Δύο γίγαντες, δύο σχολές

(Το άρθρο για τα πλέι οφς της Α1 ακολουθεί παρακάτω)

Ο «ξένος» ημιτελικός του φάιναλ-φορ εκ πρώτης ματιάς περιλαμβάνει μία σύγκρουση δύο τεράστιων ευρωπαϊκών ονομάτων, δύο ομάδες με ογκώδη μπάτζετ και ίδιο αριθμό ηττών στη φετινή Ευρωλίγκα. Μια πιο εμπεριστατωμένη ανάλυση, όμως, δείχνει ότι ο αγώνας έχει πολύ περισσότερα επίπεδα:

Α. Το ΤΣΣΚΑ-Μπαρτσελόνα είναι ένα ματς ανάμεσα σε δύο ομάδες που, στην πραγματικότητα, ξεκινούν από διαφορετική βάση: από τη μια πλευρά, μία από τις πιο επιτυχημένες ομάδες των τελευταίων ετών στην Ευρωλίγκα, η ΤΣΣΚΑ που πηγαίνει για έβδομη συνεχόμενη χρονιά στο φάιναλ-φορ και μετράει δύο τίτλους τα τελευταία χρόνια. Από την άλλη, η Μπαρτσελόνα, που «διψάει» πολύ για τον τίτλο και κάθε χρόνο ανεβάζει ακόμη περισσότερο το μπάτζετ κοιτάζοντας μόνο την κορυφή, την οποία έχει μόνο το 2003.

Β. Ο ημιτελικός είναι μία σύγκρουση ανάμεσα σε δύο διαφορετικές σχολές μπάσκετ. Η ΤΣΣΚΑ ξεκινάει από την άμυνα, όπου δέχεται λιγότερους από 62 πόντους ανά αγώνα (και σκοράρει 75), ενώ η Μπαρτσελόνα κερδίζει τα ματς από την επίθεση, σκοράροντας κάτι παραπάνω από 81 πόντους (ενώ δέχεται περίπου 68). Οι αριθμοί δε δείχνουν καθοριστικά τη διαφορά, αλλά η φιλοσοφία κάθε ομάδα και ο τρόπος με τον οποίο αγωνίζεται στο παρκέ. Θεωρητικά, οι Μοσχοβίτες έχουν ως στόχο να κερδίζουν με… 15-0 στο πρώτο δεκάλεπτο, ενώ οι Καταλανοί με… 25-10.

Ας συγκρίνουμε τις δύο ομάδες και ανά θέση:

1. Στον «άσο», η ΤΣΣΚΑ με Πλάνινιτς, Χόλντεν, Ζήση, είναι πλήρης αλλά της λείπει η κλάση του Παπαλουκά που έκανε τη διαφορά τα προηγούμενα χρόνια. Στο φάιναλ-φορ σίγουρα θα περιμένει κάτι καλύτερο από τον Πλάνινιτς, ενώ ο Χόλντεν έχει την εμπειρία για να είναι ο καταλύτης. Από την άλλη, η Μπαρτσελόνα στηρίζεται στον έμπειρο, αλλά… «1,5», Λάκοβιτς και τον πολύ καλό, αλλά άπειρο, Σάντα. Στο να γίνει πιο πληθωρικό το παιχνίδι της συμβάλλει ο Ναβάρο, που έχει τον υψηλότερο μέσο όρο σε ασίστ φέτος και από τις δύο ομάδες.

2. Στην περιφέρεια της ΤΣΣΚΑ δεσπόζει ίσως το καλύτερο δίδυμο στην Ευρώπη, Λάνγκτον-Σισκάουσκας, παίκτες που μπορούν να πάρουν τέτοια ματς μόνοι τους. Ωστόσο, δεν έχουν άξιο αντικαταστάτη, οπότε είτε θα ανεβαίνει στο «2» ο Χόλντεν είτε θα κατεβαίνει στο «3» ο Χριάπα. Η Μπαρτσελόνα έχει και αυτή δύναμη στην περιφέρεια, με τον τεράστιο Ναβάρο, ίσως το καλύτερο δυάρι στην Ευρώπη, τον έμπειρο σκόρερ Μπαζίλε, τον πληθωρικό σουίνγκμαν Μπάρτον και τον Γκριμάου που κάνει καλή δουλίτσα ερχόμενος από τον πάγκο.

3. Η φροντ-λάιν των Μοσχοβιτών περιλαμβάνει τον σπουδαίο Σμόντις σε μία περίεργη χρονιά, που το σε τι κατάσταση θα βρίσκεται αναμένεται να κρίνει εν πολλοίς τις περισσότερες μάχες στη ρακέτα. Δίπλα του, το δίδυμο Λόρμπεκ (πρώτος σκόρερ της ΤΣΣΚΑ) – Μόρις, κάνει πολύ καλά τη δουλειά του, ενώ ο Χριάπα αποτελεί το σύνδεσμο με την περιφέρεια και φέτος παίζει πολύ καλύτερα απ’ ό,τι στην περσινή επιστροφή του. Η Μπαρτσελόνα έχει στηριχθεί πολύ στους ψηλούς της για τρεις λόγους: διότι έχει δύο πολύ έμπειρους και «μπασκετικούς» παίκτες στα πρόσωπα των Άντερσεν (πέρυσι στην ΤΣΣΚΑ) και Σαντιάγο, δεύτερον, επειδή έχει τον Βάθκεθ στην καλύτερή του χρονιά στην Ευρωλίγκα και, τέλος, επειδή έχει πάρει από τον Ιλασόβα μια εντυπωσιακή χρονιά με πολύπλευρη προσφορά και 3 βραβεία MVP μέσα στη χρονιά.

Το ρόστερ της Μπαρτσελόνα είναι πιο πλήρες, αλλά η ΤΣΣΚΑ έχει πιο έμπειρους παίκτες και προπονητή. Ο Μεσίνα είναι ένας από τους καλύτερους προπονητές στην Ευρώπη και οι κινήσεις του σε αυτά τα ματς έχουν συμβάλλει ώστε να χαρακτηριστεί ένας από αυτούς. Αποτελεί μεγάλο όπλο για τους Μοσχοβίτες. Στην άλλη άκρη, ο Πασκουάλ, αποτελεί το… κρυφό όπλο των Ισπανών, έχει εντυπωσιάσει φέτος με το κοουτσάρισμά του, παρά την απειρία του και έχει πάρει πάρα πολλά από τους περισσότερους παίκτες του. Ο μόνος, ίσως, παίκτης τον οποίο δεν έχει μπορέσει να εκμεταλλευτεί πλήρως, είναι ο Σαντιάγο.

Η ουσία είναι ότι και οι δύο ομάδες έχουν πετύχει εντυπωσιακές νίκες φέτος. Η ΤΣΣΚΑ παρότι έχει αλλάξει λίγο το ρόστερ της, συνεχίζει με αυτόματο πίλοτο. Μπορεί να μην εντυπωσιάζει και να μη φοβίζει όπως άλλες χρονιές, αλλά παίζει πολύ οργανωμένο μπάσκετ και ξέρει να φτάνει στο στόχο της. Από την άλλη, η Μπαρτσελόνα έχει εντυπωσιάσει φέτος και ανά διαστήματα δημιουργεί την εντύπωση ότι φέτος είναι η χρονιά της. Ωστόσο, την περιβάλλουν και πολλά ερωτήματα για το κατά πόσο θα μπορέσει να αποδώσει σωστά στο κατάλληλο σημείο και να εμφανίσει το καλύτερό της πρόσωπο τη στιγμή που πρέπει.

“Good night, and good luck”

by BEN

Ξεμπέρδεψαν οι καλύτεροι

Τελείωσε ο πρώτος γύρος των πλέι οφς και οι δύο ομάδες που θα διεκδικήσουν την πρόκριση στην Ευρωλίγκα ξεχώρισαν και ήταν αυτές που περιμέναμε εξ αρχής. Πάντως, λίγοι ίσως θα περίμεναν και οι 4 σειρές να τελειώσουν στο 2-0 και ούτε ο Πανιώνιος, ούτε ο Πανελλήνιος να καταφέρουν να πάνε σε 3ο ματς τη σειρά τους.

Έτσι κι έγινε, αν και το 2ο παιχνίδι στις δύο σειρές, το παιχνίδι της Τετάρτης ήταν τελείως διαφορετικό. Το Μαρούσι πέρασε από την Κυψέλη με τον αέρα της πολύ καλύτερης ομάδας. Διέλυσε το Πανελλήνιο και ό,τι κι αν προσπαθήσουμε να πούμε για να ωραιοποιήσουμε την κατάσταση το 57-93 είναι πάρα πολύ βαρύ σκορ.

Οι Αμαρουσιώτες ήταν συγκεντρωμένοι στο στόχο τους, ενώ οι παίκτες του Πανελληνίου, αλλού πατούσαν και αλλού βρίσκονταν. Καμία ψυχολογία για το πιο κρίσιμο παιχνίδι της χρονιάς, καμία προσπάθεια να ανατρέψουν την κατάσταση, από τη στιγμή που έμειναν με 18 πόντους πίσω, το παιχνίδι είχε τελειώσει. Μετά απλώς περίμεναν να τελειώσει η χρονιά. Για μία ακόμη σεζόν ο Πανελλήνιος δεν έκανε την υπέρβαση, ενώ η εμφάνισή του στο τελευταίο παιχνίδι του σίγουρα προβλημάτισε μιας και καμία στιγμή δεν ανταποκρίθηκε στις απαιτήσεις του αγώνα. Έδειξε πλήρως ανέτοιμος για την ψυχολογία των πλέι οφς.

Βέβαια, θα πρέπει να σκεφτούμε ότι το Μαρούσι, ούτως ή άλλως, είναι καλύτερη ομάδα από τον Πανελλήνιο. Πιο ισορροπημένη ομάδα, με μεγαλύτερο βάθος. Αυτό το δείχνει και μια ματιά στα ρόστερ των δύο, αλλά και το 5-1 που έχει το Μαρούσι τελικά επί του Πανελληνίου φέτος. Όταν αγωνίζεσαι 6 φορές σε μία σεζόν με έναν αντίπαλο και έχεις 5 νίκες και 1 ήττα στο μοναδικό αδιάφορο βαθμολογικά ματς μεταξύ σας, τότε δείχνει σαφώς ανώτερος.

Το Μαρούσι δηλαδή περιμένει τον Ολυμπιακό να επιστρέψει από το Βερολίνο για να αναγεννήσει τους περσινούς ημιτελικούς ανάμεσα στις δύο ομάδες. Στόχος είναι σαφώς η Ευρωλίγκα πια και ίσως δούμε διαφορετική αντιμετώπιση στα ημιτελικά από την περσινή, η οποία τελικά είχε στοιχίσει στο Μαρούσι στη συνέχεια.

Όμως, στόχο την Ευρωλίγκα έχει πια και ο Άρης, που πέρασε το πρώτο εμπόδιο του Πανιωνίου. Οι «κίτρινοι» λιγότερο πειστικά από το Μαρούσι και με μεγάλη δυσκολία απέκλεισαν τον Πανιώνιο, αλλά ο πρώτος στόχος επετεύχθη.

Ιδίως στο δεύτερο παιχνίδι, ο Άρης πρέπει να χαροποίησε ιδιαίτερα τους οπαδούς του καθώς έδειξε στοιχεία ομάδας με νοοτροπία πλέι οφ. Εκεί που έμεινε 14 πόντους πίσω στο σκορ δεν παράτησε τον αγώνα, δεν κρύφτηκε πίσω από τη λύση του 3ου ματς, αλλά πάλεψε, ηρέμησε και σταδιακά μείωσε και πέρασε μπροστά στα κρίσιμα. Σημαντικό το γεγονός ότι δεν χρειάστηκε τρίτο αγώνα. Σημαντικό και για την ψυχολογία της ομάδας αλλά και για τους παίκτες που με την εξέλιξη του ματς στο Ελληνικό έδειξαν ότι μπορούν να αλλάξουν τις ισορροπίες ενός αγώνα.

Ο Άρης θα αντιμετωπίσει τον Παναθηναϊκό, όπως είχε γίνει και πάλι με τον Ματσόν στον πάγκο, όταν η ομάδα πάλευε για την έξοδο στην Ευρωλίγκα πριν από κάποια χρόνια. Τότε ο Ματσόν είχε «αφήσει» τους ημιτελικούς και είχε κατηγορηθεί, αλλά ο Άρης είχε δυνάμεις και είχε κερδίσει τους μικρούς τελικούς. Μένει να δούμε τι αντιμετώπιση θα έχει φέτος ο Ματσόν προς τα ημιτελικά.

Ο Πανιώνιος ολοκλήρωσε εδώ τη χρονιά του, αποτυχημένος, αφού δεν μπόρεσε να επαναλάβει την έξοδο στην Ευρωλίγκα, αλλά προδόθηκε κυρίως από την εμμονή του Τριφούνοβιτς να μην πάρει σέντερ μετά τον τραυματισμό του Μπάξτερ, αλλά και την έλλειψη λύσεων με τον τρόπο που είχε προσανατολίσει το παιχνίδι του. Δεν θεωρώ ότι ο Μάιλς ήταν ο μοιραίος, ίσως μόνο για το ότι έχασε τις βολές, απλώς δεν ξέρω πόσο σωστός ήταν ο τρόπος ανάπτυξης του Πανιωνίου από τη στιγμή που ο Άρης πέρασε μπροστά. Και σε αυτό έχει μερίδιο ευθύνης και ο Τριφούνοβιτς.

by Rasheed.

Στιγμές φάιναλ φορ: Αθήνα 1993

«Απόψε πέθανε το μπάσκετ». Ο τελικός στο ΣΕΦ, έχει μόλις τελειώσει και ο προπονητής της Μπενετόν, Πέταρ Σκάνσι, που είδε πριν λίγο τον παίκτη του, Τόνι Κούκοτς, να ξεσπάει σε κλάματα, δεν μπορεί να συγκρατήσει τη πικρία του. Από την άλλη μεριά, ο θριαμβευτής Μάλκοβιτς, μέσα από δύο μόλις αγώνες έχει επηρεάσει το ευρωπαϊκό μπάσκετ περισσότερο απ’ ό,τι νόμιζε.

Μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις σε φάιναλ-φορ της κορυφαίας ευρωπαϊκής διοργάνωσης έλαβε χώρα στην Αθήνα, όπου η Λιμόζ έπαιξε την απόλυτη άμυνα και πήρε την κούπα δεχόμενη κατά μέσο όρο 53,5 πόντους! Ξεκινώντας ως αουτσάιντερ, τόσο τον ημιτελικό με τη Ρεάλ, όσο και τον τελικό με την Μπενετόν, η Λιμόζ υποχρέωσε δύο από τους μεγαλύτερους θρύλους του ευρωπαϊκού μπάσκετ, τους Σαμπόνις και Κούκοτς, να δουν την πλάτη της και πήρε τον πρώτο – και μοναδικό – τίτλο της Γαλλίας στην υψηλότερη τη τάξει διοργάνωση. Έχοντας ένα ρόστερ έξυπνα ισορροπημένο ανάμεσα σε μεγάλα ταλέντα (Γιανγκ, Ζντοβτς, Ντακουρί, Φορτέ) και εργαλεία (Μπιλμπά, Ρέντεν, Μπάτερ, Βερόβ), ο Μάλκοβιτς παρέδωσε μαθήματα ψυχολογικής προετοιμασίας, παθιασμένης άμυνας και συγκέντρωσης στον απόλυτο στόχο.

