Η ανάσταση του Λαζάρου

Ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες μπασκετμπολίστες της τελευταίας δεκαετίας, μοιάζει να ξαναβρίσκει τον εαυτό του! Ο Λάζαρος Παπαδόπουλος από τις 5 Δεκέμβρη είναι πια στην Ιταλία και τη Φορτιτούντο (ή GMAC Μπολόνια αν προτιμάτε) ως δανεικός μέχρι το τέλος της χρονιάς. Το σημαντικό είναι ότι αυτή η απόφασή του φαίνεται πλέον ότι ήταν απολύτως σωστή.

Μετά τις πολύ καλές χρονιές που έκανε στην Ντιναμό και τη Ρωσία, ο Λάζαρος μετακόμισε στη Μαδρίτη για να παίξει στη Ρεάλ γεμάτος με όνειρα αλλά και προσδοκίες. Εκεί, όμως, βρήκε μπροστά του τον Πλάθα, έναν μέτριο και ακατάλληλο για ομάδα τέτοιου επιπέδου προπονητή (η παρουσία του άλλωστε στον πάγκο οδήγησε τη Ρεάλ πέρσι σε αποτυχία σε όλες τις διοργανώσεις). Ο Πλάθα έστησε τη Ρεάλ χωρίς οργανωμένα ομαδικά plays, χωρίς καλά συστήματα και, κυρίως, χωρίς καθόλου να ακουμπάει η μπάλα στον σέντερ. Έτσι, μέσα σε μια βραδιά, ο Παπαδόπουλος μετατράπηκε από πρωταγωνιστή σε ρολίστα, κλείνοντας την περσινή σεζόν με αρκετά χαμηλότερους μέσους όρους από τους συνηθισμένους του (5.4 πόντοι, 4.2 ριμπάουντ στην Ισπανία και 6.9 πόντοι – 3.2 ριμπάουντ στην Ευρωλίγκα).

Η φετινή σεζόν ήταν ακόμα πιο απογοητευτική, αφού ο Πλάθα δεν υπολόγιζε σχεδόν καθόλου τον Παπαδόπουλο, εκτοπίζοντάς τον από το rotation, με αποτέλεσμα στα τέλη Νοέμβρη, ο διεθνής σέντερ να έχει αγωνιστεί μόλις σε 8 αγώνες συνολικά σε Ισπανία και Ευρώπη χωρίς να μπορεί να αποδώσει σε 13 λεπτά ανά αγώνα (3,5 πόντοι και 1.9 ριμπάουντ) με αποκορύφωμα τον ολικό παραγκωνισμό του το Νοέμβριο, όταν δεν έπαιζε σχεδόν ποτέ.

Έτσι, η πρόταση για δανεισμό μέχρι το τέλος της σεζόν από τη Φορτιντούτο ήρθε σα λύτρωση για τον έμπειρο σέντερ που η παρουσία του στη Ρεάλ οδήγησε τους μόνιμους πολέμιούς του στο συμπέρασμα ότι η καριέρα του είχε πάρει ανεπανόρθωτα την κατιούσα. Ο Λάζος, λοιπόν, διψασμένος για μπάσκετ και για απαντήσεις, ανακοινώθηκε στις 5 Δεκέμβρη από τη Φορτιντούτο και 2 μέρες μετά, με ελάχιστες προπονήσεις και χωρίς αγώνες όλο τον προηγούμενο μήνα, έπαιξε 34 λεπτά και είχε 19 πόντους και 14 ριμπάουντ!

Ο καιρός από τότε περνάει με τους ίδιους ρυθμούς για τον Παπαδόπουλο, η παρουσία του οποίου στην ομάδα της Μπολόνια (η οποία, πάντως, προς το παρόν χτυπημένη από τραυματισμούς είναι από τις πιο άτυχες ιταλικές ομάδες της χρονιάς) αποδεικνύει με τον πλέον εύγλωττο τρόπο ότι ο Πλάθα δεν είχε ιδέα για το πώς να τον χρησιμοποιήσει και να τον εκμεταλλευτεί και καταρρίπτει όλες τις… συνωμοσίες που και πάλι διατυπώθηκαν. Έχει παίξει 12 αγώνες (σε ιταλικό πρωτάθλημα και Eurocup) με τη φανέλα της Φορτιντούτο και έχει βρει και πάλι την… υγειά του: έχει συνολικά περίπου 29 λεπτά ανά αγώνα, 11.5 πόντους, 7.25 ριμπάουντ, 1.1 ασίστ και 16.8 στο σύστημα αξιολόγησης ranking (ουσιαστικά πενταπλασίασε το ranking που έκανε στην αρχή της σεζόν στην Ευρωλίγκα με τη Ρεάλ)!

Μπορεί η επιλογή του να πάει στη Ρεάλ να αποδείχθηκε λανθασμένη για τον ίδιο εκ του αποτελέσματος και σε ένα δύσκολο σημείο για την καριέρα του, η «στροφή» όμως για η Ιταλία το Δεκέμβρη δείχνει ότι ο Λάζαρος παραμένει ένας σέντερ που μπορεί να ανεβάσει μια ομάδα και ότι σίγουρα έχει ακόμα μέλλον στην καριέρα του. Δεν είναι, άλλωστε, ούτε 29 ετών και το γεγονός ότι τον βλέπουμε και πάλι στα γνωστά του υψηλά επίπεδα είναι ένα πολύ καλό νέο.

“Good night, and good luck”

by BEN

Μόνο ο ένας φώναξε "παρών"

Μπορεί κάποιος να παίξει τόσο άσχημα που όλα τα καλά που θα κάνει σε έναν αγώνα να μη φανούν στους περισσότερους; Μπορεί, απέδειξε ο Ολυμπιακός. Με συγχωρείτε, αλλά θα ξεκινήσω από τους Πειραιώτες απόψε, καθώς η ήττα τους είναι πιο σημαντική από τη νίκη του Παναθηναϊκού. Οι δύο «αιώνιοι» είχαν να κάνουν το χρέος τους αυτή την εβδομάδα στην Ευρωλίγκα, αλλά μόνο ο Παναθηναϊκός το έκανε.

Ο Ολυμπιακός για 27 λεπτά ήταν πάρα, μα πάρα, μα πάρα πολύ κακός στην άμυνα. Η Αρμάνι είχε τότε 61 πόντους, σκόραρε όπως και όποτε ήθελε και έδειχνε ότι θα κάνει την πλάκα της. Βέβαια, η διαφορά δυναμικότητας των δύο ομάδων είναι δεδομένη, αλλά το ματς… έγερνε προς τον «ζακέτα». Και ξέρετε ποιο είναι το χειρότερο όλων; Ότι ο Ολυμπιακός δεν έπαιξε τόσο άσχημα. Όχι, δεν είμαι τρελός, θα το στηρίξω αυτό που λέω. Αλλά πριν φτάσω εκεί, θα αρχίσω με τα… άσχημα.

Σε πιάνει η καρδιά σου να βλέπεις πλέον τον Γιάννη Μπουρούση στο παρκέ. Το παιδί σφίγγει τα δόντια, αλλά δεν κάνει καλό σε κανέναν. Δεν μπορεί να τρέξει, δεν μπορεί να πηδήξει, δεν μπορεί να κοντραριστεί βάζοντας τα πόδια κάτω, δεν μπορεί να πάρει ριμπάουντ, δεν μπορεί να κάνει τάπα. Παίζει τραυματίας, κάνει θεραπεία, προσπαθεί να ξεπεράσει τον πόνο, αλλά δεν είναι κατάσταση αυτή. Όσο παίζει τα πράγματα είναι χειρότερα. Βέβαια, χωρίς τον Μπουρούση ο Ολυμπιακός δεν μπορεί να πάρει ριμπάουντ, δείχνοντας ένα τεράστιο πρόβλημα στη ρακέτα, στην άμυνα. Γιατί στην επίθεση απειλούν περισσότερο οι Βούισιτς, Πρίντεζης και Έρτσεγκ από τον Μπουρούση. Όμως, πια, δεν μπορεί να πάρει ριμπάουντ… ούτε με τον Μπουρούση, ούτε χωρίς αυτόν. Στείλτε το παιδί να κάνει εγχείρηση, σωστή αποθεραπεία, ό,τι χρειάζεται, τώρα. Στο πρώτο ημίχρονο είχα και άλλη μία απορία για τον Ολυμπιακό. Τι έκανε ο Πάργκο στο παρκέ; Ο Ολυμπιακός έπαιζε με 4 στην επίθεση και μάλιστα χωρίς σύστημα, αφού ο Πάργκο δεν ήξερε τα συστήματα, καθόταν σε μια γωνίτσα και οι υπόλοιποι κοιτάζονταν να δουν τι θα γίνει. Βέβαια, χρειάστηκαν 8 αγωνιστικά λεπτά για να αλλάξει αυτό, αφού ο Γιαννάκης προφανώς και κατάλαβε την αμηχανία των παικτών του και έφτιαξε πολύ έξυπνα (και απλά) plays για το δεύτερο ημίχρονο που οδήγησαν στην αντεπίθεση και επέτρεψαν στον Αμερικανό να βοηθήσει.

Φταίει ο Γιαννάκης για την ήττα; Προφανώς και φταίει ο προπονητής σε κάθε ήττα. Όμως, συγγνώμη βρε παιδιά, αλλά μιλάμε για παλικάρια που πληρώνονται τα μαλλιά της κεφαλής του… Γκράντι. Δεν φταίει ο Γιαννάκης ούτε για τις 14/22 βολές, ούτε για τα 2/16 (ως επί το πλείστον ελεύθερα ή από σωστό σύστημα) τρίποντα. Μην τρελαθούμε κιόλας. Φταίει που ο Ολυμπιακός δεν έχει διάρκεια στην άμυνα. Για 13 λεπτά, τα τελευταία του αγώνα, έπαιξε περίφημη άμυνα, έκανε σερί 4-19 και γύρισε από το -16, όμως τελικά δεν έφτανε.

Θα μου πείτε, αν έδινε ο διαιτητής το φάουλ στον Γκριρ στο τελευταίο δευτερόλεπτο, φάουλ που του κάνει με το γόνατο ο Πράις, θα έφτανε; Προφανώς και… ναι. Αλλά τώρα ο Ολυμπιακός έχασε. Έχασε από την απαράδεκτη εμφάνιση των πρώτων 27 λεπτών στην άμυνα και από το λάθος του διαιτητή στο τέλος. Θα μου πείτε οι πιο… αντιδραστικοί, ας έπαιζε μπάσκετ και ας μη χρειαζόταν αυτό το σφύριγμα για να κερδίσει και ότι με τα "αν" δεν παίζεις μπάσκετ. Όμως, μέσα σας το ξέρετε ότι… δεν πάει έτσι. Αν έγινε κάτι που πιθανότατα αλλοίωσε το αποτέλεσμα του αγώνα, έγινε. Δεν έχει σχέση με το πώς έπαιζαν οι ομάδες, ούτε σφυρίζουν οι διαιτητές ανάλογα με το αν τους… αρέσει το μπάσκετ που παίζει κάθε ομάδα.

Πάμε και σε αυτό που είπα ότι ο Ολυμπιακός δεν έπαιξε άσχημα: 12 κλεψίματα (2 η Αρμάνι), 17 ασίστ (8 η Αρμάνι) και μόλις 11 λάθη (20 η Αρμάνι), δηλαδή πολύ μεγάλη διαφορά σε τρεις σημαντικότατους τομείς. Αυτό λέει εύγλωττα ότι ο Ολυμπιακός έχασε το ματς από την αστοχία του, τα 11 χαμένα αμυντικά ριμπάουντ (που βέβαια, ουσιαστικά εξουδετερώθηκαν από τα 10 επιθετικά που πήρε) και από την κακή άμυνα των πρώτων 27 λεπτών. Τι σημαίνει η ήττα; Μάλλον ότι η πρώτη θέση θα περάσει από την Φερνάντο Μπουέσα Αρίνα, καθώς αν πάρει τα 3 εντός και την Προκόμ, λογικά έχει προκριθεί. Και όπως παίζει εκτός έδρας ο Ολυμπιακός, κανείς δεν πιστεύει ότι θα κερδίσει στη Βιτόρια.

Στο ΟΑΚΑ, ο Παναθηναϊκός ήταν πολύ, μα πολύ κακός στο πρώτο ημίχρονο, αλλά ευτυχώς έπαιζε στην έδρα του και δεν έχασε επαφή με το σκορ και ευτυχώς οι φωνές του Ομπράντοβιτς στα αποδυτήρια έπιασαν τόπο. Ο βασικότερος λόγος της νίκης λεγόταν Νικόλα Πέκοβιτς, αφού κράτησε όρθιο τον Παναθηναϊκό σκοράροντας όποτε ήθελε. Συνήθως, όταν νεαροί καλοί παίκτες παίζουν με την παλιά τους ομάδα, είτε παίζουν άθλια είτε παίζουν πάρα πολύ καλά. Ανάλογα με το αν… είχαν τον τύπο που αντιμετώπιζαν στην προπόνηση τόσο καιρό, αφού τα μυστικά του (κι εκείνος τα δικά τους) τα ξέρουν όλα. Ο Πέκοβιτς ανήκε στη δεύτερη κατηγορία, με την Παρτιζάν να έχει πάθει… κόμπλεξ και να μην μπορεί να τον σταματήσει με τίποτα. Με τίποτα, όμως, κάτι που δείχνουν και οι 15 βολές του Μαυροβούνιου. Ανέβηκε και ο Διαμαντίδης στο δεύτερο ημίχρονο (πάντα έχει καταλυτικό ρόλο), συνέχισε πολύ καλά ο Σπανούλης (όπως τον τελευταίο μήνα άλλωστε, που ανεβαίνει συνεχώς), ε, με την Παρτιζάν στο ΟΑΚΑ έπαιζε ο Παναθηναϊκός, δεν χρειαζόταν κάτι παραπάνω για να κερδίσει. Δεν μπορώ να κλείσω την αναφορά στους «πράσινους» χωρίς να πω έστω και μια κουβέντα για την εξωφρενική άμυνα του δευτέρου ημιχρόνου. Μόλις 22 πόντους (11 και 11) είχε η Παρτιζάν σε 20 λεπτά με 7/26 σουτ εντός παιδιάς. Αν την κρατήσει για 25-35 λεπτά αυτή την άμυνα ο Παναθηναϊκός, τότε θα είναι πρώτος στον όμιλο.

Και μιας και είμαστε στον δικό του όμιλο, ας αρχίσουμε από το ματς της Ρόμα με τη Μάλαγα. Η νίκη των Ισπανών… δεν μου αρέσει. Γιατί; Γιατί οι Ιταλοί θα είναι απελπισμένοι για νίκες στα 2 απανωτά ματς με τον Παναθηναϊκό και κανείς δεν μπορεί να τους πάρει αψήφιστα. Έχουν πολύ δυνατό ρόστερ, έχουν κερδίσει στη Βιτόρια, μπορούν να κερδίσουν παντού. Βέβαια, αν ο Παναθηναϊκός κερδίσει στη Μάλαγα, πάει για το 3-0 στο ΟΑΚΑ και… τη λήξη της σεμνής τελετής, αλλά είναι δύσκολο το ματς με την Ουνικάχα εκτός.

