Αφιέρωμα: Όσκαρ Ρόμπερτσον, μέρος II

Το καλοκαίρι του 1960, ο Όσκαρ Ρόμπερτσον δήλωσε συμμετοχή στο ντραφτ, όπου επιλέχθηκε στο νούμερο 1 από τους Σινσινάτι Ρόγιαλς (πλέον Σακραμέντο Κινγκς). Στην πρώτη του χρονιά στο NBA, ο Ρόμπερτσον είχε 30.5 πόντους, 10.1 ριμπάουντ και 9.7 ασίστ, με μέσους όρους σχεδόν τριπλ-νταμπλ. Ήταν προφανώς ρούκι της χρονιάς, στην καλύτερη πεντάδα, στο all-star game, αλλά οι Ρόγιαλς είχαν ρεκόρ 33-46.

Η ιστορία γράφτηκε με χρυσά γράμματα την επόμενη χρονιά, 1961-62. Ο Όσκαρ Ρόμπερτσον σε μία μοναδική παράσταση, τελείωσε τη χρονιά με μέσους όρους τριπλ-νταμπλ, 30.8 πόντων, 11.4 ασίστ και 12.5 ριμπάουντ ανά αγώνα. Έσπασε και το ρεκόρ ασίστ σε μία μοιράζοντας 899, δηλαδή 184 περισσότερες από τον Μπομπ Κούζι, που είχε το ρεκόρ πριν. Ο Ρόμπερτσον έκανε κάτι που κανείς άλλος παίκτης στην ιστορία του NBA δεν έχει ποτέ καταφέρει. Να τελειώσει χρονιά με μέσους όρους τριπλ-νταμπλ.

Η κυριαρχία του συνεχίστηκε και την επόμενη χρονιά με 28.3 πόντους, 10.4 ριμπάουντ και 9.5 ασίστ. Τότε έφτασε με τους Ρόγιαλς στους τελικούς Ανατολής, όπου ηττήθηκε σε 7 αγώνες από τους Σέλτικς του Μπιλ Ράσελ.

Το 1963-64, οι Ρόγιαλς για πρώτη φορά είχαν κι άλλους καλούς παίκτες εκτός του Ρόμπερτσον, όπως τον Τζέρι Λούκας. Έκαναν ρεκόρ 55-25 με τον Ρόμπερτσον να πετυχαίνει 31.4 πόντους, 9.9 ριμπάουντ και 11.0 ασίστ ανά αγώνα, κερδίζοντας τον τίτλο του MVP της χρονιάς για πρώτη και τελευταία φορά στην καριέρα του (όσο κι αν ακούγεται απίστευτο, τη χρονιά που έκανε μέσο όρο τριπλ-νταμπλ, δεν κέρδισε το MVP). Ήταν ο μόνος αθλητής, εκτός των Τσάμπερλεν και Ράσελ, που από το 1960 μέχρι το 1968 πήρε τίτλο MVP. Στα πλέι οφς κέρδισε τους Σίξερς του Τσάμπερλεν, αλλά αποκλείστηκε από τους Σέλτικς του Ράσελ.

Οι Ρόγιαλς τα επόμενα 6 χρόνια είχαν πολλά αγωνιστικά προβλήματα με τον Ρόμπερτσον να μην καταφέρνει να τους οδηγήσει πέρα από τον πρώτο γύρο των πλέι οφς.

Το καλοκαίρι πριν τη χρονιά 1970-71 οι Ρόγιαλς έστειλαν τον Ρόμπερτσον στους Μιλγουόκι Μπακς για τους… Φλιν Ρόμπινσον και Τσάλι Πολκ. Οι εφημερίδες της εποχής έγραφαν ότι ο Μπομπ Κούζι, προπονητής τους τότε, ζήλευε τη δημοσιότητα που έπαιρνε ο Ρόμπερτοσν. Στον Ρόμπερτσον αυτό στοίχισε αρκετά και δήλωσε: «Νομίζω ότι ο Κούζι έκανε λάθος και δεν θα το ξεχάσω ποτέ».

Όμως, στους Μπακς, έχοντας δίπλα του τον νεαρό… Λιου Άλσιντορ (μετέπειτα Καρίμ Αμπντούλ-Τζαμπάρ), είχαν ρεκόρ 66-16 και κατέκτησαν τον τίτλο του 1971, τον μοναδικό στην καριέρα του Ρόμπερτσον.

Στην καριέρα του ο Ρόμπερτσον είχε πολλά ρεκόρ. Με τους 30.5 πόντους μέσο όρο έχει τον τρίτο υψηλότερο μέσο όρο πόντων στην ιστορία του NBA για ρούκι. Τις 6 από τις πρώτες 7 χρονιές στο NBA είχε πάνω από 30 πόντους μέσο όρο. Μόλις δύο παίκτες στην ιστορία του NBA έχουν περισσότερες χρονιές από εκείνον με μέσο όρο μεγαλύτερο των 30 πόντων.

Αν κάποιος προσθέσει συνολικά τα στατιστικά του τις πρώτες 5 χρονιές του στο NBA θα βρει ότι ο Ρόμπερτσον είχε 30.3 πόντους, 10.4 ριμπάουντ και 10.6 ασίστ μέσο όρο σε περισσότερα από 400 παιχνίδια. Ρεκόρ που κανείς δεν μπόρεσε να σπάσει. Σκεφτείτε κιόλας ότι ο Ρόμπερτσον είχε τέτοιους μέσους όρους, χωρίς να υπάρχει τρίποντο!

Ο Ρόμπερτσον το 1967-68 έγινε ο 1^ος από τους δύο μόλις παίκτες στην ιστορία του NBA, που ήταν την ίδια χρονιά 1^οι σκόρερ και 1^οι πασέρ της λίγκας. Ο άλλος είναι ο Νέιτ Άρτσιμπαλντ. Βέβαια, ο Ρόμπερτσον δεν πήρε τον τίτλο του 1^ου σκόρερ και πασέρ εκείνη τη χρονιά, καθώς το NBA, μέχρι και την επόμενη σεζόν, έδινε τον τίτλο στον παίκτη με το μεγαλύτερο σύνολο πόντων κι όχι σ’ εκείνον με τον μεγαλύτερο μέσο όρο.

Στον Ρόμπερτσον αποδίδεται και το πασίγνωστο “fadeaway shot” καθώς είναι ο πρώτος που εισήγαγε την κίνηση στο πρωτάθλημα. Μιλάμε βέβαια για το σουτ το οποίο ο Μάικλ Τζόρνταν είχε ως σήμα κατατεθέν του.

Επίσης έχει αναδειχτεί «Παίκτης του Αιώνα» το 2000 από την Εθνική Ομοσπονδία Προπονητών, ενώ το SLAM το 2003 τον κατατάσσει 3^ο καλύτερο παίκτη όλων των εποχών πίσω από τους Μάικλ Τζόρνταν και Ουίλτ Τσάμπερλεν. Το ESPN το 2006 τον ανέδειξε 2^ο καλύτερο πλέι μέικερ όλων των εποχών, πίσω από τον Μάτζικ Τζόνσον.

Το 1997 δώρισε τον ένα νεφρό του στην κόρη του Τία, η οποία είχε νεφρική ανεπάρκεια.

Πρόσφατα δήλωσε ότι αμφιβάλει αν ποτέ κανείς παίκτης θα κάνει ξανά χρονιά με μέσο όρο τριπλ-νταμπλ. Κι εμείς Όσκαρ…

by Rasheed.

Υ.Γ.: Στο επόμενο, τρίτο και τελευταίο, μέρος του αφιερώματος, θα παρουσιάσουμε δηλώσεις του Όσκαρ Ρόμπερτσον, τις οποίες δεν περιμένατε να ακούσετε. Μεγάλες αλήθειες, αλλά και ατάκες που δεν λυπούνται κανέναν…

Αφιέρωμα: Όσκαρ Ρόμπερτσον, μέρος I

Ο Όσκαρ Ρόμπερτσον γεννήθηκε το 1938 και αγωνίστηκε 14 χρονιές στο NBA. Για πολλούς είναι ο καλύτερος παίκτης όλων των εποχών, για άλλους ο καλύτερος περιφερειακός όλων των εποχών, ενώ ακόμη και όσοι δεν τον έχουν δει ποτέ σε δράση, δεν τολμούν να τον βγάλουν από την δεκάδα των καλύτερων στην ιστορία.

Ο Ρόμπερτσον ήταν 12 φορές all-star, 11 φορές μέρος της καλύτερης πεντάδας του NBA, 1 φορά MVP του πρωταθλήματος. Εκείνος ήταν που οδήγησε τους Μιλγουόκι Μπακς στο μοναδικό τίτλο της ιστορίας τους, το 1970-71.

Μέλος του μπασκετικού Hall of Fame από το 1980, έχει ψηφιστεί ένας από τους 50 καλύτερους παίκτες όλων των εποχών, ενώ προς τιμήν του το βραβείο του παίκτη της χρονιάς στο Κολέγιο έχει ονομαστεί «Βραβείο Όσκαρ Ρόμπερτσον» (εξάλλου αυτός είναι που έχει τα δύο πρώτα αντίστοιχα βραβεία στην ιστορία).

Όμως, η καριέρα του Ρόμπερτσον σημαδεύτηκε από διαρκή ρατσιστική αντιμετώπιση. Οι καιροί που αγωνιζόταν ήταν πολύ δύσκολοι και οι μαύροι αθλητές δεν είχαν την καλύτερη αντιμετώπιση. Πόσο μάλλον οι μαύροι αθλητές που ήταν καλύτεροι από τους λευκούς. Πόσο μάλλον… οι μαύροι αθλητές που ήταν καλύτεροι από τους λευκούς και συνδικαλίζονταν!

Ο Ρόμπερτσον πέρασε όλη του την καριέρα ως κόκκινο πανί για το NBA, το οποίο τεχνηέντως τον απέκλεισε από κάθε δραστηριότητα μετά την αποχώρησή του από τα γήπεδα. Ο Ρόμπερτσον είναι ίσως ο μόνος μεγάλος παίκτης που ενδιαφέρθηκε να γίνει προπονητής και γενικός διευθυντής σε ομάδα και ποτέ δεν του δόθηκε η ευκαιρία. Αλλά αυτά στο τρίτο μέρος του αφιερώματος.

