Φάκελος ΜακΓκρέιντι (Μέρος II)

Με αφορμή την ανακοίνωση ότι η φετινή χρονιά τελείωσε για αυτόν, και μετά το πρώτο μέρος, συνεχίζουμε σήμερα τον «Φάκελο ΜακΓκρέιντι» για να δούμε κάποιες λεπτομέρειες και παραλειπόμενα.

Η… ΚΑΤΑΡΑ ΤΗΣ MICROFRACTURE SURGERY

Η microfracture surgery που ήταν η θεραπεία που επελέγη στην παρούσα φάση για τον ΜακΓκρέιντι (και πραγματοποιήθηκε με επιτυχία προσθές) είναι μία χειρουργική μέθοδος αποκατάστασης των συνδέσμων του γόνατος μέσω της πρόκλησης μικροκαταγμάτων στο υποκείμενο οστό. Αποτελεί μία σύγχρονη μέθοδο που χρησιμοποιείται πολύ στον αθλητισμό γιατί αφήνει περιθώρια σχετικά γρήγορης επαναφοράς στους τραυματίες παίκτες σε σχέση με την αρθροπλαστική (αντικατάσταση ολόκληρης της άρθρωσης) που απαιτεί μεγαλύτερο χρόνο ξεκούρασης.

Είναι μία εγχείρηση που δεν είναι άγνωστη στον κόσμο του NBA και που έχει αποτελέσει σταθμό στην καριέρα πολλών παικτών και είναι ένα σημαντικό ερωτηματικό το σε τι κατάσταση θα είναι ο ΜακΓκρέιντι όταν, του χρόνου, θα προσπαθήσει να επανέλθει στην ενεργό δράση. Κατά μέσο όρο, όμως, για κάθε παίκτη που, μετά από τη συγκεκριμένη εγχείρηση, επανήλθε στην προηγούμενή του φόρμα υπάρχουν… δύο που είδαν την καριέρα τους να παίρνει την κατιούσα. Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν παίκτες όπως ο Κιντ, ο Στόκτον, ο Αμάρε Στουνταμάιρ και ο Ζακ Ράντολφ. Αντίθετα, ο Μπράιαν Γκραντ, ο ΜακΝτάις, ο Ουέμπερ, ο Άλαν Χιούστον, ο Πένι Χαρνταγουέι, δεν επανήλθαν ποτέ στην προηγούμενή τους φόρμα, ενώ για τον Τζαμάλ Μάσμπερν και τον Τερέλ Μπράντον αυτή η εγχείρηση αποτέλεσε ουσιαστικά το φινάλε της καριέρας τους. Τελευταίο παράδειγμα είναι ο Γκρεγκ Όντεν που στη ρούκι σεζόν του, πέρυσι υπεβλήθη σε αυτήν την εγχείρηση και φέτος παλεύει να αποδείξει ότι μπορεί να αντεπεξέλθει στις προσδοκίες που είχαν δημιουργηθεί για αυτόν από τις εξαιρετικές του εμφανίσεις στο κολέγιο.

ΔΕ ΘΑ ΤΟ ΜΑΘΟΥΜΕ ΠΟΤΕ

Το καλοκαίρι οι Ρόκετς επιχείρησαν ένα πείραμα που αν πετύχαινε θα μπορούσε ακόμη και να φέρει και τον τίτλο στο Χιούστον. Δίπλα στον, προβληματικό λόγω τραυματισμών και ατομισμού, ΜακΓκρέιντι και τον, προβληματικό λόγω τραυματισμών, Γιάο, έβαλαν τον, προβληματικό λόγω χαρακτήρα, Αρτέστ, σχηματίζοντας μία τριάδα με σπάνιο ταλέντο. Τελικά, στην διάρκεια της σεζόν αποδείχθηκε ότι δεν ήταν η αγωνιστική χημεία το πρόβλημα, αλλά οι τραυματισμοί. Με τον ΜακΓκρέιντι να έχει παίξει 35 αγώνες (με τη χρονιά να τελειώνει εδώ, όπως είδαμε), τον Αρτέστ 43 και τον Γιάο 53 (παρότι στις αρχές αυτός θεωρείτο ότι θα λείψει περισσότερο) από τους 56 αγώνες του Χιούστον, κρίνεται πλέον απόλυτα πετυχημένο το θέμα του Hoopshype για την καλύτερη ομάδα που δεν είδαμε ποτέ («best team noone ever saw»), ή όπως το είχε πει ο… Τσάντλερ στα ανεπανάληπτα «Φιλαράκια»: «And the world will never know»!

Ο ΚΑΛΟΣ ΞΑΔΕΡΦΟΣ

Μεγάλη… σπέκουλα είχε δημιουργηθεί στις αρχές της καριέρας του ΜακΓκρέιντι για το γεγονός ότι ήταν τρίτα ξαδέρφια με τον Βινς Κάρτερ. Με τον εκρηκτικό Βινς να κάνει εντυπωσιακή είσοδο στο ΝΒΑ ενθουσιάζοντας με τα προσόντα του, ο ΜακΓκρέιντι μπήκε στο μαγικό κόσμο με την… στάμπα του λιγότερου ταλαντούχου. Οι φοβερές του, όμως, χρονιές, το ταλέντο που έδειξε στο σκοράρισμα, σε συνδυασμό με μία κάμψη στη καριέρα του Κάρτερ, αντέστρεψαν αυτήν την εικόνα, με τα μίντια να παρουσιάζουν τον ΜακΓκρέιντι ως τον καλό ξάδερφο! Οι γνώμες, πάντως, έχουν αναστραφεί και πάλι, αφού ο Κάρτερ είναι πια ένας ώριμος παίκτης με γεμάτες σεζόν, ενώ ο ξάδερφός του αγωνίζεται να ξεπεράσει τις ατυχίες του.

Το απίστευτο στην υπόθεση είναι ότι μετά το 2001, η πορεία των δύο είναι ακριβώς αντίθετη! Τη σεζόν 2000-01 ήταν και οι δύο πολύ καλοί (Κάρτερ 75 αγώνες, 27.6 πόντους / ΜακΓκρέιντι 77 αγώνες, 26.8). Έκτοτε, όμως, ακολουθούν εντυπωσιακά αντίθετες πορείες: από το 2001 μέχρι το 2005, στις καλύτερες χρονιές του ΜακΓκρέιντι, ο Κάρτερ έχανε αρκετούς αγώνες λόγω προβλημάτων τραυματισμού, ενώ από το 2005 και μετά, που ο ΜακΓκρέιντι μένει έξω συνεχώς και δεν έχει παίξει ποτέ περισσότερους από 71 αγώνες, ο Κάρτερ είναι σταθερός και δυνατός χωρίς να έχει παίξει ποτέ λιγότερους από 76! Και για να το προχωρήσουμε ακόμη περισσότερο, ακόμη και τη σεζόν 2003-04 που ήταν η χειρότερη για τον ΜακΓκρέιντι στην πρώτη πενταετία που αναφέραμε (67 αγώνες), ο Κάρτερ έκανε την πιο γεμάτη του σεζόν από αυτές τις 5 χρονιές με 73 αγώνες!!!

Ανεξάρτητα από τον Κάρτερ, ο ΜακΓκρέιντι βρίσκεται σε ένα σταθμό για την καριέρας του και όταν βγει από αυτόν θα κριθεί πιθανώς και η «υστεροφημία» του. Προς το παρόν, πάντως, κάθε πρόβλεψη για την επόμενη χρονιά μοιάζει με γρίφο υψηλής δυσκολίας…

by BEN & Dr.Ball

Φτιάχνει η κατάσταση...

Η Πέμπτη σήμανε την αναπτέρωση των ελπίδων για τους φίλους του Ολυμπιακού, αφού είδαν ότι η… Ρεάλ πέρασε και από το Ισραήλ. Υπάρχουν πλέον δύο απόψεις. Η μία που λέει, δεν γίνεται η Ρεάλ να πάει τρένο στο Top-16 και η άλλη που παρακαλά η Ρεάλ να πάει τρένο στο Top-16. Γιατί ποιος προτιμά την Μπαρτσελόνα από τη Ρεάλ στα πλέι οφς αν ο Ολυμπιακός έχει μειονέκτημα;

Τέλος πάντων, στο ΣΕΦ οι «ερυθρόλευκοι» δεν είχαν το μυαλό τους στην Προκόμ. Απολύτως φυσιολογικό αυτό. Προέρχονταν από έναν χαμένο τελικό, έχουν μπροστά τους το ματς που θα κρίνει την 1η θέση στην κανονική περίοδο του πρωταθλήματος και μετά δύο πολύ κρίσιμους αγώνες για την Ευρωλίγκα, αγώνες που θα καθορίσουν αρχικά την πρόκριση (Αρμάνι) και εν συνεχεία το πλασάρισμα (Ταού) στον όμιλο.

Η Προκόμ προσφερόταν για χαλαρότητα και έτσι κύλησε το ματς με τον Ολυμπιακό ουσιαστικά να μην απειλείται καθόλου μετά το ημίχρονο και να παραμένει χαλαρός και με το μυαλό του αλλού σε όλο τον αγώνα. Δεν μπορώ να μην αναφέρω ξανά τον Νικόλα Βούισιτς, ο οποίος πια έχει φτάσει σχεδόν στο επίπεδο που ο ίδιος θέλει και αρχίζει να φαίνεται ότι το παιχνίδι του Ολυμπιακού επιθετικά περιστρέφεται εν πολλοίς γύρω από τον τεράστιο Κροάτη.

Θα αναφερθώ και στον κόσμο της ομάδας που πρέπει να αλλάξει… τροπάριο. Είναι λογικό μετά από τόσα χρόνια να υπάρχει απογοήτευση, εκνευρισμός και ανυπομονησία, αλλά φέτος ειδικά είναι που πρέπει να έχουν υπομονή, αν θέλουν να βοηθήσουν την ομάδα. Εξάλλου, για σκεφτείτε το: ο Ολυμπιακός παλεύει για την πρόκριση στα πλέι οφς της Ευρωλίγκας, πρόκριση που θα κριθεί σε αγώνα στην έδρα του, ενώ την ίδια ώρα είναι ένα ματς μακριά από το απόλυτο πλεονέκτημα στα πλέι οφς του ελληνικού πρωταθλήματος. Αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές, αυτοί ήταν οι στόχοι της ομάδας, όχι το Κύπελλο ή το triple crown μετά από 12 χρόνια πτώσης.

Στη Ρώμη ο Παναθηναϊκός πιστοποίησε την πολύ καλή του φόρμα και προκρίθηκε και μαθηματικά στα πλέι οφς. Βέβαια, η είδηση δεν είναι αυτή, αλλά ότι πήρε μαζί του από την 4η αγωνιστική και την Παρτιζάν. Πλέον, ο όμιλος των «πρασίνων» είναι τυπική διαδικασία για την πρωτιά, με τον Παναθηναϊκό να θέλει άλλη μία νίκη, απλώς για να έχουμε κάτι να πούμε. Οι «πράσινοι» έκαναν επίδειξη δύναμης απέναντι στην καρικατούρα του Μποντιρόγκα, ο οποίος φέτος έκανε πραγματικότητα τη ρήση «ομάδα μοντέλο την έκανες μπ***έλο», όπως λέει και ο BEN. Τι εννοεί; Ότι η Ρόμα στην αρχή της χρονιάς είχε ρόστερ πλέι οφς, είχε πάρα πολύ δυνατή ομάδα και πολύ καλό προπονητή, αλλά ο Μποντιρόγκα είχε τη φαεινή ιδέα να διώξει τον Ρέπεσα. Η ομάδα συνέχισε για 2-3 εβδομάδες με κεκτημένη ταχύτητα και στη συνέχεια είναι για γέλια. Με 0-4 στο Top-16 δείχνει απλώς πολύ λίγη, ενώ αναδεικνύει εύγλωττα το άκυρο της επιλογής Μποντιρόγκα να αλλάξει τον Ρέπεσα με τον Τζεντίλε. Θα μου πείτε, πολύ ασχολείσαι με μια ομάδα που… δεν υπάρχει, ο Παναθηναϊκός κέρδισε.

Τι να πω για το ματς; Ο Πέκοβιτς κυριαρχούσε, ο Σάρας μου αρέσει πάρα πολύ τον τελευταίο καιρό και θεωρώ ότι είναι καθοριστικός σε κάθε ματς έχοντας δέσει πλήρως στην περιφέρεια του Παναθηναϊκού, ο Νίκολας συνέδεσε το χέρι του με το καλάθι και πλέον τα στέλνει συστημένα, ο Διαμαντίδης δεν ήταν καλά επιθετικά, αλλά είχε 6 ριμπάουντ, 4 ασίστ και κανένα λάθος, ο Σπανούλης ήταν ανεβασμένος, ο Μπατίστ είναι μόνιμα καλός, αν βρει το ρόλο του σταθερά και ο Φώτσης ο Παναθηναϊκός πάει Βερολίνο και με συγχωρείτε που το λέω από τώρα. Έτσι είναι.

Στα άλλα ματς, η Μπαρτσελόνα έκανε περίπατο στη Γερμανία και περιμένει το ματς με τη Ρεάλ, τον αγώνα δηλαδή στον οποίο πρέπει να αποδείξει ότι της αξίζει η πρωτιά στον όμιλο. Βέβαια, αν το αποδείξει εκεί και πάει μετά να χάσει από την… αποκλεισμένη και χαλαρή Μακάμπι στο Ισραήλ, θα είναι άξια της μοίρας της, αλλά ο Ολυμπιακός δεν θα λυπηθεί καθόλου. Η Μακάμπι την Πέμπτη ουσιαστικά αποχαιρέτησε την Ευρωλίγκα, αφού η ήττα αυτή ισοδυναμεί με αποκλεισμό, ας είμαστε ρεαλιστές. Δεν πειράζει… του χρόνου, με καλύτερη οργάνωση από την αρχή της χρονιάς και όχι με συνεχή μπαλώματα σαν σε σαμπρέλα ποδηλάτου.

by Rasheed.

Και ο Scal να δείχνει το δρόμο (προς τον τίτλο)!

Τι μπορούμε να πούμε για την πρώτη μέρα της 4ης αγωνιστικής του Top-16 της Ευρωλίγκας; Πολλά και τίποτα. Όπως πολλά και τίποτα σήμαιναν και τα 4 αποτελέσματα.