Η πρώτη αγωνιστική μας επεφύλασσε αρκετά ενδιαφέροντα αποτελέσματα, όπως η νίκη της Ρεάλ στο ισπανικό ντέρμπι. Δεν μπορώ να συγκρατηθώ, θα πω στον Παθκουάλ ότι κατάφερε να χάσει στα τελευταία 5 λεπτά (ήταν μπροστά με 7 πόντους) από τη μοναδική ομάδα εκτός της εθνικής Βελγίου (το συζητάμε για τις ομάδες του βελγικού πρωταθλήματος…) που έχει 2 Βέλγους στη σύνθεσή της. Και με προπονητή τον Πλάθα. Η ήττα της Μπαρτσελόνα δεν την κατέστρεψε, αλλά σίγουρα την προβληματίζει, καθώς θα κυνηγάει.

Και όποιος νομίζει ότι η Μακάμπι θα είναι κομπάρσος στο δεύτερο γύρο, ας το ξανασκεφτεί: στη μέρα της επιθετικά, με το ρόστερ που έχει τώρα, δεν υπάρχει καμιά ομάδα στην Ευρώπη που να μπορεί να την κερδίσει. Μάρκους Μπράουν, Αρόγιο, Ελιάχου, Φίσερ, Γκέινς, Ντι Μπράουν, Μπουρστάιν, Κάσπι, Σαρπ, Γκριν και Σίμονς συνθέτουν ένα απίστευτα «τρελό» και ταλαντούχο ρόστερ. Κι όσοι αναρωτιούνται πού έπαιζε ο (28χρονος πια) Ντ’ορ Φίσερ τόσα χρόνια: στην πολωνική Άνβιλ, στην Όλντενμπουργκ και στη… Μπρι του Βελγίου.

Κρατήστε και τη νίκη της Τσιμπόνα επί της Σιένα, η οποία ήρθε με… ρεσιτάλ διαιτησίας. Οι Ιταλοί έμαθαν πολύ γρήγορα πώς είναι να είσαι στον όμιλο της ΤΣΣΚΑ και πλέον η πρώτη θέση απομακρύνθηκε, χωρίς καν να παίξουν με τους Ρώσους. Αντιαθλητικά φάουλ, τεχνικές ποινές, συνεχή no-call, συνέθεσαν την εικόνα της τέταρτης περιόδου στην Κροατία, με τη Σιένα να μην μπορεί να καταλάβει… τι τη χτύπησε. Λέγεται… ρώσικη αρκούδα.

by Rasheed.

Επιλογή χρυσού

Η συμφωνία του Γιόνας Καζλάουσκας με την εθνική Ελλάδας πρέπει να θεωρείται δεδομένη, αφού εκτός του ότι όλοι κάνουν δηλώσεις γι’ αυτή, ακόμη και οι διεθνείς μιλούν ανοιχτά για τον Λιθουανό προπονητή. Για τον Καζλάουσκας τα είχαμε πει και παλιότερα, όταν αναφερόμασταν στους υποψήφιους και, πιθανότατα θα θυμάστε ότι, τον είχαμε ξεχωρίσει ως την ιδανική λύση για την ομάδα.

Μέχρι τον Σεπτέμβριο θα έχουμε πολλές ευκαιρίες να τα πούμε πάλι για τον Λιθουανό, εφόσον είμαστε καλά και είμαστε εδώ, αλλά μπορούμε να κάνουμε μια μικρή εισαγωγή τώρα. Ο Καζλάουσκας πληροί όλες τις προϋποθέσεις που θα έπρεπε να έχει ο προπονητής της εθνικής Ελλάδας.

Είναι έμπειρος (πάει στα 55), έχει απίστευτη καριέρα και τρομερό παλμαρέ, έχει δουλέψει με αρκετά από αυτά τα παιδιά, έχει βελτιώσει πολύ όλους τους παίκτες με τους οποίους δούλεψε, έχει συγκεκριμένη φιλοσοφία ως προπονητής και οι ομάδες με τις οποίες δούλεψε έχουν παίξει το καλύτερο μπάσκετ με αυτόν στον πάγκο.

Ας τα πάρω ένα ένα. Ο Καζλάουσκας έχει προπονήσει Ζαλγκίρις, Λιέτουβος, Ολυμπιακό, Λιθουανία και Κίνα. Άρα έχει εμπειρία και από το υψηλότερο επίπεδο στις ομάδες, αλλά και από εθνικές. Έχει κατακτήσει εγχώρια πρωταθλήματα, Ευρωλίγκες και μετάλλια σε Ολυμπιακούς Αγώνες.

Το πέρασμά του από τον Ολυμπιακό το 2004-06 δεν συνδυάστηκε με επιστροφή στους τίτλους για την ομάδα του Πειραιά, αλλά την περίοδο 2005-06 ο Ολυμπιακός έπαιξε μακράν το καλύτερο μπάσκετ που έχει παίξει τα τελευταία 10 χρόνια. Δική του ήταν η ομάδα που έφτασε ένα τρίποντο μακριά από το φάιναλ φορ, δική του η ομάδα που επί 2 μήνες έπαιζε το καλύτερο μπάσκετ στην Ευρώπη. Και πριν πει κάποιος γιατί δεν… πήρε την Ευρωλίγκα, ε, θυμηθείτε το ρόστερ του τότε Ολυμπιακού: Έντνι, Λιούις, Χατζής, Σεϊμπούτις, Παπαμακάριος, Ζίζιτς ήταν οι 6 παίκτες που έπαιζαν περισσότερο και ακολουθούσαν οι Μπάρλος, Βασιλόπουλος (20 χρόνων τότε), Σχορτσανίτης (η καλύτερη σεζόν της καριέρας του ως τώρα), Αργυρόπουλος, Πρίντεζης (η πρώτη χρονιά που άρχισε να έχει χρόνο συμμετοχής) και Αγαδάκος. Συγκρίνετε αυτό το ρόστερ (με τους τότε παίκτες… όχι τον τωρινό Βασιλόπουλο ας πούμε) με το φετινό ή με τα ρόστερ των 4 ομάδων που έφτασαν στο φάιναλ φορ και είναι προφανές ότι ο Ολυμπιακός, όχι μόνο έφτασε αλλά, ξεπέρασε τα όριά του τότε.

Ποιος άλλος έπαιξε το καλύτερο μπάσκετ με τον Καζλάουσκας στον πάγκο; Ε, η απάντηση είναι προφανής. Όποιον μπασκετάνθρωπο κι αν ρωτήσετε την ακραία ερώτηση «ποια ομάδα έχει παίξει το απόλυτο μπάσκετ στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ;» η απάντηση θα είναι μία μάλλον: η Ζαλγκίρις Κάουνας του 1998-99 με τον Καζλάουσκας στον πάγκο της. Όσοι την είχαν δει τότε καταλαβαίνουν απόλυτα τι λέω. Όσοι δεν είχαν την τύχη… ψάξτε παντού τα dvd, αξίζει.

Όσον αφορά τους παίκτες, δείτε το παράδειγμα των Κινέζων πριν και μετά τον Καζλάουσκας. Δεν αναφέρομαι στην ομάδα ως σύνολο, που προφανώς ξεπέρασε τα όριά της περνώντας στην οκτάδα των Ολυμπιακών Αγώνων, αλλά σε συγκεκριμένους παίκτες πριν και μετά. Και για να μην πάτε μακριά, κοιτάξτε τον Σχορτσιανίτη, τον Βασιλόπουλο και τον Πρίντεζη, τι μπάσκετ έπαιξαν επί Καζλάουσκας, όλοι σε πολύ νεαρή ηλικία.

Για τη συγκεκριμένη φιλοσοφία, τα πράγματα είναι εμφανή: ωραία plays στην επίθεση, γρήγορο μπάσκετ όχι βιαστικό, αιφνιδιασμοί μέχρι τελικής πτώσης, αλλά αιφνιδιασμοί βγαλμένοι από σκληρή άμυνα. Δείτε τις ομάδες του τι άμυνα παίζουν όταν περάσει τη φιλοσοφία του σε αυτές. Μπορεί να έχει μείνει στη συνείδηση ως «επιθετικός» προπονητής, αλλά ουσιαστικά οι ομάδες του παίζουν απίστευτα σκληρή και επιθετική άμυνα. Μπορεί όχι σε όλο το ματς, αλλά υπάρχουν δεκάλεπτα ανά αγώνα που βραχυκυκλώνουν και στραγγαλίζουν τον αντίπαλο. Το μόνο που μπορεί να του προσάψει κάποιος είναι μια μικρή αδυναμία όταν του ξεφεύγει το ματς. Αυτή όμως παρατηρείται με ομάδες που έχουν απλώς καλό ρόστερ, όχι πρωτοκλασάτο… όπως αυτή που αναλαμβάνει. Πρόβλημα με αστέρια δεν πρόκειται να έχει προφανώς, αφού στην καριέρα του έχει προπονήσει από τον Σαμπόνις μέχρι τον Γιάο και από τον Γιασικεβίτσιους και τον Σισκάουσκας μέχρι τον Έντνι (στα ντουζένια του) και τον Μαρτσουλιόνις.

Θεωρώ ότι ταιριάζει η φιλοσοφία του στην εθνική ομάδα και ότι θα μπορέσει να εκμεταλλευτεί πλήρως τους παίκτες της εθνικής. Απλώς, ελπίζω να… ολοκληρωθεί η συμφωνία και να πέσουν οι υπογραφές. Η δωδεκάδα θα αλλάξει νοοτροπία με τον Καζλάουσκας, κάποιες αλλαγές θα γίνουν, αυτό είναι μάλλον σίγουρο, αλλά μάλλον η ΕΟΚ διάλεξε την καλύτερη δυνατή λύση για τον πάγκο της εθνικής. Μένει να δούμε την κατάληξη, καθώς όλοι από αυτό κρίνονται, αλλά η αρχή… είναι ελπιδοφόρα.

by Rasheed.

Μαρούσι και πάσης Ευρώπης!

Άρχισε η φάση των «16» στο Eurocup την Τρίτη και μπορούμε κατά το ήμισυ να… χαιρόμαστε. Θα ξεκινήσω από το μισό που δεν μας έκανε χαρούμενους, ήτοι την ήττα του Πανελληνίου στη Μόσχα. Μπορεί στο τέλος να μην τους κοστίσει, μπορεί να αποκλειστεί και από τα άλλα παιχνίδια, μπορεί να προκριθεί από τα άλλα παιχνίδια, αλλά από όποια πλευρά κι αν το δει κανείς, η ήττα αυτή είναι αποτυχία.

Τι εννοώ; Εντάξει, ο Πανελλήνιος έπαιζε στη Μόσχα εναντίον μιας πολύ δυνατής ομάδας με πολύ καλό προπονητή. Αυτά γνωστά. Αλλά υπήρχε περίπτωση ποτέ η συγκυρία να είναι καλύτερη για την ομάδα του Ηλία Ζούρου από αυτή της Τρίτης; Εντάξει, υπήρχε ο Χάνσεν, ο Νάχμπαρ, ο Γιαφτόκας, ακόμα και ο Μπίκοφ αν θέλετε (λέμε τώρα), αλλά έλειπε ο Πάργκο και ο Πράις. Ο Μπλατ είχε δηλώσει μια μέρα νωρίτερα ότι θέλει να φύγει και ότι οι καλοί παίκτες το ίδιο. Ε, όσο και να το κάνεις ήταν η καλύτερη δυνατή συγκυρία. Δεν γινόταν να περίμενε ο Πανελλήνιος να είχαν πάθει δηλητηρίαση από… νερά για να κερδίσει τον αγώνα.

Παρόλα αυτά μπήκε πολύ άσχημα στο ματς και έμεινε πίσω από νωρίς. Δέκα πόντοι στο πρώτο δεκάλεπτο, 12 στο ημίχρονο. Μετά επέστρεψε και ισοφάρισε, αλλά στο τέλος, πηγαίνοντας χέρι-χέρι με τους Ρώσους, δεν άντεξε. Έμεινε 10 πόντους πίσω στα μισά της τελευταίας περιόδου, γύρισε, μείωσε στους 2, αλλά στο τέλος δεν είχε Νάχμπαρ ούτε… Μπίκοφ.

Δεν είναι καταστροφή μια εκτός έδρας ήττα στο πρώτο ματς του ομίλου, αλλά αν κοιτάξουμε τις τρεις έδρες που πρέπει να επισκεφτεί, ήταν μακράν η πιο μεγάλη του ευκαιρία.

Δεν μπορώ παρά να σταθώ έστω και με διάθεση χιούμορ στη χρησιμοποίηση του Μουσταφά Σακούρ (καμία σχέση με τον... Τούπακ), ο οποίος αποκτήθηκε για το Eurocup και στο 1ο από τα 6 ματς που θα παίξει πάτησε παρκέ για 27 ολόκληρα δευτερόλεπτα. Δεν θεωρούσα ότι θα βοηθούσε ιδιαίτερα, αλλά θα μπορούσε ο Ζούρος τουλάχιστον να του έδινε την ευκαιρία να το… αποδείξει.

Στο ΟΑΚΑ, το Μαρούσι, όπως πάντα μεταξύ συγγενών και φίλων, μετά τους «αιωνίους» ξεμπρόστιασε ένα ακόμη από τα ακριβότερα ρόστερ της Ευρώπης. Ντελφίνο, Γκαρμπαχόσα, Ουίλκινσον, ΜακΚάρτι, Παλάσιο, Ράνικο και Φριτζόν, Σαμπάλκιν Πονκρασόφ υποκλίθηκαν στην αρμάδα που έχει φτιάξει ο Μαρκόπουλος.

Εμείς στο blog δεν έχουμε καμία… τύψη, καθώς για το ρόστερ και τις δυνατότητες που έχει το Μαρούσι φέτος τα γράφαμε από την αρχή της σεζόν, όταν άλλοι μιλούσαν για μέτριο ρόστερ και μάλιστα από μικροφώνου.

Το Μαρούσι πραγματικά εξέθεσε τη Χίμκι, αφού την κράτησε στους 58 πόντους. Όσα λάθη και να έκανε στο ματς, δεν υπήρχε περίπτωση να χάσει όταν η άμυνά του ήταν όπως ήταν. Έκανε 23 λάθη, τα 15 εκ των οποίων στο πρώτο ημίχρονο, αλλά κράτησε τους Ρώσους στο 39% στα δίποντα και στο 13% στα τρίποντα, κάτι που εύγλωττα μεταφράζεται σε συνολικά 58 πόντους από μια ομάδα που είχε 75 μέσο όρο μέχρι την Τρίτη.

Έτσι, αν παίζει με αυτόν τον τρόπο, το Μαρούσι δεν θα περάσει απλά στο final-8, αλλά θα περάσει και άνετα. Βέβαια, ο όμιλός του είναι πάρα πολύ δύσκολος, όμως αυτή τη στιγμή δείχνει να έχει το πάνω χέρι. Ακόμη και η διαφορά με την οποία κέρδισε τη Χίμκι είναι σημαντική, καθώς οι 13 πόντοι είναι δύσκολο να ανατραπούν, οπότε σε περίπτωση ισοβαθμίας θα έχει λογικά το πάνω χέρι, ακόμη κι αν χάσει στη Ρωσία.

by Rasheed.