Ο Ρόμπερτσον είναι ίσως ο βασικότερος λόγος που οι παίκτες του σήμερα παίρνουν τα εκατομμύρια που παίρνουν. Κι αν το όλο θέμα προς τα εκεί πήγαινε με τις διαφημίσεις και τη βιομηχανία θεάματος που χτίστηκε γύρω από το αμερικάνικο μπάσκετ, το 1970 τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά. Τότε έγινε η περίφημη «Δίκη του Όσκαρ Ρόμπερτσον». Ο Ρόμπερτσον ήταν πρόεδρος της ομοσπονδίας παικτών του NBA και κατάφερε, πηγαίνοντας τη λίγκα στα δικαστήρια, να αλλάξει πλήρως τους αυστηρούς κανονισμούς για το ντραφτ και τους φρι έιτζεντς του NBA, κάτι το οποίο είχε ως αποτέλεσμα οι παίκτες να κερδίζουν πολλά περισσότερα χρήματα. Οι παίκτες μέχρι τότε δεν είχαν δικαίωμα να μιλήσουν με άλλες ομάδες, ακόμη και μετά τη λήξη του συμβολαίου τους, αφού ανήκαν απόλυτα στις ομάδες τους. Μετά από 6 χρόνια στα δικαστήρια, το NBA αναγκάστηκε να συμβιβαστεί.

Το μπάσκετ κέρδισε τον Ρόμπερτσον από παιδάκι, γιατί ήταν «το παιχνίδι των φτωχών παιδιών», όπως είπε.

Για να καταλάβετε για τι συνθήκες μιλάμε, ο Ρόμπερτσον οδήγησε το λύκειό του (με μόνο μαύρους μαθητές) σε ρεκόρ 31-1 το 1955 και 31-0 το 1956, σε δύο συνεχόμενους τίτλους και στο απίστευτο ρεκόρ των 45 συνεχόμενων νικών. Τα πρωταθλήματα αυτά ήταν τα πρώτα για την Ιντιανάπολις στην ιστορία της. Όμως, οι πολιτικοί επικεφαλής της πόλης μάζεψαν τους μαύρους αθλητές του λυκείου και τους οδήγησαν εκτός πόλης για να γιορτάσουν τον τίτλο, γιατί «οι μαύροι θα διέλυαν την πόλη με τα πάρτι τους».

Στο κολέγιο είχε τον εκπληκτικό μέσο όρο των 33.8 πόντων ανά αγώνα, οδηγώντας το Σινσινάτι σε ρεκόρ 79-9 τις τρεις χρονιές που έπαιξε σε αυτό. Έφυγε από το κολέγιο ως 1^ος σκόρερ όλων των εποχών στο NCAA, μέχρι να τον περάσει ο Πιτ Μάραβιτς. Ο μέσος όρος πόντων του είναι ο 3^ος υψηλότερος στην ιστορία του κολεγιακού πρωταθλήματος. Όμως, οι μέρες του στο κολέγιο ήταν γεμάτες από ρατσιστική αντιμετώπιση. Ήταν ο 5^ος μαύρος παίκτης στην ιστορία του Σινσινάτι και πάρα πολύ συχνά κατά τα ταξίδια του κολεγίου του για αγώνες, αναγκαζόταν να κοιμάται σε φοιτητικούς κοιτώνες και όχι σε ξενοδοχεία μαζί με την υπόλοιπη ομάδα, καθώς δεχόταν συνεχείς ρατσιστικές επιθέσεις.

Ο Ρόμπερτσον οδήγησε τις Η.Π.Α. στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1960, ως αρχηγός της ομάδας, μαζί με τον Τζέρι Ουέστ. Οι Η.Π.Α. πήγαν αήττητες ως το χρυσό, κερδίζοντας τους αγώνες τους με διαφορά 42.4 πόντων μέσο όρο. Ο Ρόμπερτσον, που ήταν το βασικό… τριάρι της ομάδας, έπαιζε και πλέι μέικερ, ενώ ήταν 1^ος σκόρερ των Η.Π.Α. μαζί με τον Τζέρι Λούκας. Η ομάδα αυτή θεωρείται η ομάδα με το μεγαλύτερο ταλέντο όλων των εποχών. Βέβαια, αυτό ίσχυε μέχρι το 1992, μετά οι Αμερικάνοι την ονόμασαν… την ερασιτεχνική ομάδα με το μεγαλύτερο ταλέντο όλων των εποχών, αφού κατά τους Ολυμπιακούς του 1960 και οι 12 (δέκα εκ των οποίων έπαιξαν στο NBA, και 4 μπήκαν στο Hall of Fame) έπαιζαν ακόμη στο κολέγιο.

by Rasheed.

Υ.Γ.: Στο δεύτερο μέρος του αφιερώματος διαβάστε τα κατορθώματα του Big O στο NBA, τα οποία μένουν ακατάρριπτα μέχρι σήμερα.

Δύο αστέρια, ο Κουφός και η Ιταλική κυριαρχία!

Καμία από τις δύο πρώτες ομάδες που επέλεγαν στο ντραφτ του NBA δεν έκανε την έκπληξη, αφού στο νο.1 και στο Σικάγο… προσγειώθηκε ο Ντέρικ Ρόουζ, που μοιάζει ικανός να αφήσει εποχή στην αμερικανική λίγκα. Πρόκειται για έναν αθλητικό και γρήγορο, ψηλό πλέι-μέικερ με αξιοσημείωτη ικανότητα να ολοκληρώνει φάσεις μέσα στη ρακέτα. Εάν δουλέψει στην κατεύθυνση του να γίνει ηγέτης από τη θέση του «άσου», αναμένεται να είναι το νέο ίνδαλμα για την «πόλη των ανέμων».

Στο νούμερο 2, το Μαϊάμι ψάχνει τρόπους να ορθοποδήσει και ένας πολύ καλός είναι ο αριστερόχειρας φόργουορντ Μάικλ Μπίσλι. Παρότι μικρός (19 ετών) δεν είχε πρόβλημα να «βγάλει μάτια» στο κολέγιο, όπου ολοκλήρωσε τη φετινή σεζόν με 26.2 πόντους και 12.4 ριμπάουντ! Έχει έτοιμο κορμί για το ΝΒΑ και μοιάζει πολύ δύσκολο να τον μαρκάρει κανείς στο ένας-εναντίον-ενός. Το μόνο ερωτηματικό που τον συνοδεύει είναι ότι μοιάζει λίγο κοντός (2.03) για το «4», ενώ ο τρόπος παιχνιδιού του χρειάζεται βελτιώσεις για να παίξει στο «3».

Και αν δεν αποτελεί έκπληξη ούτε η επιλογή στο νο.3 του Ο-Τζέι Μάγιο, αφού ο γκαρντ από το USC εκτός από πολύ ταλαντούχος θεωρείται και καλό παιδί, η μίνι-έκπληξη ήρθε με μια μεγάλη ανταλλαγή 8 παικτών (!) μεταξύ Μέμφις και Μινεζότα, που έφερε τον Μάγιο στους Γκρίζλις, παρέα με τον Αντουάν Ουόκερ, τον Γκρεγκ Μπάκνερ και τον Μάρκο Γιάριτς, ενώ οι Τίμπεργουλφς πήραν τον Κέβιν Λοβ (το νο.5 του ντραφτ, δυνατός πάουερ φόργουορντ με υψηλό μπασκετικό IQ) και μαζί του τον Μάικ Μίλερ, τον Τζέισον Κόλινς και τον Μπράιαν Κάρντιναλ. Κι έτσι… βόλεψαν στα ρόστερ τους και τους ήδη υπάρχοντες. Το ποιος θα βγει κερδισμένος, θα το δούμε προσεχώς!

Ανάμεσα στους Μάγιο και Λοβ, στο νούμερο 4, επιλέχθηκε από το Σιάτλ ο γκαρντ του UCLA Ράσελ Ουέστμπρουκ, ένας γρήγορος αθλητής με καλή ντρίμπλα και πάσα.

Ο πρώτος Ευρωπαίος του ντραφτ ήταν για τρίτη συνεχόμενη χρονιά Ιταλός! Μπαρνιάνι στο νο.1 το 2006, Μπελινέλι στο νο.18 το 2007, Ντανίλο Γκαλινάρι φέτος στο νο.6. Όσοι είδαν τον Γκαλινάρι φέτος στην Ευρωλίγκα (14.9 πόντοι, 4,2 ριμπάουντ, 1.7 ασίστ, 1.5 κλεψίματα και 6.2 κερδισμένα φάουλ ανά αγώνα) γνωρίζουν ότι το παιδί έχει όλα τα προσόντα για να γίνει σταρ στο NBA. Ο Μάικ Ντ’Αντόνι, γνώστης, σαφώς, της Ευρωπαϊκής αγοράς δεν έχασε την ευκαιρία να επιλέξει για τους Νικς το νεαρό φόργουορντ από την ομάδα με την οποία και ο ίδιος είχε παίξει στην Ευρώπη. Ο Γκαλινάρι στις πρώτες του δηλώσεις είπε «μου αρέσει να κερδίζω», βέβαια αυτό σηκώνει συζήτηση στους Νικς, που έχουν να κάνουν πάνω από 40 νίκες από τη σεζόν 2000-01! Να δούμε αν οι δύο «Ιταλοί» μπορούν να αλλάξουν κάτι.

Ο δικός μας Κώστας Κουφός, έπεσε λίγο πιο χαμηλά απ’ ό,τι περιμέναμε, στο νο.23 από τη Γιούτα. Βέβαια, αυτό δε θα τον «πειράξει» πολύ, αφού στην παρούσα φάση θέλει βασικά να παίξει μπάσκετ. Στους Τζαζ υπάρχει ο Οκούρ, επομένως η ομάδα έχει συνηθίσει να εμπιστεύεται Ευρωπαίους σέντερ. Ο Κουφός μπορεί να παίξει κατευθείαν στο NBA και αν του δειχθεί εμπιστοσύνη και δεν τον ρίξουν στο NBDL θα έχει την ευκαιρία να βελτιωθεί, κάτι που (όπως έχουμε ξαναπεί) δεν μπορούσε να γίνει στο Οχάιο. Πάντως ο Κουφός… «ισοφάρισε» τον Ευθύμη Ρεντζιά για την υψηλότερη επιλογή Έλληνα στα ντραφτ. Ας ελπίσουμε αυτός να έχει διαφορετική εξέλιξη.

