Ήρθε!

Αφού είδαμε χθες όσους έχουν μεγάλη ανάγκη για δώρα από τον Άγιο Βασίλη φέτος, σήμερα επιλέγουμε τους 5 μπασκετμπολίστες που το 2008 βρήκαν κάτω από το δέντρο τους τα περισσότερα δώρα και ο Άγιος δεν τους άφησε με κανένα παράπονο!

1. Μαρκ Γκασόλ: Το 2008 ο Άγιος Βασίλης του τα έδωσε απλόχερα όλα! MVP του ισπανικού πρωταθλήματος, με ρεκόρ στα επιμέρους εβδομαδιαία MVP που απονέμει η ACB, ρεκόρ που πήρε από τον Σαμπόνις! Μέλος της Εθνικής Ισπανίας, με την οποία πήρε το ασημένιο Ολυμπιακό μετάλλιο στο Πεκίνο, έχοντας σημαντικό ρόλο με 18 λεπτά συμμετοχής ανά αγώνα. Έπειτα, συμβόλαιο από το Μέμφις στο NBA, με το οποίο μέχρι τώρα έχει παίξει 24 στους 31 αγώνες βασικός, με 29 λεπτά ανά αγώνα! Τι άλλο μπορεί να ζητήσει;

2. Ραμούνας Σισκάουσκας: Έφυγε από τον Παναθηναϊκό το 2007 με τον οποίο τα κατέκτησε όλα και πήγε στην ΤΣΣΚΑ, με την οποία το 2008 κατέκτησε εκ νέου την Ευρωλίγκα και το Ρωσικό Πρωτάθλημα, παίρνοντας σπίτι και το MVP της κανονικής περιόδου της Ευρωλίγκας! Ενώ, και το καλοκαίρι στην Ολυμπιάδα ήταν 4ος με τη Λιθουανία. Το είπε και ο ίδιος: «Το 2007 και το 2008 είναι τα δύο καλύτερα χρόνια της καριέρας μου. Αυτά τα χρόνια ήταν τα πιο πετυχημένα και δεν ξέρω αν υπάρχει παίκτης που θα μπορούσε να πετύχει περισσότερα απ’ όσα πέτυχα εγώ». Εμείς γιατί να το αμφισβητήσουμε;

3. Πολ Πιρς: Περίμενε υπομονετικά 10 χρόνια. Μάζευε προσωπικά βραβεία, έχτιζε το όνομά του, καθιερωνόταν, λάμβανε τα κολακευτικά σχόλια από τον κόσμο και το προσωνύμιο «The truth» από τον Ο’Νιλ, αλλά ποτέ δεν διεκδικούσε κάτι καλύτερο σε ομαδικό επίπεδο. Είχε το κουράγιο να υπομείνει τα δύσκολα χρόνια των Σέλτικς χωρίς να φύγει. Φορούσε τη φανέλα της ιστορικής Βοστόνης, ξεπερνούσε τις ήττες που γίνονταν συνήθεια και επέμενε ότι μπορεί να την οδηγήσει στην κορυφή. Το 2008 του έφερε τα κατάλληλα trades, του έβαλε δίπλα του δύο αστέρες με τους οποίους σχημάτισε μια αξεπέραστη τριάδα. Κατάφερε να πάρει το πρωτάθλημα και το πανάξιο MVP των τελικών, όχι μόνο γιατί ήταν ο καλύτερος στη σειρά, αλλά και γιατί αυτός είναι το πρόσωπο της σύγχρονης ιστορίας των Σέλτικς. Τη φετινή σεζόν, ξεκίνησαν ακόμα πιο εντυπωσιακά, με, ρεκόρ στην ιστορία του NBA, 27-2, αλλά ο Πιρς ήξερε τι να πει: «Μήπως πήραμε τίποτα άλλο επειδή κερδίσαμε 19 ματς στη σειρά; Μήπως καινούργιο αυτοκίνητο; Αν ναι, πείτε μου το να το ξέρω. Έχει κάποια άλλη ομάδα των Σέλτικς χάσει 18 παιχνίδια στη σειρά; Ναι, εγώ ήμουν εκεί...».

4. Ρούντι Φερνάντεθ: Μέσα στο 2008 έκανε τεράστια βήματα για να θεωρείται πλέον στα μεγάλα ονόματα: κατέκτησε το Κύπελλο Ισπανίας και το ULEB Cup, παίρνοντας και στα δύο το βραβείο MVP στους τελικούς. Το καλοκαίρι με την Εθνική Ισπανίας πήρε το ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς, όντας βασικότατο στέλεχος της ομάδας, σκοράροντας, μάλιστα, 20 πόντους μέσο όρο στους αγώνες της τελικής τετράδας. Ο Οκτώβρης τον βρήκε στο NBA να εντυπωσιάζει του Αμερικανούς με τα αθλητικά του προσόντα. Είναι ένας από τους 10 επικρατέστερους για το βραβείο του ρούκι της χρονιάς ενώ έχει βάλει και υποψηφιότητα για να συμμετάσχει στο διαγωνισμό καρφωμάτων.

5. Κόμπι Μπράιαντ: Το 2008 του έφερε πολλές επιτυχίες, με δύο σημαντικότερες: σε ομαδικό επίπεδο, το χρυσό στους Ολυμπιακούς Αγώνες, με τις ΗΠΑ στις οποίες θεωρήθηκε ο καθοριστικός παράγοντας και το κάτι παραπάνω που παρουσίασαν φέτος. Σε ατομικό επίπεδο, το MVP στην κανονική περίοδο του NBA, ένα «παράσημο» πολύ τιμητικό για την καριέρα του. Επιπλέον, το 2008 έφερε δίπλα του στους Λέικερς τον Πάου Γκασόλ, τον κυρίαρχο σέντερ που έλειπε από το πλευρό του για να φέρει την ομάδα του στα φαβορί για τον τίτλο.

«Good night, and good luck»
by BEN

Θα έρθει;

Ο νέος χρόνος μπαίνει σε λίγες μέρες και ο Άγιος Βασίλης θα τριγυρίσει πάνω από τις καμινάδες ανά τον κόσμο για να ρίξει μέσα τα δώρα του. Δώρα θέλουν και οι μπασκετμπολίστες. Σήμερα, βρίσκουμε τους 5 που περιμένουν περισσότερο από κάθε άλλο από τον Άγιο Βασίλη να φανεί ανοιχτοχέρης την ώρα που θα περνάει πάνω από το τζάκι τους!

1. Άρβιντας Ματσιγιάουσκας: Ο μπασκετμπολίστας που ίσως περισσότερο από κάθε άλλον έχει ανάγκη μερικά δώρα από τον Άγιο Βασίλη. Ήρθε από το NBA στην Ελλάδα και τον Ολυμπιακό για να νιώσει και πάλι βασιλιάς. Η παρουσία του από μόνη της μοίρασε υποσχέσεις στον κόσμο, αλλά από τον πρώτο μήνα ξεκίνησε ένα γαϊτανάκι τραυματισμών που τον βρίσκει σήμερα με μια καριέρα που απειλείται με πρόωρο τερματισμό. Το 2008 ήταν το χειρότερο από τα τελευταία έτη για αυτόν, αφού έχει παίξει ελάχιστους αγώνες και αναλώνεται, κυρίως, σε οικονομική κόντρα με τον Ολυμπιακό. Το 2007 είχε κλείσει με τον Ματσιγιάουσκας να έχει κάνει φοβερές εμφανίσεις στην Ευρωλίγκα για περίπου 2,5 μήνες: 20.2 πόντοι με 68% στα δίποντα (!), 44% στα τρίποντα και 87% στις βολές, 2.25 κλεψίματα, 2.1 ασίστ, 25 ranking, μακράν το καλύτερο στην Ευρώπη εκείνη την εποχή! Ένα χρόνο μετά, είναι στο μηδέν και ψάχνει τρόπο να βγει από το τέλμα.

2. Λάζαρος Παπαδόπουλος: Ο Λάζαρος βρέθηκε από την αναγνώριση της Ντιναμό και τα κατορθώματα της Εθνικής, στην αφάνεια της Ρεάλ και την αποχώρηση από την Εθνική Ελλάδας. Εγκαταλείποντας αυτές τις δύο ομάδες άφησε πίσω του τους ανθρώπους με τους οποίους είχε διαταραγμένες σχέσεις (Πλάθα, Βασιλακόπουλος) και έκανε ένα βήμα μπροστά για να ξαναφέρει την καριέρα του στα προ 1,5 χρόνου υψηλά επίπεδα. Το πρώτο δείγμα από την Ιταλία φαίνεται πολύ ενθαρρυντικό. Την ίδια ώρα, με την υποστήριξη του συνόλου των Ελλήνων παικτών, ελπίζει να καταφέρει και κάτι καλό για τον ΠΣΑΚ.

3. Γκίλμπερτ Αρίνας: Ένας από τους πιο χαρισματικούς παίκτες στο NBA και αδυναμία των συντελεστών του blog, χτυπημένος από τραυματισμούς, δεν έχει παίξει αγώνα φέτος, ενώ την περσινή σεζόν έπαιξε μόλις 13. Για έναν παίκτη ηγέτη, που έχει συνηθίσει να παίζει γύρω στα 40 λεπτά και να σκοράρει πάνω από 25 πόντους, η απουσία του είναι εμφανής και για τη φυσική κατάσταση του ίδιου, όσο και για τον κόσμο. Η Ουάσιγκτον, φέτος, πάει από ήττα σε ήττα και σκέφτεται να μην επαναφέρει τον Αρίνας, μάλλον για να μη ρισκάρει να… χάσει ένα καλό νούμερο στα draft. Ο Agent-Zero περιμένει από το νέο χρόνο να του δώσει πίσω τη θέση του στα παρκέ.

4. Ντανίλο Γκαλινάρι: Άφησε την Ευρώπη και τις εκπληκτικές εμφανίσεις του στην Ευρωλίγκα με την Αρμάνι (14.9 πόντοι, 4.2 ριμπάουντ, 6.2 κερδισμένα φάουλ και 17.2 ranking) όπου ψηφίστηκε καλύτερος νέος παίκτης, για να πάει στο NBA με παράσημο το νο.6 στα draft. Στη Νέα Υόρκη έχει παίξει 2 αγώνες, συνολικά 11 λεπτά. Το 2009 ελπίζει να του φέρει την καθιέρωση στην άλλη άκρη του Ατλαντικού.

5. Παναγιώτης Λαδιέλλης: Παρά την περσινή πολύ καλή σεζόν του στην Άζοφμας, όπου έπαιζε 27,5 λεπτά στο Eurocup σκοράροντας με συνέπεια και πήρε το νταμπλ στην Ουκρανία, φέτος έπεσε στην αφάνεια. Έπαιξε μόλις 2 αγώνες στην Ευρώπη, μόνο 9 λεπτά συνολικά και ξεκίνησε τη σεζόν για να κάθεται ουσιαστικά στον πάγκο λόγω των επιλογών του προπονητή. Σα να μην έφτανε αυτό, λόγω τόσο των σχέσεων με τον κόουτς Γκίρσκις, όσο και των οικονομικών προβλημάτων της Άζοφμας, βρέθηκε ελεύθερος να ψάχνει νέα ομάδα. Τη νέα χρονιά, ο δεύτερος σκόρερ σε μέσο όρο όλων των εποχών στην Ευρωλίγκα θα προσπαθήσει να βρει μια καλή διέξοδο για να συνεχίσει την καριέρα του σε υψηλό επίπεδο.