Υ.Γ.: Τα wallpapers έχουν σταλεί σε όσους φίλους μας απάντησαν το quiz και το Σταυρόλεξο. Όσοι δεν τα έχουν πάρει παρότι έστειλαν quiz ή σταυρόλεξο απαντημένα, προφανώς υπήρχε πρόβλημα κατά την παράδοση, οπότε στείλτε ένα ακόμη e-mail και θα τα ξαναστείλουμε.

Όταν ο Μάιερς το... τερμάτισε

Σήμερα, Δευτέρα 26 Γενάρη, ήταν μια σημαντική μπασκετική επέτειος για την Ιταλία, αλλά και το ευρωπαϊκό μπάσκετ. Ο Κάρλτον Μάιερς είναι σαφώς ένας τεράστιος παίκτης, από τις σημαντικότερες προσωπικότητες όλων των εποχών του ιταλικού μπάσκετ. Είναι ένας σπάνιος σκόρερ που κυριάρχησε στο ευρωπαϊκό μπάσκετ για μια δεκαετία, με μέγιστο χάι-λάιτ της καριέρας του την κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ του 1999 με την έξοχη τότε εθνική Ιταλίας.

Αυτά τα ξέρουν σχεδόν όλοι. Αυτό που λίγοι, όμως, ξέρουν είναι ότι ο Μάιερς έχει ένα ατομικό ρεκόρ από αυτά που… δε γίνονται! Ο Ιταλός γκαρντ (που γεννήθηκε στο… Λονδίνο από Τζαμαϊκανό πατέρα και Ιταλίδα μάνα) έχει το ρεκόρ Ιταλίας για τους περισσότερους πόντους σε έναν αγώνα: 87! Ναι, σωστά διαβάσατε, σαν σήμερα, στις 26 Ιανουαρίου του 1994, στην 6η αγωνιστική της σεζόν 1994-95 της ιταλικής Α2 (αυτό δε μειώνει καθόλου το κατόρθωμά του), με τη φανέλα της Ρίμινι εναντίον της Ούντινε, ο Μάιερς σταμάτησε στους ογδόντα επτά πόντους!

Ήταν μια από αυτές τις βραδιές ενός μεγάλου σκόρερ που ο αντίπαλος προπονητής εύχεται να μην τύχουν ποτέ στην ομάδα του. Με 14/22 δίποντα, 9/19 τρίποντα και 32/35 βολές ο Μάιερς κατέστρεψε κάθε αμυντική έμπνευση. Απόλυτο δείγμα της πλήρους ανικανότητας της άμυνας να τον περιορίσει είναι σαφώς τα 21 κερδισμένα φάουλ. Εκείνη τη βραδιά ο μεγάλος σκόρερ έπιασε… 94 ranking στο σύστημα αξιολόγησης! Το τελικό σκορ του αγώνα ήταν 147-99, που σημαίνει ότι όχι μόνο ο Μάιερς έβαλε πολλούς περισσότερους πόντους απ’ όσους όλοι οι υπόλοιποι συμπαίκτες του μαζί, αλλά σχεδόν άγγιξε την παραγωγικότητα ολόκληρης της αντιπάλου ομάδας! Στο ίδιο ματς έγραψε και τα ρεκόρ Ιταλίας για κερδισμένα φάουλ (21) και εύστοχες βολές (32) σε έναν αγώνα.

Αυτός ο αγώνας είναι ένα μικρό μόνο δείγμα των ικανοτήτων του Κάρλτον Μάιερς, αφού μια εμφάνιση δεν καθιστά έναν παίκτη πραγματικά μεγάλο, αλλά είναι η ολόκληρη η καριέρα του με τα πολλά μεγάλα ματς και την εξαιρετική συνέπεια στο σκοράρισμα για την οποία θυμούνται όλοι τον Ιταλό γκαρντ. Εκτός από τα ανωτέρω, σε ατομικό επίπεδο έχει και τα ρεκόρ Ιταλίας για τους περισσότερους πόντους (μαζί με τον Όσκαρ Σμιτ ) σε τελικό (έβαλε 41 φορώντας τη φανέλα της Τιμσίστεμ Μπολόνια εναντίον της Τρεβίζο το 1997) αλλά και για τους περισσότερους πόντους σε ντέρμπι της Μπολόνια (44, τη σεζόν 1996-97).

Για να δούμε λίγο και το σήμερα, ο Μάιερς υπέγραψε το 2005 4ετές (!) συμβόλαιο με την Σκαβολίνι Πέζαρο την οποία, μπαίνοντας στη γνωστή του θέση, αυτή του ηγέτη και πρώτου σκόρερ, οδήγησε μέσα σε 2 χρόνια από την B1 κατηγορία στην πρώτη της Ιταλίας! Φέτος (στην τελευταία χρονιά του συμβολαίου του), σε ηλικία σχεδόν 38 ετών είναι ακόμη βασικός στη serie Α με τη φανέλα της Πέζαρο (έχει 8 πόντους μ.ο. σε 22 λεπτά ανά αγώνα), η οποία έχει ρεκόρ 6-10 στο πρωτάθλημα.

Αυτό που εύχονται οι απανταχού μπασκετόφιλοι είναι, σαφώς, αυτοί να μην είναι οι τελευταίοι μήνες που βλέπουμε τον Κάρλτον Μάιερς σε ενεργό δράση…

“Good night, and good luck”

by BEN

Έπαιζαν με τα νεύρα μας...

Όσοι είδαν τον αγώνα στο ΣΕΦ ανάμεσα στον Ολυμπιακό και τον Πανιώνιο είναι σχεδόν βέβαιο ότι εκνευρίστηκαν είτε ήταν φίλοι του Ολυμπιακού, είτε του Πανιωνίου, είτε απλώς φίλοι του μπάσκετ ή… δούλευαν. Γιατί Βορεάδης, Πηλοΐδης και Μαστραφτσής είχαν βαλθεί να μας τρελάνουν. Αποτελείωσαν τις δύο ομάδες με μία σουρεαλιστική και πλήρως παράλογη διαιτησία, ενώ επί 2 σχεδόν ώρες έπαιζαν και με τα δικά μας νεύρα σφυρίζοντας πολύ εύκολα σε κάθε φάση, δίνοντας τεχνικές ποινές χωρίς λόγο, αφήνοντας εξόφθαλμες παραβάσεις χωρίς να τις τιμωρήσουν και δίνοντας φάουλ που δεν θα έδιναν ούτε ο… Γιαννάκης με τον Τριφούνοβιτς.

Αν το ματς γινόταν με τους παίκτες… να ζητάνε τα φάουλ τους μόνοι τους, προφανώς θα ήταν πολύ καλύτερο από αυτό που είδαμε. Ο Βορεάδης έχασε τον έλεγχο από την αρχή του ματς, ο Μαστραφτσής ακολούθησε σύντομα και ο Πηλοΐδης απλώς βρισκόταν εκτός τόπου και χρόνου όπως συνήθως.

Το ένα λάθος διαδεχόταν το άλλο, ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που για να διορθώσουν ένα κακό σφύριγμα… έκαναν και δεύτερο από την αντίθετη πλευρά. Τα σφυρίγματα αδίκησαν και τις δύο πλευρές γι’ αυτό και στο τέλος… κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε. Είναι και αυτός ένας τρόπος μάλλον, αλλά μακάρι τέτοιες διαιτησίες να τιμωρούνταν, καθώς κάνουν κακό στο μπάσκετ και τα νεύρα μας (και έχουμε ήδη πολλά ερεθίσματα που παίζουν με τα νεύρα μας καθημερινά). Παραδόξως, πάντως, οι δύο ομάδες έπαιξαν πολύ καλό μπάσκετ, στο μέτρο που τις άφησαν φυσικά. Πάθος, ένταση, ωραίες άμυνες, καλοστημένα plays ή δύσκολες πετυχημένες ατομικές ενέργειες ήταν τα στοιχεία που χαρακτήρισαν τον ημιτελικό.

Από εκεί και πέρα δεν είδαμε κάτι διαφορετικό απ’ ότι περιμέναμε, εκτός ίσως από την πολύ κακή απόδοση ορισμένων παικτών (Τσβέτκοβιτς, Σχορτσανίτης).

Ο Ολυμπιακός ήταν απρόσεκτος στην άμυνα για το μεγαλύτερο μέρος του ματς, έμοιαζε να μην μπορεί να κλείσει τους διαδρόμους και τα σουτ στον Πανιώνιο, τουλάχιστον μέχρι το 30ο λεπτό. Από εκεί και μετά ακολούθησαν 7 λεπτά στα οποία ο Ολυμπιακός δέχτηκε 8 πόντους και πέτυχε 17 μέχρι το 77-67 για να καθαρίσει ουσιαστικά τον αγώνα, με εκπληκτική (σε εκείνο το διάστημα) άμυνα. Βέβαια, έμεναν άλλα 3 λεπτά και σε αυτά οι «ερυθρόλευκοι» δέχτηκαν 12 πόντους, αλλά και πάλι δεν έφταναν για να αλλάξουν το νικητή.

Στο τέλος, η άμυνα του Βασιλόπουλου και του Τεόντοσιτς και το καθαρό μυαλό (τότε μόνο) του Παπαλουκά έγειραν την πλάστιγγα. Υπήρχαν 2-3 φάσεις που έδειξαν εύγλωττα γιατί ο Παπαλουκάς πληρώνεται όσα πληρώνεται. Το κλέψιμο και η άμεση πάσα αιφνιδιασμού ενώ είναι πεσμένος στο έδαφος και χωρίς ισορροπία και, βεβαίως, η απίστευτη πάσα στον Πρίντεζη για το 82-77.

Ο Πανιώνιος θα πρέπει να είναι ευχαριστημένος από τον εαυτό του, καθώς σε όλα τα νεκρά σημεία του στο ματς (τα οποία έχουμε εντοπίσει σε τόσους αγώνες του φέτος) απαντούσε με μικρά σερί και έμενε πάντα κοντά στο σκορ, εκτός από το τέλος. Ο Μάιλς εξέθετε διαρκώς την άμυνα του Ολυμπιακού και τελείωσε το ματς με 8/8 δίποντα, ενώ γενικά, ο μοναδικός παίκτης του Πανιωνίου που σούταρε με κάτω από 50% στα δίποντα ήταν ο Καλαμπόκης που είχε 0/3.

Ένα άλλο στοιχείο, ήδη γνωστό κι αυτό, που… επαληθεύσαμε κατά τη διάρκεια του ματς, είναι ότι άπαξ και ο Γιάννης Μπουρούσης είναι εκτός, ο Ολυμπιακός χάνει πάρα πολύ στη ρακέτα. Και στα ριμπάουντ και στην άμυνα. Ο Μπουρούσης έχει πρόβλημα και δεν ξέρω αν η όλη στάση του Ολυμπιακού στο θέμα θα τον βγάλει σε καλό. Εννοώ το γεγονός ότι (μαζί με τον παίκτη) αποφασίστηκε να μην πάει για εγχείρηση. Αν την είχε κάνει όταν είχε πρωτοακουστεί, τότε θα έχανε άλλα δύο ματς και θα επέστρεφε. Πλέον, όσο περνά ο καιρός μια τέτοια απόφαση είναι όλο και πιο δύσκολο να παρθεί αν ο παίκτης μπορεί να παίζει με φαρμακευτική αγωγή. Αλλά μήπως ο Μπουρούσης κινείται τις τελευταίες 20 μέρες στα στάνταρ που ήταν πριν αλλάξει ο χρόνος;

by Rasheed.

Υ.Γ.: Για τον Γιόνας Καζλάουσκας, αν όλα πάνε όπως δείχνουν, θα τα πούμε το βράδυ της Τετάρτης, καθώς αύριο θα μιλήσουμε για κάτι μοναδικό.

Στα όριά του

Ο πρώτος ημιτελικός του κυπέλλου, έβγαλε μεν νικητή την ομάδα με το μεγαλύτερο όνομα, με το ηττημένο Μαρούσι, ωστόσο, να αφήνει και πάλι εξαιρετικές εντυπώσεις. Ο πολύπειρος Παναθηναϊκός ήξερε τι έπρεπε να κάνει για να μη χάσει και δεύτερη φορά μέσα σε λίγες μέρες αλλά η νίκη ήρθε πολύ δύσκολα, στην παράταση και αφού πρώτα οι Μαρουσιώτες έφεραν και πάλι στον κάτοχο του τίτλου στα όριά του.

Τι βελτίωσαν οι «πράσινοι» για να πάρουν την πρόκριση; Πρώτο και σημαντικότερο μείωσαν τα λάθη, έκαναν τα μισά απ’ όσα είχαν κάνει στο ματς της 17ης Ιανουαρίου. Επιπλέον, επέμειναν πολύ με τους παίκτες που έδειξαν να είναι σε καλή μέρα: ο Περπέρογλου μπήκε πολύ ζεστός στα μισά της πρώτης περιόδου και η μπάλα πήγαινε συνέχεια σε αυτόν με αποτέλεσμα να έχει βάλει 15 πόντους μέχρι το ημίχρονο! Στην τέταρτη περίοδο, αυτός που έπαιξε καθοριστικό ρόλο ήταν ο Σπανούλης, που έκανε διεισδύσεις, πήγε πάνω στους ψηλούς του Αμαρουσίου, κέρδισε φάουλ, ενώ έβαλε και το καθοριστικό τρίποντο για να κάνει το 67-70 στην παράταση.

Με τον Πέκοβιτς να μην μπορεί να σκοράρει με τη συνήθη του αποτελεσματικότητα σήμερα, τον Φώτση να σουτάρει 1/6 τρίποντα και τους 7 πόντους του Διαμαντίδη να «πονάνε» περισσότερο την ομάδα απ’ ότι τη βοήθησαν, αφού προήλθαν από 1/6 σουτ και 4/6 βολές, χρειαζόταν κάποιος να ντυθεί «ήρωας» για να μπορέσει να δώσει το κάτι παραπάνω που χρειάζονταν οι φιλοξενούμενοι. Αυτός ήταν ο Σπανούλης (που δικαιολογημένα διαμαρτυρήθηκε ότι του έγινε φάουλ στην τελευταία επίθεση της κανονικής διάρκειας). Τη στιγμή που πήρε κάποιες επιθέσεις και ο συνεπέστατος Μπατίστ (ωστόσο δεν έπαιξε καλή άμυνα στον Μαυροκεφαλίδη), ο Παναθηναϊκός μπόρεσε να φτάσει στο σκορ που χρειαζόταν για να καταβάλει την αντίσταση των γηπεδούχων.

