Προβλέπεται "καυτό" καλοκαίρι!

Η χρονιά τελειώνει κι εμείς θα κάνουμε ένα μικρό ιντερμέδιο από τα καφριλίκια των τελικών για να ασχοληθούμε με το… μέλλον. Τι εννοώ; Μα τον μετεγγραφικό πυρετό του καλοκαιριού. Θα πούμε περισσότερα άλλη στιγμή, με τη βοήθεια και του BEN που είναι «μανούλα» σε αυτά, αλλά κανέναν δεν θα πειράξει να περάσουμε στα γρήγορα τα πιο «καυτά» ονόματα αυτού του καλοκαιριού στην Ευρώπη, που προβλέπεται να είναι το πιο ενδιαφέρον των τελευταίων χρόνων.

Οι περιπτώσεις παικτών που θα απασχολήσουν τους συλλόγους είναι πολλές κι εδώ θα ασχοληθούμε μόνο με μερικούς από αυτούς και περνώντας τους στα γρήγορα. Δεν μπορώ παρά να ξεκινήσω με τον κύριο Νικόλα Βούισιτς, τον καλύτερο ψηλό στην Ευρώπη, το καλύτερο παίκτη στην Ευρώπη σύμφωνα με πάρα πολλούς. Ο Βούισιτς αποτελεί τη μεγαλύτερη «πράσινη καψούρα» της τελευταίας πενταετίας, αφού μέχρι στιγμής έχει αρνηθεί 2 φορές πρόταση του Παναθηναϊκού (είτε επίσημα είτε ανεπίσημα). Ο Βούισιτς ήδη αποφάσισε με τη διοίκηση της Μακάμπι ότι θα αφήσει την ομάδα μετά από 7 χρόνια στο δυναμικό της και 6 χρόνια παρουσίας στο ρόστερ της (την πρώτη χρονιά είχε σταλεί… δανεικός στη Βιλερμπάν μέχρι που οι Ισραηλινοί είδαν ότι είχε 16 πόντους, 6.5 ριμπάουντ, 1.5 ασίστ και 1.5 κλέψιμο, κατάλαβαν τη βλακεία τους και τον πήραν πίσω). Ο παίκτης που έχει συνδέσει το όνομά του με την καλύτερη ίσως πεντάδα που πέρασε από τα ευρωπαϊκά γήπεδα τη σύγχρονη εποχή, θα αποτελέσει μήλον της έριδος για αρκετούς το καλοκαίρι. Ποιοι μπορούν; Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός, ΤΣΣΚΑ, Ρεάλ, Μπαρτσελόνα, Ταού και ίσως κάποια ιταλική, ανάλογα με τα κέφια των ιδιοκτητών τους. Το κασέ του θα κυμανθεί λογικά από τα 2 μέχρι τα 3 εκατομμύρια ευρώ, με πιθανότερη τη συμφωνία στα 2,2-2,5. Ο ίδιος σκέφτεται και το NBA, αλλά μάλλον δεν θα το τολμήσει.

Κάποιοι μάλλον θα επιστρέψει στην Ευρώπη το καλοκαίρι. Ποιοι; Ας τους πάρουμε με τη σειρά. Ο Βάλτερ Χέρμαν πιθανότατα διανύει την τελευταία του χρονιά στο NBA, απ’ όπου και θα φύγει το καλοκαίρι. Μπορεί να αποφασίσει να πάει στην Αργεντινή και να συνεχίσει εκεί την καριέρα του, αλλά η Ισπανία είναι πάντα ένας αγαπημένος προορισμός. Λόγω των ειδικών συνθηκών του παίκτη, δύσκολα θα τον πείσει ομάδα από άλλη χώρα, με τη Μάλαγα να έχει ήδη κάνει την πρώτη κρούση. Το κασέ του θα είναι μάλλον 1,5-2 εκατομμύρια ευρώ και ο Χέρμαν θα αξίζει κάθε… σεντ από αυτά.

Όμως, η Μάλαγα δεν έχει πλησιάσει μόνο τον Χέρμαν. Θέλει να ξαναχτίσει κάτι γνώριμο. Πώς; Μα φέρνοντας πίσω τον Χόρχε Γκαρμπαχόσα. Ο Γκαρμπαχόσα ίσως κατέστρεψε την καριέρα του με την απόφασή του να παίξει στο περσινό Ευρωμπάσκετ. Οι Ράπτορς είναι διστακτικοί για το αν θα πρέπει να τον κρατήσουν και του χρόνου και η Μάλαγα καιροφυλαχτεί. Δύσκολα να τον πείσει άλλη ομάδα, δύσκολα να ρισκάρει με τα πόδια του άλλη ομάδα. Το συμβόλαιό του θα κυμαίνεται από τα 2 μέχρι τα 3 εκατομμύρια ευρώ, εκτός κι αν μπει στη μέση ο παράγοντας «τραυματισμός» και πέσει η τιμή του.

Ποιος άλλος το σκέφτεται για Ευρώπη; Ο Χουάν Κάρλος Ναβάρο. Η χαρά του Ισπανού κράτησε μέχρι να φύγει ο Γκασόλ από το Μέμφις, έκτοτε είναι εγκλωβισμένος σε μια ομάδα που δεν κερδίζει με τίποτα. Και ξέρετε πώς νιώθουν οι Ευρωπαίοι όταν χάνουν συνέχεια. Ο Ναβάρο θα ψάξει συμβόλαιο 5 εκατομμυρίων δολαρίων στο NBA. Αν δεν το βρει, η Μπαρτσελόνα είναι σίγουρη ότι θα τον φέρει πίσω. Με 2-3 εκατομμύρια ευρώ.

Στα «hot» ονόματα θα είναι και ο Μαρκ Γκασόλ, που ήδη ακούστηκε για τις μισές ευρωπαϊκές ομάδες, ακόμη και για τον Παναθηναϊκό. Ελπίζω οι «πράσινοι» να μην τον φέρουν, ούτε κάποια άλλη ελληνική ομάδα, γιατί θα πέσει τρελό… δούλεμα του χρόνου! Σημείωση: ό,τι πρόταση κι αν δεχτεί, εφόσον την ισοφαρίσει η Μπαρτσελόνα τον παίρνει εκείνη.

Πάμε πιο κάτω; Ο Πιτ Μάικλ θα απασχολήσει πολλές ομάδες. Ο Αμερικανός έχει μαλώσει και με τις πέτρες στη Βιτόρια και δύσκολα θα μείνει εκεί. Αν φύγει, πολλοί θα ξερογλείφονται. Ο Ζόραν Πλάνινιτς έχει συμβόλαιο με την Ταού. Αλλά καλά πλέι μέικερ με ύψος 2 μέτρα και ηλικία 25 ετών δεν υπάρχουν στην Ευρώπη παρά 1-2. Άρα, είναι δεδομένο ότι τα γραφεία των Βάσκων θα γεμίσουν και φέτος με… φαξ.

Άλλο όνομα; Αντώνης Φώτσης. Η ρήτρα περί Ευρωλίγκας είναι γνωστή, οπότε μην σας ξενίσει αν δείτε τον Αντώνη στα μέρη μας. Λάζαρος Παπαδόπουλος. Ιδιάζουσα η περίπτωσή του. Κάθε ευρωπαϊκή ομάδα θα τον ήθελε, αλλά η Ρεάλ έχει τον πρώτο λόγο. Αν μείνει ο Πλάθα; Να με συγχωρείτε αλλά κρατάω επιφυλάξεις αν ο Λάζος θα αντέξει δεύτερο χρόνο στον πάγκο.

Πολλά από τα παραπάνω θα εξαρτηθούν και από το τι θα κάνει ο… Ντέιβιντ Άντερσεν. Αν ο Αυστραλοδανός επιλέξει Χοκς, τότε η ΤΣΣΚΑ θα… «λυσσάξει» πάλι για να πάρει παίκτη (ρακέτας αυτή τη φορά).

Δεν ανέφερα τον Πέκοβιτς, καθώς οι επιλογές του στην Ευρώπη είναι η γνωστή… εξής μία. Δεν ανέφερα κι άλλους, για τους οποίους θα τα πούμε μετά τους τελικούς.

Μόνο για να κλείσουμε μερικά ονόματα από Ελλάδα που θα μας απασχολήσουν: Κουμπούρας, Τσιάρας, Ταπούτος, Βεργίνης, Χαρίσης, Γκαγκαλούδης, Παπαμακάριος, Καυκής, Μαυροκεφαλίδης, Μπάρλος, θα ακουστούν ξανά τους καλοκαιρινούς μήνες.

by Lord of the Stats

Κι αν το ξεχάσατε... μπάσκετ παίζατε!

Δεν ξέρω αν όλοι όσοι είδαν το ματς νιώθουν έτσι, αλλά σε μένα ο τρίτος τελικός άφησε μια πικρή γεύση στα χείλη. Ίσως και μια γεύση αηδίας σε ορισμένα σημεία του. Δεν είναι το αποτέλεσμα στο παρκέ, εκεί ο Παναθηναϊκός κέρδισε δίκαια, καθώς ήταν καλύτερος στο σύνολο του ματς από τον Ολυμπιακό. Είναι όλα τα υπόλοιπα. Πριν φτάσω στα όσα έκαναν τον τρίτο τελικό, τον χειρότερο της σειρά ως τώρα, θα αναφερθώ στα αγωνιστικά.

Το παιχνίδι είχε απίστευτη ένταση, χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Από αυτό παρασύρθηκαν παίκτες, προπονητές, διαιτητές, οπαδοί, φίλαθλοι και κάφροι. Ο Πιτσίλκας χρέωσε με τεχνική ποινή τον Γιαννάκη επειδή… καθυστέρησε να του δώσει την μπάλα (αμίμητο σφύριγμα), μετά επανέλαβε την καινοτομία-Μαστραφτσή από το Μαρούσι- Πανιώνιος, χρεώνοντας αντιαθλητικό και τεχνική ποινή Σάρας και Τεόντοσιτς αντίστοιχα σε σφύριγμα χωρίς λογική (απλώς… εξισορρόπησης). Αλλά όλα αυτά ξεχνιούνται εύκολα, όπως και τα μερικά σφυρίγματα που πήρε ο Παναθηναϊκός σε ορισμένα σημεία του ματς. Ούτε εκείνα έκριναν το αποτέλεσμα, αφού στον τρίτο τελικό οι «πράσινοι» από το 23΄ φάνηκε ότι ήταν καλύτεροι και ότι θα κέρδιζαν. Κατάφεραν να εγκλωβίσουν τον Ολυμπιακό, όπως τους είχε εγκλωβίσει εκείνος στο δεύτερο ματς, τον κράτησαν σχεδόν 6 λεπτά χωρίς καλάθι, έκαναν σερί 15-0 στο διάστημα αυτό και κέρδισαν, καθαρά, δίκαια και χωρίς βοήθεια. Όμως, ο τελικός στιγματίστηκε. Τα παίρνω με τη σειρά (καλά και κακά):

- Πλέον στη χώρα αυτή δεν μπορεί κανείς να πει τη γνώμη του. Θα φτάσω στο σημείο να υπερασπιστώ έναν άνθρωπο τον οποίο έχω κατακρίνει πολλάκις από το βήμα αυτό (για γεγονότα παλιά… πριν από 15 χρόνια σχεδόν). Ο Κώστας Πολίτης είναι φίλος του Παναθηναϊκού, προσπαθεί να είναι αντικειμενικός στα σχόλιά του, αλλά την Πέμπτη το βράδυ τόλμησε 4 φορές να πει από μικροφώνου ότι οι διαιτητές σφύριξαν ανάποδα, ήτοι υπέρ του Παναθηναϊκού σε φάσεις που δεν έπρεπε. Τα επίσημα του ΟΑΚΑ ενημερώθηκαν από «φίλους» μέσω κινητού τι είπε ο Πολίτης και οι σοβαροί «επίσημοι» έβριζαν από τα μισά του ματς τον προπονητή χυδαία για τα σχόλιά του (αλλά και το σύνολο σχεδόν των δημοσιογράφων).