Το νέο απόκτημα του Παναθηναϊκού, ο Νίκολα Πέκοβιτς, επιλέχθηκε ψηλά στο δεύτερο γύρο, νο.31 και τα δικαιώματά του θα έχει η Μινεζότα. Όπως είπαμε και χθες, περιμένουμε τον Πέκοβιτς, που είναι πολύ ταλαντούχος και εξελίξιμος, να παίξει μπάσκετ 2-3 χρόνια στην Ευρώπη και μετά να δοκιμάσει στο NBA.

Άλλοι περισσότερο γνωστοί μας επιλεγέντες (μιας και τους έχουμε δει στην Ευρώπη) ήταν ο Νικολά Μπατούμ (νο.25), Γκόραν Ντράγκιτς (νο.45) ενώ και δύο Τούρκοι βρέθηκαν στο φετινό ντραφτ, και οι δύο σέντερ: ο Ομέρ Ασίκ (νο.36) και ο Σεμίχ Ερντέν (νο.60).

Εντωμεταξύ, τα δύο… διδυμάκια του ντραφτ, από το Στάνφορντ, Μπρουκ και Ρόμπιν Λόπεζ, που κοιτούν, αμφότεροι, τον κόσμο περίπου από τα 210 εκατοστά επιλέχθηκαν με μικρή διαφορά στα νούμερα 10 και 15 από τους Νετς και τους Σανς αντίστοιχα.

Εκτός από τις διάφορες ανταλλαγές σε θέσεις και παίκτες – ρολίστες, μια άλλη σημαντική ανταλλαγή που έγινε την ημέρα του ντραφτ, ήταν αυτή μεταξύ Μιλγουόκι και Νιου Τζέρσι που έφερε τον Ρίτσαρντ Τζέφερσον στους Μπακς και τον Γι Γιανλιάν στους Νετς. Τέλος, η νέα σεζόν θα βρει το Ζερμέιν Ο’Νιλ, μακριά από την Ιντιάνα, για πρώτη φορά μετά το 2000, αφού πήγε στο Τορόντο με ανταλλάγματα τον Τι-Τζέι Φορντ και τον Ράσο Νεστέροβιτς με τον Μασέο Μπάστον.

“Good night, and good luck”

by BEN

Τριπλό χτύπημα!

Τρεις μετεγγραφές ολοκλήρωσε ο Παναθηναϊκός αυτές τις ημέρες, και οι τρεις αφορούν παίκτες υψηλού επιπέδου, με σημαντικό όνομα στην Ευρώπη, που παρέχουν σημαντική ενίσχυση στον νταμπλούχο Ελλάδας.

Αρχίζοντας από τη λιγότερο αναμενόμενη, ο Ντρου Νίκολας αποτελεί έκπληξη από πλευράς των «πρασίνων», όχι γιατί δεν είναι ποιοτικός (το αντίθετο μάλλον) αλλά κυρίως γιατί ο τρόπος παιχνιδιού του δε μοιάζει να ταιριάζει στη νοοτροπία του Ομπράντοβιτς. Ο Νίκολας είναι ένας σπουδαίος σκόρερ, και τα «παράσημά» του μιλούν για αυτόν, αφού έχει αναδειχθεί δύο φορές πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα Ιταλίας και μία στην Ευρωλίγκα, τα τελευταία 5 χρόνια. Την τελευταία διετία αγωνιζόταν στην Εφές Πίλσεν (μέχρι τη γνωστή… ανταρσία των Αμερικανών της), όπου μπορεί να μην είχε εξίσου υψηλούς μέσους όρους, αλλά είχε βραδιές που έφτανε άνετα τους 20 πόντους. Στα θετικά του αναγνωρίζεται η έφεση που έχει στις ασίστ. Ο Αμερικανός δεν είναι πλέι-μέικερ, είναι κλασικός σούτινγκ γκαρντ και δεν μπορεί να θεωρηθεί ενδεχόμενος αντικαταστάτης του Γιασικεβίτσιους, εκτός αν ο Παναθηναϊκός αλλάξει τη δομή του ρόστερ του. Στην πραγματικότητα, φέτος ο Νίκολας σούταρε κατά μέσο όρο 13 σουτ ανά αγώνα, και γενικώς όλα αυτά τα χρόνια έχει συνηθίσει να παίρνει πάνω από 10 σουτ σε κάθε ματς. Η ικανότητά του να σκοράρει είναι αδιαμφισβήτητη, αλλά ο τρόπος παιχνιδιού του φέρνει ερωτηματικά «χημείας». Αυτός είναι και ο λόγος που ο κόσμος των «πρασίνων» δε βιάζεται να χαρεί αυτή τη μετεγγραφή, πριν δει πώς θα δέσει στο σύνολο. Αν θεωρηθεί, πάντως, ότι παίρνει τη θέση του Ουίνστον στο ρόστερ, είναι σαφώς καλύτερος και πιο έμπειρος από τον προκάτοχό του, ενώ στις βραδιές του είναι ένας απολαυστικός παίκτης για να παρακολουθείς.

Ο Νίκολα Πέκοβιτς, μπορεί να ψηφίστηκε (δίκαια) φέτος στους 10 καλύτερους παίκτες της Ευρωλίγκας, ωστόσο, το βραβείο που έπρεπε να πάρει, εάν υπήρχε, θα ήταν αυτό του πιο βελτιωμένου παίκτη. Ο αναπληρωματικός σέντερ της Παρτιζάν των 4.8 πόντων και 2.5 ριμπάουντ τη σεζόν 2007-07, έκανε θραύση στη φετινή διοργάνωση, αφήνοντας πολλούς να παραμιλούν για τις δυνατότητές του. Εκτοξεύθηκε στους 16.4 πόντους, με 6.9 ριμπάουντ και η παρουσία του στο ρόστερ του Παναθηναϊκού φέρνει μια πραγματική απειλή στη ρακέτα. Ο Πέκοβιτς, ίσως μοιάζει να είναι παίκτης του Παναθηναϊκού με… ημερομηνία λήξης (θεωρείται δεδομένο ότι θα δοκιμάσει στο NBA την επόμενη τριετία), ωστόσο, φέρνει σιγουριά για άμεση ενίσχυση. Πρόκειται για ένα κλασικό πεντάρι, με καλή γνώση των βασικών, πολύ αξιόλογες κινήσεις με πλάτη και ευστοχία στις βολές.

Για το τρίτο απόκτημα των «πρασίνων», τον Αντώνη Φώτση, δε χρειάζεται να πούμε πολλά καθώς είναι γνωστός και ιδιαίτερα αγαπητός στους Έλληνες φιλάθλους. Ο «Batman», εκτός από βασικότατο μέλος της «χρυσής» γενιάς της Εθνικής, είναι και ένας από τους καλύτερους παίκτες που αγωνίζονται αυτά τα χρόνια στην Ευρωλίγκα και το ULEB cup και γενικώς ένα από τα καλύτερα 4άρια στην Ευρώπη. Σαφώς δε θα δυσκολευτεί να εγκλιματιστεί γυρίζοντας στην «ομάδα της καρδιάς του».

Η παρουσία των Πέκοβιτς και Φώτση δίπλα στους Τσαρτσαρή – Μπατίστ, δίνει σημαντικό βάθος στον Παναθηναϊκό (θα χρειαστεί πάντως να υπολογίζει και σε έναν πέμπτο ψηλό για «ρεζέρβα»), αλλά φέρνει ένα ακόμη ερώτημα (όπως και ο Νίκολας). Οι «πράσινοι» κινούν το επιθετικό τους παιχνίδι όλα αυτά τα χρόνια από την περιφέρεια και ο Τσαρτσαρής με τον Μπατίστ έχουν συνηθίσει να παίρνουν τα σουτ που τους περισσεύουν. Θα δώσει ο Ομπράντοβιτς το χώρο στο Φώτση και, κυρίως, τον Πέκοβιτς να μεταφέρουν πιο πολλές επιθέσεις μέσα στη ρακέτα (θυμηθείτε τι έγινε με τον Γιαφτόκας);

Για πρώτη φορά μετά από κάποια χρόνια, ο Παναθηναϊκός πρόσθεσε στον κορμό του 3 μετεγγραφές πρωτοκλασάτων παικτών. Αυτοί μαζί με τις υποσχέσεις για υψηλού επιπέδου μπάσκετ, φέρνουν και απαιτήσεις για μικρή αναπροσαρμογή των επιθετικών πλάνων. Το «μίγμα» στα χέρια του έμπειρου Ομπράντοβιτς, μοιάζει πολύ δυνατό και ελπιδοφόρο. Το ερώτημα για το αν ακολουθούν και άλλες μετεγγραφές θα λυθεί σύντομα, κυρίως με ρυθμιστή την παραμονή ή μη του Γιασικεβίτσιους και όταν ολοκληρωθεί το ρόστερ θα έχουμε όλο το χρόνο για να προσπαθήσουμε να προβλέψουμε το νέο τρόπο παιχνιδιού της ομάδας. Προς το παρόν, το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Παναθηναϊκός πρόσθεσε τρεις σημαντικούς άσους στη «μηχανή» του.

“Good night, and good luck”

by BEN

ΥΓ. Σας ευχαριστούμε για τις πολλές και μαζικές αποστολές απαντήσεων και για τα θετικά σας σχόλια στα Quotes Quiz και Showbiz Σταυρόλεξο 2008! Λόγου φόρτου εργασίας και προσωρινών προβλημάτων, τα wallpapers-δώρα σε όσους στέλνουν τις απαντήσεις θα αρχίσουν να στέλνονται σε περίπου μία εβδομάδα.

ΥΓ2. Για τις μετεγγραφές του Ολυμπιακού θα τα πούμε αφού ολοκληρωθούν οι κύριες κινήσεις, μιας και υπάρχει ένα σημαντικό μέτωπο ανοιχτό.

ΥΓ3. Εντωμεταξύ, οι φίλοι του Παναθηναϊκού που επιθυμούν να αποκτήσουν αντικείμενα της ομάδας τους θα βρουν σίγουρα ενδιαφέρουσα αυτήν την ανακοίνωση.

Καλοκαιρινά Quiz και Σταυρόλεξο!

Το καλοκαίρι έφτασε και το Age of Basketball, όπως είχε προαναγγείλει, σας έχει έτοιμο υλικό για την παραλία! Το showbiz-Σταυρόλεξο 2008 και το Quotes-Quiz 2008 είναι ήδη στα εισερχόμενα των μελών του blog μας, επιφυλάσσοντας δύο wallpaper - έκπληξη για όποιον τα απαντήσει (ακόμη και αν κάνει λάθος).

