Πώς σε είπαμε;

Το ματς της αγωνιστικής έγινε στην Πυλαία ανάμεσα σε δύο ομάδες με διαφορετικούς στόχους, όπου ενώ ο Πανιώνιος έδειχνε ότι θα μπορούσε να «καθαρίσει» εύκολα τον αγώνα, ένα απρόσμενο σερί από τον ΠΑΟΚ, σε συνδυασμό με μια εκνευριστική αστοχία των Νεοσμυρνιωτών (που έχαναν ακόμη και λέι-απ), μετέτρεψε το 41-56 του 30’ σε 63-63. Ο ΠΑΟΚ πίστεψε στην υπέρβαση, παίρνοντας μεγάλη ώθηση από τη γεμάτη Πυλαία, αλλά στην παράταση, μάλλον αποκαταστάθηκε η τάξη και ο, καλύτερος Πανιώνιος κέρδισε με επιμέρους σκορ 14-3 στο έξτρα πεντάλεπτο, κρατώντας για τα καλά Θεσσαλονικείς στην επικίνδυνη ζώνη. Για την… ιστορία, ο Μάικλ Τζόρνταν, αν και άστοχος, έδειξε καλά στοιχεία με 9 ασίστ, 7 κερδισμένα φάουλ και 5 ριμπάουντ.

Στον άλλο Κυριακάτικο αγώνα, ο Πανελλήνιος βρήκε τον Άρη στην απαράδεκτη φόρμα που βρίσκεται τον τελευταίο καιρό και τον απείλησε μέχρι και με ανατροπή της διαφοράς του πρώτου αγώνα (-22). Οι «Ολυμπιονίκες» ήταν πολύ καλοί επιθετικά και κυριάρχησαν απόλυτα στον αγώνα. Πλέον είναι το φαβορί για την 4^η θέση.

Στα ματς του Σαββάτου, στο ΟΑΚΑ, ο Παναθηναϊκός γιόρτασε το Κύπελλο με την Ολυμπιάδα να μην μπορεί να χαλάσει τη γιορτή. Το ματς δεν αντέχει σε κριτική. Όλοι οι παίκτες της δωδεκάδας του «τριφυλλιού» έπαιξαν και σκόραραν για να φτάσει η ομάδα τους 108 πόντους και το +36. Για τους Πατρινούς, δεν υπάρχει επιστροφή…

Στην Κρήτη, το Ρέθυμνο που παίζει πια το μπάσκετ που θέλει ο Πεδουλάκης, κέρδισε και την ΑΕΛ με αποτέλεσμα να φτάσει τις 5 συνεχόμενες νίκες. Οι Ρεθυμνιώτες που είναι πια πολύ πιο αισιόδοξοι για την παραμονή, δίνουν τα πάντα στην άμυνα ενώ μεγάλη βοήθεια τους δίνει ο κόσμος, που κατέκλυσε και χθες το κλειστό.

Στη Λάρισα, η Ολύμπια ήταν λίγο πιο ψύχραιμη και λίγο πιο έμπειρη στο τέλος και κατάφερε να κερδίσει τον Κολοσσό, πιο δύσκολα πάντως απ’ ό,τι δείχνει το τελικό 76-66, αφού οι Ροδίτες έχασαν ευκαιρία να περάσουν μπροστά 2 λεπτά πριν το τέλος. Έτσι, η ομάδα του Μπαρτζώκα απέφυγε τις περιπέτειες, στοχεύοντας πια στα πλέι-οφ. Από την άλλη, ο αξιόμαχοι Ροδίτες έχουν μπροστά τους 4 ματς για την παραμονή και δεν είναι απίθανο να κερδίσουν τα 3 από αυτά (Αιγάλεω και ΑΕΚ στη Ρόδο, Ολυμπιάδα στην Πάτρα).

Το Μαρούσι απέδειξε για ακόμη μία αγωνιστική ότι είναι από τις πιο φορμαρισμένες ομάδες στο πρωτάθλημα, αφού δεν άφησε κανένα περιθώριο στο Αιγάλεω. Πλέον, στα βόρεια προάστια θυμούνται εποχές Γιαννάκη και πάνε για πλέι-οφ. Από την άλλη μεριά, ο Σκουρτόπουλος τα είχε με… τα πρακτορεία των ξένων του, ομολογώντας ότι ακόμα και μισή ώρα πριν τον αγώνα δεν ήξερε αν θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει 3 από τους ξένους του.

Στο ΣΕΦ, τέλος, οι εποχές που τα Ολυμπιακός-ΑΕΚ ήταν ωραία ντέρμπι έχουν σαφώς περάσει, οπότε όλοι έστρεψαν την προσοχή τους σε δύο θέματα: 1) πώς θα αντιδράσουν οι «ερυθρόλευκοι» μετά την ήττα στο Κύπελλο και 2) σε τι κατάσταση θα είναι Ο Γουντς που μπήκε στο ρόστερ της Α1. Και στα δύο το πρόσημο ήταν θετικό, ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι αρκετό χρόνο πήρε και ο Τσακαλίδης, για πρώτη φορά επί Γιαννάκη. Για όσους αναρωτήθηκαν, οι «ερυθρόλευκοι» οπαδοί αποδοκίμασαν τον Παπανικολάου.

"Good night, and good luck"

by BEN

Το αντίο του Κρις Ουέμπερ - Μέρος ΙI

Ο Κρις Ουέμπερ μετά τον πολύ σοβαρό τραυματισμό στο γόνατο, δεν ήταν ποτέ ξανά ο ίδιος. Έχασε την εκρηκτικότητά του, μέρος της αλτικότητάς τους, ενώ έγινε πιο αργός και δυσκολευόταν αρχικά στην άμυνα. Όμως, όντας ένας φοβερά έξυπνος παίκτης, κατάφερε να ξεπεράσει τις δυσκολίες και να μπει στη νέα χρονιά (2004-05) με τρομερά και πάλι νούμερα (21.3 πόντοι, 9.7 ριμπάουντ, 5.5 ασίστ). Στα μισά της χρονιάς, οι Σακραμέντο Κινγκς αποφάσισαν να τον στείλουν στους Φιλαντέλφια Σίξερς μαζί με τους Μάικλ Μπράντλι και Ματ Μπαρνς, για τους Κένι Τόμας, Μπράιαν Σκίνερ και Κόρλις Ουίλιαμσον.

Στη Φιλαντέλφια γρήγορα προσαρμόστηκε στο να είναι η δεύτερη επιλογής την επίθεση (πίσω από τον Άιβερσον) και οδήγησε την ομάδα στα πλέι οφ. Όμως, το γεγονός ότι ο προπονητής του θεωρούσε ότι δημιουργούσε προβλήματα στην άμυνα και τον άφηνε εκτός αγώνα στο 4^ο δωδεκάλεπτο, έκανε τον Ουέμπερ να θέλει να φύγει. Τον Απρίλιο του 2006 δεν παραβρέθηκε (μαζί με τον Άιβερσον) στον τελευταίο εντός έδρας αγώνα των Σίξερς. Αμφότεροι ήταν τραυματίες, αλλά η βραδιά λεγόταν… Fan Appreciation Night (Βραδιά εκτίμησης των οπαδών) και η κίνηση κακοφάνηκε. Την επόμενη χρονιά ο Ουέμπερ στα πρώτα 35 παιχνίδια της σεζόν αγωνίστηκε μόλις στα 18, ουσιαστικά αναγκάζοντας τους Σίξερς να τον αφήσουν ελεύθερο πληρώνοντας 25 εκατομμύρια δολάρια για να εξαγοράσουν το συμβόλαιό του. Στις 16 Ιανουαρίου 2007 ο Ουέμπερ υπέγραψε στους Ντιτρόιτ Πίστονς, με τους οποίους έφτασε μέχρι τους τελικούς της Ανατολής, έχοντας πάρα πολύ καλά νούμερα στη στατιστική του.

Ο C-Webb δεν ανανέωσε με τους Πίστονς, απέρριψε τη μυθική πρόταση του Ολυμπιακού λέγοντας το περίφημο «I’m an NBA guy» και περίμενε. Τι; Απέρριψε τους Λέικερς που θέλησαν να τον υπογράψουν σε δύο 10ήμερα συμβόλαια και στη συνέχεια ίσως για όλη τη χρονιά και βρήκε στέγη στους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς, παρά τις συζητήσεις που είχε με τους Πίστονς και τους Μάβερικς. Εκεί αγωνίστηκε μόλις για 9 αγώνες με 14 λεπτά ανά ματς πριν αποφασίσει να «κρεμάσει τα παπούτσια του» λόγω των συνεχιζόμενων προβλημάτων στο γόνατό του.

Ο Ουέμπερ έχει στο… βιογραφικό του και μερικές ατασθαλίες, ενώ εμπλέκεται και σε μία τεράστια περιπέτεια που του στοίχισε αρκετά, σε σχέση με την κολεγιακήτ ου καριέρα.

Έχει συλληφθεί για κατοχή μαριχουάνας και αντίσταση κατά της αρχής (1998) και πλήρωσε… 560$ πρόστιμο. Όμως, αργότερα την ίδια χρονιά, όταν ταξίδευε από το Πουέρτο Ρίκο, όπου βρισκόταν για τις διαφημιστικές ανάγκες της Fila, προς τις Η.Π.Α., στο αμερικανικό τελωνείο βρήκαν μαριχουάνα στην τσάντα του και εκτός από το νέο πρόστιμο (500$) η Fila διέκοψε το συμβόλαιο μαζί του.