Το Μαρούσι από την πλευρά του, επέμεινε πολύ στο να σουτάρει τρίποντα ελπίζοντας ότι δε θα χαλάσει τα ποσοστά του, αλλά αυτό δεν μπορούσε να συμβεί. Είχε τον Μαυροκεφαλίδη να δίνει σημαντικές λύσεις (βάζοντας μεταξύ άλλων και δύο καλάθια πάνω από το κεφάλι του λάθος τοποθετημένου Μπατίστ), είχε τον Κις για πρώτο σκόρερ, είχε και τον Στίβενσον να ξεκινάει ζεστός και έβρισκε συνέχεια κάποιες λύσεις παρότι σούταρε… 25 λιγότερες βολές. Ωστόσο, όση ώρα ο Κις κάθεται στον πάγκο η ομάδα χάνει μεγάλο μέρος από την κινητικότητά της, είναι αρκετά πιο στατική και χωρίς το στοιχείο του απρόβλεπτου στο παιχνίδι της.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Μαρκόπουλος είχε δουλέψει προφανώς και χρησιμοποίησε για πολλή ώρα ένα σχήμα με τον Καϊμακόγλου στο 3, και δύο κλασικούς ψηλούς μαζί στην πεντάδα! Πάντως, με τον Καϊμακόγλου να χάνει αρκετά ελεύθερα σουτ (2/10 εντός παιδιάς), τον Διαμαντόπουλο να μην μπορεί να προσφέρει όσα θα περίμενε ο Μαρκόπουλος και τον Στίβενσον να «ξεφουσκώνει», το Μαρούσι σιγά σιγά «κόλλησε» και έχασε την ευκαιρία να πάρει τη μεγάλη πρόκριση. Ειδικά στο τέλος της κανονικής διάρκειας και στην παράταση οι Αμαρουσιώτες δυσκολεύονταν πάρα πολύ στο 5 εναντίον 5, με αποκορύφωμα την τελευταία τους επίθεση στο τέταρτο δεκάλεπτο όταν ο Κις κλείστηκε κάνοντας ντρίπλα, ο Στίβενσον πελάγωσε χωρίς να κοιτάει από την αρχή που πήρε την μπάλα το καλάθι, με αποτέλεσμα να επιχειρήσει ένα χαμένο εκ προοιμίου σουτ.

Η ουσία και αυτά που κρατάμε από το παιχνίδι (αλλά και τις τελευταίες μέρες γενικότερα) συνοψίζονται στα εξής: πρώτα απ’ όλα ο Παναθηναϊκός πήρε την πρόκριση, έκανε τη δουλειά και θα διεκδικήσει το Κύπελλο στον τελικό. Από εκεί και πέρα, δυστυχώς λίγες μέρες πριν το ξεκίνημα του top-16, δεν πείθει και δε στέλνει απειλητικά μηνύματα στους αντιπάλους του. Όσο για το Μαρούσι που έπαιξε με τους «αιώνιους» 3 φορές μέσα σε περίπου 3 βδομάδες, και έχασε 2 ματς φέρνοντας τον αντίπαλο στα όριά του ενώ κέρδισε το 1, δείχνει ότι μπορεί να χτυπήσει οποιαδήποτε ομάδα στην κατηγορία του και λογικά κοιτάει ξεκάθαρα προς την 3η θέση και την Ευρωλίγκα.

“Good night, and good luck”

by BEN

ΥΓ. Για τον Πάργκο θα τα πούμε αύριο μαζί με τον αγώνα του Ολυμπιακού. Για τον Καζλάουσκας, αφού πρώτα τα μάθουμε επίσημα.

Ποιος Βασιλειάδης; Σοβαροί να είμαστε...

Αυτό που ζούμε με τον ΠΑΟΚ τις τελευταίες ημέρες θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το θέατρο του παραλόγου. Μια ομάδα που ξεκίνησε με προφανή στόχο την Ευρωλίγκα, τώρα θα παλέψει για την οκτάδα και αν.

Τι φταίει; Σίγουρα όχι ο… Βασιλειάδης, που προβάλλεται εντέχνως από τα μέσα ως ο προδότης, ο λιγόψυχος, ο «ψευτοπαοκτσής». Καλώς ή κακώς ο Βασιλειάδης δεν είναι ο υπαίτιος και ο κόσμος δεν θα πρέπει να παρασύρεται. Ατάκες του τύπου (που έχουν ακουστεί στα μέσα αυτές τις ημέρες) «ας έπαιζε μέχρι το καλοκαίρι απλήρωτος αν ήταν ΠΑΟΚτσής, δεν έχει ανάγκη τα χρήματα» μόνο θυμηδία μπορούν να προκαλέσουν και είναι απαράδεκτες αν θέλετε τη γνώμη μου για επαγγελματίες (οποιουδήποτε επαγγέλματος) και για εταιρείες (οποιουδήποτε είδους). Ο Βασιλειάδης είναι επαγγελματίας παίκτης και πρέπει να πληρώνεται γι’ αυτό που κάνει. Απλά. Όχι να έχουμε απαίτηση να το κάνει… για τη φουκαριάρα τη μάνα του επειδή κάποιος άλλος δεν τα υπολόγισε καλά.

Όσο για το… γιατί έφυγε ο Βασιλειάδης. Ε, μην μασάτε κουτόχορτο. Ο Βασιλειάδης, ο Τομάσεβιτς, ο Γκρέγκορι και ο Μουλαομέροβιτς (κατά σειρά) ήταν τα 4 μεγαλύτερα συμβόλαια στον ΠΑΟΚ (μαζί με τον Κυρίτση να παίρνει όσα και ο Μούλα, αλλά να... τρέχει 4 μήνες περισσότερο, άρα να μένουν λιγότερα λεφτά). Ο Τομάσεβιτς δέχτηκε μείωση τεράστια πριν από 1 μήνα, οπότε ποιοι τρεις έμειναν; Είναι τυχαίο ότι οι τρεις αυτοί θα φύγουν; Βεβαίως και όχι.

Ο ΠΑΟΚ δεν υπέγραψε τον 18χρονο Βασιλειάδη. Υπέγραψε τον Βασιλειάδη που πέρσι έπαιζε στον Ολυμπιακό και πιο πριν στη Μάλαγα. Έναν παίκτη με όνομα, με μέλλον και με καριέρα μπροστά του. Και αυτοί οι παίκτες δεν κάνουν εκπτώσεις. Δεν πρέπει να κάνουν εκπτώσεις. Άλλο ο Τομάσεβιτς στα 35 και άλλο ο Βασιλειάδης στα 24. Άσχετο που του ζητήθηκε να φύγει. Αλλά ποιος να το πει. Ο Δρόσος; Ο Δρόσος είπε: «Είπαμε ότι έπρεπε να φύγουν τρεις παίκτες και προσφέρθηκαν ο Βασιλειάδης και ο Μουλαομέροβιτς». Δηλαδή πήγε στην προπόνηση και είπε: «Ποιοι τρεις θέλουν να φύγουν;» και όποιοι τρεις έλεγαν «εγώ» θα έφευγαν. Αν, λοιπόν, σύμφωνα με τα λεγόμενά του «προσφέρονταν» ο Γιαννακίδης, ο Γαλαζούλας και ο Καλαμπάκας ο ΠΑΟΚ θα γλίτωνε περίπου 70.000 ευρώ συνολικά απ’ όσα απομένουν να πάρουν οι παίκτες. Αν, εντελώς τυχαία, «προσφέρονταν» τα τρία μεγαλύτερα συμβόλαια της ομάδας, ο Βασιλειάδης, ο Μουλαομέροβιτς και ο Γκρέγκορι (με τον μάνατζερ του οποίου ο ΠΑΟΚ έχει μιλήσει για να βρει ομάδα αν θέλει) τότε ο ΠΑΟΚ θα γλίτωνε πάνω από 500.000 ευρώ. Αλλά ο Βασιλειάδης και ο Μουλαομέροβιτς… έτυχε που φεύγουν. Δεν θα πω καν ότι ο Βασιλειάδης θα έπρεπε να μην έχει κάνει τις δηλώσεις που έκανε. Τις έκανε σε μια ομάδα με δύναμη και σε μια ομάδα με μέλλον. Και βρίσκεται σε μια ομάδα που απέκτησε λογική μικρής ομάδας. Άρα, τι να λέμε; Ότι φταίει εκείνος; Ή ότι θα έπρεπε να έκανε τη χάρη στον Δρόσο να παίζει τζάμπα επειδή ο Δρόσος είναι… μάγκας;

Αφήνω τον Βασιλειάδη και πάω στο ζήτημα του προέδρου του ΠΑΟΚ. Επαναλαμβανόμενη σύμπτωση παύει πλέον να είναι σύμπτωση. Σπόρτιγκ, ΑΕΚ και τώρα ΠΑΟΚ. Οι δικαιολογίες πολλές, κάθε φορά και πιο σοβαρές. Πρώτα δεν του στάθηκε ο ερασιτέχνης, μετά ο Φιλίππου δεν ήταν συνεπής, τώρα η υγεία του. Αυτό δεκτό. Όμως, δεν γίνεται απ’ όλους τους προέδρους της Α1 αυτά να συμβαίνουν μόνο στο Δρόσο.

Και είναι και κάποιες ατάκες που… προβληματίζουν. Όπως το «είναι πολυτέλεια να συντηρώ ομάδα στην 7η θέση και να έχει μπάτζετ 3 εκατομμυρίων ευρώ». Γιατί βεβαίως όλοι οι υπόλοιποι είναι χαζοί και περίμεναν τον Δρόσο για να τους πάρει σε 3 μήνες το πρωτάθλημα. Ο Γιαννακόπουλος που σχεδόν μια δεκαετία «μάτωνε» οικονομικά θα έπρεπε να έχει φύγει από το… 1994, ο Αγγελόπουλος μαζί με τον Καζλάουσκας και πάει λέγοντας. Πρώτα απ’ όλα, το αγωνιστικό μπάτζετ του ΠΑΟΚ δεν είναι ούτε κατά διάνοια 3 εκατομμύρια ευρώ, αλλά ας δεχτώ ότι εννοούσε συνολικά το μπάτζετ της ομάδας, που και πάλι…

Μετά είπε ότι ο ΠΑΟΚ είχε τα φτηνότερα διαρκείας στην Α1 και έβγαλε μόνο 250.000 ευρώ από αυτά κάτι που δεν βοήθησε. Προφανώς, δεν έβαλα εγώ την τιμή στα διαρκείας, ούτε ο Βασιλειάδης βεβαίως.

Η «σιγουριά» που θα έχει τώρα η ομάδα είναι κάτι αστείο, αφού προέρχεται από τη διάλυση του ρόστερ και το κατέβασμα του πήχη και των στόχων. Τόνιζε ότι «δεν υπήρχε άλλη λύση». Από ποια; Προφανώς από το να φύγουν οι τρεις καλύτεροι και πιο ακριβοπληρωμένοι παίκτες της ομάδας.

«Δεν δικαιούται μια ομάδα που κάνει οικονομικό συμμάζεμα να έχει παίκτες όπως ο Τσιάρας, ο Κυρίτσης και ο Καυκής και να μην παίζουν». Και στη συνέχεια: «Η σκέψη είναι πως εφόσον ο Μουλαομέροβιτς, ο Βασιλειάδης και ο Γκρέγκορι φύγουν, θα έχει η ομάδα μια ηρεμία οικονομική και τα άλλα παιδιά θα είναι σε θέση να αντεπεξέλθουν». Τι κάνει νιάου-νιάου; Προφανώς, τους ζητήθηκε να φύγουν. Το ξαναλέω: τους ζητήθηκε να φύγουν. Σε αυτούς τους τρεις συγκεκριμένα. Γι’ αυτό και θα φύγουν τόσο εύκολα, γι’ αυτό και η ομάδα τους ξεπροβοδίζει και όλα… μέλι-γάλα, γι’ αυτό και κανείς δεν έχει βγει να μιλήσει από τους παίκτες.

Ο Δρόσος μπορεί να έκανε λάθος σχεδιασμό το καλοκαίρι, μπορεί να προβληματίστηκε τώρα με την ασθένειά του, αλλά είναι ο μόνος υπεύθυνος για ό,τι συνέβη στον ΠΑΟΚ. Ακόμη κι αν δεχτώ ότι αν δεν είχε αρρωστήσει θα μπορούσε να καλύψει στο 100% τη χρονιά, ακόμη και σε αυτή την περίπτωση είναι τουλάχιστον επιπόλαιος. Γιατί δεν στήνεις μια ομάδα με τη λογική ότι θα μπορέσεις να την «τρέξεις» μόνο αν όλα πάνε τέλεια. Αν έχεις 8.000 διαρκείας θα έχεις 800.000 ευρώ έσοδα, αν οι επιχειρήσεις σου βγάλουν κέρδος θα μπορείς να πληρώσεις τους παίκτες και αν δεν σου τύχει κάτι απρόοπτο δεν θα διαλύσεις την ομάδα. Τότε, Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός θα έπρεπε να έχουν το διπλάσιο μπάτζετ και κάθε χρόνο… να διαλύονται ανάλογα με τις πωλήσεις της… ασπιρίνης και τα κέρδη της χαλυβουργικής. Πλέον, ο Δρόσος πέταξε και τη σπόντα για «διάδοχη λύση» και περιμένει κάποιον να τον βγάλει από τη δύσκολη θέση να ανακοινώσει το καλοκαίρι ότι φεύγει.

by Rasheed.

Υ.Γ.: Ερώτηση προς Μπετς: "Τι ξέρεις για τον Άρη;". Μπετς: "Ξέρω τον Σέκουλιτς". Αμ δε...

Crab Dribble...

Έχει περάσει αρκετός καιρός και δεν είναι το ίδιο αστείο πια. Μάλλον όχι, ξαναρχίζω. Έχει περάσει αρκετός καιρός, αλλά είναι ακόμη το ίδιο αστείο. Προφανώς ξεκινώ με τον τίτλο του άρθρου, με την αθάνατη crab dribble (ντρίμπλα του κάβουρα) του ΛεΜπρον Τζέιμς, που στη γλώσσα του μπάσκετ περπάτησε, έκανε βήματα, αλλά στη δική του απλώς έκανε… ένα μικρό βήμα δισταγμού γι’ αυτόν κι ένα μεγάλο για την ανθρωπότητα, όπως προσπαθούσε να πείσει όλη την ανθρωπότητα επί τρεις ημέρες. Είδες πώς μπορείς να μπερδευτείς αν έχεις ασυλία από τους διαιτητές στο βαθμό που την έχει ο ΛεΜπρον; Ας γίνει μάθημα και στους δικούς μας…

Ας αφήσουμε τον ΛεΜπρον να περιπατεί περήφανος και πάμε σε ένα ενδιαφέρον στατιστικό στοιχείο, που λίγοι θα έχουν συνειδητοποιήσει. Λοιπόν, αν αύριο το πρωί επέστρεφε στο μπάσκετ ο Λάρι Μπερντ, θα ήμασταν όλοι… ευτυχισμένοι. Εκτός από τις… ρατσιστικές κόντρες με τον εαυτό του (απ’ τη μία «ας με μαρκάρει όποιος θέλει, αρκεί να μη με μαρκάρει λευκός, είναι υποτιμητικό για το μπάσκετ που ξέρω» και από την άλλη «θα συνεχίσω να παίζω για πάντα, ώστε οι μαύροι να ξέρουν ότι οι λευκοί μπορούν να παίζουν καλύτερα από αυτούς»), θα βλέπαμε κι έναν θρύλο του μπάσκετ ξανά. Πείτε λοιπόν ότι ο Μπερντ επέστρεφε, πείτε ότι κέρδιζε αμέτρητα φάουλ ξανά και πείτε ότι εκτελούσε 3.000 βολές. Αν έχανε και τις 3.000 από αυτές τις βολές θα είχε ακόμη… καλύτερο ποσοστό καριέρας από τον Σακίλ Ο’ Νιλ! Ο Λάρι Μπερντ τελείωσε την καριέρα του με 3960/4471 βολές, ήτοι 88.6%. Ο Σακίλ Ο’ Νιλ έχει αυτή τη στιγμή 5588/10615 ήτοι 52.6%. Αν ο Μπερντ πέσει στις… 3960/7471 θα πάει στο 53% και πάλι θα είναι πιο εύστοχος από τον Σακ!