Πολλά σήμαινε η νίκη της ΤΣΣΚΑ με 24 πόντους επί της Σιένα, αλλά με τίποτα δεν μπορεί να αναιρέσει τους 18 πόντους με τους οποίους είχαν χάσει οι Ρώσοι στην Ιταλία. Αν προσπαθήσουμε να διαβάσουμε το ματς, θα δούμε εύκολα ότι η Σιένα ήταν «σκασμένη». Πολλές ομάδες έπαιξαν Κύπελλο αυτή την εβδομάδα, λίγες έπαιξαν 3 ματς σε 3 μέρες (στα final-8 Ιταλίας και Ισπανίας), από όλες η Σιένα είχε το πιο δύσκολο έργο. Και οι Ιταλοί φαίνονταν απίστευτα κουρασμένοι. Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν έκαναν πολλά λάθη (μόλις 7 σε τέτοιο ματς), αλλά δεν είχαν κουράγιο να πηδήξουν στα ριμπάουντ (12 λιγότερα), δεν μπορούσαν να παίξουν επιθετική άμυνα (μόλις 3 κλεψίματα), ήταν άστοχοι (45% στα δίποντα) και γενικώς ήταν εμφανές κατά διαστήματα ότι… δεν μπορούσαν να πάρουν τα πόδια τους. Πάντως άξιζε τον κόπο, αφού πήραν το πρώτο Κύπελλο της ιστορίας τους (και μιλάμε για 138 χρόνια ιστορίας), κερδίζοντας ένα δύσκολο ματς και άλλα 2 σκληρά ντέρμπι σε 3 μέρες. Βέβαια, αυτή η εικόνα της Σιένας δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και ο Παναθηναϊκός δεν θα πρέπει να νομίσει ότι αυτή την ομάδα θα βρει απέναντί του στα πλέι οφς.

Για τον ίδιο όμιλο, πολλά σήμαινε το διπλό της Τσιμπόνα στην Τουρκία, αλλά τίποτα δεν θα κάνουν οι δύο ομάδες πλέον. Κατάφεραν, εν ολίγοις, να αλληλοεξουδετερωθούν. Γιατί το λέω αυτό; Η Τσιμπόνα έχει κερδίσει τη Σιένα, αλλά την έχει μέσα στην Ιταλία και οι δύο ομάδες είναι ισόβαθμες. Ακόμη και τη διαφορά να κρατήσει, θα πρέπει να κερδίσει μετά στην Κροατία την ΤΣΣΚΑ και η Σιένα να χάσει από την αδιάφορη τότε Φενέρ. Η δε Φενέρ, θα πρέπει να κερδίσει την ΤΣΣΚΑ στη Ρωσία και τη Σιένα στην έδρα της, αφού αν η Σιένα χάσει από την Τσιμπόνα, αυτομάτως η Φενέρ μένει εκτός, ενώ αν κερδίσουν οι Ιταλοί, οι Τούρκοι θέλουν δύο νίκες (και 2 ήττες της Τσιμπόνα). Άρα, αμφότερες μάλλον αποχαιρετούν από τώρα ουσιαστικά και τυπικά την επόμενη εβδομάδα (όταν η Σιένα πάρει και τη διαφορά από την Τσιμπόνα).

Πολλά… με λίγα ήταν η νίκη της Ταού στην Ιταλία, αλλά με τίποτα δεν επιτρεπόταν να γίνει αυτό. Οι Βάσκοι ήταν παραδόξως φρέσκοι μετά το δικό τους final-8, αλλά και η Αρμάνι έκανε το χειρότερό της φετινό παιχνίδι στην Ιταλία. Όσο καλή ομάδα κι αν είναι η Ταού, δεν γίνεται να έχει… 107.5 πόντους μέσο όρο στα δυο ματς με την Αρμάνι, στα οποία έκανε τις δύο καλύτερες φετινές της εμφανίσεις στην επίθεση. Μπορεί να είναι η καλύτερη επίθεση της διοργάνωσης, αλλά… όλα έχουν ένα μέτρο. Τρως 108 στο πρώτο ματς και εμφανίζεσαι σαφώς βελτιωμένος στο δεύτερο… δεχόμενος μόλις… 107. Μάλλον συμβαίνει αυτό που λέει ο BEN, απλώς κάποιες ομάδες δεν «έχουν» κάποιες άλλες με τίποτα. Με νίκη επί της Προκόμ και νίκη στο ΣΕΦ με 3 πόντους επί της Αρμάνι, ο Ολυμπιακός θα ξέρει ότι προκρίθηκε και στη Βιτόρια θα ψάξει την πρώτη θέση (εκτός αν ο Πλάθα... κρατήσει πρώτη τη Ρεάλ - BEN: "Δεν υπάρχει περίπτωση").

Πολλά σημαίνει η νίκη της Παρτιζάν στην Ισπανία και τίποτα δεν πρόκειται πια να κρατήσει τους Σέρβους εκτός πλέι οφς. Αν μάλιστα ο Παναθηναϊκός κερδίσει στη Ρώμη, τότε θα περάσουν από την 4η αγωνιστική! Απίστευτο και όμως αληθινό. Αλλά αυτό συμβαίνει όταν ελέγχεις απόλυτα τα ριμπάουντ και όταν παίζεις τόσο σωστά όσο η Παρτιζάν. Βέβαια, η Μάλαγα επίσης ήταν κουρασμένη (ο Χάισλιπ δεν είχε καν ανάσες στο ματς) από το final-8 που και αυτή έφτασε στα 3 ματς, αλλά μόλις… αποκλείστηκε. Γιατί οι Ισπανοί αποκλείστηκαν. Έχουν 1-3 και η Παρτιζάν 3-1. Σε τριπλή ισοβαθμία με Παρτιζάν και Ρόμα είναι 4οι, αφού η Παρτιζάν θα έχει 2 νίκες με αυτούς και 1-1 με Ρόμα, ενώ η Ρόμα 1-1 με Παρτιζάν και 1-1 με αυτούς, άρα συνολικά 3-1 η Παρτιζάν, 2-2 η Ρόμα και 1-3 αυτοί. Για διπλή ισοβαθμία δεν το συζητάμε, καθώς είναι κάτω από την Παρτιζάν οπωσδήποτε. Άρα, αντίο Ευρώπη.

ΔΙΔΑΞΕ ΞΑΝΑ

Το απόλυτο είδωλο έκανε ένα τελευταίο μάθημα και μετά θα πάει στη Βοστόνη για να πάρει το πρωτάθλημα. Ο Μάρμπερι, λέει, συμφώνησε με τους Νικς στο buyout του συμβολαίου του. Εδώ γελάνε. Ο Στέφον περίμενε ως την τελευταία στιγμή που είχε δικαίωμα να φύγει, αφού σε λίγες μέρες εκπνέει η προθεσμία.

Πέραν τούτου, οι πληροφορίες λένε ότι… χάρισε στους Νικς 2+ εκατομμύρια δολάρια από τα 20.8 που θα έπαιρνε φέτος. Άρα, πάει στα 18.5 εκατομμύρια δολάρια περίπου, συν το 1,3 που θα πάρει από τους Σέλτικς… 20 εκατομμύρια. Ουσιαστικά, δηλαδή, τους ανάγκασε να του πληρώσουν όλο το συμβόλαιο. Άρχοντας.

Οι Νικς είπαν το αμίμητο ότι άφησαν τον Μάρμπερι να φύγει επειδή ήταν συνεργάσιμος και δέχτηκε τη μείωση αποδοχών. Βέβαια, η Νέα Υόρκη με τον φόρο πολυτελείας που πληρώνει για το απίστευτο ρόστερ της, γλίτωσε κάτι λιγότερο από 5 εκατομμύρια δολάρια έτσι.

Βέβαια, έχει να παίξει από πέρσι το Γενάρη ουσιαστικά, είναι βεντέτα, είναι περίεργος χαρακτήρας, αλλά μάλλον οι Σέλτικς… δεν ιδρώνουν. Είναι κολλητός του Γκαρνέτ, ενώ Πιρς και Άλεν τον θέλουν. Θέλετε κι άλλα; Ο Άλεν είπε: «Ο Ρίβερς ξέρει να προπονεί όταν παίζουμε. Το πόσο δεμένοι θα είμαστε και πόσο έτοιμοι σε κάθε ματς, είναι δουλειά των βετεράνων παικτών της ομάδας. Κι εμείς είμαστε καλοί σε αυτό». Όχι που θα άφηνε περιθώρια. Κι εγώ πάντως πιστεύω ότι ο Μάρμπερι θα «δέσει» στους Σέλτικς, ενώ θεωρώ ότι πια τους κάνει το απόλυτο φαβορί για τον τίτλο.

Μην ξεχνάτε ότι πήραν και τον Μίκι Μουρ μαζί, που είναι σκληρός και θα βοηθήσει. Αν αναλογιστούμε ότι έφυγαν ο Κασέλ (που δεν είχε παίξει καθόλου και είχε ρόλο… βοηθού προπονητή) και ο Πάτρικ Ο’ Μπράιαντ οι Σέλτικς μεταμόρφωσαν το ρόστερ τους…

Όσο για την απόκτηση του Μουρ; Ο Ντοκ Ρίβερς είπε κάτι που πρέπει όλοι να ακούσετε: «Το τάιμινγκ δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερο. Αυτή τη στιγμή έχουμε τον Σκαλαμπρίνι και τον Γκαρνέτ τραυματίες». Το καταλάβατε ότι είπε πρώτα το όνομα του μεγάλου Μπράιαν ε; Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Πρώτο πάντα σου έρχεται το όνομα του πιο σημαντικού. Scalabrine rules!

by Rasheed.

Πλέον... μπλέξαμε!

Προσπάθησε το Μαρούσι να φτάσει μια ανάσα από τον… γκισέ με τα εισιτήρια για το Τορίνο, αλλά δεν τα κατάφερε. Η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν αρκετά καλό. Ήταν μέτριο σε σχέση με άλλα ματς και εκτός από δύο παίκτες οι υπόλοιποι δεν βρήκαν ρυθμό στον αγώνα. Αλλά και πάλι έφτασε μια ανάσα από μια τεράστια νίκη απέναντι σε έναν πολύ σκληρό αντίπαλο.

Μπορεί το Μαρούσι τυπικά να έχασε επειδή κανείς δεν είδε τον… Γλυνιαδάκη να χτυπιέται μόνος του κάτω από την μπασκέτα στο 74-76 και επειδή κανείς δεν έκανε μπλοκ άουτ στον Λαβρίνοβιτς στο 76-79 μετά τη χαμένη βολή. Όμως, θα μου επιτρέψετε να βρω άλλους πιο σημαντικούς λόγους για την ήττα. Οι διαιτητές σεβάστηκαν πάρα πολύ την Ντιναμό και «έσφαξαν» με το γάντι το Μαρούσι. Η διαφορά των Ρώσων χτίστηκε πάνω σε δύο τεχνικές ποινές στο τρίτο δεκάλεπτο, ενώ όταν ο Στίβενσον καθαρά έκλεβε την μπάλα στο 70-72 οι διαιτητές χάρισαν δύο βολές στον Νάχμπαρ. Αν σε αυτό βάλετε και 2-3 φάουλ στις κρίσιμες στιγμές που έγιναν σε Κις και Στίβενσον και δεν σφυρίχτηκε, να πώς κέρδισε η Ντιναμό. Μετά το ματς άπαντες στην ομάδα (έτυχε να είμαι στο ΟΑΚΑ) ήταν ιδιαίτερα εκνευρισμένοι, μιλούσαν σωστά για το πώς αντιμετώπισαν οι διαιτητές (με ιδιαίτερο… σεβασμό) το όνομα «Ντιναμό», αλλά και για την ευκαιρία που χάθηκε.

Πλέον το Μαρούσι ξέρει ότι περνά αν κερδίσει στη Μόσχα τη Χίμκι, ακόμη κι αν χάσει με τον Πανελλήνιο. Αν δεν κερδίσει εκεί, πρέπει οπωσδήποτε να κρατήσει τη διαφορά των 13 πόντων, μετά να πάρει τον Πανελλήνιο και να ελπίζει ότι η Ντιναμό θα κερδίσει την Χίμκι. Όμως, η Ντιναμό είναι αδιάφορη και επίσης… ρωσική και αυτά είναι να τα φοβάσαι. Το είχαμε πει και πιο παλιά, με νίκες στα εντός έδρας, μετά το διπλό με τον Πανελλήνιο, το Μαρούσι λογικά περνούσε στο Τορίνο. Τώρα η κατάσταση έχει μπλεχτεί. Και έχει μπλεχτεί πολύ. Πλέον το Μαρούσι δεν είναι το φαβορί για την πρόκριση. Όσο ο Πανελλήνιος παίζει το ρόλο κομπάρσου στον όμιλο έτσι θα είναι. Αν απ την άλλη κερδίσει στην Κυψέλη την Ντιναμό, τότε ουσιαστικά την ωθεί να ενδιαφέρεται για το ματς με τη Χίμκι, καθώς αν το χάσει (με 9 πόντους) θα μείνει δεύτερη στον όμιλο.

Απ’ ότι βλέπετε έχει πολύ ψωμί ακόμη ο όμιλος. Πρέπει να περιμένουμε τουλάχιστον ως την επόμενη εβδομάδα, η οποία μπορεί να προσφέρει κάθε πιθανό σενάριο: μπορεί να φέρει το Μαρούσι στο Τορίνο (με νίκη επί της Χίμκι), να το κρατήσει φαβορί για την πρόκριση (με νίκη του Πανελληνίου επί της Ντιναμό), να το σπρώξει προς τον αποκλεισμό (με ήττα δική του και του Πανελληνίου), ή να το αποκλείσει (με ήττα δική του μεγαλύτερη των 13 πόντων).

Απ’ την άλλη, ξέρουμε από τώρα ότι στο Τορίνο θα βρίσκεται η Ντιναμό Μόσχας, αφού ήδη προκρίθηκε. Επίσης, στο Τορίνο είναι από την Τρίτη και η Μπενετόν Τρεβίζο, ενώ μια ανάσα απέχουν οι Χέμοφαρμ και Βαλένθια. Για τις άλλες 4 θέσεις παλεύουν οι εξής: 1 από τις Μαρούσι και Χίμκι, 2 από τις Λιέτουβος, Μπιλμπάο και Σαρλερουά, και 1 από τις Ζαντάρ, Ούνιξ και Τουρκ Τέλεκομ.