Όμως, αυτό δεν ήταν το μεγαλύτερο σκάνδαλο στο οποίο βρέθηκε εμπλεκόμενος. Σημαντικότερο ήταν το 2002 όταν ο Ουέμπερ κατηγορήθηκε ότι είπε ψέματα σε ορκωτό δικαστήριο, σε δίκη σχετική με εταιρείες στοιχημάτων, που είχε στην κατοχή του ο Εντ Μάρτιν, υποστηρικτής/ενισχυτής του προγράμματος μπάσκετ του Κολεγίου του Μίσιγκαν. Η έρευνα αρχικά αφορούσε φοροδιαφυγή, αλλά τελικά επεκτάθηκε και στην ομάδα μπάσκετ. Ο Μάρτιν καταδικάστηκε και επρόκειτο να καταθέσει για τους οικονομικούς δεσμούς που είχε με τον Ουέμπερ, αλλά πέθανε από καρδιακή προσβολή. Ο Ουέμπερ αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι είχε δεχτεί, παρανόμως, δάνεια από τον Μάρτιν από την ηλικία των 13 ετών (!!!). Ο Ουέμπερ κατέθεσε ότι το 1994 έδωσε στον Μάρτιν 38.000$ μετρητά ως αποπληρωμή των δανείων αυτών.

Μπορεί το NBA να τον τιμώρησε μόλις με 3 αγωνιστικές αποκλεισμό για το θέμα αυτό, αλλά το όνομά του κηλιδώθηκε. Επειδή θεωρήθηκε ότι αφού πληρωνόταν, δεν ήταν ερασιτέχνης κατά τα κολεγιακά του χρόνια, το Μίσιγκαν έχασε στα χαρτιά τη νίκη του στους ημιτελικούς του NCAA του 1992 επί του Σινσινάτι, αλλά και τη 2^η θέση που τελικά κατέκτησε. Επίσης, από το κολέγιο αφαιρέθηκε ολόκληρη η σεζόν 1992-93, αλλά και τα λάβαρα των δύο φάιναλ φορ που έφτασε με τον Ουέμπερ (1992, 1993). Το Μίσιγκαν διέγραψε τον Ουέμπερ απ’ όλες τις λίστες με τα ρεκόρ στην ιστορία του κολεγίου, ενώ το NCAA το υποχρέωσε να αποσυνδέσει πλήρως το όνομα του κολεγίου από εκείνο του Ουέμπερ μέχρι το 2012. Ο Ουέμπερ δήλωσε αργότερα «πληγωμένος» από την απόφαση του Μίσιγκαν να αντιμετωπίσει το θέμα όπως το αντιμετώπισε.

Βέβαια, δεν είχαν όλοι την ίδια άποψη με το κολέγιο του C-Webb. Η ομοσπονδία Λυκείων του Μίσιγκαν συνέστησε στο Ντιτρότι Κάουντρι Ντέι να αφαιρέσει από την ιστορία του και να χάσει στα χαρτιά όλα τα παιχνίδια στα οποία έλαβε μέρος ο Ουέμπερ (ανάμεσά τους και 3 τίτλοι πρωταθλητή πολιτείας), καθώς ο ίδιος ο παίκτης είχε παραδεχτεί ότι έπαιρνε χρήματα από 13 χρονών. Το σχολείο έκανε δική του έρευνα, συγκάλεσε συνέντευξη τύπου για να ανακοινώσει ότι δεν βρήκε… «καμία πειστική απόδειξη» ότι ο Ουέμπερ έπαιρνε «σημαντικά» χρηματικά ποσά από τον Μάρτιν κατά τα χρόνια του Λυκείου και αρνήθηκε να συμμορφωθεί στη σύσταση να χάσει όλα τα παιχνίδια στα χαρτιά. Η ομοσπονδία στη συνέχεια ισχυρίστηκε ότι εκείνη δεν είχε νομικό δικαίωμα να αναγκάσει το σχολείο να συμμορφωθεί, οπότε το θέμα έμεινε εκεί.

Ιδιαίτερα σημαντική είναι η προσφορά του Κρις Ουέμπερ και σε φιλανθρωπίες. Εκτός από τα (πολλά) χρήματα που έχει κατά καιρούς δωρίσει, ο Ουέμπερ ίδρυσε το 1993 το «Timeout Foundation». Αποστολή του ιδρύματος ήταν να παρέχει θετικές εκπαιδευτικές και ψυχαγωγικές ευκαιρίες στη νεολαία.

Το 1999 ο Ουέμπερ ίδρυσε το «C-Webb Crew», στα πλαίσια του οποίου ένας αριθμός εισιτηρίων σε κάθε εντός έδρας αγώνα των Κινγκς δωριζόταν σε στερημένα και με προβλήματα παιδιά και στις οικογένειές τους. Μέσω του προγράμματος αυτού περισσότερες από 3.000 οικογένειες έχουν παρακολουθήσει αγώνες των Κινγκς.

by Rasheed.

Το αντίο του Κρις Ουέμπερ - Μέρος Ι

Ένας από τους πολύ μεγάλους του σύγχρονου μπάσκετ, ένας από τους παίκτες που έχτισε τον δικό του μύθο στο NBA, ένας παίκτης που προσφάτως συνδέθηκε στενά με τον… Ολυμπιακό, αλλά δεν είχαμε ποτέ την τύχη να τον δούμε στα μέρη μας, ανακοίνωσε πριν από λίγες ημέρες την απόφασή του να αποχωρήσει από τους αγωνιστικούς χώρους. Ο λόγος βεβαίως για τον Κρις Ουέμπερ, ο οποίος στις 25 Μαρτίου «κρέμασε» κι επισήμως τα παπούτσια του.

Ο Ουέμπερ είχε εκπληκτικά στατιστικά στα 15 χρόνια καριέρας του: με 20.7 πόντους, 9.8 ριμπάουντ και 4.2 ασίστ είναι μόλις ένας από τους 6 παίκτες στην ιστορία του NBA, που έχουν μέσους όρους πάνω από 20 πόντους, 9 ριμπάουντ και 4 ασίστ. Οι υπόλοιποι 4 είναι ήδη στο Hall of Fame (Μπέιλορ, Μπερντ, Τσάμπερλεν και Κάνινγχαμ), ενώ ο 5^ος είναι εν ενεργεία (Γκαρνέτ). Το Espn.com το 2008 τον κατέταξε 11^ο στη λίστα με τους καλύτερους πάουερ φόργουορντ όλων των εποχών, ενώ το SLAM τον έχει κατατάξει (2003) στην 64^η θέση με τους καλύτερους παίκτες του NBA όλων των εποχών. Γενικά, θεωρείται ο καλύτερος ψηλός πασέρ στην ιστορία του NBA, ενώ αυτά δεν είναι τα μόνα ενδιαφέροντα στατιστικά στοιχεία που τον ακολουθούν. Ίσως μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ότι οι Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς (που τον απέκτησαν μετά το ντραφτ του 1993) έκαναν 12 χρόνια να εμφανιστούν στα πλέι οφ από τη στιγμή που έδωσαν τον Ουέμπερ σε άλλη ομάδα (έπαιξαν το 1993-94 και ξανά το 2006-07). Επίσης, οι Ουάσινγκτον Ουίζαρντς με τον Ουέμπερ στο ρόστερ τους έκαναν το 1997 την πρώτη τους εμφάνιση στα πλέι οφ από το 1989 και μετά που έφυγε μπόρεσαν ξανά να παίξουν σε πλέι οφ το 2005.

Στα βραβεία του περιλαμβάνεται και ο τίτλος του καλύτερου αθλητή Λυκείου της χώρας τη χρονιά 1990-91, ενώ το Ντιτρόιτ Κάουντρι Ντέι (το Λύκειό του) έχει αποσύρει τη φανέλα του με το νούμερο 44. Στο κολέγιο του Μίσιγκαν (όπου έπαιξε για δύο χρόνια πριν δηλώσει συμμετοχή στο ντραφτ), ο Ουέμπερ ήταν ο καθοδηγητής της περίφημης «Fabulous Five», μιας πεντάδας παικτών που περιλάμβανε εκείνον, τον Ζουάν Χάουαρντ, τον Τζέιλεν Ρόουζ, τον Τζίμι Κινγκ και τον Ρέι Τζάκσον (δεν έπαιξε ποτέ στο NBA). Οι πέντε αυτοί παίκτες ήταν όλοι πρωτοετείς το φθινόπωρο του 1991 και οδήγησαν το Μίσιγκαν σε 2 τελικούς NCAA (1992, 1993), χάνοντας και τα δύο εκείνα ματς. Ένα ξεχωριστό στοιχείο των κολεγιακών χρόνων του Ουέμπερ ήταν ότι οι 5 πρωτοετείς ξεκίνησαν βασικοί στον τελικό του 1992, ενώ ως δευτεροετείς ξεκίνησαν βασικοί και στον τελικό του 1993. Βέβαια, αυτό είναι ένα παιχνίδι που ο Ουέμπερ θα θέλει να το ξεχάσει. Ο λόγος; Με 11 δευτερόλεπτα να απομένουν και την ομάδα του να χάνει με 73-71 ζήτησε τάιμ άουτ, ενώ το Μίσιγκαν δεν είχε δικαίωμα για άλλο, με αποτέλεσμα να χρεωθεί με τεχνική ποινή, που βοήθησε το Νορθ Καρολάινα να πάρει τον τίτλο.

Το καλοκαίρι του 1993 ο Κρις Ουέμπερ έγινε ο πρώτος δευτεροετής μετά τον Μάτζικ Τζόνσον που δηλώνει συμμετοχή στο ντραφτ και επιλέγεται στο νούμερο 1. Την επιλογή έκαναν οι Ορλάντο Μάτζικ, οι οποίοι αμέσως τον έστειλαν στο Γκόλντεν Στέιτ για τον Πένι Χάρνταγουέι (είχε επίλεχθεί από τους Ουόριορς στο ίδιο ντραφτ στο νούμερο 3) και 3 μελλοντικά ντραφτ πικ πρώτου γύρου.