Ούτε οι Σαμπόνις, Μπιριούκοφ, Μπράουν, Μάρτιν, Λάσα μπόρεσαν να τη σταματήσουν στον ημιτελικό, ούτε οι Κούκοτς (στο 4ο του φάιναλ-φορ τα τελευταία 5 χρόνια), Τιγκλ (19 πόντοι), Ρουσκόνι (13 πόντοι, 15 ριμπάουντ), Ιακοπίνι είχαν απάντηση στον τελικό. Στο ημίχρονο του τελικού το σκορ ήταν 22-28, αλλά οι Γάλλοι γύρισαν το ματς σκοράροντας λίγο καλύτερα στο δεύτερο ημίχρονο και κρατώντας ταυτόχρονα την Μπενετόν στους 27 και στο δεύτερο μισό.

Το φάιναλ-φορ σχημάτισαν εκείνη τη χρονιά 4 ομάδες με σημαντικό όνομα, αλλά καινούργιες στο θεσμό. Ανάμεσα τους και ο σπουδαίος ΠΑΟΚ του Ίβκοβιτς με ρόστερ πολλών αστέρων: Πρέλεβιτς, Φασούλας, Κόρφας, Μπουντούρης, Φιλίππου και το φοβερό δίδυμο Αμερικανών Μπάρλοου – Λέβινγκστον. Οι Θεσσαλονικείς, όμως, έμειναν στον ημιτελικό, χάνοντας με 79-77 από την Μπενετόν, με τον Λέβιγκστον ακόμα να περιμένει την μπάλα για να πάρει το τελευταίο σουτ…

Το φάιναλ-φορ του 1993 έμεινε στην ιστορία ως αυτό στο οποίο είδαμε το χειρότερο μπάσκετ, αλλά η αλήθεια είναι ότι το μπάσκετ που έπαιξε εκείνο το τριήμερο η ομάδα του Μάλκοβιτς επηρέασε πολύ το άθλημα στην Ευρώπη, όσο και αν κάποιοι από το χώρο πίστευαν ότι ήταν μόνο μία παρένθεση ή ότι άλλοι προπονητές δε θα ακολουθούσαν το ίδιο παράδειγμα. Οι αριθμοί πιστοποιούν του λόγου το αληθές: πριν το 1993 μόνο μία ομάδα είχε κερδίσει το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα υποχρεώνοντας τον αντίπαλό της να σκοράρει 65 πόντους ή λιγότερους. Μετά το 1993, όμως, είδαμε άλλα 5 φάιναλ-φορ να κρίνονται σε τόσο χαμηλό σκορ. Εκείνο το βράδυ, λοιπόν, της 15ης Απριλίου στο ΣΕΦ, δεν «πέθανε το μπάσκετ», αλλά γεννήθηκε – καλύτερα, εδραιώθηκε – μία νέα σχολή.

“Good night, and good luck”

by BEN

ΥΓ. Δείτε εδώ ένα βίντεο με φάσεις από το δεύτερο ημίχρονο του τελικού.

Στο Βερολίνο... με αριθμούς!

(Το άρθρο για τα πλέι οφς της Α1 ακολουθεί παρακάτω)

Για τα καλά μπήκαμε πλέον στο ρυθμό του φάιναλ φορ του Βερολίνου και αρχίζουμε την αναφορά μας στις ομάδες που βρίσκονται σε αυτό από ένα γρήγορο στατιστικό πέρασμα στη χρονιά. Τη σεζόν στην Ευρωλίγκα ξεκίνησαν 5 ισπανικές ομάδες, 4 ιταλικές, 3 ελληνικές, 2 γαλλικές, 2 τούρκικες, 1 ισραηλινή, 1 ρώσικη, 1 κροατική, 1 σέρβικη, 1 πολωνική, 1 λιθουανική, 1 γερμανική και 1 σλοβένικη.

Από αυτές μόνο 4 χώρες είχαν συνολικό ποσοστό νικών πάνω από το 50%. Η Ρωσία (που είχε μόνο την ΤΣΣΚΑ) είχε 79%, το Ισραήλ (μόνο με τη Μακάμπι) είχε 50% ποσοστό νικών, η Ισπανία με 5 ομάδες είχε 64,8% και η Ελλάδα με 3 ομάδες είχε 64%. Όλες οι υπόλοιπες ήταν κάτω από το 50%. Το 48,4% της Ιταλίας, που είχε Σιένα, Ρόμα, Αρμάνι και Αβελίνο δεν δικαιολογεί με τίποτα τις 4 ομάδες στη διοργάνωση, πόσο μάλλον αν σκεφτούμε ότι το ποσοστό της στο Top-16 πήγε στο 39% (κι αυτό λόγω Σιένα και μόνο), ενώ και το 25% των Γαλλικών ομάδων δεν δικαιολογεί την παρουσία δύο στη διοργάνωση.

Δικαίως «γκρινιάζει» η Ρωσία κάθε χρόνο, και με βάση το ποσοστό αλλά και γενικότερα, για τη μόλις μία ομάδα, ενώ και οι Τούρκοι είχαν αποτυχημένη σεζόν με 42,3% ποσοστό νικών με δύο ομάδες. Οι Ισπανοί μπορεί να πέρασαν το 60%, αλλά με 5 ομάδες έχουν μόλις μία εκπροσώπηση στο φάιναλ φορ (ενώ η Ελλάδα με 3 ομάδες έχει δύο στο φάιναλ φορ) κάτι που δείχνει ότι προφανώς και ήταν υπερβολή η 5η ομάδα. Μέχρι και ο Μπερτομέου το κατάλαβε και είπε ότι αντί για 5η ισπανική θα προτιμούσε πλέον ακόμη και μια ομάδα από την Ολλανδία ή την Ουκρανία. Εγώ θα έλεγα πρώτα να βάλει 2η ρωσική και μετά βλέπουμε. Τα φετινά αποτελέσματα δείχνουν ότι οι Ιταλοί δεν πρέπει επ’ ουδενί να έχουν πάνω από 3 ομάδες (ή και δύο μην πω), οι Ισπανοί, που όλοι ξέρουμε ότι θα χαϊδεύονται επ’ αόριστον, να μην ξεπερνούν τις τέσσερις, η Ελλάδα επιβάλλεται να έχει τρεις, ενώ οι Ρώσοι πρέπει να έχουν δύο ομάδες τουλάχιστον. Αν κάθε χώρα πρέπει να έχει μία ομάδα πάνω από εκείνες που ξεχωρίζουν, τότε η Ρωσία πρέπει να έχει 2 (ΤΣΣΚΑ+1), η Ισπανία 3 (Μπαρτσελόνα, Ταού+1), η Ελλάδα 3 (Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός+1) και η Ιταλία 2 (Σιένα+1). Αυτά με βάση τα τελευταία χρόνια, όχι μόνο τη φετινή σεζόν.

Αν κοιτάξουμε στις στατιστικές κατηγορίες θα δούμε ότι οι τέσσερις ομάδες του φάιναλ φορ έχουν πρωτιές σε 5 από τις 8 κατηγορίες: δίποντα-Ολυμπιακός, τρίποντα-ΤΣΣΚΑ, βολές-Μπαρτσελόνα, ασίστ-Ολυμπιακός και λάθη-ΤΣΣΚΑ (λιγότερα εννοείται). Από εκείνες που αποκλείστηκαν από το φάιναλ φορ, η Ταού είναι πρώτη σε παραγωγικότητα, η Σιένα στα κλεψίματα και η Προκόμ στα ριμπάουντ.

Το φετινό φάιναλ φορ έχει και μια άλλη ιδιαιτερότητα: φιλοξενεί τις 4 πιο ακριβές ομάδες της διοργάνωσης, με συνολικό μπάτζετ που ξεπερνά κατά πολύ τα 110 εκατομμύρια δολάρια (το μπάτζετ μόνο των ελληνικών ομάδων είναι πάνω από 60 εκατομμύρια δολάρια).

Στις ατομικές κατηγορίες, μόνο ο Ολυμπιακός και η Μπαρτσελόνα έχουν πρωτιές από τις 4 φιναλίστ. Ο Γιάννης Μπουρούσης είναι 1ος ριμπάουντερ της διοργάνωσης, ο Θοδωρής Παπαλουκάς 1ος πασέρ και πιο εύστοχος παίκτης της διοργάνωσης στα δίποντα (με το εκπληκτικό 78,5%) και ο Φραν Βάθκεθ 1ος μπλοκέρ και πιο εύστοχος παίκτης της διοργάνωσης εντός παιδιάς (με 67,5%).

Από τους συμμετέχοντες στο φετινό φάιναλ φορ 21 παίκτες έχουν κατακτήσει ήδη την Ευρωλίγκα στην καριέρα τους. Πρόκειται για 2 παίκτες της Μπαρτσελόνα, 3 του Ολυμπιακού, 8 της ΤΣΣΚΑ και 8 του Παναθηναϊκού. Συγκεκριμένα:

- οι Χουάν Κάρλος Ναβάρο (2003 με Μπαρτσελόνα), Ντέιβιντ Άντερσεν (2001 με Βίρτους, 2006, 2008 με ΤΣΣΚΑ) από την Μπαρτσελόνα,

- οι Θοδωρής Παπαλουκάς (2006, 2008 με ΤΣΣΚΑ), Νικόλα Βούισιτς (2004, 2005 με Μακάμπι), Γιοτάμ Χαλπερίν (2004, 2005 με Μακάμπι) από τον Ολυμπιακό,

- οι Νίκος Ζήσης (2008 με ΤΣΣΚΑ), Ματίας Σμόντις (2001 με Βίρτους, 2006, 2008 με ΤΣΣΚΑ), Ραμούνας Σισκάουσκας (2007 με Παναθηναϊκό, 2008 με ΤΣΣΚΑ), Τζ. Ρ. Χόλντεν (2006, 2008 με ΤΣΣΚΑ), Αρτέμ Ζαμπέλιν (2008 με ΤΣΣΚΑ), Τράγιαν Λάνγκντον (2006, 2008 με ΤΣΣΚΑ), Αλεξέι Σβεντ (2008 με ΤΣΣΚΑ), Βίκτορ Χριάπα (2008 με ΤΣΣΚΑ) από την ΤΣΣΚΑ Μόσχας και

- οι Φραγκίσκος Αλβέρτης (1996, 2000, 2002, 2007 με Παναθηναϊκό), Μάικ Μπατίστ (2007 με Παναθηναϊκό), Αντώνης Φώτσης (2000 με Παναθηναϊκό), Νίκος Χατζηβρέττας (2007 με Παναθηναϊκό), Κώστας Τσαρτσαρής (2007 με Παναθηναϊκό), Δημήτρης Διαμαντίδης (2007 με Παναθηναϊκό), Ντούσαν Σάκοτα (2007 με Παναθηναϊκό), Σαρούνας Γιασικεβίτσιους (2003 με Μπαρτσελόνα, 2004, 2005 με Μακάμπι) από τον Παναθηναϊκό.

Ούτε λίγο ούτε πολύ στο φετινό φάιναλ φορ βρίσκονται παίκτες που έχουν ακουμπήσει τα χέρια τους σε όλα τα τρόπαια της Ευρωλίγκας από το 2000 και μετά (το 2001 δεν έγινε φάιναλ φορ Ευρωλίγκας).

Οι τέσσερις προπονητές επίσης έχουν τεράστια ιστορία με τον Ετόρε Μεσίνα να έχει κατακτήσει 4 Ευρωλίγκες (1998, 2001 με Βίρτους, 2006, 2008 με ΤΣΣΚΑ) και να έχει φτάσει άλλες τρεις φορές σε φάιναλ φορ (2001 με Κίντερ, 2003 με Μπενετόν, 2007 με ΤΣΣΚΑ), τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς να έχει κατακτήσει 6 φορές την Ευρωλίγκα (1992 με Παρτιζάν, 1994 με Μπανταλόνα, 1995 με Ρεάλ, 2000, 2002, 2007 με Παναθηναϊκό) και να έχει φτάσει εκεί 1 φορά ως παίκτης (1988 με Σπλιτ) και 3 φορές ως προπονητής ακόμα (1996 με Ρεάλ, 1998 με Μπενετόν, 2005 με Παναθηναϊκό), τον Παναγιώτη Γιαννάκη να έχει κατακτήσει το τρόπαιο 1 φορά ως παίκτης (1996 με Παναθηναϊκό) και να έχει φτάσει στο φάιναλ φορ άλλες 4 φορές ως παίκτης (1988, 1989, 1990, 1995 με Παναθηναϊκό με Άρη), ενώ ο μόνος που δεν έχει πάει ξανά σε φάιναλ φορ είναι ο Χάβι Πασκουάλ της Μπαρτσελόνα.

Οι 4 προπονητές μοιράζονται 11 τρόπαια Ευρωλίγκας ως τώρα και παρουσία (είτε ως παίκτες είτε ως προπονητές) σε 14 από τα 20 ως το φετινό φάιναλ φορ της διοργάνωσης!

Στους αριθμούς, στις συμμετοχές και στα ρεκόρ, το φετινό φάιναλ φορ είναι το πλουσιότερο όλων των εποχών. Μένει να το απολαύσουμε και στο παρκέ το ίδιο, ενώ ας ευχηθούμε να τελειώσει με ελληνική πρωτιά… για να μας αρέσει ακόμη περισσότερο!

by Rasheed.

Υ.Γ.: Η φωτογραφία είναι ένα από τα δύο wallpapers που παίρνετε απαντώντας (ακόμη και λανθασμένα) στο quiz και το σταυρόλεξο. Εννοείται εδώ είναι με μειωμένη ανάλυση. Ξέρετε τι πρέπει να κάνετε για να την αποκτήσετε αν θέλετε!

Και τώρα η κούπα!

Ξεμπέρδεψαν οι δύο αιώνιοι τη Δευτέρα με τα προημιτελικά της Α1. Οι δύο αγώνες ήταν σαφώς πιο δύσκολοι από τα ματς του Σαββάτου, αφού από τη μία αμφότεροι αγωνίζονταν εκτός έδρας, ενώ από την άλλη, κανείς δεν θα έδινε το 100% τέσσερις ημέρες πριν το Βερολίνο.