- Το γεγονός ότι ο Σχορτσιανίτης άνοιξε διάλογο με την εξέδρα δεν τον τιμά και θα έπρεπε να έχει συγκρατηθεί. Όμως, τον δικαιολογώ απόλυτα. Και θα ήθελα να υπάρξουν παραδειγματικές και εξοντωτικές ποινές για ό,τι έγινε. Γιατί; Γιατί ο Σοφοκλής αντέδρασε σε χυδαία ρατσιστικά συνθήματα, όχι στα γνωστά υβριστικά. Τα ανθρωπάρια που έχουν τόσο μυαλό στο κεφάλι τους, όσο και ένας γυμνοσάλιαγκας, έκαναν τη βραδιά στο ΟΑΚΑ ανυπόφορη για τα αυτιά όλων των λογικών φίλων του μπάσκετ, ανεξαρτήτως ομάδας. Είναι ανώφελο να πληρώσει ο Γιαννακόπουλος (ή ο όποιος) από την τσέπη του για τα αίσχη αυτά. Κάμερες στο ΟΑΚΑ υπάρχουν που παρακολουθούν τις εξέδρες, ήχο έχει η τηλεόραση, συνδυάστε τα και βρείτε μέσω εικόνας όλους όσοι έλεγαν ρατσιστικά συνθήματα. Σκοτώστε αυτό το φίδι εν τη γενέσει του στο μπάσκετ. Απαγορεύστε τους δια βίου την είσοδο στα γήπεδα και στείλτε τους στον εισαγγελέα για ποινικά αδικήματα. Αλλά όχι, και την Τετάρτη εκεί θα είναι να λένε τα ίδια. Οι περισσότεροι από εμάς, που ακούμε αυτά τα εμετικά συνθήματα, ούτε που μπορούμε να φανταστούμε πώς τα αντιλαμβάνεται κάποιος που τα ζει στο πετσί του τόσα χρόνια.

- Γιαννάκης και Ομπράντοβιτς μέσα σε όλη τη λαίλαπα του παραλογισμού των κάφρων, κράτησαν επίπεδο. Από το πρώτο μέρος μέχρι το ντεσκαλιφιέ, που ο Γιαννάκης έφυγε χωρίς να αντιδράσει και ο Ομπράντοβιτς συγκρατούσε τον… Ιτούδη, μιλώντας ήρεμα. Διαμαρτυρήθηκαν, φώναξαν, αλλά αυτή είναι η δουλειά τους. Σε όλα τα άλλα, κύριοι. Ο Ομπράντοβιτε ηρεμούσε τους παίκτες του, ο Γιαννάκης έδινε μαθήματα πολιτισμού στις δηλώσεις του για τους οπαδούς... Αφού αναφέρθηκα στους προπονητές, όποιος μπορεί να εξηγήσει το μένος των (όσων το κάνουν) «πράσινων» οπαδών για τον Γιαννάκη, θα κάνει σε όλους τους λογικούς μεγάλη χάρη. Κάποιοι ξεχνάνε εύκολα. Και τα παλιά, αλλά και τα γαλάζια. Ντροπή.

- Τι ήθελε και ξύπνησε; Ο λόγος για τον Κίντελ Γουντς, που, αν θέλετε τη γνώμη μου, θα έπρεπε ο Ολυμπιακός αύριο το πρωί να τον στείλει στις Η.Π.Α. με διακοπή συμβολαίου, ασχέτως αν θα του κρατηθεί το δελτίο από τους διαιτητές. Ο Τομάσεβιτς είχε λάθος που όρμησε στον Γουντς και τον έπιασε από τον λαιμό. Τιμωρήθηκε δίκαια γι’ αυτό με ντεσκαλιφιέ (δίκαια για την ένταση του ματς, γιατί εξίσου δίκαια σε άλλο ματς θα είχε χρεωθεί απλώς με τεχνική ποινή). Όμως ο Αμερικανός έδειξε ότι… θόλωσε. Σηκώθηκε και έριξε μπουνιά στον αντίπαλό του. Αν το έκανε παίκτης του Παναθηναϊκού, ίσως και να μην έγραφα το ίδιο, αν και σίγουρα θα σχολίαζα αρνητικά το περιστατικό. Όμως, φαίνεται ότι ο Γουντς πραγματικά δεν έχει πάρει χαμπάρι πού παίζει από τον Οκτώβρη. Σε μια ομάδα που είναι 11 χρόνια από κάτω και παλεύει για να επιστρέψει στην κορυφή. Κι εσύ πας στον 3^ο τελικό, με το ματς σε μια κλωστή, να αποβληθείς και να χαρίσεις την ήττα στην ομάδα σου, κάνοντάς την άνω κάτω. Χαμπάρι δεν έχει πάρει ο Γουντς. Να τον χαίρονται εκείνοι που τον… αποθεώνουν κάθε φορά που βάζει 6 πόντους.

- Φτάσαμε μ’ αυτά και μ’ αυτά στο σημείο να μη μας κάνει καμία αίσθηση που μετά τη φάση του Γουντς, στο γήπεδο «έβρεχε» αντικείμενα για 5 λεπτά. Παρατήρηση εδώ: είδατε τον Τόμιτς όταν γινόταν χαμός; Καθόταν στον πάγκο και… χαμογελούσε ατάραχος. Κάποιος δίπλα μου είπε… «γι’ αυτό ήταν παιχταράς». Συμφωνώ.

Αγωνιστικά, ο Παναθηναϊκός ήταν καλύτερος. Απλή απόδειξη; Κέρδισε έχοντας 7/23 τρίποντα, ήτοι 30%. Που σημαίνει ότι έπαιξε μπάσκετ, ότι βραχυκύκλωσε τον αντίπαλο, ότι εκμεταλλεύτηκε τις βολές, ότι έπαιξε άμυνα, ότι περιόρισε τα όπλα του Ολυμπιακού και ότι δεν «μάτωσε» από τα χαμένα σουτ.

by Rasheed.

Υ.Γ.: Στους μικρούς τελικούς, ο Πανιώνιος έχει ακόμη ζωή. Όμως, τώρα είναι που πρέπει να δείξει χαρακτήρα. Στο Μαρούσι από την Τρίτη περιμένουν… την Κυριακή. Εκεί έβλεπαν από την αρχή την ευκαιρία να κλείσουν τη σειρά, στο 3-1. Αυτό θα κυνηγήσουν τώρα. Για να δούμε…

NBA: Φάκελος ναρκωτικά-αλκοόλ

Βρισκόμαστε εν μέσω τελικών στην Ελλάδα και στην κορύφωση της μπασκετικής συλλογικής χρονιάς, αλλά σήμερα θα κάνουμε τον πρόλογο για ένα θέμα που θα μας απασχολήσει αρκετά τις επόμενες εβδομάδες, στην αρχή του καλοκαιριού. Αφορμή μου έδωσε η σύλληψη του Γιοακίμ Νοά, παίκτη των Μπουλς για κατοχή μαριχουάνας.

Ο Νοά συνελήφθη τα ξημερώματα τη Δευτέρας, αφού περπατούσε στο πεζοδρόμιο πίνοντας από… ποτηράκι χωρίς καπάκι! Υπάρχει νόμος που απαγορεύει να πίνεις όταν περπατάς στο πεζοδρόμιο από ποτήρια που δεν έχουν καπάκι (ναι, και όμως υπάρχει...), οι αστυνομικοί τον σταμάτησαν γι’ αυτό και αργότερα βρήκαν πάνω του μαριχουάνα. Στο NBA ξεκίνησε η «αιώνια» συζήτηση για το αν θα έπρεπε η μαριχουάνα να νομιμοποιηθεί ή αν καλά κάνει η λίγκα και έχει τέτοιους κανονισμούς για τα ναρκωτικά.

Αναφέρω εν συντομία ότι το NBA έχει τους πιο σκληρούς κανονισμούς για τα ναρκωτικά απ’ όλες τις επαγγελματικές λίγκες στις Η.Π.Α.. Αν και ουσιαστικά το ντόπινγκ είναι ελεύθερο, μιας και οι παίκτες δεν εξετάζονται για τέτοιες ουσίες (ούτε στο NBA ούτε και κατά τη διάρκεια των διοργανώσεων της FIBA, οι παίκτες του NBA είναι οι μόνοι που δεν περνούν από ντόπινγκ κοντρόλ), η λίγκα έχει θεσπίσει σκληρές ποινές για τη χρήση ναρκωτικών.

Ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1970, στον αγώνα κατά της κοκαΐνης, που έφτασε στην κορύφωσή του το 1986 με τον θάνατο του Λεν Μπάιας, το NBA πλέον βάζει τους παίκτες σε πρόγραμμα εφόσον συλληφθούν έστω και μία φορά για κατοχή ναρκωτικών. Όλοι οι παίκτες της λίγκας περνούν από τουλάχιστον 4 τεστ κάθε χρόνο για χρήση ναρκωτικών, σε μια προσπάθεια του NBA να καθαρίσει το όνομά του.

Όνομα που έχει κηλιδωθεί σχεδόν ανεπανόρθωτα από δηλώσεις όπως εκείνη του Τσαρλς Όακλι το 2001 ότι το 50-60% των παικτών του NBA κάνει χρήση μαριχουάνας, ή ακόμη και από… έρευνες ανάμεσα σε παίκτες του πρωταθλήματος (χαρακτηριστική εκείνη της Rocky Mountain News σε δείγμα 60 παικτών του NBA, οι οποίοι είπαν ότι τουλάχιστον το 30% των παικτών κάνει χρήση μαριχουάνας).

Όταν σταμάτησαν τον Νοά, οι αστυνόμοι «μύρισαν» το ποτήρι και διαπιστώθηκε ότι ήταν αλκοόλ, συγκεκριμένα κονιάκ. Έτσι οδηγήθηκε στο τμήμα και εκεί βρήκαν τη μαριχουάνα (είναι και να μη σε θέλει τελικά…). Όμως, όσον αφορά το NBA, το αλκοόλ δεν απαγορεύεται, δεν υπάρχει κανένας κανονισμός που να απαγορεύει στους παίκτες να πίνουν.

Όμως, πολλοί είναι εκείνοι που αναφέρουν ότι ο αλκοολισμός είναι πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα για τους παίκτες της λίγκας από τα ναρκωτικά. Τα παραδείγματα πολλά: ξεκινώντας από τον Ρόι Τάρπλεϊ που ήταν αλκοολικός και έφτασε στο σημείο να σιδερώσει την κοπέλα του, πηγαίνοντας στον Βιν Μπέικερ, που δημοσιογράφοι είχαν δει σε ξενοδοχεία τους υπαλλήλους να βγάζουν σωρούς άδεια μπουκάλια από βότκα και ουίσκι από το δωμάτιό του, με τον Μπέικερ να φτάνει στο σημείο να πάει σε κέντρο απεξάρτησης κάποια περίοδο και φτάνοντας στην τραγική ιστορία του Έντι Γκρίφιν, που σκοτώθηκε επειδή οδηγούσε μεθυσμένος και τον πάτησε τρένο.

Ιστορίες πολλές, άλλες πιο γνωστές, άλλες που δεν είδαν το φως της δημοσιότητας. Όπως το γεγονός ότι στις αρχές του ’90 πολλοί δημοσιογράφοι αποκάλυψαν ότι έβλεπαν τον Τζόρνταν και τον Πίπεν (και άλλους «Ταύρους») να βάζουν στις τσάντες τους μετά από την προπόνηση αρκετές εξάδες (!!!) μπύρας σε καθημερινή βάση.

Ανάμεσα στις ιστορίες και εκείνη που κανείς δεν τολμάει να παραδεχτεί και βεβαίως αφορά την «Αυτού Αέρινη Μεγαλειότητα». Λέγεται ότι πριν τον 5^ο αγώνα των τελικών του 1997 Μπουλς-Τζαζ, το γνωστό σε όλους «Flu Game», ο Τζόρνταν δεν είχε πάθει τροφική δηλητηρίαση, αλλά είχε τρομερό hangover από μεθύσι.