Είχε περάσει καιρός από τότε που ο Μαρκ Κιούμπαν έκανε δημόσια δήλωση της αγάπης του για τον Ντιρκ Νοβίτσκι. Ο Γερμανός βγάζει μάτια και φέτος, οι Μάβερικς… δεν πάνε πουθενά χωρίς σέντερ και ο Κιούμπαν ρωτήθηκε αν θα σκεφτόταν μια ανταλλαγή του Νοβίτσκι με κάποιον από τους Κόμπι, ΛεΜπρον ή άλλο αστέρα της λίγκας. Η απάντησή του… απλώς αναμενόμενη: «Αν ήταν να πάρουμε τον Κόμπι, τον ΛεΜπρον και κάποιον άλλο, τότε μπορεί και να το σκεφτόμουν». Το βράδυ εννοείται ότι έφαγε κρεβατομουρμούρα με τις πληροφορίες να λένε ότι ο Νοβίτσκι τον ρωτούσε επιμόνως… «δηλαδή αυτό είναι; Βάζεις τιμή στην αγάπη μας; Τόσο με κοστολογείς;». Ας πρόσεχε πριν μιλούσε ο Μαρκ.

Λίγο πιο πέρα, ο Στέφον Μάρμπερι αντιμετωπίζει το σεξπιρικό δίλημμα αν θα επιστρέψει… στην ενεργό δράση ή αν θα φάει τα λεφτά των Νικς ως το καλοκαίρι. Εγώ θεωρώ το δεύτερο, εκτός κι αν ο Αγγελόπουλος… πληρώσει και τα δύο συμβόλαια!

Τα πράγματα έχουν, εν τω μεταξύ, ανάψει με τους Ισπανούς να «τρελαίνονται» και να στέλνουν τον Ρούντι στον τελικό των καρφωμάτων με τους Ντουάιτ «έχω και προσωπικότητα» Χάουαρντ, Νέιτ Ρόμπινσον και Ρούντι Γκέι. Ο Ρούντι (ο Ευρωπαίος από τους δύο, ο άλλος είναι Γκέι – από πλευράς ονόματος εννοώ, μην παρεξηγηθούμε) θέλει να γίνει ο δεύτερος λευκός που θα πάρει το διαγωνισμό καρφωμάτων και ο πρώτος που… θα ξανακαρφώσει μετά το διαγωνισμό. Γιατί στην ιστορία των διαγωνισμών (23 στο σύνολο) μόνο ένας λευκός κατάφερε να κερδίσει: ο Μπρεντ Μπάρι. Ναι, ο Μπρεντ Μπάρι. Βέβαια, πάνω που πήγε να αποδείξει ότι οι λευκοί μπορούν να πηδήξουν δεν… ξανακάρφωσε και από το 1996 κάνει μόνο τριποντάκια.

Ο Ρούντι, λοιπόν, θέλει να αποδείξει στους Αμερικάνους ότι μπορεί να καρφώσει και λέει ότι θα εκπλήξει τον κόσμο με το πόσο καλά μπορεί. Βέβαια, οι Αμερικάνοι έχουν ψηφίσει το κάρφωμά του στον Χάουαρντ από τον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου «καλύτερο κάρφωμα των Ο.Α.» και το άλεϊ ουπ κάρφωμά του από πάσα του Σέρχιο Ροντρίγκεθ φέτος «καλύτερο άλεϊ ουπ κάρφωμα όλων των εποχών».

Εμείς, απλώς ελπίζουμε φέτος ο νικητής να καταφέρει να… καρφώσει σε όλες τις προσπάθειές του και όχι να ολοκληρώσει με θεαματικό λέι απ. Επίσης, μακάρι να μην μας πάρει το πρωί, καθώς όταν διαγωνίζεται και ο Νέιτ Ρόμπινσον… ποτέ δεν ξέρεις.

by Rasheed.

Υ.Γ.: Μα crab dribble;

Γκρίνια...

Ένα ήταν το κοινό στοιχείο των περισσότερων αγώνων της 15ης αγωνιστικής στην Α1: η γκρίνια. Στα περισσότερα ματς αφορούσε τις διαιτητικές αποφάσεις, σε άλλα τα εσωτερικά προβλήματα της κάθε ομάδας.

Ξεκινώντας από το ντέρμπι του Αλεξανδρείου, όπου είδαμε έναν σκληρό και παθιασμένο αγώνα ανάμεσα σε δύο ομάδες που παρουσίασαν αυτό που περιμέναμε. Και οι δύο είναι εκτός φόρμας αυτή την περίοδο με τον Ολυμπιακό να μοιάζει πιο σουλουπωμένος. Ο Άρης, δυστυχώς, μοιάζει να έχει χάσει την αγωνιστική του ταυτότητα και έτσι όπως παίζει, δεν ξέρω πού, πότε και πώς μπορεί να τη βρει. Ξεκινώ από τον «αυτοκράτορα» και δεν μπορώ παρά να σχολιάσω ότι και πάλι ο Άρης πήγε να «κλέψει» τη νίκη. Με τον ίδιο τρόπο που παίζει από την αρχή της χρονιάς, αλλά με τους διαδρόμους να μοιάζουν πια ολοένα και πιο κλειστοί ο Άρης έχει πρόβλημα. Ελάχιστα συστήματα στην επίθεση, ατομικές ενέργειες τραβηγμένες από τα μαλλιά ή στην καλύτερη περίπτωση απλοϊκές συνεργασίες είναι η εικόνα του Άρη από το κέντρο και μπροστά. Ομάδες όπως τον Ολυμπιακό (ακόμη και τον κακό Ολυμπιακό) δεν μπορείς να τις κερδίσεις μόνο με την άμυνα. Αποδείχτηκε εσχάτως ότι ούτε τον Πανελλήνιο μπορείς να κερδίζεις μόνο με την άμυνα. Όταν οι ατομικές προσπάθειες δεν καταλήγουν με τρελά ποσοστά σε καλάθι, τότε ο Άρης χάνει τον έλεγχο του ματς και κυνηγάει. Όπως ουσιαστικά το ματς το έχασε στο 17-0 του Ολυμπιακού στο δεύτερο μέρος, καθώς μετά δεν έπεισε ότι μπορεί να κερδίσει. Ο Ματσόν πρέπει να βρει λύση, για τους ξένους τα είπαμε την περασμένη φορά, αλλά υπάρχει και ένα βασικό θέμα: μετά τον αποκλεισμό από το Eurocup πόσα λεφτά σηκώνει η τσέπη του Άρη για ενίσχυση χωρίς να υπάρξει πρόβλημα; Γιατί η απόκτηση ενός παίκτη όπως του Μαρκ Σάλιερς θα ήταν σαν… υπογραφή συμβολαίου εξόδου στην Ευρωλίγκα, αλλά μοιάζει με ανέκδοτο και μόνο να συζητάμε κάτι τέτοιο δεδομένου του κασέ του Αμερικανού. Ο Σον Μάρσαλ δεν μπορεί να βοηθήσει τον Άρη, καθώς και πάλι στο δεύτερο ημίχρονο ήταν σχεδόν άποντος (3 πόντοι) επιχειρώντας άσχημες ενέργειες. Θα μου πείτε, τα βάζεις με τον παίκτη που είχε 20 πόντους; Ναι, γιατί δεν βλέπω πώς μπορεί ο Μάρσαλ να σπρώξει τον Άρη στη νίκη. Είναι ασταθής ακόμη και μέσα στο ίδιο το παιχνίδι, όταν παρασύρεται δεν σκοράρει και φτάνει στο σημείο να είναι αρνητικός για την ομάδα του και γενικά… δεν γεμίζει το μάτι σε σύγκριση με τους παίκτες που είχαν τη θέση του τα τελευταία χρόνια. Θα χαρακτηριστώ παράλογος αν πω ότι ο Λιαδέλης είναι ελεύθερος και μπορεί να πάρει τη θέση του Μάρσαλ για να καταφέρει ο Άρης να πάρει Αμερικανό ψηλό;

Ο Ολυμπιακός από το ματς έχει αρκετά παράπονα από τη διαιτησία, τα οποία μάλιστα είναι απόλυτα δικαιολογημένα, με τα σφυρίγματα των διαιτητών να είναι πολύ άσχημα και λανθασμένα σε πολλές περιπτώσεις (δεν αναφέρομαι στα αντιαθλητικά). Ο Χαλπερίν έχει πλέον αποδείξει ότι υπάρχουν ορισμένες βραδιές που βλέπει το καλάθι σαν… μπανιέρα και μάλιστα αυτές οι βραδιές δεν είναι σε εύκολα ματς (θα επανέλθω σε αυτό άλλη μέρα αναλυτικά). Ο Βούισιτς ανεβαίνει σταδιακά συνεχώς και βελτιώνεται, κάτι που θα βοηθήσει τον Ολυμπιακό, ο Βασιλόπουλος είναι κατά τη γνώμη μου ένας από τους 5 καλύτερους παίκτες στον κόσμο από το κέντρο και πίσω (αλλά έχει τεράστιες αδυναμίες από το κέντρο και μπροστά) και όταν παίζει είναι σαν να αγωνίζεται η ομάδα του με 6 στην άμυνα, αλλά το βασικό πρόβλημα λέγεται Μπουρούσης: Ο Μπουρούσης πονάει, η απόδοσή του έχει πέσει και το ρίσκο να μην πάει για εγχείρηση τώρα ίσως βγει αρνητικά στη συνέχεια, καθώς αν ο παίκτης φτάσει στα όριά του σε 1-1,5 μήνα, θα χάσει το πιο κρίσιμο μέρος της σεζόν.

Κι αν στο Αλεξάνδρειο ο Ολυμπιακός είχε παράπονα από τη διαιτησία τι να πει και η Ολύμπια; Στη Λάρισα υπήρχαν στιγμές που το ματς δεν έβγαζε νόημα, όπως τα πρώτα πέντε λεπτά της τέταρτης περιόδου όταν ο Πανελλήνιος έκανε σερί 12-0 αλλά με τη διαιτησία να τον παίζει… 100-0. Η Ολύμπια πάλεψε, πλησίασε, αλλά στο τέλος έχασε καθώς δεν είχε καθαρό μυαλό στα τελευταία 30 δευτερόλεπτα. Για μένα πάντως η έναρξη της τέταρτης περιόδου συνιστά αλλοίωση αποτελέσματος, με το 52-51 να μετατρέπεται σε 52-63 με αποφάσεις από… άλλο αγώνα, καθώς άλλα βλέπαμε και άλλα σφυρίζονταν. Ο Μπαρτζώκας πλέον χτυπιέται σαν το σέικερ για τη διαιτησία, αλλά δεν νομίζω ότι τον… ακούει κανείς.

Παράπονα για την αντιμετώπιση της ομάδας του είχε και ο Πιλαφίδης, πάλι δικαιολογημένα. Την ώρα που ο τηλεσχολιαστής προσπαθούσε να μας πείσει για το μεγαλείο της εμφάνισης του Πανιωνίου που έβαλε… 62 πόντους, στο γήπεδο βλέπαμε και πάλι μια ομάδα που δεν μπορούσε να επιβάλει το ρυθμό της, που κινδύνευσε μέχρι το τέλος, που ευνοήθηκε από τη διαιτησία, αλλά και πάλι έμοιαζε αναιμική. Για το μπάσκετ που παίζει φέτος ο Πανιώνιος είναι πάρα πολύ ψηλά στη βαθμολογία. Η Καβάλα και πάλι κέρδισε τις εντυπώσεις, αλλά όχι και τον αγώνα. Οι τρεις νέοι παίκτες (τους δύο είδαμε στο ματς) θα βοηθήσουν, ιδίως ο θεαματικότατος Μάρτιν, που παρότι πολύ λίγο στην ομάδα ήταν καθοριστικός. Βέβαια, λογικό είναι να χαλάσει λίγο η χημεία όσο προσπαθείς να βάλεις νέους παίκτες στο ρόστερ και μάλιστα όχι σταδιακά.

Στο Αιγάλεω, το Μαρούσι δεν έπαιξε μεγάλο μπάσκετ, αλλά έπαιξε όσο έπρεπε για να κερδίσει. Η αρχή του ήταν θεαματική, προηγήθηκε με 13 πόντους, αλλά το Σίτι πλέον παίζει για την επιβίωσή του και είναι πιο μαχητικό. Πάντως, φαινόταν ότι το Μαρούσι είναι καλύτερο και έχει υπεροπλία στους ψηλούς, σημείο από το οποίο χτύπησε με τους Μαυροκεφαλίδη και Γλυνιαδάκη. Στο Μαρούσι έχουν κυκλώσει τα ματς με Άρη και Πανιώνιο και περιμένουν. Εκεί θα φανεί πού μπορούν να φτάσουν στην κανονική διάρκεια αν και ο πρωταρχικός τους στόχος είναι να αποφύγουν την 7η και την 8η θέση που στέλνουν… στους «αιώνιους» στα προημιτελικά.

Ο Παναθηναϊκός στο ΟΑΚΑ έκανε επίδειξη δύναμης, αλλά λόγω των ημερών την ονομάζουμε… ξέσπασμα. Έβγαλε μαζεμένη ενέργεια από μέσα του και ο Κολοσσός δεν είχε… πρόβλημα. Το ματς προφανώς και δεν χρίζει ανάλυσης, παρά μόνο το γεγονός ότι ο Κολοσσός δεν δείχνει να μπορεί να περιορίσει τη ζημιά όταν παίζει με τόσο ανώτερες ομάδες. Χαλαρώνει και το απολαμβάνει ένα πράγμα…

Ο Γιώργος Καλαφατάκης, όταν πήγαινε στον ΠΑΟΚ, προφανώς πίστευε ότι φέτος θα είναι χαλαρός. Θα έχει διοίκηση που θα τον στηρίζει (από… πριν πάει στην ομάδα), θα έχει πολύ καλό ρόστερ, ήρεμους παίκτες και μόνο ένα πράγμα στο μυαλό του: την επιστροφή του ΠΑΟΚ. Τελικά, όπως ήρθαν τα πράγματα, βρήκε απλήρωτους παίκτες, ρόστερ που μπορεί να διαλυθεί, διοίκηση που δεν υπάρχει, παίκτες με κακή ψυχολογία, συνθήκες άσχημες και μια ομάδα την οποία κρατάει από τα μαλλιά. Τελικά, για ακόμη μία φορά ντύνεται «Mission Impossible» και θα παλέψει να κερδίσει άλλο ένα φαινομενικά χαμένο στοίχημα.