Ο Ολυμπιακός ήταν σταθερός σε όλη τη διάρκεια του ματς και μπόρεσε να το ελέγξει ουσιαστικά και στα 40 λεπτά του, ενώ από τη στιγμή που προηγήθηκε στο δεύτερο ημίχρονο και μετά δεν ξαναέχασε το προβάδισμα. Ο χρόνος μοιράστηκε, με τους βασικούς να μένουν λίγο παραπάνω μέσα στο παρκέ για να κρατηθούν σε αγωνιστικό ρυθμό. Από το ματς κρατάμε μόνο τη συμμετοχή του Σοφοκλή Σχορτσανίτη, η οποία είναι ένα τρικ που ψιθυρίζεται εδώ και αρκετό καιρό ότι μπορεί να έκανε ο Γιαννάκης. Τελικά το έκανε και σωστά κατά τη γνώμη μου. Προφανώς, η συμμετοχή του Σχορτσανίτη για 3 λεπτά αποσκοπούσε στο σκάουτινγκ του Παναθηναϊκού ενόψει φάιναλ φορ.

Ο Σχορτσανίτης (πλήρως αδυνατισμένος πια) είναι καιρό εκτός δράσης και το πιθανότερο είναι να μην παίξει κανέναν ρόλο στον ημιτελικό, κακά τα ψέματα. Όμως, με τη συμμετοχή του ο Γιαννάκης θέτει ένα ακόμη πρόβλημα στον Ομπράντοβιτς, αφού ακόμη κι έτσι, ο Σοφοκλής δεν είναι παίκτης που μπορείς να προσπεράσεις. Αν, ας πούμε, μπει στον ημιτελικό απέναντι στον Πέκοβιτς, τότε είναι ρίσκο να πεις ποιος από τους δύο… θα αχρηστεύσει τον εαυτό του με φάουλ πιο γρήγορα. Και υπό τις παρούσες συνθήκες τον Παναθηναϊκό θα τον πονέσει περισσότερο αν αυτός είναι ο Πέκοβιτς, καθότι έχει βασικό ρόλο στην ομάδα, σε αντίθεση με τον Ολυμπιακό που ξεκάθαρα παίζει χωρίς τον Σχορτσανίτη στο ροτέισόν του. Έξυπνη προπονητικά κίνηση, μένει να δούμε αν θα έχει συνέχεια στο φάιναλ φορ, ή αν απλώς ήταν για να… ξενυχτήσει ο Ομπράντοβιτς μία ώρα παραπάνω ένα από τα επόμενα βράδια.

Στην Πυλαία, ο Παναθηναϊκός μπήκε πιο χαλαρός στο παρκέ. Ίσως μέτρησε και το +43 του πρώτου αγώνα. Το 22-9 είναι σίγουρα απαράδεκτο για 4 ημέρες πριν το φάιναλ φορ (οι 9 πόντοι της περιόδου εννοώ), αλλά γρήγορα προσπεράστηκε με το 11-30 μέχρι το ημίχρονο. Οι «πράσινοι» αναγκάστηκαν να πατήσουν το πόδι λίγο περισσότερο στο γκάζι μέχρι αν γυρίσουν το σκορ. Μετά κι αυτοί ήλεγξαν το παιχνίδι και δείχνουν έτοιμοι για τη μεγάλη μάχη. Από τα αγωνιστικά, κρατάμε την άνοδο του Φώτση, που πλέον έχει βρει τον εαυτό του, ενώ θα πρέπει να σχολιάσουμε και την παρουσία του Κέτσμαν, που στα δύο αυτά ματς έμεινε 22 λεπτά στο παρκέ. Είναι η απάντηση του Ομπράντοβιτς στην κίνηση Σχορτσανίτη για να προβληματίσει τον Γιαννάκη, ή μήπως ο Σέρβος έχει στο μυαλό του το μαρκάρισμα του Τσίλντρες στον ημιτελικό; Θα δούμε. Γενικώς και οι δύο «αιώνιοι» έδειξαν ότι βρίσκονται σε τροχιά Βερολίνου, καθώς λίγη σημασία έδωσαν στο παιχνίδι τους.

Τη χρονιά, απ’ την άλλη, ολοκλήρωσαν ο Κολοσσός και ο ΠΑΟΚ. Μπορεί ο ΠΑΟΚ να τερμάτισε 7ος και ο Κολοσσός 8ος, αλλά ο πρώτος απέτυχε και ο δεύτερος πέτυχε. Ο ΠΑΟΚ δεν έχει καμία σχέση με την ομάδα που θα πάλευε για Ευρωλίγκα στην αρχή της σεζόν, ψάχνει τρόπο να πληρώσει τους παίκτες του και να βρει βιώσιμη λύση για του χρόνου (όταν όλα δείχνουν πως πάλι θα κινηθεί στη μετριότητα), ενώ ο Κολοσσός έκανε ένα βήμα παραπάνω από πέρσι, έπαιξε στα πλέι οφς, δείχνει ότι έχει μέλλον, υγιή διοίκηση και σταθερά ανοδική πορεία. Χτίζει γήπεδο, είναι μία από τις εκπλήξεις της χρονιάς και έχουμε κάθε λόγο να ελπίζουμε ότι τα επόμενα χρόνια ίσως φτιαχτεί ένας ισχυρός πόλος της Α1 και στη Ρόδο. Περισσότερα στον έλεγχο των δύο ομάδων.

by Rasheed.

Άρχισαν τα πλέι οφς!

Οριακοί ήταν οι δύο αγώνες της Κυριακής για τα προημιτελικά της Α1. Ο Άρης χρειάστηκε να επιστρατεύσει ό,τι είχε και δεν είχε για να κερδίσει τον Πανιώνιο, ενώ και το Μαρούσι κέρδισε πολύ δύσκολα, παρότι το ματς αρχικά έδειχνε ότι πάει σε άλλη κατεύθυνση.

Πάντως, το δεύτερο πιάτο των προημιτελικών ήταν άκρως χορταστικό και πολλά υποσχόμενο. Ο Άρης στο Αλεξάνδρειο δεν έπαιξε ιδιαίτερα καλά. Η άμυνά του αν και σκληρή ήταν προβληματική στο μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα με κάποιον παίκτη να ξεχνιέται και τον Πανιώνιο να βρίσκει διαδρόμους σε πολλές περιπτώσεις. Επιθετικά κατά διαστήματα μόνο καλός, ο Άρης ήταν βέβαιο ότι θα αντιμετωπίσει προβληματιστεί αρκετά. Όπως κι έγινε. Ο Πανιώνιος μπορεί να είναι στα χαρτιά αουτσάιντερ, αλλά έχει έμπειρους παίκτες και έφτασε το παιχνίδι στην κόψη του ξυραφιού.

Εκεί το πήρε ο Άρης με την άμυνά του και το ταλέντο των ξένων παικτών του που όντως είναι παίκτες που κάνουν τη διαφορά. Ο Νέλσον πήρε επιθετικό ριμπάουντ για να ανανεώσει μια από τις πιο κρίσιμες επιθέσεις του ματς, ο Ράιτ έκλεψε την μπάλα στα τελευταία 18 δευτερόλεπτα, ο Μπετς πήρε το επιθετικό ριμπάουντ που έκρινε τον αγώνα (αφού κέρδισε φάουλ και έβαλε τη μια βολή που χρειαζόταν ο Άρης για να νικήσει), ενώ νωρίτερα ο Κλαρκ είχε βάλει 4 πόντους για να δώσει προβάδισμα στον Άρη. Έτσι, οι «κίτρινοι» έκαναν το 1-0 στη σειρά και πλέον έχουν δύο ευκαιρίες για να πάρουν την πρόκριση. Ο Πανιώνιος θα παίζει με την πλάτη στον τοίχο στο Ελληνικό και ο Άρης μπορεί να το εκμεταλλευτεί αυτό.

Οι «κυανέρυθροι» για να πάμε στα του Πανιωνίου, θα πρέπει να χτυπάνε το κεφάλι τους στον τοίχο. Ο λόγος είναι ότι εκεί που είχαν φέρει το παιχνίδι έπρεπε να το πάρουν. Προηγήθηκαν με 69-71, ξανά με 72-74, είχαν επίθεση στο 73-74, αλλά και στο 74-74, δύο επιθέσεις εκ των οποίων τη μία την έχασαν και στην άλλη δεν μπόρεσαν να αλλάξουν ούτε πάσα (ελέω Ράιτ). Δύσκολα θα έχουν ξανά τόσο μεγάλη ευκαιρία να φύγουν νικητές από το Αλεξάνδρειο.

Πάντως, το παιχνίδι θύμισε σε όλους ότι πια μπήκαμε στα πλέι οφς. Νεύρα, διαπληκτισμοί, ένταση, σκληρά μαρκαρίσματα, πάθος, ό,τι ακριβώς χαρακτηρίζει έναν ελληνικό αγώνα πλέι οφς. Το χαρήκαμε όλοι όσοι το είδαμε.

Όπως όλοι χάρηκαν το ματς στον Άγιο Θωμά. Το Μαρούσι έδειξε ότι είναι καλύτερη ομάδα στα πρώτα 27 λεπτά, αλλά ο Πανελλήνιος απέδειξε το επίπεδό του φέτος αφού με την παραμικρή χαλάρωση του αντιπάλου μπορεί να γυρίσει έναν αγώνα. Το ίδιο έκανε και την Κυριακή όταν γύρισε από το -16 και προσπέρασε στο σκορ.

Το Μαρούσι έτρεξε ένα απίστευτο σερί 28-7 και έκανε το 18-24 γρήγορα 46-31. Μετά το 57-42 (μέχρι τότε η διαφορά ήταν σε αυτά τα επίπεδα) ο Πανελλήνιος αντέδρασε και με δικό του επιμέρους σκορ 16-32 προσπέρασε με 73-74 ένα λεπτό πριν το τέλος. Τότε μίλησε ο Κις και ο Μαυροκεφαλίδης, ή αν το προτιμάτε αλλιώς μίλησε η κλάση των παικτών του Αμαρουσίου, οι οποίοι φέτος έχουν δείξει μεγάλη συνέπεια στο τέλος των αγώνων, κάτι που έκαναν και κατά του Πανελλήνιου.

Ο Πανελλήνιος είχε έναν εκπληκτικό Παπαμακάριο (που κάνει απίστευτη χρονιά) και πολύ καλούς τους Γκράντι και Γκόλεματς, αλλά είδε το Μαρούσι να εξουδετερώνει πλήρως ένα από τα βασικά όπλα του, τον Νιούλι που έμεινε εκτός αγώνα.

Το ματς της Τετάρτης θα είναι «do or die» μόνο για τον Πανελλήνιο και αυτό ίσως μετρήσει. Το Μαρούσι έχει φέτος 4-1 με τους «Ολυμπιονίκες» σε Ελλάδα και Eurocup. Για να μπορέσει ο Πανελλήνιος να αντέξει και να στείλει τη σειρά σε 3ο παιχνίδι θα πρέπει πάνω απ’ όλα να σταθεί ψυχολογικά και όχι να λυγίσει κάτω από το βάρος του αγώνα. Για μερικούς από τους παίκτες του ξέρουμε ότι θα αντέξουν, αλλά και σήμερα φάνηκε ότι οι μερικοί δεν του φτάνουν. Τους θέλει όλους. Ιδίως μετά το πρόβλημα που του δημιουργήθηκε στον άσο.

by Rasheed.

Αναμενόμενο ξεκίνημα

Ξεκίνησαν τα πλέι οφς, και οι δύο πρώτοι αγώνες ήταν όπως του περιμέναμε: προπονήσεις. Ο Παναθηναϊκός φόρτσαρε λίγο περισσότερο είναι η αλήθεια, αλλά είχε και ένα λόγο παραπάνω να το κάνει, μετά την ήττα στην Πυλαία στην κανονική περίοδο. Δεν εννοώ ότι οι παίκτες του Παναθηναϊκού είχαν πεισμώσει ή κάτι τέτοιο, απλώς το παιχνίδι προσφερόταν για να μπορέσει ο Ομπράντοβιτς να κάνει πρόβα τζενεράλε σε δυνατό ρυθμό για αρκετή ώρα.

Στο ΣΕΦ, ο Ολυμπιακός ήταν εμφανές ότι έπαιζε… με τον Παναθηναϊκό. Οι «ερυθρόλευκοι» δοκίμασαν αρκετά συστήματα για συγκεκριμένους παίκτες, σημαδεύοντάς τους σε συνεχόμενες επιθέσεις. Το είδαμε με τον Βούισιτς, τον Μπουρούση, τον Παπαλουκά, τον Τσίλντρες και τον Γκριρ. Χρόνο πήρε και ο Βουγιούκας που με τα μέχρι τώρα δεδομένα θα είναι στη δωδεκάδα στο Βερολίνο (αντί του Σχορτσανίτη) και ανάλογα με τα φάουλ μπορεί να έχει συμμετοχή.

Τεστ θετικό για τον Ολυμπιακό, που όποτε ήθελε έπαιξε και άμυνα (οι 61 πόντοι δεν είναι πολλοί, αλλά μιλάω για συγκεκριμένου επιπέδου άμυνα). Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα όταν 2:30 λεπτά πριν το τέλος του ημιχρόνου, ο Γιαννάκης ζήτησε να μη δεχτούν άλλο καλάθι οι παίκτες του και ο Κολοσσός έβαλε μόλις 2 πόντους.

Για τον Παναθηναϊκό το τεστ ήταν εξίσου θετικό καθώς στο παρκέ βγήκαν αυτά που ήθελε ο Ομπράντοβιτς. Στα συν ήταν και η ευστοχία της ομάδας, που θα τη βοηθήσει ψυχολογικά στο Βερολίνο. Οι «πράσινοι» έλεγξαν απόλυτα τα ριμπάουντ, παρότι ο Φώτσης ήταν απλώς παρών στο παιχνίδι, ενώ ανάγκασαν τον ΠΑΟΚ σε πολλά λάθη. Εντάξει, δεν είναι δείγμα ο ΠΑΟΚ, ιδίως ο ΠΑΟΚ χωρίς Τσιάρα και Καυκή, αλλά τέτοιες μέρες όλα κάτι σημαίνουν. Όπως και το μαρκάρισμα στον Κυρίτση, που είχε 3/11 και 6 λάθη. Δεν ήταν μαρκάρισμα στον Κυρίτση, αλλά προσομοίωση.

Οι δύο σειρές λογικά θα τελειώσουν τη Δευτέρα, ενώ το πιθανότερο είναι πάλι να έχουμε διψήφια διαφορά. Δεν έχει καμία σημασία για την Α1 αν ένας από τους δύο χάσει, αλλά στην ουσία 4 μέρες πριν το φάιναλ φορ δεν θες να έχεις τίποτα άλλο να σκέφτεσαι. Ούτε ήττες εκτός προγράμματος, ούτε επερχόμενη κούραση μετά το Βερολίνο, τίποτα.

Την Κυριακή ξεκινούν δύο ακόμη σειρές, αλλά αυτές θα είναι πολύ διαφορετικές. Το αποτέλεσμα δεν μπορεί να το προδικάσει κανείς, αλλά σίγουρα η εξέλιξη των αγώνων θα είναι τελείως διαφορετική από των ματς των «αιωνίων». Ουσιαστικά, με το Άρης-Πανιώνιος και το Μαρούσι-Πανελλήνιος ξεκινούν τα φετινά πλέι οφς. Αξίζει τον κόπο να πάτε προς το γήπεδο ή να τα παρακολουθήσετε από την τηλεόραση.

by Rasheed.

