Φάκελος Γκαρμπαχόσα 2008

Όταν πέρυσι ανοίξαμε τον «Φάκελο Γκαρμπαχόσα» για να προσεγγίσουμε την εξέλιξη της καριέρας του σημαντικού Ισπανού μπασκετμπολίστα (μιλώντας για τον τραυματισμό και την επάνοδό του) και την ενδεχόμενη, απρόσμενη, συμμετοχή του στο Ευρωμπάσκετ της Ισπανίας, δεν μπορούσαμε εύκολα να φανταστούμε τις εξελίξεις που θα ακολουθούσαν τη φετινή σεζόν. Η ιστορία του Χόρχε Γκαρμπαχόσα είναι από τις πλέον ενδιαφέρουσες του σύγχρονου μπάσκετ και σηματοδοτεί πολλά γεγονότα που σίγουρα θα θυμούνται για χρόνια όσοι ακολούθησαν τις εξελίξεις.

Παίρνοντας τα πράγματα από… περίπου την αρχή, η σεζόν 2005-06 ήταν η καλύτερη της καριέρας του Ισπανού σταρ. Τελειώνοντας μια εξαιρετική χρονιά στην Ευρωλίγκα, θεωρείτο το καλύτερο τεσσάρι στην Ευρώπη όταν μπήκε στο Μουντομπάσκετ από το οποίο επέστρεψε όχι μόνο ως μέλος της Ισπανίας που θριάμβευσε αλλά και ως ένας από τους διακριθέντες (είχε 12,6 πόντους και 5,3 ριμπάουντ στο τουρνουά). Έχοντας αποφασίσει να παίξει στο NBA και τους Τορόντο Ράπτορς, η επόμενη σεζόν άρχισε με την ίδια κεκτημένη ταχύτητα. Έπαιξε καλά στο NBA, ξεκίνησε βασικός σε 60 παιχνίδια και βρέθηκε 8ος σκόρερ ανάμεσα στους ρούκι (8,5 μ.ο.), 3ος σε λεπτά συμμετοχής (28,5 μ.ο.) και 5ος σε ριμπάουντ (4,9 μ.ο.) για να συμπεριληφθεί τελικά στην καλύτερη πεντάδα των ρούκι της χρονιάς.

Ο τραυματισμός του στις 26 Μαρτίου του 2007 έφερε ένα σημαντικό πισωγύρισμα σε εκείνη την εξαιρετική του σεζόν, αλλά η αγωνιστικότητα και το πάθος του να παίξει για την Εθνική του στο Ευρωμπάσκετ της χώρας του, τον οδήγησε στο να τα καταφέρει να επανέλθει τον Αύγουστο. Στα γήπεδα της Ισπανίας, αν και σημαντικό μέλος της ομάδας, δεν ήταν το ίδιο καλός με το πρόσφατο παρελθόν (τελείωσε το τουρνουά με 7,8 πόντους και 3,1 ριμπάουντ), ενώ είχε συμβεί και η πρώτη ρήξη με τους Ράπτορς που του ζήτησαν να μην παίξει για την Εθνική αλλά να κάνει ειδικές προπονήσεις για να ξεπεράσει πλήρως τον τραυματισμό του.

Η απόφασή του να κατέβει στο Ευρωμπάσκετ, αποδείχθηκε τελικά καταστροφική για τον ίδιο. Η επόμενη σεζόν στο NBA τον βρήκε να μην είναι σε καλή φυσική κατάσταση, να έχει χάσει τη θέση του στην ομάδα και να έχει χαλάσει τις σχέσεις του με τους υπεύθυνους. Το αποκορύφωμα ήρθε με τη νέα εγχείρηση στον αριστερό του αστράγαλο στις 11 Δεκεμβρίου του 2007. Έπαιξε μόλις 7 αγώνες για το Τορόντο (74 λεπτά) για να έχει σε μια ολόκληρη σεζόν μόλις 22 πόντους και 15 ριμπάουντ συνολικά.

Η εκ νέου επιθυμία του Γκαρμπαχόσα να προσπαθήσει να παίξει για την Εθνική δεν ήταν παρά η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Με την ισπανική ομοσπονδία να μην έχει πληρώσει την ασφάλεια που ζητούσαν οι Ράπτορς για τον τραυματισμού του πάουερ-φόργουόρντ τους, ξεκίνησαν οι συζητήσεις για τη λύση του συμβολαίου του, κάτι που ολοκληρώθηκε και επίσημα στις 18 Ιουνίου του 2008 (ενώ το Τορόντο ανακοίνωσε ότι πέτυχε και διακανονισμό με την ισπανική ομοσπονδία). Αυτή τη φορά οι δύο πλευρές χώρισαν φιλικά και ο Γκαρμπαχόσα βρέθηκε να αναζητά νέα μπασκετική «στέγη».

Παρά την ταλαιπωρία που πέρασε ο Ισπανός διεθνής έχει διατηρήσει το καλό του όνομα στην Ευρώπη και βρήκε αρκετές καλές ομάδες να του «χτυπούν την πόρτα». Μέσα σε αυτές και μία από το NBA, οι Λέικερς. Όμως, ο Χόρχε είχε αποφασίσει να γυρίσει στην Ευρώπη. «Ζυγίζοντας» τις προτάσεις που είχε (Ρεάλ, Μάλαγα, Μπαρτσελόνα, ΤΣΣΚΑ) αποφάσισε να πάει σε μια μικρότερη αλλά ανερχόμενη δύναμη, κυρίως προτίμησε το καλύτερο συμβόλαιο, απόφαση λογική για να εξασφαλίσει το μέλλον του που φαντάζει αβέβαιο μετά τα προβλήματα τραυματισμών του. Κάπως έτσι, βρέθηκε στη Χίμκι που του προσέφερε διετές συμβόλαιο με ετήσιες απολαβές 3 εκατομμύρια ευρώ. Με αυτήν την εξέλιξη, ο Γκαρμπαχόσα έχει άλλη μια ευκαιρία να σώσει την καριέρα του, πηγαίνοντας σε μια ομάδα όπου θα αντιμετωπίζεται σαν τοπικός ήρωας (μαζί με τον Ντελφίνο).

Όσο για την Εθνική; Για ακόμη ένα καλοκαίρι θα συμπεριλαμβάνεται στη δωδεκάδα της. Οι δηλώσεις του Ρενέσες είναι χαρακτηριστικές: «Ο Γκαρμπαχόσα δεν βρίσκεται σε καλή αγωνιστική κατάσταση, αλλά το στιλ παιχνιδιού του μπορεί να αποδειχθεί πολύ χρήσιμο κατά τη διάρκεια του Ολυμπιακού τουρνουά».

Μέσα σε περίπου 1 μόλις χρόνο, ο Γκαρμπαχόσα έγινε το χαρακτηριστικό πρότυπο του αθλητή σε δύο σημαντικά θέματα: 1) του αθλητή που είναι διατεθειμένος να θυσιάσει όλη του την καριέρα και τις σχέσεις του με επαγγελματικούς συλλόγους για να παίξει για την Εθνική ομάδα της χώρας του, 2) του εξαιρετικού αθλητή που, ενώ βρίσκεται στην εντυπωσιακή κορύφωση της σημαντικής καριέρας του, ένας τραυματισμός μπορεί σε μια στιγμή να τον καταστρέψει. Ανεξάρτητα με το αν κανείς συμπαθεί ή όχι τον Χόρχε Γκαρμπαχόσα, αξίζει να θυμόμαστε την ιστορία του. Το Age of Basketball δε θα διστάσει να επανέλθει στον Φάκελο που δε φαίνεται να έχει κλείσει…

“Good night, and good luck”
by BEN

ΥΓ. Το σημερινό άρθρο καθυστέρησε λίγο λόγω... υπολογιστικών προβλημάτων. Ελπίζουμε ότι θα δείξετε κατανόηση!

Ολυμπιακός: 11 χρόνια λάθη

Ακόμη μία χρονιά φέτος κυριάρχησε εντός συνόρων ο Παναθηναϊκός, αφήνοντας τον κόσμο του Ολυμπιακού να αναρωτιέται… αν στραβός είναι ο γιαλός ή αν η ομάδα τους στραβά αρμενίζει εδώ και μια δεκαετία. Στην πραγματικότητα, «διαβάζοντας την ιστορία» θα διαπιστώσουμε πολλά λάθη, αλλά και ατυχίες, σε αυτήν την πορεία των 11 χρόνων που οδήγησαν σε ισόχρονη «ξηρασία». Για μια ομάδα με το ειδικό βάρος και το πλήθος κόσμου, όπως ο Ολυμπιακός, ένα κύπελλο Ελλάδας σε 11 χρόνια είναι μια πολύ φτωχή συγκομιδή.

Ο Ολυμπιακός αυτές τις 11 σεζόν δεν είχε κακές ομάδες. Το αντίθετο μάλιστα υπήρξαν χρονιές που ήταν από τις καλύτερες ομάδες στην Ευρώπη. Τα πρώτα χρόνια μετά το τριπλ-κράουν του 1997, εντός συνόρων ο Παναθηναϊκός ουσιαστικά έπαιρνε τα πρωταθλήματα απέναντι σε μια εξίσου καλή ομάδα, όπως άλλωστε έκανε και ο Ολυμπιακός στους τελευταίους δικούς του τίτλους. Ας δούμε σεζόν προς σεζόν την πορεία των «ερυθρολεύκων» και το σημαντικότερο «λάθος» κάθε χρονιάς.

