Το θέατρο του παραλόγου 2008

Όπως και το προηγούμενο καλοκαίρι, έτσι και φέτος στον χώρο της Α1 ζήσαμε το θέατρο του παραλόγου. Πρωταγωνιστές η ΕΟΚ, ο ΕΣΑΚΕ, το Πανόραμα και η Καβάλα και σε δεύτερους ρόλους η Δάφνη και ο Ιωνικός Λαμίας.
Σε αντίθεση με πέρσι, φέτος «πέσαμε» πάνω στους Ολυμπιακούς Αγώνες κι έτσι ελάχιστοι ασχολήθηκαν με τα πράγματα και ακόμη λιγότεροι κατάλαβαν το μέγεθος της ξεφτίλας. Όλα ξεκίνησαν από το Πανόραμα και την αδυναμία του πέρσι καλά καλά να βγάλει τη χρονιά. Οι παίκτες ήταν αποφασισμένοι να τα παρατήσουν, τελικά, κουτσά στραβά η σεζόν τελείωσε και το σωματείο της Θεσσαλονίκης πήρε την άνοδο για την Α1.
Μετά άρχισε το όλο θέμα για το αν το Πανόραμα θα μπορεί να συμμετέχει στην Α1. Τελικά, σχετικά γρήγορα, ξεκαθάρισε ότι δεν είχε τους απαραίτητους πόρους για να συνεχίσει με αποτέλεσμα να αρχίσει μια νέα συζήτηση για το ποιος θα ανέβαινε στη θέση του.
Η Δάφνη ήταν η πρώτη επιλαχούσα και ο Ιωνικός Λαμίας ο δεύτερος. Βεβαίως υπήρχε και η περίπτωση της συγχώνευσης. Εκεί παρουσιάστηκε η Καβάλα, η οποία από το πουθενά ήρθε και άρχισε συζητήσεις με το Πανόραμα ώστε τα δύο σωματεία να γίνουν ένα και με ονομασία Καβάλα και έδρα την ομώνυμη πόλη, να λάβουν μέρος στην Α1. Μαζί είχε παρουσιαστεί και ο Ηρακλής με τον Ρέμο, αλλά οι δύο πλευρές τα έσπασαν… στα οικονομικά ανταλλάγματα (πόσα θες για να ανέβω, πόσα δίνεις για να πάρεις τη θέση μου, και τέτοια). Έτσι, γρήγορα, ο Ηρακλής τα παράτησε και η Καβάλα έμεινε μόνη στο παιχνίδι και κέρδισε.
Ο ΕΣΑΚΕ παρακολουθούσε όλο αυτό το θέμα αμέτοχος και απαθής. Το ίδιο και η ΕΟΚ. Τα σωματεία της Α2 δεν είναι ΚΑΕ, άρα στην ουσία μπορούν να έχουν όσα χρέη θέλουν μέχρι να παίζουν με το παιδικό… Εδώ κανείς δεν ενδιαφέρεται πόσα χρέη έχουν οι ΚΑΕ, θα τους νοιάξει για ομάδες της Α2;
Τελικά, η Δάφνη και ο Ιωνικός Λαμίας έκαναν αίτηση για να αγωνιστούν στην Α1, η οποία έπρεπε να γίνει δεκτή από την ΕΟΚ, μετά την ανάλυση του φακέλου της κάθε ομάδας. Όμως, η ΕΟΚ είχε άλλη γνώμη. Η Καβάλα και το Πανόραμα ανακοίνωσαν τη συγχώνευσή τους, μια συγχώνευση που προφανώς δεν βγάζει κανένα νόημα, αφού οι δύο ομάδες δεν είναι καν στην ίδια πόλη (όπως εκείνες της