Με το ματς του Πανελληνίου δεν πρόκειται να ασχοληθώ ιδιαίτερα, καθώς ήταν τελείως αδιάφορο για τους «Ολυμπιονίκες» που δεν φάνηκε να πίστευαν στο θαύμα. Πάντως, αξίζει μνείας η πλήρης κατάρρευση της 3ης περιόδου, αλλά και το γεγονός ότι τώρα που η ομάδα αποκλείστηκε, άρχισε ο Ζούρος να… βάζει τον Σακούρ.

by Rasheed.

Φάκελος ΜακΓκρέιντι (Μέρος I)

Άλλη μία σεζόν του Τρέισι ΜακΓκρέιντι κλείνει λειψή και γεμάτη απογοήτευση. Στις 18 Φεβρουαρίου ο σούπερ-σταρ των Ρόκετς ανακοίνωσε μέσω της επίσημης ιστοσελίδας του ότι η χρονιά σταματάει για αυτόν εδώ αφού αποφασίστηκε να κάνει εγχείρηση στο ταλαιπωρημένο του γόνατο.

ΚΑΡΙΕΡΑ ΓΕΜΑΤΗ ΚΕΝΑ

Ο ΜακΓκρέιντι, μαζί με τη φετινή, έχει παίξει 12 σεζόν στο NBA. Σε καμία από αυτές δεν έχει αγωνιστεί και στα 82 παιχνίδια της ομάδας του στην κανονική περίοδο. Πιο κοντά στο να συμμετάσχει σε όλους τους αγώνες έφτασε τη σεζόν 1998-99, αυτή του lock-out στο NBA, όταν και έπαιξε 49 από τους 50, όντας τότε sophomore στο Τορόντο με 22,6 λεπτά συμμετοχής, ξεκινώντας από τον πάγκο. Από τότε και μέχρι σήμερα παίζει κατά μέσο όρο 67 αγώνες τη χρονιά, με αποκορύφωμα τη φετινή που σταμάτησε στους 35.

ΑΠΟ ΤΟ ΖΕΝΙΘ ΣΤΟ ΝΑΔΙΡ

Μπαίνοντας στο NBA ως ένας καλογυμνασμένος και εκρηκτικός σκόρερ, οι περισσότεροι προέβλεψαν ότι θα κάνει θραύση και γρήγορα επιβεβαιώθηκαν. Από το 2000 (πρώτη του χρονιά στο Ορλάντο και πρώτη ως βασικός) μέχρι το 2005 έπαιζε σε κάθε σεζόν (εκτός από το 2003-04) τουλάχιστον 75 αγώνες, σκοράροντας τουλάχιστον 25 πόντους μ.ο. Καλύτερη του χρονιά το 2002-03 όταν με 32.1 πόντους ήταν πρώτος σκόρερ στη λίγκα, ενώ στις 9 Δεκεμβρίου του 2004 έκανε όλον τον μπασκετικό κόσμο να παραμιλάει αφού κατάφερε να σκοράρει 13 πόντους σε 33 δευτερόλεπτα, οδηγώντας το Χιούστον στη νίκη με 81-80 εναντίον του Σαν Αντόνιο. Με τον Γιάο δίπλα του, σχημάτισαν ένα πολλά υποσχόμενο δίδυμο και μπήκαν στα πλέι-οφ όπου, παρότι τους σταμάτησε το Ντάλας στον πρώτο γύρο με 4-3 νίκες, μοίρασαν υποσχέσεις για καλύτερη πορεία την επόμενη σεζόν.

Η χρονιά 2005, όμως, αντί για το πρώτο σκαλοπάτι στο δρόμο για την απόλυτη καταξίωση, αποτέλεσε το πρώτο βήμα για την πτώση. Στις 4 χρονιές του από το 2005 μέχρι σήμερα ο ΜακΓκρέιντι παίζει κατά μέσο όρο 55 αγώνες κάθε σεζόν, δεν έχει περάσει ποτέ πάλι τους 25 πόντους και τα 37 λεπτά ανά αγώνα. Φυσικά, δεν έχει ούτε καν πλησιάσει στο ενδεχόμενο κατάκτησης ενός δαχτυλιδιού.

«ΙΑΤΡΙΚΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ»

Το 2005 εμφανίστηκε το πρώτο σοβαρό πρόβλημα υγείας για τον ΜακΓκρέιντι, όταν παρουσίασε έντονη οσφυαλγία, πόνους στη μέση δηλαδή, οφειλόμενους σε σπασμό των ραχιαίων μυών. Το θέμα αυτό δεν ήταν η πρώτη φορά που ταλαιπώρησε τον Αμερικανό γκαρντ, αλλά ήταν η πιο έντονη και, σε συνδυασμό με μια απότομη πτώση στον κόκκυγα (την «ουρά) του κόστισε στο να παίξει μόλις 47 αγώνες έχοντας το μικρότερο χρόνο συμμετοχής, το μικρότερο μέσο όρο πόντων και το χαμηλότερο ποσοστό στα τρίποντα από τότε που ξεκίνησε να παίζει βασικός. Η επόμενη σεζόν ξεκίνησε και πάλι με χαμένους αγώνες λόγω του ίδιου προβλήματος. Και ενώ ο αθλητής εξέφραζε ανησυχίες για τη χρόνια επίδραση στον τρόπο παιχνιδιού του, η ειδική θεραπεία που ακολούθησε, η λεγόμενη «Synergy Release Therapy», από έναν ειδικό σε θέματα αποκατάστασης, έφερε και πάλι την αισιοδοξία, καθώς ο ΜακΓκρέιντι γύρισε ορεξάτος δηλώνοντας ότι βαρέθηκε να κάθεται έξω και να βλέπει τους άλλους να παίζουν για αυτόν. Έπαιξε 71 αγώνες, έγινε στις 29 Δεκεμβρίου 2006 ο τρίτος νεαρότερος παίκτης στην ιστορία του NBA που φτάνει τους 14,000 πόντους και τα 4,000 ριμπάουντ, αλλά το Χιούστον αποκλείστηκε και πάλι στον πρώτο γύρο των πλέι-οφ.

Το επόμενο πρόβλημα που εμφάνισε ο ΜακΓκρέιντι ήταν στο αριστερό του γόνατο. Λόγω κάποιου χρόνιου τραυματισμού το γόνατό του μάζευε υγρό, προκαλώντας του πόνο και δυσκολία στην κίνηση της άρθρωσης. Φέτος, το πρόβλημα έγινε πιο σοβαρό από ποτέ, ο σταρ των Ρόκετς έπαιζε… ματς παρά ματς, με την διάψευση των προσδοκιών και την απογοήτευση να φτάνουν στο μέγιστο στις 18 Φλεβάρη με την ανακοίνωση ότι η φετινή χρονιά τελειώνει για αυτόν, λόγω της απόφασης να εγχειριστεί το αριστερό του γόνατο. Η εγχείρηση που θα κάνει είναι η λεγόμενη «microfracture surgery».

by BEN & Dr.Ball

ΥΓ. Μη χάσετε την Παρασκευή το βράδυ το δεύτερο μέρος του «Φακέλου ΜακΓκρέιντι» με την «κατάρα» της συγκεκριμένης εγχείρησης, τις λεπτομέρειες για τη φετινή σεζόν των Ρόκετς και την απίστευτη (στα όρια του μεταφυσικού, σύμφωνα με τον Rasheed) αντιστοιχία της καριέρας του ΜακΓκρέιντι με αυτήν του Βινς Κάρτερ.

Από 3D... 4D - Dimitris Diamantidis Defense Diamond!

Το Age of Basketball ήταν στο Ελληνικό την Κυριακή το βράδυ και είδε τον τελικό από κοντά. Στο παιχνίδι δεν θεωρώ ότι είδαμε κάτι που δεν περιμέναμε. Δύο ισοδύναμες ομάδες, που έπαιξαν περίπου το ίδιο μπάσκετ με τις αδυναμίες και τα δυνατά σημεία της καθεμίας.

Ας τα πάρουμε από την αρχή όμως. Μπορεί οι κάφροι να ήταν ούτε 1.200, αλλά από νωρίς άφησαν το στίγμα τους. Το ξύλο άρχισε να πέφτει νωρίς, αλλά ευτυχώς σταμάτησε και νωρίς. Ως χαρακτηριστικότερη σκηνή, θα κρατήσω τη στιγμή όταν περίπου 50 λεπτά πριν το τζάμπολ, οι δύο πλευρές αντάλλασσαν υβριστικά συνθήματα και χειρονομίες υπό τον εκκωφαντικό ήχο του «Another Brick in the Wall», με το στίχο «we don’t need no education» να ηχεί ειρωνικά στα αυτιά μας, κοιτώντας τα «καμάρια» που επέλεξαν οι δύο ομάδες να βάλουν στο Ελληνικό. Γιατί οι δύο ομάδες τους επέλεξαν, μη γελιόμαστε. Θα μπορούσαν να βάλουν κατόχους διαρκείας, θα μπορούσαν να βάλουν ανθρώπους, θα μπορούσαν να βάλουν πρόβατα, προτίμησαν να βάλουν κάφρους. Το πρώτο σύγκρυο μας ήρθε όταν σφύριξαν οι δύο φωτοβολίες πάνω από τις μπασκέτες προς τη μία και την άλλη πλευρά. Πάντως, δια μαγείας, μετά το ημίχρονο τα πράγματα ηρέμησαν ανεξήγητα και εκτός από 3 φωτοβολίδες δεν είχαμε κάτι στο δεύτερο μέρος. Σημαντικό, επίσης, (για να το παίξω… Ομπράντοβιτς) ότι δεν έπεσαν αντικείμενα στον αγωνιστικό χώρο.

Πάμε στο ματς; Οι δύο ομάδες έδειξαν ισοδύναμες, όπως είναι πάνω κάτω. Οι προπονητές έκαναν αμφότεροι λάθη και σωστά, δεν νομίζω ότι ήταν κάποιος από τους δύο που έχασε το ματς. Ο Ομπράντοβιτς αδυνατούσε να βοηθήσει την ομάδα του να πάρει ριμπάουντ και να σταματήσει τον Ολυμπιακό στη ρακέτα, ενώ ο Γιαννάκης δεν μπορούσε να προσαρμόσει σωστά την ομαδική περιφερειακή άμυνα. Ως εκεί, όμως.

Οι διαιτητές έκαναν λαθάκια και απ’ τις δύο πλευρές, αλλά δεν επηρέασαν το αποτέλεσμα. Μάλιστα, μπορούμε να πούμε ότι ήταν από τις καλύτερες διαιτησίες σε ντέρμπι τα τελευταία χρόνια.

Άρα, πού κρίθηκε το ματς; Για μένα κρίθηκε στους παικταράδες που έχουν οι δύο ομάδες μέσα στο παρκέ. Συγκεκριμένα, στην προκειμένη περίπτωση, το ματς κρίθηκε σε 4 φάσεις. Τα δύο τεράστια τρίποντα του Διαμαντίδη, το άστοχο τρίποντο του Γκριρ και τη λάθος πάσα του Παπαλουκά στον Βασιλόπουλο. Αν κάποια από αυτές τις φάσεις είχε έρθει ανάποδα, τότε το ματς θα είχε αντιστραφεί πιθανότατα.

Θέλετε να σας πω ότι ο ένας κόουτς «κλείδωσε» τον άλλο; Ότι κάποιος έκανε τραγικά λάθη; Ότι κάποιος παίκτης ή προπονητής φάνηκε ανεπαρκής; Ότι η διαιτησία «έσφαξε» έναν από τους δύο; Λυπάμαι, δεν θα το κάνω, γιατί δεν το είδα έτσι.

Είδα τον Ολυμπιακό να ελέγχει απόλυτα τις εναέριες μάχες στο πρώτο ημίχρονο, να έχει καλή κίνηση επιθετικά, αλλά να είναι άστοχος από το τρίποντο (2/11 – λογικό για την ομάδα που έχει το άγχος να αποδείξει κάτι). Είδα τον Παναθηναϊκό να μην μπορεί να μαρκάρει στη ρακέτα, να παίζει άσχημη άμυνα στο πρώτο ημίχρονο, να μην μπορεί να κλείσει το δρόμο προς το ριμπάουντ στον Ολυμπιακό, αλλά να έχει καλή δημιουργία επιθετικά. Είδα τον Ολυμπιακό να «λύνεται» επιθετικά στο τρίτο δεκάλεπτο και να δείχνει ότι μπορεί να πάρει το ματς, αλλάζοντας το μομέντουμ του αγώνα. Είδα τον Παναθηναϊκό στο ίδιο διάστημα να δυσκολεύεται να μπει στη ρακέτα και να καταφεύγει στα τρίποντα. Αλλά είδα, επίσης, τον Ολυμπιακό να αγχώνεται πολύ στην τέταρτη περίοδο, τη στιγμή που θα έφτανε στην πηγή, να κάνει αβίαστα λάθη, ενώ είδα ταυτόχρονα τον Παναθηναϊκό να παίζει σωστή άμυνα και να δείχνει ότι έχει την ηρεμία, τη σιγουριά και την βεβαιότητα του κυρίαρχου και του πρωταθλητή. Εκεί κρίθηκε ο πρώτος τίτλος της χρονιάς. Στις μικρές, αλλά φυσιολογικές διαφορές μετά από 10 χρόνια κυριαρχίας του «τριφυλλιού». Δεν φταίει ο Γιαννάκης που ο Παπαλουκάς πέταξε την μπάλα έξω, ούτε φταίει που ο Πρίντεζης και ο Μιλόσεβιτς έχασαν λέι απ, ή ο Γκριρ πάτησε γραμμή, κτλ. Το να βρούμε εξιλαστήριο θύμα στο πρόσωπο του προπονητή είναι το ευκολότερο και το συχνότερο, αλλά δεν πιστεύω ότι ισχύει σε καμία περίπτωση. Τη μάχη των πάγκων θα τη χαρακτήριζα ισόπαλη σε κάθε περίπτωση αυτή τη φορά.