Η ιστορία λέει ότι ο Τζόρνταν διαγνώστηκε το πρωί του τελικού με τροφική δηλητηρίαση και παρόλα αυτά έπαιξε 44 λεπτά στο ματς, τελειώνοντας με 38 πόντους, 7 ριμπάουντ, 5 ασίστ, 3 κλεψίματα και 1 τάπα και σχεδόν λιποθυμώντας στα χέρια του Σκότι Πίπεν λίγο πριν τελειώσει το ματς, αφυδατωμένος και εξουθενωμένος. Τα συμπτώματα σε γενικές γραμμές θα ήταν παρεμφερή είτε είχε τροφική δηλητηρίαση και έκανε εμετούς, είτε τους έκανε από μεθύσι. Βέβαια, ο Τζόρνταν φρόντισε με την εξωφρενική του εμφάνιση (17 πόντοι στη δεύτερη περίοδο, 15 στην τέταρτη) να χαρίσει τη νίκη στους Μπουλς με 90-88, να κλείσει όλα τα στόματα και βέβαια, είναι ο Τζόρνταν και κανείς δεν θέλει να διαβάζει «βρώμες» γι’ αυτόν. Οι κακές γλώσσες λένε ότι ο Τζόρνταν είχε μεθύσει πολύ άσχημα το προηγούμενο βράδυ, αλλά ο Τζάκσον τον καλύψε απόλυτα, ενώ και οι Μπουλς δεν ήθελαν να βγει στη φόρα το περιστατικό.

Στη συνέχεια, το Age of Basketball, θα ασχοληθεί με το αλκοόλ και τα ναρκωτικά στο NBA, μέσα από ιατρικά άρθρα, ιστορίες παικτών, αλλά και την κατάσταση που επικρατεί στη λίγκα.

by Rasheed.

Έτοιμος για όλα

Ένας Ολυμπιακός έτοιμος για όλα εμφανίστηκε απόψε στο ΣΕΦ και κέρδισε τον Παναθηναϊκό με το ευρύ 71-55, επιχειρώντας έτσι μια απάντηση στην προς τριμήνου ήττα με 18 πόντους, κυρίως, ισοφαρίζοντας τη σειρά σε 1-1 και δίνοντας ξανά νέο ενδιαφέρον στους τελικούς.

Οι «ερυθρόλευκοι» μπήκαν πολύ έξυπνα και μυαλωμένα στο γήπεδο και δε θα ήταν υπερβολή να πει κανείς ότι από τη στιγμή που πήραν διαφορά, ο αγώνας ήταν παράσταση μόνο για αυτούς. Το παραδέχθηκε άλλωστε και ο Τσαρτσαρής («σήμερα στο γήπεδο βρέθηκε μόνο ο Ολυμπιακός») και ο Ομπράντοβιτς («παίξαμε πολύ άσχημα στο πρώτο μέρος ειδικά στην επίθεση, χωρίς καλή οργάνωση με αρκετά λάθη και χωρίς ξεκάθαρες ιδέες»), ο οποίος απέφυγε προσεκτικά τα ξεσπάσματα προς την (καλή άλλωστε) διαιτησία. Η ουσία του αγώνα έγκειται στο ότι ο Παναθηναϊκός δεν έπεισε σε κανένα σημείο του ότι μπορεί να γυρίσει το σκορ και να διεκδικήσει με αξιώσεις τη νίκη.

Οι γηπεδούχοι είχαν τις απαντήσεις στα επιθετικά συστήματα των αντιπάλων τους σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του ματς, είχαν τον Γκριρ να μοιράζει τους 20 πόντους του σε όλη τη διάρκεια του ματς, είχαν ξεσπάσματα από τους Γουντς (που πάντως δεν έπεισε ότι ήταν… ξύπνιος σε όλη τη διάρκεια του ματς), Μπλάκνεϊ και Σχορτσιανίτη και είχαν και τον απόλυτο παίκτη-κλειδί για αυτούς, τον Παναγιώτη Βασιλόπουλο να προσπαθεί να αποδείξει σε κάθε γωνία του γηπέδου ότι αξίζει κάθε ευρώ του νέου συμβολαίου του.

Από την πλευρά των φιλοξενούμενων, οι οποίοι δυσκολεύονταν πολύ να βρουν διαδρόμους για το καλάθι, η βραδιά κύλησε άσχημα. Στη δεύτερη περίοδο έμειναν για 6 λεπτά χωρίς πόντο (και 11 λεπτά συνολικά χωρίς καλάθι εντός παιδιάς), ενώ έκλεισαν το πρώτο ημίχρονο χωρίς να πάρουν ούτε 1 πόντο από τους αναπληρωματικούς τους, για πρώτη φορά φέτος. Ο Γιασικεβίτσιους προσπάθησε στο τρίτο δεκάλεπτο να αντιστρέψει την κατάσταση και ήταν και πάλι ο πιο απειλητικός παίκτης της ομάδας του, ενώ ο «σκουριασμένος» Ζίζιτς έβαλε 8 συνεχόμενους πόντους στο τέταρτο δείχνοντας ότι μπορεί να βοηθήσει αν αξιοποιηθεί.

Ο κόσμος δεν μπόρεσε να κρατηθεί ήρεμος σε όλη τη διάρκεια του ματς, αφού όταν στην τρίτη περίοδο κάποια ΜΑΤ πλησίασαν προς τη μεριά των οργανωμένων, αυτοί… αφηνίασαν με αποτέλεσμα να τιμωρηθεί η ομάδα τους με 3 παρατηρήσεις για τα μπουκάλια, τα συνθήματα και τις κροτίδες που έριξαν στο γήπεδο.

“Good night, and good luck”

by BEN

ΥΓ1. Και… ξαφνικά βρέθηκε όλος ο κόσμος να νομίζει ότι αυτός που καθορίζει αν ο Γιαννάκης θα μείνει στην Εθνική είναι ο… Παναθηναϊκός! Κι έτσι, οι οπαδοί του Παναθηναϊκού ζητούν δημοσίευση ανακοινώσεων από τον Παύλο με σκοπό τον πόλεμο εναντίον του Γιαννάκη, ενώ οι οπαδοί του Ολυμπιακού καταφέρονται εναντίον της «πρασινόχρωμης» Ομοσπονδίας. Όχι, δεν πρέπει να είναι έτσι. Την ευθύνη για να δώσει μια υπεύθυνη απάντηση στο θέμα έχει ο ένας και μοναδικός («αγαπημένος» μας) Βασιλακόπουλος, με κριτήρια αντικειμενικά. Ο κύριος FIBA Europe, κρύβεται (ως συνήθως) πίσω από την ευθύνη της λεπτής ισορροπίας του θέματος και δε βγαίνει ξεκάθαρα να δώσει απαντήσεις. Να τον χαιρόμαστε…

ΥΓ2. Κάθε μέρα που περνάει, το Μαρούσι πείθει όλο και περισσότερο ότι έχει το κατάλληλο αγωνιστικό προφίλ και βρίσκεται στη σωστή φόρμα τη σωστή στιγμή για να κερδίσει τον Πανιώνιο. Η σημερινή νίκη δεν ήταν όσο εύκολη δείχνει το τελικό σκορ και χρειάστηκε ένα νέο μεγάλο ματς από τον Μιλισάβλιεβιτς. Οι Νεοσμυρνιώτες, που είναι πλέον «στα σκοινιά», θα ψάξουν την ανατροπή από το 0-2, αν και το momentum δείχνει ξεκάθαρα υπέρ του Αμαρουσίου.

Χτύπημα κάτω απ' τη ζώνη...

Μέσα από αυτό το blog, μέσα από αυτό το άρθρο, καλώ όλους του φίλους του μπάσκετ, του αθλητισμού και του πολιτισμού να βρούμε μια λύση, γιατί το πρόβλημα είναι τεράστιο. Το ρεπορτάζ από τη Βραζιλία αναφέρει ότι ο Βαρεζάο ίσως και να μην μπορέσει να παίξει στο προολυμπιακό τουρνουά.

Το επαναλαμβάνω για όσους το διάβασαν, αλλά δεν μπορούν να πιστέψουν στα μάτια τους: ο Βαρεζάο μπορεί να χάσει το προολυμπιακό τουρνουά. (περιμένω να συνέλθετε…)

Το χτύπημα της μοίρας είναι βαρύ για το Age of Basketball, που πλέον δεν ξέρει πώς μπορεί να συνέλθει. Κυρίες και κύριοι περιμένουμε λύσεις. Το «πουλέν μας» (όπως λέτε) μπορεί να μην έρθει. Τι να κάνουμε;

Μία πρόταση είναι να ακολουθήσουμε το παράδειγμα Μπέκαμ. Δηλαδή να φτιάξουμε ένα site όπου θα έχουμε τον Βαρεζάο φάτσα-κάρτα και να περνάμε όλοι το ποντίκι από πάνω του για να τον κάνουμε καλά στο μυαλό… ε, στο πόδι ήθελα να πω. Όποιες άλλες προτάσεις ευπρόσδεκτες. Ο καραγκιόζης πρέπει να έρθει. Θα δώσει χρώμα όσο να ‘ναι…

Μπροστά σε αυτό τα υπόλοιπα νέα από την αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, μοιάζουν ανούσια. Τι κι αν βρισκόμαστε λίγες ανάσες μακριά από τον τελικό; Αλλά μιας και το έφερε η κουβέντα, ας τα πούμε λίγο.

Η Βοστόνη δεν θα γίνει η πρώτη ομάδα στην ιστορία του NBA που θα πάρει το πρωτάθλημα χωρίς εκτός έδρας νίκη… Όχι, δεν ξέρω κάτι για το ποιος θα πάρει τον τίτλο, απλώς η Βοστόνη έχασε στην έδρα της. Εκεί που πήγαμε να πούμε ότι οι σκληροί του Ντιτρόιτ θα περάσουν στον τελικό, μόλις 48 ώρες αργότερα ήρθε η απάντηση στο Αμιτιβίλ, και μάλιστα απάντηση εκκωφαντική. Οι Σέλτικς μπήκαν, είδαν και κέρδισαν. Έτσι απλά. Πλέον, το παιχνίδι που διεξάγεται στις 3 τα ξημερώματα της Τρίτης, είναι το πιο κρίσιμο της σεζόν για τους Πίστονς. Αν χάσουν, η σειρά λογικά θα τελειώσει σε βάρος τους.

Στην άλλη σειρά φάνηκε πλέον ξεκάθαρα ποιος είναι το βαρόμετρο των Σπερς. Δεν παίζει καλά ο Τζινόμπιλι, οι Σπερς χάνουν, βάζει 30 πόντους, οι Σπερς κερδίζουν. Η σειρά φάνηκε ότι έχει πολύ ζουμί μπροστά της. Αρκετοί ήταν εκείνοι που έσπευσαν να ξεγράψουν τους Σπερς μετά το δεύτερο ματς, αλλά στο τρίτο φάνηκε να γυρνάμε στην… προηγούμενη σειρά με τη Νέα Ορλεάνη. Αν φτάσει έτσι μέχρι το 7^ο, ποιος νιώθει σίγουρος για τους Λέικερς; Εκεί το αβαντάζ θα το έχουν οι Σπερς, καθώς είναι αρκετά πιο έμπειρη ομάδα.

Δύο στοιχεία λένε «Λέικερς». Πρώτον, η επιστροφή από το –20 στο α΄ ματς της σειράς. Αυτό δείχνει ομάδα με χαρακτήρα. Το δεύτερο είναι το εξωφρενικό 40-0 που έχει ο Φιλ Τζάκσον στα πλέι οφς όταν κερδίζει τον πρώτο αγώνα. Βέβαια, τα ρεκόρ είναι για να σπάνε.

by Rasheed.

Το είπαν...

Οι τελικοί είναι σε εξέλιξη, αλλά σήμερα αποφάσισα να ασχοληθώ, με διάθεση για χιούμορ, με κάτι πιο ανάλαφρο από το… σακάκι του Γιαννάκη και την απαράδεκτη δήλωση εκ μικροφώνου του προέδρου του Παναθηναϊκού (μάλλον δεν συμφωνώ με όσους ρίχνουν φταίξιμο στον Γιαννάκη. Ο Γιαννάκης είναι πληθωρικός, όπως και ο Ομπράντοβιτς, ο Ματσόν και άλλοι. Δεν προσέβαλε κανέναν πετώντας το σακάκι του στο παρκέ, όσο τραβηγμένη και αν ήταν η ενέργειά του. Όταν όμως λες κάτι, θα έπρεπε πρώτα να το έχεις σκεφτεί. Ιδίως όταν εκπροσωπείς μια τόσο μεγάλη ομάδα όπως ο Παναθηναϊκός, την οποία έχεις γιγαντώσει με τις οικονομικές σου προσπάθειες, αλλά την οποία και αδικείς κάθε φορά που ανοίγεις το στόμα σου). Αυτά θα τα αναλάβει η διοικητική αρχή του πρωταθλήματος, που θα μοιράσει όπως πάντα… εξοντωτικά πρόστιμα σε όλους τους εμπλεκομένους.