Τα περσινά αντίστοιχα Quiz και Σταυρόλεξο, είχαν λάβει πολύ θετικά σχόλια, μη χάσετε την ευκαιρία φέτος να τα απαντήσετε εσείς! Γίνετε μέλη τώρα για να λάβετε αμέσως το σταυρόλεξο και το quiz, ώστε να «δροσίσετε» τις ζεστές καλοκαιρινές μέρες με λίγη πορτοκαλί παρέα! Χρειάζεται μόνο η αποστολή ενός απλού e-mail στο ageofbasketball@gmail.com για να εγγραφείτε στο blog μας. Η όλη διαδικασία είναι εντελώς δωρεάν.

Και μην ξεχνάτε, το Age of Basketball δεν κάνει διακοπές αλλά θα μείνει κοντά σας και αυτό το καλοκαίρι! Μπείτε κι εσείς στην παρέα μας!

by Age of Basketball

ΥΓ. Για λόγους ανηλειμμένων υποχρεώσεων, όσοι αποστείλουν τις απαντήσεις αυτήν την εβδομάδα θα λάβουν τα δώρα τους περίπου μετά από μία εβδομάδα.

Έβαλαν μυαλό;

Ανακοίνωσαν οι Αμερικάνοι τη δωδεκάδα τους για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου χωρίς εκπλήξεις με βάση αυτά που μας είχαν αφήσει να περιμένουμε. Μετά από τις συνεχόμενες αποτυχίες τα προηγούμενα χρόνια, φέτος μόνο κάποιος παρωχημένος θα μπορούσε να χαρακτηρίσει τις ΗΠΑ ως απόλυτο φαβορί. Μια ομάδα που έχει να κερδίσει παγκόσμιο πρωτάθλημα από το 1994 και Ολυμπιακούς Αγώνες από το 2000 χάνει και το δικαίωμα να… χρίσει τον εαυτό της ανίκητο, όπως το συνήθιζε τα τελευταία χρόνια. Το ρόστερ φέτος θεωρείται πιο ταλαντούχο από τα προηγούμενα χρόνια και περιλαμβάνει όλα τα νέα «προϊόντα» του NBA.

Τι δείχνουν να έχουν μάθει οι Αμερικάνοι;

1. Ότι πρέπει να έχουν κάποιον έμπειρο και ομαδικό πλέι-μέικερ. Η παρουσία του Τζέισον Κιντ αποτελεί «κλειδί» για την ομάδα. Εκτός από το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του, ο Κιντ ξέρει και να πατάει στα πόδια του και το έδειξε δηλώνοντας: «Τα πράγματα δε θα είναι καθόλου εύκολα για τις ΗΠΑ. Υπάρχουν πολλές καλές ομάδες και αν δεν παρουσιαστούμε πανέτοιμοι θα αντιμετωπίσουμε πολλά προβλήματα». Παρεμπιπτόντως, ο Κιντ είναι και ο μόνος με χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο στη συλλογή του, από το 2000.

2. Ότι πρέπει να έχουν κάποιον κλασικό σουτέρ στο ρόστερ, αυτός είναι ο Ρεντ.

3. Ότι πρέπει να βάζουν και παίκτες που κάνουν περισσότερες από μία δουλειές, όπως ο Πρινς.

4. Ότι πρέπει να πάρουν τον κατά τεκμήριο καλύτερο Αμερικανό των τελευταίων χρόνων, τον Κόμπι.

5. Ότι δε θα μπορούσαν να αφήσουν έξω το μοναδικό παίκτη που έπεισε τα προηγούμενα χρόνια, τον Καρμέλο Άντονι.

6. Ότι δεν πρέπει να αλλάζουν συνεχώς προπονητές μετά από κάθε ήττα. Ο Σιζέφσκι με το τεχνικό του τιμ έμειναν και φέρνουν μια ελπίδα για μεγαλύτερη ομοιογένεια και ομαδικότητα.

7. Ότι ξέρουν μπάσκετ και… πέρα από τον Ατλαντικό! Το δήλωσε ο Σιζέφσκι: «Μάθαμε ότι και άλλες εθνικές είναι πολύ ταλαντούχες και παίζουν πολύ καλά ομαδικά».

Τι δε μοιάζουν ακόμα να έχουν μάθει;

1. Ότι το μάρκετινγκ δε φέρνει την ευτυχία! Γουέιντ, Λεμπρόν, Πολ, Χάουαρντ, Μπος έπαθαν σοκ πρόπερσι νομίζοντας ότι θα παίξουν με τριτοκοσμικούς αντιπάλους. Οι παίκτες που πλασάρονται από το NBA ως οι πλέον ταλαντούχοι παγκοσμίως (προστέθηκε φέτος και ο Ντερόν Ουίλιαμς) δε θα μπορούσαν να λείπουν από το ρόστερ και μένει να δούμε αν έμαθαν τίποτα από την εμπειρία της Ιαπωνίας.

2. Ότι οι καλές εθνικές έχουν και πολύ καλές φροντ-λάιν. Στο ρόστερ των ΗΠΑ περιλαμβάνονται μόλις 3 κλασικά 4-5άρια: Μπος, Μπούζερ, Χάουαρντ, κάτι που δημιουργεί ένα σωρό ερωτηματικά για το στήσιμο της ομάδας.

3. (σε συνέχεια του προηγουμένου…) Ότι δε χρειάζεται να χωρέσουν στην πεντάδα όλα τα αστέρια – περιφερειακούς τους. Η έλλειψη ψηλών από το ρόστερ μάλλον υποδεικνύει ότι θα δούμε (στα δύσκολα βέβαια εννοούμε) για πολλή ώρα στο «4» μάλλον τον Λεμπρόν, για να είναι ταυτόχρονα μέσα μαζί με τους Γουέιντ ή Άντονι και τον Μπράιαντ. Ο Πρινς μπορεί να παίξει στο «4», αλλά ποιον θα βγάλουν για να τον χωρέσουν;

4. (σε μία ακόμη συνέχεια του προηγουμένου…) Ότι τα φυσικά προσόντα δε φέρνουν την ευτυχία! Η έλλειψη ψηλών υποδηλώνει και ότι θα ρίξουν στις θέσεις των ψηλών τα 3άρια τους για να τα βάλουν με τα Ευρωπαϊκά 4άρια.

5. Ότι δε χρειάζεται να ανακοινώνουν δωδεκάδα από τα μέσα Ιούνη! Μερικές φορές δεν είναι κακό να παίρνεις 15 παίκτες, να τους ρίχνεις στην προετοιμασία, την προπόνηση και τα φιλικά και να βλέπεις ποιος πονάει πιο πολύ τη φανέλα.

Οι Αμερικάνοι φέτος είναι πιο διψασμένοι και αποφασισμένοι από ποτέ. Το βασικό χαρακτηριστικό του NBA είναι ότι ξέρει με καταπληκτικό τρόπο να προωθεί το προϊόν του. Έτσι ο «μύθος» γύρω από το επίπεδο του πρωταθλήματος και των παικτών του δε θα σβηστεί ποτέ από τη συνείδηση του ευρωπαϊκού κόσμου. Ωστόσο, με τους παίκτες των άλλων εθνικοτήτων δεν είναι έτσι. Καμία από τις μεγάλες εθνικές ομάδες δεν μπαίνει πια για να χάσει αξιοπρεπώς. Ξεφύλλιζα πριν από λίγες ημέρες από το αρχείο μου ένα τεύχος ελληνικού μπασκετικού περιοδικού από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 και βρήκα την παρουσίαση των εθνικών ομάδων για τους Ολυμπιακούς του 1996. Βλέποντας μόνο τα ονόματα των ομάδων εξεπλάγην. Στη μια σελίδα έγραφε «Αυστραλία», στην επόμενη «Βραζιλία» και έπειτα «Ντριμ Τιμ»! Όχι ΗΠΑ, αλλά «Ντριμ Τιμ»!

Το καλύτερο που έχουν να κάνουν οι Αμερικανοί είναι να αφήσουν την εποχή που όλοι τους μνημόνευαν ως ομάδα – όνειρο, να ξεχάσουν τις επιτυχίες της δεκαετίας του 1990, να ξεχάσουν τα παχυλά συμβόλαια του NBA και να στρωθούν στη δουλειά, έχοντας τα πόδια τους στο έδαφος. Γιατί ο φόβος στους αντιπάλους δεν υπάρχει πια, οι δικαιολογίες για το ποιοι δεν κατεβαίνουν κάθε χρόνο έχουν κουράσει, οι δύο κόσμοι μοιάζουν πιο κοντά από ποτέ και ο δρόμος για να ξανακερδίσουν το σεβασμό είναι μακρύς και ανηφορικός…

“Good night, and good luck”

by BEN

Οι καλύτεροι νέοι Έλληνες της Α1

Το πρωτάθλημα τελείωσε και οι πρωταγωνιστές του ήταν και φέτος πολλοί. Ανάμεσά τους υπήρχαν και ορισμένοι που θα μας απασχολήσουν για πολλά χρόνια ακόμη, λόγω του νεαρού της ηλικίας τους. Το Age of Basketball παρουσιάζει τους καλύτερους νέους παίκτες του πρωταθλήματος που τελείωσε, βάζοντας δύο προϋποθέσεις στην παρουσίαση. Πρώτη είναι ότι ως όριο ηλικίας τίθενται τα 23 χρόνια (γεννηθέντες το 1985, ήτοι σημαίνει ότι αποκλείονται παίκτες όπως ο Παναγιώτης Καραβανάς) και δεύτερη ότι αποκλείονται παίκτες οι οποίοι έχουν ήδη σημαντική καριέρα πίσω τους (π.χ. Σχορτσιανίτης). Ας δούμε τους 7 νεαρούς που ξεχώρισαν:

- Ντούσαν Σάκοτα – Πανιώνιος: Ο 21χρονος Σάκοτα στην πρώτη ουσιαστικά γεμάτη χρονιά του απέδειξε ότι μπορεί να θεωρείται πλέον σημαντικός παίκτης για την ομάδα του. Με τον Πανιώνιο είχε πολλούς καλούς αγώνες και κέρδισε με το σπαθί του την επιστροφή του στο ρόστερ του Παναθηναϊκού. Αυτό που προέχει πια είναι να έχει τις ευκαιρίες να καθιερωθεί σε υψηλό επίπεδο. Με 11.3 πόντους και 3.8 ριμπάουντ, έχοντας τρομερά ποσοστά, 92% βολές, 65% δίποντα και 44% τρίποντα, σίγουρα ανέβηκε επίπεδο και πια βρίσκεται στην πόρτα της εθνικής, εφόσον συνεχίσει έτσι.