Το 5ο συνεχόμενο Κύπελλο δεν το πήρε ο Ομπράντοβιτς ούτε το έχασε ο Γιαννάκης. Το πήρε ο τεράστιος παίκτης που λέγεται Δημήτρης Διαμαντίδης. Σε ένα ματς που ήταν στον πόντο, η μόνη διαφορά ήταν τα δικά του απανωτά τρίποντα συν την κακή επιθετική αντίδραση του Ολυμπιακού στο τελευταίο πεντάλεπτο της τέταρτης περιόδου. Κακή επιθετική αντίδραση που για μένα οφειλόταν μόνο στην ισορροπία δυνάμεων που έχει παγιωθεί, δηλαδή στην ψυχολογία με την οποία μπαίνουν οι ομάδες πλέον στο παρκέ σε τέτοια ματς. Όσο πιο πολλά χρόνια είναι μια ομάδα στην κορυφή, τόσο πιο δύσκολο είναι για κάθε αντίπαλο να πείσει τον εαυτό του ότι μπορεί να την εκθρονίσει. Αυτό έδειξαν οι παίκτες του Ολυμπιακού στο κρίσιμο σημείο: ότι υποσυνείδητα ίσως δεν το πίστεψαν ότι μπορούν. Μπορεί να… ξέρεις ότι μπορείς, αλλά να μην… πιστεύεις ότι μπορείς, αν με αυτό γίνεται πιο ξεκάθαρο αυτό που εννοώ. Ο Γιαννάκης είχε προετοιμάσει καλά ψυχολογικά την ομάδα ως σύνολο (φάνηκε στις αντιδράσεις της στην αρχή), αλλά δεν μπορεί να μπει στο μυαλό κάθε παίκτη. Και αυτό που είπε στη συνέντευξη Τύπου, όσο κι αν δεν αρέσει στους περισσότερους φίλους του Ολυμπιακού είναι πέρα για πέρα αληθινό: μια ομάδα 5 μηνών δεν είναι το ίδιο με μια ομάδα 10 χρόνων. Και δεν φταίει ο Γιαννάκης γι’ αυτό. Όπως, αληθινό είναι ότι ο Ολυμπιακός έχει μπροστά δύο πιο σημαντικούς στόχους (και ο Παναθηναϊκός βέβαια, το είπαν και ο Ομπράντοβιτς και ο Διαμαντίδης), όπως αλήθεια είναι ότι ο Ολυμπιακός είχε άγχος και νευρικότητα στο τέλος και ότι πρέπει να μάθει να το διαχειρίζεται. Κατόπιν εορτής θα μου πείτε; Μήπως έχετε δει αυτό το «ερυθρόλευκο» ρόστερ να έχει παίξει άλλο τελικό, θα απαντήσω…

Αν σε αυτά τα τρία στοιχεία (α.Διαμαντίδης, β.κακές επιθετικές επιλογές στο τέλος, γ.ψυχολογία), προσθέσουμε και τη μέτρια «κόκκινη» άμυνα στο τελευταίο δεκάλεπτο τότε έχουμε τους λόγους που έκριναν το ντέρμπι, αρκεί τον πρώτο (Διαμαντίδης) να τον επαναλάβουμε δυο-τρεις φορές παραπάνω. Γιατί αυτός έκρινε το ματς.

by Rasheed.

Βασιλιάς εναντίον Μνηστήρα

Ήρθε η ώρα για το πρώτο πραγματικά μεγάλο φετινό ματς, με τους «αιώνιους» να παίρνουν θέση για τζάμπολ με σκοπό να διεκδικήσουν την πρώτη κούπα της χρονιάς. Μπορεί το Κύπελλο να είναι η λιγότερο σημαντική διοργάνωση από αυτές στις οποίες συμμετέχουν, μπορεί αν κάποιος από τους δύο κατακτήσει και τους δύο άλλους τίτλους, ή μόνο τον ένα να ξεχαστεί το Κύπελλο, αλλά, σε κάθε περίπτωση, στην παρούσα φάση πρόκειται για έναν πολύ σημαντικό αγώνα τη νίκη στον οποίο, όποιος και αν την πάρει, ξέρει πολύ καλά πώς να την εκμεταλλευτεί επικοινωνιακά. Ας δούμε γιατί μπορεί η πλάστιγγα να γείρει προς το «πράσινο» ή το «κόκκινο»:

Θα κερδίσει ο Παναθηναϊκός γιατί: το κέρδισε και τα 4 προηγούμενα χρόνια. Γιατί έχει εθιστεί στις νίκες και ξέρει να κατακτά αυτόν τον τίτλο που παίζεται στα μέσα της χρονιάς επειδή κρίνεται σε μια περίοδο που περισσότερο μετράνε η εμπειρία και η ετοιμότητα. Γιατί, επί Ομπράντοβιτς, έχει καθιερώσει να κάνει τις καλύτερες του εμφανίσεις απέναντι στον Ολυμπιακό, του «έχει πάρει τον αέρα» και τον έχει κερδίσει σε όλα τα καθοριστικά ματς που κρίνονται στα τελευταία δευτερόλεπτα. Γιατί έχει έναν εξαιρετικό ηγέτη άμυνας, τον Διαμαντίδη, έναν χαρισματικό παίκτη τελικών, τον Γιασικεβίτσιους, έναν δυναμίτη της ρακέτας χωρίς προφανή τρόπο αντιμετώπισης, τον Πέκοβιτς, έναν παίκτη που συνηθίζει να «σκοτώνει» τον Ολυμπιακό, τον Σπανούλη. Γιατί έχει τον Νίκολας, έναν «killer» σκόρερ, πολύ φορμαρισμένο και μια πλειάδα ακόμη έμπειρων και ταλαντούχων παικτών. Γιατί ένας καθοριστικός παίκτης του αντιπάλου, ο Παπαλουκάς, δεν έχει δείξει σε καθόλου καλή κατάσταση και το άμεσο μπακ-απ του ο Τεόντοσιτς είναι μάλλον ο αδύναμος κρίκος της ομάδας. Γιατί η σημαντικότερη επικοινωνιακή κίνηση του Ολυμπιακού και το καλύτερο κλασικό τριάρι του, ο Τσίλντρες, είναι στα «πιτς».

Θα κερδίσει ο Ολυμπιακός γιατί: για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια έχει παίκτες με πολλούς τίτλους στο παλμαρέ τους που έχουν μάθει να κερδίζουν τελικούς (Παπαλουκάς, Βούισιτς). Γιατί έρχεται με ενθουσιασμό και ορμή να κάνει την ανατροπή στα εγχώρια και να πείσει ότι μπορεί να κερδίσει έναν καθοριστικό αγώνα τέτοια εποχή. Για να πάρει «εκδίκηση» για τις ήττες που έχει υποστεί από τον Παναθηναϊκό και να αποδείξει ότι ο Γιαννάκης του έχει προσδώσει τη νοοτροπία να κάνει αυτά που πρέπει στο φινάλε ενός τελικού. Γιατί έχει έναν εξαιρετικό σκόρερ και ώριμο παίκτη, τον Γκριρ, τον καλύτερο Έλληνα σέντερ αυτή τη στίγμη, τον Μπουρούση, έναν παίκτη που ξέρει να δίνει την κατάλληλη λύση την κατάλληλη στιγμή, τον Χαλπερίν, έναν παίκτη που με την άμυνα του δίνει ώθηση και ενθουσιασμό σε όλη την ομάδα, τον Βασιλόπουλο. Γιατί έχει τον Βούισιτς, έναν ευφυή σέντερ, πολύ φορμαρισμένο και μια πλειάδα ακόμη από ταλαντούχους και ενθουσιώδεις παίκτες. Γιατί ένας χαρισματικός αθλητής του αντιπάλου, ο Φώτσης, απέχει από τον πραγματικά καλό του εαυτό και ο Σάκοτα, που γύρισε για να δίνει λύσεις σε «3» και «4», δεν πείθει ότι μπορεί να προσφέρει στα δύσκολα ματς. Γιατί για να καλύψει το κενό του Τσίλντρες έφερε τον Πάργκο, έναν απρόβλεπτο γκαρντ, που μπορεί να αποτελέσει τον αστάθμητο παράγοντα.

“Good night, and good luck”

by BEN

ΥΓ. Μεταξύ… συγγενών και φίλων και ο φετινός τελικός και υποψιάζομαι ότι η ΕΟΚ θα περηφανευτεί μετά ότι οργάνωσε τον αγώνα χωρίς επεισόδια. Δυστυχώς, δεν καταλαβαίνουν ορισμένοι ποιες κινήσεις φέρνουν το ελληνικό μπάσκετ πίσω. Αλλά χωρίς όραμα, σχέδιο και υγιείς προτάσεις πώς να πάμε μπροστά. Να τους χαιρόμαστε.

Χασμουριόμασταν μέχρι...

Πέρασε η προθεσμία για ανταλλαγές και μετεγγραφές στο NBA και τελικά δεν είχαμε Βινς Κάρτερ στους Μάβερικς, ούτε Βινς Κάρτερ στους Σπερς, ούτε… γενικά, πολύ… κλοκλό και από αυγό τίποτα το όλο θέμα.

Ο Αμάρε Στανταμάιρ γκρινιάζει εδώ και δύο χρόνια ότι θέλει να φύγει από τους Σανς και όταν έφτασε… μια ανάσα, τραυματίστηκε και θα μείνει εκεί.

Από σημαντικές μετεγγραφές είχαμε δύο ουσιαστικά: τη μεταπήδηση του Άλεξ Άκερ στους Κλίπερς από τους Πίστονς και την απόκτηση του Πάτρικ Ο’ Μπράιαντ από τους Τορόντο Ράπτορς. Όχι είπατε;

Πλάκα πλάκα, η μετεγγραφή του Ο’ Μπράιαντ σήμαινε και την αλλαγή ομάδας για έναν παίκτη γνωστό μας: στο Σακραμέντο πήγε ο Ουίλι Σόλομον, μεγάλη αδυναμία του γράφοντος.

Τι άλλαξαν οι ομάδες φέτος λίγο πριν την εκπνοή της προθεσμίας; Τίποτα που να μας συγκινήσει. Ο θρύλος των playgrounds, Ράφερ Άλστον, πήγε στους Ορλάντο Μάτζικ και είχε «ένα πλατύ χαμόγελο από τη μια πλευρά του προσώπου μου στην άλλη» επειδή εκεί θα παίζει… σχεδόν 48 λεπτά, δεν θα ακούει την γκρίνια του ΜακΓρκέιντι όταν δεν του δίνει για να σουτάρει ούτε θα φοβάται... μην τον σκοτώσει στον ύπνο του ο Αρτέστ, αλλά κι επειδή θα έχει την ευκαιρία να συνεργαστεί με τον καλύτερο σέντερ από τον Ουίλτ Τσάμπερλεν (ατάκα του NBA.com αυτό), τον Ντουάιτ Χάουαρντ (όχι που δεν θα τον χώραγα στο άρθρο μας).

Πολλή χαρά για τον Άλστον, η οποία κατά βάση προέρχεται από τον τραυματισμό του Τζαμίρ Νέλσον, πολλή χαρά και για τους Μάριον και Ο’ Νιλ, που άλλαξαν στέκια. Ο Σον Μάριον πήγε στο Τορόντο και ο Ζερμέν Ο’ Νιλ στο Μαϊάμι. Δηλαδή, για να αναλύσουμε την κίνηση, οι Ράπτορς το καλοκαίρι πήραν παίκτη στη μοναδική θέση που (οι ίδιοι θεωρούσαν) ότι έχουν all-star παίκτη, στο «4» (είχαν τον Κρις Μπος). Για να τη διορθώσουν, έδιωξαν το τεσσαροπεντάρι Ζερμέν Ο’ Νιλ και πήραν το τριαροτεσσάρι Σον Μάριον. Τι πίνετε και δεν μας δίνετε;

Οι Σέλτικς έστειλαν τον Κασέλ στο Σακραμέντο που επιστρέφει στην ενεργό δράση, μετά από μισή σεζόν ως… ασίσταντ κόουτς στον πάγκο των Σέλτικς, αφού ως τώρα δεν είχε αγωνιστεί καθόλου.

Και ο Τάισον Τσάντλερ πήγε στην Οκλαχόμα Σίτι, καθώς οι Χόρνετς ήθελαν το καλοκαίρι να αδειάσουν χώρο στο σάλαρι καπ. Βέβαια, ο Τσάντλερ ήταν… χαλασμένο προϊόν και επιστράφηκε στον αποστολέα, οπότε δεν πήγε πουθενά και θα πρέπει να βρουν άλλο τρόπο οι Χόρνετς για να αδειάσουν χώρο. Όποιος θέλει μπορεί να επιμείνει ότι οι Χόρνετς δεν ήξεραν για το πρόβλημα του Τσάντλερ και δεν προσπάθησαν να… κοροϊδέψουν τους Θάντερ (όχι… -κατς, σκέτο), αλλά εμένα δεν θα με πείσουν.

Ενδιαφέρουσα ανταλλαγή είχαμε και τη φυγή του Νοτσιόνι και του Γκούντεν από το Σικάγο που πήρε Μπραντ Μίλερ και Τζον Σάλμονς. Ενδιαφέρουσα για το… σάλαρι καπ, καθώς κανείς τους δεν πάει πουθενά από άποψη αγωνιστικής βελτίωσης και στησίματος ομάδας. Οι Μπουλς παρακαλάνε να… χάσουν 2-3 παίκτες ακόμη οι Μπακς μήπως και προλάβουν τα πλέι οφς, αλλά μπορεί και πάλι να τα χάσουν από τον Κάρτερ. Τελικά, ο Κράουζε την κατέστρεψε ανεπανόρθωτα αυτή την ομάδα με τα «μαγικά» μετά την αποχώρηση Τζόρνταν.

Τώρα αν περιμένετε να πω για τη μαγική ανταλλαγή των Νικς, δεν πρόκειται. Η Νέα Υόρκη προσπαθεί να αδειάσει χώρο για τον ΛεΜπρον το καλοκαίρι του 2010, αλλά τη βλέπω τελικά να παίρνει τότε τον… Κρις Μπος.


Και τι μας έκανε να κόψουμε στη μέση το χασμουρητό; Ο Τζέισον Ουίλιαμς κατέθεσε επίσημη αίτηση στο NBA για να επανέλθει στην ενεργό δράση. Αν γίνει δεκτή (που λογικά θα γίνει)... Μπόστον Σέλτικς ακούτε; Ό,τι κι αν λέμε, το AoB πάντα χαίρεται όταν παικταράδες θέλουν να ξαναπατήσουν το παρκέ. Κι ας χρειαστεί να γράψουμε κι άλλο αφιέρωμα μετά! Άλλωστε, ακόμη 33 είναι...