Τέλος πάντων, ας αφήσουμε το θέμα και ας ασχοληθούμε με κάποιες απίστευτες ατάκες που ακούσαμε από δημοσιογράφους για τους δύο «αιώνιους» ως τώρα φέτος. Δεν θα πω ονόματα, αλλά τα ξέρετε ποια είναι και ξεκαθαρίζω ότι η συνέχεια είναι με διάθεση για πλάκα.

- Στην Ελευθεροτυπία γράφτηκε μετά το 5ο ματς Ολυμπιακός-Μαρούσι: «…ο Ηλιόπουλος έδωσε αμφισβητούμενο σφύριγμα 5 δευτερόλεπτων κατά του Ολυμπιακού, όμως θέλει κότσια να δώσεις κάτι τέτοιο μέσα στο ΣΕΦ σε τόσο κρίσιμη στιγμή». Το άρθρο εννοείται ανυπόγραφο, παρότι είχε γνώμη. Το… αμφισβητούμενο ήταν αν τα δευτερόλεπτα ήταν 2.9 ή 3.5 μιας και το χρονόμετρο χειρός τα μετράει 3.2 και υπάρχει στατιστικό λάθος 0.3 δευτερολέπτων όταν το χειρίζεται άνθρωπος. Για το φάουλ στον Γκριρ τίποτα, για την ακαταλληλότητα του Ηλιόπουλου τίποτα, εκτός από έναν θαυμασμό για την… ανικανότητά του.

- Λάθος εκτιμήσεις κάνουμε όλοι, αλλά λίγοι τις παραδεχόμαστε μετά. Η προτίμηση κάποιων και η λατρεία… ενός για τον Γουντς από την αρχή της χρονιάς μπορεί να θεωρηθεί και ανεξήγητη. Όταν είδαμε τον Αμερικανό, καταλάβαμε ότι έχει τρελά προσόντα, αλλά και ότι δεν είναι… επαγγελματίας μπασκετμπολίστας. Επαγγελματίας με την έννοια της… δουλειάς, στην οποία πας κάθε μέρα. Ο Γουντς μοιάζει περισσότερο να πηγαίνει κάθε 15 ημέρες (part-time μπασκετμπολίστας) και μόνο στο ΣΕΦ. Ο… Θανάσης, όπως τον έχουμε συνηθίσει, δεν «τρέμει» πια που έρχεται ο Γουντς, καθώς μέχρι στιγμής, φτάνει πάντα κοιμισμένος!

- Να πάω και στο αντίπαλο στρατόπεδο; Το πιο τραγελαφικό εδώ έχει να κάνει με τον Σαρούνας Γιασικεβίτσιους. Εννοείται ότι όταν έρχεται τέτοιος παίκτης ο κάθε δημοσιογράφος θέλει να πάρει την πρώτη συνέντευξη. Ιδίως δημοσιογράφοι που παρακολουθούν το ρεπορτάζ της ομάδας. Στην αρχή της χρονιάς ο Σάρας είχε ασυλία. Άρχισαν τα πρώτα ζόρια, ήρθε ο αποκλεισμός από την Ευρωλίγκα, άρχισαν τα καυγαδάκια με τον Ομπράντοβιτς και αμέσως κάποιοι… εκνευρίστηκαν με την… επιμένουσα αφωνία του Λιθουανού. Γι’ αυτό και ακούσαμε από το κρατικό κατά τη διάρκεια του all-star game τον κατεξοχήν ρεπόρτερ του Παναθηναϊκού να λέει μετά από την άρνηση του Σάρας να μιλήσει στην κάμερα: «Δεν θα παρακαλάμε εμείς τον Σάρας. Αν δεν θέλει αυτός να μιλήσει μία, εμείς δεν θέλουμε δέκα. Άντε, γιατί μεγάλος παίκτης ο Σάρας, αλλά σαν άνθρωπος…». Κάπου εκεί έκοψε τον παροξυσμό ο Σκουντής (αναφέρω το όνομα γιατί είναι… αθώος) και δεν μάθαμε ποτέ το τέλος. Βέβαια, η κατάσταση συνεχίστηκε και στο παρασκήνιο μέχρι που είχαμε τον Σάρας να δίνει την πρώτη (και μοναδική ως τώρα) συνέντευξή του στην… ουδέτερη Ελλάδα στην ιστοσελίδα του ΕΣΑΚΕ. Λεπτομέρεια; Υπεύθυνος του γραφείου είναι ο εν λόγω δημοσιογράφος! Είδατε τι κάνει λίγη γκρίνια;

- Θα κλείσω ξεφεύγοντας από το μπάσκετ, αλλά όχι… τελείως. Όσοι παρακολούθησαν το βράδυ του Σαββάτου τη Eurovision και έφτασαν μέχρι την ψηφοφορία, θα είδαν στους δέκτες τους μία γνώριμη, τεράστια φιγούρα να κρατάει μια πορτοκαλί μπάλα (την οποία δώρισε στους φιλάθλους… στη γαλαρία, όταν την πέταξε από σκηνής στον κόσμο). Ποιον; Τον Βλάντε Ντίβατς βεβαίως, που κόσμησε με την παρουσία του το θεσμό. Προφανώς όλοι όσοι έβλεπαν τη Eurovision δεν ήταν μπασκετικοί, άρα θα χρειαζόταν μια εξήγηση από τις αδερφές εκ μικροφώνου του ποιος είναι αυτός στη σκηνή: «Εδώ βλέπουμε τον Βλάντε Ντίβατς, τον Μάικλ Τζόρνταν της Σερβίας». Αμίμητο όσο και άμπαλο. Τα κορίτσια προφανώς δεν φταίνε, αλλά εκείνοι που τους έγραψαν τα κείμενα δεν είχαν ξαναδεί μπάσκετ; Ως απάντηση σε αυτό κλείνω με μπασκετικό παραλληλισμό της Eurovision: Η Eurovision είναι σαν το FIBA Eurocup. Είναι πανευρωπαϊκός διαγωνισμός στον οποίο δεν συμμετέχουν οι πρωτοκλασάτοι, αλλά οι… μικρομεσαίες δυνάμεις κάθε χώρας, ελπίζοντας σε προβολή που θα τους ανεβάσει κατηγορία. Και ο νικητής δεν ξέρει πώς να αποκαλέσει τον εαυτό του εκτός από… νικητή της Eurovision. Κάτι σαν το Eurocup: πρωταθλητές Ευρώπης δεν είναι, κυπελλούχοι Ευρώπης δεν είναι, τι είναι; Νικητές του FIBA Eurocup!

by Rasheed.

Η βραδιά του ανήκει

Τα πρώτα 40 λεπτά των τελικών έδειξαν γιατί το Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός (ή Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός αν προτιμάτε) δεν συγκρίνεται με κανένα άλλο παιχνίδι στην Ευρώπη. Το έχουν πει όλοι, παίκτες, προπονητές, παράγοντες, οπαδοί, το βλέπουμε να επιβεβαιώνεται κάθε φορά. Μπάσκετ απίστευτης ποιότητας ανάμεσα σε δύο ομάδες με τρομερό ρόστερ, οι οποίες έδωσαν μαθήματα στο παρκέ.

Η ισορροπία είναι σχεδόν «τρόμου», με κανέναν από τους δύο μονομάχους να μην μπορεί να επιβάλλει το ρυθμό του. Όταν ο ένας ξέφευγε, ο άλλος είχε πάντα την απάντηση. Όταν ο ένας έκανε σερί, με το ίδιο απαντούσε και ο άλλος. Η σκακιέρα των πάγκων έληξε κι αυτή ισόπαλη, με τον Γιαννάκη να κλέβει την παράσταση με τη ζώνη και τα συστήματα στον Σόφο, ενώ τον Ομπράντοβιτς να απαντά στο ίδιο μήκος κύματος με τα συστήματα για τα ελεύθερα μακρινά σουτ και την απομόνωση του Μπατίστ.

Το παιχνίδι ήταν διαφήμιση για το μπάσκετ και το ελληνικό πρωτάθλημα, ήταν αγώνας δύο γιγάντων, ο οποίος δεν μπορούσε παρά να κριθεί στις τελικές λεπτομέρειες. Ένα τρίποντο του μεγάλου Γιασικεβίτσιους, ένα χαμένο λέι απ του Πρίντεζη. Σε τεντωμένο σχοινί οι δύο «αιώνιοι». Όπως ακριβώς το φανταζόμασταν, όπως ακριβώς το θέλαμε όταν περιμέναμε τους τελικούς τους.

Η διαιτησία δεν ήταν κακή, ούτε πολύ καλή όμως. Λάθη έγιναν εκατέρωθεν. Σε καμία περίπτωση δεν επηρέασε το τελικό αποτέλεσμα. Πιο κραυγαλέα λάθη τα βήματα του Γουντς και του Μπατίστ, που όμως ο μεν πρώτος έχασε την μπάλα μετά, ενώ ο δεύτερος τις βολές. Έκανα αναφορά στη διαιτησία για τρεις λόγους. Πρώτον γιατί πέρσι έκρινε το πρωτάθλημα, κάτι που ελπίζω να μη συμβεί και φέτος. Δεύτερον για να γράψω ότι δεν έκρινε τίποτα σε αυτό το ματς. Τρίτον για να αναφερθώ στο μοναδικό εξωπραγματικό σφύριγμα του αγώνα: την τεχνική ποινή στον Τεόντοσιτς. Δεν επηρέασε τίποτα, αλλά ως σφύριγμα ήταν απαράδεκτο. Εκτός λογικής, εκτός τελικών, εκτός ψυχολογίας, εκτός των πάντων. Και αποδείχτηκε όταν… δεν επαναλήφθηκε το αντίστοιχο σε δύο ίδιες περιπτώσεις του Μπατίστ στο τρίτο δεκάλεπτο. Τέλος με τους «γκρίζους», πάμε στο μπάσκετ.

Ο Παναθηναϊκός μπήκε πιο έτοιμος, ο Ολυμπιακός φάνηκε να συνεχίζει από τη σειρά με το Μαρούσι. Το 15-4 μπορεί να έκανε πολλούς να βγάλουν βιαστικά συμπεράσματα, αλλά φαινόταν ότι το ματς θα ήταν κλειστό. Οι άμυνες κυριάρχησαν ήδη από το τέλος της πρώτης περιόδου και όταν μπήκε μέσα ο Σχορτσιανίτης, ο Ολυμπιακός έμοιαζε πιο δυνατός. Με τον Σοφοκλή να κάνει ό,τι θέλει και να έχει 13 πόντους, 3 ριμπάουντ και 8 κερδισμένα φάουλ με 7/8 βολές και 3/3 δίποντα, ο Ολυμπιακός δεν μπορούσε να μείνει πίσω στο σκορ χωρίς να επανέλθει. Ο Big Sofo αντέχει ακόμα 10-15 λεπτά, αλλά ακόμη κι έτσι κάνει τη διαφορά.

Ο Παναθηναϊκός είχε απ’ την άλλη τον Γιασικεβίτσιους. Δεν ξέρω αν ήταν εντολή του Ομπράντοβιτς ή αν ήταν… από τη σημαία, αλλά ο Λιθουανός έπαιζε εκτός συστημάτων στο ματς. Και δικαιώθηκε. Δεν έχω κρύψει ποτέ τη συμπάθειά μου προς τον συγκεκριμένο παίκτη, ο οποίος πήρε από το χεράκι τους «πρασίνους» και τους χάρισε το 1-0. Όλα τα μεγάλα καλάθια τα έβαλε εκείνος, ενώ αυτός ήταν που δεν λάθεψε στις βολές στο τέλος. Μεγάλος παίκτης, για μεγάλους αγώνες.