Φτώχεια, λατέρνα και φιλότιμο

Συνεχίζουμε την παρουσίαση του ελέγχου προόδου των φετινών ομάδων της Α1, από εκείνες που τερμάτισαν μεταξύ 9ης και 12ης θέσης, κατά σειρά:

9. ΑΕΚ: Άλλη μία χρονιά με πολλά εξωαγωνιστικά προβλήματα που κούρασαν τους φίλους της. Ωστόσο, φέτος η ΑΕΚ τα ξεχνούσε όλα μέσα στο παρκέ. Ήταν μία από τις πολύ σταθερές ομάδες του πρωταθλήματος και στάθηκε συνεπής στους στόχους που είχε θέσει και στις… προγραμματικές της δηλώσεις από την αρχή μέχρι το τέλος, ενώ «χτύπησε» στα ίσια όλα τα ματς. Ήταν από τις ελάχιστες ομάδες της Α1 που δεν άλλαξαν παίκτες, αφού είχε ένα ρόστερ 11 ουσιαστικά παικτών που έπαιξαν σε όλα σχεδόν τα ματς. Είχε αξιόλογα ονόματα, έφερε και έναν αξιοπρεπή νεαρό Αμερικανό, τον Ντι-Τζέι Τόμπσον που μετέτρεψε σε κίνηση ρουτίνας τα λέι-απ εκτός ισορροπίας. Καλή δουλειά από τον Φλεβαράκη, στα «συν» και η βελτίωση σε σχέση με πέρυσι των Παπανικολάου και Χατζή. Αν, με κάποιο θαύμα, βρει σταθερότητα και σε εξωγηπεδικό – διοικητικό επίπεδο, θα μπορέσει να διεκδικήσει και ένα βήμα παραπάνω. Αλλά ποιος πιστεύει στα θαύματα;

10. ΚΑΒΑΛΑ: Μία καλή χρονιά για την Καβάλα φέτος, πολύ καλή αν λάβουμε υπόψη και το γεγονός ότι ήταν νεοφώτιστη. Παρουσίασε ένα καλό σύνολο που πήρε σωστές νίκες μέσα στο γήπεδο και ουσιαστικά δεν απειλήθηκε ποτέ με υποβιβασμό. Έκανε αρκετές αλλαγές στο ρόστερ, όχι σπασμωδικές ή έκπτωσης, αλλά κινήσεις που έδειξαν ενδιαφέρον και στόχους. Είχε τον Καβαλιάουσκας να δείχνει το ταλέντο του, έναν καλό Αμερικανό στο πρόσωπο του Ντάνιελς, ενώ και ο Γκαγκαλούδης έδειξε για μία ακόμη σεζόν πόσα μπορεί να προσφέρει σε αυτές τις ομάδες. Άλλη μια καλή δουλειά στο βιογραφικό του Πιλαφίδη. Η επόμενη μέρα ξεκινά με αισιοδοξία.

11. ΟΛΥΜΠΙΑ: Οι Λαρισαίοι ξεκίνησαν με όνειρα, με φιλοδοξίες που έφταναν μέχρι και την εξάδα. Η Ολύμπια έδειχνε στην αρχή ότι είχε ανέβει ένα σκαλί παραπάνω. Φευ όμως για τους «πορτοκαλί», η χρονιά τους επιφύλασσε πολύ άσχημη εξέλιξη. Μία από τις πιο συνεπείς ομάδες του πρωταθλήματος άρχισε να βουλιάζει μαζί με τα οικονομικά προβλήματα του προέδρου της. Έτσι, πολλοί παίκτες έφυγαν και η Ολύμπια μπόρεσε απλώς να σωθεί (χωρίς να κινδυνεύσει ιδιαίτερα είναι η αλήθεια) και τίποτα άλλο. Δεν μπορούμε να την κρίνουμε με βάση τους στόχους πριν τη χρονιά, αφού προφανώς και απέτυχε, αλλά απ’ την άλλη μπόρεσε και κράτησε (κυρίως θεωρώ λόγω της στάσης του Μπαρτζώκα και 2-3 παικτών) την αξιοπρέπειά της ως το τέλος. Παράδειγμα μοναδικό είναι ο Σβεν Σούλτζε που δέχτηκε χωρίς κανένα λόγο κι εξήγηση έμεινε στην ομάδα παρότι από τον Δεκέμβρη είχε πολλές προτάσεις από το εξωτερικό. Κάτι τέτοιο για απλήρωτο ξένο είναι το λιγότερο σπάνιο. Μένει να δούμε τι θα γίνει το καλοκαίρι. Ο Μπαρτζώκας θα φύγει αν η ομάδα υποβιβαστεί, ενώ θα πιθανότατα θα φύγει αν η ομάδα μείνει για να μείνει. Τα γράφαμε και χτες για τη βιώσιμη λύση της συγχώνευσης και της ύπαρξης μιας ομάδας της Λάρισας στην Α1, αλλά το θέμα είναι τι θα γίνει το καλοκαίρι και όχι τι γίνεται στη θεωρία. Όπως έχει τώρα η κατάσταση, η Ολύμπια θα αφήσει τη θέση της στην Α1 σε άλλη ομάδα (Δάφνη;) ή θα υπάρχει για να πέσει του χρόνου.

12. ΤΡΙΚΑΛΑ: Μέτρια χρονιά για τα Τρίκαλα, που δεν μπόρεσαν να δικαιολογήσουν την παρουσία και τρίτης ομάδας από τον κάμπο στην Α1 και ο τελικός στόχος που επιτεύχθηκε, δηλαδή η παραμονή με μόνο 6 νίκες, ίσως να ήταν πιο πολύ θέμα συγκυριών παρά αποτελεσματικότητας. Πάντως, σαφώς και τους αναγνωρίζεται ότι έκαναν πολύ δυνατό comeback στο δεύτερο γύρο, ενώ όλοι τα είχαμε θεωρήσει πρόωρα υποβιβασμένα. Παρουσίασαν μία αρκετά καλή πεντάδα, με τους Έιβερι, Ντίκελ, Νικολαΐδη, Χαριτόπουλο, Τζιγκάνοβιτς. Ειδική μνεία πρέπει να γίνει στο Μάκη Νικολαΐδη, που ολοκλήρωσε τη σεζόν ως τρίτος σκόρερ της Α1, πρώτος ανάμεσα στους Έλληνες. Ο Αγγέλου, έκανε τα λαθάκια του, αλλά δικαιώθηκε πετυχαίνοντας το στόχο του. Το γηπεδάκι στα Τρίκαλα γεμίζει και έχει καλή ατμόσφαιρα, αλλά σίγουρα περιμένουμε κάτι παραπάνω του χρόνου.

by BEN & Rasheed.

Another... two bite the dust

Οι δύο ομάδες που υποβιβάστηκαν φέτος ήταν η ΑΕΛ και το Αιγάλεω. Με την κανονική περίοδο να έχει τελειώσει και πριν αρχίσουν τα πλέι οφς, θα ασχοληθούμε με τον έλεγχο προόδου όσων ομάδων ολοκλήρωσαν τη φετινή χρονιά, δηλαδή των δύο που υποβιβάστηκαν και των τεσσάρων που έμειναν εκτός πλέι οφς.

Αρχίζουμε σήμερα με τις δύο ομάδες που του χρόνου θα αγωνιστούν στην Α2. Η ΑΕΛ τελείωσε τη χρονιά με ρεκόρ 2-24, δηλαδή μακράν το χειρότερο ρεκόρ της… χιλιετίας. Καμία ομάδα τον 21ο αιώνα δεν έχει υποβιβαστεί έχοντας κάνει μόνο δύο νίκες (κάποιες μάλιστα έκαναν 6 για να πέσουν ως 14ες ενώ τα Τρίκαλα σώθηκαν φέτος με 6). Η ΑΕΛ, στην πραγματικότητα, είχε παρατήσει τη χρονιά από τα μισά της και συγκεκριμένα (επισήμως) μετά το παιχνίδι με την Καβάλα στις 18 Ιανουαρίου. Από τότε και μετά σταμάτησε και να προσπαθεί και έπαιζε διακοσμητικό ρόλο στην κατηγορία. Στις 19 Μαρτίου ο Βαγγέλης Αλεξανδρής φεύγει όπως έχει υποσχεθεί αφού πρώτα η ομάδα άφησε ελεύθερο τον Φράνσις. Μέχρι το πρώτο δεκαήμερο του Μαρτίου ακολουθούν οι Μεχία, Κόμματος και Αλιέβας. Ο Αλεξανδρής είχε δηλώσει ξεκάθαρα ότι δεν θα μείνει αν ο πρόεδρος διώξει έστω και έναν από τους ξένους παίκτες της ομάδας. Ο Λάτσιος άφησε πρόσφατα αιχμές για την προσπάθεια του Αλεξανδρή λέγοντας ότι χωρίς αυτόν και χωρίς ξένους η ομάδα έχασε με πολύ λιγότερους πόντους από το Αιγάλεω, απ’ ότι με πλήρες ρόστερ. Το γελοίο της φράσης είναι αυταπόδεικτο, Ενώ ο πρόεδρος της ΑΕΛ είπε επίσης ότι δεν βλέπει συγχώνευση με την Ολύμπια, καθώς η ΑΕΛ είναι η μόνη… συνεπής ομάδα της Λάρισας. Δεν θα συζητήσουμε τη φαιδρότητα των λεγομένων, αλλά το θέμα είναι ότι η ΑΕΛ φέτος αλλοίωσε το πρωτάθλημα. Άλλαξε πλήρως ρόστερ μετά από κάποιες αγωνιστικές με αποτέλεσμα άλλοι να την πετύχουν πλήρη και άλλοι διαλυμένοι. Αν σε αυτό προσθέσει κάποιος ότι λόγω έλλειψης χρημάτων από την αρχή είχε κάνει πείραμα με νεαρούς (και κυρίως φτηνούς) Έλληνες παίκτες και δύο Αμερικάνους (ο Αλιέβας ήρθε πολύ αργότερα) καταλαβαίνει ότι η ΑΕΛ θα έπρεπε να έχει κυρώσεις για την κάκιστη παρουσία της στο πρωτάθλημα και όχι απλώς να υποβιβαστεί.

Ουσιαστικά ο μόνος ρόλος που έπαιξε η ΑΕΛ φέτος ήταν να… αφήσει την ΑΕΚ εκτός πλέι οφς, αφού η ΑΕΚ και τα Τρίκαλα ήταν οι μόνες ομάδες που κέρδισε με πλήρες ρόστερ. Θα μου πείτε… ας την κέρδιζε η ΑΕΚ για να μπει πλέι οφς. Δεν συμφωνώ, εφόσον μια ομάδα αλλοιώνει το πρωτάθλημα θα έπρεπε να μηδενίζεται και να ακυρώνονται όλοι οι αγώνες της, όπως γίνεται και στις… πολιτισμένες χώρες του κόσμου. Η Λάρισα θα πρέπει να σκεφτεί αρκετά φέτος το καλοκαίρι, καθώς μια συγχώνευση είναι η μόνη βιώσιμη λύση για τις ομάδες της πόλης. Δεν έχει αξία να υπάρχουν ομάδες που φυτοζωούν μεταξύ Α1 και Α2, αλλά μια ομάδα, δυνατή, που θα συγκεντρώνει το ενδιαφέρον των κατοίκων της πόλης, αλλά και τις χορηγίες των επιχειρήσεων, ώστε να είναι βιώσιμη. Γιατί με κακή ομάδα και άδειες εξέδρες δεν έχεις λόγο ύπαρξης.

Με το Αιγάλεω τα πράγματα είναι διαφορετικά. Πρώτα απ’ όλα κανείς δεν μπορεί να πει ότι το Σίτι δεν το πάλεψε. Μάλιστα πήρε και παίκτη 3 αγωνιστικές πριν το τέλος. Όμως, μάλλον το πάλεψε… πάρα πολύ. Οι αλλαγές προπονητή και ιδίως ο ερχομός του Ζευγώλη περισσότερο έβλαψαν παρά ωφέλησαν την ομάδα, ενώ οι ξένοι δεν είχαν καμία σχέση με τους παίκτες που τα περασμένα χρόνια ενδιαφέρονταν για τη φανέλα που φορούσαν (Πάτερσον, Κλαρκ και πάνω απ’ όλους ο Μπρέισι). Και αυτό μέτρησε στα κρίσιμα. Ο Τέιλορ έπαιζε μόνο για τον εαυτό του και τα στατιστικά του, ο ΜακΓκραθ ενδιαφερόταν μόνο για το πόσα τρίποντα θα βάλει σε κάθε ματς και έμειναν μόνοι τους οι Έλληνες να προσπαθούν. Αλλά ας μη γελιόμαστε. Πέραν του Καλλινικίδη που θα είχε θέση και σε ομάδα Ευρωλίγκας, το υπόλοιπο ελληνικό υλικό ήταν μέτριο και το Αιγάλεω από την αρχή είχε σχεδιασμό που βασιζόταν στους καλούς του ξένους, που ως ονόματα ήταν πάνω από το «status» της ομάδας.

Όμως, την κρίσιμη στιγμή, ο μόνος από τους ξένους που έδειξε να έχει «μπασκετικό εγωισμό» ήταν ο Χάρντιν, αλλά και πάλι δεν έφτανε για τη σωτηρία. Πολλοί θα πουν καλύτερα που έπεσε το Αιγάλεω και έμειναν τα Τρίκαλα που ως ομάδα επαρχίας αποκεντρώνουν λίγο το πρωτάθλημα. Εγώ θα απαντήσω ότι έπεσε το Αιγάλεω γιατί στο γήπεδο τελικά δεν ήταν τόσο καλό όσο τα Τρίκαλα. Δεν έχει σχέση με τον κόσμο. Αυτά είναι συζητήσεις καλοκαιριού θεωρώ.

Ο Καλλινικίδης είπε ότι η ομάδα του δεν έπαιξε ως ομάδα και θα συμφωνήσω. Με τον ερχομό του Ζευγώλη το Αιγάλεω έχασε κάθε ίχνος χημείας και συνοχής. Δεν ξέρω κατά πόσο έφταιξε ο Ζευγώλης ή κάτι άλλο, αλλά η ομάδα ουσιαστικά δεν υπήρχε. Ο καθένας έπαιζε μόνος του και με βάση το ταλέντο του, ενώ ο Ζευγώλης δεν μπόρεσε ούτε να διαχειριστεί σωστά το ρόστερ του. Για μένα ήταν λάθος του να αναλάβει μια ομάδα τόσο αργά μέσα στη σεζόν. Ο Ζευγώλης ανέλαβε πριν την 22η αγωνιστική, ενώ το Αιγάλεω είχε μπροστά του Παναθηναϊκό, Πανιώνιο, Πανελλήνιο, ΑΕΛ και Κολοσσό και χρειαζόταν ουσιαστικά 2 νίκες για να σωθεί. Πέτυχε την εξής μία (δηλαδή καμία) με τη διαλυμένη ΑΕΛ. Από τα άλλα τέσσερα ματς δεν πήρε κανένα, παρότι (βγάζω εννοείται τον Παναθηναϊκό) Πανιώνιο και Πανελλήνιο τους είχε στην έδρα του και τον Κολοσσό τον πέτυχε αμέσως μετά τον τραυματισμό του καλύτερού του παίκτη. Τα λάθη πληρώνονται και αυτό έπαθε το Αιγάλεω.