Λάρισας που είχαν συγχωνευτεί) και αφού ο μόνος λόγος ήταν προκειμένου μια ομάδα της Β΄ εθνικής να ανέβει στην Α1 (γιατί όχι στην Α2 αντί Δάφνης ή Ιωνικού ή στη Β΄;). Δάφνη και Ιωνικός άρχισαν να διαμαρτύρονται, αλλά έκαναν ένα λάθος. Σκεφτείτε το κι εσείς: η Καβάλα άρχισε να παίρνει παίκτες, πήρε τον Πιλαφίδη, έκλεισε τον Λόλα και τον Γκαγκαλούδη, πήρε μέχρι και… Αμερικάνο, είναι δυνατόν αυτό να γινόταν… έτσι; Είναι δυνατόν να μην είχαν εγγύηση ότι θα έπαιζαν στην Α1; Κι εντάξει, στη θεωρία υπάρχει το «βάζουμε όρο ότι η ομάδα θα παίζει στην Α1». Ποιος θα χάσει ουσιαστικά τη χρονιά για να ρισκάρει έτσι αν δεν είναι σίγουρος; Μήπως θα έρθει Αμερικανός παίκτης να χάσει κάθε ευκαιρία να ξεκινήσει αλλού για να δοκιμαστεί σε μια ομάδα που δεν ξέρει αν… υπάρχει; Με την ίδια λογική δεν θα μπορούσαν και ο Ιωνικός με τη Δάφνη να αρχίσουν να παίρνουν παίκτες; Το έκαναν; Όχι βεβαίως, γιατί δεν ήξεραν πού θα παίζουν.
Όμως, είναι δυνατόν να μην την… ψυλλιάστηκαν τη δουλειά; Προφανώς όχι. Λίγες ημέρες πριν η ΕΟΚ επικύρωσε κι επισήμως τη συγχώνευση του Πανοράματος με την Καβάλα και της έδωσε το δικαίωμα να παίξει στην Α1. Μετά άρχισε και το τραγελαφικό του θέματος. Ο Ιωνικός με μια ανακοίνωση ποταμό άρχισε να βάλλει κατά δικαίων και αδίκων και κατέληξε στο απίστευτο και πρωτοφανές: «Δηλώνουμε από τώρα προς κάθε ενδιαφερόμενο σωματείο της Α1, πως οσάκις υπάρξει οικονομικό πρόβλημα, ακόμα και μεσούσης της περιόδου, θα υπάρχει έτοιμο στο site μας σε PDF το ιδιωτικό συμφωνητικό, ώστε να προχωρήσουμε σε εξαγορά της θέσης, του μετοχικού πακέτου, όπως θέλετε πείτε το». Γελάσατε; Μα για γέλια είμαστε.
Η Δάφνη δεν έφτασε ως εκεί, αλλά πήγε στα… δικαστήρια για να ακυρώσει την επικύρωση της ΕΟΚ. Η υπόθεση ορίστηκε ως κατεπείγουσα και θα εξεταστεί στις αρχές Σεπτεμβρίου. Δηλαδή, για να δικαιωθεί η Δάφνη και να ανέβει στην Α1 ως πρώτη επιλαχούσα μετά την ουσιαστική διάλυση του Πανοράματος, θα πρέπει η ελληνική δικαιοσύνη να στείλει αδιάβαστη την Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθόσφαιρας, τον ΕΣΑΚΕ, τον Γιώργο Βασιλακόπουλο που είναι πίσω και από τις δύο αρχές και την Καβάλα. Το πιστεύει κανείς;
by Rasheed.