“Good night, and good luck”

by BEN

Ήταν 1.65, τώρα... εξαφανίστηκε!

Θα ξεκινήσουμε τη σημερινή μας περιήγηση στον κόσμο του μπάσκετ από την Ιταλία. Η απόφαση της Βίρτους Μπολόνια να αποδεσμεύσει τον Ερλ Μπόικινς είναι σίγουρα σημαντική, καθώς η απόκτηση του Μπόικινς ήταν από τις σημαντικότερες στην Ευρώπη το καλοκαίρι, ενώ ο Μπόικινς ήταν και ο πιο ακριβοπληρωμένος παίκτης του ιταλικού πρωταθλήματος φέτος.

Συνήθως, στις κόντρες διοικήσεων με παίκτες παίρνω το μέρος των παικτών. Όμως, αυτή τη φορά δεν μπορώ παρά να δώσω απόλυτο δίκιο στον πρόεδρο της Βίτρους, με βάση βεβαίως αυτά που γνωρίζουμε.

Η ιστορία με δυο λόγια λέει ότι ο Μπόικινς ζήτησε άδεια τα Χριστούγεννα, η Βίρτους είχε αγώνα ανήμερα των Χριστουγέννων με τη Φεράρα και αρνήθηκε να αφήσει τον παίκτη να φύγει για Η.Π.Α.. Στη συνέχεια (κατόπιν εορτής) ο Μπόικινς είπε ότι ήταν άρρωστο το παιδί του και γι’ αυτό ήθελε να φύγει για τις Η.Π.Α., αλλά η απόφαση δεν άλλαξε. Ήταν στη δωδεκάδα στο ματς με την Φεράρα, έπαιξε 17 λεπτά (έπαιζε 34 ως τότε) και έκανε όλο κι όλο 1 σουτ, κάνοντας ουσιαστικά «λευκή απεργία» στο παρκέ, μένοντας άποντος, ενώ μετά το ματς έφυγε για τις Η.Π.Α. χωρίς να πει τίποτα σε κανέναν. Συνήθως παίρνει 13 σουτ και 5 βολές ανά ματς. Πολλοί Αμερικανοί επιλέγουν αυτή τη μέθοδο, ο τελευταίος που θυμάμαι ήταν ο Άλεξ Σκέιλς, αλλά σε εύρος μόνο δεκαλέπτου, όταν στο προηγούμενο δεκάλεπτο δεν έπαιρνε 4-5 σουτ, όμως δεν παύει να είναι παιδαριώδες και αντιεπαγγελματικό.

Ο Κλαούντιο Σαμπατίνι, πρόεδρος της Βίρτους, είπε: «Από τη στιγμή που είχαμε παιχνίδι, ήταν υποχρεωμένος να μείνει εδώ. Εφτά χιλιάδες κόσμος ήρθε στο γήπεδο για να διασκεδάσει και να δει μεταξύ άλλων και τον Μπόικινς και αυτός τους απογοήτευσε. Η συμπεριφορά του ήταν απαράδεκτη και δεν αρμόζει σε παίκτη που παίρνει τόσα λεφτά. Ένα δεκατετράχρονο παιδί θα είχε καλύτερη συμπεριφορά. Με τη στάση του προσέβαλε τους πάντες». Να ξέρω τι έχει το παιδί του Μπόικινς δεν μπορώ στην παρούσα φάση. Η λογική λέει ότι αφού δεν το είπε από την αρχή, μάλλον είναι… δικαιολογία, όπως οι φαντάροι που «πεθαίνουν» 3-4 φορές τη γιαγιά τους για να πάρουν άδεια.

Οι αθλητές, και μάλιστα οι τόσο ακριβοπληρωμένοι αθλητές, δεν μπορούν να παραπονιούνται για τις γιορτές. Το αναφέρω επειδή το διάβασα και σε ορισμένα σάιτ, ότι οι παίκτες των μεγάλων ομάδων… δεν θα κάνουν Πρωτοχρονιά, καθώς έχουν αγώνα 1-2 μέρες μετά. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται καν να πω πόσο αστείο είναι αυτό, όταν πληρώνεσαι όσα πληρώνεσαι και ξέρεις τις υποχρεώσεις σου μέχρι τα 35 σου, αλλά και την ποιότητα της ζωής μετά το μπάσκετ που σου εξασφαλίζουν οι οικονομικές απολαβές από τον αθλητισμό. Θεωρώ ότι ο οποιοσδήποτε από τα εκατομμύρια που δουλεύουν αυτές τις ημέρες, αλλά και από εκείνους που έχουν άδεια, θα άλλαζε τη ζωή του με έναν παίκτη, «θυσιάζοντας» 3-4 Πρωτοχρονιές. Όταν είσαι επαγγελματίας αθλητής, είσαι υποχρεωμένος να παίζεις για τον κόσμο. Ο κόσμος Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά έχει αργία, άρα εσύ… παίζεις. Αυτό κατά βάση το έχουν καταλάβει μόνο οι Άγγλοι στο ποδόσφαιρο και οι Αμερικάνοι στο μπάσκετ. Σταδιακά αρχίζουν και άλλες προηγμένες χώρες. Εμείς θα αργήσουμε…

Τέλος πάντων, ο Μπόικινς έφυγε από την Ιταλία νύχτα, μόνος, χωρίς να πει ούτε αντίο και η Βίρτους καλά έκανε και τον «τελείωσε». Αν το παιδί του έχει όντως πρόβλημα, τότε και οι δύο πλευρές θα έπρεπε να είχαν χειριστεί το θέμα διαφορετικά και δεν νομίζω να του είχε κανείς αρνηθεί άδεια. Αλλά, απ’ ότι λέει το ρεπορτάζ, δεν ήθελε άδεια γι’ αυτό. Άσχετο, αλλά μιας και το έφερε η κουβέντα. Ο Μπόικινς στο NBA είχε ζυγιστεί 60.5 κιλά και στην Ιταλία 63. Είναι ο πιο αδύνατος παίκτης στην ιστορία του NBA. Φαντάζεστε το ρεκόρ του στον... πάγκο; Κρατηθείτε: 145 κιλά!

Το ανέκδοτο της χρονιάς: Ο Νέναντ Κρστιτς ήρθε το καλοκαίρι στην Τριούμφ με το μεγαλύτερο συμβόλαιο στην Ευρώπη (18 εκατομμύρια δολάρια για 2 χρόνια). Μπορεί να μην τα έπαιρνε όλα, αφού το καλοκαίρι η Τριούμφ σίγουρα θα τον άφηνε ελεύθερο, αλλά του πρώτου χρόνου μάλλον θα τα έπαιρνε. Πριν, όμως, από λίγες ημέρες… έφυγε. Ο λόγος; Απολαύστε τον πέρα για πέρα… ειλικρινή δήλωση του Κρστιτς: «Όταν ήρθα στην Τριούμφ νόμιζα ότι θα πάρουμε τον τίτλο στη Ρωσία. Αλλά δεν μπορούμε να τον πάρουμε. Εγώ ήθελα να παίζω σε ομάδα που πρωταγωνιστεί. Όταν ήρθε η πρόταση των Θάντερ δεν το σκέφτηκα καν. Ευχαριστώ την ομάδα που με άφησε να φύγω». Ήθελε ομάδα πρωταθλητισμού ο Κρστιτς, οπότε έφυγε από την Τριούμφ και πήγε στους Οκλαχόμα Σίτι Θάντερ, που έχουν 3-28 και μέχρι το τέλος της χρονιάς θα κερδίσουν κι άλλους… 3 αγώνες. Μάλλον…

Πέραν αυτού, οι Ουάσινγκτον Ουίζαρντς έχουν 5-23 και σκέφτονται λέει να μην επαναφέρουν τον Γκίλμπερτ Αρίνας καθόλου φέτος στα παρκέ. Έχουν χαθεί τα πλέι οφς, οπότε ποιος ο λόγος να διακινδυνεύσουν; Καλύτερα να αφήσουν τον παίκτη να προετοιμαστεί για τη νέα χρονιά! Ο Αρίνας έχει να παίξει μπάσκετ από τότε που μπήκε... στο εξώφυλλο του NBA Live 2008 και μέχρι να ξαναπαίξει θα έχουμε ξεχάσει και τη φάτσα του όπως πάει η δουλειά. Πέρα από την εξωφρενική λογική των Αμερικανών σε ορισμένα θέματα, κρίμα για τον παίκτη, που εκτός από αδυναμία του γράφοντος είναι και αναμφίβολα παιχταράς.

Δεν μπορούσαν να λείπουν οι Νικς από το άρθρο: Ντόνι Ουόλς, πρόεδρος: «Στέφον σου δίνω 3 εκατομμύρια δολάρια αποζημίωση για να φύγεις από τα 21,9 που θα έπαιρνες φέτος». Στέφον Μάρμπερι, ήρωας: «Εγώ θα σας χάριζα… 1 εκατομμύριο, θα δεχόμουν να φύγω με 20,9 αποζημίωση, αλλά τώρα, μετά από αυτή την πρόταση, το παίρνω πίσω. Τα θέλω όλα, οι διαπραγματεύσεις τελείωσαν». Είσαι ο ήρωάς μας!

by Rasheed.

Τον θυμάσαι; - Γκαρθ Τζόζεφ

Ανάμεσα στις λεγεώνες των ξένων που πέρασαν από την Ελλάδα, ένας θα ξεχώριζε. Ο Γκαρθ Τζόζεφ είναι ένας από τους πιο (αν όχι ο πιο) ογκώδεις παίκτες που έπαιξαν στο ελληνικό πρωτάθλημα. Ο Τζόζεφ (35, 2.18, 150 κιλά) είναι ένας… παρεξηγημένος παίκτης. Όσοι τον είχαν δει, θυμούνται τον τεράστιο όγκο στη ρακέτα του Περιστερίου, αλλά ελάχιστοι ξέρουν τον μορφωμένο και κοσμοπολίτη Τζόζεφ. Πιο… γλυκός και ευαίσθητος απ’ ότι δείχνει το μέγεθός του, ο Τζόζεφ είναι ένας από τους πιο κοσμογυρισμένους παίκτες.

