Εθνική: αυτοί που κλήθηκαν

Ο Γιόνας Καζλάουσκας ανακοίνωσε την προεπιλογή για το Ευρωμπάσκετ της Πολωνίας και ανάμεσα σε αυτούς που κλήθηκαν, ουσιαστικά δεν υπάρχει κάποια έκπληξη. Τουλάχιστον με βάση αυτά που ακούγονταν. Για μένα έκπληξη αποτελεί η κλήση του Νικ Καλάθη, όχι επειδή δεν είναι καλός παίκτης (αυτό θα το ξέρουμε σε μερικά χρόνια), αλλά επειδή δεν έχει παίξει επαγγελματικό μπάσκετ ακόμη. Οι περισσότεροι της εφήβων είναι αρκετά πιο «ψημένοι» μπασκετικά από τον Καλάθη, ακόμη κι αν θεωρήσουμε ότι έχουν λιγότερο ταλέντο. Η μετάβαση από το ερασιτεχνικό κολεγιακό μπάσκετ στο επαγγελματικό είναι τεράστιο άλμα και είναι σχεδόν αδύνατο ο Καλάθης να μπορέσει να σταθεί φέτος το καλοκαίρι απέναντι στους καλύτερους περιφερειακούς της Ευρώπης. Θα δείξει βέβαια, πάντως αυτή είναι η εκτίμησή μου. Εκτός κι αν κλήθηκε στην εθνική με γνώμονα το μέλλον, δηλαδή να παίρνει παραστάσεις από προετοιμασία, ώστε αργότερα να του είναι ευκολότερη η ένταξη στην εθνική.

Κατά τα λοιπά, στην περιφέρεια δεν υπάρχουν εκπλήξεις. Δεν θα αναφερθώ στο ποιοι θα μπορούσαν να είναι, αλλά σε αυτούς που είναι. Η συνταγή είναι γνωστή και από τις καλύτερες στον κόσμο: Παπαλουκάς, Διαμαντίδης, Ζήσης, Σπανούλης. Μαζί τους στην κλήση ο Καλάθης και οι Τσαλδάρης, Καλαμπόκης.

Άφησα μόνη της τη θέση «3», όπου έχουμε τον Βασιλόπουλο και τον Περπέρογλου, καθώς υπό φυσιολογικές συνθήκες θα είναι και οι δύο στη δωδεκάδα. Ο Περπέρογλου θα είναι ο ουσιαστικός αντικαταστάτης του Νίκου Χατζηβρέττα στην ομάδα, όμως με τη συνεχή δουλειά που κάνει τα τελευταία χρόνια και την αλματώδη βελτίωση που έχει, μπορεί να βοηθήσει πάρα πολύ.

Στους ψηλούς θα χωρίσω την επιλογή στα δύο, στα τεσσάρια και στα πεντάρια. Στην πρώτη κατηγορία έχουμε τους Φώτση, Πρίντεζη, Μαυροκεφαλίδη και Καϊμακόγλου, ενώ στη δεύτερη τους Μπουρούση, Γλυνιαδάκη, Κουφό και Σχορτσανίτη. Η λογική λέει ότι οι δύο πρώτοι σε κάθε θέση θα είναι και στη δωδεκάδα σίγουρα και η επιλογή θα γίνει ανάμεσα στους άλλους. Αν δεν ισχύσει αυτό χωρίς να υπάρξει τραυματισμός, τότε θα πρέπει να έχει συμβεί κάτι πολύ ευχάριστο από πλευράς απόδοσης των υπολοίπων. Έχει ενδιαφέρον να δούμε πόσο μπορεί να βοηθήσει ο Κουφός, τον οποίο όλοι μας είχαμε υποδεχτεί πολύ ζεστά όταν τον είδαμε για πρώτη φορά με την εθνική εφήβων πριν από δύο καλοκαίρια. Μετά από μισό χρόνο στο NBA και μισό στο μέτριο NBDL ο Κουφός έχει σαφώς περισσότερες παραστάσεις από τότε και ίσως να μπορεί να βοηθήσει σημαντικά.

Θα έχει επίσης ενδιαφέρον να δούμε τον Σχορτσανίτη. Μην ξεχνάμε ότι με τον Καζλάουσκας είχε κάνει την καλύτερή του χρονιά (βέβαια το αντεπιχείρημα είναι ότι και με τον Γιαννάκη είχε παίξει καλά, αλλά φέτος ήταν εκτός τόπου και χρόνου). Απ’ όσα ξέρω, η ομάδα τον κράτησε με όρους να «λιώσει» στη δουλειά. Και αυτό έκανε από το τέλος του πρωταθλήματος και μετά με διπλές προπονήσεις καθημερινά. Θα είναι πιο έτοιμος από αγωνιστικής πλευράς, πλέον είναι στην πιο αδύνατη μάλλον φάση του, οπότε όλα εξαρτώνται από το μυαλό του και το πόσο θέλει εκείνος να παίξει μπάσκετ. Γιατί, ας μη γελιόμαστε, καμία ομάδα στον κόσμο δεν έχει Σχορτσανίτη. Εσχάτως… ούτε η Ελλάδα.

Η δωδεκάδα υπό φυσιολογικές συνθήκες έχει ακόμη 2 παίκτες για να συμπληρωθεί, αμφότεροι στις θέσεις των ψηλών. Όμως, με τους ψηλούς να μοιάζουν φέτος αρκετά δυναμωμένοι, αφού ο Μπουρούσης είναι κλάσεις ανώτερος ακόμη κι από αυτό που ήταν πέρσι, ο Μαυροκεφαλίδης ήταν καταπληκτικός φέτος, ο Πρίντεζης βελτιώθηκε, ενώ και οι άλλοι είναι σε πολύ καλές στιγμές της καριέρας τους, σκέψεις μας γεννούν οι περιφερειακοί.

Τα έφερε η μοίρα και η πιο πολυσυζητημένη φέτος θέση στην εθνική θα είναι αυτή για την οποία μας ζηλεύει όλος ο πλανήτης. Αυτή για την οποία όλοι λένε ότι έχουμε την καλύτερη τετράδα στον κόσμο, αυτή της οποίας όλοι ζηλεύουν τους παίκτες. Προφανώς αναφέρομαι στο ασόδυο και κυρίως στον άσο.

Όχι, δεν ξέχασαν το μπάσκετ οι περιφερειακοί μας. Απλώς η χρονιά δεν μας έχει κάτσει καλά. Ο Διαμαντίδης έκανε εγχείρηση, από την οποία θα αναρρώσει περίπου το πρώτο δεκαήμερο του Αυγούστου, ενώ και ο Παπαλουκάς μοιάζει κουρασμένος αρκετά, φυσιολογικό αν σκεφτούμε πόσα χρόνια συνεχόμενα εξαντλεί το μάξιμουμ αριθμό παιχνιδιών με την ομάδα του (σε πρωτάθλημα και Ευρωλίγκα με 7 σεζόν στο φάιναλ φορ) και παίζει και στην εθνική το καλοκαίρι. Αν σε αυτό βάλετε και τα 6 χρόνια με απίστευτα ταξίδια στη Ρωσία (όπου οι αποστάσεις δεν είναι… ΣΕΦ-ΟΑΚΑ) φαίνεται γιατί είναι τόσο κουρασμένος. Προσωπική εκτίμηση με τα όσα ξέρω ότι και οι δύο θα είναι πιστοί στο ραντεβού. Αν όχι όμως, τότε η τράπουλα θα πρέπει να ανακατευτεί. Βέβαια, αν ο Καζλάουσκας που πέταγε από τη χαρά του όταν συνειδητοποίησε τι περιφέρεια θα κοουτσάρει υποψιαστεί ότι θα είναι κουτσουρεμένη στη μέση, μπορεί να πέσει από το Σούνιο…

Αν Διαμαντίδης και Παπαλουκάς είναι τελικά εκτός, τότε δύο από τους Καλάθη, Καλαμπόκη, Τσαλδάρη θα μπουν, με τον Καλάθη σχεδόν σίγουρο, αφού είναι ο μόνος πλέι μέικερ. Αλλά και η εθνική μας αποδυναμώνεται σημαντικά αν χάσει τα δύο πιο σημαντικά της στελέχη, τους δύο πιο «διάσημους» παίκτες της.

Στο «3» υπάρχει και το θέμα του Βασιλόπουλου. Σύμφωνοι, ο Παναγιώτης είναι καλά τώρα, γλίτωσε την εγχείρηση και όλοι λένε ότι θα μπορεί να παίξει χωρίς πρόβλημα. Όμως, μιλάμε για μέση και ας μην ξεχνάμε ότι ο Βασιλόπουλος εδώ και 2 μήνες δεν προπονείται καν. Σίγουρα η σκληρή προετοιμασία της εθνικής θα είναι ένα πολύ σημαντικό τεστ για το αν θα μπορεί να ανταποκριθεί. Ας ελπίσουμε κι εδώ ότι όλα θα πάνε καλά. Αν όμως δεν μπορέσει να παίξει, η επιλογή θα διαφοροποιηθεί κι εδώ. Το «3» θα γίνει είτε «δυαροτριάρι» είτε «τριαροτεσσάρι» δηλαδή Καλαμπόκης, Τσαλδάρης, Καϊμακόγλου, με τον καθένα να κάνει διαφορετική δουλειά από τον Βασιλόπουλο στην ομάδα. Άρα, η επιλογή θα γίνει με βάση το πλάνο που θα έχει στο μυαλό του ο Καζλάουσκας. Γιατί μπορεί να μην… φαίνεται στους πολλούς, αλλά ο Βασιλόπουλος είναι απίστευτη δύναμη για όποια ομάδα τον διαθέτει. Δεν είναι λίγο να έχεις παίκτη 2.08 που να μπορεί να μαρκάρει από πλέι μέικερ μέχρι τεσσάρι. Αμέσως αμέσως βγαίνουν όλα τα μαρκαρίσματα στην άμυνα, ασχέτως του ποιοι 4 θα είναι μαζί του στην πεντάδα. Θα έχεις 3 κοντούς; Μαρκάρει ψηλό. Θα έχεις 2 ψηλούς; Μαρκάρει περιφερειακό. Δεν έχει καμία ομάδα Βασιλόπουλο. Ξεκάθαρα.

Πολλά τα ερωτηματικά, λοιπόν, φέτος, και ο γρίφος που πρέπει να λύσει ο Καζλάουκας για τη δωδεκάδα δεν είναι μικρός, και δεν εξαρτάται από αυτόν μόνο, αλλά και από εξωγενείς από αυτόν παράγοντες. Ας κάνουμε υπομονή και ας ευχηθούμε η εθνική να είναι στην καλύτερη δυνατή κατάστασή της και με το καλύτερο δυνατό ρόστερ της. Γιατί αν είναι έτσι, τότε θα έχουμε ένα λόγο παραπάνω να πιστεύουμε ότι θα μας κάνει ξανά περήφανους. Όπως κάθε καλοκαίρι.

by Rasheed.

ΥΓ. Αυτές οι δύο εικόνες προστίθενται εδώ για την κουβέντα που ξεκίνησε στα σχόλια για τα ύψη!

Το blog του Βλαδίμηρου Γιάνκοβιτς: Θα αποδείξουμε ξανά την αξία μας

Αλλάζουμε τη ροή των άρθρων (όπως σας την είχαμε προαναγγείλει) καθώς μαζί μας σήμερα είναι ο Βλαδίμηρος Γιάνκοβιτς, λίγες ημέρες πριν την έναρξη του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Εφήβων, ανανεώνοντας το blog του στο Age of Basketball. Από την Αυστραλία, ο Βλαδίμηρος θα φέρνει τους αναγνώστες του AoB λίγο πιο κοντά στην εθνική και στην προσπάθειά της. Απολαύστε τον:

«Έχουμε καιρό να τα πούμε, αλλά οι υποχρεώσεις μου είναι αυξημένες λόγω της εθνικής και καθώς φτάνουμε στο τελικό στάδιο της προετοιμασίας μας…

Βρισκόμαστε στη Μελβούρνη της Αυστραλίας για το τελευταίο φιλικό τουρνουά πριν αρχίσουν οι επίσημες αναμετρήσεις Την Παρασκευή κάναμε την πρώτη μας νίκη στα Αυστραλιανά εδάφη, καθώς επικρατήσαμε επί της Ισπανίς με (δεν θυμάμαι σκορ, αλλά περίπου) 25 πόντους, πετυχαίνοντας μια απ’ τις συνηθισμένες μας καλές εμφανίσεις αμυντικά και επιθετικά.

Δυστυχώς το Σάββατο γνωρίσαμε μια βαριά ήττα, βρισκόμενοι στη χειρότερη φετινή μας εμφάνιση. Τα σπάσαμε με άλλα λόγια και χάσαμε με διαφορά 22 πόντων από την εθνική ομάδα της Αυστραλίας.

Το γεγονός αυτό έδωσε τροφή σε πολλούς στην Ελλάδα να μας αμφισβητήσουν για άλλη μια φορά. Δεν πτοούμαστε και συνεχίζουμε την προσπάθειά μας για να αποδείξουμε ξανά την μπασκετική μας αξία.

Και φέτος έχουμε υψηλό στόχο και θα προσπαθήσουμε να τον κατακτήσουμε υπερασπιζόμενοι τον τίτλο μας. Είμαστε μια ομάδα πλήρης με πολύ ταλέντο, κάτι που θα φανεί απ’ την ομαδική δουλειά. Επίσης, είμαστε μονάδες οι οποίες θέλουν να αναδείξουν το ταλέντο τους για να εξασφαλίσουν μια θέση ενεργή στην ομάδα τους και όλοι μας περιμένουμε νέα από τα πάτρια εδάφη…

Βλαδίμηρος Γιάνκοβιτς»

Εθνική: αυτοί που κόπηκαν

Μετά την ανακοίνωση των ονομάτων που περιλαμβάνονται στην προεπιλογή της Εθνικής Ελλάδας ένα ερώτημα που τίθεται είναι εάν θα χωρούσαν και άλλοι παίκτες στο προσκλητήριο της Εθνικής, τουλάχιστον για να τους τσεκάρει ο Καζλάουσκας στις προπονήσεις. Ο αριθμός των παικτών που ζητά ένας προπονητής Εθνικής ομάδας για την προετοιμασία είναι σαφώς δικό του θέμα και αποτέλεσμα κάποιων προπονητικών πλάνων που έχει στο μυαλό του, αλλά εάν υπάρχουν και άλλοι διαθέσιμοι παίκτες αξίας, καλό θα ήταν αν τους τεστάρει ένα μάτι και από κοντά.