Τη σεζόν 1997-98, παρά τη φυγή του Ρίβερς, του Σιγάλα και του, «αντάρτη» τότε, Παπανικολάου, ο Ολυμπιακός έπειθε ότι μπορούσε να παραμείνει στην κορυφή με τον ερχομό του Αρτούρας Καρνισόβας, του Τζόνι Ρότζερς και του πολλά υποσχόμενου Βούκσεβιτς. Οι τραυματισμοί διαδέχτηκαν ο ένας τον άλλον, ο Καρνισόβας έχασε πολλά ματς, η χρονιά αυτή θεωρείται ακόμη ως η πλέον άτυχη στη σύγχρονη ιστορία της ομάδας και, κάπως έτσι, ο Ολυμπιακός έχασε τα πρωτεία με το μεγάλο τρίποντο του Πέτζα Στογιάκοβιτς στον ημιτελικό του πρατωθλήματος. Το λάθος της σεζόν 1997-98: Η έλλειψη αξιόπιστων αναπληρωματικών όταν άρχισαν οι τραυματισμοί.

Την επόμενη χρονιά, τελευταία του Φασούλα, ήρθαν νέοι αξιόλογοι παίκτες: Ομπέρτο, Κόμαζετς, Γκολντγουάιρ. Η συνταγή λειτούργησε, η ομάδα του Πειραιά έπαιξε καλό μπάσκετ, έφτασε μέχρι το φάιναλ-φορ (όπου τον σταμάτησε η… υπερηχητική Ζαλγκίρις) και μπήκε στους τελικούς της Α1 με πλεονέκτημα έδρας για να χάσει με 3-2 από τον Παναθηναϊκό του Μποντιρόγκα. Το λάθος της σεζόν 1998-99: Η εντός έδρας ήττα στον 5ο τελικό της Α1.

Ο Ολυμπιακός δεν είχε αρχίσει ακόμα να πληρώνει το γεγονός ότι είχε γεμίσει το ρόστερ του με κοινοτικούς και «μισθοφόρους», και είχε μια καλή ομάδα τη σεζόν 1999-00. Οι οπαδοί του Ολυμπιακού θυμούνται ακόμα τον Τζέιμς «Χόλιγουντ» Ρόμπινσον και την τελευταία χρονιά του Τάρλατς, αλλά και τίποτα άλλο από εκείνη τη σεζόν που έφυγε χωρίς καμία επιτυχία. Το λάθος της σεζόν 1999-00: Η περιορισμένη επένδυση σε πρόσωπα.

Οι επόμενες δύο σεζόν ήταν οι μεγαλύτερες ευκαιρίες του Ολυμπιακού, το τέλος, ουσιαστικά, της εποχής και η αρχή της πτώσης. Με το Ρίβερς, πιο αργό βέβαια, πίσω στην ομάδα, τον Ράτζα να είναι ο ηγέτης και τον Παπανικολάου να κάνει την καλύτερη σεζόν της καριέρας του, οι «ερυθρόλευκοι» έχασαν… δύσκολα τους στόχους τους, πήγαν δυνατά στην Ευρωλίγκα μέχρι να τους αποκλείσει η Ταού στους «8», ενώ στο πρωτάθλημα έχασαν στον τελικό με 3-2 από τον Παναθηναϊκό. Το λάθος της σεζόν 2000-01: Η πρόσληψη του Ζούρου σε ηλικία μικρότερη από τα δύο αστέρια της ομάδας!

Το 2001-02 το σκορ οδηγούσε ο αείμνηστος Φορντ, ενώ την υπόλοιπη δουλειά έκαναν ο Φόρεστ, ο Ρισασέ και, φυσικά ο ανερχόμενος Παπαλουκάς. Όλα έδειχναν ότι εκείνη ήταν η χρονιά για τη μεγάλη επιστροφή του Ολυμπιακού, αφού κατέκτησαν και το Κύπελλο. Όμως, στην Ευρωλίγκα και αφού είχαν αποκτήσει πλεονέκτημα από Παναθηναϊκό και ΑΕΚ στον «ελληνικό» όμιλο, έχασαν ουσιαστικά την πρόκριση από την… Ολίμπια, ενώ εντός συνόρων βρέθηκαν στους τελικούς να προηγούνται με 2-0 της ΑΕΚ, αλλά να χάνουν τον τίτλο με 3-2! Το λάθος της σεζόν 2001-02: Η αγωνιστική κατάρρευση στους τελικούς της Α1 και η ανώριμη ήττα από την Ολίμπια στην Ευρωλίγκα.

Οι συνεχόμενες αποτυχίες και η οριακή ήττα του 2002 έφεραν απογοήτευση στην ομάδα και μείωση των επενδύσεων. Μέτριοι παίκτες άρχισαν να έρχονται και το ρόστερ θύμιζε μωσαϊκό εθνικοτήτων. Παρότι το δίδυμο ξένων ήταν σχετικά καλό (Μορίς Έβανς, ΝτεΜάρκο Τζόνσον), η χρονιά έφυγε χωρίς καμία επιτυχία. Το λάθος της σεζόν 2002-03: Η φυγή του Παπαλουκά για μικρή οικονομική διαφορά.

Την επόμενη σεζόν, έγινε μια νέα προσπάθεια. Χαρίσης, Διαμαντόπουλος, Γκόρενς, Λιαδέλλης, Βολκοβίσκι έδιναν ελπίδες για ανάκαμψη. Ωστόσο, οι σκόρερ στην περιφέρεια δε βρήκαν ποτέ «χημεία» και ο Ολυμπιακός δεν μπόρεσε να επανέλθει. Το λάθος της σεζόν 2003-04: Το κακό στήσιμο του ρόστερ.

Τη σεζόν 2004-05, ο Ολυμπιακός ήταν μια μέτρια ομάδα. Ήρθε ο Καζλάουσκας που όμως δεν μπορούσε να μετατρέψει σε καλή ομάδα ένα περιορισμένων δυνατοτήτων ρόστερ. Το λάθος της σεζόν 2004-05: Η «άκομψη» φυγή του Τόμιτς.

Η επόμενη χρονιά, με την παραμονή του Καζλάουσκας και την εμπιστοσύνη σε κάποιους ταλαντούχους παίκτες, έγινε η αρχή για να ξαναχτυπήσει τον «αιώνιο» αντίπαλο. Μετά από 4 χρόνια, ο Ολυμπιακός φτάνει στον τελικό όπου χάνει, όμως, «με κάτω τα χέρια». Το λάθος της σεζόν 2005-06: Οι μεγάλες προσδοκίες που δημιουργήθηκαν παρότι ο Παναθηναϊκός είχε ακόμη καλύτερο ρόστερ.

Φτάνοντας στα τελευταία 2 χρόνια που όλοι τα έχουν παρακολουθήσει από κοντά, ο Ολυμπιακός είναι πια μια καλή ομάδα που προσπάθησε αρχικά να χτυπήσει στα ίσια τον Παναθηναϊκό, και πλέον το καταφέρνει χωρίς ακόμη επιτυχία. Το λάθος της σεζόν 2006-07 ήταν οι πολλές αλλαγές στο ρόστερ ενώ το λάθος της σεζόν 2007-08 ήταν η επιμονή στον Γκέρσον.

Ο Ολυμπιακός έχει πια επιστρέψει στο να συγκαταλέγεται στις καλύτερες ομάδες της ηπείρου, αλλά αυτό για το οποίο «διψάει» ο κόσμος, είναι οι τίτλοι. Οι επενδύσεις είναι μεγάλες και σημαντικές και οι μάχες για το πρωτάθλημα δίνονται πλέον ανάμεσα σε δύο ισοδύναμες ομάδες που «διαφημίζουν» το μπάσκετ. Όσο για τον καημό και τη «δίψα» του κόσμου; Η νέα προσπάθεια ξεκινάει με τον winner Παπαλουκά ξανά στο παρκέ.