Ειδική μνεία στον Μίλος Τεόντοσιτς, ο οποίος σε όλα τα μέχρι στιγμής δύσκολα ματς (Ευρωλίγκα και Α1) έδειχνε εμφανώς ανέτοιμος, αλλά τώρα άφησε τους πάντες να δουν το τεράστιο ταλέντο του. Θα είναι σταθερός;

Σταθερή αξία ο Μάικ Μπατίστ, που είναι ο καλύτερος ρολίστας ψηλός στην Ευρώπη. Ο Μπατίστ δεν ζητάει την μπάλα, αν την πάρει είναι ευχαριστημένος, αν όχι, δεν θα διαμαρτυρηθεί, αλλά όποτε την παίρνει είναι φερέγγυος. Και αυτό είναι τεράστιο θέμα.

Ηρωική προσπάθεια του Μπουρούση, που έπαιζε εμφανώς χτυπημένος, αλλά δεν παράτησε καμία φάση, κανένα ριμπάουντ, καμία μονομαχία. Μπράβο στον Γιάννη, που έδειξε ότι έχει καρδιά, διακινδυνεύοντας πολλά.

Για τον Τσαρτσαρή τι να πω; Τα λέει όλα ο… αποκλεισμός του Παναθηναϊκού από την Ευρωλίγκα όταν ήταν στα πιτς. Ο Τσαρτσαρής είναι ο παίκτης που κρατάει τις ισορροπίες στο «τριφύλλι». Και το δείχνει πάντα σε τέτοια ματς, όπως και το Σάββατο. Μπράβο του.

Διαμαντίδης και Γκριρ αλληλοεξουδετερώθηκαν, χωρίς αυτό (παραδόξως) να επηρεάσει τις ομάδες τους. Ο Διαμαντίδης έδωσε τα πάντα για να κλείσει τον Γκριρ και εμφανώς δεν είχε ανάσες στην επίθεση, ενώ ο Γκριρ ασφυκτιούσε κάτω από το μαρκάρισμα του Διαμαντίδη και προς τιμήν του δεν εκβίασε προσπάθειες. Η στατιστική τους παρόμοια.

Ποιοι ήταν κατώτεροι του αναμενομένου; Ο Βασίλης Σπανούλης, που έχει τη δικαιολογία ότι «έλιωσε» από τη σκληρή άμυνα του Γκριρ (αλλά και δεν εκμεταλλεύτηκε καθόλου τη ζώνη του Ολυμπιακού) και ο Κίντελ Γουντς, που απλώς φαινόταν πάλι να… ξεχνιέται κατά διαστήματα. Δεν ήταν αρνητικοί, αλλά θα μπορούσαν να είχαν δώσει περισσότερα.

Μπράβο στους παίκτες και το τιμ και των δύο, που έδωσαν μαθήματα αθλητικού πολιτισμού. Κρίμα για τους λίγους κάφρους που πήγαν να χαλάσουν τη γιορτή, αλλά έχουμε βαρεθεί να τους μνημονεύουμε σε κάθε ντέρμπι, σε κάθε γήπεδο.

Συμπέρασμα; Ο πρώτος τελικός μας «γέμισε». Ελπίζουμε να είναι ανάλογη η συνέχεια. Αντάξια της φήμης των μονομαχιών των «αιωνίων».

by Rasheed.

Υ.Γ.: Στο Ελληνικό αυτό που έγινε συνοψίζεται στο εξής: όταν το Μαρούσι απείρως πιο κουρασμένο, χωρίς τον Μιλισάβλιεβιτς, χάνοντας τον Χαραλαμπίδη στο τρίτο δεκάλεπτο, ξεκινώντας με ντεζαβαντάζ 16 πόντων, καταφέρνει και κερδίζει τον ξεκούραστο, γηπεδούχο Πανιώνιο, τότε δεν βλέπω με ποιον τρόπο θα μείνει εκτός Ευρωλίγκας. Μπράβο στον Σούλη, που παραδίδει μαθήματα προπονητικής και πήρε και την ταυτότητα του Μάρκοβιτς στον αγώνα. Τον αγώνα τον πήρε ο Μαρκόπουλος, με απίστευτο κοουτσάρισμα και πάλι.

Και τώρα οι δυο τους…

Έφτασε η ελληνική Α1 στην τελευταία στροφή της και τον τίτλο του πρωταθλητή θα διεκδικήσουν οι δύο που όλοι περίμεναν και που οι ουδέτεροι φίλαθλοι επιθυμούσαν. Μπορεί ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός να μη μας προσέφεραν μια ευρωπαϊκή χαρά με συμμετοχή στο final-4, μπορεί ο Παναθηναϊκός να απογοήτευσε στην Ευρωλίγκα και ο Ολυμπιακός να στέρεψε στο Κύπελλο, αλλά οι τελικοί είναι μια άλλη ιστορία.

Λίγο πριν τον αγώνα, ίσως δεν έχει αξία να αναλύσουμε αυτό που ξανά και ξανά έχουμε αναλύσει, δηλαδή τα ρόστερ και την (έτσι κι αλλιώς αδιαμφισβήτητη) ποιότητά τους, αλλά να σχολιάσουμε πώς μπαίνουν οι δύο ομάδες στον τελικό, ποιες είναι οι σταθερές τους και με πόση φόρα ξεκινάει η κάθε μία.

Ο Παναθηναϊκός, καλείται να υπερασπιστεί το στέμμα του και μεγάλο σύμμαχο σε αυτήν την προσπάθεια έχει το πλεονέκτημα έδρας που, ο ίδιος φυσικά, εξασφάλισε. Η φετινή χρονιά ήταν λίγο παράξενη, με έναν πολύ πρόωρο αποκλεισμό από την Ευρωλίγκα, την ώρα που οι «πράσινοι» ζητούσαν μόνο την κούπα, με αμφισβήτηση προς τον Ομπράντοβιτς ως προς τη διαχείριση του Γιασικεβίτσιους και των ψηλών εν τη απουσία του Τσαρτσαρή. Πάντως, ο Παναθηναϊκός έχει αφήσει αυτά πίσω για την ώρα, έχει «σκουπίσει» τους αντιπάλους του στις προηγούμενες φάσεις και μοιάζει συγκεντρωμένος στο στόχο του. Εάν έρθει το νταμπλ, η χρονιά κρίνεται επιτυχημένη, εάν χαθεί το πρωτάθλημα, θα αρχίσουν οι ερωτήσεις.

Ο Ολυμπιακός, έρχεται σε αυτήν τη φάση για να προσπαθήσει να δείξει εάν μπορεί να αμφισβητήσει τα πρωτεία της ομάδας που κυριαρχεί στην Ελλάδα εδώ και 10 χρόνια. Οι «κόκκινοι» είναι διψασμένοι, πήγαν λίγο πιο μακριά στην Ευρωλίγκα, αλλά δεν έχουν καταφέρει να φύγουν με το ροζ φύλλο αγώνα φέτος ενάντια στον «αιώνιο». Η χρονιά άρχισε με τον Γκέρσον και συνεχίζει με τον Γιαννάκη που φέρνει ελπίδα στον κόσμο αλλά μια αλλαγή στη μέση της χρονιάς έχει πάντα συνέπειες. Ακόμη, από τη φροντ-λάιν λείπει ο Τζάκσον που έπαιζε 35 λεπτά και ο Τσακαλίδης που κάλυπτε τη θέση του. Αντίθετα επέστρεψε ο Σχορτσιανίτης που μπορεί να παίξει καταλυτικό ρόλο. Ο Ολυμπιακός τα «βρήκε σκούρα» με το Μαρούσι αλλά οι τελικοί είναι κάτι διαφορετικό. Φέρνουν νέα κίνητρα και ελπίδες και νέο ενθουσιασμό.

Αν ρίξουμε μια ματιά και στη στατιστική των πλέι-οφ, προσπαθώντας να ανιχνεύσουμε τη φόρμα των δύο αντιπάλων θα δούμε το εξής ενδιαφέρον: ο Ολυμπιακός έχει πρώτο σε πόντους (με διαφορά), ασίστ και κλεψίματα τον Γκριρ, ενώ ο Παναθηναϊκός έχει 5 παίκτες με μέσο όρο πόντων μεταξύ 8,5 και 11! Από άποψη συμμετοχής, στους τελικούς (σε σχέση με τα προηγούμενα ματς) περιμένουμε να παίξει μικρότερο ρόλο ο Περπέρογλου και ο Αλβέρτης, ενώ ο Τομάσεβιτς θα κληθεί να μαρκάρει τον Σχορτσιανίτη. Από την άλλη, ο Γκριρ μπορεί να τραβήξει τον Ολυμπιακό, αλλά θα χρειαστεί απαραιτήτως βοήθεια από τους ψηλούς μέσα στη ρακέτα.

Τα ερωτηματικά ενόψει των τελικών είναι περισσότερα για τον φιλοξενούμενο του πρώτου αγώνα: οι ψηλοί μειώνονται, ο Γουντς απογοητεύει, ο Βασιλόπουλος (που είναι παίκτης-κλείδι στο ρόστερ) έρχεται από τραυματισμό, ο Βασιλειάδης δεν έχει βρει ρόλο, ο Τεόντοσιτς θυμίζει συχνά ότι είναι ανέτοιμος ακόμα για αυτό το επίπεδο. Από τη μεριά του πρώτου γηπεδούχου, ο Μπετσίροβιτς μοιάζει να είναι αυτός που δε χωράει στη δωδεκάδα (μιας και ο αρχηγός Αλβέρτης μπαίνει έστω κι αν δεν μπορεί ιδιαίτερα να βοηθήσει – για πρώτη φορά, άλλωστε, ήταν στην αποστολή και δεν έπαιξε εναντίον του «αιώνιου» αντιπάλου στον τελικό του Κυπέλλου), ο Ζίζιτς δεν έχει ρόλο, αλλά ο Γιασικεβίτσιους είναι το μεγαλύτερο ερωτηματικό. Ο «Σάρας» ξέρει να κερδίζει και μόνος του τελικούς, αλλά οι φετινές εντάσεις στη σχέση του με τον Ομπράντοβιτς δημιουργούν απορίες για τη συνεργασία τους στο φινάλε.

Εν ολίγοις, στα παρκέ του ΟΑΚΑ και του ΣΕΦ πρόκειται να δούμε μεγάλους παίκτες και προπονητές να συγκρούονται και να υπόσχονται ότι πρώτα απ’ όλα θα κερδίσει το μπάσκετ. Μικρό προβάδισμα παίρνει ο Παναθηναϊκός λόγω του πλεονεκτήματος έδρας και της πρόσφατης μέτριας εικόνας του Ολυμπιακού, αλλά στους τελικούς μετράει πάντα το κίνητρο και η «δίψα» και απ’ αυτή στο λιμάνι έχουν πολλή.

Η μόνη ένσταση; Να μη μας τη χαλάσουν πάλι οι κάφροι. Το έχουμε ξαναπεί: τους βαρεθήκαμε πια…

“Good night, and good luck”

by BEN

Ένας θα πάει στα σαλόνια...

Το Σάββατο εκτός από τον μεγάλο τελικό του πρωταθλήματος, αρχίζουν και οι μικροί. Μικροί μόνο στο όνομα όμως, καθώς κρίνουν πάρα πολλά για τους δύο συμμετέχοντες. Μαρούσι και Πανιώνιος ξεκινούν από τελείως διαφορετική βάση, αλλά ο στόχος είναι κοινός και για τους δύο: τα σαλόνια της Ευρωλίγκας. Ας δούμε τι… θα δούμε:

Ο Πανιώνιος πέρασε από σαράντα κύματα φέτος. Άλλαξε προπονητή, αλλά κι αυτόν που πήρε δεν σταμάτησε, από ένα σημείο και μετά, να τον αμφισβητεί και να «σκέφτεται» να τον αλλάξει για να φέρει άλλον. Τελικά, η λογική επικράτησε (δεν υπήρχε προφανής λόγος για να φύγει ο Μάρκοβιτς) και οι «πάνθηρες» συνεχίζουν ως έχουν. Όμως, τα πράγματα δεν προμηνύονται ρόδινα. Με τον κόσμο της ομάδας να έχει μονίμως (στο Ελληνικό) γυρισμένη την πλάτη σε αυτήν, με τον Λιανό να δηλώνει ότι «ή βγαίνουμε Ευρωλίγκα ή μειώνω κατά 30% το μπάτζετ» ο Πανιώνιος είναι εμφανές ότι βρίσκεται σε σταυροδρόμι. Αν βγει Ευρωλίγκα θα κάνει επενδύσεις (σε λογικά πλαίσια), αλλά θα ακολουθήσει ο κόσμος; Αν δεν βγει Ευρωλίγκα, δεν θα κάνει ιδιαίτερες επενδύσεις, υπάρχει περίπτωση να συγκινηθεί έτσι ο κόσμος; Μένει να δούμε αν στα 3 κρισιμότερα παιχνίδι της χρονιάς, το Ελληνικό θα έχει περισσότερους από 3.000. Αν όχι, κάτι πάει στραβά στην πλατεία, καθώς θα είναι αδικαιολόγητο.