- Αυτά από NBA, πριν κλείσουμε ας πούμε και δυο λόγια για τη νέα «μαγεία» της ΕΟΚ. Όσοι δεν ακούσατε, η ΕΟΚ διέθεσε σε φίλους, γνωστούς και χορηγούς τις προσκλήσεις που δικαιούνταν ο ΠΣΑΚ και ο ΣΕΠΚ για τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας. Κάποιες φορές ακόμη και η ΕΟΚ μας εκπλήσσει με την ανωριμότητά και την ακαταλληλότητά των ανθρώπων που είναι στην κορυφή της. Εκεί που λέμε ότι… δεν μπορεί να πέσει πιο χαμηλά. Κάποιος να ρωτήσει τον κ. Τσαγκρώνη αν ο λόγος που μοίρασε αλλού τις προσκλήσεις που έπρεπε να πάρει ο ΣΕΠΚ και ο ΠΣΑΚ ήταν επειδή τους… κράταγε μούτρα γιατί δεν του έκαναν το χατίρι να μην λένε την αλήθεια για τα προβλήματα του μπάσκετ.
by Rasheed.

Αυτό δεν ήταν... Jim Beam

Ο κόσμος μπήκε στο Αλεξάνδρειο, οι παίκτες του Άρη το ίδιο και είδαν μπροστά τους όλη την αποστολή του ΠΑΟΚ ξυρισμένη σχεδόν γουλί σε έναν αξέχαστο τελικό με τους παίκτες του δικεφάλου «φτιαγμένους» από την «Αποστολή στη Νικαράγουα» να κερδίζουν με 74-70.

Με το τρίποντο του Κόρφα, ο ΠΑΟΚ προηγήθηκε με 85-81 με 15 δευτερόλεπτα να απομένουν. Ο Γιαννάκης πήρε το ματς πάνω του, με coast-to-coast και λέι απ μείωσε στους 2. Ο Μπάρλοου έκανε την επαναφορά, αλλά ο Αγγελίδης πετάχτηκε και έκλεψε την μπάλα. Την έσπρωξε στον Γκάλη, ο οποίος με ντράιβ την έδωσε στον Γιαννάκη στα 7,5 μέτρα. Εκείνος στην εκπνοή σηκώθηκε και με τρίποντο έγραψε το 86-85 για τον Άρη.

Έκτος τελικός, ο Μπραντ Σέλερς με καλάθι και φάουλ δίνει τη νίκη και τον τίτλο στον Άρη με 81-80. Τον τελευταίο τίτλο μέχρι σήμερα για τον «αυτοκράτορα». Στη συνέχεια, Γκάλης και Πρέλεβιτς ξεφεύγουν και πιάνοντας στα χέρια ανταλλάσσοντας μπουνιές σε έναν από τους πιο άγριους καυγάδες στην ιστορία της Α1. Από 3 αγωνιστικές έκαστος στο νέο πρωτάθλημα είναι η ετυμηγορία…

Είμαστε στην παράταση και απομένουν 10 δευτερόλεπτα. Ο Κόρφας με τρίποντο γράφει το 94-96 για τον ΠΑΟΚ. Ο Αγγελίδης σουτάρει για τρεις και αστοχεί, αλλά ο Γιαννάκης είναι εκεί, παίρνει το επιθετικό ριμπάουντ και από τα 5 μέτρα ισοφαρίζει το ματς με 3,5 δευτερόλεπτα να απομένουν. Ο Ίβκοβιτς καλεί τάιμ άουτ και δίνει εντολή για μακρινή πάσα στον Μπάρλοου. Ο Πρέλεβιτς τον διακόπτει και λέει το αξέχαστο: «Αν δεν μπορεί, να πάρω εγώ την μπάλα;». Ο Ντούντα τον κοιτάει και λέει: «Κόρφας ή Πρέλεβιτς η μπάλα, αν δεν βγαίνει η μακρινή πάσα». Ο Πρέλεβιτς θα πάρει από την επαναφορά, θα φτάσει μέχρι τα 9 μέτρα, θα σηκωθεί και θα γράψει στην εκπνοή το 96-99 για τον ΠΑΟΚ. Έχει κάνει καθαρά βήματα, ο Άρης ξεσηκώνεται, αλλά το σουτ μετράει και ο ΠΑΟΚ κερδίζει!

Το ματς είναι κλειστό από τη στιγμή που ο Άρης ανέτρεψε το -13. Δύο λεπτά πριν το τέλος, ο Πρέλεβιτς κάνει το 59-61 με τρίποντο, αλλά ένα λεπτό αργότερα ο Έλις ισοφαρίζει. Ο Φάντερμπεργκ πετυχαίνει καλάθι και φάουλ και ο Καραγεωργίου με λέι απ γράφει το 63-64. Ο ΠΑΟΚ είναι σχεδόν σίγουρος νικητής, αλλά ο Πρέλεβιτς «θολώνει», πάει για ντράιβ αντί να αφήσει να λήξει το ματς και πιεζόμενος αστοχεί. Ο Μισούνοφ από μακριά σουτάρει για τη νίκη και το χάνει, όμως ο Αγγελίδης από το πουθενά παίρνει το επιθετικό ριμπάουντ και στην εκπνοή με φόλοου κάνει το 65-64 για τον Άρη.

Ο Καστλ (34 πόντοι, 14 κερδισμένα φάουλ) παίζει τον ΠΑΟΚ μόνος του στην Πυλαία. Εκείνος έστειλε το ματς στην πρώτη παράταση κάνοντας το 82-82, εκείνος ήταν που σκόραρε για το 90-90 και τη δεύτερη παράταση. Ο ΠΑΟΚ προηγήθηκε με 6, αλλά ο Καστλ και πάλι μείωσε σε 99-98. Βολές του Σκεπάνοβιτς (21 πόντοι 14/14 βολές) και 101-98. Ο Καστλ κερδίζει φάουλ, βάζει την πρώτη, πετάει τη δεύτερη στο σίδερο, ο Ηλιάδης (25 πόντοι, 12/12 βολές) το ριμπάουντ, ο Καστλ στο τρίποντο της νίκης, αλλά αστοχεί και ο ΠΑΟΚ παίρνει τη νίκη με 101-99.

Θα ρωτήσετε γιατί έκανα αυτόν τον πρόλογο επιλέγοντας 6 απίστευτα ματς Άρη-ΠΑΟΚ. Έξι παιχνίδια που κάθε παλιός (όχι πολύ παλιός) μπασκετικός τα θυμάται και κάθε νέος θέλει να δει και να του μείνουν αξέχαστα. Το έκανα ώστε όσοι είχατε την ατυχία να δείτε το ματς της Πέμπτης ανάμεσα στους δύο, αλλά και όσοι διαβάσετε τα παρακάτω, να φύγετε με μια όμορφη γεύση στα χείλη και όχι… σιχτιρίζοντας την ώρα και τη στιγμή που είχατε τη φαεινή ιδέα να δείτε τον αγώνα.

Επ’ ουδενί δεν το έκανα για να μειώσω τους τωρινούς παίκτες των δύο ομάδων. Είναι γεγονός ότι παλιότερα και οι δύο ήταν καλύτεροι (ήταν… γίγαντες είναι το πιο σωστό), αλλά δεν αξίζει να ζούμε στο παρελθόν.

Όμως, αυτή την 3η περίοδο… θα κάνω πολύ καιρό να την ξεχάσω. Μετά από 8 λεπτά στο δεύτερο ημίχρονο το σκορ ήταν… 0-2 για τον Άρη. Ο ΠΑΟΚ πέτυχε τον πρώτο του πόντο 9 λεπτά μετά την έναρξη της περιόδου, η οποία τελείωσε με το αστρονομικό 5-9. Κι αν δεν είχαν… επιθετική έκρηξη οι δύο ομάδες στο τελευταίο λεπτό (5-4 για τον ΠΑΟΚ) θα μιλούσαμε για ένα αρνητικό ρεκόρ που δεν θα μπορούσε να καταρριφθεί… ποτέ. Βέβαια, από την άλλη πλευρά, το τρίτο δεκάλεπτο μας έκανε να ξεχάσουμε πλήρως το 8-13 του πρώτου, που πια θεωρείται… επιθετικός οργασμός.

Αμφότεροι για 40 λεπτά κακοποίησαν το μπάσκετ και ο Άρης κέρδισε επειδή είναι καλύτερος (γεγονός αυτό) και επειδή στο πρώτο ημίχρονο έλεγξε απόλυτα τα ριμπάουντ (11-22 στο πρώτο μέρος, 36-42 στο τέλος). Ο ένας είχε… 8/30 δίποντα (27%, ο Άρης), ο άλλος 14/38 (37%, ο ΠΑΟΚ), με τον πρώτο να έχει συνολικά 17/55, ήτοι 31% και τον άλλο 19/54, ήτοι 34% εντός παιδιάς.

Υπάρχει και η άλλη άποψη βέβαια… Ματσόν: «Ομάδες Ευρωλίγκα σκοράρουν και αυτές 60 πόντους και ακόμα και η ΤΣΣΚΑ έχει κερδίσει με τον τρόπο αυτό δύο φορές την Ευρωλίγκα. Σημασία έχει ότι παίξαμε πολύ καλά αμυντικά στο τρίτο δεκάλεπτο του παιχνιδιού». Καλαφατάκης: «Εδώ Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός και έχει τελειώσει 51-50 που έχουν οχταπλάσια μπάτζετ από τα δικά μας. Όταν ήμουν προπονητής στους Αμπελόκηπους που έβαζα 100 πόντους είχα κατηγορηθεί από τους δημοσιογράφους ότι δεν έπαιζα άμυνα».

Δεν είναι λάθος, δεν έχουν απαραίτητα άδικο, αλλά ταυτόχρονα δεν αναιρεί αυτό που… είδαμε. Τέλος πάντων, ο Άρης ανέβηκε και πάλι τρίτος στο πρωτάθλημα, ενώ ο ΠΑΟΚ θα παλέψει για την οκτάδα με Κολοσσό και ΑΕΚ.

by Rasheed.

Δεν... πάμε καλά

Ανάμεικτα συναισθήματα προκάλεσε η 19η αγωνιστική. Στο Σπόρτιγκ τα όσα έγιναν πλήγωσαν και πάλι το μπάσκετ, σε έναν αγώνα που πραγματικά… ήταν τελείως άκυρος για να γίνουν επεισόδια. Από την αρχή τα συνθήματα κατά του Μπουρούση (και κατά δεύτερο λόγο του Γιαννάκη) είχαν φτιάξει κλίμα στο παιχνίδι. Βέβαια, μέχρι εκεί, καλώς. Καλώς για τον… Ολυμπιακό που είδε το μάτι του Μπουρούση να γυαλίζει όταν άρχισαν να τον βρίζουν, κακώς για την ΑΕΚ, που είδε τους οπαδούς της να της μειώνουν τις ελπίδες για νίκη. Όσες είχε.

Το ματς πήγε στους 18 πόντους και τότε είχαμε ό,τι είχαμε. Βροχή αντικειμένων και την εκκένωση του αγώνα για να γλιτώσει η «Ένωση» τα χειρότερα. Δεν θα σταθώ στα επεισόδια, καθώς καταντά κουραστικό να λέμε συνέχεια τα ίδια για το θάνατο του μπάσκετ. Θα σταθώ στις δηλώσεις του Καραμανλή (του… Μπάμπη) που είπε ότι οι κάφροι προκλήθηκαν. Οι δηλώσεις ήταν απαράδεκτες από όποια πλευρά κι αν τις δει κανείς. Απαράδεκτες γιατί δίνουν άλλοθι και πάτημα στους κάφρους να κάνουν ό,τι κάνουν και να νιώθουν και δικαιολογημένοι. Αυτό δεν μπορώ να το δεχτώ επ’ ουδενί και πρέπει κάποια στιγμή να προσέχουμε τι λέμε όταν ανοίγουμε το στόμα μας στην τηλεόραση. Στο γήπεδο εκτός από τους 50 ξευτίλες, υπήρχαν και άλλοι οπαδοί (εννοείται η πλειοψηφία των φίλων της ΑΕΚ) που ήταν ήρεμοι και την πλήρωσαν αναγκαζόμενοι να βγουν έξω από το γήπεδο. Και γι’ αυτό δεν φταίει ο κάθε παίκτης του Ολυμπιακού, φταίνε μόνο οι κάφροι.

Εκτός από τις δηλώσεις του Καραμανλή, θα σταθώ και σε αυτές του Μπουντούρη, οι οποίες ακολούθησαν. Ο Μπουντούρης ρωτήθηκε αν έφταιγαν οι παίκτες του Ολυμπιακού για ό,τι έγινε και πολύ σωστά απάντησε κατηγορηματικά πως αυτό είναι υπερβολικό και παράλογο. Όμως, μετά είπε πως ο κόσμος του Ολυμπιακού είναι ήρεμος εδώ και μερικά χρόνια και κάθεται όπως θα έπρεπε στους αγώνες και δεν κάνει επεισόδια και έκτροπα. Εδώ γελάνε. Σας δίνω λίγη ώρα… Εντάξει, συνεχίζω. Προφανώς, έχει «ξεχάσει» τα όσα έγιναν πέρσι στους τελικούς, ή και σε αμέτρητες άλλες περιστάσεις. Τέτοιες δηλώσεις επίσης είναι απαραδεκτες και θα πρέπει να λείπουν, γιατί χαϊδεύουν τα αυτιά των κάφρων. Προφανώς δεν είναι καλύτεροι οι «κόκκινοι» από τους «κίτρινους» και οι «πράσινοι» από τους «ασπρόμαυρους». Όλοι ίδιοι είναι και τέτοιες λογικές δεν θα μας πάνε πουθενά. Το θέμα είναι να ασχοληθούν όλοι τους να βγάλουν αυτά τα στοιχεία από τα γήπεδα και τον αθλητισμό. Κι ας μείνουν στα μπαλκόνια τους να πετάνε δυναμιτάκια χαράς στο δρόμο όταν χάνει ο «μισητός εχθρός», όπως ο φαιδρός στη γειτονιά μου.