Ίσως το καλύτερο όνομα που λείπει από την προεπιλογή είναι ο Κώστας Βασιλειάδης. Ο Θεσσαλονικός γκαρντ δεν έχει ίσως την εξέλιξη που περιμέναμε όταν τον βλέπαμε στις μικρές εθνικές και έχει δεδομένες αδυναμίες στην άμυνα οι οποίες συνήθως τον αφήνουν εκτός εθνικής. Ωστόσο, ο Βασιλειάδης είναι ένας πολύ γρήγορος σουτέρ, με πολύ σημαντικές εμπειρίες και παραστάσεις για την ηλικία του (έχει παίξει σε Ισπανία, Ιταλία και σημαντικές ελληνικές ομάδες όπως ο ΠΑΟΚ και ο Ολυμπιακός) και φέτος είχε 16.5 πόντους στο ελληνικό πρωτάθλημα, πριν φύγει λόγω των προβλημάτων του ΠΑΟΚ, και 12.2 πόντους στην Ιταλία με τη Μοντεγκρανάρο. Πιθανώς να μη χωράει στη δωδεκάδα αλλά μάλλον θα μπορούσε να δώσει το παρών στην προεπιλογή.

Επίσης, ένα εξίσου σημαντικό ελληνικό όνομα που απουσιάζει είναι αυτό του Μιχάλη Πελεκάνου. Η χρονιά του στον Ολυμπιακό ήταν μέτρια, ένας τραυματισμός τον έφερε ακόμα πιο πίσω, αλλά, ενώ δεν πιστεύαμε ότι θα χωρούσε φέτος στη δωδεκάδα, είναι μια μικροέκπληξη ότι λείπει από την προεπιλογή ένας παίκτης που ήταν στο τελικό ρόστερ στις δύο προηγούμενες διοργανώσεις. Προς το παρόν, στον Πελεκάνο δεν έχουν «βγει» οι επιλογές του σε ομάδες μετά που έφυγε από τον Πανελλήνιο. Έτσι, ενώ τον έχουν υπογράψει σπουδαίες ομάδες (Ρεάλ, Ολυμπιακός) η έλλειψη εμπιστοσύνης και χρόνου τον έχουν φέρει πίσω.

Στο blog περιμέναμε ότι ίσως θα συμπεριληφθεί στη προεπιλογή ο Μανόλης Παπαμακάριος για δύο λόγους: αφενός, επειδή έκανε αρκετά καλή χρονιά με τον Πανελλήνιο και έδειξε αναγεννημένος, με 8.9 πόντους, 2.2 ασίστ και 1.3 κλεψίματα, αφετέρου, διότι είναι ένας παίκτης που έπαιξε καλό μπάσκετ με τον Καζλάουσκας προπονητή και ο Λιθουανός ήξερε τι θα μπορούσε να περιμένει. Δε θέλησε, ωστόσο, να κάνει τώρα την έκπληξη καλώντας τον.

Από άλλα ονόματα δεύτερης γραμμής ξεχωρίζουν ορισμένοι που πολύ δύσκολα, ωστόσο, θα μπορούσαν να χωρέσουν και στην προεπιλογή και μια ενδεχόμενη επιλογή τους θα έπρεπε να υποστηριχθεί κατάλληλη από τον προπονητή για ειδικές αποστολές. Ο καλύτερος, ίσως, από αυτούς που περισσεύουν είναι ο Άκης Καλλινικίδης, ένας δυναμικός και σταθερός φόργουορντ που τα δίνει όλα για την ομάδα. Ο Ίαν Βουγιούκας, σέντερ με καλό παιχνίδι στο λόου-ποστ δε θα μπορούσε να μπει στην Εθνική μετά από μια κενή αγωνιστικά σεζόν. Ο Βασίλης Ξανθόπουλος απέχει από το επίπεδο των γκαρντ της Εθνικής. Ο Νίκος Μπάρλος, που έπαιξε πρώτη φορά σε υψηλό επίπεδο με τον Καζλάουσκας, επίσης απέχει από τους διεθνείς φόργουορντ. Ο Μπατής, ο Παπανικολόπουλος, ο Γκαγκαλούδης, με καλές παρουσίες στην Α1 και αξιόλογη προσφορά δε «χωρούν» στο ρόστερ.

Συμπερασματικά, σαφώς και οι καλύτεροι είναι στην προεπιλογή και το υλικό είναι πολύ καλό. Απλώς, το σημαντικό είναι ότι πρόκειται για Εθνική ομάδα, με τους καλύτερους παίκτες μια εθνικότητας και καλό θα ήταν και οι δώδεκα που θα επιλεγούν να έχουν ρόλο στο παιχνίδι της ομάδας. Αυτό φυσικά είναι στα χέρια του Καζλάουσκας που είναι ένας ιδιαίτερα αξιόλογος προπονητής. Πάντως, κάποιοι παίκτες, ιδίως στην περιφέρεια της ομάδας, όπως κυρίως ο Βασιλειάδης θα μπορούσαν να δοκιμαστούν στην προεπιλογή.

“Good night, and good luck”

by BEN

ΥΓ. Αύριο με τον Rasheed θα διαβάσετε για την προεπιλογή του Καζλάουσκας, τους παίκτες που κλήθηκαν και τον κορμό της Εθνικής.

Ποιος θα ξεχωρίσει;

Έγινε το ντραφτ και οι εκπλήξεις δεν ήταν ιδιαίτερα μεγάλες, όπως άλλωστε συμβαίνει και τις περισσότερες χρονιές. Το θέμα είναι αν αυτή θα επιβεβαιωθεί ως μία ακόμη μέτρια χρονιά, ή αν θα υπάρξει έκρηξη. Προφανώς δεν θα αρχίσω τις προβλέψεις για το τι καριέρα θα κάνει ο καθένας από τους παίκτες που επιλέχτηκαν στο ντραφτ, αλλά θα επισημάνω κάποια πράγματα.

Ο Μπλέικ Γκρίφιν βρέθηκε στο νούμερο 1, όπως ήταν αναμενόμενο από τον Φλεβάρη περίπου όταν και ο Γκρίφιν είχε αποφασίσει ότι θα δηλώσει συμμετοχή στο ντραφτ. Πάει σε μια ομάδα που αν έχει πέντε παίκτες που να αξίζουν, οι τέσσερις παίζουν στις θέσεις των ψηλών (Κάμαν, Ράντολφ, Κάμπι, Θόρντον) προσπαθώντας βέβαια να τους ξεφορτωθούν όλους για να δουν ποιος θα φύγει. Ο Γκρίφιν θα βοηθήσει λογικά, τουλάχιστον αυτό δείχνει το παιχνίδι του στο κολέγιο.

Όμως, πού θα πάνε οι Κλίπερς; Ακριβώς στο ίδιο μέρος που πήγαν και φέτος: πουθενά. Τα τελευταία δύο νούμερο 1 που πήραν ήταν ο Ντάνι Μάνινγκ, ο οποίος ποτέ δεν έκανε την καριέρα του Λάρι Μπερντ, όπως έγραφαν τότε όλοι, καθώς δεν άφησε τραυματισμό για τραυματισμό στο γόνατο και ο Μάικλ Ολοβοκάντι, ο οποίος ποτέ δεν είχε ιδιαίτερη σχέση με το μπάσκετ και ήταν απλώς 2.10 σε ύψος. Τον βοήθησε να βρει συμβόλαιο, αλλά όχι και να κάνει καριέρα (τότε οι Κλίπερς είχαν προσπεράσει τους Πιρς, Μπίμπι, Νοβίτσκι, Κάρτερ και Τζέιμσον).

Βέβαια, ο Γκρίφιν ξέρει μπάσκετ, αλλά το θέμα είναι… τι θα το κάνει εκεί που πήγε. Απ’ την άλλη, οι Κλίπερς έχουν επιλέξει στη λοταρία 10 φορές τα τελευταία 10 χρονιά και από αυτούς τους 10 παίκτες 3 είναι ακόμα στο ρόστερ τους.

Θα μου πείτε, να μην επέλεγαν τον Γκρίφιν; Όχι, βέβαια, ήταν ο μόνος που μπορούσαν να επιλέξουν στο νούμερο 1. Για τον κακομοίρη τον Γκρίφιν τα λέω αυτά.

Στο 2 είχαμε την παγκόσμια πρωτοτυπία να δούμε Τανζανό μπασκετμπολίστα. Ο Χασίμ Θαμπίτ από μπάσκετ δεν ξέρει πολλά, αλλά ταπώνει ό,τι κινείται. Ό,τι κινείται. Οι Γκρίζλις ελπίζουν να βρήκαν τον επόμενο Μουτόμπο, αλλά κανείς άλλος δεν είναι τόσο αισιόδοξος. Καλά στοιχεία έχει ο Τανζανός, όπως το ύψος του (2.21), αλλά είναι λίγα. Πρέπει να δυναμώσει, να μάθει να παίζει άμυνα με το κορμί, να μάθει να καρφώνει (θα έλεγα και να σουτάρει πίσω από το 1 μέτρο, αλλά αυτό ούτε ο Χάουαρντ δεν ξέρει να το κάνει) για να δούμε αν θα μπορέσει να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις που έχει ένα νούμερο δύο.

Αφήνουμε τους υπόλοιπους και πάμε στους Τίμπεργουλβς, οι οποίοι λογικά προσπάθησαν να κλείσουν τη θέση του πλέι μέικερ από το ντραφτ. Και Ρούμπιο και Φλιν. Φιλόδοξο σχέδιο, με δύο παίκτες που μοιάζουν στο παιχνίδι τους, τηρουμένων των αναλογιών Ευρωπαίων-Αμερικάνων. Βέβαια, ο Ρούμπιο είναι πολύ πιο έτοιμος και πολύ πιο μεγάλο ταλέντο. Μένει να δούμε αν θα έχει την όρεξη να δουλέψει για να το δείξει και στις Η.Π.Α.. Πάντως, οι Ισπανοί είναι η μία από τις δύο ευρωπαϊκές χώρες της οποίας οι παίκτες το παίρνουν σοβαρά όταν λένε ότι θέλουν να πετύχουν στις Η.Π.Α.. Η άλλη είναι η Γαλλία… Ο Ρούμπιο θα πληρώνει α λα Κωτσόβολος (μιας και είναι στη μόδα η φράση) το buy-out του, καθώς οι Αμερικάνοι μια χαρά τα έχουν καταφέρει στο να μη δίνουν παρά ψίχουλα στους Ευρωπαίους...

Ο πολυλογάς (λόγω των όσων είπε για τον Ρούμπιο) Μπράντον Τζένινγκς είναι στο νούμερο 10 με τους Μπακς. Θα παίξει; Θα δείξει. Προφανώς η Ευρώπη τον βοήθησε. Όσοι τον είδαν τον Νοέμβριο κι έτυχε να τον δουν και τον Μάρτιο θα είδαν δύο τελείως διαφορετικούς παίκτες. Στην αρχή έναν παίκτη που δεν μπορούσε να σταθεί με τίποτα στο επίπεδο στο οποίο έπαιζε και στη συνέχεια έναν απλώς μέτριο. Βέβαια είναι ακόμη πολύ πιτσιρικάς και πρέπει να ωριμάσει πολύ το παιχνίδι του. Για να δούμε…

Θα περάσω ασχολίαστες πολλές επιλογές, για να σας στρέψω την προσοχή στον Βίκτορ Κλαβέρ, ο οποίος έχει τα φόντα να κάνει καλή καριέρα στο NBA. Αν συνεχίσει να βελτιώνεται και φτάσει εκεί που δείχνει, τότε θα είναι πολύ καλή επιλογή για τους Μπλέιζερς στο νούμερο 22.

Στο νούμερο 45 καταποντίστηκε ο Νικ Καλάθης, επιλογή κι αυτός των Τίμπεργουλβς στον άσο (καταλήγοντας στους Μαβς). Ο Καλάθης καταποντίστηκε, αλλά ήταν απολύτως φυσιολογικό, αφού έχει συμβόλαιο με ευρωπαϊκή ομάδα και δεν δείχνει να ενδιαφέρεται να παίξει (τουλάχιστον όχι άμεσα) στο NBA.

Πριν κλείσω, θα κάνω και μια στάση στο νούμερο 34, όπου ο Σέρχιο Γιουλ μπορεί άνετα να παίξει NBA σε λίγα χρόνια αν το θελήσει. Ίσως από το πουθενά έπιασαν λαβράκι οι Νάγκετς.

by Rasheed.

NBA draft: 1986 - Το καταραμένο ντραφτ...

Η συζήτηση για το ποια είναι η καλύτερη τάξη στην ιστορία των ντραφτ έχει φαβορί, αλλά και δυνατά αουτσάιντερ, η συζήτηση για τις χειρότερες τάξεις μπορεί να κρατήσει πολύ και θα την κάνουμε κάποια στιγμή, αλλά μία τάξη είναι εκείνη που «παίζει» χωρίς αντίπαλο στην κατηγορία της. Η τάξη του 1986, το «καταραμένο ντραφτ».

Δεν είναι ότι το ντραφτ του 1986 δεν είχε καλούς παίκτες. Μεταξύ μας, είχε παικταράδες. Μπραντ Ντόχερτι, Μαρκ Πράις, Ντένις Ρόντμαν, Κέβιν Ντάκουορθ, Τζεφ Χόρνασεκ, Ντράζεν Πέτροβιτς, Άρβιντας Σαμπόνις και πολλοί άλλοι. Όμως, είχε τις περισσότερες τραγικές ιστορίες. Ναρκωτικά, αλκοόλ, πάθη, φυλακή, τραυματισμοί, απίστευτες ατυχίες, χαρακτηρίζουν τις ιστορίες πολλών από τους επιλεγέντες παίκτες της χρονιάς αυτής.