Σε μικρή ηλικία δεν είχε σκεφτεί καν να ασχοληθεί με το μπάσκετ. Ο ίδιος είπε σε συνέντευξή του: «Μέχρι τα 11 δεν είχα παίξει ποτέ μπάσκετ. Εξάλλου, ήμουν αρκετά κοντός για παιδί. Τότε, μέσα σε ένα μήνα πήρα 21 πόντους και άρχισα να παίζω μπάσκετ. Στην οικογένειά μου, η μητέρα μου είναι η ψηλή. Εκείνη είναι 1.83, ενώ ο πατέρας μου 1.75 μόνο». Ακόμη και στα 16 του, ο Τζόζεφ δεν σκεφτόταν να ασχοληθεί σοβαρά με το μπάσκετ. Γεννημένος στη Δομίνικα (άλλη χώρα από τη Δομινικανή Δημοκρατία), ο Τζόζεφ πάντα ονειρευόταν να σπουδάσει σε κολέγιο των Η.Π.Α., αλλά όχι με αθλητική υποτροφία, καθώς η ακαδημαϊκή καριέρα τον ενδιέφερε πολύ περισσότερο. Τελικά το 1994-95 πήρε αθλητική υποτροφία για το Σεντ Ρόουζ, που αγωνιζόταν στη 2η κατηγορία του NCAA. Από την πρώτη του χρονιά ήταν το αστέρι του κολεγίου, αφού είχε 14.2 πόντους και 12.8 ριμπάουντ με 68% εντός παιδιάς, όντας 2ος ριμπάουντερ και 3ος σε ευστοχία στην κατηγορία. Βέβαια, δεν ήταν όλα τόσο εύκολα, όπως λέει ο ίδιος: «Το πρώτο μου παιχνίδι ήταν τόσο κακό που οι θεατές γελούσαν και με αποδοκίμαζαν μέχρι να βγω από το παρκέ. Αλλά άντεξα. Μέσα σε 4 μήνες είχα φτάσει το μέσο όρο μου στους 14 πόντους ανά αγώνα. Όταν ο προπονητής με έβγαζε για να πάρω ανάσα, ο κόσμος τον αποδοκίμαζε! Ήταν η απόλυτη αντιστροφή του κλίματος».

Η συνέχεια ήταν ανάλογη: 15.8 πόντους, 11.8 ριμπάουντ και 3.3 τάπες στη δεύτερη χρονιά και 13.8 πόντους και 11.5 ριμπάουντ την τρίτη σεζόν του.

Τότε (το καλοκαίρι του 1997) αποφάσισε να αφήσει το NCAA, ολοκληρώνοντας την καριέρα του εκεί (σε 3 χρόνια) ως ο 1ος ριμπάουντερ όλων των εποχών στο Σεντ Ρόουζ με 1.072, ο 1ος μπλοκέρ στην ιστορία του κολεγίου με 300 (μόλις 5 λιγότερα από το απόλυτο ρεκόρ του NCAAII) και ως 7ος σκόρερ όλων των εποχών στο κολέγιο με 1.289 πόντους, έχοντας 58 νταμπλ-νταμπλ σε 89 αγώνες.

Στη συνέχεια παρακολούθησε το pre-draft καμπ του Σικάγο, δεν επιλέχθηκε στο ντραφτ γιατί έσπασε τον αστράγαλό του και πολλοί πίστεψαν ότι δεν θα κατάφερνε να επιστρέψει, έπαιξε στο σάμερ λιγκ των Σέλτικς, αλλά ο πρώτος σταθμός στην επαγγελματική του καριέρα έμελλε να είναι η χώρα μας και το Περιστέρι. Στην πρώτη του χρονιά εκτός Η.Π.Α. είχε 6.0 πόντους, 9.0 ριμπάουντ, 2.0 τάπες και 1.5 ασίστ μέσο όρο ανά αγώνα, σουτάροντας με 65% εντός παιδιάς και 70% στις βολές.

Στην Ελλάδα δεν έμεινε, έπαιξε την επόμενη χρονιά στους Μάνσφιλντ Χοκς του IBA (International Basketball Association, ιδρύθηκε το 1995-96 με ομάδες από Η.Π.Α. και Καναδά, συγχωνεύτηκε – ουσιαστικά έσωσε – με το CBA το 2001 και τώρα είναι αμφότερα έτοιμα να διαλυθούν λόγω οικονομικών προβλημάτων). Εκείνη τη σεζόν (1998-99) οι Χοκς πήραν το πρωτάθλημα με τον Τζόζεφ να έχει 14.0 πόντους, 13.0 ριμπάουντ, 3.5 τάπες και 3.0 ασίστ σουτάροντας με 62% εντός παιδιάς. Μέχρι το τέλος της σεζόν έπαιξε στο USBL και τους Ατλάντικ Σίτι Σίγκαλς. Αλλά δεν ήταν ικανοποιημένος: «Στα μικρά πρωταθλήματα, ταξιδεύεις παντού με το λεωφορείο. Περνάς 15 ώρες στο δρόμο, μετά πας στο γήπεδο κατευθείαν για αγώνα. Κέρδιζα 250 δολάρια την εβδομάδα. Όταν είσαι σε πούλμαν στη μέση της Βόρειας Ντακότα κατά τη διάρκεια χιονοθύελλας σκέφτεσαι… 'πρέπει να τα παρατήσω και να βρω μια αληθινή δουλειά'».

Το 1999-2000 έπαιξε στο IBL και τους Τρέντον Σούτινγκ Σταρς, ενώ το 2000-01 έπαιξε για πρώτη και τελευταία φορά στην καριέρα του στο NBA. Είχε 2 αγώνες με τους Ράπτορς και 2 με τους Νάγκετς (ήταν τραυματίας και δεν μπόρεσε να παίξει σχεδόν καθόλου), με συνολικά 2 πόντους και 2 ριμπάουντ σε 16 λεπτά συμμετοχής. Στο NBA έβγαλε 317.000 δολάρια.

Όταν δεν βρήκε συμβόλαιο στο NBA, τη σεζόν 2001-02 αποφάσισε να αποδεχτεί την πρόταση των Σάνσι Ντόνγκσεν από την Κίνα. Εκεί έγραψε ιστορία από την αρχή. Ήταν ο άνθρωπος που κυριάρχησε στο πρωτάθλημα και είχε την πρώτη του σεζόν 28.5 πόντους, 19.7 ριμπάουντ και 2.4 τάπες (1ος ριμπάουντερ, 1ος σε καρφώματα, 2ος σε τάπες, 4ος σκόρερ).

Το 2002-03 έπαιξε ξανά στη Σάνσι με 27.5 πόντους, 19.6 ριμπάουντ και 2.2 τάπες (1ος ριμπάουντερ, 3ος σκόρερ, 2ος μπλοκέρ του πρωταθλήματος). Το 2003-04 δοκίμασε στους Σικάγο Μπουλς, αλλά δεν βρήκε συμβόλαιο για να ξαναπαίξει στην Κίνα και την Σάνσι με 25.1 πόντους, 17.3 ριμπάουντ, 1.6 ασίστ και 68% εντός παιδιάς (3ος σκόρερ, 1ος ριμπάουντερ της λίγκας).

Τον Μάρτιο έπαιξε στην Οντέσα της Ουκρανίας, αλλά έφυγε γρήγορα όταν είδε ότι ο προπονητής του δεν μπορούσε να τον εκμεταλλευτεί. Σε μια συνέντευξή του τότε είπε σχετικά με την ουκρανική ομάδα: «Δεν μου αρέσει ο τρόπος που παίζω ως τώρα. Ήρθα εδώ για να τους βοηθήσω να πάρουν το πρωτάθλημα, αλλά χάσαμε από την Κιέβ στα ημιτελικά. Με βάζουν περίπου 10 λεπτά σε κάθε ματς. Στην αρχή έπαιζα 15-17 λεπτά και είχα 18 πόντους μέσο όρο. Μετά… με έβαζαν λιγότερο. Δεν μπορώ να το καταλάβω». Έτσι αποφάσισε να φύγει από την Ουκρανία, αλλά έδωσε μια πολύ σημαντική συμβουλή φεύγοντας: «Στη χώρα αυτή υπάρχουν πολλοί ταλαντούχοι παίκτες, αλλά νομίζω ότι δεν χρησιμοποιούν το ταλέντο τους αρκετά. Το βασικό πρόβλημα είναι ότι δεν αγωνίζονται αρκετοί ξένοι εδώ. Εξαιτίας αυτού, το παιχνίδι δεν έχει ποικιλία και οι παίκτες δεν βελτιώνονται. Αν ανταγωνίζεσαι μόνο ανθρώπους δικού σου στιλ, πώς μπορείς να έχεις νέες ιδέες και στιλ παιχνιδιού; Δεν αρκούν οι κασέτες από το NBA. Άλλο να βλέπεις κάτι, άλλο να παίζεις. Πολλοί θεωρούν ότι βελτιώνεσαι αν παίζεις πολύ, αλλά στην πραγματικότητα βελτιώνεσαι αν παίζεις εναντίον καλύτερων. Μπορεί να σηκώνεις βάρη, να κάνεις προπόνηση κάθε μέρα, αλλά αν δεν αντιμετωπίσεις πιο δυνατούς παίκτες δεν θα γίνεις ποτέ πιο δυνατός μπασκετμπολίστας». Όσο για το δεύτερο λόγο που… έφυγε από την Ουκρανία; «Το φαγητό εδώ είναι απίστευτα παχυντικό, όλα έχουν μέσα τους μαγιονέζα. Με την όρεξη που έχω, αν μείνω πολύ εδώ, θα γίνω σαν τον Michelin Man»!

Ξανά στην Κινά την επόμενη χρονιά με 22.9 πόντους, 17.5 ριμπάουντ, 1.6 ασίστ, 1.2 κλεψίματα, 2.0 τάπες και 64% εντός παιδιάς, ενώ στο τέλος της χρονιάς έπαιξε 5 ματς στη Σαλόν Σαονέ με 4,6 πόντους και 3,6 ριμπάουντ. Οι επόμενες 3 χρονιές τον βρήκαν βασιλιά στο Ιράν και τη Σάμπα Μπάτερι, όπου πήρε το νταμπλ το 2006, ενώ φέτος αγωνίζεται στην Αλ Τζεζίρα της Αιγύπτου.

Ο ευαίσθητος γίγαντας γράφει τον επίλογο του άρθρου μόνος του: «Οι άνθρωποι με κοιτούν, αυτό είναι σίγουρο. Αλλά το έχω συνηθίσει. Όποιος μου ζητήσει αυτόγραφο ή φωτογραφία θεωρώ ότι μου κάνει χάρη. Αρκεί να το κάνει με καλό τρόπο. Οι οπαδοί κάποιες φορές λένε άσχημα πράγματα, που ίσως δεν τα εννοούν, όπως ένα παιδί που μιλά χωρίς να σκεφτεί. Τις περισσότερες φορές δίνω τόπο στην οργή. Αλλά κάποιες φορές τους ρωτάω… θα σου άρεσε αν είχες τεράστιο κεφάλι και κάποιος ερχόταν και σου ούρλιαζε ‘Θεέ μου. Το κεφάλι σου είναι τεράστιο’!».

Νίκος Κουσούλης

Μία... αλλά λέαινα!

Το καλοκαίρι τα είχαμε πει αναλυτικά για τον τρόπο που αντιμετωπίζονταν οι Αμερικάνοι στο Ολυμπιακό τουρνουά του Πεκίνου. Αρκετοί μας είχαν θεωρήσει φαιδρούς που δεν είχαμε τον… απαιτούμενο σεβασμό στην αρμάδα του Σιζέφσκι, η οποία έπαιζε υβριδικό μπάσκετ (άμυνα και επίθεση με κανόνες που ίσχυαν μόνο για εκείνη). Όμως, ακόμη και τότε, οι περισσότεροι συμφώνησαν ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες στο Πεκίνο έγιναν για να τους κερδίσουν οι Αμερικάνοι.

Και βεβαίως, δεν μπορώ να νιώσω παρά… δικαιωμένος που ήρθε μόλις 4 μήνες μετά η επιβεβαίωση από επίσημα χείλη. Παραδόξως, χείλη γυναικεία, της μόνης γυναίκας που σφύριξε αγώνα αντρικών ομάδων μπάσκετ στο Πεκίνο, μόνης ανάμεσα σε τόσους άντρες που έδειξε ότι είχε κότσια να πει αυτό που έγινε.

Κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης είχαμε γράψει μέσα στα άρθρα: «7-8 οι φορές που οι Αμερικάνοι έκαναν βήματα, αλλά έχουν ασυλία και παίζουν ουσιαστικά... με τους δικούς τους κανονισμούς», «Η διαιτησία επέτρεψε πάρα πολλά βήματα στους Αμερικανούς (ειδικά ο Πολ κάνει, σχεδόν σε κάθε φάση, δύο φορές βήματα) και σφύριξε μονόπλευρα τα φάουλ (36-16 οι βολές υπέρ των Αμερικανών!), ανεχόμενη παράλληλα τον εκνευρισμό και τις ακραίες αντιδράσεις» για να κλείσουμε με μία φράση πριν τον τελικό που συνόψιζε όλο το τουρνουά: «οι Αμερικανοί φτάνουν στο σημείο να παίζουν με… κανόνες NBA, ή χωρίς κανόνες αν θέλετε. Είναι οι μόνοι που δεν τους σφυρίζονται βήματα, hand-checking, επιθετικά φάουλ, τεχνικές ποινές, που παίζουν όπως θέλουν, με τον Στερν στην εξέδρα να θυμίζει σε όλους γιατί το NBA είναι στο Πεκίνο. Μέχρι η FIBA να αποφασίσει πάλι να σέβεται τους Ευρωπαίους παίκτες, μέχρι τα μεγάλα κεφάλια να αποφασίσουν τι κανονισμούς θα έχουν τα διεθνή τουρνουά, δύσκολα θα έχουμε σοβαρό τουρνουά».

Μπορεί να το θεωρείτε κουραστικό, αλλά θα το ξαναπώ: νιώθω απόλυτα δικαιωμένος που τότε, τις στιγμές της δημοσιογραφικής μπασκετικής Αμερικανολαγνείας στην Ελλάδα, εγώ μιλούσα για τη διαιτησία και όσα απαράδεκτα σφυρίζονταν στο παρκέ, βλέποντας τα ματς που γίνονταν και όχι κάτι που υπήρχε μόνο στο μυαλό μου (την απόλυτη υπεροχή του παιδικού μπάσκετ των Αμερικάνων).

Για όσους δεν είδαν τις δηλώσεις της Σαντάλ Ζιλιέν, της διαιτητού που σφύριξε το Η.Π.Α.-Γερμανία και, όπως όλοι οι υπόλοιποι διαιτητές που σφύριξαν αγώνα των Η.Π.Α., πήρε γραμμή, σας τα παραθέτω: «Ορισμένα πράγματα ήταν ξεκάθαρα. Υπήρχε γραμμή να μην καταλογίζονται συγκεκριμένες παραβάσεις στους Αμερικανούς παίκτες. Έπρεπε να σφυρίζουμε τα πιο εμφανή. Δεν μπορούσαμε να σφυρίζουμε τα βήματα του Κόμπι Μπράιαντ όποτε ντρίμπλαρε την μπάλα. Μου είχαν πει, κάθε φορά που θα δίνεις βήματα όταν ο Κόμπι ξεκινάει μία προσπάθεια, θα δέχεσαι προειδοποίηση».

Αυτά τα ωραία. Και η Ζιλιέν συνέχισε: «Η Ισπανία αδικήθηκε σε δύο φάσεις με βήματα των Η.Π.Α.. Αν σκεφτούμε τι ακολούθησε, δηλαδή η τιμωρία της με δύο τεχνικές ποινές... ήταν κάτι ντροπιαστικό». Για τη FIBA, το μπάσκετ και τη διαιτησία…

Η Ζιλιέν θεωρείται μία από τις καλύτερες σφυρίχτρες στην Ευρώπη. Γι’ αυτό άλλωστε είναι μια γυναίκα που σφυρίζει από το 1997 αντρικούς αγώνες. Το να μιλά ένας (μία στην προκειμένη περίπτωση) από τους καλύτερους για το θέμα αυτό, πρέπει να κάνει τη FIBA να σκεφτεί σοβαρά το μέλλον της ενοποίησης των κανονισμών.

Όπως είχαμε γράψει από τότε, μέχρι η FIBA να αποφασίσει τα τουρνουά να γίνονται με τα ίδια μέτρα και σταθμά, δεν θα δούμε σοβαρό μπάσκετ. Οι Αμερικάνοι παρατάχτηκαν στο Πεκίνο, πήραν αυτό που «έπρεπε» να πάρουν και πήγαν σπίτι τους νιώθοντας βασιλιάδες. Ευτυχώς, βγήκε κάποιος και μίλησε και έμαθε και ο πολύς κόσμος που εθελοτυφλεί τι έγινε στο Πεκίνο. Είναι σχεδόν σίγουρο τις επόμενες ημέρες ότι η Ζιλιάν θα τιμωρηθεί ή τουλάχιστον θα διαψευστεί για όσα είπε με δηλώσεις από τα πλέον αρμόδια χείλη. Πλάκα θα έχει, αλλά δεν θα πείσουν κανέναν.

Το οικοδόμημα τρίζει και άποψή μου ήταν από το καλοκαίρι, είναι ακόμη και θα παραμείνει έτσι, ότι όταν δεν σέβεσαι το μπάσκετ, καλύτερα να μην το παίζεις με άλλους. Ας επιστρέψουμε στις εποχές με κολεγιόπαιδα, αφού δεν μπορεί να βρεθεί λύση. Τουρνουά-παρωδίες δεν ταιριάζουν στις μεγαλύτερες γιορτές του μπάσκετ. Όσα έγιναν και αποκαλύφθηκαν πλέον ότι έγιναν στο Πεκίνο είναι ντροπή για το μπάσκετ και όσους το αγαπάνε. Σημασία δεν έχει ποιος θα κέρδιζε το τουρνουά αν η διαιτησία σφύριζε με κοινούς κανόνες, σημασία έχει ότι δεν παίχτηκε πραγματικά τουρνουά, αλλά θέατρο.

Αυτό που θα ήθελα θα ήταν να μαζευτούν κάποιες χιλιάδες αγωγές από ανθρώπους που στοιχημάτισαν τα λεφτά τους πηγαίνοντας κόντρα στις Η.Π.Α. στο Πεκίνο και να μηνύσουν τη FIBA για ηθελημένη αλλοίωση αποτελέσματος τουρνουά. Για να πέσουμε στην απόλυτη κατάντια…

Ή μπορούμε απλώς να μαγευόμαστε από τους αστέρες του NBA και να περιμένουμε ένα ίδιο τουρνουά το 2010 και το 2012. Με διαιτητικές αποφάσεις σε βάρος μόνο των άλλων και με ντόπινγκ κοντρόλ… μόνο για τους υπόλοιπους.

by Rasheed.

Ρομαντισμός ή αφέλεια;

Θα μπορούσε να είναι μια μελαγχολική μπασκετική ιστορία ή ένα παραμύθι που δεν κύλησε μαγικά. Θα μπορούσε να είναι μια καριέρα που κάπου συνάντησε την ατυχία ή ένα πλάνο που χάλασε στην πορεία. Όμως, στην περίπτωση του Μασέο Μπάστον τίποτα από αυτά δεν ταιριάζει γιατί υπεύθυνος της «μοίρας» του και της πτώσης της καριέρας του είναι μόνο ο ίδιος και οι επιλογές του που κάποιος μπορεί να τις χαρακτηρίσει με δύο επίθετα: ρομαντικές ή αφελείς.

Όταν πριν από 2,5 χρόνια ο Μπάστον έπαιρνε την απόφαση να πάει να παίξει στο NBA οι Ευρωπαίοι φίλαθλοι είχαν μόνο μία απορία: γιατί δεν το είχε κάνει νωρίτερα; Ο Αμερικανός φόργουορντ με το απόλυτα γραμμωμένο και «στεγνό» κορμί και το τεράστιο άλμα έδινε την εντύπωση ότι ήταν η επιτομή αυτού που λέμε «βγαλμένος από το NBA». Δεν ήταν τόσο ταλαντούχος όσο οι συμπαίκτες του στη Μακάμπι, όπως ο Πάρκερ, ο Γιασικεβίτσιους ή ο Βούισιτς, αλλά είχε πλαστικές κινήσεις, ήξερε καλά τη θέση του και είχε σαφέστατα τα φυσικά προσόντα για μια καριέρα στην άλλη άκρη του Ατλαντικού.

Ωστόσο, δεν είχε γίνει ποτέ ντραφτ στο NBA, παρά το ότι έκανε 4 καλές χρονιές στο Μίσιγκαν, ολοκληρώνοντας με συνολικό μέσο όρο σχεδόν 11 πόντους και 6 ριμπάουντ. Η κολεγιακή του καριέρα, βέβαια, στιγματίστηκε από το σκάνδαλο του κολεγίου (έστω και αν δεν ενεπλάκη το όνομά του Μπάστον) που οδήγησε σε δίκη σχετικά με τις εταιρείες στοιχημάτων που είχε στην κατοχή του ο Εντ Μάρτιν, ο οποίος ήταν οικονομικός ενισχυτής του προγράμματος μπάσκετ του Κολεγίου του Μίσιγκαν. Η έρευνα, που αρχικά αφορούσε φοροδιαφυγή, επεκτάθηκε και στην ομάδα μπάσκετ με τελικό αποτέλεσμα να αφαιρεθούν τα προσωπικά βραβεία 4 παικτών του Μίσιγκαν (Ουέμπερ, Μπούλοκ, Τρέιλορ, Τέιλορ) και να καταργηθεί ό,τι κατέκτησε η ομάδα αυτά τα χρόνια, μεταξύ των οποίων ο τίτλος στο NIT του 1997 και στο τουρνουά της Big Ten το 1998 στα οποία ο Μπάστον έπαιζε βασικός!

Έτσι, βρέθηκε στο CBA όπου έκανε θραύση ολοκληρώνοντας τη σεζόν ως πρώτος στις τάπες στη λίγκα με αποτέλεσμα να ψηφιστεί αμυντικός της σεζόν 1999-2000, αλλά και μέλος της καλύτερης πεντάδας. Τα κατορθώματά του δεν ήταν αρκετά για να πείσουν κάποια ομάδα του NBA, με αποτέλεσμα ο Μπάστον να έρθει στην Ευρώπη όπου έκανε μια πολύ σημαντική καριέρα, κατακτώντας 3 πρωταθλήματα Ισραήλ και, κυρίως, φτάνοντας με τη μεγάλη Μακάμπι σε 3 φάιναλ-φορ της Ευρωλίγκας κατακτώντας 2 τίτλους. Ο Αμερικανός φόργουορντ έφυγε από τη γηραιά ήπειρο έχοντας κερδίσει την αναγνώριση, έχοντας ολοκληρώσει 3 σεζόν στην Ευρωλίγκα με πάνω από 12 πόντους μέσο όρο, με κοντά 65% εντός παιδιάς και το ρεκόρ σε τάπες (6) σε φάιναλ-φορ.