Για το ματς, δεν θα πω τίποτα. Πάμε στη Ρόδο, όπου ο Κολοσσός έπαιξε με τη φωτιά κι έχασε. Θυμάστε τι είχα γράψει στο άρθρο μετά το ματς Κολοσσός-Μαρούσι; Ότι ο Σφαιρόπουλος θα έπρεπε να έχει δώσει εντολή για φάουλ, ώστε να πάει το ματς στην ισοπαλία και να έχει την τελευταία επίθεση και ότι έτσι ρίσκαρε πάρα πολύ ένα ξεμαρκάριστο τρίποντο, που βγήκε αλλά ήταν άστοχο. Μόλις 17 ημέρες αργότερα… δικαιώθηκα. Η ίδια ακριβώς κατάσταση: 86-84 τώρα μπροστά ο Κολοσσός, 79-77 τότε. Ο Σφαιρόπουλος επέλεξε το ίδιο, άφησε ολόκληρη την επίθεση στα Τρίκαλα και… έχασε τον αγώνα. Αγώνα που δεν θα έχανε αν είχε επιλέξει την άλλη λύση. Γιατί ακόμη και στην παράταση, ο Κολοσσός θα κέρδιζε. Ο Έιβερι πήρε την μπάλα, τα Τρίκαλα είναι σαφώς χειρότερη ομάδα από το Μαρούσι, σύστημα δεν βγήκε, αλλά ο Αμερικανός σούταρε και ευστόχησε. Κανείς παίκτης δεν σηκώθηκε να βγάλει την μπάλα μετά την αναπήδηση και ο Κολοσσός έχασε τον αγώνα. Τα λάθη πάντα πληρώνονται.

Τα Τρίκαλα ελπίζουν, ιδίως αν κερδίσουν το Αιγάλεω. Πάντως, βάσει προγράμματος, εξακολουθώ να πιστεύω ότι έχουν πέσει.

Ο Παναθηναϊκός διέλυσε τον Πανελλήνιο σε μια ήττα ντροπιαστική μεν για τους «Ολυμπιονίκες» αλλά που σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί εκδίκηση για την ήττα του πρώτου γύρου, καθώς εκείνη είναι πιθανό να αποτελέσει το λόγο που ο Παναθηναϊκός δεν θα πάρει την 1η θέση στην κανονική περίοδο. Και κάτι τέτοιο δεν σβήνεται. Βέβαια… σβήστηκε ο Πανελλήνιος στο ματς με τεράστια ευκολία από τους παίκτες του Ομπράντοβιτς που είχε την ευκαιρία να χρησιμοποιήσει όλους τους παίκτες του από 9 μέχρι 21 λεπτά σε ένα ξεκούραστο και πειστικό (για όλους, αλλά και την ψυχολογία της ομάδας) απόγευμα. Ο Ζούρος πλέον γκρινιάζει μετά από κάθε αγώνα για τους παίκτες του, αλλά σημάδια βελτίωσης δεν φαίνονται στον ορίζοντα. Σε κάθε ματς ο Πανελλήνιος είναι χειρότερος και πάει για να… προλάβει να χάσει και την τετράδα όπως παίζει.

Στη Λάρισα, η ΑΕΛ προσπάθησε, αλλά δεν ήταν δυνατόν ο Μεχία με τον Λαμπρόπουλο να κερδίσουν μόνοι τους τον Πανιώνιο, όσο καλά κι αν έπαιζαν. Ο Φράνσις έκανε το χειρότερο ματς του στην Ελλάδα με 2 πόντους και 1/5 σουτ, ο Κόμματος πήρε συνολικά 2 σουτ εντός παιδιάς σε 29 λεπτά (!!!) και η ΑΕΛ αποχαιρετά την Α1. Στον Άγιο Θωμά, η Ολύμπια περιέφερε το ταλαιπωρημένο της σαρκίο, πήγε να σπάσει πολλά αρνητικά ρεκόρ, αλλά έσωσε τα προσχήματα με 5 πόντους στη δεύτερη περίοδο και ένα τρίποντο μετά τις πρώτες 18 άστοχες προσπάθειες στο ματς. Το Μαρούσι δεν φόρτσαρε καθόλου, έπαιζε σχεδόν στο ρελαντί, ενώ αν συνεχίσουν έτσι οι «πορτοκαλί» θα μιλάμε (κι εδώ) για αλλοίωση του πρωταθλήματος, αφού αυτή δεν είναι εικόνα ομάδας.

Έβαλα μαζί στην ίδια παράγραφο τις ομάδες της Λάρισας, γιατί (όσο κυνικό κι αν είναι) είναι καιρός να ενωθούν, να φτιάξουν ένα εύρωστο σωματείο και να υπάρχουν έτσι. Ένα σωματείο στη Λάρισα θα συγκέντρωνε όλους τους χορηγούς και όλη την προσοχή και θα ήταν πιο εύκολο να επιβιώσει. Βέβαια, όπως πάμε, η ΑΕΛ πέφτει, η Ολύμπια πλησιάζει ολοένα και περισσότερο στη διάλυση το καλοκαίρι, τα Τρίκαλα πέφτουν, άρα ο Κάμπος από τρεις δεν θα έχει καμία ομάδα του χρόνου στην Α1, κάτι πολύ άσχημο. Εκτός κι αν οι δύο της Λάρισας ενωθούν πριν διαλυθούν και μείνει μια ομάδα στην Α1.

Η Καβάλα προφανώς και σώθηκε, αλλά λογικά και το Αιγάλεω δεν θα κινδυνεύσει, παρότι ήταν κακό στο ματς της Τετάρτης και έχασε εύκολα. Όταν βάζεις 7 πόντους στην πρώτη περίοδο, δεν κερδίζεις το ματς μετά όσο κι αν βελτιωθείς. Όχι ότι έκανε… άλματα βελτίωσης στη συνέχεια το Σίτι, αλλά λέμε.

by Rasheed.

Υ.Γ.: Σας ευχαριστούμε για τη μαζική ανταπόκριση στην έρευνα του Age of Basketball από την πρώτη κιόλας μέρα. Η έρευνα θα παραμείνει στα δεξιά της σελίδας για λίγο καιρό και παρακαλούμε όσους φίλους δεν την απάντησαν να το κάνουν! Σας ευχαριστούμε και πάλι.

ΕΡΕΥΝΑ Age of Basketball

Το Age of Basketball ετοίμασε μια μικρή έρευνα για τους αναγνώστες του, μια έρευνα που είναι πολύ σημαντική για μας, για την πορεία και την εξέλιξη του site μας. Παρακαλούμε, λοιπόν, όλους τους αναγνώστες μας, το πεντάλεπτο που θα ξόδευαν για να διαβάσουν το άρθρο της ημέρας να το διαθέσουν για να απαντήσουν στις 10 ερωτήσεις που ακολουθούν.

Γράψτε τις απαντήσεις σας στα σχόλια του άρθρου, ανώνυμα - δεν θέλουμε τα προσωπικά σας στοιχεία. Τα σχόλια δεν θα δημοσιεύονται, αλλά θα απορρίπτονται αφότου τα κρατήσουμε εμείς, ώστε να μην επηρεάζεται ο καθένας από τις απαντήσεις του άλλου. Η έρευνα έχει σταλεί και στα μέλη μας μέσω mail, οπότε τα μέλη του blog μπορούν να απαντήσουν είτε μέσω e-mail είτε στα σχόλια, δεν έχει σημασία για εμάς. Όπου προτιμάτε. Η παρούσα έρευνα δεν συλλέγει προσωπικές επώνυμες προτιμήσεις των συμμετεχόντων, αλλά λειτουργεί στο να βοηθήσει το Age of Basketball στο να διαλέξει το επόμενο βήμα του, με βάση τι προτιμούν γενικά οι αναγνώστες του.

Θερμή παράκληση να απαντήσετε μία φορά μόνο στην έρευνα. Σας ευχαριστούμε που συμμετέχετε:

1. Πόση σημασία έχει για σας η καθημερινή ανανέωση του Age of Basketball;

Α) Μεγάλη, το θεωρώ από τα βασικότερα προσόντα ενός blog/site
Β) Το μετράω στα θετικά, αλλά δεν θα με πείραζε αν η ανανέωση ήταν πιο αραιή
Γ) Μου αρέσει που ανανεώνεται καθημερινά κι ας μην το επισκέπτομαι τόσο τακτικά
Δ) Μου είναι αδιάφορο. Ούτως ή άλλως μπαίνω στο blog 2-3 φορές την εβδομάδα ή λιγότερο

2. Το layout του blogger (η εμφάνιση του Age of Basketball μέσα από το blogspot) θεωρείτε ότι:

Α) Αδικεί το blog. Σε μία καλύτερη πλατφόρμα θα αναδεικνύονταν καλύτερα η δουλειά και οι προσφορές του
Β) Θα ήθελα να αλλάξει απλώς και μόνο γιατί με κουράζει, παρότι καλύπτει τις ανάγκες του blog
Γ) Με καλύπτει και τη θεωρώ ικανοποιητική για ένα site των προσφορών του Age of Basketball
Δ) Δεν το έχω σκεφτεί, καθώς δεν μου έχει τραβήξει την προσοχή αρνητικά ή θετικά

3. Αν το Age of Basketball γινόταν site και είχε πυκνότερη αρθρογραφία, 2-3 άρθρα/θέματα καθημερινά, σε στιλ ηλεκτρονικού περιοδικού (όχι ειδησεογραφία):

Α) Θα με έλκυε περισσότερο και πιθανότατα θα τα διάβαζα όλα
Β) Θα με κούραζε και θα λειτουργούσε αρνητικά στο αν θα το επισκεπτόμουν ή όχι
Γ) Το βλέπω θετικά, θα είχα κάθε μέρα επιλογές ως προς το τι θα διαβάσω

4. Ένα δωρεάν, ηλεκτρονικό περιοδικό μπάσκετ είναι κάτι που θεωρείτε ότι λείπει από την Ελλάδα:

Α) Ναι, θα ήταν καλό να υπάρχει
Β) Όχι, δεν πιστεύω ότι θα με έλκυε να το διαβάζω

5. Τι θα σας ενδιέφερε να προσθέσει στο υπάρχον υλικό του το Age of Basketball αν γινόταν site, ηλεκτρονικό περιοδικό (δώστε όσες απαντήσεις θέλετε):

Α) Συνεντεύξεις
Β) 2-3 σημαντικές ειδήσεις κάθε μέρα
Γ) Περιγραφή των αγώνων
Δ) Στοιχηματικές προτάσεις
Ε) Άλλο (αναφέρετε: )

6. Αν το Age of Basketball ως ηλεκτρονικό περιοδικό είχε παροχές όπως τυπωμένο ημερολόγιο με παίκτες του μπάσκετ ή μοντέλα, σε λογική τιμή:

Α) Θα το αγόραζα οπωσδήποτε, καλή ιδέα
Β) Θα το σκεφτόμουν, μπορεί και να το αγόραζα
Γ) Δεν θα το αγόραζα

7. Αν το Age of Basketball γινόταν site και είχε φιλανθρωπικές προσφορές (για αντικαρκινικούς οργανισμούς, παιδιά, HIV, κ.α.) με SMS ή άλλο τρόπο:

Α) Πιθανότατα θα συμμετείχα κι εγώ
Β) Δεν θα με ενδιέφερε
Γ) Το βλέπω θετικά, δεν ξέρω τι θα έκανα

8. Αν το Age of Basketball αναβαθμιστεί σε ηλεκτρονικό περιοδικό θα θέλατε να παραμείνει η δυνατότητα σχολιασμού άρθρων και στο νέο site;

Α) Ναι, το θεωρώ απαραίτητο
Β) Όχι, δεν θα μου άρεσε αυτή η παροχή
Γ) Μάλλον ναι, εφόσον υπάρχει μετριασμός και έλεγχος σχολίων
Δ) Μάλλον όχι, τα μπασκετικά σχόλια θα χάνονται ανάμεσα στα οπαδικά

9. Το Age of Basketball πρόσφατα εισήγαγε τη δυνατότητα live chat σε chatroom για τους αναγνώστες του. Πώς κρίνετε αυτή την κίνηση;

Α) Μου άρεσε πολύ που θα μπορώ να δικτυώνομαι με άλλους φίλους του μπάσκετ.
Β) Δεν έχω επισκεφτεί την εφαρμογή, αλλά μου φαίνεται θετική ως ιδέα.
Γ) Μου φαίνεται αδιάφορο, το live chatting δεν είναι κάτι που συνηθίζω να κάνω.
Δ) Δεν μου άρεσε η προσθήκη.

10. Σε περίπτωση αναβάθμισης του Age of Basketball, θα θέλατε:

(συμπληρώστε αν έχετε κάποια επιθυμία πέραν των όσων έχουν ειπωθεί παραπάνω):

The real... Superman!

Το all-star game του NBA ολοκληρώθηκε με… επιτυχία για ακόμη μία χρονιά, με τους διοργανωτές να αυξάνουν ακόμη περισσότερο το επίπεδο του σόου στο εν λόγω τριήμερο.

Δεν νομίζω να περιμένατε ότι θα το αφήσω ασχολίαστο; Εννοείται πως όχι. Θα αρχίσω με τον αγώνα, με τον οποίο, πλέον όλο και λιγότεροι ασχολούνται. Ο Σακίλ Ο Νίλ ήταν εκείνος που έκλεψε, κατ’ εμέ, την παράσταση. Μπορεί κάποιοι να τον θεωρούν… καραγκιόζη, αλλά ο Σακ είναι ο μεγαλύτερος… περφόρμερ της σύγχρονης ιστορίας του NBA. Ξέρει πάντα τι να κάνει και πού. Έτσι, πέρασε το τριήμερο χορεύοντας με μάσκα μαζί με τους Jabbawockeez, κάνοντας μονόζυγο στο στεφάνι, και… μειδιώντας για τις προσπάθειες του Χάουαρντ στα καρφώματα. Νομίζω, όμως, ότι θα συμφωνήσετε πως το χορευτικό ήταν… από άλλο πλανήτη. Μακράν η καλύτερη στιγμή του τριημέρου.

Στο τέλος, για σπάσιμο, πήρε το βραβείο του MVP μαζί με τον Κόμπι Μπράιαντ, παρότι ο Φιλ Τζάκσον έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να μη γίνει αυτό. Ο Κόμπι μέχρι και στο all-star έπαιξε… 29 λεπτά, ενώ ο Σακ 11. Μετά, οι δυο τους θυμήθηκαν τον «παλιό καλό καιρό» όπως είπε και ο Σακίλ. Δηλαδή, τον καιρό που σφάζονταν και δεν ήθελαν ούτε ζωγραφιστό να δουν ο ένας τον άλλο. Πάντως, ο Κόμπι, χωρίς τον Σακ ακόμη δαχτυλίδι NBA δεν έχει πάρει. Τουλάχιστον, έχει καταφέρει να πάρει μόνος του MVP all-star game (εδώ γελάνε).