Ο απολογισμός και η επόμενη μέρα της Εθνικής

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες τελείωσαν για την Ελλάδα και η γεύση που μας έμεινε στα χείλη ήταν ανάμικτη. Με το άρθρο αυτό, που κλείνει μπασκετικά τους Αγώνες, δεν θα επιχειρήσω να μαντέψω ποια θα είναι η επόμενη ημέρα στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα, αλλά να δούμε με πιο αποστασιοποιημένη πλέον ματιά τα όσα έπαιξαν ρόλο στο φετινό μας γαλανόλευκο καλοκαίρι.

Πριν αρχίσω και μιας και μιλάμε για εθνική ομάδα, θα ήθελα να σχολιάσω κάτι που μου έκανε αλγεινή εντύπωση. Ο Στράτος Περπέρογλου, την ημέρα που η εθνική αποκλείστηκε από την Αργεντινή, φιλοξενούταν στο εξώφυλλο εφημερίδας (της Πράσινης) με δήλωση: "Ήθελα να είμαι στο Πεκίνο, αλλά ο προπονητής έκανε τις επιλογές του". Για μένα, ένας νέος αθλητής θα πρέπει πρώτα απ' όλα να μάθει να σέβεται τους ανθρώπους που βρίσκονται έτη φωτός πάνω από αυτόν. Και ύστερα όλα τα άλλα. Δεν έχει νόημα να γράψω εδώ αν ο Περπέρογλου έπρεπε με βάση την απόδοσή του στην προετοιμασία να είναι στο Πεκίνο, αυτό το είδαμε όλοι. Αλλά καλό θα ήταν, επειδή είναι μικρός ακόμα, να προσπαθήσει να μην παρασύρεται ώστε να μην γίνεται πιόνι στο παιχνίδι που παίζουν ορισμένες φυλλάδες.

Αν δούμε τους Αγώνες με ψυχρή υπολογιστική λογική, η παρουσία της Ελλάδας δεν είναι αποτυχημένη. Με βάση τους αριθμούς, η εθνική δεν έχασε από καμία ομάδα κατώτερή της, ενώ ηττήθηκε από 3 εξίσου δυνατές (ας το αφήσουμε εδώ) αντιπάλους. Μπορεί να μην έκανε την υπέρβαση, αλλά δεν έχασε καμία θέση, αφού δεν έπεσε θύμα έκπληξης. Αυτά με βάση τους αριθμούς.

Με βάση τα γεγονότα, η 5η θέση πάλι δεν πρέπει να μας ξενίζει. Η χρονιά μας ήταν μεταβατική. Σταμάτησαν από την εθνική ο Παπαδόπουλος, ο Ντικούδης, ο Χατζηβρέττας και ο Κακιούζης, οπότε αμέσως έπρεπε η Ελλάδα να βρει νέα αγωνιστική ταυτότητα. Κι αυτό σε κάθε περίπτωση δεν είναι εύκολο, ιδίως όταν τη θέση των παραπάνω παίρνουν παιδιά νεαρά σε ηλικία. Ο Σχορτσιανίτης ήταν σε κακή κατάσταση αφού άρχισε μετά από ένα χρόνο να παίζει μπάσκετ 2 μήνες πριν τους Αγώνες. Ο Διαμαντίδης ήταν φανερά κουρασμένος (είναι λογικό και το είχαμε επισημάνει από το χειμώνα) από τον Δεκέμβρη και αυτό βγήκε στους Αγώνες. Ο Παπαλουκάς είχε την ατυχία με το χαμό της γιαγιάς του πριν ακριβώς τους Αγώνες και έχασε σε αυτοσυγκέντρωση, αλλά ίσως και κίνητρο. Ο Ζήσης προερχόταν από μια χρονιά προπονήσεων και πάγκου στην ΤΣΣΚΑ. Ο Τσαρτσαρής από τον τραυματισμό του το χειμώνα δεν κατάφερε μέχρι το καλοκαίρι να ανακάμψει. Αν θυμάστε, τότε είχαμε πει ότι ήταν ο πρώτος σημαντικός τραυματισμός του Κώστα και κάθε παίκτης αντιδρά διαφορετικά και το διάστημα που χρειάζεται για πλήρη επάνοδο διαφέρει. Ο Τσαρτσαρής φάνηκε ότι χρειαζόταν περισσότερο χρόνο, οπότε ας ελπίσουμε από τη νέα περίοδο να έχει το παλιό καλό του πρόσωπο. Ο Βασιλόπουλος τραυματίστηκε πριν τα πλέι οφς της Α1 και πιέστηκε να επιστρέψει ενώ ακόμη ήταν ανέτοιμος (δεν εννοώ ότι τον πίεσε ο Ολυμπιακός). Αυτό του βγήκε σε ελλιπή προετοιμασία και σε κούραση/ανετοιμότητα το καλοκαίρι, καθώς ο οργανισμός του ζητούσε ξεκούραση. Άρα, αμέσως έχουμε φτάσει στη μισή δωδεκάδα, που είχε άσχημο μομέντουμ, αν θέλετε να το πούμε έτσι. Ακόμη κι ο Πελεκάνος, που ήταν σαφώς πιο καλός απ' ότι αναμέναμε μετά τη χρονιά που είχε, θα μπορούσε να ήταν σε καλύτερη κατάσταση (εννοώ με καλύτερη χρονιά στην πλάτη).