Με τους Ουόριορς την πρώτη του χρονιά είχε 17,5 πόντους και 9,1 ριμπάουντ καταφέρνοντας να κερδίσει το βραβείο του Ρούκι της χρονιάς και οδηγώντας τους Ουόριορς στα πλέι οφ. Όμως, οι διαφορές του με τον Ντον Νέλσον ήταν αγεφύρωτες και ο C-Webb δήλωσε ότι δεν είχε κανέναν σκοπό να επιστρέψει στην ομάδα για την επόμενη σεζόν, ενεργοποιώντας τον αντίστοιχο όρο στο συμβόλαιό του. Οι Ουόριορς μη έχοντας άλλη επιλογή τον υπέγραψαν και τον έστειλαν στους Ουάσινγκτον Μπούλετς (πλέον Ουίζαρντς) για τον Τομ Γκουλιότα και 3 μελλοντικά ντραφτ πικ πρώτου γύρου.

Εκεί ο Ουέμπερ έσμιξε ξανά με τον Ζουάν Χάουαρντ, αλλά από τις 3 χρονιές που έπαιξε στην Ουάσινγκτον, η δεύτερη πήγε χαμένη, αφού λόγω τραυματισμού αγωνίστηκε σε μόλις 15 αγώνες. Το 1996-97 έκανε μια εκπληκτική σεζόν, επιλέχθηκε για το all-star game και οδήγησε τους Ουίζαρντς στα πλέι οφ, όπου αποκλείστηκαν από τους Μπουλς του Τζόρνταν.

Όμως δεν επρόκειτο να συνεχίσει στην Ουάσινγκτον. Στις 14 Μαΐου του 1998 μετεγγράφηκε στους Σακραμέντο Κινγκς για τον Μιτς Ρίτσμοντ και τον Ότις Θορπ. Ο Ουέμπερ είχε δηλώσει ξεκάθαρα ότι δεν ήθελε να παίξει για τους Κινγκς, καθώς ήταν μέτρια ομάδα. Όμως το ίδιο καλοκαίρι έφτασαν στην πόλη ο Βλάντε Ντίβατς και ο Τζέισον Ουίλιαμς και τα πράγματα άλλαξαν. Ο Ουέμπερ έκανε τρομερές χρονιές, ήταν ασταμάτητος και οι Κινγκς θεωρούνταν η ομάδα που έπαιζε το καλύτερο ίσως μπάσκετ στο NBA, αλλά και διεκδικητές του τίτλου. Το 1998-99 ήταν 1^ος ριμπάουντερ του NBA με 13.0 μέσο όρο, ενώ το αποκορύφωμα ήρθε το 2000-01, όταν με 27.1 πόντους, 11.1 ριμπάουντ, 4.2 ασίστ και 1.7 τάπες ήταν 4^ος στην ψηφοφορία για τον MVP της χρονιάς. Αντίστοιχα νούμερα είχε και το 2001-02, όταν οδήγησε τους Κινγκς στο καλύτερο ρεκόρ στην ιστορία τους (61-21) και στους τελικούς της Δύσης, όπου έχασαν με 4-3 από τους Λος Άντζελες Λέικερς.

Το 2003 είχε μια εξίσου καλή χρονιά, επιλέχθηκε για 5^η συνεχόμενη φορά για το all-star game, το οποίο όμως έχασε λόγω τραυματισμού. Στους ημιτελικούς της δυτικής περιφέρειας εκείνη τη χρονιά, απέναντι στους Ντάλας Μάβερικς, ο Κρις Ουέμπερ είχε έναν πολύ άσχημο τραυματισμό, διαλύοντας το γόνατό του. Έκανε εγχείρηση (την περίφημη microfracture surgery) και μετά από περίπου 1 χρόνο επέστρεψε για τα τελευταία 25 παιχνίδια του 2003-04.

by Rasheed.

Υ.Γ.: Στο επόμενο, 2^ο, μέρος του αφιερώματος διαβάστε για τις χρονιές στη Φιλαντέλφια, τους Πίστονς και την επιστροφή στους Ουόριορς, τα προβλήματα με τον νόμο, την… αλλαγή της ιστορίας του κολεγιακού μπάσκετ, αλλά και τη σημαντική φιλανθρωπική προσφορά του Ουέμπερ.

Κουφέ, ακούς;

Η κανονική περίοδος του NCAA ολοκληρώθηκε την προηγούμενη εβδομάδα και το Οχάιο Στέιτ δεν κατάφερε να μπει στο τελικό τουρνουά των «64». Αντίθετα το κολέγιο βρέθηκε να παίζει για το τουρνουά της παρηγοριάς, το NIT. Όταν μόλις πέρυσι η ομάδα του κολεγίου είχε φτάσει μέχρι τον τελικό του πρωταθλήματος, αυτή η εξέλιξη σίγουρα φαντάζει αποτυχία.

Μέσα σε αυτήν τη μέτρια χρονιά, λοιπόν, για το Οχάιο, ο μέτριος προπονητής του, Θαντ Μάτα, δεν είχε την ικανότητα να εκμεταλλευτεί πλήρως τον Κώστα Κουφό. Παρακολουθώντας αγώνες της ομάδας, ο καθένας μπορεί να δει ότι δε δόθηκε πλήρως η ευκαιρία στον Κώστα να κάνει την αίσθηση που περιμέναμε. Αυτό οφείλεται, πέρα από την ανεπάρκεια του προπονητή, και σε έναν ακόμη βασικό λόγο:

Η αίσθηση του να παίζεις για το σχολείο σου είναι τελείως διαφορετική από το να παίζεις σε οποιαδήποτε επαγγελματική ομάδα. Όλα αυτά τα παιδιά που μπαίνουν στο παρκέ δυο φορές την εβδομάδα φορώντας τη φανέλα με το λογότυπο του κολεγίου τους, δεν έχουν ως βασικό στόχο να δώσουν χαρά σε φιλάθλους που αγαπούν την ομάδα, δεν έχουν ως κύριο κίνητρο την κατάκτηση της νίκης, δε θυμούνται καν ότι υπάρχουν σκάουτερ από ομάδες του NBA στις εξέδρες ούτε ενδιαφέρονται να τιμήσουν το συμβόλαιό τους. Το μόνο που ενδιαφέρει ένα παιδί σε αυτήν τη φάση είναι να εντυπωσιάσει το συμμαθητή και, κυρίως, τη συμμαθήτρια που έβαλε τα καλά της για να πάει στο γήπεδο για χάρη του. Την επόμενη ημέρα από έναν αγώνα δεν ξυπνούν το πρωί για προπόνηση, αλλά για να πάνε στο σχολείο, και εάν το προηγούμενο βράδυ έχουν βάλει και 1-2 τρίποντα παραπάνω, οι αγκαλιές, τα συγχαρητήρια και τα… πεταχτά φιλιά θα πέσουν βροχή. Οι ηγέτες μια κολεγιακής ομάδας είναι «θεοί» στο σχολείο τους και αυτό το συναίσθημα δεν το αλλάζουν με τίποτα.

Ξέφυγα από το θέμα; Καθόλου. Μέσα σε αυτό το κλίμα γίνονται και οι αγώνες του Οχάιο Στέιτ, όπου ο Κουφός έχει δύο καίρια μειονεκτήματα: πρώτον, δεν τον βλέπουν σαν Αμερικάνο (άρα, είναι λιγότερο δημοφιλής), δεύτερον, δεν είναι πλέι-μέικερ, για να κατεβάζει την μπάλα και να τη σουτάρει μόνος του. Ως εκ τούτου περνούν πάρα πολλές φάσεις στις οποίες ο Κώστας έχει πάρει καλή θέση και ζητάει… απεγνωσμένα την μπάλα, αλλά κανείς δεν του δίνει σημασία γιατί το καλάθι δε… φαίνεται να είναι μακριά και η κοπελιά στη πρώτη σειρά γλυκοκοιτάζει.

Ο Μάτα είχε την ευκαιρία να μετατρέψει ένα σύνολο μέτριων παικτών σε ομάδα – πρωταγωνίστρια, αλλά, απ’ ό,τι φάνηκε δεν είχε καμία διάθεση να εκμεταλλευτεί το Ελληνικό φαινόμενο που είχε την τύχη να έχει στο ρόστερ του. Οι μέσοι όροι του Κουφού (13.8 πόντοι, 6.8 ριμπάουντ, 1.8 τάπες) φαίνονται χαμηλοί σε όποιον ξέρει τις δυνατότητές του. Η χρονιά αυτή είναι πισωγύρισμα στην εξέλιξη του Έλληνα σέντερ και, προσωπικά πιστεύω, ότι κάθε επιπλέον χρονιά που θα μένει στο κολέγιο, δεν έχει να του προσφέρει τίποτα (εκτός φυσικά από ένα πτυχίο, αλλά αυτό είναι άσχετο με το μπάσκετ). Καλό για τον ίδιο είναι να φύγει σύντομα.

Εσχάτως, και ο ίδιος ο Κουφός φέρεται να έχει αντιληφθεί ότι δεν του προσφέρει πολλά πράγματα αυτή η κατάσταση και διαμαρτυρήθηκε στον κύκλο του για την ανούσια χρησιμοποίησή του από τον προπονητή του.

Μάτια στο NBA που να βλέπουν, υπάρχουν, και αν ο Κώστας αποφασίσει να μπει φέτος στα ντραφτ, λογικά θα παίξει γρήγορα. Σε διαφορετική περίπτωση, ξέρω μια πράσινη και μια κόκκινη φανέλα τυπωμένες με το όνομά του που τον περιμένουν διακαώς για να τις φορέσει…

"Good night, and good luck"

by BEN

Πράσινο κύπελλο σε φόντο θρίλερ

Ένας πραγματικά μεγάλος τελικός εκτυλίχθηκε στο Ελληνικό, και κυπελλούχος τελικά στέφθηκε ο Παναθηναϊκός. Ο τελικός, αν και οι δύο ομάδες ξεκίνησαν διστακτικά (με την πρώτη περίοδο να τελειώνει 12-12), όσο περνούσε η ώρα εξελισσόταν σε θρίλερ με το φινάλε να είναι συγκλονιστικό. Οι εποχές πια έχουν αλλάξει και κάθε αγώνας αυτών των δύο ομάδων είναι χαρά για τους φίλους του μπάσκετ.