Από το ζενίθ, λοιπόν, της Ευρώπης ο Μπάστον ταξίδεψε στην Αμερική για να πάρει τη θέση που άξιζε στον παίκτη που θεωρείτο πιθανώς το καλύτερο «τεσσάρι» στην Ευρώπη και συγκαταλεγόταν στους 2-3 πιο εντυπωσιακούς αθλητές που έπαιξαν στην ήπειρο την τελευταία δεκαετία. Δυόμισι χρόνια μετά έχει παίξει μόλις 66 αγώνες, χωρίς να περάσει ποτέ τους 2,9 πόντους και τα 1,7 ριμπάουντ μέσο όρο! Το ατομικό ρεκόρ λεπτών συμμετοχής που έχει είναι 23 λεπτά (ενώ στην Ευρωλίγκα έπαιζε 24 λεπτά κατά μέσο όρο), ενώ η φετινή χρονιά μοιάζει να είναι η χειρότερη από όλες αφού έχει πατήσει παρκέ μόνο 4 φορές, έχοντας συνολικά 7 πόντους και 6 ριμπάουντ!

Από αυτήν τη στοιχειώδη αντιπαραβολή, αντιλαμβάνεται κανείς ότι τα μόνα χρόνια που έχουν πάει καλά στην καριέρα του Μπάστον είναι αυτά που πέρασε στην Ευρώπη, ωστόσο, ο ίδιος εξακολουθεί να επιμένει να θέλει να παίξει στο NBA. Προφανώς, ο παίκτης πιστεύει ότι χωράει στο πρωτάθλημα (δεν τον αδικώ, κι εγώ το ίδιο πιστεύω), αλλά ίσως πιο σημαντικό από αυτήν την πίστη είναι και ο μπασκετικός εγωισμός. Πώς δέχεται ένας αθλητής, που είχε στο χέρι του μια καριέρα που θα θυμόμασταν για καιρό, να παραμένει μεταξύ πάγκου και εξέδρας (αφού ούτε καν ρολίστας δεν μπορεί να χαρακτηριστεί) απλώς και μόνο για να έχει… info page στο nba.com.

Όπως λέει και ο Rasheed, ο Γιασικεβίτσιους ή ο Σπανούλης ή ο Ματσιγιάουσκας δεν ήταν ανόητοι ούτε κακοί παίκτες όταν αποφάσιζαν να γυρίσουν στην Ευρώπη. Απλώς επέλεξαν να κάνουν σημαντική καριέρα εκεί όπου το μπάσκετ τους ταιριάζει και θα ήταν βασιλιάδες. Εάν αύριο ο Μπάστον ανακοίνωνε ότι έρχεται στην Ευρώπη αμφιβάλλει κανείς ότι θα γινόταν πρωτοσέλιδο και θα εξασφάλιζε 7ψήφιο συμβόλαιο; Είναι πλέον 32 στα 33 και ακόμη δεν είναι αργά για να παίξει μπάσκετ. Εκτός αν αποφάσισε να τερματίζει την καριέρα του από τα 30…

“Good night, and good luck”
by BEN

ΥΓ. Και για όσους δε θυμούνται, ρίξτε μια ματιά σε αυτό: http://www.youtube.com/watch?v=aP4_gLdsQ5M

ΥΥΓ. Είχαμε πει παλιότερα ότι θα ασχοληθούμε κάποια στιγμή, έγινε τελικά υπό άλλες συνθήκες. Δείτε αν θέλετε το άρθρο για τους θρύλους των ανοικτών γηπέδων στο Sportnet.

Λοξοκοιτώντας προς τη... γέμιση ΙΙ

Συνεχίζουμε σήμερα τον μίνι απολογισμό των πρώτων μηνών της περιόδου, παραμένοντας στο ίδιο εορταστικό πνεύμα που ήμασταν και χτες.

ΠΑΟΚ: Μια χρονιά πιο περίεργη απ’ όσο μπορούσε να φανταστεί και ο πιο ευφάνταστος φίλος της ομάδας. Ο ΠΑΟΚ έφτασε μια ανάσα από την καταστροφή, σώθηκε από το Δρόσο και ξαφνικά βρίσκεται πάλι μετέωρος. Μελομακάρονο μέχρι στιγμής τρώει κυρίως λόγω του κόσμου του, που είναι στο πλευρό της ομάδας σε όλη αυτή την προσπάθεια. Το 5-6 στο πρωτάθλημα κάθε άλλο παρά θεαματικό είναι, όντας μάλιστα ο βασικός λόγος που του χτυπάμε το χέρι όταν κάνει κίνηση προς τη γέμιση. Η αλλαγή προπονητή δεν έπρεπε να γίνει (προσοχή, όχι η αλλαγή των δύο συγκεκριμένων, αλλά η αλλαγή στην αρχή μιας τέτοιας προσπάθειας), ο ΠΑΟΚ δεν έχει βρει αγωνιστική ταυτότητα, σταθερότητα και στιλ παιχνιδιού, ενώ τώρα οι παίκτες θα σκέφτονται τουλάχιστον υποσυνείδητα και το μέλλον τους. Από τον Άγιο Βασίλη μάλλον θα ζητήσει μόνιμη λύση στα διοικητικά του, καθώς όλα τα άλλα είναι λιγότερο σημαντικά.

Κολοσσός Ρόδου: Ξεκίνησε τη χρονιά ως ερωτηματικό και κάνοντας 3 συνεχόμενες ήττες θεωρήθηκε φαβορί για υποβιβασμό. Δείχνοντας ωριμότητα οι άνθρωποι της ομάδας άφησαν τον Σφαιρόπουλο να δουλέψει απερίσπαστος και τώρα στο Βενετόκλειο μοιράζουν μελομακάρονα. Ο Κολοσσός έχει 5-6 και είναι σχεδόν αδύνατο να πέσει πλέον. Ο Σφαιρόπουλος έχει χτυπήσει φλέβα χρυσού με τους δύο ξένους, κάνει πάρα πολύ καλή δουλειά και η ομάδα του φαίνεται να έχει ψυχολογία. Όταν πήγε να τσιμπήσει γέμιση, κάναμε ότι δεν είδαμε, καθώς του αξίζει. Από τον Άγιο Βασίλη θέλει να ζητήσει να κρατάει τους δύο Αμερικανούς υγιείς και να μη βρει την ομάδα άλλα ατυχία τύπου Τόντιτς.

Καβάλα: Ξεκίνησε το πρωτάθλημα με καθυστέρηση, αλλά μπήκε πολύ δυνατά. Το 4-7 επιβεβαιώνει το δυνατό της ρόστερ με τους ξένους και κοινοτικούς που βρίσκονται (από πλευράς ονόματος) αρκετά πιο ψηλά από το όνομα της ομάδας. Αν συνεχίσει με την ίδια σοβαρότητα θα έχει κάθε λόγο να μη μετανιώνει για τα μελομακάρονα που τρώει τώρα, αλλά και μόνο το γεγονός ότι ήταν η πρωταγωνίστρια σε μία πολύ άσχημη στιγμή για την αξιοπιστία και το όνομα του ελληνικού μπάσκετ δεν μας επιτρέπει να την αφήσουμε να πάρει γέμιση. Ο Πιλαφίδης πιστεύει στην ομάδα του και από τον Άγιο Βασίλη ζητά να έχει ανάλογη συνέχεια η σεζόν.

Ολύμπια Λάρισας: Ξεκίνησε με πολλά όνειρα και με ρόστερ εξάδας. Μέχρι στιγμής αποτελεί την αρνητική έκπληξη του πρωταθλήματος με ρεκόρ 3-8. Δεν έχει χάσει κάτι, προφανώς, αλλά δεν έχει δείξει κιόλας κάτι παραπάνω. Η αλλαγή ξένου δεν τη βοήθησε, το αντίθετο μάλιστα. Έχει κάποιες εκλάμψεις που την κάνουν να ατενίζει το μέλλον με αισιοδοξία, αλλά με το επιθετικό πρόβλημα που έχει σε όλα σχεδόν τα παιχνίδια της δεν τολμάει καν να κάνει κίνηση προς τη γέμιση. Ο Μπαρτζώκας πρέπει να ζητήσει από τον Άγιο Βασίλη έναν σκόρερ. Ωχ, συγγνώμη, είχε και τον έδιωξε. Τι μένει; Μάλλον καλύτερη χημεία και ελπίδα ότι θα μπορεί να κερδίζει στο πολύ δυνατό φέτος πρωτάθλημα βάζοντας 65 πόντους (67 είναι ο μέσος όρος της ως τώρα).

Αιγάλεω: Πολλά προβλήματα, αλλά βάζει κατευθείαν το χέρι στο γλυκό για έναν και μόνο λόγο: παλεύει και δεν παραιτείται. Παίρνει παίκτες, παίρνει κι άλλους, αλλάζει προπονητές, όσοι παίκτες ήρθαν είναι εγνωσμένης αξίας (και ο ΜακΓκράθ και ο Γκρινχάιντ και ο Τέιλορ και ο Γκάμπρανς) και προσπαθεί να αποδείξει ότι οι δυτικές συνοικίες πρέπει να έχουν ομάδα στην Α1. Δεν πείθει τους πάντες, αλλά έχει παίκτες που ματώνουν τη φανέλα και τον ουδέτερο φίλαθλο αυτό τον εξιτάρει. Με ρεκόρ 2-9 δεν μπορεί να φάει γέμιση, κι ας κέρδισε την ΑΕΛ με 34 πόντους διαφορά. Ο Νίκου μπορεί να σκεφτεί πολλές ευχές να ζητήσει από τον Άγιο Βασίλη, αλλά θα ξεχωρίσω μία: να είναι καλά ο Άκης Καλλινικίδης που είναι το σημαντικότερο κεφάλαιο στην ομάδα και ο μόνος παίκτης που μπορεί να κάνει τα πάντα στο παρκέ.

ΑΕΛ: Κακό ξεκίνημα, ιδίως μετά την ήττα από το Αιγάλεω, όμως… παιδιά προπονεί ο Αλεξανδρής και αυτό ήταν αναμενόμενο. Τα παιδιά πρέπει να τρώνε γλυκά με μέτρο, οπότε τρώει μελομακάρονα βασικά γιατί στην έδρα της παλεύει τους αγώνες με κάθε αντίπαλο. Εκτός… είναι ένα ζήτημα, αλλά και αυτό αναμενόμενο λόγω της απειρίας της ομάδας. Ο ερχομός του Κόμματου θα βοηθήσει, αλλά η χρονιά είναι πολύ μακριά και δύο καλοί ξένοι δεν φτάνουν μόνοι τους. Ο Αλεξανδρής ζητάει επειγόντως ωριμότητα για τους παίκτες του και καλύτερη αντίδραση μέσα στον αγώνα, ανάλογα με τις απαιτήσεις: αμφότερα αποτέλεσμα εμπειρίας.

Τρίκαλα: Τελευταία στην Α1 με μόλις 1-10, αλλά δύσκολα θα πει κάποιος ότι αυτά έχουν το χειρότερο πρόσωπο στο πρωτάθλημα. Έχουν χάσει 4 ματς στις λεπτομέρειες κι αυτό τους έχει κοστίσει, αλλά δείχνουν ότι μπορούν να παίξουν ρόλο στη συνέχεια. Η νίκη επί του Πανιωνίου αξίζει ένα μελομακάρονο, αλλά μακριά από τη γέμιση, καθώς έχει υποστεί και ορισμένες πολύ βαριές ήττες. Ο Αγγέλου θα πρέπει να αναζητήσει τον Άγιο Βασίλη για να του ζητήσει καθαρότερο μυαλό όταν κρίνεται ο αγώνας.

by Rasheed.