Με τόσα που συμβαίνουν, δεν υπάρχει περίπτωση να πω ότι ο ΠΑΟΚ… δεν έπαιξε καλά με τα Τρίκαλα. Θα ήμουν φαιδρός. Το γεγονός ότι κατάφερε να επιστρέψει και να κερδίσει το ματς, είναι πολύ σημαντικό. Όπως είπε και ο Καλαφατάκης «απόψε μετράει μόνο η νίκη». Πού πάει ο ΠΑΟΚ; Το κακό είναι ότι ούτε οι άνθρωποι της ομάδας δεν ξέρουν αυτή τη στιγμή με σιγουριά. Ξέρουμε όμως πού πάνε τα Τρίκαλα: στην Α2 αν συνεχίσουν να μην μπορούν να κερδίζουν για τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Μπορεί κανείς να μην έλεγε τίποτα αν έχαναν στην Πυλαία, αλλά ένα ματς που ελέγχεις πόσες φορές θα το βρεις μπροστά σου αν είσαι η ομάδα με 1-14 στο πρωτάθλημα;

Κλείνω με το Σπόρτιγκ, όπου η ΑΕΚ κέρδισε την ΑΕΛ, που και πάλι… δεν μπόρεσε να κερδίσει στο τέλος. Σχολιάζοντας την αποπομπή των τριών παικτών, τη θεωρώ πολύ κακή, καθώς ουσιαστικά τους «τελείωσε» για φέτος, μιας και δεν έχουν δικαίωμα να παίξουν σε Α1 και Α2. Σπασμωδική κίνηση μιας ομάδας που νιώθει ότι πνίγεται και μάλλον αυτό συμβαίνει. Η ΑΕΚ δεν έπαιξε καλά (τουλάχιστον αμυντικά παρασύρθηκε), αλλά κέρδισε και σε τελική ανάλυση, αυτό μετράει. Είναι 8η και θα παλέψει με τον Κολοσσό αλλά και την Ολύμπια (ίσως) μέχρι το τέλος. Και από τον πρώτο έχει το πλεονέκτημα. Το θέμα της ΑΕΚ είναι τα όσα έγιναν με τον Χατζή σε μια υπόθεση που όλοι έχουν… δίκιο. Ο παίκτης είναι επαγγελματίας και πρέπει πα απαιτήσει τα δεδουλευμένα του (μόνο στην Ελλάδα είναι ντροπή όταν τα απαιτεί ο παίκτης), οι υπόλοιποι δικαιολογημένα «στράβωσαν» όταν είναι απλήρωτοι και περίμεναν συγκεκριμένα χρήματα για να πληρωθούν, ενώ και η διοίκηση πληρώνει αμαρτίες άλλων αυτή τη στιγμή. Η λογική λέει πάντως ότι θα βρεθεί κοινός τόπος επικοινωνίας.

by Rasheed.

Ασκήσεις για τη βελτίωση του άλματος: Με όριο τον ουρανό

Το καλό άλμα είναι ένα σημαντικό στοιχείο στο παιχνίδι ενός μπασκετμπολίστα. Στο μπάσκετ, βεβαίως, όταν αναφερόμαστε στο άλμα, εννοούμε το κάθετο άλμα, δηλαδή το πόσο ψηλά μπορεί να πηδήσει ένας παίκτης. Είναι μια ιδιότητα που μπορεί να εξομοιώσει τις διαφορές ύψους σε ένα τελείωμα φάσης ή μια διεκδίκηση αλλά και να δώσει ακόμη μεγαλύτερο πλεονέκτημα στους ήδη ψηλούς παίκτες. Παρακάτω θα περιγράψουμε ορισμένες ασκήσεις που μπορούν να βελτιώσουν το άλμα. Μπορεί να μην είναι εύκολο για τον καθένα να πηδάει όπως ο Μάικλ «Wild Thing» Ουίλσον που έχει το ρεκόρ για το ψηλότερο κάρφωμα σε μπασκέτα 3.65 μέτρων, αλλά το σίγουρο είναι ότι η καλή προπόνηση μπορεί να επιφέρει βελτίωση (ακόμη και θεαματική για όσους ακολουθήσουν ένα σωστό και πειθαρχημένο πρόγραμμα) και αξίζει να αναφέρουμε ότι ακόμη και λίγα εκατοστά σημαίνουν διαφορά μέσα στο παιχνίδι.

1) Επιτόπια άλματα: υπάρχουν διαφόρων ειδών επιτόπια άλματα που μπορούν να αποτελέσουν μέρος της προπόνησης. Προϋπόθεση η διατήρηση των χεριών σε παράλληλη με το σώμα θέση και η προσπάθεια για το μέγιστο δυνατό άλμα. α) Αρχική θέση με γόνατα λυγισμένα: από θέση κατά 1/4 ημικαθίσματος, κάθετο άλμα, προσγείωση και επαναφορά στην αρχική θέση για νέα επανάληψη (αυτός ο τύπος άλματος λέγεται leap-up). β) Αρχική θέση με γόνατα ίσια: από όρθια ίσια θέση με τα πόδια στην ευθεία των ώμων, κάθετο άλμα και προσγείωση χωρίς να αλλάξει η στάση του σώματος (thrust-up). γ) Αρχική θέση στις μύτες των ποδιών: από όρθια θέση με τα πόδια ενωμένα και στήριξη στα δάκτυλα, κάθετο άλμα και προσγείωση πάλι στις μύτες (burn-out). δ) Αρχική θέση ημικαθίσματος: από θέση ημικαθίσματος, άλματα διατηρώντας τα πόδια λυγισμένα (προτείνεται για ισορροπία τα χέρια να τοποθετηθούν σταυρωτά στο στήθος).

2) Άλματα με σχοινάκι: είναι μία από τις κλασικότερες ασκήσεις για τη βελτίωση τόσο του άλματος, όσο και του συγχρονισμού (timing). Από αρχική θέση με ελαφρώς λυγισμένα γόνατα, ξεκινάμε την περιστροφή με το σχοινάκι και με κάθετο άλμα τεντώνοντας τα γόνατα περνάμε πάνω από το σχοινάκι όταν αυτό είναι στην κατώτερη θέση. Οι επαναλήψεις συνεχίζονται. Η περιστροφή του σχοινιού μπορεί να γίνει είτε με φορά προς τα μπροστά είτε προς τα πίσω, αν και συνήθως συστήνεται η προς τα μπροστά.

3) Ανέβασμα σκάλας: Έχει διαπιστωθεί ότι βοηθάει την εκγύμναση των μυών του ποδιού και τη βελτίωση του άλματος το ανέβασμα σκάλας σε γρήγορο ρυθμό. Εξυπακούεται ότι απαιτείται προσοχή και η σκάλα να μην έχει κενά ανάμεσα στα σκαλοπάτια ώστε να μηδενιστεί το ενδεχόμενο να «πιαστεί» το πόδι ανάμεσα σε δύο. Παραλλαγή αυτής της άσκησης θεωρείται το λεγόμενο step-up: στάση απέναντι σε μία καρέκλα σε απόσταση μίας πατούσας, άλμα και πάτημα με το ένα πόδι πάνω στο κάθισμα της καρέκλας και στη συνέχεια εναλλαγή των ποδιών, πάτημα με το άλλο πόδι πάνω στο κάθισμα και προσγείωση στο αντίθετο από το αρχικό. Εννοείται και σε αυτήν την περίπτωση ότι η καρέκλα πρέπει να έχει σταθερό πάτημα και κάθισμα.

4) Επιτόπιες διατατικές ασκήσεις: Συγκεκριμένες διατάσεις βοηθούν πολύ κατά τη διάρκεια της προπόνησης με στόχο την αύξηση του άλματος. Οι τρεις κυριότερες είναι: η κίνηση του μηρού προς το στήθος, το "τράβηγμα" του πέλματος με λύγισμα του γόνατος προς την πλάτη, η στήριξη στο ένα πόδι και η εναλλαγή πατήματος σε όλο το πέλμα και μόνο τα δάκτυλα.

5) Βάρη: Οι τυπικές ασκήσεις εκγύμνασης των ποδιών στα όργανα των γυμναστηρίων, όλες προσφέρουν ενδυνάμωση των μυών και βελτίωση του άλματος. Οι κλασικότερες είναι: τοποθέτηση αντίστασης (βάρη) στην κίνηση τεντώματος του γόνατος (εκγύμναση τετρακέφαλου μηριαίου, ο πρόσθις μυς του μηρού,) βάρη στην κίνηση λυγίσματος του γόνατος (δικέφαλος μηριαίος, ο οπίσθιος), βάρη στο τέντωμα του αστραγάλου (μύες γαστροκνημίας, γάμπες), καθιστή πρέσα (άσκηση που ενδυναμώνει ολόκληρο το πόδι και προσφέρει ποικιλία στην εκγύμναση με αλλαγή της απόστασης μεταξύ των πελμάτων στο μηχάνημα).

6) Τρέξιμο sprint: Πολλά σετ τρεξίματος μικρών αποστάσεων στη μέγιστη ένταση (αυτό που λέμε σπριντ) προσφέρουν σημαντική ενδυνάμωση στα πόδια. Για παράδειγμα, ένα πρόγραμμα sprints του τύπου 10 σετ από 20 μέτρα τρέξιμο στο μέγιστο (με ξεκούραση 0,5-1 λεπτό ανάμεσα στα σετ) μπορεί να αντικαταστήσει για εκείνη την ημέρα την αναερόβια άσκηση με βάρη.

Πρέπει να ειπωθεί, φυσικά, ότι καμία άσκηση δε φέρνει άμεσα θεαματικά αποτελέσματα. Απαιτεί υπομονή και επιμονή, καλή ένταξη μέσα στο καθημερινό πρόγραμμα, διατήρηση σταθερού σωματικού βάρους και ισορροπημένη διατροφή, προσοχή κατά την εκτέλεση της κάθε άσκησης και, πάντα, καλό ζέσταμα και διατάσεις πριν την έναρξη της προπόνησης και χρόνο για ξεκούραση και ανάσες ανάμεσα στα σετ επαναλήψεων ασκήσεων.

by Dr.Ball

Το Top-16 στο AoB

Πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα η κλήρωση των ομίλων του Top-16 της Ευρωλίγκας:
Ο Ολυμπιακός ήταν και στο δεύτερο γύρο τυχερός στην κλήρωση και είδε στον όμιλό του να μπαίνουν οι τρεις καλύτερες ομάδες που θα μπορούσαν να του τύχουν δεδομένων των περιορισμών. Η Ταού είναι μια πολύ έμπειρη ομάδα, με ικανά και ταλαντούχα στελέχη. Φέτος έχει μακράν την καλύτερη επίθεση στην Ευρωλίγκα, αλλά είναι αρκετά αδύναμη στην άμυνα, δείγμα του ότι παίζει ένα λίαν επιθετικό μπάσκετ που στηρίζεται στην δεινότητα στο σκοράρισμα του Ρακόσεβιτς και στον «ομφάλιο λώρο» των επιθετικών της plays: το πικ εν ρολ μεταξύ Πριτζιόνι και Σπλίτερ. Μπορεί να έχει φέτος μέχρι τώρα σε όλες τις διοργανώσεις ρεκόρ 24-3, ωστόσο, δεν αποτελεί φόβητρο, είδε τη Ρόμα να φεύγει νικήτρια από τη Βιτόρια και παρότι είναι μια πολύ καλή ομάδα και ισχυρή δύναμη του ευρωπαϊκού μπάσκετ, είναι αντίπαλος μέσα στις δυνατότητες του, καλού, Ολυμπιακού ακόμα και για δύο νίκες. Η Αρμάνι είναι μια καλή και ισορροπημένη ομάδα που έκανε ουσιαστικά όλες τις νίκες που χρειαζόταν στο δεύτερο γύρο της πρώτης φάσης. Στηρίζεται πολύ στις ατομικές προσπάθειες του, πολύ καλού, Χόκινς, αλλά θα βρεθεί στο top-16 χωρίς τον καλύτερο της σουτέρ, Μάρκο Μορντέντε. Μπορεί να είναι η πιο εύστοχη ομάδα της Ευρωλίγκας στις βολές και να ξέρει να υπερασπίζει την έδρα της (όπου έχασε μόνο από την Εφές), αλλά είναι σαφώς μια ταχύτητα κάτω από τις πρωτοκλασάτες του ομίλου. Η Προκόμ είναι μια σκληροτράχηλη ομάδα που παίζει δυνατή άμυνα και είναι η πρώτη στα ριμπάουντ μέχρι τώρα στην Ευρωλίγκα. Στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στους 6 ξένους της (τους… μισότρελους Γιούιν και Λόγκαν, τους αξιόλους Μπερκ και Μπαρέλ, τους ρολίστες Άρτσιμπονγκ και Νέσοβιτς) και τον Ντίλεβιτς, ο οποίος είναι ο μόνος από τους γηγενείς που παίζει πάνω από 12 λεπτά. Κρατάει τους αντιπάλους της σε χαμηλά σκορ, αλλά δεν έχει κερδίσει κανένα ματς που να είναι πέρα από τις δυνατότητές της.

Στον όμιλο F (που διασταυρώνεται με αυτόν των «ερυθρολεύκων»), πέρα από την Μπαρτσελόνα, οι υπόλοιπες είναι ομάδες μέσα στις δυνατότητες του, καλού, Ολυμπιακού, ο οποίος, αν προκριθεί και αποφύγει τους Καταλανούς θα έχει κάνει ένα μεγάλο βήμα για το φάιναλ-φορ. Η Μπαρτσελόνα ήταν η καλύτερη ομάδα του πρώτου γύρου, με εντυπωσιακές νίκες και πολύ ωραίο μπάσκετ. Το μεγαλύτερο της ερωτηματικό στο ξεκίνημα, ο νεαρός κόουτς Χαβιέ Πασκουάλ, αναδεικνύεται σε «μαέστρο» του πάγκου: κάνει φοβερό rotation (όλη η δωδεκάδα της ομάδας παίζει τουλάχιστον 10 λεπτά ανά αγώνα!!!), παίρνει το καλύτερο από τους περισσότερους παίκτες του (με μερική εξαίρεση τον Σαντιάγο) και την πιθανή έλλειψη κλασικού «άσου» τη λύνει με τον ανερχόμενο Σάντα! Γεμάτο ροστέρ, αστέρια και ρολίστες, βαριά φανέλα, ωραίο και αποτελεσματικό μπάσκετ… ποιος τη θέλει για αντίπαλο; Η Ρεάλ, που δεν πείθει, θα κληθεί να κάνει υπέρβαση για να προκριθεί. Κερδίζει καθαρά χάρη στο ρόστερ της και τα ατομικά χαρίσματα πολύτιμων μονάδων της, αλλά με τον Πλάθα ανήμπορο να κατευθύνει σωστά το ρόστερ, μια ακόμη πλήρως αποτυχημένη χρονιά φαντάζει το πιθανότερο σενάριο. Οι Μαδριλένοι έχουν το el clasico στον όμιλο, αλλά πιο πολύ την ανησυχεί η άνοδος της Μακάμπι που μοιάζει το φαβορί για τη δεύτερη θέση του ομίλου. Η ομάδα του λαού και ο Γκέρσον μοιάζουν να βρίσκουν την… υγειά τους και οι δύο από τη νέα μεταξύ τους συνεργασία και με τους εκπληκτικούς φέτος Ελιάχου και Φίσερ και τα σημαντικά ονόματα Αρόγιο και Μπράουν στην περιφέρεια να ηγούνται ενός καλού ρόστερ το μέλλον δεν είναι δυσοίωνο. Τέλος, η Άλμπα των 8 ξένων (οι 6 Αμερικάνοι) δεν μπορεί να ελπίζει σε πρόκριση, παρότι είναι μια καλή ομάδα που ξέρει να παίζει καλή άμυνα. Αν δεν τον έχετε προσέξει τα τελευταία 2,5 χρόνια, δείτε τον ΜακΕλρόι, που στα 28 του μοιάζει πανέτοιμος για το βήμα παραπάνω. Δίπλα του, ελπίζει να βρει τη φόρμα που είχε πριν τον τραυματισμό που του έχει στερήσει πολλά φέτος, ένας παίκτης-κλειδί για την ομάδα, ο Τζούλιους Τζένκινς.