Ο Παναθηναϊκός φάνηκε έτοιμος να «καθαρίσει» τον αγώνα όταν βρέθηκε μπροστά με 13 πόντους στην τέταρτη περίοδο. Ωστόσο, ο Ολυμπιακός, με μια αντεπίθεση που θύμιζε σχεδόν 100% αγώνες της Εθνική Ελλάδας, και έχοντας τον Γκριρ να «κεντάει» κατάφερε να κάνει όσα κάνει και η Εθνική εκτός από το να φύγει με τη νίκη! Έτσι, οι έμπειροι «πράσινοι» δικαιώθηκαν και πήραν το Κύπελλο σπίτι τους γιατί ήταν καλύτεροι στη διάρκεια του αγώνα.

Ο Παναθηναϊκός κέρδισε γιατί: 1) είχε τον Σπανούλη σε μεγάλη μέρα να είναι ο καλύτερος παίκτης του τελικού (αν και πήγε να «προδώσει» την ομάδα με τις άστοχες βολές), 2) είχε πολύ καλές εναλλαγές της μπάλας και πολλές φορές η επίθεση κατέληγε σε ελεύθερο τρίποντο, με αποτέλεσμα απρόσμενα πολλά εύστοχα τρίποντα για έναν τελικό, 3) ευτύχησε να δει τον Τσαρτσαρή να επιστρέφει στο καταλληλότερο ματς για να «λύσει» τα χέρια του προπονητή του, και όχι μόνο να επιστρέφει αλλά και να «σκοτώνει» τον Ολυμπιακό με 4 εύστοχα τρίποντα, όντας και πάλι ένας από τους διακριθέντες σε τελικό Κυπέλλου, 4) είχε τον Ομπράντοβιτς σε πολύ καλύτερη ημέρα από τον Γιαννάκη, να χειρίζεται καλά τους γκαρντ του, 5) είχε τον Ουίνστον για ακόμη μία φορά να βρίσκεται στην καλύτερή του ημέρα εναντίον του Ολυμπιακού.

Ο Ολυμπιακός έχασε γιατί: 1) ο Γιαννάκης δεν έκανε καλό κοουτσάρισμα και αντέδρασε σωστά μόνο στο τελευταίο επτάλεπτο· ο προπονητής του Ολυμπιακού δε χειρίστηκε καλά το ρόστερ του, έκανε σε σχετικά λανθασμένα σημεία αλλαγή τους Ματσιγιάουσκας-Γκριρ και επέμεινε χωρίς προφανή λόγο στον μέτριο Τεόντοσιτς, 2) ο Μαρκ Τζάκσον που αναμενόταν να έχει επιθετική υπεροχή έναντι των ψηλών του Παναθηναϊκού, δεν ήταν σε καλή μέρα, μην μπορώντας να δώσει ένα πλεονέκτημα που περίμεναν από αυτόν οι συμπαίκτες του, 3) οι «ερυθρόλευκοι» άργησαν να μπουν στο κλίμα του αγώνα 33 λεπτά, και στα 3 πρώτα δεκάλεπτα άφησαν πολλά ελεύθερα σουτ στους αντιπάλους τους, 4) ο Μίλος Τεόντοσιτς, με 3 δευτερόλεπτα να απομένουν, επέλεξε να κάνει αυτό που, λανθασμένα, οι περισσότεροι παίκτες κάνουν: πέταξε την μπάλα πίσω από το κέντρο, 5) ο Λιν Γκριρ έκανε μία τεράστια εμφάνιση στο δεύτερο ημίχρονο αλλά στάθηκε τελικά μοιραίος των «ερυθρολεύκων» χάνοντας την τελευταία βολή.

Την επόμενη ημέρα του αγώνα και το πόσα σήμαινε ο τελικός για τις δύο ομάδες, τα διαβάσατε… χθες από τον Rasheed. Στα παρασκήνια του ματς, ο Ολυμπιακός έχει κάποια δικαιολογημένα παραπονάκια από το διαιτητικό τρίο που, ωστόσο, δεν έκρινε τον αγώνα. Αντικείμενα από τις εξέδρες έπεσαν (και από τις δύο πλευρές), αλλά δεν έχει πια νόημα να συζητάμε για την ανικανότητα των αρχών να διοργανώσουν την ομαλή διεξαγωγή ενός αγώνα ακόμη και με 1200 οπαδούς…

Ο αγώνας ήταν ένα μεγάλο θρίλερ με τους «πράσινους» να επιστρατεύουν το winning spirit που με την εμπειρία τους έχουν αποκτήσει για να κάμψουν τη νέα δυναμική στα τελευταία λεπτά που εισάγει ο Γιαννάκης στους «ερυθρόλευκους». Αποτελεί μια προδιάθεση για όσα ενδεχομένως θα ακολουθήσουν στην Α1 και οι μπασκετόφιλοι ανυπομονούν...

"Good night, and good luck"

by BEN

Διαμόρφωση ισορροπιών

Το γεγονός που δεσπόζει αυτή την εβδομάδα στο αθλητικό πρόγραμμα είναι ο τελικός του Κυπέλλου ανάμεσα στον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό. Ο αγώνας έχει πολλές ιδιαιτερότητες, απλώς και μόνο κοιτώντας τους δύο αντιπάλους. Οι δύο «αιώνιοι» έχουν να αναμετρηθούν 22 χρόνια σε τελικό Κυπέλλου (από το 1986), κάτι που κάνει τον αγώνα ξεχωριστό. Αν σε αυτό προσθέσουμε και το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός δεν έχει κερδίσει ποτέ τον Παναθηναϊκό σε τελικό Κυπέλλου (τρεις ήττες), έχουμε αμέσως ένα ενδιαφέρον σημείο εκκίνησης.

Θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε τον αγώνα ξεφεύγοντας από τα αγωνιστικά, τα οποία είναι λίγο-πολύ γνωστά σε όλους. Ο Τσαρτσαρής επιστρέφει, ο Τομάσεβιτς είναι πιθανό να αγωνιστεί, ο Ματσιγιάουσκας σίγουρο. Όμως, το ζουμί βρίσκεται αλλού.

Και για τις δύο ομάδες, το… Κυπελλάκι φέτος έχει τεράστια σημασία, είναι αγώνας σταθμός. Αγώνας-ορόσημο για τη συνέχεια της χρονιάς.

Ο Ολυμπιακός δεν έχει κατακτήσει κάποιο τίτλο από το 2002. Για μια ομάδα όπως οι «ερυθρόλευκοι» 6 χρόνια μοιάζουν με αιώνα. Επίσης, φέτος έχει στήσει ένα τρομερό ρόστερ, το οποίο μπορεί να σαρώσει τα πάντα στην Ευρώπη. Όμως, παρότι βρίσκεται στα προημιτελικά της Ευρωλίγκας, παρότι είναι αήττητος εδώ και πολύ καιρό, έχει έναν… καημό: δεν έχει κερδίσει τον Παναθηναϊκό. Και τις δύο φορές που οι «ερυθρόλευκοι» συνάντησαν τους «πράσινους» έφυγαν από το γήπεδο με σκυμμένο το κεφάλι. Η ψυχολογία λέει και φέτος ότι ο Ολυμπιακός είναι «από κάτω», «κυνηγάει» τον αντίπαλό του για να επιβεβαιώσει ότι είναι στο ίδιο επίπεδο. Μπορεί ο τελευταίος μήνας να έχει αντιστρέψει την κατάσταση αγωνιστικά, αλλά για τους παίκτες που χάνουν συνεχώς τα τελευταία χρόνια, μία νίκη-τρόπαιο θα σημάνει πολλά. Τέλος, ο Ολυμπιακός έχει μπροστά του τις μάχες με την ΤΣΣΚΑ για τα προημιτελικά της Ευρωλίγκας, τις οποίες καλείται να αντιμετωπίσει με μειονέκτημα έδρας. Είναι προφανές ότι αν κερδίσει τον Παναθηναϊκό στον τελικό θα πάει με άλλο αέρα στη Μόσχα και με τους παίκτες του να πιστεύουν πολύ περισσότερο στην πρόκριση.

Για μένα, το πιο σημαντικό στοιχείο έχει να κάνει με την ψυχολογία των «ερυθρολεύκων» απέναντι στους αντιπάλους τους. Παρότι η χρονιά ξεκίνησε διαφορετικά από τις προηγούμενες, δεν άλλαξε κάτι στην ισορροπία δυνάμεων των δύο αντιπάλων από το πρώτο τους ντέρμπι φέτος και αν ο Ολυμπιακός χάσει και στο Κύπελλο, δεν θα αλλάξει κάτι μέχρι τους τελικούς, όπου οι «ερυθρόλευκοι» θα κληθούν να κερδίσουν 3 φορές τον Παναθηναϊκό, με τη μία να πρέπει να γίνεις το ΟΑΚΑ, μέσα σε 2 εβδομάδες, ενώ σε μια ολόκληρη χρονιά δεν τα κατάφεραν ποτέ.

Ο Παναθηναϊκός απ’ την άλλη, περνάει την δική του ώρα κρίσης. Ο αποκλεισμός από την Ευρωλίγκα είναι πλήγμα πολύ βαρύ για τον πρωταθλητή Ευρώπης, ο οποίος πρέπει άμεσα να επουλώσει τις πληγές του. Σύμφωνοι, ο τίτλος του πρωταθλητή Ελλάδας θα είναι αυτός που θα αφήσει την τελευταία (και σημαντικότερη) εντύπωση, αλλά ποιος σκέφτεται ότι ο Παναθηναϊκός θα δεχτεί και δεύτερο χαστούκι σε διάστημα μιας εβδομάδας;

Οι «πράσινοι» έχασαν ήδη τον πρώτο στόχο και θέλουν τη νίκη στον τελικό για να αποκαταστήσουν τις εν Ελλάδι ισορροπίες. Ο Ολυμπιακός δείχνει να σηκώνει κεφάλι, άρα είναι η καλύτερη στιγμή να του θυμίσουν ποιος είναι το αφεντικό ενόψει των τελικών του πρωταθλήματος.