Λοξοκοιτώντας προς τη... γέμιση!

Με τη νίκη του Πανιωνίου επί της Καβάλας, ολοκληρώθηκε και το τελευταίο παιχνίδι της Α1 για το 2008 και πλέον μπάσκετ θα έχουμε πάλι το 2009. Μέσα στο κλίμα των ημερών θα προσπαθήσουμε να περάσουμε τις ομάδες από μία εορταστική ακτινογραφία, να τους χτυπήσουμε το χέρι όταν πάνε να τσιμπήσουν γαλοπούλα πριν στρώσουμε το τραπέζι, να τις κεράσουμε μελομακάρονα για τις γιορτές και να τις ρωτήσουμε τι θέλουν από τον Άγιο Βασίλη. Ας αρχίσουμε σήμερα με τις 7 πρώτες της βαθμολογίας, θεωρώντας ότι η ΑΕΚ έχει κερδίσει τον Πανιώνιο, παρότι δεν έχει τελεσιδικήσει η απόφαση ακόμα.

Παναθηναϊκός: Πρώτος στη βαθμολογία, ισόβαθμος με τον Ολυμπιακό. Σίγουρα θα ευχαριστηθεί με το μελομακάρονο που θα του προσφέρουμε γιατί είναι στην κορυφή της Α1 και έχει προκριθεί ήδη στους 16 της Ευρωλίγκας, αλλά θα αναγκαστούμε να του χτυπήσουμε το χέρι σκεφτόμενοι τις δύο ήττες από την Μπαρτσελόνα και εκείνη από τον Πανελλήνιο. Από τον Άγιο Βασίλη θα ζητήσει μάλλον καλύτερη συνεργασία ψηλών και κοντών, αφού φέτος έχει αλλάξει το κέντρο βάρους του παιχνιδιού της ομάδας και για πρώτη φορά ο δεμένος Παναθηναϊκός παρουσιάζει σκαμπανεβάσματα.

Ολυμπιακός: Μελομακάρονο γιατί έχει ουσιαστικά το πλεονέκτημα στην υπόθεση πρώτη θέση ως τώρα. Έχασε στο ΟΑΚΑ, αλλά είναι φαβορί για την πρωτιά, αφού έχει το ματς του άλλου γύρου στο ΣΕΦ. Μέχρι στιγμής δεν έχει σκοντάψει σε άλλο παιχνίδι. Πήγε να βάλει το χέρι στη γέμιση για να ξεχάσουμε την ήττα στην Κροατία και τον άνετο τρόπο που έχασε στο ΟΑΚΑ, αλλά δεν το κάναμε, τον μαλώσαμε και περιμένει να σερβιριστεί το γεύμα. Πάει για πρώτος στον όμιλό του στην Ευρωλίγκα, αλλά θέλει μάλλον νίκη στο Ισραήλ. Ακόμη κι αν δεν του χρειαστεί για την πρωτιά, πρέπει να την πάρει. Τι θα ζητούσε από τον Άγιο Βασίλη; Μάλλον ψυχολογία νικητή στα πολύ δύσκολα ματς, κάτι που δεν έχει δείξει ότι έχει ακόμη.

Άρης: Ο Άρης πλησίασε το τάπερ με τα μελομακάρονα, θρονιάστηκε στο τραπέζι και δεν λέει να σηκωθεί. Μόνος 3ος στην Α1 με ήττες μόνο από τους δύο «αιωνίους», μια ανάσα από την πρόκριση στο Eurocup, κάναμε τα στραβά μάτια, όταν πλησίασε με απειλητικές διαθέσεις τη γέμιση στο τραπέζι, την ώρα που οι υπόλοιποι συζητούσαν στο σαλόνι. Μοναδικός αστερίσκος τα προβλήματα τραυματισμών, οπότε το γραμματάκι του Ματσόν προς τον Άγιο Βασίλη θα ζητάει τον… Νέλσον υγιή ως το τέλος της χρονιάς. Δεν μπορεί να θεωρηθεί πρόβλημα η συχνή επιθετική δυστοκία (τα σκαμπανεβάσματα στην επίθεση μέσα στο ίδιο το ματς), καθώς ήταν γνωστό ότι ο Άρης έτσι θα έπαιζε φέτος.

Πανελλήνιος: Με τη νίκη του επί του Παναθηναϊκού παραλίγο να πας πάρει όλο το ταψί με τα μελομακάρονα και να μην το καταλάβει κανείς. Σίγουρα ένα από τα χαϊλάιτ της περιόδου, ιδίως αν κανείς από τους δύο «αιωνίους» δεν ξαναχάσει ως το τέλος από τρίτη ομάδα. Όμως, παρόλη τη νίκη αυτή είναι 4ος με 3 ήττες. Ήττα από τον Άρη (μέσα-έξω μάλιστα), ήττα και μάλιστα βαριά από το Μαρούσι. Αν σε αυτό προσθέσουμε και την κακή πορεία στην Ευρώπη, όπου του έπεσε το καρπούζι από τη μασχάλη και έσκασε κάτω… σαν καρπούζι, καταλαβαίνετε γιατί τα «άκουσε» όταν πήγε να τσιμπήσει πριν σερβίρουμε. Οι τραυματισμοί τον έχουν χτυπήσει, οπότε ελπίζει να μην έχει τέτοια την επόμενη χρονιά και ο Ζούρος πήρε το γράμμα του Ματσόν, άλλαξε την υπογραφή και το ξανάστειλε.

Πανιώνιος: Θυμίζει ασανσέρ, αφού τη μια βδομάδα κερδίζει στην Κωνσταντινούπολη και την άλλη χάνει στα Τρίκαλα. Πρέπει να σταθεροποιηθεί και το μελομακάρονο το παίρνει χωρίς ιδιαίτερη όρεξη, αφού ξέρει ότι έχει πολλή δουλειά μπροστά. Δύο βαθμούς από την τετράδα, 3 από την 3η θέση που δίνει πλεονέκτημα, έχει βουνό στη συνέχεια να ανέβει και δεν έκανε καν σκέψη να πάρει γέμιση από το χριστουγεννιάτικο τραπέζι, ιδίως μετά τα προβλήματα που έχει στην Ευρωλίγκα. Από τον Άγιο Βασίλη ζητάει σταθερότητα και εμπειρία, ζητούμενα που δεν ξέρω αν μπορεί ο… Άγιος να του φέρει.

ΑΕΚ: Αν μια ομάδα πρέπει να είναι χαρούμενη ως τώρα, αυτή είναι η ΑΕΚ. Ισοβαθμώντας με Πανιώνιο και Μαρούσι στην 5η θέση, η ΑΕΚ μπορεί να θεωρηθεί και έκπληξη. Όχι τόσο για τα αποτελέσματα, αλλά για το πολύ σταθερό και ώριμο πρόσωπο που παρουσιάζει. Τρώει μελομακάρονα και με τα δύο χέρια και έχει το ελεύθερο να δοκιμάσει από τη γέμιση πριν τη δουν οι υπόλοιποι. Ο Φλεβαράκης σκέφτεται ευχή για τον Άγιο Βασίλη, αλλά μάλλον καταλήγει στο… «να συνεχίσουμε έτσι». Το 5-1 εντός έδρας είναι σχεδόν στα όρια του δυνατού, ενώ το 1-4 εκτός θα μπορούσε να βελτιωθεί, αλλά όσο εκμεταλλεύεται το Σπόρτιγκ δεν θα έχει πρόβλημα και θα μείνει στην οκτάδα.

Μαρούσι: Ξεκίνησε περίπου όπως πέρσι, αλλά δείχνει να ανεβαίνει. Έχει ρόστερ που μπορεί να κερδίσει σε οποιοδήποτε γήπεδο της Α1 (πλην ΟΑΚΑ, ΣΕΦ) και το ξέρει. Κι αν έχει αργήσει να πάρει μπρος, μικρό το κακό, έτσι ήταν και πέρσι. Θέλει να γλιτώσει 7-8 θέση, γιατί μετά δεν θα έχει μέλλον, αλλά από εκεί και πάνω δεν το πειράζει. Στόχος η τετράδα στην κανονική περίοδο. Αν συνεχίσει με τον τρόπο που κέρδισε τον Πανελλήνιο, τότε θα τα καταφέρει. Μελομακάρονα τρώει γιατί είναι σίγουρο για τον εαυτό του και σταθερό στις απόψεις του, αφήνοντας το προπονητικό τιμ να δουλέψει απερίσπαστο. Στο Eurocup έχει ακόμη ελπίδες αρκετές για πρόκριση, οπότε δεν έχει ουσιαστικά χάσει κάτι. Δεν το αφήνουμε να φάει γέμιση για να μάθει ότι πρέπει να είναι συνεπές και στις 26 αγωνιστικές, αλλά από τον Άγιο Βασίλη ο Μαρκόπουλος ζητάει μόνο… «χημεία και υπομονή».

by Rasheed.

Το blog του Βλαδίμηρου Γιάνκοβιτς - Στο εργαστήριο του μπάσκετ

Με συγχωρείτε που δεν έγραψα λίγο καιρό, αλλά ήμουν αρκετά απασχολημένος, μιας και είχαμε και αγώνες πρωταθλήματος και Κύπελλο αυτές τις εβδομάδες! Εκτός από όλο αυτό το δύσκολο πρόγραμμα, ήμουν και λίγο άρρωστος!

Αρχικά, θα ήθελα να απαντήσω στις ερωτήσεις που μου κάνατε, Η ομάδα στην οποία παίζω εδώ είναι μια νεανική ομάδα, που θέλει να βελτιώσει τους μικρούς της παίκτες, τα ταλέντα, και να τους ολοκληρώσει ως παίκτες! Πέφτει πολλή προπόνηση και έχουμε βαρύ πρόγραμμα με πολλούς αγώνες, μιας και σημασία έχουν οι αγώνες. Όσο και να βελτιώνεσαι μέσα από προπονήσεις, λένε ότι ο χειρότερος αγώνες δεν μπορεί καν να συγκριθεί με την καλύτερη προπόνηση! Η Mega είναι ομάδα τύπου Αμαρουσίου ή Πανελληνίου, που προσπαθεί να φτάσει στην 3η θέση του πρωταθλήματος, η οποία οδηγεί στα πλέι οφς, μαζί με Ερυθρό Αστέρα, Παρτιζάν, Βοϊβοντία, FMP και Χέμοφαρμ. Εγώ αγωνίζομαι στις θέσεις 2-3, αν και υπάρχουν φορές, όπως και στην εθνική εφήβων που παίζω «4», μιας και μπορώ επιθετικά να παίξω πολύ καλά απέναντι σε αντίπαλα τεσσάρια!

Σε αυτό το άρθρο θα ήθελα να μιλήσω για το πόσο δύσκολο είναι για κάποιον να γίνει καλός μπασκετμπολίστας! Εγώ βρίσκομαι σε τέτοια θέση, ασχέτως αν τα καλοκαίρια παίζω στην εθνική ομάδα της ηλικίας μου.