Ποιοι θα μείνουν στην ομάδα ου χρόνου; Δεν ξέρω, θα απαντήσω ποιος ελπίζω να μην μείνει: ο Άκης Καλλινικίδης, καθώς στα 31-32 του, τώρα είναι η καλύτερη στιγμή να φύγει από το Σίτι και να πάει ένα βήμα ψηλότερα. Όλοι ξέρουμε ότι μπορεί, όπως και όλοι ξέρουμε ότι δεν έχει τίποτα άλλο να δώσει σε αυτή την ομάδα και θα είναι κρίμα του χρόνου να χαθεί στην αφάνεια της Α2 τέτοιος παίκτης.

by Rasheed.

Τελείωσαν και αρχίζουμε...

Τελείωσε η κανονική περίοδος και κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Συγκεκριμένα, δύο στην Α2, τέσσερις για διακοπές και οκτώ στα… αποδυτήρια να κάνουν ντους και να περάσουν πάλι για τα πλέι οφς.

Συγκεκριμένα, τα… άσχημα νέα αφορούν το Αιγάλεω που αποχαιρέτησε… την Αλεξάνδρεια που φεύγει όπως λέει και ο ποιητής, αλλά (και πάλι όπως λέει ο ποιητής) σαν έτοιμο από καιρό. Θαρραλέος ήταν… μόνο ο Καλλινικίδης που μετά το ματς τα είπε με το όνομά τους, αν και θεωρώ ότι πήρε περισσότερες ευθύνες απ’ όσες του αναλογούν. Προφανώς δεν ήθελε να μιλήσει για τη διοίκηση και τα τραγικά της λάθη, αλλά νομίζω ότι εκεί πρέπει να δοθεί το μεγαλύτερο βάρος και όχι στον αρχηγό της ομάδας που 13 χρόνια τώρα δίνει όλο του το «είναι» σε αυτόν τον σύλλογο. Αυτός που νοιάζεται, αυτός που "έσκασε" στο τέλος, αυτός που ματώνει τη φανέλα φαίνεται στο παρκέ και αναγνωρίζεται από φίλους και εχθρούς, ακόμη και στο σημερινό, άκρως επαγγελματικό, μπάσκετ.

Η χρονιά κρίθηκε στην απόλυση του Σκουρτόπουλου, στην απόλυση του Νίκου, στο γεγονός ότι ο Ζευγώλης δεν είχε χρόνο και έκανε τραγικά λάθη, αλλά και στο ότι οι ξένοι δεν έδεσαν ποτέ με τη νοοτροπία ομάδας που παλεύει για τη σωτηρία της.

Το Αιγάλεω λοιπόν θα ακολουθήσει την ΑΕΛ, καθώς στο κρισιμότερο ματς της χρονιάς δέχτηκε 99 πόντους. Σε τέτοιους αγώνες πας για να φας 60 πόντους. Παίζεις «ξύλο», «πεθαίνεις» στο παρκέ, ματώνεις και παλεύεις για να μη σου βάλει ο άλλος ούτε καλάθι. Πας για να φας 60 πόντους και να βάλεις 61 αν μπορέσεις, όχι για να φας 99 και αν βάλεις κατοστάρα να σωθείς! Τέτοια ματς τα παίρνεις με τη δύναμη, τον τσαμπουκά και αποθαρρύνοντας τον αδιάφορο αντίπαλο που βλέπει απέναντί του μια ομάδα ψυχωμένη που πρέπει να ματώσει και να πονέσει για να της βάλει καλάθι. Και κανείς δεν το κάνει αυτό όταν μπροστά έχει τα πλέι οφς και είναι και αδιάφορος. Όμως όταν βλέπει πως κάνει περίπατο στη ρακέτα και σουτάρει ελεύθερος από την περιφέρεια, τότε γιατί να σου δώσει το ματς; Κανείς δεν το κάνει αυτό, ιδίως αν είναι καλύτερη ομάδα. Σου παίρνει το ματς, σου λέει «ευχαριστώ» για την προπόνηση και φεύγει. Δεν γίνεται ο παίκτης που έχει 19 πόντους, 12 ριμπάουντ, 3 κλεψίματα και 3 τάπες με 9/10 σουτ εντός παιδιάς να παίζει κάτω από 25 λεπτά στο ματς! Δηλαδή τι θα έπρεπε να κάνει ο Χάρντιν για να παίξει 35 λεπτά στον πιο κρίσιμο αγώνα της χρονιάς. Πρέπει να έχεις ευλυγισία όσον αφορά το αγωνιστικό σου πλάνο όταν βλέπει ότι σε κάποιον παίκτη «βγαίνει» το ματς.

Η ΑΕΚ δεν τα κατάφερε με τον Παναθηναϊκό, αλλά αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι δεν ήταν αυτό το ματς το οποίο έπρεπε να πάρει για να είναι στα πλέι οφς. Το τελευταίο (και το οποίο μένει ως εντύπωση) είναι εκείνο με την Καβάλα. Η ΑΕΚ πάντως σε όλη τη χρονιά ήταν συνεπής αγωνιστικά και μπορεί ο Παπανικολάου να είπε στη συνέντευξη Τύπου την αδόκιμη φράση «αν περνούσαν 9 στα πλέι οφς θα άξιζε να είμαστε κι εμείς», αλλά θεωρώ ότι της άξιζε περισσότερο από τον ΠΑΟΚ να περάσει στα πλέι οφς.

Ο Άρης έκανε αυτό που αναμέναμε στο Αλεξάνδρειο, δηλαδή κέρδισε. Τα Τρίκαλα πάντως ήταν ο… πιο χαρούμενος χαμένος της χρονιάς, αφού έμειναν στην κατηγορία, ολοκληρώνοντας έναν άκρως επιτυχημένο δεύτερο γύρο στον οποίο, αν το καλοσκεφτούμε, εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο τα προβλήματα των άλλων.

Ο Ολυμπιακός στο ΣΕΦ κέρδισε το Μαρούσι στον… πιο φιλικό αγώνα της χρονιάς. Όμως, με αυτή του νίκη έκανε κάτι που κανείς δεν έχει καταφέρει στο παρελθόν, δηλαδή να τελειώσει χρονιά με 25-1 ρεκόρ. Μπορεί στο τέλος όλοι να θυμούνται μόνο τον πρωταθλητή, αλλά τα ρεκόρ είναι πάντα σημαντικά για την ιστορία μιας ομάδας. Αλλιώς δεν θα το συζητούσαμε τώρα. Το 25-1 είναι πραγματικά απίστευτο και δείχνει και τη διαφορά δυναμικότητας με τους υπόλοιπους 12, αλλά και το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός φέτος ήταν η πιο σοβαρή ομάδα της Α1 στην κανονική περίοδο, η πιο σταθερή και η καλύτερη. Βέβαια… τώρα αρχίζουν τα πλέι οφς και κανείς δεν θα ασχοληθεί άλλο με τέτοια στατιστικά. Αυτό που μετράει είναι η κούπα του πρωταθλητή και το ξέρουν αμφότεροι οι μνηστήρες της.

Ο Πανιώνιος έκανε μεγάλο σερί στο τέλος τη Λάρισα, και μπορεί η νίκη επί της Ολύμπιας, όπως και αυτή επί του Άρη, να ήταν αδιάφορη βαθμολογικά, αλλά και οι δύο ήταν σημαντικές για την ψυχολογία της ομάδας. Στη μία κέρδισε τον επόμενο αντίπαλό του και στην άλλη ανέτρεψε ένα χαμένο ματς για να το πάρει στο φινάλε. Τέτοια παιχνίδια βοηθούν πάντα, ιδίως 4 ημέρες πριν τα πλέι οφς.

Η Καβάλα κέρδισε τον Κολοσσό και πραγματικά τελείωσε τη χρονιά με ψηλά το κεφάλι από κάθε άποψη. Γιατί έφτασε τις 9 νίκες, γιατί σώθηκε άνετα, γιατί τελείωσε μια χρονιά πάνω στην οποία μπορεί να χτίσει το μέλλον και γιατί παρότι της πήρε 2-3 εβδομάδες μπόρεσε και αδιάφορη να κάνει 2 νίκες στο τέλος για την υστεροφημία της.

Στα πλέι οφς λοιπόν στρέφεται το ενδιαφέρον μας, σε πλέι οφς ιδιαίτερα ενδιαφέροντα από τον πρώτο κιόλας γύρο που θα μας κρατήσουν παρέα για λίγο καιρό.

by Rasheed.

Ένα εκλεκτό κλαμπ

Μπαίνουμε σιγά σιγά σε ρυθμούς Ευρωλίγκας και φάιναλ φορ με άρθρα που θα είναι αφιερωμένα στη μεγάλη γιορτή του ευρωπαϊκού μπάσκετ, που έρχεται την Πρωτομαγιά.

Στο φετινό φάιναλ φορ θα έχουμε ένα ρεκόρ για την Ελλάδα. Ο Παναγιώτης Γιαννάκης θα γίνει ο πρώτος Έλληνας που έχει λάβει μέρος σε φάιναλ φορ και ως παίκτης αλλά και ως προπονητής. Μάλιστα, ο Γιαννάκης θα μπει σε ένα πάρα πολύ κλειστό κλαμπ, όπου βρίσκονται ήδη μόνο τέσσερις άλλοι προπονητές. Ο «Δράκος» κατάφερε να φτάσει στο φάιναλ φορ ως προπονητής στην πρώτη του πλήρη χρονιά στην Ευρωλίγκα, καθώς πέρσι είχε αναλάβει τον Ολυμπιακό στα μισά της σεζόν.

Ο Παναγιώτης Γιαννάκης, το πιο πρόσφατο μέλος του κλαμπ είχε φτάσει στο φάιναλ φορ ως παίκτης τρεις χρονιές με τον Άρη: το 1988 στη Γάνδη, το 1989 στο Μόναχο και το 1990 στη Σαραγόσα. Επίσης, ήταν εκεί δύο φορές με τον Παναθηναϊκό, το 1995 στη Σαραγόσα ξανά και το 1996 στο Παρίσι. Μάλιστα, στο Παρίσι σήκωσε και το τρόπαιο ως αρχηγός του Παναθηναϊκού.

Ποιοι είναι οι άλλοι τέσσερις της λίστας; Μα βεβαίως ο αντίπαλος του Γιαννάκη και του Ολυμπιακού στον ημιτελικό του Βερολίνου, Ζέλικο Ομπράντοβιτς, ο οποίος ήταν στο φάιναλ φορ ως παίκτης το 1988 στη Γάνδη με τη φανέλα της Παρτιζάν και μετά το απότομο στοπ στην καριέρα του για τους γνωστούς (και λιγότερο γνωστούς) λόγους έχει βρεθεί εκεί 10 φορές (με τη φετινή) ως προπονητής. Η αρχή έγινε πάλι με την Παρτιζάν το 1992, όταν με τους Ντανίλοβιτς και Τζόρτζεβιτς έπαιρνε την κούπα, μετά το 1994 με την Μπανταλόνα, όταν και πάλι πήρε το τρόπαιο. Το 1995 και 1996 με τη Ρεάλ, κατακτώντας την κούπα μόνο την πρώτη φορά και το 1998 με την Μπενετόν. Από το 2000 και μετά φτάνει στο φάιναλ φορ με τον Παναθηναϊκό, και συγκεκριμένα το 2000, το 2002, το 2005, το 2007 και φέτος.

Οι υπόλοιποι τρεις της λίστας είναι ο Μάικ Ντ’ Αντόνι, που έφτασε το 1988 με τη Φίλιπς Μιλάνο και το 1992 ξανά με τη Φίλιπς Μιλάνο, κατακτώντας τον τίτλο μόνο ως παίκτης.

Επίσης, ο Ντούσκο Ιβάνοβιτς έφτασε ως παίκτης το 1989, το 1990 και το 1991 με τη Γιουγκοπλάστικα, κατακτώντας το τρόπαιο και τις 3 φορές! Ως προπονητής πήγε σε φάιναλ φορ 2 φορές, την πρώτη το 2005 όταν καθόταν στον πάγκο της Ταού Κεράμικα και τη δεύτερη το 2006 με την Μπαρτσελόνα. Καμία από τις δύο φορές ως προπονητής δεν μπόρεσε να πάρει το τρόπαιο.

Ο τελευταίος του γκρουπ είναι ο Βέλιμιρ Περάσοβιτς, που έφτασε ως παίκτης με τη… συνήθη ύποπτη Γιουγκοπλάστικα το 1989, το 1990 και το 1991 παίρνοντας, όπως προείπαμε και τις τρεις φορές το τρόπαιο. Ως προπονητής οδήγησε την Ταού το 2006 στην Πράγα, αλλά δεν μπόρεσε να πάρει τον τίτλο.

Από τα παραπάνω μπορούμε να δούμε ότι κανείς από τους 4 που ήταν μέχρι φέτος στο κλαμπ δεν έχει μπορέσει να πάρει τρόπαιο και ως παίκτης και ως προπονητής. Ο Ομπράντοβιτς το έχει καταφέρει μόνο ως προπονητής, ενώ οι Ντ’ Αντόνι, Ιβάνοβιτς και Περάσοβιτς μόνο ως παίκτες. Αυτό σημαίνει ότι αν ο Ολυμπιακός κατακτήσει το τρόπαιο ο Γιαννάκης θα γίνει ο πρώτος προπονητής στην ιστορία που θα έχει καταφέρει κάτι τέτοιο και ως παίκτης και ως προπονητής.

by Rasheed.

"Καυτά" από το ξεκίνημα

Ξεκίνησαν τα πλέι οφς του NBA και μάλιστα μετά από ένα ματς σε κάθε σειρά (όταν γράφονταν αυτές οι γραμμές) οι σειρές έχουν πάρει φωτιά. Ήδη στις μισές σειρές έχει σπάσει το πλεονέκτημα έδρας. Κι αν στο Σπερς-Μάβερικς το… ακροϋποψιαζόμασταν, κι αν το Μπλέιζερς-Ρόκετς ήταν ανοικτό σε κάθε αποτέλεσμα, οι Σέλτικς πλέον είναι σε πολύ δύσκολη θέση και έχουν ένα βουνό να ανέβουν, ενώ οι Μάτζικ… δεν ξέρουν από πού τους ήρθε. Δηλαδή από τον… Ιγκουοντάλα τους ήρθε, αλλά δεν ξέρω αν το έχουν συνειδητοποιήσει ακόμα. Ο Χάουαρντ έδειξε ότι δεν μπορεί να την πάρει στις πλάτες του την ομάδα και να κάνει διαφορά νίκης όταν δεν παίζει καλά ο Λιούις και λείπει ο Τούρκογλου και πλέον οι Μάτζικ θα πρέπει να σπάσουν έδρα στη Φιλαντέλφια. Αλλιώς πάει το σερί που λέει ότι όποτε περνούν τις 55 νίκες στην κανονική περίοδο οι Μάτζικ φτάνουν στον τελικό περιφέρειας.