“Good night, and good luck”

by BEN

Οκλαχόμα… κάτι

Κάποιοι μεγάλωσαν με τον Τζόρνταν και τον Πίπεν, κάποιοι θαύμαζαν τον Μαλόουν και τον Στόκτον, άλλοι σαγηνεύτηκαν από τον Ολάζουον και τον Ντρέξλερ. Μερικοί, όμως,νιώθαμε την καρδιά μας να χτυπάει πιο γρήγορα από κάθε άλλη στιγμή όταν η μπάλα έφευγε από τα χέρια του Πέιτον και την ίδια ώρα ο Σον Κεμπ ετοιμαζόταν να την πιάσει στον αέρα και να την καρφώσει…

Το τέλος μιας εποχής γράφτηκε φέτος το καλοκαίρι. Το τέλος μιας ομάδας και η αρχή μιας άλλης. Ή μάλλον, κάτι σαν αρχή αφού η νέα ομάδα (οι νέοι Σόνικς ουσιαστικά) θα έχει έδρα στην Οκλαχόμα, αλλά δεν έχει ακόμη όνομα (ίσως Thunder), ενώ αν στο μέλλον το Σιάτλ φιλοξενήσει άλλη ομάδα του NBA, αυτή θα μπορεί να χρησιμοποιήσει το όνομα και το λογότυπο των «υπερηχητικών»! Τώρα πώς γίνεται μια ομάδα να παίρνει το ρόστερ και τους προπονητές των Σόνικς και να μετακομίζει και έπειτα μία άλλη να δημιουργείται και να παίρνει… το όνομα και την ιστορία τους, είναι πράγματι παράξενο. Οι νέοι ιδιοκτήτες έδωσαν τη… μνημειώδη λύση: «η ιστορία της ομάδας των Σόνικς θα μοιραστεί μεταξύ της ομάδας της Οκλαχόμα και της όποιας μελλοντικής ομάδας του Σιάτλ»!!! Αυτό που δε μας είπε είναι ποια ακριβώς θα είναι η ομάδα που αγάπησαν οι οπαδοί και αυτό που μάλλον ξέχασε είναι ότι λόγος ύπαρξης μιας ομάδας είναι ο κόσμος της.

Πώς ξεκίνησε, όμως, όλο αυτό; Το 2006 οι ΣούπερΣόνικς αγοράστηκαν από τον επιχειρηματία Κλέι Μπένετ που είχε βάση την πόλη της Οκλαχόμα και δήλωσε άμεσα ότι η ομάδα θα μείνει στο Σιάτλ αν χτιστεί ένα νέο γήπεδο. Τον επόμενο χρόνο, και συγκεκριμένα τον Αύγουστο του 2007, ο συνιδιοκτήτης των Σόνικς Όμπρεϊ ΜακΚλέντον δήλωσε: «δεν αγοράσαμε τους Σόνικς για να τους κρατήσουμε στο Σιάτλ, ελπίζουμε να τους φέρουμε εδώ (σ.σ. στην Οκλαχόμα)», για να τα… γυρίσουν και πάλι αφού έλαβαν μια προειδοποίηση από τον Στερν και να πουν από τα χείλη του Μπένετ: «όσο παράξενο και αν φαίνεται, εγώ και ο Όμπρεϊ δεν έχουμε ποτέ συζητήσει το ενδεχόμενο να πάμε τους Σόνικς στην Οκλαχόμα, όπως και με κανένα άλλο μέλος από τους ιδιοκτήτες»!

Τελοσπάντων, όταν κάποιοι μεγαλοεπιχειρηματίες θέλουν να πετύχουν κάτι, συνήθως το πετυχαίνουν. Μετά από ατέλειωτες συζητήσεις και δικαστήρια, η ιστορία γράφτηκε, ή μάλλον… σβήστηκε. Η ομάδα (οι ιδιοκτήτες της δηλαδή) συμφώνησε με την πόλη του Σιάτλ γα τη «μετακόμιση» αντί του ποσού των 45 εκατομμυρίων δολλαρίων, άμεσα, και άλλων 30 εκατομμυρίων εάν μέχρι το 2013 δεν έχει ιδρυθεί νέα ομάδα στο Σιάτλ, υπό την προϋπόθεση ότι η ομάδα της Οκλαχόμα δε θα χρησιμοποιήσει το όνομα και το λογότυπο των Σόνικς.

Κάπως έτσι έμειναν όλοι ευχαριστημένοι, εκτός φυσικά από τον πιο σημαντικό: τον κόσμο. Οι οπαδοί της ομάδας απέμειναν μπερδεμένοι ως προς το ποια ομάδα θα πρέπει να στηρίξουν αν δημιουργηθεί νέα στο Σιάτλ, ως προς το αν μπορούν να λένε ότι μεγάλωσαν με τους Σόνικς (ποιας πόλης;), ως προς το αν μπορούν να νιώθουν περήφανοι για τους παίκτες που έβγαλε η ομάδα τους ή αν θα πρέπει να μάθουν να αγαπούν από την αρχή μια άλλη ομάδα.

Όσο για τη… «μοιρασιά» της ιστορίας που προανήγγειλε ο Μπένετ; Μόνο αστείο μπορεί να μοιάζει. Ο Σον Κεμπ, ο Γκάρι Πέιτον, ο Κένι Άντερσον, ο Ντέτλεφ Σρεμπφ, ο Ρέι Άλεν και τόσοι άλλοι έχουν παίξει στους Σόνικς, έχουν φορέσει αυτή τη φανέλα, ο κόσμος τους έχει αγαπήσει για αυτήν την ομάδα. Η ιστορία τώρα τι θα γράψει;

“Good night, and good luck”

by BEN

100 χρόνια Παναθηναϊκός: οι καλύτεροι παίκτες

Σήμερα, στο δεύτερο μέρος του αφιερώματος για τα 100 χρόνια του Παναθηναϊκού, θα θυμηθούμε τους καλύτερους παίκτες που αγωνίστηκαν με την πράσινη φανέλα, ανά δεκαετία. Φυσικά, οι συμμετοχές στον Παναθηναϊκό για αρκετούς από αυτούς απλώθηκαν σε περισσότερες της μιας δεκαετίας, οπότε η χρονολογική κατάταξη είναι πιο πολύ σχηματική. (Όπως θα διαπιστώσει κανείς, υπάρχει αναφορά των σημαντικότερων παικτών μέχρι τη δεκαετία του ’80, λίγο μεγαλύτερη ανάλυση για τη δεκαετία ’90, των μεγάλων επενδύσεων, και απλή αναφορά για τους σύγχρονους παίκτες που ο κόσμος γνωρίζει από «πρώτο χέρι»).

Δεκαετία ’40: Οι δύο ηγέτες των πρώτων πρωταθλημάτων του «τριφυλλιού» ήταν ο Μίσας Πανταζόπουλος και ο Στέλιος Αρβανίτης.

Δεκαετία ’50: Φαίδων Ματθαίου: Ο «πατριάρχης του ελληνικού μπάσκετ» πήγε το 1949 στον Παναθηναϊκό, όπου για 6 χρόνια ήταν ο βασικός πλέι-μέικερ της ομάδας με την οποία κατέκτησε 3 πρωταθλήματα Ελλάδας.

Δεκαετία ’60: Ο μεγάλος σκόρερ Γιώργος Κολοκυθάς κάνει τα καλάθια στον «τάφο του Ινδού» να τον θυμούνται ακόμα. Δίπλα του ο, επίσης σπουδαίος, Πέτρος Παναγιωταράκος.

Δεκαετία ’70: Ο Τάκης Κορωναίος έγραψε ιστορία με τα χρώματα του Παναθηναϊκού κατακτώντας 11 πρωταθλήματα (μεταξύ 1969 και 1984) ενώ ήταν και αναπόσπαστο μέλος της εθνικής. Μαζί του τόσο στα πράσινα, όσο και στα γαλανόλευκα και ο σπουδαίος Απόστολος Κόντος που διετέλεσε και αρχηγός της ομάδας.

Δεκαετία ’80: Ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες σέντερ όλων των εποχών, έστω και ομογενής, ο Ντέιβιντ Στεργάκος, ξεδιπλώνει το ταλέντο του με την πράσινη φανέλα. Νέο σημαντικό πρόσωπο αυτά τα χρόνια είναι και ο Λιβέρης Ανδρίτσος.

Δεκαετία ’90: Από αυτά τα χρόνια και έπειτα, και με τον ερχομό των αδελφών Γιαννακόπουλων, ο Παναθηναϊκός πραγματοποιεί μερικές πολύ σπουδαίες επενδύσεις, παίρνοντας πολύ σπουδαίους παίκτες, τόσο Έλληνες, όσο και ξένους. Από Έλληνες, τη φανέλα με το τριφύλλι φόρεσαν τρεις μεγάλοι της χώρας: ο Νίκος Γκάλης, ο Παναγιώτης Γιαννάκης και ο Φάνης Χριστοδούλου, με τη συνεισφορά του δεύτερου να είναι πιο σημαντική όσο έπαιξε στην ομάδα. Τη δική τους ιστορία στην ομάδα γράφουν ο Νίκος Οικονόμου που αγαπήθηκε πολύ από τον κόσμο μέχρι να αποχωρήσει και ο Φραγκίσκος Αλβέρτης, «σημαία» της ομάδας που έδεσε άρρηκτα το όνομά του με τις επιτυχίες του Παναθηναϊκού μέχρι και σήμερα. Πολύ μεγάλα ονόματα… ξένης παραγωγής έρχονται στην Αθήνα αυτή τη δεκαετία για λογαριασμό των «πρασίνων», πρώτο όνομα σε οποιαδήποτε κατάταξη ο μέγας Ντομινίκ Ουίλκινς, μετεγγραφή που «ταρακουνάει» την Ευρώπη και μνημονεύεται ακόμη ως η σημαντικότερη της εικοσαετίας. Ο «Human Highlight Film» οδηγεί τον Παναθηναϊκό στον πρώτο ευρωπαϊκό τίτλο ελληνικής ομάδας, στο Παρίσι. Εξίσου τεράστιο όνομα και ο Μπάιρον Σκοτ, ένας χαρισματικός γκαρντ, βασικό μέλος των Λέικερς της showtime εποχής και σήμερα επιτυχημένος προπονητής στο NBA. Το τρίτο μεγάλο όνομα είναι Ευρωπαίος, ο μεγάλος Ντίνο Ράτζα με το πληθωρικό παιχνίδι και την εξίσου πληθωρική προσωπικότητα προστίθεται στη λίστα των σπουδαίων. Από άποψη προσφοράς, ωστόσο, αυτός που ξεχωρίζει είναι ο Στόγιαν Βράνκοβιτς, ο Κροάτης «γίγαντας», που συνδέθηκε περισσότερο από κάθε άλλον ξένο, αυτήν τη δεκαετία, με την πράσινη φανέλα και αγαπήθηκε όσο λίγοι. Άλλα σημαντικά ονόματα: ο Ζέλικο Ρέμπρατσα, ο Ούγκο Σκονοκίνι, ο Μίκαελ Κόχ, ο Άριαν Κόμαζετς, ο Ζάρκο Πάσπαλι, ο Αλεξάντερ Βολκόφ και οι δύο Εσθονοί, ο Σοκ με τον Κούουσμα.

