνιστική, αλλά η ΑΕΚ δείχνει να έχει μεγάλο πρόβλημα, με την αλλαγή προπονητή να την έχει φέρει ξεκάθαρα πίσω. Με τον Πεδουλάκη στον πάγκο, η ΑΕΚ έχει πετύχει 108 πόντους σε δύο αγώνες, έχοντας τεράστια επιθετικά προβλήματα, ενώ ήδη ετοιμάζονται αποχωρήσεις παικτών, με έναν μάλιστα από αυτούς να κατηγορείται για αδιαφορία και η επικείμενη αποπομπή του να πληγώνει πολύ την ομάδα. Πια, η ΑΕΚ ισοβαθμεί στην τελευταία θέση και ξέρει ότι στις πρώτες 5 αγωνιστικές του δευτέρου γύρου (με Τρίκαλα, Πανιώνιο, Περιστέρι, Καβάλα, Κολοσσό) θα παίξει την κατηγορία. Κανονικά θα μιλούσα για αναγκαιότητα 5-0 για την «Ένωση», την οποία κάθε απώλεια θα πονέσει πολύ. Ιδίως αν η Καβάλα κερδίσει την Κυριακή.

Στο ματς με τον Ηλυσιακό, η ΑΕΚ έδειξε πολύ λίγη, δεν έπαιξε καθόλου καλή άμυνα (μην ξεγελούν τα περισσότερα κλεψίματα, ο Ηλυσιακός (των 14 λαθών ανά αγώνα) έκανε μόλις 8 λάθη σε ματς που έπρεπε να είναι ντέρμπι. Οι επιθετικές επιλογές της ΑΕΚ ήταν πολύ κακές με 20 σουτ να βρίσκουν στόχο σε σύνολο 55 προσπαθειών (και μάλιστα 4 σουτ στο τέλος, όταν το ματς είχε κριθεί), ενώ η νέα ΑΕΚ (εννοώ στην εποχή του Πεδουλάκη) μοιάζει να έχει πρόβλημα αγωνιστικής πειθαρχίας. Ο Τορίν Γκριν και ο Λαμόντ Μακ έχουν δει την ομάδα… πεδίο σκοποβολής και «χτυπάνε» αυτοβούλως και ακατάπαυστα. Οι δύο παίκτες που έπαιξαν 34 και 35 λεπτά αντίστοιχα, είχαν μαζί 8/28 σουτ! Πήραν δηλαδή περισσότερα από τα μισά εντός παιδιάς σουτ ολόκληρης της ΑΕΚ στον αγώνα! Ο Γκριν είχε 2/10 τρίποντα, ενώ ο Μακ τον μιμήθηκε στα δίποντα, όπου είχε επίσης 2/10! Ο Πεδουλάκης πρέπει επειγόντως να ελέγξει τους παίκτες του, γιατί ο Φλεβάρης είναι ο μήνας που θα κριθούν τα πάντα για την ΑΕΚ.

Τέλος, στον Άγιο Θωμά, είχαμε το πιο αναμενόμενο ντέρμπι της ημέρας, ντέρμπι που όμως είχε εξίσου αναμενόμενη εξέλιξη, με το Μαρούσι να προσγειώνει ανώμαλα τον Άρη. Το Μαρούσι, η 3η εκπρόσωπός μας στην Ευρωλίγκα, απέδειξε ότι όντως είναι η 3η καλύτερη ομάδα στο πρωτάθλημα φέτος, κλείνοντας μάλιστα τον πρώτο γύρο με το απίστευτο 11-0 έναντι όλων των υπολοίπων ομάδων μη Ευρωλίγκας! Σπάνιο και ζηλευτό, ο Μπαρτζώκας έχει αρπάξει από τα μαλλιά την ευκαιρία που είχε φέτος και βουλώνει το ένα μετά το άλλο όλα τα στόματα όσων των αμφισβητούσαν βασιζόμενοι στο πού ξεκίνησε (βέβαια όλοι αυτοί έχουν τυχαία σχέση με το μπάσκετ). Πλέον, το Μαρούσι, αν πάρει τον Πανελλήνιο εντός έδρας, θα είναι σίγουρα 3ο στην κανονική διάρκεια, μια θέση που ως τώρα του ανήκει και του αξίζει ξεκάθαρα.

Στο ματς, το Μαρούσι πλέον δείχνει απίστευτα εξοικειωμένο όταν ο αντίπαλος προπονητής προσπαθεί να πάει σε πολύ αργούς ρυθμούς τον αγώνα. Θεωρώ ότι όποια ομάδα (του ίδιου επιπέδου) προσπαθεί να πάει σε αργό ρυθμό αγώνες με το Μαρούσι, τότε αυτομάτως έχει πολύ λιγότερες πιθανότητες από τους Αμαρουσιώτες για να κερδίσει.

Ο Άρης αυτό έκανε και έχασε. Όταν προσπάθησε να τρέξει, το παιχνίδι είχε ήδη χαθεί και πλέον κοιτάζει τη συνέχεια, θέλοντας να ξεχάσει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα τον πρώτο γύρο. Ο Άρης έκανε άθλιο πρώτο γύρο με ρεκόρ 6-7, αλλά μέσα στο όλο κλίμα σκληρού ανταγωνισμού της φετινής Α1, στάθηκε τυχερός, χάνοντας μεν την τετράδα, αλλά διατηρώντας την 5η θέση (6η αν ο Πανιώνιος κερδίσει την Καβάλα). Πλέον, εξαρτάται από τον ίδιο το αν θα την κρατήσει, σε έναν δεύτερο γύρο που και ο ΠΑΟΚ αναμένεται καλύτερος.

Στο ματς, το Μαρούσι έπαιξε πολύ καλύτερη άμυνα, κλείδωσε τον Άρη με τα διπλάσια κλεψίματά του, τον ανάγκασε σε 17 λάθη, ενώ είχε πολύ καλύτερες επιλογές στα δίποντα και εκμεταλλεύτηκε πλήρως τις βολές του. Δεν χρειαζόταν κάτι άλλο για να κερδίσει, απέναντι σε μια ομάδα που σαφώς θέλει χρόνο για να βρει τη νέα της ταυτότητα.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στο «φιλικό» της Τετάρτης ο Άρης ξεπέρασε τους 90 πόντους (χαρακτηρίζω τον ημιτελικό ως τέτοιον, λόγω της ψυχολογίας μιας ομάδας που άλλαξε προπονητής, είχε -14 απέναντι σε καλύτερο αντίπαλο και καμία πίεση από κανέναν για νίκη ή διαφορά στο ματς), ενώ στο ματς του πρωταθλήματος δεν μπόρεσε να φτάσει τους 70. Βέβαια, παίζει ρόλο και το Μαρούσι, που σε αντίθεση με τον χαλαρό Ολυμπιακό (λόγω των δεδομένων συνθηκών) ήταν πολύ σκληρό και πανέτοιμο πνευματικά για την αναμέτρηση.

by Rasheed.