Group G: Ο όμιλος του Παναθηναϊκού κρύβει πολλές παγίδες και είναι πολύ πιο δύσκολος απ’ ότι φαίνεται με πρώτη ματιά. Ο Παναθηναϊκός που θα έπαιζε όπως αναλογεί στο ρόστερ του, θα ήταν το φαβορί για την πρώτη θέση. Πλέον, σε αυτή τη φάση, ξεκινάει από την ίδια βάση με τις υπόλοιπες τρεις αντιπάλους του. Η ιδιομορφία του ομίλου του Παναθηναϊκού συνίσταται στο γεγονός ότι όλες οι ομάδες έχουν τη δυνατότητα να κερδίσουν κάθε αντίπαλο, ιδίως στην έδρα τους.
ΜΑΛΑΓΑ: Οι Ισπανοί φέτος είναι χειρότεροι από πέρσι, αλλά στον πρώτο γύρο έκαναν επίδειξη… επαγγελματικής ικανότητας. Μόλις δύο ήττες, μια απολύτως φυσιολογική στο ΣΕΦ με τον φορμαρισμένο τότε Ολυμπιακό, μία στην Ιταλία με την Αβελίνο και στη συνέχεια 7 συνεχόμενες νίκες μέχρι το τέλος: προστάτεψε την έδρα της πλήρως, πήρε μέσα-έξω τη Μακάμπι και έδειξε ότι ξέρει να παίρνει αυτό που θέλει. Ο δεύτερος γύρος θα είναι πιο δύσκολος αλλά οι Ισπανοί μπαίνουν ως ένα από τα δύο φαβορί για πρόκριση. Ποιος θα τους κερδίσει στην έδρα τους; Αν κάνουν 3-0 εκεί, τότε με μία εκτός έδρας νίκη μάλλον περνάνε.
ΡΟΜΑ: Η Ρόμα έφτασε μια ανάσα από τη πρωτιά, αλλά τελικά στο τέλος δεν άντεξε και λύγισε. Όμως, έδειξε ότι μπορεί να κερδίζει στις δυσκολότερες έδρες της Ευρώπης, αφού πέρασε από τη Φερνάντο Μπουέσα Αρίνα της Ταού που λογικά είναι απόρθητο κάστρο. Η Ρόμα μπορεί να μην έχει το όνομα που θα τρομάξει, αλλά έχει μια ιδιαίτερα άρτια και πλήρη ομάδα που φέτος κοιτάει ψηλά. Η αρχή στην έδρα της με την Μάλαγα θα δείξει πολλά. Δεν θα είναι εύκολο να αποκλειστεί.
ΠΑΡΤΙΖΑΝ: Στα χαρτιά η χειρότερη ομάδα του ομίλου, όμως στην έδρα της έχασε μόνο από την ΤΣΣΚΑ φέτος. Κέρδισε Ρεάλ και Εφές και όποιον άλλον ταξίδεψε στο Βελιγράδι. Αυτό δείχνει ότι κανείς δεν θα έχει εύκολο βράδυ εκεί. Ακόμη κι αν δεν περάσει, αφού είναι το αουτσάιντερ του ομίλου, θα κρίνει ισορροπίες. Όποιος χάσει (ή και αντίθετα, όποιος κερδίσει) στο Βελιγράδι αλλάζει τις ισορροπίες στην κορυφή.
Τι πρέπει να κάνει ο Παναθηναϊκός; Αρχής γενομένης, να μπει με νίκη. Αν, δε, κερδίσει και στην Ισπανία, τότε έχει περάσει. Αλλά κι αυτό να μη γίνει, ακολουθούν οι δύο τελικοί με Ρόμα, στους οποίους η νίκη είναι απαραίτητη. Μετά ακολουθεί το δύσκολο διασταύρωμα με ΤΣΣΚΑ ή Σιένα. Είναι ένα θέμα ποιος μπορεί να κερδίσει σε 14 μέρες τρεις φορές τη Σιένα, που τόσες χάνει… συνολικά σε μια χρονιά, ή ποιος μπορεί να αποκλείσει την (πιο θνητή από πέρσι) ΤΣΣΚΑ. Αλλά έχουμε καιρό γι’ αυτό, εξάλλου αν περάσει ο Παναθηναϊκός σημαίνει ότι θα έχει βελτιωθεί και τότε θα μοιάζει ξανά σίγουρος για τον εαυτό του.

GROUP E: Παράσταση για δύο ρόλους λογικά, αλλά όχι και εξακριβωμένο ποιος θα πάρει… τον πρωταγωνιστικό και ποιος τον δεύτερο. Τα δύο φαβορί λογικά θα περάσουν χωρίς προβλήματα, αν και η Φενέρ μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα.
ΤΣΣΚΑ: Ποιος μπορεί να αρνηθεί ότι οι πρωταθλητές Ευρώπης μπαίνουν ως φαβορί στον όμιλο; Όμως η ΤΣΣΚΑ δεν είναι το τρένο που ήταν άλλες χρονιές. Φέτος έκανε 3 ήττες, χάνοντας από μια αρκετά πιο αδύναμη ομάδα (Αρμάνι) και χάνοντας στην έδρα της δύο φορές (Ρεάλ και Παρτιζάν). Όποιες κι αν ήταν οι συνθήκες στο κάθε ματς (ας πούμε αδιάφορη στο ματς με την Παρτιζάν) η φετινή αγωνιστική εικόνα της ΤΣΣΚΑ είναι κάτι στο οποίο δεν μας έχουν συνηθίσει οι Ρώσοι τα τελευταία χρόνια και κάτι το οποίο δείχνει πως φέτος έχουν αχίλλεια πτέρνα.
ΣΙΕΝΑ: Η μόνιμη πρωταθλήτρια Ιταλίας, μια ομάδα που έχει εθιστεί στις νίκες όσο λίγες στην Ευρώπη, η ομάδα που με εμφανώς χαμηλότερο μπάτζετ από τις υπόλοιπες, συγκαταλέγεται στο γκρουπ των πανίσχυρων πλέον, μπαίνει στον όμιλο για την πρωτιά. Ξεκάθαρο. Άλλωστε ποιος είναι σίγουρος ότι η ΤΣΣΚΑ θα περάσει από την Ιταλία; Μπορούν να στραβοπατήσουν οι Ιταλοί; Δύσκολα λέει η πορεία τους. Η Σιένα ονειρεύεται φάιναλ φορ και φέτος μοιάζει να έχει καλύτερη ομάδα από πέρσι. Πολύ σκληρή, με τρομακτική άμυνα (όπως και η ΤΣΣΚΑ), είναι ομάδα που μπορεί να σπάσει την πρωτιά των Ρώσων. Και μετά στα νοκ άουτ θα νιώθει σίγουρη για τον εαυτό της.
ΦΕΝΕΡΜΠΑΧΤΣΕ: Οι Τούρκοι έδειξαν ότι απέχουν από τις αδύναμες ομάδες, αλλά και ότι απέχουν από τις ισχυρές. Ίσως πιο κοντά στις δεύτερες, αλλά ένας όμιλος με Σιένα και ΤΣΣΚΑ, ας είμαστε ρεαλιστές, δεν τους δίνει πολλές δυνατότητες. Αρχικά θέλουν το 2-0 με την Τσιμπόνα και μετά τα δύο εντός έδρας με Σιένα και ΤΣΣΚΑ. Αλλά μπορούν; Η λογική λέει πως όχι. Τι θα αλλάξει; Ίσως ο Γκόρνταν Γκίριτσεκ. Και λέμε ίσως γιατί κάθε εβδομάδα ο Κροάτης είναι έτοιμος να επιστρέψει, αλλά μέχρι στιγμής δεν τον έχει δει κανείς στο παρκέ. Έφτασε μέχρι την προθέρμανση… αλλά ως εκεί. Σίγουρα παίκτης που αλλάζει τις ισορροπίες, αλλά φτάνει; Μάλλον η Φενέρ πάει για τρίτη.
ΤΣΙΜΠΟΝΑ: Και μόνο το γεγονός ότι προκρίθηκε είναι τιμητικό. Είναι εμφανώς η πιο αδύναμη ομάδα του ομίλου. Στον πρώτο γύρο εκμεταλλεύτηκε την έδρα της, στην οποία «λύγισε» Ολυμπιακό και Μακάμπι. Η λογική λέει ότι πάει… για 1-5 ή 0-6 σε τέτοιο όμιλο. Κάθε νίκη θα αποτελεί έκπληξη, αλλά πριν παίξει κανείς δεν αποκλείστηκε, οπότε ακόμη και η Τσιμπόνα μπορεί να ελπίζει. Κλειδί (για την ελπίδα) ο πρώτος γύρος, όπου έχει εντός τις Σιένα και Φενέρ (και την ΤΣΣΚΑ εκτός). Αν πάρει τα 2 ματς εντός κοιτάζει προς την πρόκριση, αν πάρει 1 σε κάποιον… έκανε χαλάστρα, αν τα χάσει και τα δύο θα κάνει… τουρισμό στο δεύτερο μισό του ομίλου.

Αμφίσημα μηνύματα...

Η 14η αγωνιστική τελείωσε με τα 3 ματς της Κυριακής. Η αρχή έγινε με το ματς του Ολυμπιακού με το Αιγάλεω στο ΣΕΦ. Οι «ερυθρόλευκοι» έκαναν επίδειξη δύναμης, κάτι που ήταν απολύτως φυσιολογικό για δύο λόγους: πρώτος και βασικότερος, η ήττα του Παναθηναϊκού στο Μαρούσι. Όποιος από τους δύο «αιωνίους» έχανε πρώτος είναι σίγουρο ότι… θα έφτιαχνε την ψυχολογία του άλλου. Και δεύτερος… βοήθησε λίγο και η παροιμιώδης θέληση του Αιγάλεω να παίζει εντελώς ανοιχτά στα ματς με τους ισχυρούς. Όταν πας στο ΣΕΦ και παίζεις τόσο χαλαρά και με διάθεση αιφνιδιασμών τον Ολυμπιακό, είναι φυσιολογικό να χάσεις 45 πόντους. Η Μακάμπι το έκανε και έχασε 19, άρα… αναλογικά τόσο πάει.

Το «μήνυμα» του Γιαννάκη στον Τεόντοσιτς, με συγχωρείτε αλλά δεν ξέρω κατά πόσο… εστάλη. Αν έπρεπε ο Τεόντοσιτς να παίζει όπως έπαιζε για 1,5 μήνα ώστε να δει δωδεκάδα ο Σλούκας, τότε κάπου υπάρχει λάθος. Θεωρώ ότι απλώς ο Γιαννάκης θέλησε να βάλει πάλι τον Σλούκα. Αν θέλουμε να μιλάμε για μήνυμα, τότε ας τον αφήσει 5 ματς εκτός δωδεκάδας. Βέβαια, αν Γιαννάκκης και Ομπράντοβιτς θέλουν να στείλουν μήνυμα στους παίκτες τους, θα πρέπει να παρατάσσονται με το… εφηβικό μέχρι το Μάρτιο.

Ο Ολυμπιακός ήταν πολύ εύστοχος, ο Βασιλόπουλος επέστρεψε, το Αιγάλεω είχε και πλην δύο παίκτες από το κανονικό του ρόστερ (παρότι μπορούσαν να παίξουν), οπότε δεν ήθελε και πολύ για να έρθει το 106-61. Ο Βασιλόπουλος επέστρεψε μετά από αρκετό καιρό απουσίας, η οποία του κόστισε 4 ματς Ευρωλίγκας και 5 ματς πρωταθλήματος. Σε αυτούς τους 9 αγώνες ο Ολυμπιακός διανύει τη χειρότερη περίοδό του, είναι η περίοδος που έχει κατηγορηθεί ότι δεν παίζει άμυνα, ότι δεν μπορεί να ελέγξει το ρυθμό, ότι δεν βγάζει ενέργεια, ενώ είναι και η περίοδος που έχασε την πρωτιά στην Ευρωλίγκα, κάνοντας 2 ήττες. Στατιστικό: και οι 3 ήττες του Ολυμπιακού στην Ευρωλίγκα έχουν έρθει σε αγώνες που δεν έπαιξε ο Βασιλόπουλος. Αυτό από μόνο του δείχνει τη σημασία του Βασιλόπουλου για την ομάδα του Πειραιά.

Βέβαια, οι 45 πόντους διαφοράς δεν θα πρέπει να μπερδέψουν κανέναν στο λιμάνι ότι τα προβλήματα λύθηκαν ως δια μαγείας.

Στα Τρίκαλα, η Ολύμπια επιβεβαίωσε ότι είναι καλύτερη ομάδα και πέρασε σχετικά εύκολα. Το αρχικό 17-6 μετατράπηκε σε 20-30 με σερί 3-24 μόλις οι «πορτοκαλί» βρήκαν το δρόμο προς το καλάθι. Για να γίνει αυτό βοήθησε ο Μάικ Κινγκ, που μπορεί να πέτυχε μόλις 9 πόντους και να ήταν αρκετά άστοχος, αλλά οι 7 ήταν μαζεμένοι στην πρώτη περίοδο στην αρχή του σερί της ομάδας του. Άπαξ και πέρασε μπροστά η Ολύμπια, είχε την εμπειρία να κρατηθεί εκεί. Ο Παντελής Παπαϊωακείμ ήταν πάρα πολύ μεστός στην εμφάνισή του, ενώ είναι κάποιες φορές που πετυχαίνεις τον μεγάλο σκόρερ στην καλή του μέρα. Τότε δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Ο λόγος για τον Κόρεϊ Μπέλσερ, που έφτασε τους… 5 πόντους στο ματς κάνοντας… ρεκόρ καριέρας.