Αν κοιτάξει κανείς τη στατιστική του αγώνα των Λέικερς με τη Γιούτα θα δει κάτι ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Η Γιούτα είχε περισσότερα ριμπάουντ, περισσότερες ασίστ, περισσότερα κλεψίματα και λιγότερα λάθη. Δηλαδή ήταν καλύτερη σε όλες τις στατιστικές κατηγορίες εκτός από τις τάπες και τα εντός παιδιάς σουτ. Και όμως έχασε και έχασε άνετα. Η διαφορά ήταν ήδη πάνω από τους 20 πόντους στο ημίχρονο. Το γεγονός αυτό δείχνει μόνο ένα πράγμα, γνωστό σε όλους μας μεν, αλλά καλό είναι να το επαναλάβουμε δε: οι Λέικερς είναι καλύτεροι από τη Γιούτα. Και μιας και το έχουμε ρίξει στη στατιστική, οι Λέικερς δεν έχουν αποκλειστεί ποτέ στον πρώτο γύρο των πλέι οφς όταν είναι νούμερο 1 στη Δύση, μετρώντας μέχρι φέτος 9-0. Επίσης, ο Ντέρεκ Φίσερ δεν έχει αποκλειστεί ποτέ στον πρώτο γύρο των πλέι οφς… γενικά. Μετράει ως τώρα 10-0 νικηφόρες σειρές.

Στο Σαν Αντόνιο, ο Τζος Χάουαρντ έδωσε μια μικρή απάντηση για τις περσινές τραγικές του εμφανίσεις στα πλέι οφς, ενώ μέχρι και ο Νταμπίερ έκανε νταμπλ-νταμπλ. Οι Σπερς είναι κουρασμένοι και με τον Τζινόμπιλι εκτός χάνουν τη μισή δύναμή τους. Ο Ουντόκα είναι νέος Μπόουεν, ο Μπόουεν είναι… ο παλιός Μπόουεν και ο Φίνλεϊ έχει μεγαλώσει αρκετά πια. Τον Μέισον τον ξέρουμε, και μένουν οι Ντάνκαν και Πάρκερ που ίσως δεν φτάνουν. Πάντως, η σειρά προφανώς και δεν έχει τελειώσει ακόμα, αφού οι Σπερς είναι ομάδα με τεράστια εμπειρία και μπορούν να σπάσουν έδρα. Δεν είναι τυχαίο ότι έχουν 12 συνεχόμενες παρουσίες σε πλέι οφς, με τον Τιμ Ντάνκαν να μετράει 10-0 στις σειρές πρώτου γύρου.

Οι Ρόκετς έκαναν περίπατο με τους Μπλέιζερς στο πρώτο παιχνίδι. Δεν είναι δύσκολο να δούμε πού κρίθηκε ο αγώνας. Ο Γιάο έκανε περίπατο και είχε 24 πόντους με 9/9 δίποντα και 6/6 βολές, ενώ μαζί με τον Σκόλα είχαν 43 πόντους με 16/18 δίποντα και 11/12 βολές, 17 ριμπάουντ και 3 τάπες. Δηλαδή έκαναν πάρτι, την ώρα που Όλντριτζ και Όντεν είχαν 9/19 και 8 ριμπάουντ. Αν προσθέσετε και το γεγονός ότι ο Ρόι είχε 10/23 ενώ ο Αρτέστ 7/12, τότε φαίνεται γιατί οι Ρόκετς κέρδισαν εύκολα. Λέτε οι Ρόκετς να σπάσουν το σερί των 7 συνεχόμενων χαμένων σειρών σε πλέι οφς; Όσο δεν παίζει… ο συνήθης ύποπτος σε τέτοια στατιστικά, ΜακΓκρέιντι, όλα είναι πιθανά.

Και οι Καβς κέρδισαν εύκολα στον πρώτο αγώνα τους Πίστονς, επιβεβαιώνοντας τα προγνωστικά. Είπαμε, σε αυτή τη σειρά, όλα είναι πιθανά. Από το 4-0 μέχρι το 3-4. Προφανώς, ο Τζέιμς ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα των Πίστονς, πρόβλημα στο οποίο δεν είχαν λύσει. Έτσι, αν δεν αλλάξει κάτι γρήγορα στη σειρά, οι Πίστονς θα μείνουν εκτός συνέχειας πριν τους τελικούς Ανατολής για πρώτη φορά από το 2002-03.

Και μιας και μιλάμε για προβλήματα και… αποκλεισμούς, πρόβλημα έχουν και οι πρωταθλητές. Ο Ρόουζ ήτα εκπληκτικός, ο Νοά ακόμη καλύτερος με τα 17 ριμπάουντ που κατέβασε (πού είσαι Γκαρνέτ να δεις τι γίνεται στη ρακέτα σου;) και οι Μπουλς μπήκαν στη θέση του οδηγού. Μεγάλη η βοήθεια σε αυτό του… Ρέι Άλεν που σε μία από τις χειρότερες βραδιές της καριέρας του είχε 1/12 σουτ. Ο Πιρς πέτυχε 23 πόντους, αλλά με 8/21 σουτ. Όταν τα αστέρια σου έχουν 9/33 τότε δεν πας πουθενά. Ο Ρόντο πάλευε τελείως μόνος του, ενώ φιλότιμος ήταν και ο Γκλεν Ντέιβις, αλλά ως εκεί.

by Rasheed.

Σταυρόλεξο και Quiz Πάσχα 2009

Το Age of Basketball σας παρουσιάζει το πρώτο Σταυρόλεξο και Quiz του 2009, τα οποία έχουν ήδη σταλεί στα μέλη του blog μας. Στείλτε ένα e-mail με την ένδειξη «basket» στο ageofbasketball@gmail.com και γραφτείτε μέλη στο blog εντελώς δωρεάν, για να λαμβάνετε μέρος στους διαγωνισμούς και να παίρνετε τα Σταυρόλεξα και τα Quiz.

Για όσους στείλουν απαντημένο το Σταυρόλεξο ή το Quiz υπάρχει δώρο από ένα wallpaper, ακόμη κι αν οι απαντήσεις είναι λανθασμένες.

Μπασκετική Ανάσταση 2009

Όπως πάντα στο κλίμα των ημερών, το Age of Basketball εύχεται σε όλους χρόνια πολλά και βρίσκει λόγους για να κάνει Ανάσταση παρέα με μπάσκετ!

1. Δύο ελληνικές ομάδες στο final-4. Για πρώτη φορά μετά από το 1995, έχουμε δύο ελληνικές ομάδες στο φάιναλ-φορ. Οι δύο υπερδυνάμεις του σύγχρονου ελληνικού μπάσκετ διασταυρώνονται στις 4 καλύτερες ομάδες της Ευρώπης και συνιστούν ένα λόγο για χαμόγελο στα χείλη κάθε Έλληνα οπαδού.

2. Ενδιαφέρον πρωτάθλημα. Μέχρι την 25η αγωνιστική κρινόταν η τετράδα και μέχρι την τελευταία κρίνονται οι θέσεις της οχτάδας και ο υποβιβασμός. Μπορεί η Α1 να ήταν πρωτάθλημα δύο ταχυτήτων, με πολλά οργανωτικά και εξωαγωνιστικά προβλήματα, αλλά μέσα στα γήπεδα είδαμε ωραίο μπάσκετ και πολλές ανατροπές.

3. Έλληνες διεθνείς στην Α1. Μετά από αρκετά χρόνια που ψάχναμε… με το κυάλι τους Έλληνες διεθνείς που αγωνίζονταν στο εγχώριο πρωτάθλημα, πλέον οι 11 από τους 12 του ρόστερ της Εθνικής στους Ολυμπιακούς ανήκουν σε ομάδες της Α1.

4. Ο Παναγιώτης Γιαννάκης γίνεται ο πρώτος Έλληνας στην ιστορία του μπάσκετ που θα συμμετάσχει σε φάιναλ-φορ και ως προπονητής και ως παίκτης. Έτσι, ένας Έλληνας γίνεται μέλος ενός κλειστού… club που απαρτίζεται από εξέχουσες προσωπικότητες του αθλήματος με αξιοπρόσεκτη διάρκεια στο χώρο.

5. Ζωή Δημητράκου 4x4: Η δική μας Ζωή Δημητράκου έγινε η πρώτη Ευρωπαία αθλήτρια (συμπεριλαμβανομένων γυναικών και αντρών) στην ιστορία του αθλήματος που πέτυχε κουαντράπλ-νταμπλ. Διαφήμιση για το γυναικείο μπάσκετ, τον… εαυτό της και το ελληνικό μπάσκετ γενικότερα!

NBA Playoffs: Δύση

Ξεκινήσαμε χτες το σχολιασμό μας για τα πλέι οφς του NBA από την Ανατολή και θα συνεχίσουμε απόψε με τη Δύση. Εκεί τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Για αρχή θα πρέπει να αναφερθούμε στους Φίνιξ Σανς οι οποίοι ολοκλήρωσαν ακόμη μία μαύρη χρονιά, αυτή τη φορά χωρίς να καταφέρουν καν να μπουν στα πλέι οφς. Πλέον, ακόμη και οι… μαμάδες των παικτών έχουν απογοητευτεί και δεν πιστεύουν ότι μπορεί ποτέ αυτή η ομάδα (που πιθανότατα είχε φέτος το ρόστερ με το μεγαλύτερο βάθος στο NBA) να πάρει πρωτάθλημα. Φέτος έκλεισαν 41 χρόνια ζωής χωρίς τίτλο και συνεχίζουν ακάθεκτοι.

Πάμε, όμως, σε αυτούς που μπόρεσαν να φτάσουν στα πλέι οφς. Οι Μάβερικς, ας πούμε, με τον Νοβίτσκι να είναι ο 4ος σκόρερ του πρωταθλήματος έκαναν ένα απίστευτο μήνα και μπόρεσαν να γλιτώσουν την 8η και την 7η θέση και να πέσουν πάνω στους Σπερς. Αυτό είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ζευγάρια, αν μη τι άλλο, καθώς οι Σπερς είναι σε παρακμή και χωρίς τον καλύτερό τους παίκτη, ενώ οι Μάβερικς ακόμη δείχνουν να μην έχουν βγάλει τις μπουκάλες με το οξυγόνο για τον Ντιρκ. Οι Σπερς μοιάζουν πιο γερασμένοι, πιο κορεσμένοι, χωρίς ιδιαίτερο βάθος στον πάγκο, με τον Τζινόμπιλι εκτός, αλλά έχουμε… 2009. Και όλοι θυμούνται τι κάνουν οι Σπερς στις μονές χρονιές: 1999 πρωταθλητές, 2001 τελικός Δύσης, 2003 πρωταθλητές, 2005 πρωταθλητές, 2007 πρωταθλητές.

Απ’ την άλλη, έχουμε τον Τζος Χάουαρντ που πέρσι ολοκλήρωσε τη χρονιά του με την κανονική περίοδο και… δεν θυμήθηκε να κατέβει στα πλέι οφς. Αν επαναλάβει τέτοιες εμφανίσεις, το καλοκαίρι θα μετακομίσει για άλλες πολιτείες, ή του χρόνου θα εμπλέκεται και σε σενάρια ανταλλαγής με καθαρίστριες. Έχουμε και τον Νοβίτσκι που παίζει «4», παίζει «5», στα τάιμ άουτ πουλάει ποπ κορν και στα ημίχρονα βοηθάει στην μπουτίκ. Αν αντέξει απέναντι στο ξύλο των Σπερς μπορεί και να περάσουν οι Μάβερικς.

Νάγκετς και Χόρνετς επίσης είναι σε μια κλωστή. Μπορεί οι Νάγκετς να έχουν βρει χημεία, να «έδεσε» ο Μπίλαπς, μπορεί ο Άντονι να κάνει αθόρυβη (σε σχέση με ΛεΜπρον και Ουέιντ) αλλά εξίσου καλή δουλειά, μπορεί ο Τσάντλερ να είναι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, αλλά δεν παύουν να είναι ομάδες που τις χωρίζουν 5 νίκες σε 82 αγώνες και που σε σειρά 7 αγώνων θα πρέπει η μία να κερδίσει την άλλη 4 φορές. Προφανώς και είναι αμφίρροπο το ζευγάρι με τον νικητή να πέφτει σε ένα ακόμη δυσκολότερο (Σπερς-Μάβερικς). Δίνω, πάντως, ένα μικρό προβάδισμα στους Νάγκετς λόγω έδρας και συνέπειας μέσα στη χρονιά.

Ένα άλλο χωρίς ξεκάθαρο φαβορί ζευγάρι είναι αυτό ανάμεσα στους 4ους Μπλέιζερς και τους 5ους Ρόκετς. Η… απορία όλων είναι η εξής: αν περάσουν οι Ρόκετς θα μετράει ότι ο ΜακΓκρέιντι πέρασε επιτέλους από τον πρώτο γύρο των πλέι οφς; Γιατί είναι εκτός με εγχειρισμένο γόνατο, άρα δεν θα παίζει. Αυτό διαβάζεται και ανάποδα: επειδή είναι εκτός ο ΜακΓκρέιντι, οι Ρόκετς μπορεί και να περάσουν. Όντως, έπαιζαν καλύτερα χωρίς αυτόν στην κανονική διάρκεια της χρονιάς, αλλά τώρα είναι πλέι οφς και δεν μπορούμε να πούμε ότι δεν είναι σημαντική απώλεια. Στο ζευγάρι πολλά θα κριθούν από το μαρκάρισμα Όντεν και Όλντριτζ στον Γιάο. Αν ο Κινέζος κάνει ό,τι θέλει στο παρκέ τότε οι Μπλέιζερς θα έχουν πρόβλημα. Όπως επίσης, πρόβλημα θα έχουν κι αν ο Αρτέστ καταφέρει και περάσει χειροπέδες στον Ρόι. Αν προκριθούν οι Ρόκετς, τότε θα έχουμε ματσάρισμα Αρτέστ-Κόμπι, που θα βοηθήσει πολύ τις… μετρήσεις της τηλεόρασης λόγω των σχέσεων των δύο παικτών.

Και πάμε και στο πιο… ξενέρωτο ζευγάρι της Δύσης, για τον πρώτο γύρο των πλέι οφς. Οι Λέικερς αντιμετωπίζουν τη Γιούτα που και η ίδια δεν πολυπιστεύει ότι θα πάρει περισσότερα από 1-2 παιχνίδια στη σειρά. Η Γιούτα δεν φαίνεται να έχει τα φόντα να περάσει το Λος Άντζελες, οπότε οι Λέικερς ελπίζουν μόνο σε ένα πράγμα: να μην αρχίσει ο Κόμπι να θέλει να αποδείξει πάλι ότι θα πάρει το πρωτάθλημα μόνος τους. Γιατί δεν μπορεί να το κάνει. Όπως και πέρσι που ο Γκασόλ περιφερόταν ασκόπως παίρνοντας 5 σουτ ανά αγώνα και οι Σέλτικς κέρδισαν άνετα τους τελικούς, έτσι θα γίνει και φέτος αν ο Κόμπι δεν σκεφτεί και λίγο την ομάδα. Πάντως, με τη Γιούτα… και μόνος του θα πάρει την πρόκριση.

by Rasheed.