Και όλα ξεκίνησαν μόλις δύο ημέρες μετά το ντραφτ. Τότε ήταν που ο Λεν Μπάιας, επιλογή στο νούμερο 2 από τους Μπόστον Σέλτικς, άφησε την τελευταία του πνοή. Τότε ήταν που ξεκινούσε η «Κατάρα του Λεν Μπάιας» για τους Σέλτικς, κατάρα που κράτησε 22 χρόνια. Επισήμως, ο Μπάιας πέθανε από υπερβολική δόση κοκαΐνης (στην… πρώτη του χρήση, μετά τη νύχτα των ντραφτ), όμως το παρασκήνιο οργιάζει. Έπαιρνε ναρκωτικά; Έπαιρνε αναβολικά από τον προπονητή του στο κολέγιο; Είχε πρόβλημα στην καρδιά και οι Σέλτικς το απέκρυψαν όταν τον πέρασαν από εξετάσεις και τα «ναρκωτικά» ήταν απλώς ένα ψέμα για να καλυφθεί η ομάδα; Κανείς δεν θα μάθει ποτέ. Το θέμα είναι ότι ο παίκτης που παρομοιαζόταν μόνο με τον Τζόρνταν δεν έπαιξε ποτέ μπάσκετ.

Ένα μόλις νούμερο πιο κάτω, βρίσκουμε τον Κρις Ουόσμπερν, επιλογή στο 3 από τους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς. Ο Ουόσμπερν, σέντερ δυναμίτης, θεωρούνταν τεράστιο ταλέντο που θα έκανε καριέρα ολκής στο NBA. Όμως, δεν θα έπαιζε ποτέ μπάσκετ. Με τρεις μήνες στη ρούκι χρονιά του, μπήκε σε κλινική αποτοξίνωσης από την κοκαΐνη. Δεύτερη τιμωρία τη δεύτερη σεζόν του και τρίτη τιμωρία και δια βίου αποκλεισμός από το NBA στο τέλος της τρίτης χρονιάς, τον Ιούνιο του 1989.

Στο νούμερο 6 του ντραφτ έχουμε τον Ουίλιαμ Μπέντφορντ, επιλογή των Φίνιξ Σανς. Ο Μπέντφορντ έπαιξε 6 σεζόν στο NBA, ή μάλλον ουσιαστικά φυτοζώησε εκεί, πριν τα ναρκωτικά του καταστρέψουν τη ζωή. Παρότι το 1992 τελείωσε με το NBA τα προβλήματα με τα ναρκωτικά δεν τον άφησαν και το 2003 καταδικάστηκε σε 10ετή φυλάκιση. Μέχρι το 2013 θα βρίσκεται στη φυλακή του Φορτ Ουόρθ στο Τέξας.

Και πάμε σε ένα δικό μας παιδί. Ο Ρόι Τάρπλεϊ επιλέχθηκε στο νούμερο 7 από τους Ντάλας Μάβερικς, οι οποίοι πανηγύριζαν. Και θα πανηγύριζαν για έναν χρόνο… Στη ρούκι του σεζόν ο Τάρπλεϊ, παίκτης απίστευτων ικανοτήτων, μπήκε στη ρούκι πεντάδα του NBA. Όμως, μετά αποβλήθηκε από το πρωτάθλημα το 1991 για ναρκωτικά κι έτσι τον είδαμε στα μέρη μας. Ξαναγύρισε πίσω 4 χρόνια μετά, αλλά το 1995 αποβλήθηκε εκ νέου και δια βίου από το NBA, για χρήση αλκοόλ (μιλάμε για εκατοντάδες γαλόνια μπύρας) και παραβίαση περιορισμών δικαστηρίου. Στο ενδιάμεσο είχε σιδερώσει και την κοπέλα του. Κυριολεκτικά, όχι μεταφορικά.

Στο νούμερο 12 οι Ουάσινγκντον Μπούλετς επέλεξαν τον Τζον Σαμ Ουίλιαμς. Ο «ζεστό πιάτο» (λόγω του πάχους του) Ουιλιαμς (hot plate, σε αντιδιαστολή με τον hot rod Ούιλιαμς) ήταν καταπληκτικός πασέρ και έπαιζε από άσος μέχρι τεσσάρι! Ήταν καταπληκτικός μέχρι το 1989, αλλά στη συνέχεια ακολούθησαν 5 συνεχόμενες χρονιές τραυματισμών στις οποίες έπαιξε 193 από τα 410 παιχνίδια συνολικά. Τελικά αναγκάστηκε να αποχωρήσει από το μπάσκετ το 1995 λόγω τραυματισμών σε ηλικία 29 ετών, το προσπάθησε λίγο στην Ισπανία αργότερα, αλλά δεν μπόρεσε ποτέ να κάνει την καριέρα που ήλπιζε.

Στο νούμερο 13 οι Νιου Τζέρσεϊ Νετς επέλεξαν τον Περλ Ουάσινγκτον. Σας θυμίζει κάτι το Περλ; Προφανώς τον Ερλ «the pearl» Μονρό. Και όμως δεν κάνετε λάθος. Στα 8 του, βλέποντάς τον να παίζει μπάσκετ οι μεγαλύτεροι σε ηλικία συμπαίκτες του του φώναξαν: «ποιος νομίζεις ότι είσαι, ο Περλ;». Μετά την… καταφατική απάντηση, ο Ουάσινγκτον έμεινε με το παρατσούκλι για να θυμίζει σε όλους με ποιον μόνο συγκρινόταν. Έβγαλε το σχολείο ως ο καλύτερος γκαρντ που είχε περάσει ποτέ από τη Νέα Υόρκη. Ήταν ήδη θρύλος στα playgrounds, φαινόμενο και 1ος παίκτης σε όλες τις Η.Π.Α. από το 1983 στο σχολείο. Στο Σιράκιουζ έπαιξε 1 χρονιά, οι «πορτοκαλί» είχαν 6-1 στα ματς που κρίθηκαν στον πόντο με την μπάλα να πηγαίνει πάντα στον ρούκι τους! Τότε δήλωσε συμμετοχή στο ντραφτ στα 22 του. Έπαιξε 2 χρονιές στους Νετς, 54 ματς στους Χιτ, αλλά ως γνήσιος θρύλος των playgrounds δεν ανεχόταν να παίξει άμυνα, δεν ήθελε να προσαρμόσει το παιχνίδι του στο NBA, αλλά ήθελε το NBA να προσαρμοστεί στο παιχνίδι του και στα 25 του, το 1989, παράτησε το μπάσκετ.

Στο νούμερο 14 οι Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς επέλεξαν τον Ουόλτερ Μπέρι. Ο Μπέρι κατάφερε να εκδιωχθεί από 3 ομάδες του NBA μέσα σε 3 χρόνια λόγω της συμπεριφοράς του και της άρνησής του να συμμορφωθεί με την πολιτική της ομάδας, με αποτέλεσμα κανείς να μην τον θέλει. Και μιλάμε για έναν παικταρά που είχε 16 πόντους μέσο όρο στη ρούκι χρονιά του και 17.4 στη δεύτερη! «Η αλήθεια» όπως ήταν το προσωνύμιό του, ήρθε στην Ευρώπη, όπου έκανε απίστευτη καριέρα, κυρίως στα ελληνικά γήπεδα, με τη φανέλα των Άρη, Ολυμπιακού, ΠΑΟΚ και Ηρακλή. Τη μία από τις δύο φορές που ήρθε για τον ΠΑΟΚ στη χώρα μας, ο Μπέρι σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα. Το αεροπλάνο που θα τον έφερνε από τις Η.Π.Α. στην Ελλάδα έπεσε και όλοι έκλαψαν για τον παιχταρά. Βέβαια, ο Μπέρι είχε πάει στο αεροδρόμιο και πριν επιβιβαστεί ανακάλυψε ότι είχε ξεχάσει το διαβατήριό του και έχασε τη μοιραία πτήση! Υπό φυσιολογικές συνθήκες θα είχε πεθάνει, αλλά τον Μπέρι ούτε το καταραμένο ντραφτ δεν τον έπιανε (για να κάνουμε και λίγη πλάκα).

Στο νούμερο 18 οι Ντένβερ Νάγκετς επέλεξαν τον Μαρκ Άλαρι, που στο κολέγιο (σε κολέγιο προετοιμασίας) είχε ολοκληρώσει σεζόν με 29.9 πόντους και 17.3 ριμπάουντ, παρότι 2.03 σε ύψος. Στο Ντιουκ ήταν 2 φορές στην καλύτερη πεντάδα. Στο NBA μπόρεσε να παίξει μόνο 5 χρονιές καθώς διέλυσε το γόνατό του (περισσότερες από 1 φορές) και αναγκάστηκε να σταματήσει την καριέρα του άδοξα.

Εδώ κάπου τελειώνει η αναφορά στον πρώτο γύρο του «καταραμένου ντραφτ», αλλά πριν κλείσουμε το άρθρο, θα φτάσω στο νούμερο 60 του 3ου γύρου του ντραφτ, επιλογή από τους Μπλέιζερς και στον μοναδικό Hall of Famer εκείνης της χρονιάς. Ο Ντράζεν Πέτροβιτς το 1993 σκοτώθηκε σε τροχαίο επιστρέφοντας από το τουρνουά πρόκρισης για το Ευρωμπάσκετ στην Κροατία. Υπεύθυνος ένας οδηγός φορτηγού που έχασε τον έλεγχο, ενώ λίγο νωρίτερα ο Ντράζεν, με τη γνωστή σε όλους φοβία με τα αεροπλάνα, όταν ρωτήθηκε γιατί δεν επιστρέφει με την ομάδα πίσω, είχε πει το περίφημο «you fly, you die». Ο θάνατός του ολοκλήρωσε τραγικά τις λυπηρές ιστορίες που συνοδεύουν το ντραφτ του 1986…

by Rasheed.

Υ.Γ.: Με το φετινό ντραφτ θα ασχοληθούμε στο επόμενο άρθρο.

NBA draft: Η απίστευτη ιστορία του Μαρκ Χέντρικσον

Σε κλίμα… ντραφτ και σήμερα θα ασχοληθούμε με μία από τις πιο απίστευτες ιστορίες αθλητών, αυτή του Μαρκ Χέντρικσον (Mark Hendrickson) που αποτελεί έναν από τους, μόλις, 11 αθλητές στην ιστορία που έχουν παίξει επαγγελματικά τόσο μπάσκετ (στο NBA) όσο και μπέιζμπολ (στην MLB)!

Ο Μαρκ Χέντρικσον, από μικρός ψηλό παιδί, δεν είχε αποφασίσει στο σχολείο ποιο άθλημα προτιμούσε. Έτσι, ασχολείτο με το μπάσκετ, το μπέιζμπολ και το τένις! Ως μπασκετμπολίστας, στα μαθητικά του χρόνια τράβηξε το ενδιαφέρον αφού οδήγησε δύο φορές το σχολείο του στο πρωτάθλημα της πολιτείας της Ουάσιγκτον, ανακηρυσσόμενος και τις δύο χρονιές MVP του τελικού τουρνουά και μέλος της καλύτερης πεντάδας του πολιτειακού πρωταθλήματος. Ως «πίτσερ», κέρδισε επίσης τη δεύτερη χρονιά του το πρωτάθλημα μπέιζμπολ της πολιτείας, ανακηρυσσόμενος, μάλιστα, καλύτερος παίκτης μπέιζμπολ της περιοχής του, του Skagit Valley! Ενώ και στο τέννις, έφτασε μέχρι το τελικό τουρνουά της Ουάσιγκτον.

Στο κολλέγιο του Washington State, ήταν το αστέρι του πανεπιστημίου και στο μπάσκετ και στο μπέιζμπολ! Συμπεριλήφθηκε δύο φορές στην καλύτερη πεντάδα της Pacific-10 Conference και είναι δεύτερος στην ιστορία του κολλεγίου σε ριμπάουντ, με συνολικούς μέσους όρους, κατά τις τετραετείς σπουδές του, 13.9 πόντους και 8.6 ριμπάουντ. Παράλληλα, επιλέχθηκε δύο χρονιές στην καλύτερη ομάδα της περιφέρειας στο μπέιζμπολ!

Βλέποντας την κλίση του και το ταλέντο του στο μπάσκετ, το μπέιζμπολ προσπάθησε να τον προσελκύσει νωρίτερα. Έτσι, 6 χρονιές (1992, 1993, 1994, 1995, 1996 και 1997!) υπήρξε μέσα στις επιλογές ομάδων στα ντραφτ της MLB (Major League Baseball), όπου το σύστημα είναι λίγο διαφορετικό απ’ ότι του NBA. Δεν ήταν σίγουρος ποτέ ότι ήθελε να ασχοληθεί τελικά με το μπέιζμπολ και γι’ αυτό δήλωνε διστακτικός στο να αποδεχθεί κάποια από τις προτάσεις που του έρχονταν, γιατί έπειτα θα ήταν αναγκασμένος να ακολουθήσει πάντα αυτό. Έτσι, δεν εγκατέλειψε ποτέ τις σπουδές του και τελειώνοντας το κολλέγιο αποφάσισε να συνεχίσει επαγγελματική καριέρα μπασκετμπολίστα παίζοντας για τους Φιλαδέλφεια Σίξερς που τον επέλεξαν στο νούμερο 2 του δεύτερου γύρου του εκπληκτικού ντραφτ του 1996.

Τη σεζόν 1996-97 έπαιξε 29 παιχνίδια με τους Σίξερς έχοντας 2.9 πόντους, ενώ την επόμενη σεζόν τον υπέγραψαν ως free agent το Δεκέμβρη οι Σακραμέντο Κινγκς όπου έπαιξε 48 αγώνες με 3.4 πόντους και 3 ριμπάουντ μέσο όρο. Από το 1998 μέχρι το 2000 πέρασε από τους Νετς, τους Καβαλίερς και το CBA, χωρίς να βρει τις ευκαιρίες που ήθελε. Το εντυπωσιακό, όμως, είναι ότι παράλληλα και κατά τη διάρκεια των off-season έπαιζε ημιεπαγγελματικά μπέιζμπολ τα καλοκαίρια!