- Δημήτρης Μαυροειδής – Μαρούσι: Ο Μαυροειδής για πρώτη φορά φέτος πήρε αρκετές ευκαιρίες στο Μαρούσι κι έδειξε ότι μπορεί να παίξει σε υψηλό επίπεδο. Ακόμη διαμορφώνεται ως παίκτης, αλλά η βελτίωση των κινήσεών του κοντά στο καλάθι είναι εμφανής. Στα 23 του δείχνει ότι μπορεί ο Σούλης Μαρκόπουλος να τον υπολογίζει, ενώ πλέον έχει τη δυνατότητα να τελειώνει τις φάσεις κοντά στο καλάθι. Με 4.2 πόντους και 2.6 ριμπάουντ με 64% στα δίποντα σε 11 λεπτά συμμετοχής και με αποκορύφωμα την εκπληκτική εμφάνιση στο ΟΑΚΑ κατά του Παναθηναϊκού, κερδίζει μια θέση στο άρθρο.

- Σπύρος Μαγκουνής – Αιγάλεω: Ο Μαγκουνής είχε μια αρκετά καλή χρονιά με το Αιγάλεω. Έδειξε καλά στοιχεία και στις επιθετικές κινήσεις, αλλά και στη βοήθεια στην άμυνα. Ο Θανάσης Σκουρτόπουλος του έδινε σχεδόν 18 λεπτά ανά αγώνα κι εκείνος είχε 5.7 πόντους, 2.3 ριμπάουντ και σχεδόν από 1 ασίστ κι ένα κλέψιμο, σουτάροντας με 59% στα δίποντα. Αν δουλέψει θα μείνει στην κατηγορία για πολλά χρόνια.

- Δημήτρης Βεργίνης – ΠΑΟΚ: Ίσως το μεγαλύτερο ταλέντο του ελληνικού μπάσκετ στην περιφέρεια, ο Βεργίνης ήταν φέτος ο νεαρότερος αρχηγός της Α1. Ο ΠΑΟΚ αντιμετώπισε τεράστια προβλήματα κατά τη διάρκεια της χρονιάς, που φυσιολογικό ήταν να επηρεάσουν την απόδοση του 21χρονου αρχηγού του. Όμως, παρόλα αυτά ο Βεργίνης τελείωσε τη σεζόν με 10.8 πόντους, 1.8 ασίστ, καλή άμυνα και ως επί το πλείστον σοβαρό παιχνίδι. Αν κάνει την απόδοσή του ακόμα πιο ώριμη, αποφύγει τα λάθη, τότε το μέλλον του ανήκει.

- Μάριος Ματαλόν – Κολοσσός Ρόδου: Ο Ματαλόν ήρθε στα μισά της χρονιά από τις Η.Π.Α. και το κολέγιο στη Ρόδο, δανεικός από τον Άρη. Ο 19χρονος γκαρντ δεν πήρε τον χρόνο που θα ήλπιζε, γεγονός φυσιολογικό για παίκτη που εντάσσεται στη μέση του πρωταθλήματος σε σύλλογο. Με 7 λεπτά συμμετοχής βοήθησε τον Κολοσσό οργανωτικά, αλλά και αμυντικά, τομείς που έχει δείξει ότι έχει έφεση. Διαθέτει καλή πάσα, αλλά πρέπει να βελτιώσει τις επιθετικές του κινήσεις ώστε να τολμάει και να απειλεί περισσότερο.

- Ίαν Βουγιούκας – ΑΓΟΡ: Ο καλύτερος νέος παίκτης της Α1 ήταν ακριβώς αυτό που λέει ο… τίτλος του. Ο Ίαν ήρθε από το κολέγιό του στις Η.Π.Α. και όσοι θυμούνταν ένα παιδί που ήξερε μπάσκετ, αλλά ήταν «σοφτ», χωρίς να μπορεί να κοντραριστεί κοντά στο καλάθι, το… ξέχασαν γρήγορα. Έκανε εκπληκτικό πρωτάθλημα, ευτύχησε να έχει οδηγό τον Αργύρη Πεδουλάκη και μπόρεσε να δείξει τις αρετές του. Καλύτερος νέος παίκτης του πρωταθλήματος, προεπιλογή στην εθνική ομάδα, και όλα αυτά μετά από ένα μόλις χρόνο καριέρας. Πολύ καλές κινήσεις μέσα στη ρακέτα με πλάτη, ξέρει καλό μπάσκετ, έχει τρόπους να σκοράρει, τρομερά δυνατός, παίρνει ριμπάουντ και παίζει σωστή άμυνα. Αν βελτιώσει τα ποσοστά του στις βολές και το μακρινό σουτ (5-6 μέτρα), τότε έχει τα φόντα να γίνει το «πλήρες πακέτο», ένας σέντερ ορόσημο για τη γενιά του, Με ηλικία 23 χρονών και ύψος 2.11 ο Βουγιούκας έχει όλο το μέλλον μπροστά του. Έχει αποδείξει ότι του αρέσει να δουλεύει, θα έχει δίπλα του τον καλύτερο Έλληνα προπονητή, αλλά και τον καλύτερο σέντερ στην Ευρώπη και μόνο να κερδίσει μπορεί από αυτή την συνδιαλλαγή. Όπως και από την ευκαιρία να ζήσει σε ρυθμούς εθνικής. Είναι βέβαιο ότι αν μείνει υγιής θα μας απασχολήσει για πολλά χρόνια, καθώς είχαμε αρκετό καιρό να δούμε Έλληνα σέντερ με τόσο καλές κινήσεις με πλάτη στο καλάθι. Τελείωσε τη χρονιά με 11.2 πόντους, 6.1 ριμπάουντ, 0.8 τάπες και 59% στα δίποντα σε 22 λεπτά συμμετοχής κατά μέσο όρο.

by Rasheed & BEN

Δερμάτινες μπάλες 2007-08

Μετά τα χθεσινά βραβεία για τους χειρότερους, σήμερα απονέμουμε και τα… σοβαρά βραβεία, τις «Δερμάτινες μπάλες 2007-08». Ώρα για να σπεύσουν οι πρωταγωνιστές της χρονιάς για να παραλάβουν το βραβείο τους. Ας δούμε ποιοι ξεχώρισαν φέτος:

«Δερμάτινη μπάλα» για τον πιο βελτιωμένο παίκτη της χρονιάς: Στον Κώστα Καϊμακόγλου… γιατί από τους 6,9 πόντους της περυσινής χρονιάς, πήγε σε διψήφιο μέσο όρο φέτος, κερδίζοντας την εκτίμηση όλων στα πλέι-οφ.

«Δερμάτινη μπάλα» για τον καλύτερο παίκτη: Στον Σαρούνας Γιασικεβίτσιους… γιατί στα κρίσιμα πάντα έπαιρνε την μπάλα, γιατί άλλαξε τις ισορροπίες στους τελικούς, γιατί ήταν ο πρώτος σκόρερ της ομάδας του στα πλέι-οφ, γιατί πήρε τον τίτλο.

«Δερμάτινη μπάλα» για τον καλύτερο αμυντικό: Από κοινού: στον Δημήτρη Διαμαντίδη, γιατί είναι ο ηγέτης στην άμυνα του Παναθηναϊκού και στον Παναγιώτη Βασιλόπουλο, γιατί ήταν ο βασικός μοχλός τον οποίο χρησιμοποίησε ο Γιαννάκης για να αλλάξει την αμυντική εικόνα του Ολυμπιακού.

«Δερμάτινη μπάλα» για τις καλύτερες πτήσεις της χρονιάς: Στον Τζερεμάια Μάσεϊ (και φέτος)… γιατί είναι αλτικός, εντυπωσιακός, κυνηγάει κάθε χαμένο σουτ για να το κάνει κάρφωμα και για να μη φύγει με άδεια χέρια…

«Δερμάτινη μπάλα» για τον μεγαλύτερο άτυχο: Στον Ρενάλντας Σεϊμπούτις… γιατί γύρισε στον Ολυμπιακό με πολλές ελπίδες για να παίξει, αλλά ο σοβαρός τραυματισμός στη μέση δεν του επέτρεψε καν να παλέψει.

«Δερμάτινη μπάλα» για τη δήλωση της χρονιάς: Στον Κώστα Τσαρτσαρή… γιατί πριν καν την έναρξη της προετοιμασίας της Εθνικής δήλωσε: «Να ανεβούμε το βουνό, για να φτάσουμε στην κορυφή».

«Δερμάτινη μπάλα» για το πιο γρήγορο πιστόλι της χρονιάς: Στον Ιμπραήμ Τζάαμπερ… γιατί απέδειξε πολλές φορές τη σπάνια επαφή του με το καλάθι, μέχρι να μας τον κλέψει η Ευρωλίγκα.

«Δερμάτινη μπάλα» για την ομάδα της χρονιάς: Στον Πανιώνιο… γιατί παρά τις όποιες ενστάσεις όλων μας, ο Πανιώνιος κατάφερε για πρώτη φορά αυτό που κυνηγάει εδώ και 5 χρόνια.

«Δερμάτινη μπάλα» για το κατόρθωμα της χρονιάς: Στον Μαρούσι… γιατί από τη ζώνη του υποβιβασμού κατάφερε να μπει στην τετράδα με έναν τρομερό δεύτερο γύρο του πρωταθλήματος και αποκλείοντας τον Άρη της Ευρωλίγκας στα προημιτελικά.

«Δερμάτινη μπάλα» για τη θερινή μετεγγραφή της χρονιάς: Στον Παναθηναϊκό… για τον Σαρούνας Γιασικεβίτσιους. Ο «Μίδας» του ευρωπαϊκού μπάσκετ άγγιξε και φέτος χρυσό.

«Δερμάτινη μπάλα» για τη χειμερινή μετεγγραφή της χρονιάς: Στο Μαρούσι… για τον Μπράνκο Μιλισάβλιεβιτς, ο οποίος πήρε την ομάδα του από το χεράκι και ήταν ο ηγέτης της στην τρελή πορεία της προς το ULEB Cup.

«Δερμάτινη μπάλα» για τη συγκίνηση της χρονιάς: Στο Γιώργο Σιγάλα… Ο Ράμπο έλυσε την κορδέλα και κρέμασε το μαχαίρι του στον τοίχο με τα… σκαλπ των κορυφαίων Ευρωπαίων σκόρερ.