Το πρόσωπο που γράφει κυριολεκτικά τη δική του ιστορία με τον Παναθηναϊκό στην αλλαγή της δεκαετίας (1998-2002), δεν είναι άλλος από τον Ντέγιαν Μποντιρόγκα. Αγαπημένος της εξέδρας, ο «Ντέκι» είναι ο μεγάλος ηγέτης της ομάδας την οποία και αυτός αγάπησε όσο καμία άλλη.

21^ος αιώνας: Στα πιο σύγχρονα χρόνια, με τον Παναθηναϊκό να έχει «χτίσει» τη δική του δυναστεία, μερικοί από τους καλύτερους Έλληνες παίκτες αγωνίζονται στο ΟΑΚΑ: Δημήτρης Διαμαντίδης, Λάζαρος Παπαδόπουλος, Βασίλης Σπανούλης, Αντώνης Φώτσης, Κώστας Τσαρτσαρής, Νίκος Χατζηβρέττας, Δήμος Ντικούδης, όλοι αναπόσπαστα μέλη και της Εθνικής ομάδας. Από ξένους, στα πιο σημαντικά ονόματα περιλαμβάνονται: Σαρούνας Γιασικεβίτσιους, Γιάκα Λάκοβιτς, Ραμούνας Σισκάουσκας, Ιμπραήμ Κουτλουάι, Τζόνι Ρότζερς, Όντεντ Κάτας, Νταμίρ Μουλαομέροβιτς, Πέπε Σάντσεθ, Ντάριλ Μίντλετον, Μάικ Μπατίστ.

“Good night, and good luck”

by BEN

100 χρόνια Παναθηναϊκός

Τα 100 χρόνια ζωής έκλεισε φέτος ο Παναθηναϊκός, ένας σύλλογος με πολύ σημαντική ιστορία και τεράστιο ρόλο στην εξέλιξη πολλών αθλημάτων στην Ελλάδα. Φυσικά εμείς θα ασχοληθούμε με το μπάσκετ, όπου ο Παναθηναϊκός δεν είναι… ακριβώς αιωνόβιος, αλλά λίγο μικρότερος, μιας και ιδρύθηκε το 1922 από τον ίδιο άνθρωπο που ίδρυσε και το ποδοσφαιρικό τμήμα, τον Γιώργο Καλαφάτη.

Τα πρώτα χρόνια και για πάρα πολλές σεζόν έδρα του Παναθηναϊκού αποτέλεσε το ιστορικό γήπεδο της Λεωφόρου, ο «τάφος του Ινδού». Περνώντας από το Σπόρτιγκ και τη Γλυφάδα, το «τριφύλλι» αγωνίζεται πλέον στο υπερσύγχρονο ΟΑΚΑ, όπου γράφτηκε μάλιστα το ρεκόρ προσέλευσης στην Ευρωλίγκα, με 20000 κόσμο, στις 29 Μαρτίου του 2006, εναντίον της Μπενετόν Τρεβίζο.

Προπολεμικά, η ομάδα δεν είχε σημαντικές διακρίσεις και πήρε τα πρώτα της πρωταθλήματα τις σεζόν 1946-47 και 1947-48. Τη δεκαετία του ’50 φάνηκαν τα πρώτα ψήγματα δημιουργίας μιας μεγάλης ομάδας με τον ερχομό του Φαίδωνα Ματθαίου και την κατάκτηση τριών τίτλων σε έξι χρόνια.

Τη δεκαετία του ’60 ο Παναθηναϊκός κατέκτησε 4 πρωταθλήματα, ενώ η πρώτη αξιοπρόσεκτη παρουσία στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις έρχεται στο τέλος αυτής της δεκαετίας, όταν το 1969 το «τριφύλλι» φτάνει στα ημιτελικά του Κυπέλλου Κυπελλούχων πριν αποκλειστεί από την Ντιναμό Τιφλίδας.

Η δεκαετία του 1970 σηματοδοτεί όχι μόνο την πρώτη που ο Παναθηναϊκός κερδίζει περισσότερα πρωταθλήματα (6) απ’ ό,τι οι υπόλοιπες ομάδες μαζί, αλλά ουσιαστικά και τις πρώτες μεγάλες μπασκετικές κόντρες με την ομάδα που πάντα οι οπαδοί του λάτρευαν να μισούν: τον Ολυμπιακό, που είχε τότε τον Νίκο Γουλανδρή στο «κεφάλι». Τη σεζόν 1971-72, οι «πράσινοι» μπαίνουν στην ελίτ της Ευρώπης φτάνοντας στα ημιτελικά του τότε Κυπέλλου Πρωταθλητριών (όπου τους «σταμάτησε» η Ίνις Βαρέζε).

Ο Παναθηναϊκός κυριαρχεί εντός συνόρων στην αρχή της δεκαετίας του ’80, κατακτώντας 4 πρωταθλήματα και 3 κύπελλα, πριν αρχίσουν άλλες δυναστείες (Άρης και Ολυμπιακός) που τον κρατούν μακριά από τις εγχώριες επιτυχίες για 14 χρόνια. Την περίοδο αυτής της «ξηρασίας» το πλέον σημαντικό γεγονός είναι σαφώς όταν ανέλαβαν τις τύχες της ομάδας δύο αδελφοί, ιδιοκτήτες φαρμακοβιομηχανίας, οι αδελφοί Θανάσης και Παύλος Γιαννακόπουλος. Οι δυο τους, με την τρέλα για το «πράσινο» και το μπάσκετ που τους διακατέχει ακόμα, έκαναν πολλές επενδύσεις και… υπομονή για να οδηγήσουν τελικά την ομάδα τους στο να δημιουργήσει τη μεγαλύτερη σύγχρονη μπασκετική δυναστεία, από το 1998, που κρατάει μέχρι σήμερα. Προπονητής στο ξεκίνημα ο Λευτέρης Σούμποτιτς, αλλά ο άνθρωπος που συνδέει το όνομά του με όλες τις σύγχρονες μεγάλες επιτυχίες δεν είναι άλλος από το μεγάλο Σέρβο προπονητή Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς, ενώ μέσα στο παρκέ παρών σε όλους τους θριάμβους δίνει μόνο ο Φραγκίσκος Αλβέρτης, σύγχρονη «σημαία» της ομάδας.

Σε αυτό το πρόσφατο διάστημα ο Παναθηναϊκός έχει μεγάλες επιτυχίες και στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και ήδη από τη σεζόν 1993-94 συγκαταλέγεται στις καλύτερες ομάδες της ηπείρου, φτάνοντας σε 3 συνεχόμενα φάιναλ-φορ του Πρωταθλήματος Ευρώπης και κερδίζοντας το τρίτο, στο Παρίσι το 1996. Οι «πράσινοι» θα προσθέσουν άλλους 3 ευρωπαϊκούς τίτλους στη συλλογή τους, στην Ευρωλίγκα πλέον, το 2000, το 2002 και το 2007 και άλλα 2 φάιναλ-φορ, το 2001 και το 2005.

Συνοπτικά οι τίτλοι του Παναθηναϊκού:

1. Πρωταθλήματα Ελλάδας (29): 1946, 1947, 1950, 1951, 1954, 1961, 1962, 1967, 1969, 1971, 1972, 1973, 1974, 1975, 1977, 1980, 1981, 1982, 1984, 1998, 1999, 2000, 2001, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008

2. Κύπελλα Ελλάδας (11): 1979, 1982, 1983, 1986, 1993, 1996, 2003, 2005, 2006, 2007, 2008

3. Ευρωλίγκα και Πρωταθλήματα Ευρώπης (4): 1996, 2000, 2002, 2007 και 1 Διηπειρωτικό Κύπελλο το 1996.