Το καλοκαίρι του 2000, απογοητευμένος από τον ελάχιστο χρόνο συμμετοχής που έβρισκε στο NBA, αποχώρησε από το μπάσκετ (έχοντας παίξει συνολικά 114 αγώνες και κάτι παραπάνω από 1500 λεπτά) και στα 26 του άρχισε να «κυνηγάει» μια επαγγελματική καριέρα στο μπέιζμπολ! Τελικά, και αφού έπαιξε σε κάποιες ημιεπαγγελματικές ομάδες, βρήκε συμβόλαιο στην MLB τον Αύγουστο 2002, όπου και αγωνίζεται μέχρι σήμερα, στα 35 του πια ως αναπληρωματικός.

Ο Μαρκ Χέντρικσον είναι στο κλειστό γκρουπ των 11 αθλητών που έχουν παίξει και στο NBA και στην MLB, ενώ όντας 2.06 στο ύψος αποτελεί τον 5ο ψηλότερο παίκτη που έπαιξε ποτέ στην επαγγελματική αμερικανική λίγκα του μπέιζμπολ!

Όσο για το τι του προσέφερε το μπάσκετ στην καριέρα του στο μπέιζμπολ; «Ωριμότητα και φυσική κατάσταση», αλλά και τη μοναδική εμπειρία μιας προσωπικής μονομαχίας με τον Σακίλ Ο’Νιλ για τον οποίο έχει δηλώσει: «Είναι ο πιο μεγαλόσωμος άνθρωπος που με έχει ποτέ πλησιάσει. Η δύναμή του σε τρομοκρατεί»!

Το νόημα της απίστευτης ιστορίας του Μαρκ Χέντρικσον, ωστόσο, δεν είναι ούτε τα ρεκόρ που αφήνει, ούτε το αξιοπρόσεκτο ταλέντο του σε δύο, ίσως και τρία, αθλήματα. Το νόημα το γράφει ο ίδιος σε μία δήλωσή του το 2004, όταν τον ρώτησαν για το αν έχει σκεφτεί πόσο καλύτερος pitcher θα μπορούσε να ήταν εάν είχε παίξει κατευθείαν μπέιζμπολ και όχι στα 26 του: «Δε μετανιώνω για τίποτα. Πάρα πολλοί άνθρωποι εύχονται να είχαν κυνηγήσει κάποιους στόχους τους λίγο περισσότερο. Εγώ το έκανα.»

“Good night, and good luck”

by BEN

NBA draft: Οι τάξεις που ξεχώρισαν

Το ντραφτ του NBA έρχεται σε 2 ημέρες και ξεκινάμε την αναφορά μας σε αυτό απόψε με ένα άρθρο που θα επιχειρήσει να σας βάλει στη συζήτηση για την καλύτερη «τάξη» όλων των εποχών. Μπορεί φέτος να μοιάζει ιδιαίτερα αδύναμο το ντραφτ στο σύνολό του, αλλά αυτό δεν είναι η σταθερά κάθε χρόνο. Υπήρξαν χρονιές που στη λοταρία του Ιουνίου ήταν απίστευτα ονόματα και ομάδες έφταναν να διαλέγουν παιχταράδες μέχρι και μετά το νούμερο 15.

Ποια όμως είναι η καλύτερη τάξη των ντραφτ; Ανάλογα με την ηλικία του καθενός, νομίζω ότι αρκετές τάξεις έρχονται στο μυαλό. Θα προσπαθήσω να αναφέρω τις περισσότερες από αυτές που… βγάζουν μάτι, θα πάρω θέση από τώρα υποστηρίζοντας ότι αυτή του 1984 είναι η καλύτερη και θα ρωτήσω τη γνώμη σας για να ανοίξουμε συζήτηση.

Ψάξαμε και τα 62 ντραφτ που έχουν γίνει ως σήμερα και ξεχωρίσαμε 11 από αυτά. Θα αναφέρουμε τους καλύτερους παίκτες που βγήκαν από τη λοταρία αυτών των 11 Ιουνίων, αλλά όχι μόνο τους Αμερικάνους, και τους δικούς μας σε μερικές περιπτώσεις. Πάντως, χαρακτηριστικό είναι ότι εκτός από μία εξαίρεση (προφανώς φαντάζεστε ποια), ο 21ος αιώνας δεν έχει να επιδείξει σχεδόν τίποτα ξεχωριστό. Δείγμα και αυτό της πτώσης στο επίπεδο της λίγκας. Πάμε λοιπόν με χρονολογική σειρά:

Τάξη του 1950: Εδώ έχουμε 4 hall of famers και τον άνθρωπο που έχει μείνει στην ιστορία ως ο «τύπος που έπαιξε 8 all-star game, αλλά κανείς δεν τον θυμάται». Μπομπ Κούζι, Τζορτζ Γιάρντλεϊ, Μπιλ Σάρμαν και Πολ Άριζιν είναι οι Hall of Famers, με τον Λάρι Φάουστ να είναι ο… άγνωστος. Μιας και το έφερε η κουβέντα, ο Φάουστ είναι ο άνθρωπος που σκόραρε για το 19-18 των Πίστονς εναντίον των Μινεάπολις Λέικερς το 1950 χαρίζοντας στην ομάδα του τη νίκη στο ματς με το χαμηλότερο σκορ στην ιστορία του NBA.

Τάξη του 1954: Θα δούμε σε αυτή 8 all-stars με επικεφαλής τον Μπομπ Πέτιτ. Μαζί του οι Φρανκ Σέλβι, Τζιν Σου, Ρεντ Κερ, Λάρι Κοστέλο, Ρίτσι Γκέριν, Τσακ Νόμπλ, Ντικ Γκαρμέικερ.

Τάξη του 1960: Μπορεί να μην είχε τους πάρα πολλούς αστέρες, αλλά οι τρεις από τους 5 all-stars που έχει… φτάνουν, όντας και Hall of Famers. Όσκαρ Ρόμπερτσον, Τζέρι Ουέστ, Λένι Ουίλκενς, αλλά και Νταράλ Ίμοφ, Λι Σάφερ.

Τάξη του 1962: Οι τρεις Hall of Famers κάνουν την τάξη αυτή μια από τις καλύτερες όλων των εποχών, καθώς έχουν και… βοήθεια. Τζέρι Λούκας, Ντέιβ ΝτεΜπούσχερε, Τζον Χάβλιτσεκ, μαζί με τους Ζέλμο Μπίτι, Τσετ Ουόκερ (7 φορές all-star και πιθανώς στο μέλλον και Hall of Famer), Λεν Τσάπερ, Ουέιν Χαϊτάουερ, Τέρι Ντίσιντζερ.

Τάξη του 1965: Τέσσερις Hall of Famers και ουκ ολίγοι αξιόλογοι all-stars. Γκέιλ Γκούντριχ, Μπιλ Μπράντλεϊ, Ρικ Μπάρι και Μπίλι Κάνινγχαμ, και μαζί τους οι Τζέρι Σλόαν, Μπομπ Λοβ, Φλιν Ρόμπινσον, Ντικ Βαν Αρσντέιλ, Τομ Βαν Αρσντέιλ. Σκληρή ομάδα, ε;

Τάξη του 1970: Αλλάζουμε δεκαετία και βλέπουμε μόλις την πρώτη χρονιά ένα ντραφτ που είχε 10 all-stars, εκ των οποίων 6 έγιναν Hall of Famers (περισσότεροι από κάθε άλλη χρονιά ως τώρα). Ας ξεκινήσουμε από τους 6 λοιπόν, Πιτ Μάραβιτς, Μπομπ Λεϊνίρ, Ντέιβ Κόουενς, Κάλβιν Μέρφι, Νέιτ Άρτσιμπαλντ και Νταν Ίσελ (υπέγραψε στο ABA λίγο πριν το ντραφτ, δεν έγινε ντραφτ, αλλά είναι αυτής της χρονιάς). Μαζί τους οι Ρούντι Τομζάνοβιτς, Σαμ Λέισι, Τζον Τζόνσον, Τζεφ Πέτρι και ο Τζιμ ΜακΜίλαν (ο μόνος που ως παίκτης δεν έγινε all-star).

Τάξη του 1984: Εδώ είμαστε. Τέσσερις Hall of Famers, ο ένας ο πιθανότατα καλύτερος παίκτης που έχει παίξει ποτέ, οι άλλοι τρεις κατά πολλούς οι καλύτεροι στις θέσεις τους στην ιστορία, ή μέσα στους 2-3 καλύτερους. Μάικλ Τζόρνταν, Χακίμ Ολάζουον, Τσαρλς Μπάρκλεϊ και Τζον Στόκτον. Αν βάλετε κι ως κερασάκι τους Άλβιν Ρόμπερτσον, Ότις Θορπ (17 χρονιές στο ΝΒΑ) και Κέβιν Ουίλις (21 χρονιές στο NBA) τότε συμπληρώνεται το γλυκό… Για τα δικά μας μάτια προσθέτω τους Όσκαρ Σμιντ, Ρικ Καρλάιλ, Τόνι Κόστνερ, Τζέι Χάμφρις. Για μένα, η καλύτερη χρονιά όλων των εποχών.

Τάξη του 1985: Πολλοί αστέρες κι εδώ. Από τους Hall of Famers Πάτρικ Γιούιν, Καρλ Μαλόουν και Τζο Ντούμαρς, στους all-stars Μάικλ Άνταμς, Α. Σ. Γκριν, Τέρι Πόρτερ, Εξέιβιερ ΜακΝτάνιελ, Κρις Μάλιν, Ντέτλεφ Σρεμπφ και Τσαρλς Όακλι, και μέχρι τους Ουέιμαν Τισντέιλ, Μπενόιτ Μπέντζαμιν, Σαμ Βίνσεντ, Αρβίντας Σαμπόνις και Μάριο Έλι. Χρονιά πολλών αστεριών κι αυτή.

Τάξη του 1987: Δεν θα πάμε μακριά. Δύο χρόνια μετά το ντραφτ οδηγούσε ο Hall of Famer Ντέιβιντ Ρόμπινσον και μαζί του οι all-stars Σκότι Πίπεν, Κέβιν Τζόνσον, Χόρας Γκραντ, Ρέτζι Μίλερ, Μαρκ Τζάκσον, Ρέτζι Λιούις, Εκείνη τη χρονιά ήταν και οι Μάγκσι Μπογκς, Πικουλίν Ορτίθ, Φάνης Χριστοδούλου και Σαρούνας Μαρτσιουλιόνις.

Τάξη του 1996: Περνάνε 10 σχεδόν χρόνια για να φτάσουμε στην (κατ’ εμέ) δεύτερη καλύτερη τάξη όλων των εποχών. Έντεκα all-stars ως τώρα από εκείνη τη σεζόν, με τον Μπεν Ουάλας να μην έχει γίνει ντραφτ, αλλά να είναι στην τάξη αυτή. Οι άλλοι δέκα; Άλεν Άιβερσον, Σαρίφ Αμπντούρ-Ραχίμ, Στέφον Μάρμπερι, Ρέι Άλεν, Αντουάν Ουόκερ, Κόμπι Μπράιαντ, Πέτζα Στογιάκοβιτς, Στιβ Νας, Ζερμέν Ο’ Νιλ και Ζιντρούνας Ιλγκάουσκας. Θεαματικό αν μη τι άλλο, ε; Αλλά δεν σταματάμε εδώ. Τότε ήταν και οι Μάρκους Κάμπι, Τόνι Ντελκ, Ευθύμης Ρεντζιάς, Ντέρεκ Φίσερ, Μάρτιν Μιούρσεπ, Πριστ Λοντερντέιλ, Έρικ Στρίκλαντ (δεν έγινε ντραφτ) και Τσάκι Άτκινς (δεν έγινε ντραφτ).

Τάξη του 2003: Και φτάνουμε στο τέλος, αφού πρώτα πάρουμε μια ανάσα στο νούμερο 57 της τάξης του 1999, που αποτελεί το μεγαλύτερο κόλπο όλων των εποχών, καθώς εκεί οι Σπερς επέλεξαν τον Τζινόμπιλι. Λοιπόν, στο 2003 σε μια καταπληκτική τάξη, έχουμε 7 all-stars, αλλά και αρκετούς αξιόλογους παίκτες. ΛεΜπρον Τζέιμς, Καρμέλο Άντονι, Κρις Μπος, Ντουέιν Ουέιντ, Ντέιβιντ Ουέστ, Τζος Χάουαρντ και Μο Ουίλιαμς οι all-stars, ενώ τότε επιλέχθηκαν και οι Κρις Κάμαν, Ντάρκο Μίλιτσιτς, Κιρκ Χάινριχ, Ζόραν Πλάνινιτς, Κάρλος Ντελφίνο, Μάριο Όστιν, Ζάζα Πατσούλια, Σάνι Μπετσίροβιτς και οι δικοί μας Σοφοκλής Σχορτσανίτης, Ανδρέας Γλυνιαδάκης.

Φτάσαμε στο τέλος και πλέον περιμένουμε την επόμενη φουρνιά παικτών που θα μας… παρασύρει στην μπασκετική της μαγεία.

by Rasheed.

Υ.Γ.: Έχει ανοίξει διάλογος για την απόφαση ορισμένων σάιτ να εργαστούν την Τρίτη παρά την απεργία. Οι βολεμένοι, καλοπληρωμένοι, χορτάτοι δημοσιογράφοι-μέλη της ΕΣΗΕΑ, κατηγορούν τα παιδιά των σάιτ ως «μη δημοσιογράφους» και «ανύπαρκτους» επειδή ως δικαιολογία προβλήθηκε ότι «η ΕΣΗΕΑ δεν αναγνωρίζει τα σάιτ». Εγώ την Τρίτη δεν εργάστηκα και στήριξα τον αγώνα των συναδέλφων, αλλά όσοι βολεμένοι, στενόμυαλοι συντάκτες που ανήκουν στην ΕΣΗΕΑ απαιτούν από τους διαδικτυακούς δημοσιογράφους αλληλεγγύη την ώρα που εκείνη (η ΕΣΗΕΑ) τους αναγνωρίζει (τους διαδικτυακούς δημοσιογράφους) ως «υπαλλήλους γραφείου» και όχι δημοσιογράφους, δεν τους δίνει κανένα δικαίωμα, δεν μάχεται για καμία αξίωσή τους, δεν τους στηρίζει, δεν τους βοηθάει, δεν είναι στο πλευρό τους και τους θεωρεί απόπαιδα, θα με βρίσκει απέναντί της να γράφω για τους τραγέλαφους και τους απατεώνες που είναι μέλη της και στηρίζουν αυτή την ξευτίλα. Μπορεί οι διαδικτυακοί «υπάλληλοι γραφείου» να μην είναι δημοσιογράφοι, αλλά το 70-80% της ύλης των εφημερίδων προέρχεται αντιγραμμένο ή παραγραμμένο από τα σάιτ.