Πλάκα κάνουμε εννοείται, δηλώνοντας με εύγλωττο τρόπο το επιθετικό πρόβλημα της Ολύμπιας, το οποίο δεν βοηθά ο Μπέλσερ να ξεπεραστεί, παρά τις αδιαμφισβήτητες αμυντικές του ικανότητες.

Νίκη και για την Καβάλα, με την ΑΕΛ να είναι σε άσχημη θέση πλέον (όπως και τα Τρίκαλα). Η Καβάλα δείχνει ότι ήρθε για να μείνει στην Α1. Έχει κάνει καλές επιλογές στους ξένους, όσους έχασε έσπευσε να τους αντικαταστήσει με παίκτες γνωστούς (Γκούστας) και το πρόσωπο που δείχνει είναι πρόσωπο ομάδας δουλεμένης σωστά. Τα συγχαρητήρια βεβαίως πάνε στον Κώστα Πιλαφίδη γι’ αυτό. Η χρονιά έχει ακόμη αρκετό δρόμο, αλλά πια θα είναι έκπληξη αν οι ομάδες που θα πέσουν δεν είναι δύο από τις ΑΕΛ, Τρίκαλα και Αιγάλεω. Με βάση την εικόνα των ομάδων ως τώρα.

Πριν κλείσω το άρθρο, θέλω να αναφέρω κάτι που μου είπε ο Γιώργος Διαμαντόπουλος όταν μιλήσαμε την Κυριακή μετά τη νίκη του Αμαρουσίου επί του Παναθηναϊκού. Ρωτώντας τον για την ενέργεια που έβγαζε στην άμυνα στο ματς είπε το εξής: «Πολλές φορές, όταν είσαι κάπου που η ομάδα τα περιμένει όλα από εσένα είναι πολύ δύσκολο να βγάλεις επί 35 λεπτά την ίδια ενέργεια μπροστά και πίσω». Η φράση αυτή είναι πάρα μα πάρα πολύ σωστή μιλώντας γενικά για το μπάσκετ. Προφανώς ο παίκτης πρέπει να κάνει επιλογή στη διαχείριση της ενέργειάς του. Και οι παίκτες που το καταφέρνουν, είναι πάντα αυτοί που ξεχωρίζουν. Ο Διαμαντόπουλος, μιας και το έφερε η κουβέντα, είχε πει και άλλη μία… μεγάλη φράση. Όταν τον ρώτησαν παλιότερα αν θεωρεί πιο σημαντική την άμυνα ή την επίθεση, είχε πει ξεκάθαρα: «Δεν κερδίζεις με 0-0. Χρειάζεσαι τουλάχιστον 1 πόντο». Άλλη σχολή μπάσκετ από αυτή που συνηθίσαμε το ‘90, πολύ πιο υγιής αν με ρωτάτε τη γνώμη μου.

by Rasheed.

Αθλητικός Πολιτισμός

Προφανώς τα όσα έγιναν στη Θεσσαλονίκη και τον ποδοσφαιρικό αγώνα επισκιάζουν οποιαδήποτε αγωνιστική δράση είχαμε. Τελικά θρηνήσαμε και τη ζωή ενός ανθρώπου στο γήπεδο. Ένας άνθρωπος που όπως όλα δείχνουν πέθανε από το φόβο του ή την τεράστια πίεση που ένιωσε όταν είδε πως προσπαθώντας να ηρεμήσει τα πνεύματα βρέθηκε ανάμεσα στους χούλιγκαν των δύο ομάδων. Αυτά του προκάλεσαν ανακοπή και η αδύναμη καρδιά του δεν άντεξε. Το πόσο τραγικό είναι να πεθαίνει κάποιος από φόβο δεν μπορούμε καν να το διανοηθούμε. Αυτό που ξέρουμε όλοι είναι ότι η Ελλάδα συνεχίζει να βαυκαλίζεται ότι όλα βαίνουν καλώς και να μιλάει απλώς για τη διαιτησία του αγώνα. Πλέον, μοναδική λύση, όπως τη βλέπω, είναι να διακοπούν επ’ αόριστον όλες οι εγχώριες διοργανώσεις, μέχρι να βρεθεί τρόπος να γίνουμε άνθρωποι. Κι επειδή αυτό είναι δύσκολο, ας είναι το λουκέτο μόνιμο στο μαγαζί, γιατί ζέχνει από τη βρώμα, τη σαπίλα, την εκμετάλλευση, την ηλιθιότητα και την απανθρωπιά.

Αφήνω το θέμα, που δεν έχει τελειωμό και προχωρώ στα μπασκετικά, αφού ούτως ή άλλως πλέον γνωρίζουμε ότι τίποτα δεν θα αλλάξει και όποιος δεν θέλει να έχει σχέση με το θέμα απλώς γυρνάει την πλάτη και δεν πηγαίνει στο γήπεδο.

ΣΤΕΙΛΤΕ ΤΟ ΣΤΟ... ΒΕΡΟΛΙΝΟ!

Προφανώς το σημαντικότερο αποτέλεσμα της αγωνιστικής ήταν εκείνο στον Άγιο Θωμά, όπου το Μαρούσι επιβεβαίωσε τα προγνωστικά και κέρδισε τον Παναθηναϊκό. Προσέξτε: επιβεβαίωσε τα προγνωστικά. Αυτή η φράση δείχνει την κατάσταση που είναι αμφότεροι οι «αιώνιοι». Τα είχαμε πει από την περασμένη εβδομάδα ότι αν ο Παναθηναϊκός δεν σημείωνε βελτίωση, δεν γινόταν να ξαναχάσει το Μαρούσι. Πλέον, οι «πράσινοι» θέλουν 12/12 μέχρι το τέλος της κανονικής περιόδου, εννοώντας βεβαίως και τη νίκη στο ΣΕΦ. Αλλιώς δεν πρόκειται να βγουν πρώτοι. Απ’ την άλλη, ο Ολυμπιακός έχει πια τη δυνατότητα να κάνει και μία ήττα (εκτός από τον αγώνα με τον Παναθηναϊκό) και πάλι να μη χρειαστεί να πάρει διαφορά στο ματς του ΣΕΦ με το «τριφύλλι». Αυτά για τη μάχη της πρωτιάς, που παίζει πάντα σημαντικό ρόλο στα πλέι οφς.

Στο Μαρούσι, ο Παναθηναϊκός έπαιξε πολύ άσχημα. Δεν μπορούσε να βγάλει συστήματα που θα του έδιναν εύκολους πόντους, δεν μπορούσε να παίξει περιφερειακή άμυνα, δεν μπορούσε να τροφοδοτήσει τους ψηλούς του. στη ρακέτα Ο Γλυνιαδάκης δεν ήταν τόσο θεαματικός όσο στο ματς με τον Ολυμπιακό, αλλά ο Πέκοβιτς δεν μπόρεσε σε κανένα σημείο να νιώσει ότι θα επιβληθεί στη ρακέτα. Με 4 πόντους ο Σέρβος και ένα καλάθι εντός παιδιάς, λόγω της απίστευτης άμυνας του Γλυνιαδάκη, που σε μία εβδομάδα ξεγύμνωσε τις φροντ λάιν και των δύο «αιωνίων». Ο Παναθηναϊκός είχε 21/26 βολές, που τον κράτησαν κοντά στο σκορ, μαζί με 3 τρίποντα του Γιασικεβίτσιους. Το εντός παιδιάς (πλην των βολών δηλαδή) σκορ ήταν 69-49 για το Μαρούσι, γεγονός που με τη βοήθεια της εικόνας του αγώνα, δείχνει πολλά: είναι αλήθεια ότι ο Παναθηναϊκός έπαιρνε πολύ εύκολα το φάουλ, αλλά αυτό είναι λογικό και συνηθισμένο. Όμως, πέραν αυτού, 20 λάθη και 7/21 τρίποντα είχε το «τριφύλλι» που προσπαθούσε ανορθόδοξα και με ατομικές ενέργειες να γυρίσει το ματς. Δεν είναι τυχαίο ότι ουσιαστικά δεν απείλησε στο τέλος. Το 67-63 είναι το πιο… κοντά που πλησίασε, ενώ το τελευταίο τρίλεπτο η διαφορά δεν έπεσε από τους 7 πόντους. Επειγόντως γιατρειά θέλει ο Παναθηναϊκός, κάτι που ισχύει και για τον έτερο «αιώνιο» βέβαια, που δεν άξιζε να έχει περάσει από το Μαρούσι, αλλά το οφείλει αποκλειστικά στον οίστρο του Γκριρ.

Στη Ρόδο, η ΑΕΚ έκανε ίσως το χειρότερό της παιχνίδι, ή μάλλον το χειρότερό της ημίχρονο φέτος (το δεύτερο). Με μόλις 27 πόντους δεν ήταν δυνατό να απειλήσει τον Κολοσσό που πήρε εύκολα και δίκαια τη νίκη. Δεν κατάφερε βέβαια να πάρει τη διαφορά των 19 πόντων, κάτι που πιστώνεται ξανά στην ΑΕΚ, που κατάφερε να επιστρέψει από το -24 και να κρατηθεί.

Είναι αλήθεια ότι η ΑΕΚ ήταν τυχερή στην τελευταία φάση με τα τρία χαμένα λέι απ του Κολοσσού και το οριακά εκπρόθεσμο φόλοου στο τέλος, αλλά αν δούμε όλη τη φάση… δίκαια ήταν τυχερή. Όταν σηκώνεται να σουτάρει ο Νέμεθ, ο Χαρίσης του κάνει πεντακάθαρο φάουλ, καθώς στην προσπάθειά του να τον ταπώσει του κλωτσάει το δεξί πόδι (όχι επίτηδες) και τον ρίχνει πολύ άσχημα με τη μέση στο παρκέ. Οι διαιτητές το έκαναν γαργάρα ή δεν το είδαν, οι δε σχολιαστές μετά από καμιά 30αριά ριπλέι απεφάνθησαν ότι ο Χαρίσης… δεν βρίσκει χέρι. Άρα, η ΑΕΚ θα έπρεπε να έχει βολές και η τελευταία φάση δεν θα είχε γίνει ποτέ έτσι.

Το πόσο θα μετρήσει το γεγονός ότι η «Ένωση» κράτησε τη διαφορά θα το δούμε. Υπάρχουν ακόμη 12 αγωνιστικές και μπορεί να είναι εντελώς αδιάφορο τελικά. Πάντως, για την ΑΕΚ… καλό είναι, ενώ ο Κολοσσός έδειξε ότι στο γήπεδό του με ομάδες παρόμοιων στόχων έχει τρόπο να φτάνει εκεί που θέλει ακόμη κι αν είναι δύσκολο.

Δύο ακόμη σημαντικά ματς, με τον ΠΑΟΚ να μην καταφέρνει να φανεί ανταγωνιστικός για περισσότερο από 20 λεπτά στο Ελληνικό και τον Πανιώνιο να ανεβαίνει στη βαθμολογία. Η διαχείριση του δυναμικού του ΠΑΟΚ δεν έβγαζε… ιδιαίτερο νόημα. Και να δεχτώ ότι ο Τομάσεβιτς δεν μπορούσε να μαρκάρει τον Μπάξτερ και είναι και μεγάλος σε ηλικία, γι’ αυτό έπαιξε 28 λεπτά. Το γεγονός ότι ο μόνος παίκτης του ΠΑΟΚ που είχε σταθερή επαφή με το καλάθι, ο Κένι Γκρέγκορι αγωνίστηκε 27 λεπτά, δεν μπορώ να το καταλάβω με τίποτα. Ο Γκρέγκορι είχε 18 πόντους με 4/6 δίποντα και 3/4 τρίποντα και 6 ριμπάουντ, αλλά είδε το κρισιμότερο σημείο του αγώνα από τον πάγκο, με τον ΠΑΟΚ να μην έχει λύσεις στο παρκέ. Τον ίδιο χρόνο έπαιξε και ο Βασιλειάδης που είχε 1/7 τρίποντα και… πολύ μέτρια άμυνα, ενώ 14 λεπτά έμεινε στο παρκέ ο Ντιαρά, που απλώς περιφερόταν από άμυνα σε επίθεση. Ο ΠΑΟΚ θέλει δουλειά ακόμα και δεν ξέρω αν οι ισορροπίες στην ομάδα θα επανέλθουν με την επιστροφή Χαρίση. Ο Τζόνσεν λογικά ακόμη νιώθει ξένο σώμα στα συστήματα της ομάδας και για να μην γίνει αρνητικός, αποφασίζει να μην σουτάρει καν. Ο Πανιώνιος συνεχίζει να κυνηγά την τετράδα, αλλά δεν έχει πείσει ότι θα τη φτάσει.

Στην Κυψέλη το ματς ήταν παράσταση για έναν ρόλο. Ο Άρης με… τεχνικά μέσα έμεινε κοντά στο σκορ μέχρι το ημίχρονο, αλλά στην επανάληψη πήρε θέση κομπάρσου και παραδόθηκε άνευ όρων. Η ήττα με 21 πόντους είναι βαριά και δείχνει την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο Άρης που σε 10 ημέρες αποκλείστηκε από το Eurocup, έχασε το αήττητο στο γήπεδό του, έχασε τη διαφορά σε περίπτωση ισοβαθμίας στο πρωτάθλημα με τον Πανελλήνιο, έχασε το πρώτο του ματς από ομάδα πλην «αιωνίων» στην Α1 και πλέον είναι μόλις 1 βαθμό μπροστά στην 3η θέση. Και με το μπάσκετ που παίζει δεν θα του είναι αρκετός για πολύ.

Κακό μπάσκετ, κακές επιλογές, κακή κυκλοφορία, κακή οργάνωση, παίκτες που δεν έχουν ρόλο, παίκτες που είναι υπεράνω συστημάτων, μια ομάδα που βασίζεται πλήρως στο ατομικό ταλέντο των παικτών της και όχι στην ομαδική δουλειά στην επίθεση και όταν δεν βρίσκει σκορ χάνει από οποιονδήποτε βάλει πάνω από 65 πόντους. Ο Γκάβελ πιάνει θέση κοινοτικού και αγωνίζεται πεντάλεπτα, κάτι που θα μπορούσε να κάνει οποιοσδήποτε Έλληνας πλέι μέικερ, ο Μάρσαλ είναι ασταθής και αφερέγγυος, σουτάρει πολύ, είναι παίκτης ψυχολογίας και πάντα παρασύρεται από τη γενικότερη εικόνα της ομάδας. Και μέσα σε όλα αυτά υπάρχει και μια θέση κοινοτικού κενή! Εννοείται ότι Νέλσον, Σέκουλιτς και Κλαρκ πρέπει να παραμείνουν, αλλά ο Άρης θέλει 3 ξένους: έναν άσο, ένα τριάρι κι έναν σέντερ. Ήδη χάθηκε ο στόχος του Eurocup, αλλά όλα τα λεφτά είναι η πρόκριση στην Ευρωλίγκα. Και ο Ματσόν έχει πολλή δουλειά για να αλλάξει ξανά η ομάδα εικόνα και να μπορεί να κερδίζει ακόμη και όταν έχει επιθετικό ντεφορμάρισμα.

by Rasheed.