Εκείνοι που είχαν πολύ καλή χρονιά, φάνηκε και στους Αγώνες, καθώς στο σύνολο του καλοκαιριού ήταν οι καλύτεροι της εθνικής. Εννοώ τον Σπανούλη, τον Μπουρούση, τον Φώτση και τον Πρίντεζη. Σε αυτούς μπορούμε να προσθέσουμε και τον Γλυνιαδάκη που, τηρουμένων των αναλογιών, ανήκει στην κατηγορία αυτή.

Αφήνω και τα γεγονότα, για να μιλήσω για πιο τεχνικά θέματα. Η απουσία του Λάζου από το παιχνίδι της εθνικής φάνηκε. Μπορεί αρχικά όλοι να είπαμε ότι η Ελλάδα θα γινόταν πιο γρήγορη και πιο πιεστική στην άμυνα, αλλά όταν έπρεπε να "ακουμπήσει" στη ρακέτα, όταν στο ματς με την Αργεντινή η περιφέρεια είχε πρόβλημα, δεν υπήρχε ο παίκτης που θα έκανε τη δουλειά του Λάζου. Δηλαδή, να πάρει 5-6 επιθέσεις, να βάλει 1-2 πλάτες, να πάρει 1-2 φάουλ και να ηρεμήσει την ομάδα, πριν δεχτεί μεγάλο σερί. Και το είχαμε επισημάνει αυτό από εδώ...

Φτάνουμε και σε ένα εύλογο ερώτημα, όμως. Καλά όλα αυτά, αλλά γιατί ήμασταν όλοι τόσο αισιόδοξοι πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες; Σε όλες τις δημοσκοπήσεις (όπως και στη δική μας), τα ποσοστά της Ελλάδας για μετάλλιο ήταν πάνω από 70%. Από πού πήγαζε αυτή η αισιοδοξία; Μα προφανώς από το προολυμπιακό. Η εύκολη απάντηση σε αυτό είναι ότι άλλες ομάδες αντιμετώπιζε η Ελλάδα στην Αθήνα, κι άλλες στο Πεκίνο. Άλλο να παίζεις με το Πουέρτο Ρίκο και την Κροατία, κι άλλο με την Ισπανία και την Αργεντινή.

Όμως, διαφωνώ. Και θα φτάσω στον βασικότερο λόγο που η εθνική έμεινε στα ρηχά και τον οποίο εύγλωττα πρώτος στη χώρα διατύπωσε ο BEN. Η ομάδα φορμαρίστηκε για το προολυμπιακό. Αν δούμε τους 12 αγώνες του καλοκαιριού, θα παρατηρήσουμε απεριόριστα περισσότερη ενέργεια, φρεσκάδα και ένταση στα ματς του προολυμπιακού, χαρακτηριστικά, που δεν σχετίζονται με τον αντίπαλο.