Φραγκίσκος Αλβέρτης: το παλμαρέ

Ο Αλβέρτης έπαιξε για 19 αγωνιστικές σεζόν στον Παναθηναϊκό, αριθμός ρεκόρ για οποιονδήποτε αθλητή στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ. Κατέκτησε 11 πρωταθλήματα Ελλάδας (1997-98, 1998-99, 1999-00, 2000-01, 2002-03, 2003-04, 2004-05, 2005-06, 2006-07, 2007-08, 2008-09) και 8 Κύπελλα Ελλάδας (1993, 1996, 2003, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009).

Έπαιξε 534 αγώνες στο πρωτάθλημα της Α1, σκοράροντας 4698 πόντους (8,8 μ.ο.), μαζεύοντας 1399 ριμπάουντ (2,6 μ.ο.) και πετυχαίνοντας 616 τρίποντα (με 42,7% ποσοστό ευστοχίας). Είναι δεύτερος όλων των εποχών σε συμμετοχές στην Α1, πίσω μόνο από το Νίκο Μπουντούρη. Έπαιξε σε 9 All-star game του ελληνικού πρωταθλήματος όπου τρεις συνεχόμενες χρονιές κέρδισε στο διαγωνισμό τριπόντων (1996, 1997, 1998).

Στην Ευρωλίγκα έπαιξε 114 αγώνες, σκοράροντας 942 πόντους (8,3 μ.ο.). Συμμετείχε σε 9 ευρωπαϊκά φάιναλ-φορ (αριθμός ρεκόρ για τη διοργάνωση) και κατέκτησε 5 τίτλους, αριθμός που τον κατατάσσει δεύτερο όλων των εποχών, πίσω μόνο από τον Ντίνο Μενεγκίν (7 τίτλοι με Ίνις Βαρέζε και Ολίμπια Μιλάνο) και στην ίδια θέση με τον Άλντο Οσόλα (5 τίτλοι με τη Βαρέζε) και τον Κλίφορντ Λιουκ (5 τίτλοι με τη Ρεάλ). Το 2008 συμπεριλήφθηκε στη λίστα με τις 50 σημαντικότερες προσωπικότητες που αποφάσισε η Ευρωλίγκα. Κατέκτησε και το Διηπειρωτικό του 1996.

Με τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδος είχε 154 συμμετοχές, σκοράροντας συνολικά 1588 πόντους (10,3 μ.ο.). Έπαιξε σε 5 Ευρωμπάσκετ, 1 Μουντομπάσκετ και 2 Ολυμπιάδες. Ανακηρύχθηκε MVP του τουρνουά Ακρόπολις του 2000 και συμπεριλήφθηκε στην τρίτη καλύτερη πεντάδα του Μουντομπάσκετ του 1998.

Υπήρξε ενεργό μέλος του ΠΣΑΚ (Πανελλήνιος Σύλλογος Αμειβομένων Καλαθοσφαιριστών) και διετέλεσε και πρόεδρός του μέχρι το 2004.

Ήταν ο αρχηγός του Παναθηναϊκού από το 1999 και για 10 χρόνια, ενώ ήταν αρχηγός και κατά τους εορτασμούς για τα 100 χρόνια του συλλόγου. Κατέκτησε συνολικά με τη φανέλα με το τριφύλλι 25 τίτλους σε 19 χρόνια, σηκώνοντας πρώτος από όλους τους 20 από αυτούς.

Οι καλύτερες ατάκες του «Φράγκι»:

1. Μετά το θρίαμβο της Μπολόνια το 2002: «Τώρα, παίδες, αφήστε με να ρητορεύσω. Μόνο ο Ξανθός δηλαδή μπορεί να αγορεύει όσο θέλει;».

2. Πριν το φάιναλ-φορ της Μόσχας, η αποστομωτική του απάντηση για το τι επιζητά από ένα ακόμη φάιναλ-φορ: «Την τιμή της συμμετοχής. Το ατσάλωμα. Την ανατριχίλα της νίκης. Την επιβεβαίωση της ευρωπαϊκής δυναστείας. Την απόλυτη καταξίωση. Την απόλαυση».

3. Για το πώς μπορεί να βρίσκει πάντα κίνητρα παρά τους τίτλους που έχει κατακτήσει: «Κρατώ στο σπίτι μου τις φανέλες και τα διχτάκια από τα προηγούμενα τρόπαια, αλλά δεν θέλω να ζω με τη νοσταλγία και πάντοτε βρίσκω καινούργια κίνητρα».

4. Μετά τους 29 πόντους στο μικρό τελικό στο φάιναλ-φορ της Σαραγόσα: «Ήμουν ακόμη στην κοσμάρα μου. Στην παραζάλη του εμφύλιου ημιτελικού».

5. Η απάντηση του όταν έφτασε τους 10 τίτλους: «Τώρα κάτι έχουμε πετύχει, κάτι αξίζουμε και αν με ρωτάτε δεν έχω πια να αποδείξω τίποτε και σε κανέναν».

6. Με μια φράση το πνεύμα του νικητή, μετά το χαμένο τελικό στο Παρίσι, το 2001: «Πάμε γι' άλλα του χρόνου».

“Good night, and good luck”

by BEN

Φραγκίσκος Αλβέρτης: ο άρχοντας των δαχτυλιδιών

Το καλοκαίρι του 1990 η Λευκορωσία και η Λιθουανία διεκδικούσαν την ανεξαρτησία τους, ο κόσμος συνέχιζε χωρίς δύο από τις μεγαλύτερες σταρ που έχει βγάλει ποτέ η υφήλιος, τις Άβα Γκάρντνερ και Γκρέτα Γκάρμπο, ενώ στην Ελλάδα κάπου ανάμεσα στις «Τρεις Χάριτες» και το πρώτο κλάμα του Βλαδίμηρου Γιάνκοβιτς, ο Παναθηναϊκός ανακοίνωνε ένα 16χρονο αμούστακο μαθητή στην μπασκετική του ομάδα.

Για να βρεθεί ο ταλαντούχος σουτέρ Φραγκίσκος Αλβέρτης στον Παναθηναϊκό χρειάστηκε να μετεγγραφούν στην ομάδα… πόλο της Γλυφάδας 4 παίκτες, μεταξύ των οποίων και ο πολύ καλός Δημήτρης Σελετόπουλος, μαζί με ένα σημαντικό χρηματικό ποσό, σε μία κίνηση χωρίς προηγούμενο ή επόμενο!

Τα πρώτα χρόνια του ήταν μαθητευόμενος. Λόγω του νεαρού της ηλικίας του, τον πήγαινε με το αυτοκίνητο στο γήπεδο ο Αντόνιο Ντέιβις. Στις προπονήσεις άκουγε τους μεγαλύτερους, ένας από τους οποίους, ο Αργύρης Πεδουλάκης, του είχε δώσει τη γνωστότερη συμβουλή: «Μικρέ, αυτό το σουτ που διαθέτεις δεν υπάρχει πουθενά. Σούταρε γιατί έτσι θα βγάλεις το ψωμί σου».

Τρία χρονιά μετά από εκείνη την τρελή μετεγγραφή ο Αλβέρτης, με μικρό ακόμα χρόνο συμμετοχής, κατέκτησε τον πρώτο του τίτλο, το Κύπελλο Ελλάδας. Ήταν η επόμενη σεζόν, όμως, το 1993-94, που άρχισε ο «Φράγκι» να έχει ουσιαστικότερη συμμετοχή στην ομάδα και να παίρνει χρόνο συμμετοχής και προσπάθειες. Τις επόμενες χρονιές αρχίζει να έχει διψήφιο αριθμό πόντων, ενώ τον υψηλότερο μέσο όρο του τον βλέπουμε στο Κύπελλο Σαπόρτα της περιόδου 1997-98, όπου είχε 14.4 πόντους. Την ίδια σεζόν βάζει 13 πόντους ανά αγώνα στο ελληνικό πρωτάθλημα και αποτελεί έναν από τους βασικούς συντελεστές για την κατάκτηση του πρωταθλήματος από τον Παναθηναϊκό και το ξεκίνημα της «χρυσής» εποχής. Το σουτ του δεν τον εγκατέλειψε ποτέ, αφού 10 σεζόν στην Ευρώπη είχε τουλάχιστον 40% στα τρίποντα.

Το 1996 άρχισε την καταμέτρηση και στην Ευρώπη με το πρώτο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Καλύτερό του φάιναλ-φορ, το 1996, όταν στους δύο αγώνες είχε 15 πόντους μέσο όρο στο θρίαμβο του Παναθηναϊκού στο Παρίσι. Ρεκόρ πόντων του σε αυτές τις διοργανώσεις οι 29 πόντοι που έβαλε στο μικρό τελικό του 1995 εναντίον της Λιμόζ.

«Παράσημα» της καριέρας του δεν είναι μόνο οι τίτλοι αλλά και όσα ειπώθηκαν για αυτόν. Ο Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς είχε πει ότι «είναι ο καλύτερος αρχηγός που είχα ποτέ στις ομάδες που έχω προπονήσεις», ενώ ο Ντέγιαν Μποντιρόγκα είπε «είναι η ζωντανή σημαία του Παναθηναϊκού». Ο Ζέλικο Παβλίσεβιτς δήλωσε: «Είχε δυνατό χαρακτήρα, έντονη προσωπικότητα και ήταν ο καλύτερος σουτέρ του ευρωπαϊκού μπάσκετ», ενώ ο βοηθός προπονητής της ομάδας του, Δημήτρης Ιτούδης του αναγνώρισε ότι «πρόκειται για ένα σπουδαίο παίκτη. Προσέφερε πάρα πολλά στην ομάδα και κέρδισε τα πάντα μαζί της». Ο Παύλος Γιαννακόπουλος, τέλος, ο άνθρωπος που πιστώνεται τη μετεγγραφή του, δήλωσε πρόσφατα: «Είναι ένα παιδί που μεγάλωσε μέσα στον Παναθηναϊκό και άφησε ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στο σύλλογο σαν άνθρωπος και σαν αθλητής. Προσέφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες στο σύλλογο».

Στην Εθνική Ελλάδος έπαιξε από ένα φιλικό με τη Γερμανία το 1993 μέχρι το 2004 και έφτασε μαζί της στους «4» των Ευρωμπάσκετ του 1995 και του 1997 και του Μουντομπάσκετ του 1998, όπου οδήγησε την ομάδα με 13.2 πόντους και 6.2 ριμπάουντ. Έζησε μαζί της και επιτυχίες και τα πέτρινα χρόνια, αλλά και τη συμμετοχή σε δύο Ολυμπιακούς αγώνες.

Η σύγχρονη ιστορία του είναι λίγο – πολύ γνωστή. Τα τελευταία χρόνια οι αρμοδιότητές του ήταν περισσότερο εκτός παρκέ παρά εντός, αφού είχε το σημαντικό ρόλο της διατήρησης των ισορροπιών στα αποδυτήρια και της βοήθειας στην ψυχολογία της ομάδας. Από μία ανάλογη θέση αναμένεται και να συνεχίσει στον Παναθηναϊκό.

Η καριέρα του Αλβέρτη σημαδεύτηκε και σημάδεψε τον ελληνικό διασυλλογικό πρωταθλητισμό με τους αναρίθμητους τίτλους. Ωστόσο, το στοιχείο για το οποίο θα θυμόμαστε κυρίως τον Αλβέρτη είναι για το ότι, στην εποχή της πλήρους εμποριοποίησης, διαφήμισης και μετατροπής του αθλητισμού σε οικονομικές επιχειρήσεις, ο «Φράγκι» έπαιζε για τη φανέλα, έμεινε όλη του την καριέρα σε μια ομάδα και της έδωσε κάθε ρανίδα από τον ιδρώτα και το πάθος του. Είναι η σπουδαιότερη «σημαία» στην ιστορία των ελληνικών ομάδων και είναι εξαιρετικά αμφίβολο το αν θα συνδεθεί οποιοσδήποτε παίκτης ξανά τόσο με μία ομάδα, όσο ο Αλβέρτης με τον Παναθηναϊκό.

“Good night, and good luck”

by BEN

ΥΓ. Αύριο διαβάστε το παλμαρέ και τους σημαντικότερους αριθμούς από την καριέρα του Αλβέρτη.

Γαλανόλευκοι Κορίτσαροι!

Τα κορίτσια της Ελλάδας έφτασαν το Σάββατο στη μεγαλύτερη επιτυχία της ιστορίας της γυναικείας ελληνικής εθνικής ομάδας, τερματίζοντας στην 5η θέση του Ευρωμπάσκετ και παίρνοντας το εισιτήριο για το επερχόμενο Μουντομπάσκετ.

Η επιτυχία είναι σαφώς τεράστια και θα μπορούσε να είναι ακόμη μεγαλύτερη αν είχαν προσεχτεί λίγο μερικές λεπτομέρειες.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η εθνική μας ομάδα στα προημιτελικά αποκλείστηκε από τη (μετέπειτα πρωταθλήτρια) Γαλλία χάνοντας με 2 πόντους κι ενώ ήταν 4 πόντους μπροστά 1,5 λεπτό πριν τη λήξη του αγώνα. Αυτό σημαίνει ότι πλέον είναι στο ίδιο επίπεδο με τις καλύτερες ομάδες της Ευρώπης, κάτι που είναι ουσιαστικά λογικό αν λάβουμε υπόψη ότι στην Ελλάδα παίζει η πιθανότατα καλύτερη Ευρωπαία παίκτρια (σίγουρα η πιο... "nice to watch"), αλλά και πολλές άλλες αξιόλογες και με ταλέντο και μέλλον αθλήτριες (για τη Δημητράκου φερ' ειπείν τα είπαμε και μέσα στη χρονιά).