Για να αναφερθούμε λίγο και στο γυναικείο μπάσκετ, αυτό το τμήμα του Παναθηναϊκού άρχισε τη δραστηριότητα τη δεκαετία του ’80 και έχει κατακτήσει μέχρι σήμερα 3 πρωταθλήματα (1998, 2000, 2005) και 1 κύπελλο Ελλάδας (2000). Η μόνη που ήταν στην ομάδα σε όλους της τους τίτλους ήταν η Νένα Νικολαΐδου.

“Good night, and good luck”

by BEN

ΥΓ. Στο αυριανό, δεύτερο μέρος του αφιερώματος, θα θυμηθούμε τους μεγαλύτερους παίκτες που έχουν φορέσει τη φανέλα του Παναθηναϊκού.

Το μπάσκετ στα χαρακώματα

Με ενδιαφέρον είδαμε προχτές την ανακοίνωση του ΠΣΑΚ για τα τεκταινόμενα στο χώρο του μπάσκετ. Ο ΠΣΑΚ είδε και απόειδε και αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει σκληρή γλώσσα. Ο ΠΣΑΚ μίλησε για μια συνάντηση που δεν έγινε ποτέ, για την υπόσχεση του υφυπουργού, Γιάννη Ιωαννίδη, που από τις αρχές Ιουλίου είχε πει ότι θα μεσολαβούσε για να βρεθούν ΕΟΚ και ΠΣΑΚ, αλλά δεν το έκανε, για τα ακραία μέτρα που αναγκάζεται να πάρει πια, μπροστά στην αδιαφορία των αρχών.

Αμέσως, η ΓΓΑ και ο Γιάννης Ιωαννίδης απάντησαν ότι η συνάντηση έχει «κλείσει» εδώ και καιρό για την επόμενη εβδομάδα (28/7-3/8), κάτι που βεβαίως είναι μεγάλο ψέμα. Αλλά μακάρι να γίνει η συνάντηση έστω κι έτσι.

Επειδή είχα την τύχη να βρεθώ μέσα στο συγκεκριμένο θέμα από την αρχή του, μπορώ με σιγουριά να βεβαιώσω ότι το υπουργείο ήταν παντελώς κωφό και αδιάφορο στις εκκλήσεις του ΠΣΑΚ για συνάντηση.

Ο ΠΣΑΚ συναντήθηκε με δημοσιογράφους σε ένα είδος σύγχρονου «μυστικού δείπνου» (μην το πάρετε τοις μετρητοίς και νομίσετε ότι έγιναν… μηχανορραφίες) και ζήτησε τη γνώμη τους για το θέμα, τη συμβουλή τους, αλλά και τη στήριξή τους στην προσπάθεια που θα κάνει. Το ελληνικό μπάσκετ βρίσκεται σε ένα σημαντικό σταυροδρόμι και φέτος ίσως είναι η πιο σημαντική χρονιά στην ιστορία του.

Απ’ τη μία η προσπάθεια του ΠΣΑΚ να εξασφαλίσει τα αυτονόητα δικαιώματα των παικτών (ασφάλιση), απ’ την άλλη η όλη αηδία με τους ανεγκέφαλους που καταστρέφουν τα πιο σημαντικά ματς του πρωταθλήματος κάθε χρόνο.

Οι δημοσιογράφοι (τουλάχιστον οι εκτός της γνωστής κλίκας) στέκονται στο πλευρό του ΠΣΑΚ, αλλά δεν φτάνει μόνο αυτό. Ο ΠΣΑΚ έχει μιλήσει με σχεδόν όλους τους παίκτες που θα αγωνίζονται του χρόνου στην Α2 και άπαντες συμφωνούν να φτάσουν στα άκρα. Ο χώρος του μπάσκετ είναι απλώς μια μικρογραφία της υπόλοιπης εργατικής κοινωνίας. Γενικώς στις εργασιακές σχέσεις, στα δικαιώματα των εργαζομένων, στις ώρες εργασίας και στους μισθούς, το πράγμα έχει φτάσει στην Ελλάδα στο απροχώρητο. Ένα καζάνι που βράζει είναι η περίφημη «γενιά των 700 ευρώ», η οποία έχει απαισίως πλέον γίνει «γενιά των 500 ευρώ» ή «γενιά του… δούλευε τζάμπα γιατί είσαι κορόιδο».

Επανέρχομαι στα μπασκετικά, καθότι δεν είναι εδώ ο κατάλληλος χώρος για να μιλήσουμε για τα προβλήματα της χώρας που ζούμε. Λοιπόν, όλοι οι παίκτες της Α2 είναι αποφασισμένοι να φτάσουν ακόμη και στην αποχή. Κι αυτό είναι μεγάλη νίκη για τον ΠΣΑΚ γιατί φαίνεται ότι μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα έχει καταφέρει να οργανώσει τους παίκτες. Γιατί δεν έχει σημασία αν 150 άτομα θέλουν το ίδιο. Σημασία έχει να ξέρει ο καθένας ότι και οι υπόλοιποι 149 θέλουν το ίδιο με αυτόν. Όμως, το σημαντικό στοιχείο είναι ότι και οι αστέρες του ελληνικού μπάσκετ, τα παιδιά της εθνικής, είναι ταγμένοι στο πλευρό των συναδέλφων τους.

Μπορεί η ΕΟΚ και η ΓΓΑ να μην θέλουν να το πιστέψουν, αλλά αν δεν ασχοληθούν σοβαρά με το πρόβλημα του μπάσκετ, φέτος στα πρωταθλήματα θα μπει λουκέτο. Χωρίς υπερβολή.

Και ο Λάζαρος Παπαδόπουλος είναι ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση. Έχει αποδείξει ότι δεν λυπάται την εικόνα του (να το θεωρείτε σίγουρο ότι ο άνθρωπος που θα ηγηθεί της προσπάθειας θα χτυπηθεί, θα φθαρεί και να κατηγορηθεί), ότι δεν τον νοιάζει η σύγκρουση και ότι είναι αποφασισμένος να φτάσει όπου χρειαστεί για να βοηθήσει ουσιαστικά τα παιδιά που προσπαθούν να παίξουν μπάσκετ (στην ουσία, όχι στους τύπους) επαγγελματικά. Μάλιστα ο ΠΣΑΚ πρόκειται να προχωρήσει στην πολύ σημαντική κίνηση να ζητήσει και από τις γυναίκες της Α1 να ενταχθούν στον Σύνδεσμο.

Επειδή κάποια στιγμή μέσα στο άρθρο ανέφερα τους τραμπούκους, θα εξηγηθώ. Οι παίκτες της εθνικής Ελλάδας (δηλαδή τα παιδιά του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού, η αφρόκρεμα του ελληνικού μπάσκετ αν θέλετε) και ο ΠΣΑΚ έχουν φέτος προχωρήσει σε μία σημαντική άτυπη συμφωνία. Ότι θα αποχωρήσουν από το γήπεδο την πρώτη φορά που θα γίνουν επεισόδια (αλλά και κάθε φορά στη συνέχεια, μέχρι να παρθούν ουσιαστικά μέτρα). Η απόφαση αυτή είχε παρθεί και παλιότερα, αλλά ο τότε πρόεδρος του ΠΣΑΚ, Φραγκίσκος Αλβέρτης, ήταν διστακτικός και το σχέδιο είχε εγκαταλειφθεί. Πλέον, η κατάσταση φαίνεται ότι πάει από το κακό στο χειρότερο, χωρίς επιστροφή και οι παίκτες είναι αποφασισμένοι. Επειδή γνωρίζουν ότι η απόφασή τους αυτή ίσως προκαλέσει αντιδράσεις, το μόνο πρόβλημα είναι ποιος θα είναι ο πρώτος που θα αποχωρήσει. Οι διεθνείς δεν φοβούνται (το Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός μοιάζει… ιδανικό, εξάλλου εκεί υπάρχει και το μεγαλύτερο πρόβλημα), αλλά το θέμα είναι πώς θα αντιμετωπιστούν τα παιδιά (του Άρη, του ΠΑΟΚ, της ΑΕΚ) που έχουν μικρότερο ειδικό βάρος. Για να δούμε, αν και νομίζω ότι φέτος μπορεί να αλλάξει κάτι στο «βασίλειο της Δανιμαρκίας».

by Rasheed.

Υ.Γ.: Σημαντικό: Παρακαλούνται οι φίλοι που γράφτηκαν μέλη τις τελευταίες δύο-τρεις ημέρες και δεν έχουν λάβει e-mail επιβεβαίωσης ή τα quiz/σταυρόλεξο να ξαναστείλουν το e-mail τους ή να μας δώσουν κάποιο άλλο, καθότι οι συγκεκριμένες διευθύνσεις δεν φαίνεται να λειτουργούν. Συγγνώμη για την ταλαιπωρία.

Για μια σημαία ο λόγος

Σήμερα θα θίξω ένα θέμα, που δεν έχει μεγάλη σημασία, αλλά που όσο να ‘ναι, μου έχει κάνει άσχημη εντύπωση. Στις 8 Αυγούστου, η ελληνική αποστολή στους Ολυμπιακούς Αγώνες θα μπει πρώτη απ’ όλες τις χώρες στο Ολυμπιακό Στάδιο του Πεκίνου (όπως άλλωστε γίνεται κάθε φορά) με τον Ηλία Ηλιάδη σημαιοφόρο της. Για όσους δεν παρακολουθούν από κοντά τα τεκταινόμενα σε όλο το φάσμα του αθλητισμού, ο Ηλίας Ηλιάδης είναι τζουντόκα και χρυσός Ολυμπιονίκης στους Αγώνες της Αθήνας το 2004. Μπράβο στο παιδί για την τιμή που του γίνεται, αν και θα διαφωνήσω.