Υ.Γ.: Αν εκτός από το δικό μας σχολιασμό θέλετε και μια λεπτομερή ανάλυση των πλέι οφς του NBA, όπως σας είχαμε πει από χτες, σε αυτό το link θα βρείτε το άρθρο με την παρουσίαση των φετινών playoffs, γραμμένο από έναν από τους δημιουργούς του blog.

NBA Playoffs: Ανατολή

Η κανονική περίοδος στο NBA τελείωσε και επιτέλους μπαίνουμε στα πλέι οφς, όπου αρχίζουν και οι Αμερικάνοι να παίζουν και λίγο πραγματικό μπάσκετ και όχι μόνο καρφωματάκια, θέαμα, τσιρλίντερ και… «όταν κερδίζουμε 99-20 παρακαλώ μην μας αποδοκιμάζετε επειδή δεν σας σερβίρουν δωρεάν τσαλούπα» που λέει και ο ΛεΜπρον.

Σήμερα και αύριο θα ασχοληθούμε με το αφιέρωμα στο NBA, στα πλέι οφς του NBA, που δεν έχουν καμία σχέση με το κάτι σαν μπάσκετ των 82 αγώνων της κανονικής περιόδου. Πρώτα θα μιλήσουμε για την Ανατολή, μετά για τη Δύση και για επιδόρπιο μπορείτε να κοιτάξετε και το άρθρο-ανάλυση ενός εκ των δημιουργών του blog στο Sportnet (το άρθρο θα ανέβει το ξημέρωμα του Σαββάτου και θα σας το έχουμε σε link εδώ μόλις ανέβει). Πάμε λοιπόν:

Η Ανατολή φέτος ήταν η περιφέρεια του ΛεΜπρον Τζέιμς. Μπορεί ο Ουέιντ να ήταν πρώτος σκόρερ, αλλά ο ΛεΜπρον οδήγησε την ομάδα του στην κορυφή και έδειξε ότι φέτος έκανε το βήμα παραπάνω. Βέβαια, θέλει κι άλλα βήματα ακόμη, αλλά φέτος έδειξε ότι είναι η αρχή της επόμενης φάσης για το ταλέντο του.

Το εύλογο ερώτημα (σύγκρισης) που έρχεται στο μυαλό σχεδόν όλων των μπασκετόφιλων είναι αν ο ΛεΜπρον μπορεί να πάρει τίτλο φέτος ή αν χρειάζεται, όπως παλιότερα ο Τζόρνταν, μερικά χρόνια ωρίμανσης και έναν Πίπεν δίπλα του. Θα μάθουμε ως τον Ιούνιο, αλλά το 39-2 των Καβαλίερς στην έδρα τους, μαζί με το πλεονέκτημα έδρας απέναντι στους Λέικερς και την φημολογούμενη πλήρη απουσία του Γκαρνέτ από τα πλέι οφς, τους δίνει βάσιμες ελπίδες για τον τίτλο.

Ένα άλλο ερώτημα που μένει να απαντηθεί είναι κατά πόσο οι Πίστονς μπορούν να χτυπήσουν του Καβαλίερς. Μια ματιά στα δύο ρόστερ λέει ότι μπορούν να τους παίξουν στα ίσα, καθώς έχουν ρόστερ με βάθος και πολλούς ποιοτικούς κι έμπειρους παίκτες. Απ’ την άλλη, ο Κάρι φέτος τα έχει κάνει σαλάτα, γιατί μπορεί να τα ρίχνουν στον Άιβερσον οι Αμερικάνοι, αλλά… ο Κάρι είναι προπονητής, όχι ο Άιβερσον. Πάντως, σίγουρα θα έχει ενδιαφέρον το ζευγάρι αυτό, αφού ομάδα με Χάμιλτον, Πρινς, Ρασίντ, ΜανΝτάις και Άιβερσον δεν την προσπερνάς χωρίς αστερίσκο. Σε άλλο αστερίσκο θα βάλω τον Μπεν Ουάλας, που με τα πλέι οφς να έρχονται μπορεί να αναστηθεί και να είναι το κομμάτι που λείπει από τους φετινούς Καβαλίερς.

Και φτάνουμε στους πρωταθλητές. Μπορούν οι Σέλτικς χωρίς τον Γκαρνέτ; Κι αν ναι χωρίς τον Γκαρνέτ, χωρίς τον Σκαλαμπρίνι; Θα ξεπεταχτεί ο… Γκλεν Ντέιβις; Πιο σοβαρά τώρα, οι Σέλτικς την πάτησαν άγρια. Ο Γκαρνέτ μάλλον θα βοηθάει μόνο από τα… κλιπάκια της παρουσίασης της ομάδας. Ο Ρίβερς έχει ντυθεί στα μαύρα, Κόμπι και ΛεΜπρον τα πίνουν ευτυχισμένοι σε γνωστό νυχτερινό μαγαζί…

Η αλήθεια είναι ότι οι Σέλτικς χωρίς τον Γκαρνέτ είναι σαν πίτσα χωρίς τυρί, σαν χωριάτικη σαλάτα χωρίς λάδι, σαν καλοκαίρι στην Ελλάδα χωρίς ήλιο, σαν Ολυμπιακοί Αγώνες χωρίς ντόπα. Πολύ δύσκολο να επιβιώσουν δηλαδή. Όμως, Πιρς και Άλεν θα έχουν κάθε ευκαιρία να δείξουν ως πού μπορούν να πάνε την ομάδα και να ελπίζουν ότι αν τη φτάσουν στους τελικούς της Ανατολής, ο Γκαρνέτ θα έχει προλάβει να αποθεραπευτεί. Ο Ντάνι Έιντζ προφανώς δεν άντεξε τα νέα την Πέμπτη και λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση ότι ο Γκαρνέτ μάλλον χάνει όλα τα πλέι οφς… έπαθε έμφραγμα! Από τις φορές που το τάιμινγκ ορισμένων πραγμάτων είναι απίστευτο… Εκτός αν όντως το έπαθε για τον Γκαρνέτ. Για τον Μάρμπερι είπατε; Είναι προφανές ότι ως τώρα είναι ουσιαστικά έξω από τη λογική της ομάδας, καθώς ήταν σχεδόν ένα χρόνο εκτός μπάσκετ. Αυτά βλέπουν οι Μπουλς και ελπίζουν, αλλά δεν ξέρω κατά πόσο το κάνουν βάσιμα. Έχουν το μειονέκτημα έδρας και μέτρια ομάδα. Το θέμα είναι πόσο επηρεασμένοι θα εμφανιστούν οι Σέλτικς, όχι πόσο καλοί οι Μπουλς.

Οι Μάτζικ αισθάνονται την ασφάλεια του Χάουαρντ, όχι επειδή είναι ο Σούπερμαν και αν φωνάξουν «βοήθεια» θα τους σώσει, αλλά επειδή τους Σίξερς τους περνάνε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κι έτσι, ενώ στη συνέχεια το ιατρικό δελτίο έχει επιστροφή του Τούρκογλου, που είναι πάρα πολύ σημαντικός στην ομάδα. Μετά με τον Τουρκογλου, πάλι αρχίζουμε τις συζητήσεις περί απουσίας του Γκαρνέτ και ελπίδων των Μάτζικ, που ξαφνικά είδαν το φως να ανάβει στη βεράντα και την μπαλκονόπορτα ανοικτή προς τους τελικούς Ανατολής.

Ατλάντα Χοκς και Μαϊάμι Χιτ κοντράρονται σε μια αμφίρροπη σειρά, με τους Χοκς να έχουν τον πρώτο λόγο λόγω έδρας, αλλά και επειδή ως ομάδα είναι καλύτεροι. Απ’ την άλλη υπάρχει ο Ουέιντ που φέτος κάνει την καλύτερη χρονιά της καριέρας του, αλλά και ο Ζερμέν Ο’ Νιλ που και φέτος είναι μέτριος.

Ο Ουέιντ μπορεί να αλλάξει τη σειρά, οι Χοκς έχουν καλύτερη ομάδα. Στην Ευρώπη θα λέγαμε… Χοκς, αλλά στις Η.Π.Α. ένας παίκτης μπορεί να κάνει τη διαφορά, κυρίως λόγω αεράμυνας και παντελούς απουσίας πολύπλοκων αμυντικών συστημάτων. Αν το καταφέρει, πάντως, ο Ουέιντ θα μιλάμε για κατόρθωμα, αλλά θα είμαστε μπροστά σε μια κόντρα Ουέιντ-ΛεΜπρον, που για τους Αμερικάνους είναι πολύ εμπορική… με ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.

by Rasheed.

Ανοιχτοί λογαριασμοί

Ολοκληρώθηκε η 25η αγωνιστική και έχουμε μια πιο ξεκάθαρη εικόνα του τι γίνεται στο πρωτάθλημα. Ξέρουμε ότι η ΑΕΚ για να μπει οκτάδα θα πρέπει να κερδίσει τον Παναθηναϊκό ή να χάσει ο ΠΑΟΚ από την ΑΕΛ. Ξέρουμε ότι για να μείνει στην κατηγορία το Αιγάλεω θα πρέπει να κερδίσει τον Πανελλήνιο και να χάσουν τα Τρίκαλα από τον Άρη. Ξέρουμε ότι στον πρώτο γύρο των πλέι οφς θα δούμε Άρης-Πανιώνιος και Μαρούσι-Πανελλήνιος, αφού οι θέσεις 3-6 έκλεισαν από αυτή την εβδομάδα.

Επίσης, ξέρουμε ότι για ακόμη μία φορά κάποιοι θα μείνουν ατιμώρητοι. Εννοώ τα όσα λυπηρά και τραγελαφικά έλαβαν χώρα στα Τρίκαλα, όπου η αποστολή του Αιγάλεω πέρασε τα πάνδεινα. Δεν θα αναφερθώ καν στην παγκοσμίου πρωτοτυπίας ηλιθιότητα με τους 20 οπαδούς του Αιγάλεω που κανείς δεν είχε προβλέψει πού θα κάτσουν (αν θεωρήσουμε ότι ήταν… αθώα βλακεία και όχι δόλος), αλλά στα όσα πέρασαν οι παίκτες. Και όχι κατά τη διάρκεια του ματς. Στο ξενοδοχείο, όπου μηχανές έφερναν βόλτες όλο το βράδυ για να κάνουν… φασαρία, όπου τους κατέστρεψαν το πούλμαν και όπου τους ξύπνησαν αξημέρωτα. Για μένα αποκλειστικός υπεύθυνος για τη φιλοξενία μιας ομάδας είναι η γηπεδούχος και τα όσα έγιναν στα Τρίκαλα σηκώνουν πολύ βαριά τιμωρία. Τα Τρίκαλα προσπαθούσαν επί ένα ολόκληρο χρόνο να μας πείσουν για το ήθος τους και κατάφεραν μέσα σε 1 ημέρα να τα γκρεμίσουν όλα. Γιατί ό,τι έγινε, έγινε με την ανοχή της ομάδας βεβαίως.

Πάντως, η υπόθεση παραμονή δεν έχει τελειώσει. Η 26η αγωνιστική είναι ιδιαίτερη. Ο Άρης του Ματσόν δύσκολα θα χαλαρώσει απέναντι στα Τρίκαλα τέσσερις ημέρες πριν τα πλέι οφς, ιδίως όταν ο Ματσόν εδώ και ένα μήνα έχει βασίσει την ψυχολογία της ομάδας του στη φράση «στο Αλεξάνδρειο δεν φοβόμαστε κανέναν. Από εδώ έχει περάσει μόνο ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός». Όπως καταλαβαίνετε αυτή η φράση δεν μπορεί να γίνει… «στο Αλεξάνδρειο δεν φοβόμαστε κανέναν. Από εδώ έχει περάσει μόνο ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός και τα Τρίκαλα, αλλά ήμασταν αδιάφοροι και δεν πιάνεται». Απ’ την άλλη, ο Πανελλήνιος είναι λογικό να είναι πιο χαλαρός εκτός έδρας και 4 ημέρες πριν την πρώτη κόντρα με το Μαρούσι. Είναι βέβαιο ότι είτε πάρει παίκτη είτε όχι θα κάνει πειράματα ώστε να δει πώς θα καλύψει το κενό του άτυχου Γιώργου Καλαϊτζή. Δεν είναι μικρή απουσία, είναι ο πλέι μέικερ για 24 λεπτά σε κάθε ματς ως τώρα, η ομάδα είχε μάθει να παίζει με αυτόν. Τώρα αν του βγει του Ζούρου το πείραμα σε ματς χωρίς άγχος (Αιγάλεω) τότε είναι πιθανό να κερδίσει, αλλιώς δεν είναι δύσκολο να χαθεί το ματς. Απ’ ότι καταλάβατε θεωρώ ανοιχτή την υπόθεση παραμονή. Και για να πούμε και καμιά κακία... αν θέλει να είναι σωστός ο Πανελλήνιος ας χαρίσει ματς και στις δύο ομάδες που παλεύουν για την παραμονή, όχι μόνο στη μία. Προφανώς δεν εννοώ να στήσει το ματς, αλλά την αγωνιστική αντιμετώπιση που θα έχει προς αυτό (θυμίζω τους 95 πόντους στα Τρίκαλα), δηλαδή αν θα είναι χαλαρός ή όχι. Βέβαια εκείνη η ήττα του στοίχισε, αυτή δεν πρόκειται.

Στην Κυψέλη, ο Ολυμπιακός για ακόμη μία φορά απέδειξε ότι φέτος είναι η πιο σταθερή ομάδα της Α1. Πλέον, έχει περάσει από όλες τις έδρες που έχασε ο Παναθηναϊκός και προφανώς δίκαια πήρε την πρώτη θέση. Μάλιστα, το 6-22 που έκανε ο Ολυμπιακός μετά το 57-45 είναι επίδειξη δύναμης απέναντι σε μια δυνατή ομάδα. Η ατάκα του Ζούρου στο τάιμ άουτ στο 57-45 «τώρα που είναι από κάτω μην τους αφήσετε να ξαναμπούν στο ματς» μπαίνει στα κιτάπια ως η πιο ατυχής της χρονιάς. Πρώτον κυμαίνεται στα πλαίσια της επιστημονικής φαντασίας το να κρατήσεις μία από τις 4 ομάδες της Ευρώπης στο -10 για 15 λεπτά χωρίς να αντιδράσει, δεύτερον, ήρθε σε… κακό τάιμινγκ και το τάιμινγκ είναι τα πάντα!