Το ζεύγος Γιαννακοπουλαίων για πρώτη φορά ακούστηκε να αμφισβητεί (έστω και για λίγα λεπτά) τον Ομπράντοβιτς, ο Γιασικεβίτσιους κάνει κριτική σε όλους και όλα δημοσίως, ο Ντικούδης «αδειάζει» τον προπονητή του μετά τον αποκλεισμό, και όλα αυτά θα γιγαντωθούν αν ο Παναθηναϊκός χάσει. Ο Ομπράντοβιτς το ξέρει, όπως ξέρει ότι η ομάδα θα βρει την ηρεμία της αν κερδίσει το βράδυ. Και η ηρεμία τη συγκεκριμένη στιγμή είναι το πιο σημαντικό στο «τριφύλλι», ώστε η ομάδα να δουλέψει ενόψει των τελικών. Ο Παναθηναϊκός για πρώτη φορά θυμίζει ηφαίστειο που βράζει και κανείς δεν ξέρει αν θα εκραγεί εφόσον χάσει.

Σημαντική παράμετρος είναι και αυτή του κόσμου. Οι μεν, είδαν για πρώτη φορά μετά από καιρό την ομάδα τους να προχωράει μακρύτερα από τον αντίπαλο στην Ευρώπη και πιστεύουν ότι τόσα χρόνια απογοητεύσεων θα μείνουν επιτέλους πίσω. Όμως, ήττα στον τελικό, θα τους επαναφέρει στην πρότερη κατάσταση μη πίστης στην ομάδα. Οι δε, για πρώτη φορά σταμάτησαν νωρίτερα στην Ευρώπη, βλέπουν τις άγνωστες εδώ και καιρό γι’ αυτούς κόντρες στα αποδυτήρια να φουντώνουν και θέλουν την κούπα για να νιώσουν και πάλι ότι έχουν τον έλεγχο στα εγχώρια.

Γίνεται κατανοητό ότι φέτος το Κύπελλο, από υποβαθμισμένος θεσμός, γίνεται αγώνας-σταθμός της χρονιάς, με βάση τον οποίο θα εξαρτηθούν πολλά στις… «σχέσεις» και την ψυχολογία των δύο «αιωνίων» μέχρι το τέλος, αγώνας που θα κρίνει τις ισορροπίες. Εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τον απολαύσουμε…

by Rasheed.

Νικητές Διαγωνισμού Euroleague!

Ο πρώτος μεγάλος διαγωνισμός του Age of Basketball ολοκληρώθηκε κι επισήμως τη Δευτέρα, αφού η Euroleague ανακοίνωσε τα τελικά σκορ όλων των συμμετεχόντων. Στην αφετηρία μπήκαν 76 ομάδες, αλλά μόνο δύο κατάφεραν να φτάσουν ως το τέλος στην κορυφή.

Πριν ανακοινώσουμε τους νικητές, να ευχαριστήσουμε όλους τους φίλους για τη συμμετοχή και να υποσχεθούμε… ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥΣ σύντομα! Το Age of Basketball κλείνει 1 χρόνο στις 20 Μαΐου και πρόκειται πολύ σύντομα να ανακοινώσει τον δεύτερο διαγωνισμό για τα μέλη του και τους φίλους του μπάσκετ! Οπότε, μείνετε συντονισμένοι, γιατί η Εποχή του Μπάσκετ έφτασε και θα μείνει εδώ για πολύ καιρό!

Στο διαγωνισμό Euroleague, ο οποίος έγινε μέσω του virtual πρωταθλήματος Fantasy Challenge του euroleague.net νικητές αναδείχτηκαν οι:

1^η θέση: ομάδα Larnaka Immortals B – όνομα χρήστη Anthos με 3004,7 πόντους.

2^η θέση: ομάδα Opreti Warriors – όνομα χρήστη Arkadios με 2900,2 πόντους.

Ο χρήστης Anthos κερδίζει μία δερμάτινη μπάλα μπάσκετ μερική προσφορά των καταστημάτων «Μηνάς Sports», ενώ ο χρήστης Arkadios κερδίζει ένα αθλητικό μπλουζάκι Age of Basketball.

Το πλέον ενδιαφέρον στοιχείο του διαγωνισμού είναι ότι στις πρώτες 5 θέσεις συμμετεχόντων (όχι ομάδων), εκτός από τους δημιουργούς του blog μας, φιγουράρουν οι δύο νικητές και 3 κοπέλες, οι οποίες έβαλαν τα γυαλιά στον αντρικό πληθυσμό του διαγωνισμού!

Συγχαρητήρια στους νικητές, όσο για εκείνους που έφτασαν κοντά, αλλά κι εκείνους που δεν τα κατάφεραν, είπαμε… ακολουθεί νέος διαγωνισμός!

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ: Παρακαλούνται οι δύο νικητές εντός 30 ημερών (έως 27 Απριλίου) να επικοινωνήσουν με e-mail με το Age of Basketball, προκειμένου να δηλώσουν ότι ενδιαφέρονται να παραλάβουν το δώρο που κέρδισαν. Εφόσον δεν θέλουν ή δεν επικοινωνήσουν τα δώρα θα μοιραστούν στους αμέσως επόμενους της κατάταξης (κατά σειρά: annet, enypnio, d.kassari, κτλ).

Ελπίζουμε ο διαγωνισμός να σας κράτησε συντροφιά το χειμώνα και να μεγαλώσει η παρέα μας την επόμενη φορά!

Εγκεφαλική διάσειση

Όταν στις 22 Φεβρουαρίου ο Τζέραλντ Γουάλας σωριαζόταν αναίσθητος στο παρκέ από την αγκωνιά του Μίκι Μουρ, το μυαλό των περισσότερων πήγε στο χειρότερο. Ο δυναμικός αθλητής ανέκτησε τις αισθήσεις του μετά από λίγα λεπτά και μεταφέρθηκε με φορείο εκτός αγωνιστικού χώρου και στη συνέχεια στο νοσοκομείο, όπου διαπιστώθηκε ότι ήταν ένας τραυματισμός όχι άγνωστος σε αυτόν: εγκεφαλική διάσειση.

Η εγκεφαλική διάσειση είναι μια παροδική διαταραχή της λειτουργίας του εγκεφάλου, που όμως δε συνοδεύεται από βλάβη στα εγκεφαλικά κύτταρα. Ενδεικτικά της διαταραχής και επιβεβαιωτικά της διάγνωσης είναι δύο βασικά χαρακτηριστικά: α) η άμεση απώλεια συνείδησης (που μπορεί να διαρκέσει έως και 1 ώρα, αν και συνηθέστερα δεν κρατάει περισσότερο από λίγα λεπτά) και β) η αμνησία (που ακολουθεί τον τραυματισμό για ανεξακρίβωτο χρονικό διάστημα).

Όπως φανερώνει και η ετυμολογία της λέξης (από το ρήμα σείω = τραντάζω), η διάσειση είναι συνήθως αποτέλεσμα τραυματισμού ή χτυπήματος στο κεφάλι. Ως εκ τούτου είναι πιο συχνή στα σχετικά βίαια αθλήματα (όπως η πυγμαχία ή το ράγκμπι) και στα αθλήματα σωματικής επαφής, όπως το μπάσκετ.

Αφού ο παθών ανακτήσει τις αισθήσεις του, συνήθως διέρχεται από ένα στάδιο σύγχυσης και το πρώτο σύμπτωμα που εμφανίζει αφού αποκτήσει διαύγεια συνείδησης, είναι η τάση προς εμετό. Κατά κανόνα, ένας άνθρωπος που έχει πάθει εγκεφαλική διάσειση, εμφανίζει για λίγο καιρό μετά το ατύχημα, μικρού βαθμού μετατραυματικό σοκ (διάρκειας λίγων ημερών, που σε βαρύτερες περιπτώσεις μπορεί να επεκταθεί και για λίγους μήνες). Τις επόμενες ημέρες από τον τραυματισμό, τα κυριότερα προβλήματα που αποτρέπουν έναν αθλητή από το να επιστρέψει στην αγωνιστική δράση είναι η αδυναμία συγκέντρωσης, οι πονοκέφαλοι που συνοδεύονται από ιλίγγους και η ευερεθιστότητα.

Όσον αφορά την αποκατάσταση, είναι υποχρεωτική η παρακολούθηση εντός νοσοκομείου τουλάχιστον για 24 ώρες και η λήψη ακτινογραφίας κρανίου. Σημαντικότερος κίνδυνος είναι η πιθανότητα εξέλιξης σε ενδοκρανιακό αιμάτωμα. Ακόμη και μετά τη μεταφορά στο σπίτι, ο παθών θα πρέπει να παραμείνει κλινήρης για λίγες ημέρες και η κινητοποίησή του να είναι σταδιακή.

Συγκεκριμένα για τον Γουάλας, η διάσεισή του ήταν 3^ου βαθμού, δηλαδή ο αθλητής είχε απώλεια συνείδησης για περισσότερο από 5 λεπτά και μετατραυματική αμνησία για τουλάχιστον 24 ώρες. Η επιστροφή στην ενεργό δράση καθορίζεται εξατομικευμένα και πρέπει πρώτα να παρέλθει μία εβδομάδα κατά την οποία ο αθλητής να μην παρουσιάζει κανένα σύμπτωμα. Συνήθως, η επιστροφή ορίζεται για μετά πάροδο ενός μήνα (για τον Γουάλας αυτό το διάστημα ήταν περίπου 20 ημέρες). Δεδομένου ότι ήταν το 4^ο τέτοιο επεισόδιο που είχε ο αθλητικός φόργουορντ τα τελευταία 4 χρόνια, δημιουργεί την υποψία ότι είτε η αρχική βλάβη ίσως να είναι ελαφρώς σοβαρότερη είτε του έχει δημιουργηθεί μια προδιάθεση για ανάλογους τραυματισμούς.

by Dr. Ball

Ο χορός των... καταραμένων!