Προσωπικά θεωρώ ότι το μετάλλιο (το οποίο πριν το τουρνουά πίστευα ότι θα παίρναμε) χάθηκε από τα λάθη στο κοουτσάρισμα του Κώστα Μίσσα. Θεωρώ πάρα πολύ μεγάλο τον αριθμό των 5 παικτριών που δεν είχαν ουσιαστικό χρόνο συμμετοχής. Δεν μιλάμε για μία ομάδα, μιλάμε για μία εθνική, στην οποία παίζουν οι καλύτερες μιας χώρας. Έχουμε 12 κοπέλες στην Ελλάδα που να μπορούν να πατήσουν στο παρκέ και να βοηθήσουν. Αντ’ αυτού είδαμε 5 κοπέλες να μην έχουν ουσιαστική συμμετοχή, ενώ 3 αθλήτριες έπαιζαν πάνω από 36 λεπτά ανά ματς, μία έπαιζε 33 λεπτά και όλες οι υπόλοιπες κάτω από 17. Το ροτέισον ήταν κακό, αυτή είναι η αλήθεια.

Επίσης, η ομάδα έχασε 3 παιχνίδια με 2 πόντους διαφορά. Τα δύο πρώτα στους ομίλους, ματς που θα της έδιναν πολύ καλύτερο διασταύρωμα στην οκτάδα και το τρίτο αυτό με τη Γαλλία, μάλιστα μέσα από τα χέρια της. Αυτό από τη μία δείχνει ότι δεν απέχουμε σε κάτι από τις ομάδες που μας κέρδισαν (κάναμε 4 ήττες συνολικά, μόνο οι Ισπανίδες μας κέρδισαν με 19 πόντους), αλλά απ’ την άλλη καταδεικνύει κι ένα πρόβλημα στα ντέρμπι.

Και μπορεί ο οίστρος της Μάλτση να γύρισε το ματς με τις Ιταλίδες (από 40-48 σε 53-50) για την 5η θέση, αλλά σε όλα τα άλλα οι επιλογές μας ήταν κακές, ενώ και η άμυνά μας είχε σαφή προβλήματα στις τελευταίες φάσεις. Αυτά είναι οι λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά και πρέπει ο Μίσσας, ή όποιος συνεχίσει στη θέση του αν φύγει, να τα κοιτάξει και να τα διορθώσει. Γιατί ταλέντο υπάρχει.

Η 5η θέση είναι τεράστια επιτυχία, το γυναικείο ελληνικό μπάσκετ είναι ανύπαρκτο. Και δεν είναι ανύπαρκτο μέσα στο παρκέ, εκεί δεν έχει να ζηλέψει τίποτα, καθώς υπάρχει και ταλέντο και πάθος και θέαμα και όλα όσα χρειάζεται ένα άθλημα για να είναι αγωνιστικά ελκυστικό. Είναι ανύπαρκτο από πλευράς προώθησης, μάρκετινγκ, παραγόντων, διαφήμισης, στήριξης, επενδύσεων, προβολής και αξιοποίησης. Και σε αυτό μόνο οι παίκτριες δεν φταίνε.

Η Εβίνα Μάλτση αναδείχτηκε σε MVP της διοργάνωσης όντας 1η σκόρερ με 22.6 πόντους, 1η στα κλεψίματα με 3.1, 1η σε ευστοχία στις βολές με 91%, 1η σε εύστοχα τρίποντα με 33 (στα 83, ήτοι 40% ποσοστό). Η Μάλτση είναι ένα από τα μεγαλύτερα αστέρια του ευρωπαϊκού μπάσκετ και είναι τιμή για τη χώρα που έχει τέτοια παίκτρια. Τηρουμένων των αναλογιών της διαφοράς των φύλων, η Μάλτση είναι μακράν το μεγαλύτερο αστέρι του ελληνικού μπάσκετ και η αθλήτρια (μετράω και τους άντρες) με το μεγαλύτερο ταλέντο αυτή τη στιγμή. Πόσοι όμως την έχετε δει από κοντά να παίζει;

Η Ελλάδα τερμάτισε 5η στο τουρνουά, αλλά είχε την παίκτρια που όλοι σχεδόν ψήφισαν ότι ήταν το αστέρι της διοργάνωσης. Έχει ακούσει κανείς την ελληνική ομοσπονδία να το εκμεταλλεύεται αυτό όταν η Μάλτση και η εθνική παίζουν στην Αθήνα; Και δεν πιστεύει φαντάζομαι κανείς ότι η Μάλτση… τώρα ξεπετάχτηκε γιατί είναι 30 χρονών και έχει παίξει Ευρωλίγκα, Ισπανία, Γαλλία, Τσεχία και WNBA στην καριέρα της.

Προτρέπω λοιπόν όσους δεν το έχουν κάνει ήδη να περάσουν από έναν αγώνα της εθνικής ομάδας, αλλά και του γυναικείου πρωταθλήματος, καθώς αξίζει τον κόπο. Συγχαρητήρια στις κοπέλες που μάχονται, προσπαθούν, ιδρώνουν, ματώνουν πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά μπόρεσαν παρά την χαρακτηριστική αδιαφορία των υπευθύνων του γυναικείου μπάσκετ στη χώρα, να τιμήσουν και πάλι τα εθνικά χρώματα και να μας εκπροσωπήσουν του χρόνου στο παγκόσμιο πρωτάθλημα.

by Rasheed.

Πολλοί θα σαλπάρουν...

Πολλές οι ανακατατάξεις στην Ευρώπη, αναφερθήκαμε και στο προηγούμενο άρθρο σε αυτό, κυρίως λόγω της οικονομικής κρίσης. Ήδη στην Ελλάδα βλέπουμε τα αποτελέσματα με Πανιώνιο και Άρη να έχουν ανακοινώσει μείωση μπάτζετ, ενώ μόνο ο Πανελλήνιος συνεχίζει στα ίδια οικονομικά επίπεδα με τις προηγούμενες χρονιές, λόγω Κυριακού βεβαίως (βγάζω από την αναφορά τους δύο «αιώνιους»). Αυτό εύκολα μπορείτε να καταλάβετε ότι δεν κάνει καθόλου καλό στο πρωτάθλημά μας, καθώς και ο τρίτος πόλος, ο οποίος τα τελευταία χρόνια ήταν ο Άρης, λόγω κόσμου και σταθερότητας θα κατέβει επίπεδο φέτος (δεν το φαντάζομαι εγώ αυτό, το αναφέρω με βάση τις δηλώσεις περί μείωσης του μπάτζετ). Παίκτες όπως ο Νέλσον ούτε για αστείο δεν θα αναφέρονται στο Αλεξάνδρειο, καθώς το κασέ τους θα είναι απαγορευτικό.

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και στην υπόλοιπη Ευρώπη, ανάλογα με τη δυναμική του καθενός. Ουσιαστικά οι τρεις (από τις πρωτοκλασάτες) ομάδες που δεν θα επηρεάσουν το μπάτζετ τους από την οικονομική κρίση είναι ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός και η Ρεάλ Μαδρίτης, που φέτος λειτουργεί ως ο «ευρωπαϊκός μπαμπούλας» στις μετεγγραφές, παίρνοντας το ρόλο που είχε ο Ολυμπιακός πέρσι.

Η Ρεάλ, όπως θα έχετε ήδη καταλάβει, τους θέλει όλους. Μα όλους. Ο Μεσίνα δεν έχει κανένα πλάνο, απλώς όποιον παίκτη δει να κυκλοφορεί στην ευρωπαϊκή αγορά τον θέλει. Συνολικά, φημολογείται, ότι το ρόστερ της Ρεάλ του χρόνου θα αποτελείται από 30 πρωτοκλασάτους παίκτες, συν μερικούς ρολίστες. Προφανώς καταλαβαίνετε ότι αυτό είναι γελοίο και δεν υπάρχει αλήθεια σε όλα τα δημοσιεύματα. Βέβαια, αυτό δεν το έγραψα για τον Μπουρούση, τον οποίο η Ρεάλ έχασε παρότι είχε κάνει την καλύτερη οικονομικά πρόταση.

Απ’ την άλλη, όλοι, μα όλοι οι παίκτες της ΤΣΣΚΑ έχει αυτή τη στιγμή με κάποιο τρόπο γραφτεί ότι θα πάνε στη Ρεάλ. Μέχρι και ο Ζήσης που έχει «φάει» τον πάγκο της ζωής του από τον Μεσίνα, στη Ρεάλ θα παίζει του χρόνου… Η ΤΣΣΚΑ, πάντως, είπε το καλύτερο: "Αν θέλετε τον Σισκάουσκας, θέλουμε όσα δώσατε για τον Κακά". Δηλαδή το μπάτζετ... για τις επόμενες 4 σεζόν στο αγωνιστικό τμήμα. Είναι που λέμε... "έπρεπε να ρωτήσω. Φαντάζεσαι να μην μας έδιναν 75 εκατομμύρια ευρώ μόνο και μόνο επειδή δεν ρωτήσαμε;".

Βέβαια, αυτό που αναμένουμε με ενδιαφέρον είναι πώς θα κινηθεί η Μπαρτσελόνα στο μετεγγραφικό παζάρι, ιδίως αν χάσει Ιλιασόβα και Άντερσεν, που είναι δεδομένο ότι θα δεχτούν πρόταση από ομάδα του NBA. Στην Ισπανία υπάρχει και η Ταού, η οποία είναι δεδομένο ότι φέτος θα αλλάξει σελίδα.

Ήδη, ο Πιτ Μάικλ φεύγει, ενώ τον ίδιο δρόμο θα ακολουθήσει λογικά και ο Πάμπλο Πριτζιόνι, με την τύχη του Σπλίτερ να αγνοείται. Απ’ όσο ξέρω ο Βραζιλιάνος θα συνεχίσει στην Ταού άλλον ένα χρόνο, αλλά μπορεί να κάνει το άλμα για το NBA και φέτος. Γιατί ξεκίνησα με τους Μάικλ και Πριτζιόνι (για να απαντήσω και στην ερώτηση του φίλου); Γιατί οι δυο τους θα χρεωθούν την αποτυχημένη χρονιά. Τον ΜακΝτόναλντ δεν τον αναφέρω καν, καθώς δεν τον θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικό παίκτη (αρκετά ωμός, μονοκόμματος και με λίγο μπασκετικό ταλέντο) όσο τους άλλους δύο.

Οι τρεις τους (εκτός του Σπλίτερ δηλαδή) τα έσπασαν με τον Ιβάνοβιτς κατά τη διάρκεια της χρονιάς. Δεν είναι και δύσκολο να καταλάβετε γιατί τα έσπασαν με τον Σέρβο οι δύο Αμερικάνοι. Εδώ κάποτε ο Πάτρικ Μπερκ, που είναι ιδιαίτερα σκληρός ως παίκτης, τον είχε λίγο πολύ χαρακτηρίσει «τρελό» και είχε πει ότι δεν θα ξανασυνεργαστεί μαζί του, όλα αυτά για την σκληρότητα των προπονήσεων και της προετοιμασίας. Ο Ιβάνοβιτς είναι γενικά ιδιαίτερα απαιτητικός και… περίεργος χαρακτήρας. Οι παίκτες πρέπει να είναι στρατιωτάκια και να υπακούν απόλυτα.

Ο Μάικλ… δεν είναι και από την αρχή δεν είδε με καλό μάτι τον Σέρβο. Ε, μέσα στη σεζόν είδε ότι έπαιζε τον 6ο χρόνο στην ομάδα (24 λεπτά ανά αγώνα), ότι έπαιρνε και 8 σουτ όλα κι όλα, ότι άλλες φορές έπαιζε πρωταγωνιστικό ρόλο κι άλλες έβγαινε στο πρώτο λάθος και τα είπε χύμα. Μετά από τα πρώτα καυγαδάκια, δεν ήθελαν πολύ...

Το θέμα είναι γιατί έχει στραβώσει και ο Πριτζιόνι. Ο Πριτζιόνι ο οποίος πήγε στην ομάδα με εντολή του Ιβάνοβιτς το 2003-04, που τότε πάλι ήταν προπονητής των Βάσκων. Ουσιαστικά το γυαλί ράγισε πριν από 2 χρόνια, όταν ο Ολυμπιακός είχε στρώσει χαλί στα πόδια του Αργεντινού. Η Ταού τότε είχε ασκήσει βέτο, δεν τον είχε αφήσει ελεύθερο και ουσιαστικά τον είχε κρατήσει δέσμιο. Βέβαια, του είχε κάνει αύξηση αποδοχών, αλλά ο Πριτζιόνι της το κρατούσε από τότε. Δύο χρόνια κράτησε το στόμα του κλειστό, μέχρι που φέτος το είπε ξεκάθαρα: «Θέλω να αποδείξω ότι μπορώ να παίξω και αλλού. Επίσης, θέλω να μπορώ να αποφασίζω εγώ για το μέλλον μου και όχι η ομάδα». Ο Πριτζιόνι πήγε στα γραφεία της ομάδας και είπε στον Κερεχέτα να μην ενεργοποιήσει την οψιόν, αλλιώς… (ουσιαστικά υπονόησε απ’ όσο ξέρω ότι) θα κάνει λευκή απεργία. Μέσα σε όλα αυτά βάλτε και το γεγονός ότι ο Πριτζιόνι είδε τον ηγετικό του ρόλο στα αποδυτήρια να χάνεται από την «δικτατορία Ιβάνοβιτς», κάτι που δεν του άρεσε καθόλου.

Μπορεί να κολλήσει το γυαλί; Βεβαίως, μόνο του σπανού τα γένια δεν γίνονται (αν και ακόμη κι αυτά γίνονται πια), αλλά αυτή τη στιγμή ο Πριτζιόνι ετοιμάζεται να σαλπάρει για άλλες πολιτείες. Ερυθρόλευκες; Προς το παρόν εκεί έχουν άλλες προτεραιότητες, αλλά το όνομα έχει ακουστεί (σε φιλολογικό προς το παρόν επίπεδο, καθώς και στον άσο οι σκέψεις είναι άλλες).

by Rasheed.

Πολιτισμένοι κι απολίτιστοι...

Επειδή η καφρίλα δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό προνόμιο (αν και όλοι ξέρουμε ότι εμείς την έχουμε πάει σε άλλο επίπεδο), οι τελικοί της Τουρκίας ξέφυγαν αρκετά το βράδυ της Τετάρτης. Εκεί που η Εφές κέρδιζε «εκτός έδρας» για να πάρει το πρωτάθλημα, κάνοντας μάλιστα το νταμπλ, αφού κέρδισε και το Κύπελλο φέτος.