Ήταν λάθος αυτό το φορμάρισμα; Προφανώς όχι. Καλώς ή κακώς δεν μπορούσαμε να παίξουμε με τη φωτιά. Ο πρώτος στόχος ήταν η πρόκριση στους Ολυμπιακούς. Μια ήττα-αποκλεισμός στην Αθήνα θα ήταν καταστροφή για την Ελλάδα. Μην ξεχνάτε ότι μιλάμε ουσιαστικά για τουρνουά νοκ άουτ. Η ομάδα έπρεπε να φορμαριστεί για τις 14 Ιουλίου και στη συνέχεια να προσπαθήσει να κρατήσει τη φόρμα της. Δεδομένων όλων των συνθηκών με την κατάσταση των παικτών, το δεύτερο δεν της βγήκε. Αλλά φανταστείτε τι θα συζητούσαμε αν είχαμε αποκλειστεί από τους Ολυμπιακούς. Ήταν τέτοια η κατάσταση που η ομάδα δεν μπορούσε να ρισκάρει. Όσο και να ήθελε, όσο κι αν μετά λέμε ότι ίσως να μπορούσε. Διακυβεύονταν πάρα πολλά.

Και φτάνουμε στο αύριο. Η φουρνιά αυτή της εθνικής, με τους παίκτες που έρχονται από πίσω, εξακολουθεί να είναι η καλύτερη του ελληνικού μπάσκετ. Η διαδοχή των παικτών, λογικά θα γίνει ομαλά μέσα στα επόμενα 4-6 χρόνια (όσων παικτών είναι σε ηλικία να αποχωρήσουν). Στον πάγκο κάθεται ο Παναγιώτης Γιαννάκης, ο άνθρωπος που όσο κανείς άλλος έχει συνδέσει το όνομά του με τις επιτυχίες του ελληνικού μπάσκετ. Με το πρώτο ευρωπαϊκό ως παίκτης, με την καθιέρωση του Άρη, με την πρώτη κούπα του Παναθηναϊκού, με τις καλύτερες χρονιές στην ιστορία του Αμαρουσίου ως προπονητής, με την επιστροφή της εθνικής στην κορυφή. Για μένα, μετακίνηση του Γιαννάκη από τον πάγκο, θα είναι μοιραίο λάθος. Η επιτυχία από την αποτυχία είναι μια ανάσα μακριά. Ο Δενδρινός, ο Ιωαννίδης και ο Πετρόπουλος δεν ήταν κακοί προπονητές. Οι Έλληνες παίκτες πλέον είναι οι καλύτεροι στην Ευρώπη. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να σέβονται περισσότερο από την κινητή ιστορία του ελληνικού μπάσκετ, από "το ίδιο το μπάσκετ" όπως είχε πει κάποτε ο Σιγάλας.

Ο Γιαννάκης πρέπει να μείνει, η ΕΟΚ δεν πρέπει να υποκύψει στις πιέσεις της γνωστής κλίκας δημοσιογράφων και των 2-3 φυλλάδων που έχουν σαφείς προσανατολισμούς. Αυτό θα είναι ήττα για το μπάσκετ. Οι όποιες αιτιάσεις υπάρχουν (βεβαίως φέτος ειπωμένες) για το μπάσκετ της εθνικής, αντικρούονται εύκολα. Η Ελλάδα δεν έχει τους καλύτερους σκόρερ στην Ευρώπη, έχει τους καλύτερους αμυντικούς στην Ευρώπη και τους πιο μυαλωμένους πλέι μέικερ. Άρα, το μπάσκετ της θα είναι ανάλογο. Όπως θα ήταν διαφορετικό αν είχε τον Νοβίτσκι και τον Πέτζα. Ο Γιαννάκης είναι εμβληματική προσωπικότητα στο παγκόσμιο μπάσκετ (όλα μετράνε), είναι πολύ μεγάλος προπονητής, είναι μακράν ο πιο επιτυχημένος στην ιστορία της εθνικής ομάδας. Παρά τις προβλέψεις για το αντίθετο, ο Βασιλακόπουλος είπε πριν από 5 ημέρες... "συνεχίζουμε για το χρυσό στην Πολωνία". Αυτό είναι ξεκάθαρο ως προς το τι σημαίνει. Επειδή στην Ελλάδα ζούμε, ελπίζω αν κάνει το λάθος να απομακρύνει τον Γιαννάκη, να το κάνει τον Σεπτέμβριο και όχι την άνοιξη ή το καλοκαίρι του 2009, αφήνοντας την ομάδα γυμνή και απροστάτευτη. Στην παρούσα φάση πάντως, για έναν πάγκο όπως αυτός της Ελλάδας, δεν υπάρχει αξιόλογη διάδοχη κατάσταση.

by Rasheed.