Όλα άλλαξαν και όλα τα ίδια έμειναν στην αρχή της 21^ης αγωνιστικής. Η ΑΕΚ έδειξε στον ΠΑΟΚ ότι τα πράγματα θα είναι δύσκολα για την παραμονή του, τώρα που τραυματίστηκε ο Ιμπραήμ Κουτλουάι. Ο Ίμπο ήταν ίσως ο μοναδικός λόγος που ο ΠΑΟΚ άξιζε να μείνει στην κατηγορία, καθώς πέρα από τον Τούρκο, έχουμε δει ομάδες με πολύ καλύτερο ρόστερ από το φετινό του ΠΑΟΚ να υποβιβάζονται.

Απομένουν ακόμη 5 αγώνες και ο ΠΑΟΚ δεν πρέπει να αισθάνεται άνετος, καθώς έχει Πανιώνιο, Πανελλήνιο, Άρη, αλλά και ΑΕΛ, ΑΓΟΡ να αντιμετωπίσει. Ιδίως το ματς με τον τελευταίο μπορεί να κρίνει πάρα πολλά στην Κρήτη την 25^η αγωνιστική, δεδομένου ότι ο ΠΑΟΚ προηγείται 1 βαθμό του ΑΓΟΡ και την τελευταία αγωνιστική καλείται να παίξει με τον Άρη. Δύσκολος μήνας για τον «δικέφαλο», που το ματς με την ΑΕΚ το έχασε πολύ εύκολα, μέσα σε 10 λεπτά. Ουσιαστικά μέσα σε ένα τρίλεπτο, όσο χρειάστηκε ο Σι για να κάνει το προσωπικό του σερί 8-0 και να δώσει διαφορά 12 πόντων στην ομάδα του.

Ο ΑΓΟΡ συνέχισε να δικαιώνει όσους λέμε ότι θα πουλήσει ακριβά το τομάρι του, καθώς ο Αργύρης Πεδουλάκης (μακράν ο προπονητής με τις πιο απολαυστικές αντιδράσεις!) έχει μάθει να κερδίζει και το ίδιο φαίνεται να διδάσκει και στην ομάδα του. Ο Πανιώνιος έχασε στο άδειο Ελληνικό (άδειο με δικαιολογία αυτή τη φορά…) και ο ΑΓΟΡ ελπίζει, την ώρα που αν έχανε ίσως και να τελείωνε σήμερα η υπόθεση παραμονή για τον Κολοσσό, μιας και εκείνος κέρδισε το Μαρούσι στη Ρόδο.

Οι δύο ομάδες της ουράς δείχνουν ικανές να κάνουν ζημιές σε πολλούς μέχρι το τέλος. Και καμία από τις δύο δεν πρόκειται να παραδοθεί χωρίς μάχη. Ο Πανιώνιος απ’ την άλλη μοιάζει να ασθενεί και αν συνεχίσει έτσι δεν θα έχει καλά ξεμπερδέματα στην υπόθεση τετράδα. Αν θεωρήσουμε ότι η 6^η θέση (και κάτω) είναι καταδικαστική, τότε ο Πανιώνιος παίζει με τη φωτιά. Επίσης, στο Ελληνικό έχουν βαλθεί να μας… μάθουν όλους τους κανονισμούς μιας και για μία ακόμη εβδομάδα ακούσαμε ένα σπάνιο σφύριγμα! Εννοώ την τεχνική ποινή που δέχτηκε ο Καβαλιάουσκας επειδή… παρενόχλησε την μπάλα σε βολές του ΑΓΟΡ. Η αλήθεια είναι ότι ο παίκτης των «κυανέρυθρων» δεν ακούμπησε την μπάλα, ούτε το στεφάνι, όπως δείχνει το ριπλέι, άρα δεν θα έπρεπε να χρεωθεί με τεχνική ποινή, αλλά να επαναληφθεί η βολή, καθώς μπήκε μέσα στη ρακέτα πολύ γρήγορα. Μικρό το κακό, μιας και το ματς είχε κριθεί.

Με τη φωτιά θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος ότι παίζει και ο Άρης, αλλά μάλλον οι «κίτρινοι» έχουν καθαρίσει την 3^η θέση, οπότε μπορούν να κάνουν ό,τι είναι αυτό που έκαναν το Σάββατο στο Αλεξάνδρειο. Όσοι είχαν την ατυχία να δουν τον αγώνα με την Ολύμπια θα θαύμασαν το χειρότερο μπάσκετ της σεζόν, που αν δεν είχε 5 τρίποντα από τους «πορτοκαλί» στο τελευταίο πεντάλεπτο, για να κριθεί ο νικητής και να χαλαρώσουν τα πράγματα, το πιθανότερο είναι να τελείωνε 44-47. Ο Άρης δεν απείχε και πολύ από αυτό, καθώς δεν κατάφερε ούτε 50 πόντους να βάλει στο μακράν χειρότερό του παιχνίδι στην Α1 φέτος. Οι παίκτες των δύο ομάδων για 30 λεπτά πρόσφεραν τραγικό θέαμα, φτάνοντας στο σημείο να τους φεύγει η μπάλα, να κουτουλάνε, να κάνουν βήματα, ή ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Όσοι σκεφτήκατε να πείτε ότι ο Άρης έκανε δημόσιες σχέσεις και το χάρισε το ματς και στηρίζεστε στο γεγονός ότι σούταρε με 30% στα δίποντα (10/33: τα πιο πολλά από αυτά ήταν λέι απ) και δοκίμασε μόλις 12 τρίποντα, την ώρα που υπό νορμάλ συνθήκες κάνει οπωσδήποτε πάνω από 20 στο σαραντάλεπτο… πιπέρι στο στόμα!

Την Κυριακή για μένα ξεχωρίζει το ματς ΑΕΛ-Πανελλήνιος και όχι οι δύο αγώνες των «αιωνίων». Εκείνοι έχουν άλλο στο μυαλό τους και δικαιολογούνται ό,τι πρόσωπο κι αν παρουσιάσουν. Το ζουμί είναι στην πρώτη κόντρα του Καλάφα με την ομάδα που τον άδειασε ενώ την είχε στην 3^η θέση του πρωταθλήματος. Οι συγκυρίες δεν τον ευνοούν (αρκετοί τραυματισμοί), αλλά μην νομίζετε ότι ο Πανελλήνιος δεν θα δεινοπαθήσει στη Λάρισα. Εξάλλου, όπως λέμε, όλα εδώ πληρώνονται…

by Rasheed.

Οι λόγοι της αποτυχίας

Ο Παναθηναϊκός περίμενε πολλά από τη φετινή Ευρωλίγκα. Είχε μπει με πολλές προσδοκίες, είχε το ρόστερ και τον προπονητή για να πείσει ότι μπορεί να φτάσει ψηλά και είχε ως απόλυτο στόχο την κατάκτηση του τροπαίου για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Ωστόσο, όχι μόνο δεν κατάφερε κάτι τέτοιο, αλλά έμεινε έξω και από τους «8» της διοργάνωσης, κάτι που ελάχιστοι περίμεναν. Ας δούμε τους σημαντικότερους λόγους για τους οποίους ο Παναθηναϊκός απέτυχε στη φετινή Ευρωλίγκα:

1. Η Ευρωλίγκα είναι μια πολύ δύσκολη και υψηλού επιπέδου διοργάνωση. Οι «πράσινοι» ήταν ντεφορμέ για περίπου 1.5 μήνα, και τέτοια διαστήματα χωρίς καλή απόδοση δε συγχωρούνται σε αυτό το επίπεδο.

2. Ο Παναθηναϊκός δεν έπαιξε καλά στην πρεμιέρα με την Εφές και ηττήθηκε με 10 πόντους. Την επόμενη αγωνιστική η Σιένα κέρδισε το πλεονέκτημα κερδίζοντας στην Τουρκία. Έτσι, η αποπομπή των 3 Αμερικανών, που δεν ταξίδεψαν στο Βελιγράδι, τελικά γύρισε μπούμερανγκ στην ελληνική ομάδα που ήταν η μόνη που έχασε από την Εφές.

3. Η εμπειρία από την Ευρωλίγκα έχει δείξει ότι ομάδα χωρίς κλασικό σέντερ συνήθως δε φτάνει μέχρι το τέλος. Ο Παναθηναϊκός δεν είχε το 2005-06 και αποκλείστηκε από την Ταού του Σκόλα, είχε το 2006-07 τον Γιαφτόκας (που έπαιζε λίγο αλλά έκανε την… απαραίτητη χαμαλοδουλειά) και πήρε το τριπλ-κράουν, δεν είχε φέτος και έμεινες εκτός νωρίς. Ο σχεδιασμός κάπου «σκάλωσε» και η Παρτιζάν έκανε αναπόφευκτα «πάρτι» στη «πράσινη» ρακέτα στο τελευταίο ματς.

4. Αν θεωρήσουμε ότι οι ψηλοί που είχε ο Παναθηναϊκός στο ρόστερ θα μπορούσαν να κάνουν τη δουλειά, ο Ομπράντοβιτς από την πλευρά του δεν είχε τη διάθεση να τους εμπιστευτεί (πλην Μπατίστ). Ο Πρκάτσιν πέρασε και δεν ακούμπησε, ο Ζίζιτς δεν κέρδισε ποτέ την εμπιστοσύνη.