Δεν θα ασχοληθώ καν με το γεγονός ότι ο Ηλίας το 2004 δεν ήξερε λέξη ελληνικά, καθότι αθλητικό προϊόν κράτους της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Δεν με αφορούν αυτά, ούτε τα κατακρίνω. Το παιδί είναι στην Ελλάδα, δηλώνει Έλληνας, αθλείται για λογαριασμό μας, βοηθά στην προβολή μας, πληρώνει εδώ, πληρώνεται εδώ, οπότε γιατί όχι.

Θα σταθώ στον τρόπο επιλογής του. Και μιας και εμάς τους μπασκετικούς (δημοσιογράφους, παράγοντες, αλλά και τον «πιστό» κόσμο του αθλήματος) μας ονομάζουν (επειδή απλώς... ζηλεύουν την αγάπη μας για το άθλημα) μασσωνεία, θα μιλήσουμε ως τέτοιοι σήμερα, κι ας μας κατηγορήσουν.

Η συνάντηση (στις αρχές Ιουλίου) για την επιλογή του σημαιοφόρου της ελληνικής αποστολής έγινε ως εξής: η ΕΟΕ (Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή), ο ΣΕΓΑΣ (ομοσπονδία στίβου) και η ομοσπονδία Τζούντο. Ο ΣΕΓΑΣ πρότεινε τη Φανή Χαλκιά και την Αθανασία Τσουμελέκα και η ομοσπονδία Τζούντο τον Ηλία Ηλιάδη. Η υποψηφιότητα της Χαλκιά απορρίφθηκε, γιατί η συμμετοχή της ήταν (και παραμένει) αμφίβολη, εξαιτίας ενός προβλήματος τραυματισμού, η υποψηφιότητα της Τσουμελέκα απορρίφθηκε επειδή η αθλήτρια είχε ενημερώσει ότι σύμφωνα με το πρόγραμμα προετοιμασίας της, θα ταξίδευε στο Πεκίνο μετά τις 10 Αυγούστου (αρκετοί αθλητές το κάνουν, ανάλογα με το πότε αγωνίζονται, η Αθανασία έχει και άσθμα, οπότε φοβήθηκε τη ρύπανση), οπότε έμεινε μόνος ο Ηλίας Ηλιάδης.

Εμένα η απορία μου είναι η εξής: γιατί στη συνάντηση κλήθηκαν και παρευρέθησαν μόλις 2 ομοσπονδίες; Στο Πεκίνο θα πάνε κι άλλοι αθλητές: μπάσκετ, πόλο, κανόε καγιάκ, κολύμβηση, άρση βαρών, κτλ. Για τις υπόλοιπες ομοσπονδίες δεν θα κάνω το δικηγόρο του διαβόλου, αλλά το μπάσκετ γιατί απορρίφθηκε τόσο εύκολα; Και μην μου πείτε ότι είχαμε μπροστά μας το προολυμπιακό και δεν ήταν σίγουρο ότι θα προκριθούμε. Πρώτον, ήταν σίγουρο, δεύτερον και άλλες χώρες που συμμετείχαν στο προολυμπιακό περίμεναν να τελειώσει για να ορίσουν σημαιοφόρο.

Σε τελική ανάλυση, κάποιοι βολεύτηκαν από τη «δικαιολογία» ότι υπήρχε μπροστά προολυμπιακό και οι 12 διασημότεροι Έλληνες αθλητές αποκλείστηκαν από την επιλογή.

Την ώρα που στις 8 Αυγούστου στο Ολυμπιακό Στάδιο του Μονάχου θα μπαίνει η Αργεντινή με τον Μανού Τζινόμπιλι σημαιοφόρο, η Κίνα με τον Γιάο Μινγκ, η Λιθουανία με τον Σαρούνας Γιασικεβίτσιους και η Γερμανία με τον Ντιρκ Νοβίτσκι (κι ενώ εκκρεμούν κι άλλες πιθανές μπασκετικές επιλογές), εγώ ήθελα να δω τον Θοδωρή Παπαλουκά, αρχηγό της εθνικής ομάδας μπάσκετ, να κρατάει την ελληνική σημαία. Της ομάδας που έχει προσφέρει τις μεγαλύτερες συγκινήσεις σε βάθος χρόνου στους Έλληνες, της ομάδας που είναι στο υψηλότερο επίπεδο απ’ όλους τους υπόλοιπους Έλληνες αθλητές, της ομάδας που συγκινεί τους περισσότερους Έλληνες, απ’ όλα τα αθλήματα που γίνονται στους Ολυμπιακούς Αγώνες, της ομάδας που όλοι οι Έλληνες περιμένουν περισσότερο να δουν στο Πεκίνο. Και μιας και το ποδόσφαιρο είναι μια αστεία συμφωνία στους Ολυμπιακούς Αγώνες, το μπάσκετ και ο στίβος (ο βασιλιάς) είναι κατ’ εξοχήν τα δύο αθλήματα που τραβούν τη μεγαλύτερη προσοχή του κόσμου.

Άμοιρη ευθυνών δεν είναι η ομοσπονδία μπάσκετ. Ίσα ίσα που είναι και ίσως η πλέον υπεύθυνη για ό,τι έγινε. Απλώς απείχε και αδιαφόρησε. Για ακόμη μία φορά.

Πριν κλείσω θα αναφερθώ στην κίνηση του Νοβίτσκι να βγει δημόσια και να ζητήσει να μπει εκείνος στο Στάδιο με τη γερμανική σημαία. Ο μεγαλύτερος σύγχρονος αστέρας από την αρχή ήταν ξεκάθαρος: όνειρο ζωής. Και πλέον, αυτό ζει.

by Rasheed.

Η ακτινογραφία της εθνικής

Μέχρι τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου απομένουν 17 ημέρες (αφού το μπάσκετ ξεκινά στις 10 του Αυγούστου) και η εθνική ομάδα θα δώσει μέχρι τότε δύο φιλικούς αγώνες. Άρα, το δείγμα γραφής που έχουμε από το προολυμπιακό τουρνουά είναι εκείνο που μπορεί να μας προσφέρει τα πιο ασφαλή συμπεράσματα για το αγωνιστικό προφίλ της Ελλάδας. Θα περάσω τα συνηθισμένα στατιστικά στα γρήγορα, για να σταθώ σε κάτι διαφορετικό.

Στο προολυμπιακό, οι δώδεκα παίκτες τα εθνικής αγωνίστηκαν από 4 (Γλυνιαδάκης) μέχρι 27 (Διαμαντίδης) λεπτά ανά αγώνα. Είχαμε την ευκαιρία (την οποία απευχόμαστε να έχουμε ξανά) να δούμε πώς θα αντιδράσει η εθνική σε περίπτωση τραυματισμού ενός περιφερειακούς της παίκτη. Το είχαμε συζητήσει όταν γράφαμε αν ο Γιαννάκης θα επιλέξει 2 ψηλούς για τις τελευταίες θέσεις της δωδεκάδας, το βρήκαμε μπροστά μας στο ματς με το Πουέρτο Ρίκο. Ο Νίκος Ζήσης τραυματίστηκε μετά από 2 λεπτά συμμετοχής, οπότε αίφνης ο ομοσπονδιακός προπονητής έπρεπε να καλύψει εκ των έσω 20 λεπτά (μέχρι τότε ο Νίκος έπαιζε 22 λεπτά στα προηγούμενα ματς). Από αυτά, 7 παραπάνω (από τον μέχρι τότε χρόνο του) έπαιξε ο Παπαλουκάς, 5 ο Σπανούλης, 5 ο Διαμαντίδης και 3 ο Βασιλόπουλος.

Στο σκοράρισμα η Ελλάδα δεν παρουσίασε κάτι διαφορετικό από τα προηγούμενα χρόνια. Εννιά παίκτες πετύχαιναν από 6.3 πόντους (Σχορτσιανίτης) μέχρι 12.8 (Σπανούλης). Μόνοι που είχαν λιγότερους ήταν οι Πρίντεζης, Πελεκάνος και Γλυνιαδάκης. Πλουραλισμός και στα ριμπάουντ, αλλά και στο μοίρασμα του παιχνιδιού (ασίστ) με τον Φώτση (6.3 ριμπάουντ) και τον Παπαλουκά (5.0 ασίστ) να είναι πρώτοι. Στα σημαντικά στατιστικά στοιχεία της εθνικής, είναι το γεγονός ότι και οι 12 παίκτες της σούταραν με τουλάχιστον 50% στα δίποντα, δείγμα των πολύ καλών επιλογών που προκύπτουν μέσα από τα συστήματα του Παναγιώτη Γιαννάκη. Ας αφήσουμε αυτά τα στατιστικά και ας εστιάσουμε την προσοχή μας σε κάτι πιο εξεζητημένο.