Ολυμπιακοί Αγώνες: έλεγχος ομάδων, θέσεις 1-4

Συνεχίζουμε με τον «έλεγχο» των τεσσάρων πρώτων ομάδων του Ολυμπιακού τουρνουά:

1. ΗΠΑ (8-0, χρυσό): Πήγαν στην Κίνα με μοναδικό στόχο το χρυσό και το κατάφεραν. Έπαιξαν καλό μπάσκετ, έδειξαν χαρακτήρα, ήταν πιο υποψιασμένοι και προσγειωμένοι από άλλες χρονιές. Προσέφεραν εντυπωσιακές φάσεις και έφτασαν αήττητοι μέχρι το τέλος έχοντας και την υποστήριξη των Κινέζων – ερωτευμένων με το NBA – φιλάθλων. Παρέμειναν το ίδιο νευρικοί και αλαζονικοί στη συμπεριφορά τους, αλλά αυτό δεν αλλάζει την αγωνιστική βελτίωσή τους. Κάποιοι παίκτες τους δεν έδειξαν τίποτα ιδιαίτερο (Χάουαρντ, οι τρεις γκαρντ), κάποιοι δε βρήκαν αρκετό χρόνο συμμετοχής (Ρεντ, Πρινς, Μπούζερ), αλλά αυτοί που έπαιξαν καλά έκαναν τη διαφορά όταν χρειάστηκε. Μετά από αρκετά χρόνια φεύγουν από μια παγκόσμια διοργάνωση ικανοποιημένοι. Το ερώτημα που τίθεται πλέον είναι πώς (προπονητικό τιμ, ρόστερ, διάθεση) θα συνεχίσουν στο μέλλον.

2. Ισπανία (6-2, ασημένιο): Στηρίχθηκαν στο αστείρευτο ταλέντο του καλύτερου σέντερ στον κόσμο και έχοντας σε εξαιρετική κατάσταση τον Ρούντι, έφτασαν μέχρι τον τελικό όπου διεκδίκησαν το χρυσό μέχρι το τέλος, αποδεικνύοντας ότι δεν είχαν παλέψει τον αγώνα του πρώτου γύρου. Τους έλειψε ο Καλντερόν στα τελευταία ματς, «έβγαλαν» τον Ρούμπιο στην πρώτη του μεγάλη διεθνή διοργάνωση. Είχαν, όπως πάντα, τη στήριξη της διαιτησίας και τη διάθεση να διαμαρτυρηθούν συχνά, κάτι που, όμως, δε μειώνει την κλάση της ομάδας. Ο Ρενέσες έκανε, όπως αναμενόταν, καλή δουλειά. Οι ίδιοι χάρηκαν πολύ την πορεία τους και πανηγύρισαν ακόμη και αμέσως μετά την ήττα στον τελικό (!).

3. Αργεντινή (6-2, χάλκινο): Ένα απόλυτα επιτυχημένο τουρνουά για τους Αργεντίνους που έφυγαν από δεύτερη συνεχόμενη Ολυμπιάδα με ένα μετάλλιο, έστω και αν αυτήν τη φορά δεν ήταν το χρυσό. Έχοντας 6 σπουδαίους παίκτες, αλλά σαφώς μικρότερο βάθος από τις ομάδες που τερμάτισαν στις 5 πρώτες θέσεις, μπόρεσαν να εκμεταλλευτούν πλήρως τα πλεονεκτήματά τους, να νικήσουν την κούραση των βασικών, να ξεπεράσουν τον τραυματισμό του Τζινόμπιλι και να σκαρφαλώσουν, τελικά, στο τρίτο σκαλί του βάθρου. Το καλό κοουτσάρισμα του Χερνάντεζ, το μεγάλο τουρνουά του Σκόλα, η καθοριστική, φοβερή βελτίωση του Ντελφίνο στα κρίσιμα, και οι σπουδαίες εμφανίσεις του μεγάλου Μανού μέχρι να τραυματιστεί, ήταν τα «κλειδιά» της επιτυχίας. Ξεπέρασαν τους εαυτούς τους και, εκεί που έφτασαν, έφτασαν, άξια, «με το σπαθί τους».