Και πάμε στους διαγωνισμούς. Εκεί που ακούσαμε ό,τι μπορείτε να φανταστείτε: «Απίστευτος ο Μάρλι, ένα δωδεκάλεπτο το έχει άνετα, δεν έχει πάρει γραμμάριο από τότε που σταμάτησε», «τελείωσε ο χρόνος για τον Ρούντι, αλλά θα του επιτρέψουν να κάνει το κάρφωμα τιμής ένεκεν», «ο Ρούντι κάρφωσε, αλλά ήταν εκτός χρόνου και βαθμολογήθηκε λίγο» και άλλα αναρίθμητα…

Ο Ρούντι όντως δεν πρόλαβε να καρφώσει εντός χρόνου, αλλά οι κανονισμοί λένε ότι μετά το τέλος του χρόνου ο παίκτης έχει δύο προσπάθειες ακόμα. Επίσης, μπορεί να βαθμολογήθηκε λιγότερο επειδή άργησε να καρφώσει, αλλά όχι επειδή… τελείωσε ο χρόνος.

Τέλος πάντων, μπορεί οι Ισπανοί να μην είναι το καλύτερό μας, αλλά ο Ρούντι έκανε τα καλύτερα καρφώματα στον προκριματικό. Και τα δύο που επιχείρησε ήταν πάρα πολύ δύσκολα στην εκτέλεση και άξιζε να είναι στον τελικό. Βέβαια, δεν υπήρχε περίπτωση, αφού για ταβάνι είχε το 42, ενώ ο Χάουαρντ ό,τι έκανε έπαιρνε… 50.

Βγήκε από τα αποδυτήρια, ο Σεμπάλος σήκωσε το 50, ήπιε ισοτονικό, το 50 σηκωμένο, έβαλε κολλητό μπλουζάκι για να δούμε ότι πάει γυμναστήριο, 50 και πάλι. Τουλάχιστον φέτος κάρφωσε σε όλες τις προσπάθειές του. Κάτι είναι κι αυτό.

Το σκετσάκι με τον τηλεφωνικό θάλαμο ήταν έξυπνο και καλό, αλλά ο Χάουαρντ το… χάλασε, αφού βγήκε έξω χωρίς να έχει φορέσει την κάπα. Δηλαδή μπήκε μέσα για να ντυθεί Σούπερμαν και τελικά βγήκε έξω και ντύθηκε…

Όσο για τα καρφώματά του, τι να λέμε… Στο πρώτο πατάει κάτω από το στεφάνι και είναι 2.11, δηλαδή κάνει κάρφωμα που θα έκανε και ο Μιλίσεβιτς, στο δεύτερο δοκιμάζει να καρφώσει σε ψηλότερη μπασκέτα, αλλά χάνει θεαματικά στη σύγκριση με τον Μάικλ Ουίλσον (που έχει το ρεκόρ σε μπασκέτα 3.65 μέτρων και ήταν και 1.95). Για μένα δεν μπορείς να δοκιμάζεις να κάνεις κάτι τέτοιο και να μην μπορείς να σπάσεις το ρεκόρ. Απλώς δεν έχει κανένα νόημα. Βέβαια, 50 πήρε εννοείται.

Στον τελικό, το πρώτο του κάρφωμα ήταν πραγματικά πολύ καλό και δύσκολο. Το δεύτερο, όμως, όχι. Προσπάθησε να πατήσει από τις βολές και να καρφώσει με τα δύο χέρια. Τελικά πάτησε περίπου 40 πόντους πιο μπροστά και κάρφωσε με το ένα. Δηλαδή έκανε το κάρφωμα του… Μπρεντ Μπάρι χειρότερα από τον Μπρεντ Μπάρι, την ώρα που ο Μπάρι το έκανε φορώντας και φόρμα!

Ο Νέιτ Ρόμπινσον είχε καλά καρφώματα, με ιδιαίτερο το δεύτερο του ημιτελικού. Ξεχωρίζω αυτό καθότι είναι πολύ δύσκολο να καρφώσεις έχοντας πατήσει σε πλάτη ανθρώπου. Θα σας έλεγα βάλτε ένα σκαμπό με μαξιλάρι και πάρτε φόρα για να δείτε αν θα καρφώσετε, αλλά καλύτερα… don’t try this at home.

Οι δυο τους έπρεπε να περάσουν τελικό (δεν το καταλάβατε από τα 50αρια), ώστε να μην πάει χαμένη η παράσταση με τον Κρυπτονίτη. Χαλάλι τους, καθώς είχε γέλιο. Και φτάνω στο κάρφωμα του Ρόμπινσον πάνω από τον Χάουαρντ, το οποίο κέρδισε με… 52% των ψήφων. Δηλαδή τι έπρεπε να κάνει για να κερδίσει άνετα; Να βάλει στις πλάτες του Χάουαρντ τον Σακίλ και να περάσει από πάνω; Ή να το κάνει χωρίς παπούτσια μόνο με κάλτσες; Αυτό βέβαια, το είχε δοκιμάσει πέρσι ο Τζέραλντ Γκριν (και κάρφωσε κάτω από τα πόδια), αλλά τότε είχε κερδίσει το λέι απ του Χάουαρντ. Γιατί με κάλτσες… καρφώνουν όλοι.

Από το διαγωνισμό θα μείνει χαραγμένο στη μνήμη το ειρωνικό γέλιο του Σακίλ όταν ο Χάουαρντ στο πρώτο κάρφωμα προσπαθούσε να στρώσει την μπάλα στον εαυτό του… σουτάροντας. Ίσως γι’ αυτό πήρε και το 50άρι εν τέλει. Επειδή μετά από 1 λεπτό κατάφερε να κάνει έρμπολ κοντά στο καλάθι και όχι μακριά από αυτό… Αλλά με το δίκιο σας θα μου πείτε: γιατί γελάει ο Σακίλ, Rasheed; Η απάντηση είναι προφανής. Ο Σακ έχει σπάσει… τα κοντέρ φέτος με 62% στις βολές ποσοστό που είχε μόνο άλλη μια χρονιά στην καριέρα του και έχοντας ανέβει 10% σε σχέση με πέρσι. Είναι 2.4 % πάνω από τον Χάουαρντ και έχει κάθε λόγο να… μειδιά. Για του χρόνου, να προτείνω διαγωνισμό βολών Χάουαρντ, Σακ, Μπεν Ουάλας;

Και κλείνω με τον διαγωνισμό τριπόντων… Μα 5/25 σουτ; Μα 5/25 σουτ σε μπαράζ τελικού; Και ο σπορκάστερ να δίνει ρεσιτάλ: «Έχει ποσοστό περίπου 22-23%», προφανώς μετρώντας τους… πόντους από τις διπλές μπάλες στα εύστοχα σουτ.

Ευθυμήσαμε και φέτος, πάμε Ξάνθη τώρα για να μελαγχολήσουμε.

by Rasheed.

Έμεινε Ελλάδα...

Η 18η αγωνιστική τελείωσε πολύ πιο… βαρετά απ’ ότι άρχισε με τον Παναθηναϊκό και τον Πανιώνιο να παίρνουν εύκολα νίκες απέναντι σε Τρίκαλα και Κολοσσό.

Ο Παναθηναϊκός, όπως αναμενόταν, έπαιξε στα καλά στάνταρ του τελευταίου καιρού. Είχε ανά διαστήματα πολύ σκληρή άμυνα, η οποία εγκλώβισε τα Τρίκαλα και καθάρισε τον αγώνα. Επιθετικά, Νίκολας και Γιασικεβίτσιους ήταν αυτοί που ουσιαστικά καθάρισαν την μπουγάδα, με τους Περπέρογλου και Μπατίστ να ακολουθούν. Ο Νίκολας έχει βρει πλέον τον καλό του εαυτό και ευτυχώς γιατί είχαμε αρχίσει να ακούμε πολλές… βλακείες για την αξία του και το μυαλό του, επειδή… δεν καταλάβαινε τα συστήματα του Ομπράντοβιτς (το μόνιμο παραμύθι όταν κάποιος δεν δένει στον Παναθηναϊκό).

Και να κάνουμε και λίγη πλάκα: ο Παναθηναϊκός στα Τρίκαλα κέρδισε για πρώτη φορά από το 2004 στο πρωτάθλημα χωρίς τον Δημήτρη Διαμαντίδη στη σύνθεσή του. Βέβαια… δεν είχε παίξει χωρίς τον Διαμαντίδη, αλλά αυτό είναι… λεπτομέρεια.

Μπροστά υπάρχει η εμβόλιμη αγωνιστική εναντίον της ομάδας που του δημιούργησε πολλά προβλήματα στον πρώτο γύρο (κερδίζοντάς τον στην Κυψέλη) και στη συνέχεια ο πρώτος τελικός της χρονιάς.

Απ’ την άλλη, τα Τρίκαλα… έπεσαν. Για να σωθούν θέλουν 3 νίκες περισσότερες από το Αιγάλεω σε 7 αγώνες. Γιατί όχι, θα μου πείτε; Η απάντηση: τα Τρίκαλα έχουν Άρη (μέσα), Ολυμπιακό (έξω), Πανελλήνιο (μέσα), Μαρούσι (μέσα), Πανιώνιο (έξω) και ματς με Αιγάλεω και ΑΕΛ. Για μια ομάδα που έχει πάρει 2 νίκες σε 18 αγωνιστικές νομίζω ότι με τέτοιο πρόγραμμα δεν χρειάζεται να πούμε κάτι άλλο. Αν σωθούν θα μιλάμε για την παράσταση… της δεκαετίας.

Στο Ελληνικό, ο Πανιώνιος κέρδισε πολύ εύκολα τον Κολοσσό. Ο Κολοσσός είναι αρκετά καλός, πολύ καλός τους στόχους που είχε φέτος, αλλά εκτός έδρας… είναι σχεδόν ανύπαρκτος. Με 2-7 στα περισσότερα ματς απλώς παρατάσσεται στο παρκέ. Θα πρέπει να το βελτιώσει του χρόνου αν θέλει να κάνει το βήμα παραπάνω. Βέβαια, ομάδες στο πρωτάθλημα που έχουν δείξει ότι μπορούν να κερδίζουν και εκτός έδρας είναι οι εξής… τρεις: Άρης, Πανελλήνιος και Μαρούσι. Βγάζω, προφανώς, τους δύο «αιώνιους», ενώ για τον Πανιώνιο δεν έχω πειστεί ακόμα ότι μπορεί να κερδίσει εκτός έδρας, παρότι στις αρχές της χρονιάς πήρε το Μαρούσι.

Μιας και ο λόγος στον Πανιώνιο, στο όλο θέμα που δημιουργήθηκε με τον Καλαμπόκη, δεν μπορώ να καταλάβω την εξέλιξη. Από τη στιγμή που ο παίκτης δήλωσε ότι ήταν όνειρο ζωής να παίξει σε ομάδα του εξωτερικού και από τη στιγμή που ο Πανιώνιος, έστω και διστακτικά του έδωσε το ελεύθερο, δεν μπορώ να καταλάβω την ατάκα «είμαι παίκτης που έχει αναδειχθεί μέσα από τις πορείες των ομάδων, κι όχι μέσα από προσωπικά επιτεύγματα» ως αιτιολογία του γιατί δεν μπορεί να αφήσει τον Πανιώνιο. Προφανώς, του το έριξαν στο φιλότιμο, προφανώς σκέφτηκε ότι δεν θα έφευγε σαν φίλος, αλλά και πάλι. Δεν είναι πιτσιρικάς, θα μπορούσε να κάνει το βήμα αφού το ήθελε.

Του είπε, βέβαια, ο Τριφούνοβιτς ότι είναι πολύ σημαντικός παίκτης για την ομάδα. Εγώ δεν διαφωνώ. Ο Τριφούνοβιτς… διαφωνεί με τον εαυτό του. Αν βγάλουμε το ματς με τον Παναθηναϊκό, όπου ο Πανιώνιος απλά δεν υπήρχε, ο Καλαμπόκης στα τελευταία 3 παιχνίδια (μετά τον τραυματισμό του) έχει παίξει 11 (με Καβάλα), 12 (με ΑΕΚ) και 9 (με Κολοσσό) λεπτά. Προφανώς δεν περνά μελιστάλαχτη περίοδο, αλλά και πάλι έμεινε στην ομάδα.

Όσο για τον Σούλτζε; Τι να πούμε, αν μείνει στην Ολύμπια… τζάμπα ως το τέλος της χρονιάς θα σπάσει κάθε ρεκόρ. Αν και… δύσκολα.

by Rasheed.

Υ.Γ.: Για το μαγικό all-star game θα τα πούμε μάλλον αύριο.

ΜηχανΆΚΗΣ πολυτελείας!

Με μεγάλο ενδιαφέρον υποδεχτήκαμε την 18η αγωνιστική. Οι περισσότεροι αγώνες της ημέρας εκ προοιμίου φαινόταν ότι θα έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, λόγω της κατάστασης των αντιπάλων.

Ας τα πάρουμε με τη σειρά. Η πιο σημαντική νίκη της ημέρας ήταν αυτή του Αιγάλεω στην έδρα του επί του ΠΑΟΚ. (Ακολουθεί παιάνας στον Άκη Καλλινικίδη) Ο Άκης Καλλινικίδης, αρχηγός της ομάδας, έχει φέτος πάρει το Αιγάλεω από το χεράκι και το οδηγεί στην παραμονή στην κατηγορία. Είναι, για μένα, ο καλύτερος Έλληνας παίκτης που δεν έχει παίξει σε ομάδα τετράδας. Έχει χρόνια ακόμη μπροστά του και δεν ξέρω ποια ομάδα της Α1 έχει τέτοιο παίκτη στη θέση του (ας αφήσουμε τους «αιώνιους» στην άκρη, αν και αυτό ακόμη σηκώνει συζήτηση). Μεταξύ μας, το ματσάκι με τον ΠΑΟΚ μόνος του το πήρε. Με 14 πόντους, 11 ριμπάουντ, 5 κερδισμένα φάουλ και αλάνθαστος (!) ο Καλλινικίδης ήταν «όλα τα λεφτά». Αν προσθέσετε και τις εύστοχες βολές στο τέλος της παράτασης που ουσιαστικά έκριναν τη νίκη, να πώς το Αιγάλεω έμεινε στην Α1. Γιατί το Αιγάλεω… έμεινε στην Α1. Πλέον είναι 3 βαθμούς πάνω από την ΑΕΛ και την έχει κερδίσει με 34 πόντους διαφορά, άρα 4 νίκες. Θα μου πείτε είναι και τα Τρίκαλα (προφανώς θα χάσουν από τον Παναθηναϊκό), αλλά ας είμαστε σοβαροί, θέλουν 3 νίκες παραπάνω (τουλάχιστον, αν πάρουν τη διαφορά) από το Αιγάλεω σε 7 αγώνες. Εδώ δεν έχουν κάνει 3 νίκες σε ολόκληρη τη χρονιά ως τώρα.