5. Μια ομάδα που δεν είχε σημαντικούς τραυματίες, φέτος την… πάτησε χάνοντας το κρυφό της «όπλο». Ο Κώστας Τσαρτσαρής απέδειξε πόσο σημαντικός είναι χωρίς να παίζει (κάτι που άλλωστε είχαμε ξαναεπισημάνει). Όσο για τον Ντέγιαν Τομάσεβιτς, οι περισσότεροι που γνώριζαν πρόσωπα και καταστάσεις ήξεραν ότι δεν μπορεί να βγάλει όλη τη φετινή χρονιά υγιής.

7. Το κενό που άφησε ο Σισκάουσκας δεν αναπληρώθηκε ποτέ. Ο Λιθουανός φόργουορντ έκανε πολλές δουλειές στο γήπεδο το βάρος των οποίων οι Περπέρογλου – Γουίνστον ήταν ανώριμοι για να επωμιστούν. Η προσπάθεια αντιστάθμισης του κενού με τη συνύπαρξη των τριών καλύτερων περιφερειακών στην πεντάδα (οι τρεις άσοι), δε λειτούργησε.

6. Το κεφάλαιο Γιασικεβίτσιους: ο Σάρας είναι ένας σπουδαίος παίκτης που δεν κατάφερε να μπει στο κλίμα αυτής της ομάδας. Ευθύνη έχει σαφώς και ο ίδιος, αλλά εμείς εντοπίζουμε μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης στον προπονητή (δεν είναι δυνατόν ένας προπονητής τέτοιου επιπέδου να μην μπορεί να εκμεταλλευτεί ένα παίκτη τέτοιου επιπέδου) και, αν θεωρήσουμε ότι ήταν μετεγγραφή του Γιαννακόπουλου και όχι του Ομπράντοβιτς, τότε το λάθος το καλοκαίρι έγινε από πολλές πλευρές.

7. Φέτος ο Παναθηναϊκός έμοιαζε λίγο κορεσμένος. Ζητήθηκε από τους ίδιους παίκτες που πέρυσι τα πήραν όλα… να τα ξαναπάρουν και φέτος. Οι δύο πρωτοκλασάτες μετεγγραφές (Σπανούλης και Γιασικεβίτσιους) δεν «έδεσαν», με αποτέλεσμα ίσως να μην κάνει και ιδιαίτερη αίσθηση στους περυσινούς βασικούς να διεκδικήσουν με περισσότερο πάθος τις νίκες. Στο τέλος μέτρησε και το άγχος της αποτυχίας.

8. Μέσα σε αυτό το κλίμα, ο Δημήτρης Διαμαντίδης υπάρχουν στιγμές που μοιάζει να έχει «σκάσει». Παίζει χωρίς καμία διακοπή εδώ και 3 χρόνια και δεν του δόθηκε η ευκαιρία να ξεκουραστεί. Παρά την πληθώρα λύσεων στον «άσο», ο χρόνος του Μήτσου αυξήθηκε, ενώ μια συγκριτική ματιά στα περσινά και φετινά στατιστικά του δείχνει ότι φέτος σούταρε σε 19 αγώνες όσα τρίποντα σούταρε πέρυσι σε 24 (και με λίγο χαμηλότερο ποσοστό), ενώ αντίθετα, σούταρε πολύ λιγότερα δίποντα. Όταν ένας παίκτης καλύπτει τουλάχιστον το 60-70% της άμυνας σου, θα πρέπει να του δίνεις και λίγες ανάσες…

Η χρονιά φυσικά δεν έχει τελειώσει, αλλά ο κόσμος του Παναθηναϊκού δεν έχει συνηθίσει να συμμετέχει σε μία μόνο διοργάνωση από τον Απρίλη. Ο τελικός του Κυπέλλου θα παίξει ρόλο στην ψυχολογία, τόσο του κόσμου (που είδε φέτος για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια τον Ολυμπιακό να φτάνει πιο μακριά στην Ευρώπη) όσο και των παικτών που σπάνια αντιμετωπίζουν τόση κριτική. Πέρα από τον κόσμο, πιο σημαντική είναι η κριτική από το… αφεντικό, που μπορεί να μη… φημίζεται για την μπασκετική λογική του, αλλά όταν κάνεις μια τέτοια επένδυση είναι λογικό να περιμένεις και αποτελέσματα…

"Good night, and good luck"

by BEN

Με αέρα νικητή

Ο Ολυμπιακός πέρασε στους «8» ως δεύτερος από τον όμιλό του (αφού η Μακάμπι έκανε το καθήκον της), κατάφερε να κάμψει το υψηλό εμπόδιο της Ρεάλ και πλέον είναι ο μόνος εκπρόσωπος της Ελλάδας στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Η συνέχεια δεν είναι… στρωμένη με ροδοπέταλα, αλλά η ομάδα του Γιαννάκη, με τον τρόπο που αποδίδει αυτόν τον καιρό, μπορεί σαφώς να απειλήσει την ΤΣΣΚΑ, που μόνο ευχαριστημένη δεν μπορεί να είναι από τον αντίπαλο που της έπεσε σε αυτήν τη φάση.

Οι «ερυθρόλευκοι» κυριάρχησαν στο παρκέ και ήταν ψύχραιμοι ακόμη και όταν φάνηκε να χάνουν τον έλεγχο, τόσο οι ίδιοι, όσο και οι διατητές κάπου στα μέσα της 3^ης περιόδου όταν μία μπουνιά του Μπούλοκ στον Τεόντοσιτς ακολούθησε μια μικρή συμπλοκή, που κατέληξε σε τιμωρία μόνο του Γκριρ, με τεχνική ποινή! Κανείς δεν τιμώρησε ούτε τον Μπούλοκ, ούτε τον Ερβέλ που έκανε μια θεατρινίστικη βουτιά επειδή… τον φύσηξε ο Μπουρούσης!

Σε μεγάλη βραδιά βρέθηκε ο Παναγιώτης Βασιλόπουλος που κατέθεσε και την ψυχή του στο παρκέ, ενώ έπαιξε ορισμένες άμυνες για σεμινάριο. Πάντως, ήταν μία από εκείνες τις βραδιές που σου φαίνεται ότι κανείς παίκτης από τον νικητή δεν υστέρησε, καθώς ακόμη και σε όσους δε «βγήκε» το παιχνίδι, είχαν τη διάθεση να διορθώσουν οποιοδήποτε λάθος ανά πάσα στιγμή. Αυτό το στοιχείο κάνει τον Ολυμπιακό να ελαχιστοποιεί τις ευκαιρίες που δίνει στον αντίπαλο και σιγά σιγά αρχίζει να αποδίδει εκείνο το μπάσκετ που έχει κάνει την Εθνική Ελλάδας ομάδα-φόβητρο. Ειδική μνεία πρέπει να γίνει και στον Άρβιντας Ματσιγιάουσκας που μπήκε μετά από 2 μήνες, 7 λεπτά πριν το τέλος και έδειξε την κλάση του.

Η ουσία είναι ότι οι «ερυθρόλευκοι» έδειξαν ότι είναι καλύτερη ομάδα και δίκαια προκρίθηκαν, αφήνοντας έξω μία ομάδα με τεράστιες προσδοκίες φέτος. Πριν από δύο εβδομάδες είδαμε τον Γιαννάκη να «αιχμαλωτίζει» τον Σερφ, πριν από μία εβδομάδα είδαμε τον Σερφ να «κλειδώνει» τον Πλάθα και σήμερα είδαμε και τον Γιαννάκη να παραδίδει μαθήματα στον Πλάθα. Αμφέβαλε κανείς; Θα το ξαναπούμε ακόμη μία φορά: δε γίνεται να στηρίζεις τις ελπίδες στην πιο σημαντική χρονιά του συλλόγου τον 21^ο αιώνα, σε αυτόν τον προπονητή. Δεν είχε καν τη διορατικότητα να καταλάβει σε ποια σημεία χρειαζόταν τον Παπαδόπουλο και δεν μπόρεσε καθόλου να τον αξιοποιήσει, τη στιγμή που πιθανότατα ήταν ο μόνος που θα μπορούσε να τον κρατήσει στο παιχνίδι με καλύτερες προϋποθέσεις.

Για τον επόμενο γύρο θα τα πούμε παραμονές των αγώνων όπου θα κάνουμε και ανάλυση των ζευγαριών. Πάντως, η ΤΣΣΚΑ έχασε από την Μπαρτσελόνα, χάρη σε ένα… αεροπλανικό σφύριγμα στο φινάλε του αγώνα: με το σκορ 64-61 ο Σισκάουσκας κέρδισε φάουλ 2.6 δευτερόλεπτα πριν το τέλος. Έβαλε την πρώτη βολή και έχασε τη δεύτερη επίτηδες, οπότε ο Χόλντεν χώθηκε και με φόλοου ισοφάρισε. Ωστόσο, οι διαιτητές διέκοψαν τη φάση αφού σφύριξαν από ένα φάουλ σε Βάθκεθ και Σμόντις όσο η μπάλα ήταν στα χέρια του Χόλντεν! Έτσι, οι Μοσχοβίτες πήραν επαναφορά κάτω από το καλάθι και ο Χόλντεν αστόχησε σε τρίποντο υπό πίεση από τη γωνία…

"Good night, and good luck"

by BEN

ΥΓ. Πλέον, ο Άρης καθιερώνεται στις καλύτερες ευρωπαϊκές ομάδες και μάλιστα πήγε ένα βήμα παραπάνω από πέρυσι κάνοντας μία νίκη παραπάνω στο top-16.

ΥΓ2. Οι νικητές του διαγωνισμού στην Ευρωλίγκα θα ανακοινωθούν τη Δευτέρα, αφού βγουν και τα επίσημα αποτελέσματα.

Πολύ κοντός...