Ο Παναγιώτης Γιαννάκης χρησιμοποίησε κατά τη διάρκεια του τουρνουά 19 διαφορετικές πεντάδες (που αγωνίστηκαν έστω και για 1 δευτερόλεπτο μαζί) με Λίβανο, 25 με Βραζιλία, 21 με Νέα Ζηλανδία και 21 με Πουέρτο Ρίκο. Αριθμοί απίστευτοι, δείγμα της πληρότητας και ποικιλίας λύσεων της εθνικής. Από τις 86 αυτές πεντάδες (εννοείται ότι επαναλαμβάνονταν ανά αγώνα οι ίδιες), οι 36 ήταν νικηφόρες, δηλαδή όση ώρα βρέθηκαν στο παρκέ αύξησαν τη διαφορά της εθνικής έστω και για έναν πόντο (ή μείωσαν έστω και έναν πόντο), οι 34 ήρθαν ισόπαλες (δεν υπήρξε κατά την παρουσία τους αλλαγή στη διαφορά) και μόλις οι 16 έχασαν.

Από τις 36 νικηφόρες, ο Θοδωρής Παπαλουκάς βρισκόταν στο παρκέ στις 23, ο Διαμαντίδης στις 22, ο Ζήσης επίσης στις 21, ο Σπανούλης στις 17, ο Μπουρούσης στις 16, ο Τσαρτσαρής στις 16, ο Πελεκάνος στις 15, ο Φώτσης επίσης στις 15, ο Βασιλόπουλος στις 12, ο Σχορτσιανίτης στις 9, ο Πρίντεζης επίσης στις 9 και ο Γλυνιαδάκης στις 5. Ιδιαίτερα εντυπωσιακό το στατιστικό για τον Μιχάλη Πελεκάνο, που βρισκόταν στο παρκέ μόλις 11 λεπτά ανά αγώνα! Επίσης, σημαντικό είναι να προσέξετε ότι ο Νίκος Ζήσης βρισκόταν σε 21 πεντάδες, αλλά ουσιαστικά στα 3 πρώτα ματς (σε μία στο 4^ο), αφού στο τελευταίο έπαιξε μόλις 2 λεπτά.

Ας δούμε ανά ματς την πεντάδα που επέλεξε ο Παναγιώτης Γιαννάκης να αγωνιστεί περισσότερη ώρα:

Λίβανος: Διαμαντίδης, Σπανούλης, Βασιλόπουλος, Φώτσης, Τσαρτσαρής (έπαιξαν 5:48, δηλαδή 2:02 περισσότερο από τη δεύτερη σε χρόνο πεντάδα).

Βραζιλία: Διαμαντίδης, Σπανούλης, Βασιλόπουλος, Φώτσης, Τσαρτσαρής (έπαιξαν 11:15, δηλαδή 8:29 περισσότερο από τη δεύτερη σε χρόνο πεντάδα).

Νέα Ζηλανδία: Διαμαντίδης, Σπανούλης, Βασιλόπουλος, Φώτσης, Τσαρτσαρής (έπαιξαν 5:40, δηλαδή 21 δευτερόλεπτα περισσότερο από τη δεύτερη σε χρόνο πεντάδα).

Πουέρτο Ρίκο: Διαμαντίδης, Σπανούλης, Βασιλόπουλος, Φώτσης, Τσαρτσαρής (έπαιξαν 9:31, δηλαδή 6:03 περισσότερο από τη δεύτερη σε χρόνο πεντάδα).

Έχει ιδιαίτερη αξία να δούμε ότι σε όλα τα ματς του προολυμπιακού τουρνουά, η πεντάδα που βρέθηκε για περισσότερη ώρα στο παρκέ μαζί (όχι πάντα συνεχόμενα βέβαια), ήταν η βασική πεντάδα της εθνικής. Όπως έχει επίσης αξία ότι σε κανένα ματς δεν έπαιξε για περισσότερο από 11 λεπτά μαζί, ενώ με τους Νεοζηλανδούς καμία πεντάδα δεν έμεινε στο παρκέ για περισσότερα από 5:40!

Ας δούμε τώρα και την πεντάδα που πήρε τη μεγαλύτερη διαφορά ανά αγώνα (πρέπει να λάβουμε υπόψη μας και τη διαφορά του κάθε αγώνα, για να θέσουμε στη σωστή βάση το δεδομένο στατιστικό στοιχείο):

Λίβανος: Διαμαντίδης, Σπανούλης, Βασιλόπουλος, Φώτσης, Μπουρούσης (κέρδισαν με +12 σε μόλις 1:43).

Βραζιλία: Διαμαντίδης, Ζήσης, Βασιλόπουλος, Πρίντεζης, Τσαρτσαρής (κέρδισαν +5 σε μόλις 1:30).

Νέα Ζηλανδία: Διαμαντίδης, Σπανούλης, Βασιλόπουλος, Φώτσης, Μπουρούσης (κέρδισαν +11 σε μόλις 1:18).

Πουέρτο Ρίκο: Διαμαντίδης, Ζήσης, Βασιλόπουλος, Φώτσης, Τσαρτσαρής (κέρδισαν +8 σε 0:52).

Απ’ ότι βλέπετε σε κανένα ματς η πεντάδα που έπαιξε τον περισσότερο χρόνο δεν ήταν αυτή που πήρε και τη μεγαλύτερη διαφορά. Πάντα, μια πεντάδα που αγωνιζόταν λιγότερο (!!!) από δύο λεπτά, έκανε ένα ξέσπασμα και έπαιρνε διαφορές (ή γύρναγε διαφορές). Έχει αξία να συγκρίνουμε το στοιχείο αυτό με την παρουσία του Παπαλουκά στις περισσότερες νικηφόρες πεντάδες, οι οποίες κέρδιζαν μικρότερη διαφορά κάθε φορά. Τέλος βλέπουμε ότι ενώ οι ψηλοί εναλλάσσονται, στην περιφέρεια Διαμαντίδης και Βασιλόπουλος είναι σε κάθε πεντάδα. Εντύπωση, τέλος, κάνει η παρουσία του Ζήση στην καλύτερη πεντάδα του ματς με το Πουέρτο Ρίκο, όπου σε μόλις 52 δευτερόλεπτα (πριν τραυματιστεί) είχε βοηθήσει την εθνική σε διαφορά 8 πόντων.

Όλα αυτά τα στατιστικά στοιχεία, μας έδωσαν μια εικόνα του τρόπου με τον οποίο αγωνίστηκε η εθνική στο προολυμπιακό τουρνουά και θα μας βοηθήσουν να είμαστε πιο προετοιμασμένοι στο τι θα δούμε στο Πεκίνο. Εκεί λογικά η δωδεκάδα θα είναι η ίδια, εκτός κι αν γίνει κάποια έκπληξη με τον Ανδρέα Γλυνιαδάκη (το θεωρώ πολύ δύσκολο), που με 4 λεπτά ανά ματς φάνηκε ως ο μόνος που δεν είχε ξεκάθαρο ρόλο στη δωδεκάδα.

by Rasheed.

Προολυμπιακό: τα οργανωτικά φάουλ

Το προολυμπιακό τελείωσε, η ελληνική ομάδα πήρε αυτό που ήθελε από τους αγώνες και μάλιστα με εμφατικό τρόπο, αλλά η διοργάνωση δεν ήταν αυτό που θα περίμεναν οι φίλοι του μπάσκετ. Τα οργανωτικά λάθη και οι παραλείψεις ήταν αρκετά και σήμερα γι’ αυτά ακριβώς θα συζητήσουμε.

Το προολυμπιακό τουρνουά έγινε καλοκαίρι και μάλιστα στην αρχή του δεύτερου δεκαπενθημέρου του Ιουλίου. Ήταν εξ ορισμού δύσκολο να πειστεί ο κόσμος να πάει μέχρι το ΟΑΚΑ, αφού πολλοί ήταν εκείνοι που θα είχαν φύγει για διακοπές, ενώ άλλοι, λογικό ήταν να θεωρήσουν ότι είχαν κάτι καλύτερο και πιο καλοκαιρινό να κάνουν. Η αρχική προσπάθεια των διοργανωτών ήταν να μην νομίσει ο κόσμος ότι θα πάει στο ΟΑΚΑ και θα… πεθάνει από τη ζέστη. Τα κλιματιστικά λειτουργούσαν όλη μέρα και από αυτή την πλευρά, αθλητές, προπονητές, δημοσιογράφοι και θεατές πέρασαν μια ωραία εβδομάδα.