Στα Τρίκαλα, τα Τρίκαλα ήταν πολύ καλά για ακόμη ένα ματς στην έδρα τους. Σπρωγμένα από τον κόσμο τους που προφανώς ανέβασε τους παίκτες ψυχολογικά έφτασαν σε μια σημαντική νίκη. Το Αιγάλεω λύγισε κάτω από το ψυχολογικό βάρος, καθώς είναι χαρακτηριστικό ότι ξεκίνησε το ματς με 0/12 τρίποντα στα πρώτα 32 λεπτά. Επίσης, ο Ζευγώλης δεν ξέρει πώς να παίξει, βάζει άλλα αντί άλλων, καθώς δεν ξέρει την ομάδα, έκανε 33 λεπτά να καταλάβει ότι πρέπει να βάλει τον Καλλινικίδη στον Νικολαΐδη, που ως τότε είχε 19 πόντους και τελείωσε με 20 από τη στιγμή που τον ανέλαβε ο Καλλινικίδης. Όταν οι παίκτες δεν έχουν ψυχολογία σε τέτοια ματς, μερίδιο βαραίνει τον προπονητή, ιδίως έναν προπονητή που από τότε που ανέλαβε έχει δείξει ότι δεν μπορεί να διαχειριστεί σωστά το έμψυχο δυναμικό της ομάδας του. Ο Χάρντιν δεν δοκιμάστηκε καν, ο Καλλινικίδης που ήταν ο καλύτερος της ομάδας του έπαιξε 25 λεπτά, ο Τέιλορ 15, ο Σιμς 15 επίσης, ενώ ο Γκάμπρανς και ο ΜακΓκράθ 31 και 39 με οδηγίες να κάνουν… ό,τι θέλουν και ο Αγγελόπουλος 22, δηλαδή όσα σχεδόν και ο Καλλινικίδης. Με συγχωρείς αλλά με τέτοια διαχείριση και 0/12 τρίποντα δεν πας πουθενά.

Ο Κολοσσός έδειξε ξανά ότι δίκαια θα είναι στην οκτάδα, όπου λογικά θα είναι, καθώς για να αποκλειστεί θα πρέπει να κερδίσει η ΑΕΚ τον Παναθηναϊκό, ο ΠΑΟΚ την ΑΕΛ και να χάσει αυτός από την Καβάλα. Ο Κολοσσός ήταν σίγουρα η πιο ευχάριστη έκπληξη του φετινού πρωταθλήματος, που δεν είχε και πολλές… (ευχάριστες) εκπλήξεις. Ως επιβράβευση θα παίξει πλέι οφς και θα αντιμετωπίσει έναν από τους δύο αιώνιους. Μετά θα έχει πιο δύσκολο έργο, καθώς του χρόνου θα πρέπει να αποδείξει ότι δεν ήταν κομήτης.

Στο Ελληνικό, Πανιώνιος και Άρης έδωσαν μια πρόγευση των μεταξύ τους αναμετρήσεων, στο πιο χαλαρό βέβαια. Στο πιο χαλαρό κλίμα, γιατί «ξύλο» στο ματς έπεσε πολύ. Ο Πανιώνιος διαμαρτύρεται για τη διαιτησία που άφησε το σκληρό παιχνίδι στον Άρη, αλλά αυτά είναι αστεία πράγματα καθώς όσο σκληρά έπαιξε ο ένας, άλλο τόσο έπαιξε και ο άλλος. Για τις τεχνικές ποινές (τη μία ειδικά) το συζητάμε, για τίποτε άλλο όμως. Βέβαια, η «κυανέρυθρη» διοίκηση αρέσκεται στις κινήσεις εντυπωσιασμού και στις δακρύβρεχτες ανακοινώσεις, ενώ φέτος ελλείψει Ολυμπιάδας και Μπογονικολού… κάποιος πρέπει να καλύψει το κενό.

Το Μαρούσι κέρδισε την ΑΕΚ στον Άγιο Θωμά και ουσιαστικά της δυσκόλεψε πάρα πολύ τη ζωή στην υπόθεση οκτάδα. Δεν θα πω ότι την πέταξε απ’ έξω, καθώς μένουν άλλα δύο ματς (της ΑΕΚ και του ΠΑΟΚ), αλλά όλοι καταλαβαίνουν πόσο δύσκολα είναι. Η διαφορά ήταν στους ψηλούς, όπου το Μαρούσι έχει με τον Άρη την τρίτη καλύτερη φροντλάιν στο πρωτάθλημα, μόνο που η δική του… σκοράρει περισσότερο. Έτσι, είδαμε τους ψηλούς της ΑΕΚ να έχουν 21 πόντους και 12 ριμπάουντ χωρίς τον Παπανικολάου, ενώ του Αμαρουσίου 38 πόντους και 29 ριμπάουντ χωρίς τον Καλάθη. Δύσκολα θα μείνει το Μαρούσι εκτός τετράδας. Η ΑΕΚ απ' την άλλη, για ακόμη μία φορά ήτανα ξιόμαχη και κλείνει τη χρονιά μόνο με "μπράβο" (αγωνιστικά).

Στα δύο «φιλικά» της αγωνιστικής, στο ένα κέρδισε η πολύ καλύτερη ομάδα, με τους «πράσινους» να πατάνε ελαφρά το πόδι στο γκάζι για να βρουν ρυθμό ενόψει Ευρωλίγκας, και στο άλλο η λιγότερο κακή ομάδα, με την Ολύμπια να παίρνει το τοπικό ντέρμπι των… διαλυμένων της Λάρισας, καθώς έχει κρατήσει λίγο μεγαλύτερη αξιοπρέπεια φέτος.

by Rasheed.

Πάσχα με ταινίες για μπάσκετ

Το Πάσχα έρχεται και το Age of Basketball σας προτείνει μερικές μπασκετικές ταινίες που άφησαν εποχή, αν θέλετε να περάσετε βραδιές… βιντεοθεραπείας περιμένοντας την Ανάσταση. Η λίστα έχει 10 ταινίες, εννοείται ότι δεν είναι εξαντλητική, αλλά θα σας κρατήσει συντροφιά. Επιφυλασσόμαστε για επέκτασή της…

Hoosiers (1986)
Από τις κλασικότερες ταινίες με θέμα το μπάσκετ με τον μεγάλο Τζιν Χάκμαν στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Δίπλα του η Μπάρμπαρα Χέρσεϊ και ο Ντένις Χόπερ. Ταινία εμπνευσμένη από την πορεία των Ίντιανς το 1954 μέχρι τον τελικό της πολιτείας της Ιντιάνα. Ο Νόρμαν Ντέιλ (Χάκμαν) φτάνει σε μια πόλη της Ιντιάνα και προσπαθεί να στρώσει την ομάδα μπάσκετ, μαζί με τον αλκοολικό πατέρα (Χόπερ) ενός από τους παίκτες. Η ταινία είναι ουσιαστικά μια διαδρομή προς την εξιλέωση της ομάδας, του προπονητή, αλλά και ολόκληρης της πόλης μαζί του μέχρι τον τίτλο της πολιτείας. Προτάθηκε για δύο Όσκαρ, δεύτερου αντρικού ρόλου (Ντένις Χόπερ) και καλύτερης μουσικής.

White men can’t jump (1992 – Οι λευκοί δεν μπορούν να πηδήξουν)

Από τις γνωστές μπασκετικές ταινίες, με πρωταγωνιστές τουw Γούντι Χάρελσον και Γουέσλι Σνάιπς. Μια ματιά στο streetball, με διασκεδαστική αντιπαράθεση των μπασκετικών ικανοτήτων λευκών και μαύρων αλλά και ειλικρινείς στιγμές για τη σημασία για αυτά τα παιδιά των στοιχημάτων που παίζονται στα μονά στα playgrounds.

Hoop dreams (1994)
Η καλύτερη ίσως ταινία όλων των εποχών για το μπάσκετ. Ουσιαστικά πρόκειται για ντοκιμαντέρ, καθώς η ταινία παρακολουθεί σε πραγματικό χρόνο τη ζωή και την πορεία δύο νεαρών παιδιών από το Σικάγο στην προσπάθειά τους να γίνουν σουπερστάρ του μπάσκετ. Η ταινία δεν έχει ηθοποιούς, αλλά τους αληθινούς πρωταγωνιστές στη ζωή τους (εξ ου και ο χαρακτηρισμός ντοκιμαντέρ), αλλά ξεφεύγει τελείως από τα πλαίσια του ντοκιμαντέρ. Οι δύο νεαροί έχουν τον Αϊζάια Τόμας ως είδωλο, αλλά οι πορείες τους είναι τελείως διαφορετικές. Το ταλέντο δεν τους λείπει, όμως μόνο ο ένας φτάνει ψηλά, την ώρα που ο άλλος βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στην φτωχή ζωή του. Δεν είναι συνηθισμένη ταινία, όμως μέσα από το ξετύλιγμα του μίτου της βλέπουμε τα όνειρα, τις φιλοδοξίες, τον πόνο και την αγωνία των δύο παιδιών. Προτάθηκε για Όσκαρ καλύτερου μοντάζ, απαραίτητη στη συλλογή κάθε μπασκετόφιλου.

Blue chips (1994)
Ταινία για την αθέατη πλευρά της προσπάθειας των κολλεγίων να εντάξουν τα καλύτερα ταλέντα στο δυναμικό τους. Εκτός από τον πρωταγωνιστή Νικ Νόλτε, στην ταινία σημαντικό ρόλο έχουν οι Σακίλ Ο’Νιλ και Πένι Χαρνταγουέι, τον καιρό της συνύπαρξής τους στο Ορλάντο. Παίζει ακόμη ο θρυλικός Μπομπ Κούζι και εμφανίζεται μια πληθώρα γνωστών αθλητών.

Rebound: The Legend of Earl 'The Goat' Manigault (1996)

Ταινία για τη ζωή του μεγάλου Ερλ Μάνιγκολτ, τον οποίο στην ταινία υποδύεται ο Ντον Τσιντλ. Βασίζεται σε πολλά αληθινά περιστατικά της ζωής του Μάνιγκολτ, δίνοντας βάση στο πώς βγαίνοντας από την φυλακή, καθαρός από ναρκωτικά, αφιερώνει τη ζωή του στο να βοηθήσει τα παιδιά του Χάρλεμ. Το 1996 που γυρίστηκε ήταν η 25η επέτειος του πρώτου τουρνουά που πήρε το όνομά του. Στην ταινία παίζουν ο Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ και ο Κέβιν Γκαρνέτ (στο ρόλο του… Ουίλτ Τσάμπερλεν).

Space jam (1996)
Γνωστή και δημοφιλής ταινία κινουμένων σχεδίων με τον Τζόρνταν (και τον Μπιλ Μάρεϊ) να περιβάλλεται από τους ήρωες της Warner Bros οι οποίοι τον καλούν για να τους βοηθήσει σε αγώνα απέναντι σε τερατώδεις εξωγήινους που έχουν κλέψει το ταλέντο των Μάγκσι Μποκς, Τσαρλς Μπάρκλεϊ, Λάρι Τζόνσον, Πατ Γιούιν και Σον Μπράντλεϊ. Πολλές φιλικές συμμετοχές από μπασκετμπολίστες και καρτούν. Διασκεδαστικό, πετυχημένο και μπασκετικό.

Eddie (1996 - Έντι)
Διασκεδαστική ταινία με την απολαυστική Γούπι Γκόλντμπεργκ να υποδύεται τη φανατική οπαδό των Νικς που καταλήγει… προπονητής τους! Ρικ Φοξ, Τζον Σάλεϊ, Μαλίκ Σίλι, Μαρκ Τζάκσον, Γκρεγκ Όστερταγκ και ακόμη ο Φρανκ Λανγκέλα που προτάθηκε φέτος για Όσκαρ Α΄ αντρικού ρόλου αλλά και πολλοί ακόμα… celebrities από το χώρο του μπάσκετ και της Νέας Υόρκης εμφανίζονται.

He got game (1998)
Από τις καλύτερες ταινίες μπάσκετ, σε σκηνοθεσία του «μάστορα» Σπάικ Λι, με τον Ρέι Άλεν να στέκεται αξιοπρεπέστατα, δίπλα στο σπουδαίο Ντένζελ Ουάσιγκτον. Η ταινία παρακολουθεί την πορεία προς την καταξίωση ενός ταλαντούχου νεαρού αποκαλύπτοντας παράλληλα τις «βρωμιές» και τα παιχνίδια που παίζονται στο χώρο. Εκτός από την ερμηνεία – έκπληξη του Άλεν, στο έργο εμφανίζονται οι Τράβις Μπεστ, Ρικ Φοξ, Τζον Ουάλας, Ουόλτερ ΜακΚάρτι και με φιλική συμμετοχή οι Μάικλ Τζόρνταν και Σακιλ Ο’Νίλ. Από τα… must-see.

Coach Carter (2005)
Ο Κεν Κάρτερ (Σάμουελ Τζάκσον) δέχεται τη δουλειά του προπονητή στο παλιό του Λύκειο, με το οποίο είχε κερδίσει το πρωτάθλημα. Πρόκειται για έναν ιδιόρρυθμό και δύστροπο προπονητή, που με απίστευτη αυστηρότητα (ακόμη και με γραπτά συμβόλαια συμπεριφοράς) προσπαθεί να αλλάξει τη συμπεριφορά των παικτών του. Η ομάδα αρχίζει να αποδίδει σταδιακά και να είναι ανίκητη, αλλά όταν ο Κάρτερ αποκαλύπτει ότι οι παίκτες του δεν αποδίδουν στα μαθήματά τους κοντράρεται με το σχολείο και ολόκληρη την πόλη καθώς κλείνει το γυμναστήριο και «κόβει» την ομάδα μέχρι να βελτιωθούν οι ακαδημαϊκές επιδόσεις των παικτών του. Τελικά, μαθαίνει στους παίκτες του ότι η ζωή είναι περισσότερο από το μπάσκετ και τους «αγγίζει» τις ζωές. Στην ταινία παίζει και η Ασάντι.

Glory Road (2006)
Η ταινία αναφέρεται στον Ντον Χάσκινς που το 1965-66 στην προσπάθειά του να βρει τα καλύτερα ταλέντα στις Η.Π.Α. έφτιαξε την πρώτη ουσιαστικά μεικτή ομάδα κολεγίου σε «άσπρη» πόλη. Επτά μαύροι και 5 λευκοί ήταν στους Τέξας Μάινερς εκείνη τη σεζόν, μια ομάδα που άφησε ιστορία, με 5 μαύρους στη βασική πεντάδα της. Παρά τις αντιξοότητες και τον ρατσισμό που αντιμετωπίζουν οι Μάινερς του Χάσκινς (Τζος Λούκας) φτάνουν μέχρι τον τελικό του NCAA όπου αντιμετωπίζουν το παντοδύναμο Κεντάκι του Άντολφ Ρουπ (Γιον Βόιτ). Πέρασμα από την ταινία κάνει και ο Πατ Ράιλι.

by Rasheed & BEN.

Υ.Γ.: Μαζί με τις ταινίες το Age of Basketball κάνει δώρο κι ένα wallpaper με πόστερ ταινιών, που θα το βρείτε στη φωτογραφία του άρθρου.