«Δερμάτινη μπάλα» για τον καλύτερο νέο παίκτη: Από κοινού: στον Κώστα Κουφό, για τις επιβλητικές εμφανίσεις του με την Εθνική εφήβων και στον Ίαν Βουγιούκα, γιατί έδειξε με τις εμφανίσεις του στην Α1 ότι η Ελλάδα μπορεί να υπολογίζει σε έναν ακόμη σέντερ.

by BEN & Rasheed

Πλαστικές μπάλες 2007-08

Πιστό στην παράδοση που ξεκίνησε πέρσι, το Age of Basketball μετά το τέλος της χρονιάς μοιράζει τα βραβεία για τους καλύτερους και τους… χειρότερους της αγωνιστικής περιόδου που ολοκληρώθηκε. Αρχίζουμε σήμερα με τις «πλαστικές μπάλες 2007-08» για να φτάσουμε στο επόμενο άρθρο στις «δερμάτινες μπάλες» για τους καλύτερους. Ας δούμε τους φετινούς… νικητές:

«Πλαστική μπάλα» για τη δήλωση της χρονιάς νο.1: στον Φραγκίσκο Αλβέρτη… γιατί μετά τους τελικούς δήλωσε ότι θα συνεχίσει και του χρόνου. Δε μας διευκρίνισε όμως, τι έκανε φέτος το οποίο θα συνεχίσει και του χρόνου, γιατί μπάσκετ, πάντως, δεν έπαιζε.

«Πλαστική μπάλα» για τη δήλωση της χρονιάς νο.2: στον Θανάση Σκουρτόπουλο… γιατί κατά τη διάρκεια ενός τάιμ-άουτ στα τελευταία λεπτά του αγώνα Αιγάλεω – Κολοσσός, με την ομάδα του να χάνει με μικρή διαφορά, δεν έδωσε οδηγίες στους παίκτες του, αλλά τους είπε μόνο: «Έτσι όπως τα καταφέρατε, βγάλτε τα πέρα τώρα μόνοι σας»!

«Πλαστική μπάλα» για τη «μετεγγραφή» της χρονιάς: Στον Ολυμπιακό… γιατί έδωσε 1,2 εκατομμύρια στον Κιντέλ Γουντς, ο οποίος σταδιακά έπεφτε σε όλο και βαθύτερο ύπνο, με ένταση αντιστρόφως ανάλογη της κρισιμότητας των αγώνων της ομάδας του. Άφησε τον κόσμο να αναρωτιέται πότε θα πάρει η ομάδα του τριάρι.

«Πλαστική μπάλα» για την αλλαγή της χρονιάς: Στον Άρη και τον ΓκόρντονΧέρμπερτ… που είχαν τη φαεινή ιδέα να αλλάξουν τον μπασκετμπολίστα Τερέλ Καστλ, με τον ανεπαρκή Ντάριους Ουάσινγκτον. Ο Άρης απέτυχε παταγωδώς και ο Αντρέα Ματσόν, το πρώτο που είπε όταν σήκωσε το τηλέφωνο ήταν: «Δε θέλω τον Ουάσινγκτον»!

«Πλαστική μπάλα» για την ενίσχυση της χρονιάς: Στον Παναθηναϊκό… για τον Νίκσα Πρκάτσιν, γιατί είχε καθοριστική συμβολή στην πορεία της ομάδας του με 3 πόντους σε 8 ματς στην Α1 και 3.8 πόντους σε 4 ματς στην Ευρωλίγκα. Δεν έπαιξε στα πλέι-οφ, στέφθηκε πρωταθλητής και αποχώρησε.

«Πλαστική μπάλα» για το μεγαλύτερο θερμοκέφαλο: Στους 3 τύπους… που αποφάσισαν να κάνουν φασαρίες στο Μαρούσι – Άρης (δεύτερος προημιτελικός). Βρίζοντας, φωνάζοντας και μαλώνοντας με φίλους και αντιπάλους, κατάφεραν να τιμωρηθεί με δύο αγωνιστικές η ομάδα τους.

«Πλαστική μπάλα» για την ομάδα-δυσφήμηση της χρονιάς: Στην Ολυμπιάδα Πάτρας… γιατί παράτησε το πρωτάθλημα από τη 19^η αγωνιστική. Χωρίς περαιτέρω σχόλια…

«Πλαστική μπάλα» για την εξαφάνιση της χρονιάς: Στον κόσμο του Άρη… γιατί γύρισε επιδεικτικά την πλάτη του στην ομάδα, με αποτέλεσμα οι εξέδρες του Αλεξανδρείου να είναι μόνιμα μισοάδειες.

«Πλαστική μπάλα» για το «κατόρθωμα» της χρονιάς: Στον Βαγγέλη Αγγέλου… γιατί κατόρθωσε να πάρει ένα από τα πιο ταλαντούχα ρόστερ της κατηγορίας και το οδηγήσει… άνετα έβδομο.

«Πλαστική μπάλα» για τη μεγαλύτερη επίδειξη της χρονιάς: από κοινού: στον ΕΣΑΚΕ, στο Βασιλακόπουλο και στους αδελφούς Γιαννακόπουλους… Ο ΕΣΑΚΕ και ο Βασιλακόπουλος στήριξαν το μειοψηφικό αίτημα του Παναθηναϊκού για 100-0 στις εξέδρες στον 5^ο τελικό, με τους αδελφούς Γιαννακόπουλους να ανταποδίδουν στις εκλογές του ΕΣΑΚΕ (Οικονομίδης) και στις περιπτώσεις Γιαννάκη – Ντικούδη.

«Πλαστική μπάλα» για το ατόπημα της χρονιάς: Στην ελληνική πολιτεία (και φέτος)… γιατί μας προσέφερε θέαμα 1200 ανθρώπων σε γήπεδο 8000, παραδεχόμενη την ανικανότητά της να προστατεύσει το μπάσκετ, στον τελικό του Κυπέλλου.

«Πλαστική μπάλα»… περιορισμένης ευθύνης: Στους πρασινοκόκκινους οπαδούς (και φέτος)… γιατί απέδειξαν ότι η καφρίλα δεν έχει όρια και, δυστυχώς, ούτε θεραπεία.

«Πλαστική μπάλα»… χωρίς σχόλιο: Στον ΣΚΑΙ… γιατί μας έδειξε αγώνες ελληνικών ομάδων στην Ευρωλίγκα σε μαγνητοσκόπηση, επειδή νωρίτερα τα υπόλοιπα κανάλια έδειχναν ειδήσεις!

Ειδικό βραβείο ανιδιοτέλειας: Στον Φίλιππο Συρίγο… γιατί ενώ ήταν «άμισθος» εκπρόσωπος Τύπου της Εθνικής, και ενώ ειρωνευόταν όλους τους παίκτες της ομάδας, εκείνοι ήταν… τόσο αχάριστοι ώστε να ζητήσουν την αποπομπή του. Προς τιμήν του, το βραβείο θα πάρει το όνομά του και θα δίνεται σε όλους τους… άμισθους, κατατρεγμένους, είρωνες, κλικαδόρους δημοσιογράφους…

by Rasheed & BEN

Απλώς συγκρατείστε το όνομά της...

Πριν από δύο χρόνια πολύς θόρυβος είχε ξεσπάσει γύρω από την περίπτωση της Λορίν Τζάκσον. Η καλύτερη Αυστραλή μπασκετμπολίστρια όλων των εποχών, παραλίγο να γίνει η πρώτη γυναίκα που θα έπαιζε… σε αντρικό πρωτάθλημα. Η γνώμη έπεσε από αυστραλιανή ομάδα και έγινε δεκτή με ενθουσιασμό αρχικά, σε σημείο που η ομοσπονδία της Αυστραλίας λέγεται ότι σκεφτόταν για λίγο καιρό να πάρει την Τζάκσον στην προεπιλογή της εθνικής… αντρών. Τελικά, τίποτε από αυτά δεν έγινε, αλλά ποτέ μη λέμε ποτέ...

Ακόμη θυμάμαι μια κοπελίτσα στη γειτονιά μου (πλέον παίζει στην Α1 γυναικών), δεν έχει νόημα να πω το όνομά της, η οποία όταν ήμασταν 12-13 έκανε την πλάκα της με τα μισά αγόρια του παιδικού τμήματος της ομάδας. Για τις κορασίδες ούτε λόγος. Μερικά χρόνια αργότερα και πολλά πολλά χιλιόμετρα μακρύτερα η ιστορία φαίνεται ότι επαναλαμβάνεται.

Στο Όρεγκον, η Τζέιμι Νάρεντ, 12 ετών με ύψος 1.85 παίζει με την ομάδα των αγοριών της γειτονιάς της στο τοπικό και πολιτειακό πρωτάθλημα. Ή μάλλον, έπαιζε. Γιατί, γονείς από άλλες ομάδες πίεσαν τη διοργανώτρια αρχή για να αποβάλει την Τζέιμι από τη λίγκα, επειδή είναι κοπέλα. Ή, για να λέμε το σωστό, επειδή είναι καλύτερη και είναι κοπέλα.

Το προσωνύμιο της Τζέιμι είναι… Μάικλ Τζόρνταν. Προφανώς, μπορείτε να φανταστείτε το γιατί. Η Τζέιμι βάζει το παιδικό (αγοριών) πρωτάθλημα στην πλάκα της 30άρες και 40άρες, με μέσους όρους που κανένα αγόρι αντίπαλης ομάδας δεν μπορεί να πιάσει. Αποτέλεσμα; Να ζητήσουν την αποβολή της από το πρωτάθλημα επειδή… «Τα αγόρια έχουν μάθει από τους γονείς τους να μην χτυπάνε (!!!) κορίτσια, κι έτσι την παίζουν πολύ πιο χαλαρά και όχι σκληρά και δεν είναι δίκαιο». Το γελοίο του θέματος είναι ότι το όλο ζήτημα πήρε πανεθνικές διαστάσεις και ξαφνικά αποκαλύφθηκαν βίντεο, τα οποία έδειχναν ότι η κοπέλα «ίσως είναι η πρώτη γυναίκα που θα παίξει στο NBA», όπως είπαν κάποιοι δημοσιογράφοι, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι δεν έχουν ξαναδεί κορίτσι να παίζει έτσι μπάσκετ. Προφανώς τραβηγμένη η άποψη, αλλά δίνει το στίγμα της υπόθεσης.