4. Λιθουανία (5-3): Ευχαριστημένοι πρέπει να είναι οι Λιθουανοί με την πορεία τους στο τουρνουά. Έπαιξαν ωραίο μπάσκετ, κέρδισαν όλα τα σημαντικά παιχνίδια στον όμιλο, μπήκαν στους «4» για δεύτερη συνεχόμενη μεγάλη διοργάνωση. Τους έμεινε το παράπονο από την ήττα στον ημιτελικό, παρά την υπερπροσπάθεια, και στον μικρό τελικό δεν μπόρεσαν καθόλου να διεκδικήσουν το μετάλλιο. Ο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους έκανε ένα μεγάλο τουρνουά, ενώ σε καλή φόρμα βρέθηκαν και ο Γιαφτόκας με τον Γιασάιτις (ειδικά ο τελευταίος είχε 2 χρόνια να παίξει έτσι). Είχαν βάλει στόχο το μετάλλιο, αλλά και η τέταρτη θέση είναι σημαντική επιτυχία. Ο Μπουτάουτας, παρότι δεν πείθει για την ετοιμότητά του κατά τη διάρκεια του αγώνα, τελικά δούλεψε καλά την ομάδα του αυτά τα 2 χρόνια και οι Λιθουανοί σταθεροποιήθηκαν ξανά στις καλύτερες ομάδες του κόσμου.

“Good night, and good luck”

by BEN

Ολυμπιακοί Αγώνες: Έλεγχος ομάδων, θέσεις 6-12

Ας δούμε τον έλεγχο των ομάδων του Ολυμπιακού τουρνουά, ξεκινώντας απ’ όσες δεν μπόρεσαν να φτάσουν στην τετράδα. Για την Ελλάδα θα έχουμε πει και θα τα ξαναπούμε, οπότε πάμε από την 6^η θέση:

6. Κροατία (3-3): Μόνο ευτυχισμένη πρέπει να είναι η Κροατία από την πορεία της το φετινό καλοκαίρι. Παρότι εκτός ρόστερ βρέθηκαν σπουδαία ονόματα που θα έκαναν τη διαφορά, όπως ο Βούισιτς και ο Γκίριτσεκ, η ομάδα, όχι μόνο κατάφερε να πάρει την πρόκριση από το Προολυμπιακό, αλλά και στους Ολυμπιακούς είχε μια πολύ καλή παρουσία, κέρδισε όλα τα ματς που θα μπορούσαν να της αναλογούν σύμφωνα με τις δυνατότητές της και έφτασε μέχρι την 6^η θέση του τουρνουά, δείχνοντας ότι παραμένει υπολογίσιμη δύναμη.

7. Αυστραλία (3-3): Οι Αυστραλοί άργησαν να μπουν στο κλίμα των αγώνων, και αρκετές φορές έδειξαν ότι κάτι τους έλειπε. Δεν είχαν πολύ καλή ομοιογένεια και θα μπορούσαν να παίξουν και καλύτερο μπάσκετ, αλλά, τελικά, πήραν τη νίκη που έπρεπε με τους Ρώσους, έκαναν και μια νίκη εντυπώσεων με τους Λιθουανούς και έφυγαν ευχαριστημένοι από την πορεία τους.