Σε αυτή την ηλικία που ένας παίκτης παύει να είναι παίκτης του εφηβικού και προσπαθεί να μπει σε αντρικό επίπεδο παίζει πάρα πολύ μεγάλο ρόλο ο προπονητής σου, μιας και στην ομάδα αυτός μπορεί να σε ανεβάσει ψυχολογικά και να σε κατεβάσει. Σημαντικό, πάντως, είναι να είσαι καλά ψυχολογικά, μιας και αυτό σε ωθεί προς το να δουλεύεις και να δουλεύεις πιο πολύ και παράλληλα να δίνεις το 110% καθημερινά στις προπονήσεις. Σε τέτοια ηλικία, ο μόνος τρόπος που γίνεται να παίξεις είναι αν μπορείς να μαρκάρεις τον αντίπαλό σου και μετά όλα τα άλλα. Γι’ αυτό υπάρχουν πολλοί μικροί στην Ελλάδα που δεν παίζουν και γι’ αυτό με το χρόνο παίρνουν την ευκαιρία, επειδή δυναμώνουν και αποκτούν πιο πολλές εμπειρίες!

Προσωπικά, η δική μου λύση είναι να τα έχω καλά με τον εαυτό μου, ακόμα και αν δεν παίζω, και κάθε μέρα να βελτιώνομαι και να γίνομαι καλύτερος! Μου έχουν μάθει οι προπονητές του ότι πρέπει κάθε μέρα να βάζω πολλά σουτ μόνος μου στο γήπεδο και αυτό θα σχεδιάσω μόλις γυρίσω στην Ελλάδα τέλη Μαρτίου μαζί με καθημερινά βάρη με τον Κώστα Χατζηχρήστο (ο γυμναστής του Πανιωνίου), ο οποίος με έχει βοηθήσει πάρα πολύ στο πώς τρέχω, πώς κινούμαι σε θέση άμυνα, πώς κάνω καλό άλμα, στην επαφή με τον αντίπαλο και σίγουρα στην αντοχή και τα βάρη! Ο λόγος που καταρχάς ήρθα στη Σερβία είναι να ετοιμαστώ για να μπορέσω να παίξω Α1 στον Πανιώνιο! Μαζεύοντας εμπειρίες από μια χώρα την οποία αποκαλώ εργαστήριο του μπάσκετ, μιας και συνεχώς βγάζει μεγάλα ονόματα του μπάσκετ, αφού παίζουν άτομα γεννημένα το 1989 (δηλαδή 19 ετών) βασικοί σε ομάδες της Α1, κι έτσι βελτιώνονται στο full!

Κι ένας μπασκετμπολίστας χωρίς στόχους, δύσκολα ζει και προπονείται κάθε μέρα, οπότε θα σας πω ποιοι είναι και οι στόχοι μου για το μέλλον: 1) να γυρίσω και να τα καταφέρω να παίξω στον Πανιώνιο, 2) να βελτιωθούν κι άλλο τα φυσικά μου προσόντα (να πάρω ακόμα λίγα κιλά), 3) να τα πάω καλά το καλοκαίρι στο Πανευρωπαϊκό που γίνεται στη Ρόδο 15 Ιουλίου και στο Παγκόσμιο στις 10 Αυγούστου στη Νέα Ζηλανδία και 4) πάνω απ’ όλα να μείνω μακριά από τραυματισμούς και να είμαι πάντα υγιής!

Έτσι, εύχομαι σε όλους σας καλέ γιορτές, υγεία, καλά Χριστούγεννα και καλή πρωτοχρονιά! Πολλούς χαιρετισμούς από τη Σερβία και από εμένα για τη χρονιά 2008.

Τα λέμε του χρόνου,
Καλό 2009 σε όλους,

Βλαδίμηρος Γιάνκοβιτς

Μια βόλτα ανά την Ευρώπη

Στο Ελληνικό, όπου έκλεισε η 11η αγωνιστική, ο Πανιώνιος κέρδισε το Αιγάλεω, χωρίς να αντιμετωπίσει ιδιαίτερη δυσκολία στο τέλος. Αυτό που ξεχώρισε από το ματς ήταν τα όσα έγιναν πριν τον αγώνα. Επεισόδια θλιβερά, που δεν έχουν θέση στα γήπεδα. Το μόνο διαφορετικό αυτή τη φορά ήταν ότι στα επεισόδια πρωτοστάτησαν άτομα που πήγαν στο γήπεδο για να δείρουν, το έκαναν και μετά αποχώρησαν από αυτό! Σίγουρα είναι μια «πρώτη» για την Α1 αυτή, αλλά δυστυχώς μια άσχημη «πρώτη». Η αστυνομία σε σχέση με άλλες παρόμοιες καταστάσεις ήταν απούσα, αλλά αυτή τη φορά… κυριολεκτικά! Πράγματι στο γήπεδο δεν υπήρχαν αστυνομικοί όταν ξεκίνησαν όλα αυτά, οπότε η κατάσταση θα μπορούσε εύκολα να ξεφύγει από τον έλεγχο, ακόμη περισσότερο εννοώ απ’ όσο ξέφυγε.

Την ίδια ώρα, όλη η Ευρώπη ετοιμάζεται να… αλλάξει το χρόνο, αλλά και να μπει στο πιο κρίσιμο μισό της σεζόν. Στο μισό όπου κερδίζονται ή χάνονται οι τίτλοι. Η ΤΣΣΚΑ σε μία απρόσμενη ανακοίνωση δημοσιοποίησε ότι παραχωρεί τον Σαβρασένκο δανεικό σε όποιον ενδιαφέρεται. Στο θέμα υπάρχει παρασκήνιο, καθότι και ένα μικρό παιδί καταλαβαίνει ότι το πρόβλημα δεν είναι ο χρόνος που αγωνίζεται ο Σαβρασένκο. Ο Σαβρασένκο είναι στην Ευρωλίγκα από την πρώτη της χρονιά και δεν έχει χάσει καμία σεζόν ως τώρα. Όσο είναι στην ΤΣΣΚΑ, ξεκινά συνήθως βασικός (όλο το 2006-07, το μισό 2005-06, πέρσι ήταν τραυματίας, αλλά όσο έπαιξε ήταν βασικός), αλλά ποτέ δεν έβγαλε σεζόν με περισσότερα από 20 λεπτά μέσο όρο. Το ίδιο γίνεται και φέτος: έχει ξεκινήσει βασικός στα 3 από τα 8 παιχνίδια, αλλά παίζει κάτι παραπάνω από 15 λεπτά. Προφανώς έχει δει το ρόλο του στην ομάδα να μειώνεται σε σχέση με άλλα χρόνια, λόγω των μετεγγραφών που έκαναν οι Ρώσοι. Φέτος σουτάρει λιγότερο από κάθε άλλη χρονιά του στην ομάδα, οπότε από μία άποψη είναι λογικό να είναι δυσαρεστημένος. Βέβαια, το ρεπορτάζ λέει ότι ο Σαβρασένκο είχε αρχίσει την γκρίνια πριν καν αρχίσει το πρωτάθλημα ή η Ευρωλίγκα. Δεν ξέρω αν θα τον πάρει ομάδα Ευρωλίγκας, ούτε αν η ΤΣΣΚΑ θα θελήσει να τον δώσει σε ανταγωνιστική ομάδα Ευρωλίγκας, αλλά ο Σαβρασένκο έχει βελτιωθεί πολύ και είναι παίκτης που αν ο προπονητής ξέρει να τον εκμεταλλεύεται μπορεί να δημιουργήσει πολλές ζημιές. Άρα, αποκλείουμε τη… Ρεάλ, αφού είπα «αν ξέρει να τον εκμεταλλεύεται».

Και μιας και ο λόγος στη Ρεάλ, ο Αξέλ Ερβέλ θα χάσει 6 εβδομάδες επειδή έσπασε τη μύτη του. Βασικά, το σωστότερο θα ήταν… επειδή ξαναέσπασε τη μύτη του. Η πρώτη φορά ήταν πριν από ενάμισι μήνα, τότε γύρισε γρήγορα, αλλά δεύτερο χτύπημα τόσο γρήγορα, ήταν πολύ βαρύ… για τη μύτη του, που δεν άντεξε και έχει σοβαρό πρόβλημα, εξ ου και οι 6 εβδομάδες που θα κάνει να αγωνιστεί, αλλά και η εγχείριση. Πώς τραυματίστηκε τώρα ο Ερβέλ; Έπεσε στον αγκώνα του Ρέγιες. Μη γελάτε, έτσι λέει το ρεπορτάζ από την ισπανική ομάδα. Και λέει μεγάλες αλήθειες. Μία είναι ότι ο Ρέγιες είναι μόνιμα με τους αγκώνες απλωμένους και η άλλη ότι ο Ερβέλ δυσκολεύεται πολλές φορές να βρει τον προσανατολισμό του στο γήπεδο, άρα… τρακάρει.

Δεν μπορούμε να αφήσουμε τη Ρεάλ χωρίς να αναφερθώ στο χαστούκι από την Μπαρτσελόνα. Η Μπαρτσελόνα κέρδισε με πάνω από 20 πόντους και 3η ομάδα Ευρωλίγκας μέσα σε 1,5 μήνα. Το 87-67 επί της Ρεάλ δεν ήρθε από το πρώτο δεκάλεπτο, όπως με Παναθηναϊκό και Σιένα, αλλά η διαφορά χτιζόταν σταδιακά, με τους Μαδριλένους ανήμπορους να αντιδράσουν. Το DVD στάλθηκε στον Μεσίνα, ο οποίος σπάει το κεφάλι του να καταλάβει πώς έχασε από αυτή την ομάδα. Παίκτης του ματς; Όχι ο Άντερσεν των 22 πόντων, αλλά ο Βίκτορ Σάντα των δύο σουτ (ένα δίποντο κι ένα τρίποντο, αμφότερα εύστοχα), των 6 ριμπάουντ και των 12 ασίστ. Πόσες φορές συναντάμε έναν παίκτη που να μοιράζει 12 ασίστ σε έναν αγώνα και μάλιστα σε ντέρμπι;

Η Μπανταλόνα, τέλος, αντικαθιστά τον Μένσα-Μπόνσου με τον Τζερόμ Μουαζό. Δεν ξέρω τι σκεφτόταν όταν το έκανε, αλλά ο Μουαζό δεν είναι ηγέτης, δεν μπορεί να σκοράρει, δεν έχει τη δύναμη του Μένσα-Μπόνσου και είναι απλώς ένας χρήσιμος ρολίστας. Πάντως, ξέρει την ομάδα, έχει έφεση στην τάπα για το ύψος του και θα βοηθήσει. Όχι για μεγάλα πράγματα, όπως όλη η Μπανταλόνα άλλωστε.

by Rasheed.

Υ.Γ.: Η 8η αγωνιστική του Age of Basketball Champion είναι στο πλάι δημοσιευμένη!

Age of Basketball Champion: 8η αγωνιστική

Το πρωτάθλημα Age of Basketball Champion συνεχίζεται. Η 8^η αγωνιστική ολοκληρώθηκε και είμαστε δύο στροφές πριν το τέλος. Πολλές ομάδες έχουν ήδη εξασφαλίσει την πρόκριση, άλλες θα παλέψουν μέχρι την τελευταία στιγμή. Σας προλαβαίνουμε και ξεκαθαρίζουμε ότι οι ισοβαθμίες θα «σπάσουν» μόνο την τελευταία αγωνιστική. Μέχρι τότε, όπως η Ευρωλίγκα, δεν βάζουμε τις ομάδες που ισοβαθμούν απαραίτητα με σωστή κατάταξη. Για να ξέρετε από τώρα, όταν ισοβαθμούν δύο ομάδες από πάνω είναι εκείνη με την καλύτερη διαφορά πόντων στα μεταξύ τους παιχνίδια, ενώ όταν η ισοβαθμία είναι τριπλή ή τετραπλή μετράνε οι συνολικές διαφορές στα μεταξύ τους παιχνίδια.