Η ίδια η Τζέιμι λέει: «Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν με αφήνουν να παίξω μόνο και μόνο επειδή είναι κορίτσι. Δεν είναι δίκαιο». Η Τζέιμι είναι 12 (ηλικία που τα παιδιά δεν υπερέχουν αθλητικά με βάση το φύλο, αλλά με βάση το ταλέντο) και προφανώς δεν μπορεί να καταλάβει τους πραγματικούς λόγους που μένει έξω από ένα πρωτάθλημα του οποίου είναι η καλύτερη. Όνειρό της… το NBA!

Η μητέρα της θυμήθηκε τον τελευταίο αγώνα πριν γίνει η ένσταση κατά της συμμετοχής της κόρης της στο πρωτάθλημα: «Έπαιξε απίστευτα. Έβαλε 30 πόντους. Θυμάμαι μια φάση, όπου έκλεψε την μπάλα, κατέβηκε το γήπεδο, έκανε πάσα πίσω από την πλάτη της σε ένα συμπαίκτη της, εκείνος έχασε το λέι απ και η Τζέιμι πήρε το επιθετικό ριμπάουντ και σκόραρε. Για κάποιους από τους γονείς, είδα ότι αυτό παραήταν». Κι έτσι έγινε η καταγγελία. Η λίγκα, δεχόμενη πιέσεις τη δέχτηκε, αποφασίζοντας να διώξει την Τζέιμι, αφού «υπάρχει κανονισμός στο εγχειρίδιο του προπονητή, ο οποίος ορίζει ότι δεν πρέπει να παίζουν κορίτσια». Βέβαια, η Τζέιμι έπαιζε στο πρωτάθλημα από τα… 8 της χρόνια.

«Μου αρέσει πολύ να παίζω μαζί της. Μας κάνει όλους να μοιάζουμε πολύ καλύτεροι παίκτες», είπε ένας… ειλικρινής συμπαίκτης της. Ο πανζουρλισμός για το ταλέντο της μικρής, η οποία θεωρείται η καλύτερη παίκτρια σε όλες τις Η.Π.Α. στην ηλικία της είναι τόσος, που πανεπιστήμια έχουν ήδη αρχίσει να της προσφέρουν αθλητικές υποτροφίες!

Γιατί όμως η Τζέιμι άρχισε να παίζει με αγόρια; «Την έβαλα στην αρχή να παίξει με τελειόφοιτες λυκείου. Πήγαινε μια χαρά, αλλά τα κορίτσια του λυκείου ταξιδεύουν πολύ για τα ματς, ενώ και οι γονείς της αντέδρασαν γιατί ήθελαν να βρίσκεται με παιδιά της ηλικίας της. Τι κοινό έχει με κορίτσια 18 χρονών;». Ωραία, ας παίξει με 12χρονα κορίτσια: «Παίξαμε. Κερδίσαμε έναν αγώνα με 90-7. Είναι σα να βάζεις τον Σακίλ Ο Νίλ να παίξει με παιδιά λυκείου», είπε ο προπονητής της, Μάικλ Έιμπραμ για το ταλέντο της για να συνεχίσει: «Αν ήξερα για τον γελοίο κανονισμό θα είχα αποσύρει όλες τις ομάδες μου πολύ καιρό τώρα από το πρωτάθλημα».

Η Τζέιμι λέει ότι της αρέσει να παίζει με αγόρια γιατί το τέμπο του παιχνιδιού είναι πιο γρήγορο. «Δεν μπορώ να σκεφτώ ούτε ένα αγόρι που έπαιξε μαζί της και είχε πρόβλημα ή έπαιζε χαλαρά. Ίσως οι μπαμπάδες τους έχουν πρόβλημα. Μάθε του γιου σου πώς να την παίζει. Να βγαίνει μπροστά, να μην την αφήνει να παίρνει την μπάλα. Αλλά προς Θεού, μην διαμαρτύρεσαι. Αυτό είναι γελοίο. Είναι κορίτσι, αλλά παίζει σκληρά. Πέφτει κάτω, στήνεται για επιθετικά, ‘τρώει’ ξύλο», πρόσθεσε ο Έιμπραμ.

«Το να συμβιβαστεί η λίγκα για μια μειονότητα γονέων είναι ηλίθιο τη σήμερον ημέρα. Η απόφαση θεωρητικά είναι γενική, αλλά ουσιαστικά στοχεύει μόνο εκείνη. Είναι απλώς ένα παιδί, που είναι απίστευτο στο μπάσκετ».

Ο Έιμπραμ τονίζει ότι ο μόνος που θα υποφέρει από την απόφαση θα είναι η Τζέιμι. Θα πάει πίσω η εξέλιξή της. Αν και κανείς από όσους την έχουν δει να παίζει δεν αμφιβάλει. Σε ελάχιστα χρόνια θα παίζει στο WNBA.

Κανένα μέσο δεν προέβαλλε το θέμα διαφορετικά, παρά ως «αποβλήθηκε επειδή ήταν η καλύτερη». Μιλούσαν άλλωστε τα στατιστικά της, ενώ υπήρχε και… βίντεο πειστήριο! Η λίγκα την απέβαλε, αλλά ουσιαστικά αναγνωρίζοντας το γελοίο της απόφασής της ανακοίνωσε ότι… τροποποίησε τους κανόνες «για το καλοκαιρινό πρωτάθλημα, ώστε να μπορούν και κορίτσια να συμμετάσχουν, οπότε η Τζέιμι και η ομάδα της είναι ευπρόσδεκτες».

Μεταξύ μας, κι αν ακόμη δεν παίξει ξανά η Τζέιμι με αγόρια, δεν πειράζει. Όταν βλέπεις ένα τέτοιο διαμάντι, ένα τέτοιο φαινόμενο, απλώς συγκρατείς το όνομα. Για να το θυμηθείς όταν τη δεις μετά από λίγα χρόνια στην τηλεόραση. Εξάλλου ξέρετε πόσο ντροπιαστικό είναι για τον εγωισμό κάποιων γονέων να… κερδίζει ένα κορίτσι τους γιους τους;

by Rasheed.

Υ.Γ.: Για του λόγου το αληθές: Η Τζέιμι σε δράση.

Καλοκαίρι στο Age of Basketball

Η αγωνιστική περίοδος ολοκληρώθηκε σε Ελλάδα, υπόλοιπη Ευρώπη και, πλέον, και στο NBA, οπότε και τυπικά, το παγκόσμιο μπάσκετ μπήκε σε περίοδο διακοπών. Το Age of Basketball, όμως, δεν πάει διακοπές, αλλά θα μείνει μαζί σας όλο το καλοκαίρι με καθημερινή ανανέωση και πλούσια θεματολογία. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, στο Age of Basketball:

- θα ακολουθήσουμε την πορεία της αγαπημένης μας Εθνικής στο Προολυμπιακό τουρνουά και, το κορυφαίο γεγονός του καλοκαιριού, τους Ολυμπιακούς Αγώνες (όπου σαφώς ελπίζουμε ότι θα είναι και η Ελλάδα) με αφιερώματα στους παίκτες και τις ομάδες, σχολιασμό και ανάλυση όλων των αγώνων και βίντεο,

- θα φέρουμε για τα μέλη μας νέα, δροσερά, «Quotes Quiz» και «Showbiz Σταυρόλεξο» που έλαβαν πέρυσι τα θετικά σας σχόλια,

- θα μοιράσουμε και πάλι τα βραβεία Age of Basketball για τη σεζόν που τελείωσε: «Δερμάτινες και Πλαστικές μπάλες 2007-08»,

- θα γράψουμε αφιέρωμα για τον Ίαν Βουγιούκα και τους καλύτερους νέους παίκτες της Α1, που εσείς ζητήσατε,

- θα προσθέσουμε νέα, ενδιαφέροντα, άρθρα στον «Φάκελο NBA: ναρκωτικά – αλκοόλ»,

- θα ανοίξουμε και πάλι τον «Φάκελο Γκαρμπαχόσα» για να μιλήσουμε για τις αποφάσεις και τις νέες προοπτικές στην καριέρα του Ισπανού πάουερ-φόργουορντ,

- θα παρουσιάσουμε ένα αφιέρωμα για τον Big-O, Όσκαρ Ρόμπερτσον,

- θα κάνουμε μια βόλτα στη γειτονιά των αγγέλων για να αναπολήσουμε στιγμές καριέρας του Αλφόνσο Φορντ,

- θα γράψουμε, όπως είχαμε υποσχεθεί, αφιέρωμα για τα 100 χρόνια του μπασκετικού Παναθηναϊκού με αναφορά στις σημαντικότερες επιτυχίες και τα πιο αξιομνημόνευτα πρόσωπα,

- θα θυμηθούμε τα λάθη που έγιναν και οδήγησαν στα 11 χρόνια ξηρασίας του Ολυμπιακού με ιδιαίτερη αναφορά στην εξέλιξη της… νευραλγικής, στο λιμάνι, θέσης του σμολ-φόργουορντ,

- θα παρακολουθήσουμε τα παρασκήνια και τις μετεγγραφές σε Ελλάδα, Ευρωλίγκα και NBA και θα γράψουμε αφιερώματα για τις σημαντικότερες μετακινήσεις,

- θα παρουσιάσουμε διεξοδικά τις διοργανώσεις πριν την έναρξή τους,

- τέλος, διαβάστε στο Age of Basketball ένα μεγάλο, αποκαλυπτικό ιατρικό – κοινωνικό αφιέρωμα για τους αιφνίδιους θανάτους αθλητών στο μπάσκετ.

Συντονιστείτε στο Age of Basketball για το πιο… πορτοκαλί καλοκαίρι της ζωής σας!

Η κατάρα του Λεν Μπάιας

Κάπως έτσι τελείωσε και το φετινό πρωτάθλημα στο NBA. Με τους Σέλτικς να ασελγούν πάνω στο κορμί των Λέικερς στον 6^ο τελικό και να κάνουν ό,τι θέλουν κατά τη διάρκεια του αγώνα. Μετά το 32-29 οι Λέικερς δεν μπόρεσαν να κρατήσουν ούτε τα προσχήματα και η ήττα ήταν ταπεινωτική. Ήταν βέβαιο ότι η εξέλιξη θα ήταν διαφορετική άπαξ και η Βοστόνη έπαιρνε διαφορά, κι αυτό γιατί το ματς ήταν «χωρίς αύριο» για τους Λέικερς. Ένας αγώνας με την πλάτη στον τοίχο. Κάτι που είναι και το πρόβλημα όλων των Αμερικάνων παικτών που από την μπασκετική παιδεία που έχουν πάρει, δεν μπορούν να αντέξουν τέτοια ματς. Φαίνεται άλλωστε και στις διεθνείς διοργανώσεις.