Όμως, το στήσιμο του τουρνουά ήταν λάθος. Αν κάποιος ήθελε να δει ολόκληρο το προολυμπιακό τουρνουά, χρησιμοποιώντας τα πιο φτηνά εισιτήρια, τότε θα έπρεπε να ξοδέψει 200 ευρώ. Χωρίς τη βενζίνη ή τα εισιτήρια τρένου για τις μετακινήσεις, χωρίς ούτε καν ένα μπουκαλάκι νερό τις ώρες που θα περνούσε στο γήπεδο. Οι αγώνες κάθε ημέρας «έσπαγαν» στα δύο, οι τιμές ήταν 20€ για το πρωί και άλλα 20€ για το απόγευμα, με αποτέλεσμα να ξεκινήσουν αγώνες με λιγότερα από 100 άτομα στο γήπεδο. Τα ονόματα ομάδων όπως το Πράσινο Ακρωτήρι, ο Λίβανος, η Κορέα, το Καμερούν, δεν ελκύουν τον κόσμο (απολύτως φυσιολογικά), οπότε δεν υπήρχε περίπτωση κάποιος να πληρώσει 20 ευρώ για να δει τέτοιες ομάδες. Όταν μπορείς να δεις αγώνα πλέι οφ Ευρωλίγκας με 15 ευρώ, όταν τα εισιτήρια στους προημιτελικούς των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας ήταν φτηνότερα! Μοιραία, από πλευράς προσέλευσης κόσμου, η διοργάνωση απέτυχε παταγωδώς. Η εθνική θα μάζευε κόσμο. Αυτό είχε φανεί από το Ακρόπολις. Όμως, όταν διοργανώνεις κάτι, θες κόσμο να έχουν και οι άλλοι αγώνες, εκεί είναι η «μαγκιά». Τα εισιτήρια θα έπρεπε να είναι φτηνότερα, να είναι για ολόκληρη την ημέρα ίσως (κανένα πρωί δεν υπήρχαν πάνω από 300 άτομα στο ΟΑΚΑ, οπότε χωρούσαν όλοι τα βράδια στο γήπεδο), ενώ θα έπρεπε να είχαν δοθεί εισιτήρια σε αθλητικούς συλλόγους, σωματεία, σχολεία, συλλόγους ξένων (Πορτορικάνων, Καμερουνέζων, κτλ).

Βασικό πρόβλημα ήταν και οι ώρες των αγώνων. Η απογευματινή διακοπή δεν έβγαζε κανένα νόημα (θεωρητικά μόνο για να καθαριστεί το γήπεδο από τους πρωινούς επισκέπτες). Η εθνική έπαιζε στις 22:00 κάθε βράδυ, κάτι που ήταν κουραστικό για όλους. Και όταν δεν έπαιζε η εθνική… το ΟΑΚΑ ήταν πιο άδειο και από το σαλόνι του σπιτιού σας. Με δεδομένη την έναρξη στις 13:00, τα ματς θα έπρεπε να είναι 15:30, 18:00 και 20:30.

Στα προβλήματα της διοργάνωσης θα βάλω και τον εκφωνητή του γηπέδου, ο οποίος πρέπει να ήταν το μόνο άτομο στην Αθήνα που δεν ήξερε 3 λέξεις στα αγγλικά. Επίσης τις τσιρλίντερς, οι οποίες δεν βρίσκονταν στο γήπεδο το πρωί (!!!), ενώ έκαναν και… διάλειμμα στα ημίχρονα των αγώνων, χορεύοντας μόνο στα τάιμ άουτ και τα δεκάλεπτα. Οι κοπέλες θα έπρεπε να είναι και το πρωί στο ΟΑΚΑ. Αδικαιολόγητο για τον κόσμο που πλήρωσε 20€ (όσα και οι απογευματινοί) και είχε ακόμη λιγότερες παροχές.

Και μιας και λέμε για τις παροχές, όσοι πλήρωσαν 60€, τι κέρδισαν; Τίποτα. Έκατσαν σε θεωρητικά καλύτερη θέση, αλλά αυτό κοστολογείται… 40€ περισσότερα; Από ποιον και γιατί; Είχαν κάποια άλλη παροχή; Κάποιο έντυπο δωρεάν, μπουφέ, αναψυκτικά, δωράκια; Ωραίο αστείο… Οικονομικά η διοργάνωση ήταν μεγάλη κοροϊδία για όσους επέλεξαν να πάνε στο ΟΑΚΑ. Δυστυχώς.

Επίσης, πλήρης ήταν η ασυνεννοησία του γραφείου τύπου του ΟΑΚΑ με τον… περιβόητο εκφωνητή, ο οποίος παρουσίαζε δωδεκάδες με παίκτες που… δεν ήταν στο γήπεδο. Τέλος, θέλω να αναφερθώ στα ριμπλέι από τη γιγαντοοθόνη. Το προολυμπιακό ξεκίνησε δείχνοντας κανονικά τα ριπλέι, όλη την πρώτη ημέρα. Και το ματς της εθνικής με τη Βραζιλία ξεκίνησε έτσι. Αλλά μετά από ορισμένες διαμαρτυρίες εξαιτίας ενός κακού σφυρίγματος, τα ριπλέι σταμάτησαν. Αρχικά η οθόνη γινόταν μαύρη, ενώ στη συνέχεια έδειχνε απλώς το γήπεδο. Εμείς πρώτοι από εδώ έχουμε κατακρίνει τον απολίτιστο Έλληνα οπαδό και θα το ξανακάνουμε. Όμως, όσοι βρέθηκαν στο ΟΑΚΑ δεν ξέφυγαν καθόλου από το μέτρο και η κίνηση αυτή ήταν περιττή. Μερικές φορές ο τρόπος που αντιμετωπίζεις άσχημα κάποιον χωρίς να σου έχει δώσει αφορμή, σου γυρνάει μπούμερανγκ. Ή αν θέλετε, ο κόσμος γίνεται τόσο πολιτισμένος, όσο θέλουμε να γίνει. Κάποιος πρέπει να κάνει το πρώτο βήμα. Οι φίλαθλοι στο ΟΑΚΑ ήταν άψογοι και το έκαναν. Όμως δεν βρήκαν, δυστυχώς, ανταπόκριση.

by Rasheed.

Με τη ματιά του AoB!

Το Age of Basketball ήταν στο ΟΑΚΑ την εβδομάδα του προολυμπιακού τουρνουά και σας μεταφέρει στιγμές από τους αγώνες, με τα μάτια των συντελεστών του. Ο φακός "έπιασε" 30 στιγμές, για να πάρουν μια γεύση όσοι δεν είχαν την ευκαιρία να βρεθούν στο γήπεδο. Πάμε λοιπόν:

Ο Κάμερον στην πρώτη επίθεση της Νέας Ζηλανδίας στο τουρνουα.

Μάχη σε άδεια ρακέτα!

Ο Σέουνγκ Μινγκ Χα φρουρός της Κορεάτικης ρακέτας!

Οι τσιρλίντερς κάνουν πρόβα στο σκοτεινό ΟΑΚΑ στη διακοπή της πρώτης ημέρας των αγώνων.

Ένας παλιός γνώριμος, ο Ρούμπεν Μπούμτσε-Μπούμτσε ετοιμάζεται να μπει στη μάχη!

Επί το... επίσημο έργο!

Και πρωτοτυπία με χορό μέσα σε τεράστιες... φούσκες!

Ο Μάρκους Τόμας ετοιμάζεται για... μαγική πάσα στον Νίτσεβιτς!

Η Ελλάδα προθερμαίνεται για πρώτη φορά στο τουρνουά!

Ο μοναδικός αστέρας του Λιβάνου, Ελ Χατίμπ!

Ο Φώτσης έχει μόλις πυροβολήσει για τρεις πόντους!

Ο Σοφοκλής καρφώνει! Κανείς δεν τολμά να πλησιάσει...

Θ' ανέβω στο ταμπλό και θα γράψω... τι ακριβώς;

Ο Γιάκα Λάκοβιτς ετοιμάζεται... να φάει τάπα!

Οι Σλοβένοι ήταν μακράν οι πιο εκδηλωτικοί στο ΟΑΚΑ, αλλά και έξω από αυτό... όπου έκαναν διακοπές στα τροχόσπιτά τους!

Πόσες φορές έχετε δει δύο ομάδες να ξεκινούν ζέσταμα στην ίδια μπασκέτα; Για 15 λεπτά Γερμανία και Πράσινο Ακρωτήρι αυτό έκαναν...

Ο Ντιρκ ετοιμάζεται για το πρώτο τζάμπολ του τουρνουά!

Πολύ γρήγορα έπιασε... δουλειά!

Ράμος και Μπούμτσε-Μπούμτσε σπρώχνονται... βαριεστημένα!

Οι Καναδοί κυριάρχησαν στον αέρα στο ματς με τους Κορεάτες.

Ο Νοβίτσκι έχει μόλις εκτελέσει και ο Κάμαν γίνεται... σάντουιτς, για ευνόητους λόγους!

Ο Φώτσης επελαύνει...

Σαντιάγκο και Νεστέροβιτς παίρνουν θέση...

Το Πουέρτο Ρίκο έχει μόλις προκριθεί στην τετράδα!

Ο Κάμαν σκοράρε σε... γεμάτη ρακέτα!

Χάκα, υπό το βλέμμα του "Δράκου"!

Ο Ζήσης στον πάγκο της εθνικής, δέχεται τις πρώτες βοήθειες.

Ο Μπουρούσης ορθώνει ανάστημα μπροστά στον Σαντιάγκο!

Η Ελλάδα έχει μόλις προκριθεί στο Πεκίνο! Το όνειρο αρχίζει...