Το σύστημα της επόμενης φάσης:

Όπως ήδη γνωρίζετε οι 4 πρώτοι κάθε ομίλου προκρίνονται στην επόμενη φάση.

- Στη φάση των «16» οι ομάδες θα χωριστούν σε ζευγάρια. Η κλήρωση θα γίνει τυχαία, αλλά με δύο περιορισμούς: οι 1^οι κάθε ομίλου θα παίξουν με τους 4^ους και οι 2^οι με τους 3^ους, ενώ δεν μπορούν να συναντηθούν (μόνο στη φάση αυτή) ομάδες του ίδιου ομίλου.

Οι ομάδες θα σχηματίσουν 8 ζευγάρια, τα οποία θα αγωνιστούν σε «best of 3» σειρές, δηλαδή σειρές στις 2 νίκες. Κάθε αγώνας θα αντιστοιχεί σε μια από τις αγωνιστικές του Top-16 της Ευρωλίγκας. Αν μια ομάδα κερδίσει τους πρώτους δύο αγώνες, προφανώς προκρίνεται και στην 3^η αγωνιστική του Top-16 θα έχει ρεπό (εννοείται ότι θα παίζει για το private league). Και όλα τα ζευγάρια να τελειώσουν με 2-0 νίκες, η 3^η αγωνιστική θα σημαίνει ρεπό.

Στη συνέχεια, οι 8 ομάδες που θα προκριθούν θα παίξουν στο Age of Basketball Final-Eight! Αυτό σημαίνει 8 ομάδες, αγώνες νοκ άουτ για να βγει ο πρωταθλητής. Άρα οι επόμενες φάσεις του Age of Basketball Champion θα είναι ως εξής (σε παρένθεση η αντιστοίχιση με τις αγωνιστικές του Top-16 της Ευρωλίγκας):

8 ζευγάρια σε best of 3 σειρές αγώνας 1^ος (1^η αγωνιστική)

8 ζευγάρια σε best of 3 σειρές αγώνας 2^ος (2^η αγωνιστική)

8 ζευγάρια σε best of 3 σειρές αγώνας 3^ος - αν χρειαστεί (3^η αγωνιστική)

Final-8 Προημιτελικοί – 4 ζευγάρια, αγώνες νοκ άουτ (4^η αγωνιστική)

Final-8 Ημιτελικοί – 2 ζευγάρια, αγώνες νοκ άουτ (5^η αγωνιστική)

Final-8 Τελικός, νοκ άουτ (6^η αγωνιστική)

Θυμίζουμε τα δώρα του διαγωνισμού, που μοιράζονται αντίστοιχα στους 3 πρώτους κάθε διαγωνισμού:

Age of Basketball Champion: 1^ο δώρο: μια υπογεγραμμένη φανέλα του Κώστα Καϊμακόγλου του Αμαρουσίου, 2^ο δώρο: ένα μπλουζάκι Age of Basketball, 3^ο δώρο: ένα wallpaper της επιλογής του 3^ου νικητή στη δική του ανάλυση.

Private league – Age of Basketball League: 1^ο δώρο: μια φανέλα της Εθνικής Ελλάδας (χωρίς όνομα) προσφορά του Sportarena.gr, 2^ο δώρο: ένα μπλουζάκι Age of Basketball, 3^ο δώρο: ένα wallpaper της επιλογής του 3^ου νικητή στη δική του ανάλυση.

Αναλυτικά η 8^η αγωνιστική:

1^ος Όμιλος

Χρήστες/ομάδες	Νίκες	Ήττες	Πόντοι
Anthos / Team Larnaka Immortals	6	2	976.2-762.2
dannielle / team-dream	6	2	901.9-696.3
sren53 / team cai crew	4	4	735.8-744.2
Zaster12 / Team_Zaster	3	5	654.3-735.3
MytiBoy / Team-pcbsl	3	5	668.3-700.3
astuaussi / team_astuaussi	2	6	556.7-802.3

1^η αγωνιστική / 6^η αγωνιστική

Team Larnaka Immortals - team-dream 111.0-74.0 // 132.7-91.1

Team-pcbsl - team cai crew 82.6-78.1 // 68.2-71.0

team_astuaussi - Team_Zaster 49.1-98.6 // 61.7-51.4

2^η αγωνιστική / 7^η αγωνιστική

Team Larnaka Immortals - Team-pcbsl 80.7-135.4 // 120.4-64.6

team-dream - team_astuaussi 100.5-55.2 // 154.4-55.3

team cai crew - Team_Zaster 64.2-83.9 // 99.0-95.7

3η αγωνιστική / 8η αγωνιστική

Team Larnaka Immortals - team cai crew 147.4-126.8 // 101.8-102.9

team-dream - Team_Zaster 144.7-77.8 // 101.9-83.2

Team-pcbsl - team_astuaussi 72.6-73.5 // 109.4-57.5

4^η αγωνιστική / 9^η αγωνιστική

Team Larnaka Immortals - team_astuaussi 127.1-68.6

team-dream - team cai crew 107.6-105.5

Team-pcbsl - Team_Zaster 59.9-91.4

5^η αγωνιστική / 10^η αγωνιστική

Team Larnaka Immortals - Team_Zaster 155.1-72.3

team-dream - Team-pcbsl 127.7-75.6

team cai crew - team_astuaussi 88.3-57.0

2^ος Όμιλος

Χρήστες/ομάδες	Νίκες	Ήττες	Πόντοι
Kong / team.death	6	2	1116.4-879.9
Arkadios / Team Bengali Tigers	6	2	993.0-829.0
wabrudi / TeamWabrudi	5	3	763.6-807.2
katsam / team.katsam	4	4	737.4-787.1
stefanosef / aris re!	2	6	873.1-965.6
koits / team5_koits	1	7	715.0-838.8

1^η αγωνιστική / 6^η αγωνιστική

Team Bengali Tigers - team.katsam 126-97 // 117.1-65.0

team.death – TeamWabrudi 96-65.2 // 99.0-122.4

aris re! - team5_koits 101.3-99 // 63.2-71.9

2^η αγωνιστική / 7^η αγωνιστική

Team Bengali Tigers - team.death 124.5-151.4 // 110.6-136.6

team.katsam - aris re! 70.9-153.5 // 87.0-83.2

TeamWabrudi - team5_koits 67.3-51.2 // 118.9-114.9

3η αγωνιστική / 8η αγωνιστική

Team Bengali Tigers - TeamWabrudi 156.3-81.3 // 100.0-93.9

team.katsam - team5_koits 100.8-90.9 // 116.9-108.0

team.death - aris re! 205.8-138.3 // 171.9-116.0

4^η αγωνιστική / 9^η αγωνιστική

Team Bengali Tigers - aris re! 141.8-103.0

team.katsam – TeamWabrudi 75.2-97.3

team.death - team5_koits 153.7-78.3

5^η αγωνιστική / 10^η αγωνιστική

Team Bengali Tigers - team5_koits 116.7-100.8

team.katsam - team.death 124.6-102.0

TeamWabrudi - aris re! 117.3-114.6

3^ος Όμιλος

Χρήστες/ομάδες	Νίκες	Ήττες	Πόντοι
annet / team-power	7	1	1017.7-854.8
pollodiablo / teamValtaki_all_Stars	6	2	910.6-818.0
stonedreamer / team-BottomsUp	4	4	752.3-765.7
clyde12 / clyde_12 22570	3	5	901.5-882.9
simeonjim18 / team I L...is Game	2	6	804.3-1029.5
pangre85 / team-Apoel	2	6	783.6-813.7

1^η αγωνιστική / 6^η αγωνιστική

team-power - teamValtaki_all_Stars 69-58.3 // 119.9-125.3

team I Love This Game - team-Apoel 81.8-77.7 // 139.5-123.2

team-BottomsUp - clyde_12 22570 61.4-56.0 // 104.5-121.9

2^η αγωνιστική / 7^η αγωνιστική

team-power - team I Love This Game 127.8-95.6 // 162.7-133.6

teamValtaki_all_Stars - team-BottomsUp 107.1-65.9 // 156.8-103.0

team-Apoel - clyde_12 22570 95.1-130.7 // 107.0-84.4

3η αγωνιστική / 8η αγωνιστική

team-power - team-Apoel 128.9-120.3 // 118.0-107.6

teamValtaki_all_Stars - clyde_12 22570 131.3-129.4 // 124.4-121.4

team I Love This Game - team-BottomsUp 66-122.6 // 103.3-146.9

4^η αγωνιστική / 9^η αγωνιστική

team-power - team-BottomsUp 101.6-84.8

teamValtaki_all_Stars - team-Apoel 67.2-94.3

team I Love This Game - clyde_12 22570 69.4-128.4

5^η αγωνιστική / 10^η αγωνιστική

team-power - clyde_12 22570 189.8-129.3

teamValtaki_all_Stars - team I Love This Game 140.2-115.1

team-Apoel - team-BottomsUp 58.4-63.2

4^ος Όμιλος

Χρήστες/ομάδες	Νίκες	Ήττες	Πόντοι
pol01 / Team-champion	6	2	954.7-876.9
d.kassari / team2Star	5	3	1090.1-944.8
Patissia7 / team kypriadites	5	3	987.0-898.7
Defender / team-Gerald	4	4	849.6-912.6
laker6 / team-Giaourtades	3	5	773.3-834.6
lukemosch / team_v…is_loukmosh	1	8	799.8-986.9

1^η αγωνιστική / 6^η αγωνιστική

team2Star - team-Giaourtades 92.9-78.3 // 138.5-90.3

team kypriadites - team-Gerald 77.8-77.7 // 164.5-111.5

team_vamos_aris_loukmosh - Team-champion 86.9-141.3 // 112.3-130.9

2^η αγωνιστική / 7^η αγωνιστική

team2Star - team kypriadites 160.9-107.8 // 94.6-125.1

team-Giaourtades - team_vamos_aris_loukmosh 122-90.6 // 66.5-105.8

team-Gerald - Team-champion 131.7-82.3 // 75.4-105.9

3η αγωνιστική / 8η αγωνιστική

team2Star - team-Gerald 171.1-116 // 142.4-150.8

team-Giaourtades - Team-champion 120.9-107.7 // 88.0-99.0

team kypriadites - team_vamos_aris_loukmosh 144.2-105.9 // 144.5-97.1

4^η αγωνιστική / 9^η αγωνιστική

team2Star - team_vamos_aris_loukmosh 142.7-106.5

team-Giaourtades - team-Gerald 73.9-91.7

team kypriadites - Team-champion 114.7-117.6

5^η αγωνιστική / 10^η αγωνιστική

team2Star - Team-champion 147.0-170.0

team-Giaourtades - team kypriadites 133.4-108.4

team-Gerald - team_vamos_aris_loukmosh 94.8-94.7