8. Κίνα (2-4): Όσο και αν προσπάθησαν με την Ισπανία, ό,τι και αν διεκδίκησαν από τις ΗΠΑ ή την Ελλάδα, με όσο μεγάλη διαφορά και αν κέρδισαν την Αγκόλα, για τους διοργανωτές το ματς της… τετραετίας ήταν αυτό με τη Γερμανία. Όλος ο κόσμος ήξερε ότι η Κίνα δεν μπορούσε να μπει τετράδα, αλλά, δεδομένου, ότι εδώ και 3-4 χρόνια η Εθνική ομάδα της χώρας προετοιμάζεται μόνο για τους Ολυμπιακούς, θα ήταν αποτυχία αν δεν περνούσαν ούτε στους «8». Τελικά, οι Κινέζοι έπαιξαν καλό μπάσκετ, εκμεταλλεύτηκαν τα «όπλα» τους, κέρδισαν το πιο σημαντικό τους ματς και ο Γιόνας Καζλάουσκας έδωσε μαθήματα για το πώς μπορεί μια ομάδα χωρίς ουσιαστικές αλλαγές να εμφανιστεί σαφώς καλύτερη μέσα σε 1-2 χρόνια.

9. Ρωσία (1-4, -19): Μια γεύση απογοήτευσης άφησε η Ρωσία, ή, στην πραγματικότητα για εμάς, μια απόδειξη ότι η περσινή ανέλπιστη κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ ήταν περισσότερο μια φωτοβολίδα, παρά η αρχή για κάτι καλό. Το ρόστερ ήταν και πάλι μέτριο και παρά τις προσπάθειες των Κιριλένκο, Χόλντεν και Μπλατ δεν είχε τη δυνατότητα να καταφέρει κάτι καλύτερο. Η φετινή της αποτυχία απλώς πιστοποίησε πόσο μεγάλη έκπληξη ήταν το περσινό.

10. Γερμανία (1-4, -60): Κάτι παραπάνω περιμέναμε από τους Γερμανούς, αφού η προσθήκη του Κάμαν είχε γεμίσει με προσδοκίες τον κόσμο της ομάδας, ακόμη και για υπέρβαση στόχων. Τελικά, ο Νοβίτσκι και πάλι πάλευε κυρίως μόνος του, οι Κινέζοι τους έκαναν τη ζημιά στον όμιλο, δεν μπόρεσαν να κάνουν κάποια έκπληξη, παρότι έπαιξαν καλά με τους Ισπανούς και έμειναν με τη… χαρά της συμμετοχής και τη μία νίκη. Φυσικά, ο τεράστιος Νοβίτσκι ήταν μια ομάδα μόνος του και μένει να δούμε αν θα αποφασίσει να ξεκουραστεί λίγο το επόμενο καλοκαίρι όπως είχε από πέρυσι δηλώσει στον δικό μας άνθρωπο του blog.

11. Ιράν (0-5, -141): Η πιο αδύναμη, ίσως, ομάδα του τουρνουά ήταν το Ιράν που δεν έδειξε ικανό να διεκδικήσει κάτι καλό. Έχασε εύκολα ή ευκολότερα όλα τα ματς, αλλά «γνώρισε» στο ευρύ κοινό δύο καλούς παίκτες (για τους οποίους σας είχαμε προειδοποιήσει από πριν): τον Νικχά Μπαχράμι και, κυρίως, τον Χαμέντ Εχαντάντι, για τον οποίο δημιουργήθηκε και θέμα στο NBA.

12. Αγκόλα (0-5, -156): Η γνωστή, καλύτερη αφρικανική ομάδα, με τους φιλότιμους παίκτες, το καλούτσικο σουτ και τα καλύτερα αθλητικά προσόντα, δεν κατάφερε να κάνει κάποια νίκη στο τουρνουά. Ο Τσιπριάνο φέτος δεν μπορούσε να βοηθήσει και, παρότι, ορισμένοι παίκτες άφησαν καλές εντυπώσεις, στον όμιλο στον οποίο βρέθηκε δεν της δόθηκε η ευκαιρία να διεκδικήσει κάτι, ούτε καν να νιώσει ότι μπορεί να πλησιάσει σε κάποια νίκη.

“Good night, and good luck”

by BEN