Αγωνιστικά, ο Πανιώνιος έχει δείξει στιγμές μεγάλης ομάδας, αλλά και σημάδια αστάθειας και μετριότητας. Αν δεν του πάνε τα σουτ, τότε δυσκολεύεται πάρα πολύ να ελέγξει το ρυθμό ενός αγώνα, ενώ οι ξένοι του είναι ιδιαίτερα ασταθείς. Νιούλι και Μπάξτερ μπορούν να πετύχουν από 20 πόντους σε έναν αγώνα, αλλά και να μείνουν αμφότεροι άποντοι. Πιο φερέγγυες λύσεις φαντάζουν αυτές του Γιάννη Καλαμπόκη και του Γιάννη Γιαννούλη. Όμως, ο Γιαννούλης προέρχεται από τραυματισμό και ο Καλαμπόκης θα βρει απέναντί του την άμυνα του Αμαρουσίου. Ο Σάκοτα πριν από μερικές εβδομάδες (πριν το σκούπισμα και την παντελή αφάνεια στα ματς με Παναθηναϊκό) κατηγόρησε δημόσια όσους τον αμφισβητούν ως «κομπλεξικούς και άσχετους». Δεν λέω ότι ήταν εύκολο για το παιδί να βάλει 20άρες εναντίον της ομάδας που ανήκει (όχι ότι τον Παναθηναϊκό θα τον επηρέαζε σε τίποτα), αλλά καλό θα είναι να μην λες τέτοια όταν πρόκειται να έχεις 4 πόντους μέσο όρο στα επόμενα ματς. Πλέον καλείται να αποδείξει την αλήθεια των λεγομένων του, αλλά και να παίξει για τον εαυτό του. Αν ο Πανιώνιος βγει Ευρωλίγκα, τότε εκείνος του χρόνου θα παίζει σε ομάδα Ευρωλίγκας. Αν όχι, επειδή δεν πιστεύω ότι θα χωράει στον Παναθηναϊκό, θα παίζει ULEB Cup, ή θα κάθεται στην εξέδρα (του ΟΑΚΑ).

Στα Μαρούσι η κατάσταση είναι τελείως διαφορετική. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ρόδινη, αν δεν επισκιαζόταν από την κούραση της ομάδας. Όλοι ελπίζουν να μην «σκάσει» το Μαρούσι στον μικρό τελικό, αλλά ο Σούλης Μαρκόπουλος το φοβάται. Ο Σούλης ήρθε στην πορεία της χρονιάς και μετέτρεψε μια ομάδα-φαβορί για υποβιβασμό σε ομάδα-φαβορί για την Ευρωλίγκα. Μένει να βρει τρόπο να τους κρατήσει «ζωντανούς» για ακόμη 5 αγώνες. Η προπόνηση της Πέμπτης έμοιαζε με νοσοκομείο, καθώς οι μισοί έκαναν θεραπεία, οι υπόλοιποι χαλαρό τρέξιμο και κάποιοι (Μιλισάβλιεβιτς) ήταν στο κρεβάτι τους με πυρετό.

Ο κόσμος δεν θα γυρίσει την πλάτη στην ομάδα και το κλειστό του Αγίου Θωμά θα έχει πάνω από 1.000 άτομα στα δύο παιχνίδια, αλλά κάπου εκεί είναι και το… όριο του Αμαρουσίου. Ομάδα για λίγους, η οποία όμως θα πρέπει να βρει τρόπο να προσελκύσει πολλούς, αν περάσει στην Ευρωλίγκα (θα τα πούμε άλλη ώρα αυτά).

Σας είχα πει μετά το ματς στο Μαρούσι με τον Άρη (την ισοφάριση) ότι από τότε στην ομάδα «έβλεπαν» Πανιώνιο. Και μάλιστα έλεγαν ότι αν μπορούν να περάσουν τον Άρη, ο Πανιώνιος είναι σαφώς ένα σκαλί πιο κάτω. Αυτό καλούνται να αποδείξουν στη σειρά.

Οι δύο ομάδες έχουν παρεμφερές ρόστερ, με το Μαρούσι να έχει καλύτερο προπονητή και τον Πανιώνιο να έχει την έδρα. Οι Αμαρουσιώτες, όμως, έσπασαν το Αλεξάνδρειο και παραλίγο να σοκάρουν το ΣΕΦ. Μπροστά σε αυτά, το Ελληνικό μοιάζει εύκολη υπόθεση.

Η αγωνιστική κατάσταση του τελευταίου μήνα λέει Μαρούσι, η εμπειρία λέει Μαρούσι, η εικόνα των ομάδων λέει Μαρούσι, η έδρα λέει Πανιώνιος και η λογική λέει ότι θα δούμε μια ιδιαίτερα κλειστή σειρά.

by Rasheed.

Υ.Γ.: Για τα όσα γελοία είπε ο Πλάθα την Πέμπτη για τον Λάζαρο Παπαδόπουλο, αλλά και άλλα παρεμφερή θέματα, θα συζητήσουμε εκτενώς την ερχόμενη εβδομάδα.

Μπράβο του αλλά... ευτυχώς!

Ο Ολυμπιακός πέρασε στους τελικούς του πρωταθλήματος και ευτυχώς οι επόμενες… 10 ημέρες θα έχουν νόημα. Και για την κορυφή, αλλά και για την Ευρωλίγκα. Πριν πάω στον 5ο ημιτελικό, θέλω να κάνω μια μικρή παρένθεση, ώστε να σχολιάσω το πρόγραμμα των τελικών, το οποίο είναι Σάββατο, Τρίτη, Πέμπτη, Κυριακή, Τετάρτη. Σε 12 ημέρες δηλαδή. Ο λόγος που γίνεται αυτό δεν είναι μόνο το προολυμπιακό, όσο κυρίως η έναρξη του ποδοσφαρικού Euro. Η ΕΡΤ έκανε τα πάντα για να μην συμπέσει η λήξη των τελικών με την έναρξη του Euro (με τη σύμφωνη γνώμη της ΕΟΚ και του ΕΣΑΚΕ). Γι’ αυτό και τα πλέι οφς έγιναν σε 32 ημέρες (με τις ομάδες να προγραμματίζεται να παίξουν 13 αγώνες στο διάστημα αυτό). Ούτως ή άλλως θα τελείωναν μέχρι τις 9 Ιουνίου. Βέβαια, αυτή τη δικαιολογία δεν θα βρείτε πουθενά γραμμένη.

Πάμε στο ματς. Ο Ολυμπιακός έπαιξε και πάλι πολύ άσχημα, με τους παίκτες του να έχουν δύο τάσεις: τους πολύ αγχωμένους και τους πολύ αδιάφορους. Θα επιχειρήσω την ακτινογραφία του αγώνα:

Ομάδα της οποίας τα τρία πλέι μέικερ δεν κάνουν ούτε ένα λάθος στον αγώνα, απαγορεύεται να χάσει. Γκριρ, Μπλάκνεϊ και Τεόντοσιτς αγωνίστηκαν συνολικά 74 λεπτά χωρίς να κάνουν ούτε ένα λάθος. Απίστευτο, αλλά ο Ολυμπιακός δεν το εκμεταλλεύτηκε καθόλου (ή μήπως γι’ αυτό εν τέλει κέρδισε);

Ο Ολυμπιακός είχε 33% στα δίποντα σουτάροντας μάλιστα 45 (15/45) την ώρα που το Μαρούσι είχε 48% στα τρίποντα (11/23). Αυτό το στατιστικό έδειχνε ότι ο ένας έπαιζε για τη ζωή του, ενώ ο άλλος μπήκε χωρίς να έχει τίποτα να χάσει.

Με την απουσία και του Σχορτσιανίτη, ο Ολυμπιακός έφτασε να είναι γυμνός κάτω από τα καλάθια. Η ομάδα που φαινόταν ότι είχε την καλύτερη φροντ λάιν στην Ευρώπη στην αρχή της χρονιάς, δεν μπορούσε να απειλήσει μέσα από τη ρακέτα. Ο Τζάκσον έχει φύγει, ο Τσακαλίδης δεν μπορεί να βοηθήσει, ο Σχορτσιανίτης είναι για 10 λεπτά και αν, και όπως φάνηκε εύγλωττα την Τετάρτη: ο Μπουρούσης είναι αμυντικός και… περιφερειακός ψηλός, γνωστό ότι δεν έχει κινήσεις με πλάτη. Ο Μαυροκεφαλίδης δύσκολα θα κάνει αισθητή την παρουσία του (και δύσκολα θα παραμείνει), ο Πρίντεζης θέλει να ξεκινάει απ’ έξω, ο Βασιλόπουλος έχει κινήσεις τριαριού. Άρα, ψηλός δεν υπήρχε στην επίθεση. Και ομάδα που δεν μπορεί να ακουμπήσει την μπάλα στη ρακέτα, ματώνει για να σκοράρει.

Το Μαρούσι έχει καταφέρει να φτιάξει μια ομάδα στην οποία ο καθένας ξέρει τι πρέπει να κάνει. Ο Μπράιαντ (θα τον θυμάστε από την προηγούμενη θητεία τους την Ελλάδα) έχει δεχτεί να παίζει δευτερεύοντα ρόλο στην επίθεση, ο Μιλισάβλιεβιτς έχει χριστεί ηγέτης και όλοι σέβονται με ευλάβεια αυτές τις αποφάσεις. Δείγμα μεγάλης ομάδας, ή μάλλον δείγμα μεγάλου προπονητή. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Μιλισάβλιεβιτς σκόραρε για πρώτη φορά στο ματς 3 δευτερόλεπτα πριν τη λήξη της τρίτης περιόδου, αλλά στην τέταρτη όλες οι επιθέσεις πέρασαν από τα χέρια του και έβαλε 12 από τους 21 πόντους του Αμαρουσίου. Το Μαρούσι αν αντέξει, του χρόνου θα είναι στην Ευρωλίγκα. Αλλά με 8 ματς σε 16 ημέρες, αυτό είναι αμφίβολο. Και τι ματς! Αγώνες με αντιπάλους ομάδες επιπέδου Ευρωλίγκας. Τώρα αρχίζουν τα κρίσιμα για τους Αμαρουσιώτες και θα είναι κρίμα αν μείνουν από βενζίνη.

Ο Ολυμπιακός δεν παίζει καλό μπάσκετ. Ο Γιαννάκης βλέπει την ομάδα του να κάνει (φυσιολογική) κοιλιά, «κοιλιά που κάνουν οι νέες ομάδες γύρω στον Δεκέμβρη», όπως εύστοχα παρατήρησε ο BEN. Όμως, δεν είναι Δεκέμβρης, και μπροστά υπάρχουν 3-5 ματς. Τα πιο κρίσιμα της χρονιάς. Αν ο Ολυμπιακός τα χάσει, τότε άλλη μία χρονιά πήγε χαμένη και η επόμενη θα ξεκινήσει από τα ίδια με τις προηγούμενες. Αλλά θα αφήσουμε την ανάλυση των τελικών για την Παρασκευή.

Στο ματς: ο «Δράκος» προσπαθεί, αλλά είναι φανερό ότι δυσκολεύεται. Δεν έχει προλάβει να εμφυσήσει στους παίκτες του την αμυντική του φιλοσοφία, δεν έχει τον ψηλό γύρω από τον οποίο θα περιστραφεί όλη η ομάδα (όπως κάθε ομάδα του Γιαννάκη) και οι τελικοί μοιάζουν με δύσβατη ανηφόρα αυτή τη χρονική στιγμή.