Ο ΠΑΟΚ προβληματίζει και θα συνεχίσει να προβληματίζει ως το τέλος του πρωταθλήματος. Η ομάδα αδειάζει, το κίνητρο αρχίζει να εκλείπει και θα αρχίσουμε πάλι τις συζητήσεις περί αξιοπιστίας και δικαιοσύνης. Μέχρι στιγμής, βέβαια, ο ΠΑΟΚ κρατάει τα προσχήματα, όσο κι αν έχει αποδυναμωθεί (αισθητά) σε σχέση με πριν από 2 μήνες. Έχει προλάβει να σώσει την κατηγορία, αλλά πλέον η οκτάδα είναι δύσκολη υπόθεση (και η 6η θέση που ουσιαστικά δίνει ελπίδες συνέχειας στα πλέι οφς, απατηλό όνειρο).

Η ΑΕΛ με το Μαρούσι, ουσιαστικά έπαιζε τα ρέστα της. Και… τα έχασε. Δίκαια, όμως, και θα δείτε πού αναφέρομαι. Το Μαρούσι μπήκε άσχημα στην αρχή, αλλά μετά φαινόταν ότι ήταν μια κλάση πάνω. Είχε απαντήσεις, έπαιξε ανά διαστήματα καταπληκτική άμυνα, μπόρεσε να στηριχτεί στους ώμους του Στίβενσον και ουσιαστικά πέρασε με τον αέρα καλύτερης ομάδας. Ακόμη ονειρεύεται τετράδα και δεν έχει λόγο να μην το πιστεύει. Βέβαια, αν μείνει εκτός, δεν ξέρω μήπως είναι καλύτερα να τερματίσει 6ο, αφού δεν μπορώ να φανταστώ ότι θα προτιμούσε 2 ταξίδια στο Αλεξάνδρειο από δύο στην Κυψέλη.

Το «δίκαια» που είπα πιο πάνω πήγαινε στον Βαγγέλη Αλεξανδρή που είπε ότι είναι «άδικο αυτό που συμβαίνει», εννοώντας τον τρόπο που χάνει η ομάδα του τα ντέρμπι (το Σάββατο στο 66-62 έχασε 4 βολές και μια επίθεση και μετά έφαγε τρίποντο). Δυστυχώς για την ΑΕΛ, δεν είναι άδικο. Ομάδα που χτίζεται χωρίς ουσιαστικά επενδύσεις, δεν μπορεί να σταθεί. Δεν είναι κακό το ελληνικό πρωτάθλημα και αυτό φαίνεται. Η ΑΕΛ είναι ένα επίπεδο κάτω. Παίζει με 3 παίκτες και από την περασμένη εβδομάδα και με τον Αλιέβας. Είναι λογικό όταν βγάζουν 35 λεπτά μέχρι το τελευταίο δίλεπτο να μην έχουν καθαρό μυαλό και κουράγιο τότε.

Στο Αλεξάνδρειο ο Άρης έκανε κάτι που το θεωρούσα πάρα, μα πάρα πολύ δύσκολο. Θα μου πείτε ότι βρήκε απέναντί του και την καταλληλότερη ομάδα της Α1. Δεκτό. Κατάφερε να κρατήσει την Ολύμπια στους 46 πόντους και αυτός ήταν ο μόνος τρόπος να κερδίσει. Μπορεί το μπάσκετ που παίχτηκε να μην ήταν ζηλευτό, αλλά χωρίς ουσιαστικά περιφέρεια, πλην του Κλαρκ, πώς αλλιώς να κέρδιζε. Στηρίχτηκε στην άμυνά του και στο γεγονός ότι η Ολύμπια δεν θέλει να τρέχει. Και κέρδισε. Η Ολύμπια την πάτησε καθώς ήταν προφανές ότι έπρεπε να ανεβάσει το ρυθμό του αγώνα, αλλά ποιος να κατηγορήσει τους παίκτες με όσα έγιναν αυτή την εβδομάδα.

Ο Μπαρτζώκας είπε ότι θα μείνει, αλλά είναι πιθανό να φύγουν ακόμη και όλοι οι ξένοι. Και όπως είπε πιο πάνω, πάλι θα λέμε για αξιοπιστία και δικαιοσύνη. Και θα έχουμε και δίκιο. Και κάτι άσχετο, μιας και το έφερε η κουβέντα. Αφορά διαφοράς συμπεριφορών. Ο Ματσιγιάουσκας τρέχει τον Ολυμπιακό στα δικαστήρια για 4,5 εκατομμύρια ευρώ που δεν «δούλεψε» ποτέ, έχοντας πάρει ήδη 4,5 εκατομμύρια… τα οποία επίσης δεν είχε δουλέψει. Αποφάσισε, εν πλήρη γνώσει του μη γελιέστε με τις δακρύβρεχτες δηλώσεις, να χάσει μια ολόκληρη χρονιά καριέρας μήπως και μπορέσει και πάρει λεφτά από τον Ολυμπιακό. Όχι λεφτά που του χρωστούσαν, αλλά λεφτά που θα έπαιρνε τις… επόμενες χρονιές. Απ’ την άλλη, ο Σβεν Σούλτζε παίζει εδώ και 4 μήνες απλήρωτος και δεν το ήξερε κανείς. Είχε μιλήσει με τους συμπαίκτες του, του είχαν πει ότι η διοίκηση είναι συνήθως συνεπής στο τέλος και δεν έκανε θέμα σε καμία στιγμή. Τώρα που όλα δείχνουν ότι θα χάσει τα λεφτά του, λεφτά που είχε δουλέψει, είπε την Πέμπτη: «Αυτά συμβαίνουν. Η ομάδα δεν ήθελε να έχει προβλήματα προφανώς και να μείνουμε απλήρωτοι. Θέλω να παίξω στο Αλεξάνδρειο, έχω ακούσει πολλά και θέλω να αγωνιστώ εκεί». Τεράστια διαφορά νοοτροπίας…

Στο ΣΕΦ ο Ολυμπιακός έκανε περίπατο, έπαιξε 20 λεπτά αρκετά καλό μπάσκετ και 20 λεπτά ήταν χαλαρός, αντίστοιχα στα… ζυγά και μονά δεκάλεπτα. Δεν χρειάστηκε να πιεστεί, οι παίκτες έπαιξαν όλοι, σκόραραν όλοι και γενικά δείχνει να έχει βελτιωθεί πάρα πολύ. Μπορεί να μην έχει πιάσει ακόμη τη μαγική απόδοση, αλλά αν με ρωτάτε, αυτή την εποχή πιστεύω ότι και οι δύο «αιώνιοι» θα είναι στο Βερολίνο, αν συνεχίσουν στο δρόμο που δείχνουν τις τελευταίες 2-3 εβδομάδες ότι είναι.

Άφησα για το τέλος το ματς της ΑΕΚ στην Κυψέλη. Για ακόμη μία φορά πρέπει να υποκλιθώ στον Φλεβαράκη και τους παίκτες του. Από το αρχικό -14 ο Πανελλήνιος επέστρεψε, όπως άλλωστε αναμενόταν. Πέρασε μάλιστα μπροστά, αλλά δεν μπόρεσε να κερδίσει. Η ΑΕΚ είναι μακράν η πιο περίεργη ομάδα του πρωταθλήματος. Το μείγμα εμπειρίας και ταλέντου που δοκιμάστηκε με ιδιαίτερα χαμηλό μπάτζετ μπορεί να είναι ασταθές (όπως έχει δείξει η ιστορία), αλλά είναι απίστευτα επιτυχημένο στη συγκεκριμένη περίπτωση. Με τέτοια ΑΕΚ, ο ΠΑΟΚ είναι πολύ πιθανό να χάσει την οκτάδα. Και θα είναι τεράστια επιτυχία ακόμη κι αν απλώς παίξει 2 ματς με έναν από τους «αιωνίους».

Έδειξε πάλι χαρακτήρα πολύ καλής ομάδας, ήταν ώριμη και σωστή παρά τα λάθη (με αποκορύφωμα το… κατέβασμα της μπάλας από τον Χατζή, που ήταν τόσο αργό ώστε να μπερδέψει μέχρι και τους διαιτητές, οι οποίοι σφύριξαν παράβαση 8 δευτερόλεπτων όταν είχαν περάσει… 10) και είναι 7η αυτή τη στιγμή πανάξια.

by Rasheed.

Age of Basketball Champion: Top-16, αγώνας 3

Ολοκληρώθηκε η φάση του «Top-16» του Age of Basketball Champion και οι 8 αντίπαλοι που προκρίνονται στο Age of Basketball Champion Final-8 έχουν πλέον ξεκαθαρίσει. Οι 6 σειρές είχαν κριθεί από την περασμένη εβδομάδα, ενώ οι δύο τελευταίες ομάδες που πέρασαν στο final-8 μετά το do-or-die 3ο παιχνίδι ήταν η team2Star (d.kassari) και η teamValtaki_all_Stars (pollodiablo). Η team2star πέρασε δια πυρός και σιδήρου, κερδίζοντας μόλις με 7,5 πόντους διαφορά, ενώ η teamValtaki_all_Stars είχε ένα εύκολο βράδυ τελικά, παρά το… άγχος της κρισιμότητας του αγώνα. Είπα όμως do-or-die;

Έτσι θα είναι ολόκληρη η συνέχεια με το πρωτάθλημα να παίρνει φωτιά στις 3 τελευταίες αγωνιστικές του top-16 της Ευρωλίγκας. Το final-8 σημαίνει απλά τρεις αγώνες-1 νικητής. Το τρόπαιο μπορεί να πάει μόνο στην ομάδα που θα κερδίσει και τα τρία επόμενα παιχνίδια της. Δηλαδή στην ομάδα που θα περάσει αλώβητη από τα προημιτελικά και τα ημιτελικά και στη συνέχεια θα κερδίσει στον μεγάλο τελικό!

Ποιος είναι πιο έτοιμος; Ποιος θα κάνει τις καλύτερες επιλογές; Ποιος θα είναι πιο… clutch την κρίσιμη ώρα και ποιος θα μείνει… με την μπάλα στα χέρια στην τελευταία επίθεση του αγώνα; Ποιος θα «διαβάσει» καλύτερα τη φόρμα των παικτών; Ποιος είναι ο καλύτερος manager στο Age of Basketball Champion;

Ας δούμε τη συνέχεια του πρωταθλήματος, το περίφημο final-8 (σε παρένθεση η αγωνιστική της Ευρωλίγκας στην οποία αντιστοιχεί ο κάθε αγώνας):

Final-8, Προημιτελικοί – 4 ζευγάρια, αγώνες νοκ άουτ (4η αγωνιστική):

Ζευγάρι 9: Team Larnaka Immortals (Anthos) – team2Star (d.kassari)
Ζευγάρι 10: team.death (Kong) – team kypriadites (Patissia7)
Ζευγάρι 11: team-power (annet) – teamValtaki_all_Stars (pollodiablo)
Ζευγάρι 12: Team-champion (pol01) – team-dream (danielle)

Final-8, Ημιτελικοί – 2 ζευγάρια, αγώνες νοκ άουτ (5η αγωνιστική):

Ζευγάρι 13: Νικητής 9 – Νικητής 10
Ζευγάρι 14: Νικητής 11 – Νικητής 12

Final 8, Τελικοί, νοκ άουτ (6η αγωνιστική)

Ζευγάρι 15 (Μικρός Τελικός): Ηττημένος 13 – Ηττημένος 14
Ζευγάρι 16 (Μεγάλος Τελικός): Νικητής 13 – Νικητής 14

Θυμίζουμε πώς κρίθηκαν οι best-of-3 σειρές της φάσης των «16»:

1. Team Larnaka Immortals (Anthos) - team-Gerald (Defender) 2-0
(1ος αγώνας 158.1-122.3) (2ος αγώνας 134.8-108.4)

2. team.death (Kong) - team-Apoel (pangre85) 2-0
(1ος αγώνας 127.7-78.0) (2ος αγώνας 149.8-62.5)

3. team-power (annet) - Team_Zaster (Zaster12) 2-0
(1ος αγώνας 134.1-120.5) (2ος αγώνας 131.6-72.1)

4. Team-champion (pol01) - team.katsam (katsam) 2-0
(1ος αγώνας 115.0-87.6) (2ος αγώνας 134.8-63.6)

5. team-dream (danielle) - TeamWabrudi (wabrudi) 2-0
(1ος αγώνας 119.3-87.2) (2ος αγώνας 145.3-139.0)

6. Team Bengali Tigers (Arkadios) - team2Star (d.kassari) 1-2
(1ος αγώνας 142.7-127.9) (2ος αγώνας 120.4-141.4) (3ος αγώνας 128.7-136.1)

7. teamValtaki_all_Stars (pollodiablo) - team cai crew (sren53) 2-1
(1ος αγώνας 130.9-110.3) (2ος αγώνας 110.1-124.1) (3ος αγώνας 160.6-97.9)

8. team kypriadites (Patissia7) - clyde_12 22570 (clyde12) 2-0
(1ος αγώνας 136.9-109.0) (2ος αγώνας 123.6-64.0)

Τα δώρα του διαγωνισμού μας, που μοιράζονται αντίστοιχα στους 3 πρώτους κάθε διαγωνισμού:

Age of Basketball Champion: 1ο δώρο: μια υπογεγραμμένη φανέλα του Κώστα Καϊμακόγλου του Αμαρουσίου, 2ο δώρο: ένα μπλουζάκι Age of Basketball, 3ο δώρο: ένα wallpaper της επιλογής του 3ου νικητή στη δική του ανάλυση.

Private league – Age of Basketball League: 1ο δώρο: μια φανέλα της Εθνικής Ελλάδας (χωρίς όνομα) προσφορά του Sportarena.gr, 2ο δώρο: ένα μπλουζάκι Age of Basketball, 3ο δώρο: ένα wallpaper της επιλογής του 3ου νικητή στη δική του ανάλυση.