«World champions» λοιπόν οι Σέλτικς σε μία φράση που ηχεί πολύ άσχημα πλέον στα αυτιά όλων εμάς των υπολοίπων. Γιατί δεν έχει καμία σημασία αν οι Σέλτικς θα κέρδιζαν φερ’ ειπείν την ΤΣΣΚΑ φέτος. Σημασία έχει ότι… βγάζουν παγκόσμιο πρωταθλητή από το εσωτερικό τους πρωτάθλημα. Μόνο Αμερικάνοι θα μπορούσαν να το κάνουν αυτό. Αφήνω το θέμα στην άκρη, γιατί και πέρσι μετά το τέλος του πρωταθλήματος τα ίδια έλεγα (δεν χωνεύεται, πώς να το κάνουμε).

Φέτος οι τελικοί δεν είχαν… Λονγκόρια, αλλά είχαν πιο πλούσιο μπάσκετ από τους περσινούς, είχαν ιστορία, είχαν πάθος, είχαν παράδοση, είχαν εξέδρες με πρόσωπα-θρύλους, αλλά και σουπερστάρ και ηθοποιούς του σήμερα.

Πάνω απ’ όλα είχαν μια ομάδα που ανέστησε το NBA. Οι Σέλτικς του 2007-08 έκαναν τη διαφορά. Όχι μόνο γιατί επιβεβαίωσαν τον τίτλο που είχαν από την αρχή της χρονιάς, αυτόν του φαβορί, αλλά γιατί έστρεψαν και πάλι τα βλέμματα στις Η.Π.Α. και το NBA, τη στιγμή που ο κόσμος είχε αρχίσει να… βαριέται το αμερικάνικο προϊόν.

Αυξάνονται συνεχώς οι Ευρωπαίοι παίκτες που γυρνούν την πλάτη σε μία εξέλιξη που άλλοτε θα φάνταζε όνειρο, κάτι που δείχνει τη σύγκλιση των δύο κόσμων, αλλά πάνω απ’ όλα το γεγονός ότι το μπάσκετ-σόου δεν έχει πια την ίδια απήχηση. Ολοένα και περισσότεροι είναι εκείνοι που προτιμούν να δουν ένα φάιναλ φορ Ευρωλίγκας, από τα αμερικάνικα πλέι οφς.

Τα αστέρια που προμοτάρονται ξεφτίζουν, ίσως ανεπανόρθωτα, στις διεθνείς διοργανώσεις και εκτίθενται στα μάτια όλων, με αποτέλεσμα παλιοί υπεραστέρες του αθλήματος να λένε βαριές αλήθειες για το επίπεδο του πρωταθλήματος (θα επανέλθω στο θέμα άλλη μέρα, με ένα αφιέρωμα για κάποιον που θα συγκινήσει πολλούς και θα καταπλήξει ακόμη περισσότερους).

Όμως, οι Σέλτικς σε αυτή τη δύσκολη ώρα ήταν εκεί. Από την αρχή ως το τέλος. Και το NBA μεταμορφώθηκε. Λες και ο Γκαρνέτ αίφνης έγινε… άνθρωπος. Ξέσπασε τις καταπιεσμένες ανθρώπινες αντιδράσεις 13 χρόνων και από παίκτης-ρομπότ, σύμβολο αντιστάρ, έγινε ο πιο εκδηλωτικός «Κέλτης». Έκλαιγε, φώναζε, χτυπιόταν, γελούσε, για να φτάσει στη φράση-απόλυτη ανατριχίλα για τους μπασκετικούς: «Ελπίζω να σε κάναμε περήφανο», είπε στον Μπιλ Ράσελ.

Όταν η κορυφή του σήμερα υποκλίνεται στην κορυφή του χτες και ζητάει ταπεινά την αναγνώριση ενός θρύλου. Μοναδική στιγμή.

Όπως μοναδική στιγμή ήταν και… ο κουβάς με το Gatorade που «λούστηκε» ο Ντοκ Ρίβερς από τον Πολ Πιρς. Τον Πιρς που έδειξε πόσο περίμενε αυτή την ευκαιρία. Έμεινε σε μια ομάδα για 10 χρόνια, όταν όλοι έφευγαν. Μια ομάδα που δεν φαινόταν να έχει στον ήλιο μοίρα. Και κάθε χρόνο ζητούσε ένα πράγμα: έναν παίκτη για να έχει μαζί του ευκαιρία για τίτλο. Φέτος του έφεραν δύο κι εκείνος στους τελικούς, τους πήρε από το χεράκι και τους οδήγησε στην αθανασία. Στην οροφή του Γκάρντεν, δίπλα στον Ράσελ, τον ΜακΧέιλ, τον Πάρις, τον Κούζι, τον Μπερντ.

Απ’ την άλλη, σκυμμένα κεφάλια για τη χαμένη ευκαιρία, αλλά ας μην κρυβόμαστε. Οι Λέικερς έμοιαζαν πολύ άδειοι. Πολύ λίγοι. Μετά τους Κόμπι, Όντομ και Γκασόλ δεν είχαν κάτι αξιόλογο (πλην του Φίσερ). Και ο Κόμπι με το παιχνίδι του κατέστρεψε όποια ευκαιρία είχαν για τον τίτλο. Και όλα αυτά για να μπορέσει να βγάλει 5 λέξεις τον στοιχειώνουν πάντα από τις φράσεις που τον αφορούν. Τι εννοώ; «Ο Κόμπι Μπράιαντ παλεύει για το 4^ο δαχτυλίδι πρωταθλητή, το πρώτο χωρίς τον Σακίλ» ή «Ο Κόμπι έχει 3 τίτλους πρωταθλητή, όλους μαζί με τον Σακίλ». Ήθελε να το πάρει μόνος του, να μην βάλει καν στην εξίσωση τον Όντομ και τον Γκασόλ. Και το έχασε. Χαρακτηριστικό είναι ότι ο Μπράιαντ μόνο σε έναν αγώνα έκανε λιγότερα σουτ απ’ όσα ο Όντομ με τον Γκασόλ μαζί. Στα 5 υπόλοιπα σούταρε περισσότερες φορές απ’ όσες μαζί οι δύο συμπαίκτες του.

Σέλτικς, λοιπόν, για πρώτη φορά μετά από 22 χρόνια. Η «κατάρα» έσπασε. Ήταν λίγες ημέρες μετά τον τίτλο του 1986 που οι Σέλτικς επέλεγαν τον Λεν Μπάιας στο νούμερο 1 του ντραφτ, με τον αθλητή να πεθαίνει μία μέρα αργότερα. Ο Αουερμπαχ είχε πει τότε: «Η Βοστόνη δεν έχει σοκαριστεί τόσο από τη δολοφονία του Κένεντι». Από τότε έπρεπε να περάσουν 22 χρόνια για να ξορκιστεί το φάντασμα από το Γκάρντεν και να σπάσει η λεγόμενη «Κατάρα του Λεν Μπάιας».

by Rasheed.

Το έχουν όλοι το... μικρόβιο!

Το καλοκαίρι ήρθε, το θερμόμετρο ανεβαίνει επικίνδυνα και ήρθε η ώρα για κάποια πιο… δροσερά άρθρα, εφόσον βεβαίως οι συνθήκες μας το επιτρέπουν. Όλα βεβαίως έχουν ως βάση το μπάσκετ, μόνο που ο πρωταγωνιστής μας σήμερα… διαφέρει.

Είναι βεβαίως διάσημος, αρκετά πιο γνωστός από τους μπασκετμπολίστες, αλλά κανείς δεν τον έχει συνηθίσει με την πορτοκαλί μπάλα στα χέρια του.

Ο λόγος για τον Eminem, που προφανώς είναι γνωστός σε όλους για τη μουσική του. Ο μεγαλύτερος ράπερ του σήμερα κι ένας από τους σημαντικότερους όλων των εποχών είναι γνωστός μπασκετόφιλος. Όσοι έχουν παρακολουθήσει αγώνες των Πίστονς, ιδίως στα πλέι οφς, θα έχουν δει στην 3-4 σειρά πίσω από τον δεξί πάγκο μια γνώριμη φιγούρα, με φανέλα και καπελάκι του Ντιτρόιτ. Ο ράπερ που έχει πολεμηθεί όσο κανείς άλλος από την αμερικανική κυβέρνηση, προφανώς και θα είχε χώρο στο μπλογκ μας. Αλλά σχετικά με το μπάσκετ;

Όμως, λίγοι γνωρίζουν ότι ο Eminem… ξέρει μπάσκετ και ότι έπαιζε αρκετά και ως παιδί, αλλά και ως έφηβος. Μεγαλώνοντας σε μια πόλη άκρως μπασκετική, ίσως δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς, παρότι τελικά η μουσική τον κέρδισε (και ευτυχώς για να πούμε την αλήθεια).

Το σημερινό βίντεο είναι η απόδειξη ότι ο Eminem ξέρει μπάσκετ, αλλά ταυτόχρονα είναι κι ένας τρόπος για να γελάσουμε λίγο, έστω και για 5 λεπτά. Απολαύστε το, αλλά… μόνο με ήχο!

by Lord of the Stats

Υ.Γ.: Την Τρίτη βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη ένας από τους μεγαλύτερους Ευρωπαίους σκόρερ των τελευταίων 20 χρόνων. Ο μεγάλος Μάριο Μπόνι, ο «τρελός Ιταλός» απέδειξε για ακόμη μία φορά ότι παραμένει… τρελός (το δείχνει άλλωστε και η φωτογραφία)! Και όλοι θυμόμαστε την καταπληκτική χρονιά που είχε με τον Άρη πριν από 11 χρόνια. Φέτος σταμάτησε το μπάσκετ σε ηλικία 45 χρονών και μόνη μας ένσταση είναι η εξής: δεν κράτησε ποτέ την υπόσχεσή του. Ποια υπόσχεση; Εκείνη που έδωσε το 1997, αλλά και το 2006. Ότι θα παίξει στην Ιταλία μέχρι τα 44 και μετά θα γυρίσει στο Αλεξάνδρειο για να κλείσει την καριέρα του στον Άρη!