Όσον αφορά τη διαιτησία του αγώνα, ο Σχινάς έδωσε σφυρίγματα στον Ολυμπιακό, με αποκορύφωμα τη λανθασμένη τεχνική ποινή στον Μαρκόπουλο σε φάση που το Μαρούσι έπρεπε να πάρει την μπάλα. Όμως, οι τελευταίες φάσεις έδειξαν ότι απλώς η διαιτησία ήταν… κακή: ο Γκριρ θα έπρεπε να έχει πάρει και φάουλ στο ντράιβ που έκανε το 63-61, ο Παπαμακάριος σφυρίζεται πολύ εύκολα με 5 δευτερόλεπτα, τη στιγμή που ο Στίβενσον εμφανώς κρατάει από τη μέση τον Γκριρ για να μην πάει προς την μπάλα. Η φάση είναι κανονικά φάουλ υπέρ του Γκριρ και βολές. Και είναι φάση που εν δυνάμει κρίνει ένα ολόκληρο πρωτάθλημα, αλλά και τους εκπροσώπους της χώρας στην Ευρωλίγκας. Πολύ περίεργη φάση για να γίνει τέτοιο λάθος.

by Rasheed.

Υ.Γ.: Ο Γλυνιαδάκης δεν θα έπρεπε να παίζει με τόσο (παρεξηγήσιμο) φανατισμό (για γνωστούς και προφανείς λόγους). Ούτε αυτόν βοήθησε (0 πόντοι) ούτε το παιχνίδι. Όμως, οι βρισιές και τα αντικείμενα είναι απαράδεκτα και δεν δικαιολογούνται σε καμία περίπτωση.

Υ.Υ.Γ.: Επειδή λογικά πολλοί θα απορείτε: ο προκλητικά αδιάφορος τύπος με το μπουκλωτό μαλλί στον πάγκο του Ολυμπιακού, ο οποίος έτρωγε τα νύχια του κατά τη διάρκεια του αγώνα, ήταν ο Κιντέλ Γουντς. Περισσότερα τις επόμενες ημέρες.

Ξεσκαρτάρισμα...

Και κάπως έτσι όλοι οι νέοι αστέρες που το NBA προωθεί ως τους καλύτερους, έμειναν έξω απ’ την τετράδα του πρωταθλήματος. Κρις Μπος, Ντουέιν Ουέιντ, ΛεΜπρον Τζέιμς, Ντουάιτ Χάουαρντ, Καρμέλο Άντονι και Κρις Πολ θα δουν τη συνέχεια από τον καναπέ τους. Βέβαια, κάποιοι το έκαναν πολύ καιρό τώρα αυτό.

Και ποιοι θα είναι στην τετράδα; Οι πρωταθλητές Σπερς, η γηραιότερη ομάδα του NBA, η λιγότερο εμπορική ομάδα, η ομάδα που στηρίζεται σε έναν Γάλλο, έναν Αργεντινό και έναν Αμερικανό τον οποίο οι Αμερικάνοι επιμένουν να ονομάζουν «international», η ομάδα της Δύσης που παίζει ευρωπαϊκό μπάσκετ. Οι Λος Άντζελες Λέικερς, οι οποίοι έχουν στις τάξεις τους τον καλύτερο Αμερικανό παίκτη αυτής της εποχής (ό,τι και να λέμε, ο ΛεΜπρον έχει πολλά ψωμιά ακόμα), που όμως ούτε αυτός μπορούσε μόνος του, αλλά ήθελε έναν κυρίαρχο Ευρωπαίο σέντερ δίπλα του για να απελευθερωθεί. Οι Ντιτρόιτ Πίστονς, που παίζουν παλιομοδίτικο μπάσκετ, ρίχνουν πάρα πολύ ξύλο, είναι η ομάδα της Ανατολής που παίζει ευρωπαϊκό μπάσκετ και έχουν υποτιμηθεί ως προς το ταλέντο των παικτών τους. Και οι Μπόστον Σέλτικς, οι οποίοι έχουν 4 αστέρες παλαιάς κοπής. Γκαρνέτ, Άλεν, Πιρς είναι άλλης εποχής από όσους γράψαμε στην αρχή του κειμένου, ενώ ο Κασέλ μπορεί να πλησιάζει τα 40, αλλά ήταν παίκτης αστέρας.

Ποιος θα νικήσει; Ο πιο έτοιμος και εκείνος που θα δείξει τη μεγαλύτερη ικανότητα προσαρμογής. Πριν αναλύσουμε τα ημιτελικά, ας δούμε πώς τελείωσαν οι δύο σειρές που είχαμε αφήσει στη μέση.

Οι Σέλτικς κέρδισαν τους Καβαλίερς στον τελευταίο αγώνα, απλώς επειδή έχουν καλύτερη ομάδα. Και οι δύο ομάδες είχαν από έναν παίκτη που σημείωσε 40+ και κέρδισε εκείνη που είχε και… δεύτερο παίκτη για να φτιάξουν «ομάδα». Ο ΛεΜπρον αποχαιρέτησε και ο Μάικ Μπράουν μάλλον το είχε πει σωστά μετά το προηγούμενο παιχνίδι: «Δεν με νοιάζει πόσους πόντους θα βάλει ο ΛεΜπρον, το σημαντικό είναι να κερδίζει η ομάδα. Το αν θα βάλει 20 ή 40 μου είναι αδιάφορο…». Δεν έλεγε κάτι άλλο;

Οι Σέλτικς έγιναν η πρώτη ομάδα στην ιστορία του NBA που φτάνει σε τελικούς περιφέρειας χωρίς να έχει κάνει εκτός έδρας νίκη, καθώς ως τώρα έχουν 8-6 ρεκόρ. Αυτό διαβάζεται κι αλλιώς. Κανείς δεν έχει μπορέσει να τους νικήσει στο Γκάρντεν και όλοι ξέρουν ότι πρέπει να κερδίσουν εκεί αν θέλουν να πάρουν το πρωτάθλημα. Άλλο στατιστικό που λέει Βοστόνη; Οι Σέλτικς έφτασαν στο 29/29 στην ιστορία τους σε σειρές πλέι οφ στις οποίες έχουν προηγηθεί με 3-2.

Στη Δύση, η ρήση «για να γίνεις πρωταθλητής πρέπει να κερδίσεις τον πρωταθλητή», επιβεβαιώνεται με τον πλέον εύγλωττο τρόπο. Εκτός κι αν κάποιος νόμιζε ότι επειδή κέρδιζαν με 20 πόντους διαφορά τα πρώτα 3 ματς, θα κέρδιζαν και το 4^ο στην έδρα τους οι Χόρνετς. Οι Σπερς έχουν μάθει να παίρνουν αυτό που θέλουν, είναι η δυναστεία της εποχής μας (4 τίτλοι τα τελευταία 9 χρόνια) και όποιος θέλει δαχτυλίδι θα πρέπει να τους στείλει σπίτι τους. Επόμενη στάση: Λος Άντζελες. Ο Ντάνκαν το είπε ξεκάθαρα: «Το πιστεύαμε ότι θα κερδίσουμε. Έχουμε τρομερή αυτοπεποίθηση. Έχουμε δώσει πάρα πολλά τέτοια παιχνίδια».

Εδώ η απάντηση λεγόταν άμυνα. Όταν έσφιξαν τα λουριά, τότε οι Χόρνετς δεν είχαν ελπίδα. Και το ματς κρίθηκε στην τρίτη περίοδο. Ήδη οι Λέικερς ψάχνουν τρόπους για να γλιτώσουν τον Κόμπι από τα όσα δεινά του ετοιμάζει ο Μπόουεν. Γιατί ο Κόμπι θα κακοπαθήσει. Σίγουρο.

Ας δούμε τις δύο σειρές και τι πλεονέκτημα έχει κάθε ομάδα για την πρόκριση (αλλά και τον τίτλο):

Στην Ανατολή, οι Σέλτικς έχουν την τριάδα και την έδρα. Θέλετε κι άλλο; Οι Πίστονς έχουν την εμπειρία, την άμυνα, το ξύλο, την ωριμότητα και τον Ουάλας.

Στη Δύση, οι Λέικερς έχουν τον ενθουσιασμό, τον Κόμπι και τον Γκασόλ. Οι Σπερς έχουν απάντηση σε κάθε θέση των Λέικερς (Ντάνκαν για τον Γκασόλ, Μπόουεν για τον Κόμπι), παίζουν άμυνα και αυτοματοποιημένο μπάσκετ και έχουν στη διάθεσή τους τον παικταρά-φαινόμενο που λέγεται Τζινόμπιλι.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι τέσσερις καλύτερες ομάδες τους πρωταθλήματος είναι στην τετράδα. Όλα τα υπόλοιπα ας τα απολαύσουμε στο παρκέ.

by Rasheed.

1 χρόνος Age of Basketball!

Η σημερινή είναι μια ιδιαίτερη μέρα για όλους εμάς στο Age of Basketball. Πριν από ακριβώς έναν χρόνο (στις 16:30 το απόγευμα της 20^ης Μαΐου 2007) ξεκινήσαμε το ταξίδι μας στο διαδίκτυο με οδηγό την αγάπη μας για το μπάσκετ, βάρκα μας μια πορτοκαλί μπάλα γεμάτη σπυριά και συνοδοιπόρους εν δυνάμει όλους όσοι μοιράζονται το ίδιο πάθος.

Έναν χρόνο και 357 άρθρα αργότερα, το Age of Basketball έχει μεγαλώσει πάρα πολύ: έχει ήδη 78 μέλη, περισσότερους από 30.000 επισκέπτες συνολικά και αναφορές σε αρκετά ελληνικά και διεθνή sites. Όλα αυτά μας γεμίζουν με περηφάνια για την εκτίμηση και την αναγνώριση που μας δίνετε, αλλά και μας ωθούν να συνεχίσουμε με τον ίδιο ζήλο την πορεία που έχουμε αρχίσει.

Το Age of Basketball έγινε το blog που κάνει διαγωνισμούς με δώρα. Ήδη έχει ολοκληρωθεί ο πρώτος διαγωνισμός (Euroleague fantasy challenge), ο δεύτερος με αφορμή τον έναν χρόνο λειτουργίας βρίσκεται σε εξέλιξη, ενώ οι εκπλήξεις δεν θα σταματήσουν εδώ.

Με σταυρόλεξα και quizzes έχουμε δώσει τη δυνατότητα στους φίλους του μπάσκετ να περνούν ευχάριστες πορτοκαλί στιγμές, οι οποίες έχουν ως ανταμοιβή wallpapers που σπάνια βρίσκεις στο web.

Ήδη ως σκέψεις υπάρχουν στο μυαλό μας άλλα δύο sites, τα οποία θα «ανέβουν» στον ιστό πριν φύγει το 2008 και θα μεγαλώσουν τη συντροφιά μας προσφέροντας πολύτιμες πληροφορίες για (τι άλλο;) το μπάσκετ, ενώ παράλληλα θα γίνουν σημείο συνάντησης πολλών μπασκετόφιλων.

Στα μέλη της παρέας μας, αλλά και σε όλους όσοι εγγραφούν σήμερα θα σταλεί (όταν συμπληρώσουμε και επισήμως 1 χρόνο ζωής και σβήσουμε το κεράκι) ένα επετειακό wallpaper!

Σας ευχαριστούμε και ελπίζουμε να είμαστε εδώ και σε έναν χρόνο από σήμερα και πάλι!

Τρελό πριμ από Βωβό και AoB!

Τα ημιτελικά δεν τελείωσαν ούτε την Κυριακή με το Μαρούσι να επικρατεί του Ολυμπιακού σχετικά εύκολα για να ισοφαρίσει σε 2-2. Το παιχνίδι έμοιαζε περισσότερο με εκείνα στο ΣΕΦ, αλλά… ανάποδα. Μετά το 40-38, το Μαρούσι άρχισε να ανεβάζει τη διαφορά και στη συνέχεια επέδειξε αξιοζήλευτη ωριμότητα στο να την κρατήσει.