Μετά τη λήξη του αγώνα, οι οπαδοί της Φενέρ έσπασαν τον αστυνομικό κλοιό και όρμησαν προς τους παίκτες της Εφές. Ο Πεκέρ, δεχόμενος επίθεση από 5-6 άτομα, ξάπλωσε έναν στο παρκέ, ενώ ο Γκιουλέρ έπεσε και κάποιος άρχισε να τον κλωτσά στα πλευρά. Μερικές «ψιλές» έφαγαν και οι Αταμάν, Γκονλούμ και Σμιθ.

Όλα αυτά μέσα σε λιγότερο από 30 δευτερόλεπτα, αφού αμέσως μετά η τουρκική αστυνομία μπόρεσε και φυγάδευσε τους παίκτες, ενώ συνέλαβε και πάρα πολλούς από τους υπαίτιους των επεισοδίων. Μπορεί αρχικά να μην περίμενε την επίθεση και να αιφνιδιάστηκε, αλλά μπόρεσε μέσα σε λιγότερο από ένα λεπτό να λήξει το θέμα, που αν κρατούσε λίγο παραπάνω μπορεί να είχε και θύματα.

Για να ελαφρύνουμε και λίγο το κλίμα, φαντάζομαι είδατε ποιον δεν ανέφερα; Ποιος μπόρεσε και γλίτωσε από όλα αυτά… Ο Μιχάλης Κακιούζης, χρησιμοποιώντας την εμπειρία του και την… προπόνηση από τους δικούς μας κάφρους, είχε πάρει καίριες θέσεις και μπόρεσε να γλιτώσει το ξύλο με χαρακτηριστική ευκολία στους ελιγμούς αποφυγής.

Με τους «δυτικούς» Τούρκους είμαστε ουσιαστικά ίδιοι σε πολλά, ανάμεσα σε αυτά και στις αντιδράσεις μας στον αθλητισμό, που χαρακτηρίζονται από παντελή έλλειψη παιδείας σε αμφότερες χώρες. Βέβαια, αν η τουρκική λίγκα αποκλείσει τη Φενέρ από το επόμενο πρωτάθλημα, όπως ακούγεται στο παρασκήνιο ότι σκέφτεται να κάνει, θα μας έχει βάλει, έστω και κατόπιν εορτής, τα γυαλιά, καθώς εμείς μόνο γελοίες ποινές… 1-2 αγωνιστικών έχουν καταφέρει να επιβάλουμε ως τώρα.

Αλλάζουμε τελείως κλίμα και πάμε στην… πολιτισμένη Ευρώπη. Όποιος είδε τον 4ο τελικό του ισπανικού πρωταθλήματος και έκατσε μετά την κούπα της Μπαρτσελόνα να δει τη φιέστα που είχε ετοιμάσει η ομάδα με τον κόσμο της, τότε σίγουρα θα μελαγχόλησε. Τα βίντεο είναι διαθέσιμα και στο (υπέροχο, μακράν το καλύτερο στο είδος του στην Ευρώπη) σάιτ της ACB, αλλά και στο youtube. Οι παίκτες γιόρτασαν με τον κόσμο σε ένα πρωτάθλημα που έχει ευρωπαϊκό πάθος, αλλά μόνο στο παρκέ. Στις εξέδρες, σε όλα τα γεμάτα γήπεδά του, διδάσκει αθλητική παιδεία και πολιτισμό.

Προσωπικά ζήλεψα που και σε αυτό είμαστε πολύ πίσω, αλλά αυτά ας τα βλέπουν οι παράγοντες και οι ομάδες που βαυκαλίζονται ότι έχουμε σοβαρό πρωτάθλημα. Δυστυχώς, το ελληνικό πρωτάθλημα είναι ανύπαρκτο, καθώς στις περισσότερες πτυχές του είναι στην ουρά της Ευρώπης, ενώ το γεγονός ότι η αγωνιστική δεν είναι μία από αυτές υπερκαλύπτεται από την καφρίλα, την ανοργανωσιά και την παντελή έλλειψη πλάνου ανάπτυξης.

Μιας και η κουβέντα το έφερε στην Μπαρτσελόνα, να πετάξουμε και το στατιστικό της ημέρας. Αυτό ήταν το 6ο συνεχόμενο πρωτάθλημα για τον Ντέιβιντ Άντερσεν, που πήρε 1 με τη Σιένα (2004), 4 με την ΤΣΣΚΑ (2005-08) και φέτος με την Μπαρτσελόνα.

by Rasheed.

Υ.Γ.: Ούτε για μια στιγμή μη νομίσετε ότι αγνοούμε την πορεία της εθνικής γυναικών στο Ευρωμπάσκετ, το οποίο δεν έχει… την παραμικρή κάλυψη από την ΕΡΤ. Θα τα πούμε αναλυτικά μετά το τέλος της προσπάθειας των κοριτσιών μας.

Ανυπαρξία...

Φεύγουμε από τους «αιώνιους» και τα οικονομικά ψευδοδιλήμματά τους (ψευδή καθώς δεν μπορούν να μιλάνε για οικονομική κρίση και οι… χήρες και οι… παντρεμένες) και πάμε στους «φτωχότερους» της Α1. Η ΑΕΚ προσπαθεί να βρει τρόπους να έχει ζωή και του χρόνου.

Οι πληροφορίες από την ομάδα λένε ότι το μπάτζετ θα μειωθεί περίπου 10-15% σε σχέση με αυτό της σεζόν που τελείωσε (μη ρωτήσετε τι θα μείνει…), αλλά δεν διευκρινίζει κανείς σε ποιο μπάτζετ θα γίνει η μείωση. Τι εννοώ; Η ΑΕΚ είναι σε κόντρα με Παπανικολάου και Χατζή. Ο λόγος είναι απλός. Ο Παπανικολάου και ο Χατζής έχουν λαμβάνειν από την ομάδα. Όμως, το θέμα είναι χαρακτηριστικό του… «ελληνικού δαιμόνιου» και από τις δύο πλευρές. Ο Παπανικολάου μιλάει για χρωστούμενα 330.000 ευρώ, ενώ η ΑΕΚ απαντά ότι του χρωστά 110.000 ευρώ. Ο Χατζής μιλάει για… χρωστούμενα, με την ΑΕΚ να απαντά ότι δεν χρωστά τίποτα. Ποιος έχει δίκιο; Όλοι μάλλον. Ο Χατζής υπέγραψε μηδενικό συμβόλαιο με την ΑΕΚ (ύψους 10.000 ευρώ) και τα υπόλοιπα σε συμφωνητικό με τον Δρόσο. Το ίδιο συμβαίνει και με τον Παπανικολάου και τα δικά του 220.000 ευρώ που είναι η διαφορά των δύο πλευρών. Ο λόγος των συμφωνητικών ήταν οι φορολογικές ελαφρύνσεις.

Πάντως, μέσα σε αυτό το κλίμα η ΑΕΚ είναι δύσκολο να κάνει σχεδιασμό χρονιάς, καθώς δεν ξέρει ούτε τι θα γίνει με τις χορηγίες, ούτε με τα επόμενα τηλεοπτικά, ενώ ως τώρα… δεν έχει ούτε τα προηγούμενα τηλεοπτικά. Ο Φλεβαράκης καλείται να λύσει γρίφο, αν αποφασίσει να παραμείνει, αφού όλα πάνε προς τα περσινά, δηλαδή να αρχίσει η ομάδα να χτίζεται πολύ αργά και πάλι.

Ο Άρης έχει κι αυτός προβλήματα. Με τον Τζεβελέκη να φεύγει βρίσκεται κι αυτός σε σταυροδρόμι. Το μπάτζετ θα είναι ακόμη χαμηλότερο, οι νεαροί παίκτες θα πρέπει να πάρουν ρόλο και θα κληθούν να αποδείξουν ότι αξίζουν, τα έσοδα από την Ευρώπη θα είναι μηδενικά, ενώ η ομάδα δεν έχει ουσιαστικά σταθερό χρηματοδότη. Παίκτες θα έρθουν, αλλά μόνο φτηνοί, ενώ η ομάδα μοιάζει ότι θα είναι (στη θεωρία και στα λεφτά) πιο αδύναμη από τη χρονιά που τελείωσε.

Κάνει μεγάλη εντύπωση το γεγονός ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι να επενδύσουν στο ελληνικό μπάσκετ, ούτε καν στις ομάδες που από πίσω τους έχουν κόσμο, όπως η ΑΕΚ, ο Άρης και ο ΠΑΟΚ. Βέβαια, αν κοιτάξει κανείς την προχειρότητα με την οποία είναι στημένο οργανωτικά και στον τομέα του μάρκετινγκ το ελληνικό πρωτάθλημα, δεν κάνει καθόλου εντύπωση.

Τις τελευταίες ημέρες βλέπουμε σε αρκετά σάιτ πίνακες με εισιτήρια. Οι περισσότεροι είναι από ξένα σάιτ, καθώς εδώ δεν μας συμφέρει να κάνουμε… στατιστικές αναλύσεις για το πόσο λίγοι έρχονται στο γήπεδο. Στη λίστα με τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα είμαστε στη 12η θέση, κάτω και από πρωταθλήματα 2ης κατηγορίας, της Ιταλίας, της Γαλλίας και της Ισπανίας! Βέβαια, ο αριθμός που είχε το σάιτ (1400 περίπου) ήταν λανθασμένος, καθώς τα εισιτήρια που κόβονταν στην Α1 ήταν περίπου 1900 ανά αγώνα, αλλά και πάλι στη 12η θέση θα ήμασταν.

Το θέμα είναι ότι κάθε χρόνο οι θεατές μειώνονται, οι κάφροι μένουν σταθεροί και το μπάσκετ υποφέρει. Αυτό που ακούγεται περισσότερο είναι γιατί ο Μπερτομέου να μη θέλει 3η ελληνική ομάδα απευθείας στους ομίλους. Με συγχωρείτε αλλά εμένα μου φαίνεται απολύτως λογικό. Το Μαρούσι ήταν προτελευταίο στο Eurocup με 600 εισιτήρια ανά αγώνα, ο Πανελλήνιος ήταν τελευταίος με 400 εισιτήρια ανά ματς. Ο Πανιώνιος ήταν τελευταίος στην Ευρωλίγκα με… 2400 εισιτήρια (το 2400 είναι του τύπου… «πόσοι λες να είναι; 2500 περίπου;»), τα οποία στην πραγματικότητα είναι 1100 ανά ματς.

Η Ευρωλίγκα πουλάει ένα προϊόν. Μεταξύ μας όλοι, μα όλοι, προτιμούν μια χειρότερη ομάδα με 6-7.000 κόσμο στις εξέδρες σε κάθε ματς, όπως η Βιλερμπαν ή όποια είναι, παρά μια μαχητική ομάδα που στο γήπεδο έχει μόνο τις μανάδες των παικτών. Οι άδειες εξέδρες δεν είναι ελκυστικές για το άθλημα, δεν φέρνουν συμφωνίες, δεν φέρνουν διαφημίσεις, δεν ανεβάζουν το επίπεδο μιας διοργάνωσης. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια και αυτός είναι ο βασικός λόγος που κανείς δεν ασχολείται με την 3η ομάδα της Ελλάδας. Αν ο Άρης είχε οικονομική δυναμική, τότε θα ήταν πολύ εύκολο μέχρι και τριετές συμβόλαιο να πάρει. Όμως, δεν έχει. Και είναι δύσκολο να τον εμπιστευτούν μόνο και μόνο επειδή έχει κόσμο στις εξέδρες. Οπότε, δυστυχώς θα πρέπει να συμμορφωθούμε με την ιδέα ότι για τον υπόλοιπο μπασκετικό πλανήτη μετά τους δύο «αιώνιους» είμαστε ανύπαρκτοι. Γιατί επαγγελματικό μπάσκετ δεν είναι μόνο ό,τι γίνεται μέσα στις 4 γραμμές του γηπέδου, αλλά και όλα όσα πρέπει μια ομάδα και ένα πρωτάθλημα να κάνει πίσω από αυτές. Και σε αυτόν τον τομέα οι ομάδες μας και ο ΕΣΑΚΕ είναι ανύπαρκτοι.

by Rasheed.

Οικονομική πολιτική ή πολιτική οικονομίας...

Οι οικονομικές συνθήκες της εποχής έχουν παίξει σημαντικό ρόλο στον τρόπο που σκέφτονται πλέον οι ευρωπαϊκές ομάδες. Το μετεγγραφικό παζάρι του καλοκαιριου του 2009 θα είναι τελείως διαφορετικό από άλλες χρονιές. Αυτό ίσως επιτρέψει πολλές και σημαντικές κινήσεις από διάφορες ομάδες, ή ίσως δώσει σημαντικό προβάδισμα σε δύο-τρεις ομάδες που δεν θα εφαρμόσουν αυτή την τακτική.

Στα μέρη μας, η οικονομική κρίση ουσιαστικά αφορά δύο ομάδες, τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό. Αμφότεροι δείχνουν ανεπηρέαστοι και λογικά θα κάνουν τις κινήσεις που είχαν προγραμματίσει ούτως ή άλλως να κάνουν. Όμως, ξεκινούν από τελείως διαφορετική βάση. Και λογικό είναι.

Θα έχετε προσέξει ότι ουσιαστικά μετά τη λήξη του πρωταθλήματος δεν έχουν βγει ονόματα για τον Παναθηναϊκό. Οι «πράσινοι» έχουν κάνει ήδη δύο προσθήκες, η μία σημαντική, η άλλη μελλοντική και πλέον περιμένουν να δουν τι θα γίνει όταν τελειώσουν με τις ανανεώσεις και λύσεις συμβολαίων. Η λογική μιλάει για 1-3 παίκτες, ανάλογα με το ποιοι θα φύγουν. Ακόμη υπάρχει μικρή κινητικότητα, καθώς οι προτεραιότητες (π.χ. παραμονή Σάρας) για μια ομάδα που έχει πάρει triple-crown και είναι απόλυτα επιτυχημένη έχοντας κάνει ήδη και 2 κινήσεις, είναι διαφορετικές από το να ξεχυθεί στο μετεγγραφικό παζάρι.