Όταν το σκορ έγινε 69-52 πολλοί πίστεψαν ότι τελείωσε το παιχνίδι και… πράγματι έτσι ήταν! Ο Ολυμπιακός, ως καλύτερη ομάδα, ήταν σίγουρο ότι κάποια στιγμή θα αντιδρούσε. Έκανε σερί 11-0, μείωσε σε 69-63, αλλά μέχρι εκεί. Το Μαρούσι απάντησε με δικό του 10-0 και τελείωσε οριστικά τον αγώνα. Παράξενο ή όχι, το θέμα είναι ότι η σειρά θα πάει στο ΣΕΦ για να τελειώσει, στον πιο κρίσιμο αγώνα.

Μπορεί να είναι κλισέ αυτά που λέγονται κάθε φορά, αλλά λίγο πολύ ισχύουν. Σαράντα λεπτά είναι αυτά, μπορεί να συμβεί οτιδήποτε. Ας ελπίσουμε να περάσει ο Ολυμπιακός.

Θα μου πείτε ότι… εκδηλώθηκα. Όχι, δεν είναι έτσι. Είναι γνωστό ότι δεν υποστηρίζω ούτε τον έναν ούτε τον άλλο. Όμως, μπασκετικά, ο Ολυμπιακός πρέπει να περάσει. Γιατί;

Απλώς φανταστείτε τελικούς Παναθηναϊκός-Μαρούσι και μικρούς τελικούς Ολυμπιακός-Πανιώνιος. Εκτός της προφανούς διαφοράς δυναμικότητας, μιλάμε για τη βαρεμάρα του σύμπαντος. Όλη τη χρονιά βλέπαμε την Α1 περιμένοντας ένα πράγμα: τελικούς "αιωνίων". Ο Παναθηναϊκός λίγο-πολύ θα ξέρει ότι είναι πρωταθλητής και όλοι οι υπόλοιποι δεν θα έχουν λόγο να παίξουν. Πάνε οι τελικοί των «αιωνίων», πάει ο μικρός τελικός για την έξοδο στην Ευρωλίγκα. Αντ’ αυτού, Ολυμπιακός και Πανιώνιος θα παίζουν αδιάφοροι και χωρίς προφανή λόγο, αφού οι «αιώνιοι» έχουν εγγυημένο και το Μαρούσι θα έχει πάρει το τρίτο εισιτήριο.

Πόσες πιθανότητες έχει να επαληθευτεί αυτό το σενάριο; Όχι πολλές, αλλά ας ελπίσουμε και οι λίγες που έχει να μην επαληθευτούν. Για το καλό του θεάματος της Α1 και των πλέι οφς.

Στο ματς, εκτός του Γκριρ, οι υπόλοιποι «ερυθρόλευκοι» πελαγοδρομούσαν για ακόμη μία φορά εκτός έδρας. Με κορυφαίο στο… άθλημα τον Κίντελ Γουντς, που μάλλον νόμιζε ότι το «κεκλεισμένων των θυρών» ίσχυε και για τους παίκτες και δεν πήγε καθόλου. Ο Ολυμπιακός έμοιαζε να έχει πρόβλημα συγκέντρωσης και κακά τα ψέματα, αυτή την εποχή δεν μοιάζει έτοιμος να κοντράρει τον «αιώνιο». Τουλάχιστον, όχι όταν παίζει έτσι εκτός έδρας. Βέβαια, κάθε σειρά είναι διαφορετική, ενώ στη μέση υπάρχει και το μεγάλο κενό που έχει ο Παναθηναϊκός μέχρι τον τελικό.

Ο Βωβός μετά το ματς μπήκε στα αποδυτήρια και έταξε στους παίκτες του 200.000 ευρώ πριμ αν περάσουν στον τελικό. Σε παγκόσμια πρώτη αποκλειστικότητα, το Age of Basketball γίνεται το πρώτο blog που θα προσφέρει πριμ σε ομάδα! Κι εμείς δίνουμε άλλα 200.000 ευρώ στο Μαρούσι αν περάσει (L.o.t.S.: "Μην είσαι τσιγκούνης. Δώσε 300.000!"). Το σύνολον: 500.000 ευρώ.

Μήπως θα περάσει; Τζάμπα τα δίνει ο Βωβός, τζάμπα κι εμείς. Εκεί που θα τον παραδεχτώ είναι αν τα δώσει όταν οι παίκτες του προκριθούν στην Ευρωλίγκα, που σημαίνει πολλά έσοδα για του χρόνου.

Κλείνω και πάλι με τον Σχορτσιανίτη, που θέλει ακόμη χρόνο, είναι εμφανές. Ας ελπίσουμε να του φτάνουν οι τρεις μήνες μέχρι τον Αύγουστο και την Ολυμπιάδα, αλλά και οι δύο μέχρι τον Ιούλιο και το προολυμπιακό. Θα καταλάβετε γιατί το λέω σύντομα. Πάντως, ο Σοφοκλής μέχρι στιγμής δείχνει ότι δεν αντέχει πάνω από 10-12 λεπτά ανά ματς.

by Rasheed.

Υ.Γ.: Ο Ντέινα Μπάρος στα 41 του στο προολυμπιακό με το Πράσινο Ακρωτήρι; Θέλουμε πάραυτα να δούμε και Ρόνι Σεϊκέλι με το Λίβανο!

Έχει και... προσωπικότητα!

Τα πλέι οφς του NBA συνεχίζονται και οι ομάδες πλέον φορτσάρουν, καθώς το νήμα είναι κοντά. Ήδη οι πρώτοι που αποκλείστηκαν έχουν αρχίσει τον σχεδιασμό για την επόμενη χρονιά, με τους Μάβερικς να έχουν προχωρήσει στην πρόσληψη νέου προπονητή.

Ο Ρικ Καρλάιλ την ήξερε τη δουλειά και πήγε κατευθείαν στο ψαχνό. Σου λέει, ποιος μπορεί να μου κλείσει τη θέση του προπονητή στο Ντάλας; Μα προφανώς το ένα μισό από το ζεύγος. Έτσι, επισκέφτηκε τον Νοβίτσκι… στο σπίτι του και μέσα στη συζήτηση τον έβαλε να… κάνει και κινήσεις ποστ αλά Λάρι Μπερντ στο σαλόνι. Τρελάθηκε ο Γερμανός, τηλεφώνησε στον Κιούμπαν, χάρηκαν αμφότεροι, προσλήφθηκε ο Καρλάιλ. Το θέμα είναι τι θα καταφέρει. Θα δούμε. Ήδη πάντως προσπαθεί να «αδειάσει» τον Τζος Χάουαρντ και να πάρει στο Ντάλας ένα αγαπημένο του παιδί, τον Ρον Αρτέστ. Με τον Αρτέστ οι Μάβερικς θα γίνουν επιτέλους αντρική ομάδα, ενώ αν προχωρήσει και με τη διάθεση που έχει να «τρέχει» τους περιφερειακούς στον αιφνιδιασμό ώστε να εκμεταλλευτεί τον Κιντ, τότε θα έχουν ελπίδες οι Μαβς.

Σπερς και Χόρνετς έχουν προσφέρει την μέχρι στιγμής πιο… ανούσια σειρά στα πλέι οφς. Κανείς δεν δυσκολεύει τον άλλο εκτός έδρας, με τους γηπεδούχους να κάνουν την πλάκα τους, αφού μέχρι στιγμής και με το σκορ στο 3-3 οι μεν Χόρνετς κερδίζουν με μέση διαφορά 19.7 πόντων τα εντός έδρας παιχνίδια τους, ενώ οι Σπερς με διαφορά 16.3 τα δικά τους. Ας ελπίσουμε το 7^ο παιχνίδι να είναι όπως αρμόζει σε μια σειρά που φτάνεις την κόψη του ξυραφιού. Οι Σπερς καλούνται να αποδείξουν ότι το αίμα του πρωταθλητή κυλάει και φέτος στις φλέβες τους, ενώ οι Χόρνετς ότι δεν χάνουν από.. γέρους. Στο βάθος Λ.Α. με τους Λέικερς να προτιμούν προφανώς τη Νέα Ορλεάνη, αφού τους ταιριάζει αγωνιστικά περισσότερο, ενώ σκέφτονται και τον Κόμπι Μπράιαντ. Γιατί το λέω αυτό; Απλώς ρωτήστε τον ΛεΜπρον τι τράβηξε πέρσι στις δαγκάνες του Μπρους Μπόουεν και θα καταλάβετε τι καλά που θα περάσει ο Μπράιαντ σε ενδεχόμενο συναπάντημα.

Οι Λέικερς που μέχρι στιγμής πηγαίνουν τρένο, αποκλείοντας και τη Γιούτα και πείθοντας (πάνω απ’ όλα τους εαυτούς τους) ότι μπορούν να φτάσουν μέχρι το τέλος.

Στην Ανατολή, στο 3-3 είναι οι Καβαλίερς με τη Βοστόνη. Οι Σέλτικς που έχουν φτάσει ως εδώ χωρίς εκτός έδρας νίκη και αν περάσουν την Κυριακή το βράδυ, θα γίνουν η πρώτη ομάδα στην ιστορία του NBA που θα έχει φτάσει στα τελικά περιφέρειας χωρίς να κερδίσει εκτός έδρας. Καμία δεν έχει πάρει έτσι τον τίτλο, όμως οι Σέλτικς δείχνουν παντοδύναμοι στην έδρα τους. Κυρίως, στα τελευταία λεπτά ξέρουν τι θέλουν. Αφού πιάσαμε τη σειρά αυτή, δεν μπορώ παρά να σχολιάσω τα όσα έγιναν στο 6^ο ματς, που ανάγκασαν τον Ρίβερς να φωνάζει για τη διαιτησία εκτός εαυτού. Τι έγινε; Ό,τι και πέρσι στο αντίστοιχο παιχνίδι με το Ντιτρόιτ, που οι Πίστονς ωρύονταν ότι οι διαιτητές δεν τους άφησαν να παλέψουν τον αγώνα. Είπαμε, έχει αποφασιστεί ποιος σύγχρονος αστέρας θα έχει τις περισσότερες πλάτες από τη λίγκα. Δεν είναι τυχαία αυτά.

Οι Ντιτρόιτ Πίστονς έχουν αυτό που χαρακτηρίζει συνήθως μια ομάδα που θα πλησιάσει μια ανάσα από το πρωτάθλημα. Δεν αυτοδιαφημίζονται. Χωρίς πολλά πολλά και με σκληρό μπάσκετ, απέκλεισαν το Ορλάντο στην πλάκα τους και πλέον περιμένουν τον νικητή του άλλου ζευγαριού στην Ανατολή.

Μιας και η κουβέντα το έφερε στο Ορλάντο, δεν μπορώ να αντισταθώ και να μην σχολιάσω τον μοναδικό άνθρωπο που πήρε διαγωνισμό καρφωμάτων κάνοντας… λέι απ και μετά οι Αμερικάνοι (γνωστοί για το σωβινιστικό κόμπλεξ τους) τον ανακήρυξαν και… σούπερμαν. Ο Σούπερμαν δεν πέρασε καλά από τον αντιήρωα (που όμως ξέρει μπάσκετ) Ρασίντ Ουάλας και οι Μάτζικ πήγαν άπατοι. Το καλοκαίρι θα έρθει η σειρά του Σοφοκλή να τον εκθέσει ή να τον σκουπίσει… σαν κουνούπι όπως πρόπερσι. (Επιμένω για τον Σοφοκλή, θα δείτε τις επόμενες ημέρες γιατί μιλάω για τους ψηλούς της εθνικής).

Και μιας και μιλάμε για τον Ντουάιτ Χάουαρντ, να σκάσει και το χειλάκι μας λίγο… Ο Χάουαρντ έκανε την απόλυτη δήλωση ξανθιάς στο Slam Μαρτίου: «Στον φετινό διαγωνισμό καρφωμάτων οι άνθρωποι είδαν ότι έχω και προσωπικότητα. Νομίζω ότι πολλοί δεν ήξεραν καν ότι έχω προσωπικότητα – νόμιζαν ότι είμαι απλώς ένας ψηλός τύπος που είναι σοβαρός». Και μετά φταίω εγώ που σχολιάζω…

by Rasheed.