Απ’ την άλλη, στον Ολυμπιακό παρελαύνει κάθε καλό όνομα της Ευρώπης. Έτσι είναι, έτσι ήταν κι έτσι θα είναι πάντα στην ομάδα που τερματίζει δεύτερη. Προς το παρόν, ο Ολυμπιακός έχει ρίξει βάρος στις περιπτώσεις των Μπουρούση-Πρίντεζη, χωρίς να σημαίνει ότι δεν… κοιτάζει τι γίνεται γύρω του (Χόλντεν). Το μεγάλο θέμα του καλοκαιριού για τον Ολυμπιακό είναι οι ανανεώσεις των δύο αυτών παικτών. Πάνω στο θέμα υπάρχουν δύο οπτικές και απ’ ότι φαίνεται η διοίκηση της ομάδας είναι σε… δίλημμα και γι’ αυτό καθυστερεί από την πλευρά του Ολυμπιακού το θέμα.

Οι παίκτες καθυστερούν γιατί περιμένουν την 1η Ιουλίου, αλλά ο Ολυμπιακός μάλλον κάνει σκέψεις. Η μια πλευρά του διλήμματος (βγάζοντας για την οικονομία της συζήτησης τελείως εκτός κουβέντας το δέλεαρ του NBA αυτό καθ' εαυτό) λέει ότι δεν γίνεται να τινάξει στα ύψη τα συμβόλαια των δύο παικτών, τη στιγμή που απέτυχαν παταγωδώς. Γενικώς η σκέψη να μην υπάρχει δημοσιοϋπαλληλική πολιτική στην αποπληρωμή των συμβολαίων εμένα με βρίσκει απολύτως σύμφωνο. Όχι για τον Ολυμπιακό, για όλους τους επαγγελματίες παίκτες. Το μπάσκετ ως επαγγελματικό σπορ υπάρχει για τον κόσμο, δεν μπορείς αν απογοητεύεις τον κόσμο ή αν τον ευχαριστείς (μέσω της κατάκτησης στόχων) να πληρώνεσαι το ίδιο, αφού και ο κόσμος θα αντιδρά διαφορετικά. Άρα, τη γενική σκέψη του συμβολαίου «x+στόχοι» τη βρίσκω καθόλα σωστή. Αυτό που κάνει ο Ολυμπιακός με τον Μπουρούση, στο συγκεκριμένο θέμα, που του προσφέρει 1,2 καθαρά και μετά αυτά ανεβαίνουν ανάλογα με τους στόχους που θα υλοποιήσει η ομάδα. Αυτό ξεκινά από τη λογική ότι και χωρίς τον Μπουρούση, ο Ολυμπιακός… μπορεί να βγει δεύτερος, οπότε δεν γίνεται να πληρώνεται 2 εκατομμύρια αν δεν κάνει τη διαφορά.

Όμως, εδώ έρχεται η άλλη πλευρά του νομίσματος. Ο Ολυμπιακός εδώ και 3 χρόνια (επί Αγγελόπουλων) ακολουθεί την ίδια υπερβολική οικονομική πολιτική. Τα ποσά στα συμβόλαια ανεβαίνουν απίστευτα και δεν βάζω καν στην εξίσωση τον Τσίλντρες, ο οποίος πληρώθηκε όσα πληρώθηκε για συγκεκριμένους λόγους (βέβαια το γεγονός ότι τα πήρε, δείχνει τις οικονομικές δυνατότητες της ομάδας, γιατί κι άλλοι έκλεισαν τέτοια συμβόλαια, αλλά Πάργκο, Ντελφίνο, Νάχμπαρ και Κρστιτς τελείωσαν τη χρονιά μισοπληρωμένοι). Ο Παπαλουκάς παίρνει «τρελά» λεφτά, ο Βούισιτς το ίδιο, ο Βασιλόπουλος όταν ανανέωσε υπέγραψε ένα πολύ καλό συμβόλαιο, ο Σχορτσανίτης για την προσφορά που έχει πληρώνεται καλύτερα από οποιονδήποτε παίκτη στον κόσμο (στην ιστορία του μπάσκετ), και, βέβαια, κανείς τους δεν έχει υπογράψει «συμβόλαιο με μπόνους στόχων». Επίσης, ο Μπουρούσης πλέον είναι ο καλύτερος Έλληνας διεθνής σέντερ (ο Παπαδόπουλος πια δεν είναι διεθνής) κι ένας από τους καλύτερους στην Ευρώπη, ενώ ο Πρίντεζης είναι διεθνής και το δεύτερο καλύτερο «τεσσάρι» στη χώρα πίσω από τον Φώτση. Οπότε ρισκάρεις τη στιγμή που έχεις χτίσει αξιόπιστο κορμό με διεθνείς παίκτες με μέλλον (λόγω ηλικίας) να τον γκρεμίσεις και να πάρεις ξένους στις θέσεις τους;

Επίσης, όταν αλλάζεις οικονομική πολιτική, είναι σωστό να την εφαρμόσεις επιλεκτικά; Είναι δυνατόν του χρόνου από όλη την ομάδα του Ολυμπιακού να έχει «συμβόλαιο με μπόνους στόχων» μόνο ο Μπουρούσης και ο Πρίντεζης (γιατί οι Αμερικανοί δεν θα υπογράψουν τέτοιο συμβόλαιο); Μπορούν να σταθούν τα αποδυτήρια μετά και η ισορροπία στην ομάδα όταν οι 10 θα παίζουν για τον εγωισμό τους και οι 2 για το μισθό τους; Πώς θα μπορεί ο Μπουρούσης (και ο κάθε Μπουρούσης) να μην προσβληθεί αν δει έναν συμπαίκτη του να έχει λιγότερη όρεξη από αυτόν (ή να νομίζει ότι έχει λιγότερη); Δεν θα έρθουν γκρίνιες στην ομάδα; Και η ΤΣΣΚΑ άλλαξε οικονομική πολιτική (πηγαίνοντας σε διαφορετική από αυτή του Ολυμπιακού βεβαίως), αλλά κάλεσε όλους τους παίκτες της και τους είπε ότι θα τους κάνει μείωση. Όλους όμως. Όχι μόνο τους 2-3 που τελείωναν τα συμβόλαιά τους.

Γρίφος άλυτος μοιάζει το πρόβλημα, καθώς από τη μία ο Ολυμπιακός δεν μπορεί αν πληρώνει 40 εκατομμύρια ευρώ αγωνιστικό μπάτζετ για να τερματίζει δεύτερος, απ’ την άλλη, δεν μπορείς να κάνεις επιλεκτικά αλλαγή πολιτικής. Όμως, κανείς στην ομάδα δεν φαίνεται διατεθειμένος να «πειράξει» τα υπάρχοντα συμβόλαια, που η αλήθεια είναι ότι τα περισσότερα από αυτά δεν «σπάνε» με τίποτα, οπότε κανείς παίκτης δεν είναι τρελός να δεχτεί μείωση και «συμβόλαιο με μπόνους στόχων» χωρίς λόγο. Άρα, ή ο Ολυμπιακός θα πρέπει να συνεχίσει την πολιτική που έχει χτίσει τόσα χρόνια (ανεβάζοντας συνεχώς τις αμοιβές), ή θα πρέπει να επιμείνει ρισκάροντας να χάσει τους δύο παίκτες, που είναι νεαροί Έλληνες και διεθνείς. Ένας συνδυασμός που εξαντλείται… σε 14 άτομα (πολύ λιγότερα αν λάβουμε υπόψη τους περιορισμούς, τον Παναθηναϊκό και την αξία όλων των διεθνών).

by Rasheed.

Υ.Γ.: Τα παραπάνω αποτελούν μια ανάλυση της κατάστασης (από πλευράς οικονομικής πολιτικής). Σε καμία περίπτωση δεν εμπεριέχουν το αν θεωρώ ή όχι καλές τις οικονομικές προτάσεις που έχουν γίνει από την ομάδα προς τους παίκτες.

Υ.Υ.Γ.: Στο επόμενο άρθρο θα τα πούμε για τον Άρη, την ΑΕΚ και την κατάσταση με τα εισιτήρια στο πρωτάθλημα.

Αφιερωμένο...

Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα υπολογίσει να το έγραφα σήμερα το άρθρο για το NBA. Περίμενα ότι η σειρά θα γυρνούσε για ένα ματς στο Λ.Α.. Όχι επειδή οι Μάτζικ έχουν… τόσο καλή ομάδα, αλλά επειδή κάπου στο βάθος, υποσυνείδητα οι Λέικερς θα ήθελαν να το γιορτάσουν με τον κόσμο τους.

Αλλά όχι. Αν θέλουν να το γιορτάσουν με τον κόσμο τους, θα πρέπει να βάλουν από την τσέπη τους, όπως διαμήνυσε ο Δήμος. Το πέμπτο παιχνίδι δεν αντέχει σε ιδιαίτερη κριτική. Οι Λέικερς ήταν πολύ καλύτεροι, επέβαλαν το ρυθμό τους και πήραν τη νίκη πολύ εύκολα. Οι Μάτζικ δεν μπόρεσαν να απειλήσουν καν στην τέταρτη περίοδο.

Όλοι ευχαριστημένοι, λοιπόν. Αν σκεφτούμε ότι τα μισά και βάλε αμερικάνικα σάιτ είχαν στην πρώτη παράγραφο ότι ο Κόμπι… πήρε το πρώτο χωρίς τον Σακίλ (και του το αφιερώνει μάλλον...), είναι εύκολο να φανταστούμε πόση ανακούφιση ένιωσε ο Μπράιαντ όταν κρατούσε το τρόπαιο και δεν ήταν ο Σακ κοντά να του κλέψει τη δόξα. Μέσα σε όλα πήρε και τον τίτλο του MVP, αλλά αυτό το ξέραμε… από πριν τους τελικούς.

Ο Χάουαρντ είπε μετά το τέλος της σειράς ότι έχει σκληρό καλοκαίρι μπροστά του από πλευράς δουλειάς. Κι εγώ το ίδιο θα έλεγα αν είχα 48% στα καρφώματα στα 5 ματς των τελικών… Δεν φτάνει μόνο να χτυπιέσαι στα βάρη, χρειάζεται και να μπορείς να βάλεις την μπάλα στο πλεχτό. Θα μπορούσε να πάρει τις κασέτες των τελικών να δει πώς τον έπαιζε ο Γκασόλ, που ήταν ο παίκτης-οικονομία των Λέικερς στη σειρά. Μπορεί για πολλούς ο Ισπανός να είναι αχώνευτος και κακομαθημένος, αλλά από μπάσκετ δεν συγκρίνεται καν με τον Χάουαρντ.

Βέβαια, οι τελικοί φέτος δεν ήταν ουσιαστικά μεγάλη πρόκληση για τους Λέικερς. Η αλήθεια είναι ότι οι δύο ομάδες είχαν αρκετά μεγάλη διαφορά ποιότητας. Οι Μάτζικ έκαναν υπέρβαση και μόνο που έφτασαν στους τελικούς και ήταν εκ των προτέρων δύσκολο να χτυπήσουν τους Λέικερς με το ρόστερ που έχουν. Τους λείπει αυτό… το κάτι παραπάνω. Μετά τον Λιούις και τον Τούρκογλου, το ρόστερ τους είναι αρκετά χαμηλού επιπέδου. Ο Χάουαρντ είναι πολύ άγουρος και ο τύπος ψηλού που δεν προβληματίζει επιθετικά μια καλοστημένη άμυνα, ενώ οι Νέλσον-Άλστον για διαφορετικούς λόγους, δεν μπόρεσαν να φτάσουν στο επίπεδο του Φίσερ.

Όλοι χαρούμενοι λοιπόν, αλλά το φοβερότερο όλων ξέρετε ποιο είναι; Ότι ο Γκασόλ έχει δηλώσει πως δεν θα παίξει στο φετινό Ευρωμπάσκετ, άρα ο μόνος εν ενεργεία πρωταθλητής NBA στη γιορτή του ευρωπαϊκού μπάσκετ θα είναι… ο Βούγιατσιτς. Μεγαλεία…

Με τον τίτλο αυτό θα ηρεμήσει και ο Κόμπι, που φαινόταν ότι δεν… την πάλευε στους τελικούς. Ίσως του χρόνου, με τον βραχνά της σύγκρισης να έχει φύγει από πάνω του, αφού πια απέδειξε και αυτό που εναγωνίως ήθελε, να μπορεί να παίξει με πιο καθαρό μυαλό και να βοηθήσει περισσότερο την ομάδα του. Να τη βοηθήσει να κερδίζει πιο εύκολα, καθώς φέτος έκανε ξανά υπερβολική κατάχρηση προσπαθειών. Και οι φανατικοί φίλοι του Κόμπι μην αρπαχτείτε. Έχω γράψει και παλιότερα ότι τον θεωρώ τον καλύτερο Αμερικανό μπασκετμπολίστα αυτή τη στιγμή, αλλά όλοι έχουν περιθώρια βελτίωσης.

Αυτός που πλέον δεν έχει άλλα… δάχτυλα, είναι ο Φιλ Τζάκσον. Ο τίτλος του 2009 είναι ο 10ος στην απίστευτη καριέρα του, η οποία τον φέρνει πλέον στην κορυφή όλων των εποχών στο NBA, πάνω από όλους τους υπόλοιπους. Όσο αντέχει ακόμη η μέση του και μπορεί να κάθεται στο σκαμπό σαν να έχει καταπιεί σκουπόξυλο, τόσο θα έχει περισσότερες πιθανότητες να διευρύνει κι άλλο αυτό το απίστευτο ρεκόρ. Πραγματικά ένας από τους μεγαλύτερους όλων των εποχών…

by Rasheed.

Υ.Γ.: Η εθνική ομάδα μπάσκετ των γυναικών πέρασε στην οκτάδα του Ευρωμπάσκετ που γίνεται αυτές τις ημέρες στη Λετονία. Μπορεί το γυναικείο μπάσκετ στη χώρα μας να είναι τελείως παρατημένο και αφημένο στη μοίρα του, αλλά τα κορίτσια επιμένουν να αντιστέκονται και να παλεύουν. Μπράβο τους.

Υ.Υ.Γ.: Επιμένω εγώ... Η αξία του ηττημένου δίνει δόξα στο νικητή, όχι το αντίθετο. Μάλλον στο βρόντο το λέω κάθε φορά όμως...