Πολλά μπορούν να ειπωθούν σε ένα βράδυ που ο πρωταθλητής Ευρώπης, ο οποίος ανέβασε το μπάτζετ του και θεωρητικά βελτίωσε την ομάδα του, μένει εκτός από τα πλέι οφ της διοργάνωσης, από μία ομάδα η οποία έχει μόλις έναν ξένο και κανέναν Αμερικανό παίκτη (ο Παλάσιο είναι από την… Μπελίζ). Το χειρότερο είναι ότι κανείς δεν μπορεί να πει ότι το βράδυ της Τετάρτης είδε κάτι που δεν το περίμενε.

Η Παρτιζάν είχε προειδοποιήσει τρεις φορές φέτος και την τέταρτη έκλεισε το σπίτι του Παναθηναϊκού. Ο Ομπράντοβιτς ήταν λες και προσπάθησε σε μία βραδιά να δείξει με τον πλέον εύγλωττο τρόπο τι λείπει από τον φετινό Παναθηναϊκό.

Ο Ομπράντοβιτς τόλμησε ένα τεράστιο ρίσκο και απέτυχε. Ο Παναθηναϊκός έπαιξε στη Σερβία όπως είχε δημιουργηθεί φέτος για να παίζει. Και έχασε γιατί το μπάσκετ είναι άθλημα αρμονίας. Χρειάζεσαι κοντούς και ψηλούς. Ούτε μόνο το ένα, ούτε μόνο το άλλο. Οι «πράσινοι» αγωνίστηκαν με δύο ψηλούς στην πεντάδα για 8:57 λεπτά, όσο δηλαδή έμεινε στο παρκέ ο Δήμος Ντικούδης. Στην υπόλοιπη διάρκεια του ματς, είχαν μόνο έναν ψηλό (τον Μπατίστ και ελάχιστα τον Πρκάτσιν) και 4 κοντούς. Διαμαντίδης, Σπανούλης, Γιασικεβίτσιους, Χατζηβρέττας ή Διαμαντίδης, Σπανούλης, Περπέρογλου, Μπετσίροβιτς ή Διαμαντίδης, Σπανούλης, Γιασικεβίτσιους, Ουίνστον, ή, ή, ή...

Και η Παρτιζάν έπαιζε μόνιμα με δύο από τους Βράνιες (2.29), Πέκοβιτς (2.10), Βελίτσκοβιτς (2.05) και Μπορόβνιακ (2.09). Κι αν θέλετε τη γνώμη μου, λογικά κέρδισε.

Ο Παναθηναϊκός έπαιξε σχεδόν τέλεια το παιχνίδι που μπορούσε με τέσσερις περιφερειακούς. Έκανε μόλις 7 λάθη (15 η Παρτιζάν) στον κρισιμότερο αγώνα της χρονιάς, αφού είχε μέσα στην πεντάδα του συνήθως 3 πλέι μέικερ ταυτόχρονα. Όμως, αν κοιτάξετε τα ριμπάουντ, θα δείτε πού κρίθηκε το ματς. Η Παρτιζάν κυριάρχησε με 37-18. Τέσσερις περιφερειακοί και ο Μπατίστ δεν μπορούσαν να αντέξουν και ο Ομπράντοβιτς επέμενε εκνευριστικά στο σχήμα αυτό. Είναι χαρακτηριστικό ότι μετά τα μισά του αγώνα τα ριμπάουντ ήταν 22-16 για την Παρτιζάν, αλλά από εκεί και πέρα έγιναν 15-2 μέχρι το τέλος του ματς. Οι Σέρβοι έκαναν πάρτι, όποτε ήθελαν έβαζαν φόλοου (12 επιθετικά ριμπάουντ) και με τον Παναθηναϊκό να προσπαθεί να περιορίσει τους ψηλούς με μπλοκ άουτ των περιφερειακών του, είδαμε τον Κέτσμαν (1.97) να μαζεύει 13 ριμπάουντ, τον Παλάσιο (1.90) να παίρνει 3 όσα και ο Βίτκοβατς (2.01), τον Τέπιτς (2.02) να τελειώνει το ματς με 2 όσα και ο Τρίπκοβιτς (1.97).

Ο Ομπράντοβιτς είπε μετά τον αγώνα ότι από την ομάδα του «έλειψε ο Τσαρτσαρής» και αναγκάστηκε να παίζει «με τέσσερις περιφερειακούς», ενώ έχασε το ματς «στην επίθεση, γιατί σε τρεις κρίσιμες στιγμές είχαν λάθος επιλογή». Δηλώσεις που θυμίζουν λίγο… Γκέρσον! Όταν δέχεσαι 82 πόντους, ο αντίπαλος σουτάρει με 63% στα δίποντα και είσαι αμυντική ομάδα, δεν μπορείς να λες ότι έχασες από την επίθεσή σου, αδειάζοντας τους παίκτες σου (ή μάλλον έναν συγκεκριμένα…). Συμφωνώ μόνο στο ότι έλειψε ο Τσαρτσαρής. Ο Κώστας λείπει όσο κανείς από τον Παναθηναϊκό, καθώς αποδεικνύεται ότι φέτος ήταν όλη η φροντ λάιν μόνος του. Όμως, ο Τσαρτσαρής λείπει από την αρχή του Top-16 και ο Ομπράντοβιτς το ξέρει. Δεν χρειαζόταν να φτάσουμε στο κρισιμότερο παιχνίδι της χρονιάς για να δοκιμάσει για πρώτη φορά το σχήμα με τους 4 κοντούς για 32 λεπτά!

Ο Ζίζιτς αίφνης φέτος έγινε κακός παίκτης και δεν μπορούσε να βοηθήσει ούτε για ένα δευτερόλεπτο, ο Πρκάτσιν αποκτήθηκε για να λύσει το τεράστιο πρόβλημα, αλλά ο προπονητής που τον επέλεξε δεν τον εμπιστεύεται να παίζει πάνω από 7 λεπτά, ο Ντικούδης πάτησε παρκέ 9 λεπτά, ο Αλβέρτης (ακόμη και αυτός) δεν έβγαλε ποτέ την φόρμα του. Μάλλον ο Γιαφτόκας που τόσο ειρωνεύονταν πέρσι αρκετοί φίλοι της ομάδας δεν φαντάζει και τόσο άχρηστος τώρα μετά την πιο αποτυχημένη χρονιά του Παναθηναϊκού στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια, ε;

Ο Λιθουανός πηγαίνει με την Ντιναμό σαν τρένο στο ULEB Cup και λίγοι ίσως θα θυμούνται ότι πέρσι με μόλις 17 λεπτά συμμετοχής ανά ματς ήταν 1^ος μπλοκέρ και 1^ος ριμπάουντερ του Παναθηναϊκού σε σύνολο και σε μέσο όρο στην Α1. Αυτός ο αποκλεισμός ήταν η εκδίκηση του Γιαφτόκας, του Τσαρτσαρή (με τον οποίο ο Παναθηναϊκός «παίζει παιχνίδια» όσον αφορά την ανανέωση του συμβολαίου του) και το λάθος του Ομπράντοβιτς να νομίσει ότι μόνο με την περιφέρεια θα μπορεί να κατακτήσει την Ευρώπη. Ο φετινός Παναθηναϊκός ήταν δομημένος πάνω σε μία πολύ λεπτή ισορροπία, με τους ψηλούς του να είναι μετρημένοι (συγκρίνετέ το με τις άλλες καλές ομάδες της Ευρώπης, Ολυμπιακό, ΤΣΣΚΑ, Ταού, Ρεάλ, Μπαρτσελόνα, Μάλαγα ακόμα και Φενέρ). Η ισορροπία αυτή έσπασε τη μέρα που τραυματίστηκε ο Τσαρτσαρής, μιας και κανείς δεν πίστεψε ότι ο Τομάσεβιτς θα αποτελέσει σοβαρή λύση σε διάρκεια. Και όλα τα λάθη του καλοκαιριού πληρώνονται τον χειμώνα.

by Rasheed.

Υ.Γ.: Για λόγους οικονομίας χώρου, η γενικότερη ανάλυση της πορείας του Παναθηναϊκού θα ακολουθήσει άλλη μέρα (Παρασκευή;), καθώς σήμερα μείναμε στα του παιχνιδιού.

"Να του είχα μιλήσει λίγο περισσσότερο!"

Τι θα θυσιάζατε για τη λατρεία σας για έναν παίκτη; Την πιθανότητα να μην ξαναμπείτε στο γήπεδο της πόλης σας;

Τα ξημερώματα της 6^ης Μαρτίου, οι Κλίβελαντ Καβαλίερς αγωνίζονταν στο Μάντισον Σκουέαρ Γκάρντεν με αντίπαλο τους Νιου Γιορκ Νικς. Οι Καβαλίερς κέρδισαν τον αγώνα με 105-119 και ο ΛεΜπρον Τζέιμς είχε μια μαγική βραδιά με 50 πόντους, 8 ριμπάουντ και 10 ασίστ σουτάροντας 9/17 δίποντα, 7/13 τρίποντα και 11/16 βολές.

Όμως δεν ήταν αυτό το γεγονός της βραδιάς. Με το ρολόι του γηπέδου να δείχνει 23 δευτερόλεπτα για το τέλος του αγώνα, ο Μάικ Μπράουν αποφάσισε να αποσύρει τον ΛεΜπρον στον πάγκο, δίνοντας τη δυνατότητα στους 18.760 θεατές του Γκάρντεν να σηκωθούν όρθιοι και να τον χειροκροτήσουν. Ή μάλλον στους 18.759, καθώς ένας είχε κάτι άλλο στο μυαλό του.

Ο 17χρονος Άντονι Έρσκιν πετάχτηκε από τη θέση του και όρμηξε μέσα στο παρκέ. Έκανε… προσποίηση για να αποφύγει έναν φρουρό και έφτασε στον πάγκο των Καβαλίερς. Εκεί στάθηκε μπροστά στο ίνδαλμά του και του άρπαξε το χέρι:

«Τι κάνεις ΛεΜπρον; Είσαι ο αγαπημένος μου παίκτης και πάντα ήθελα να σε γνωρίσω. Λατρεύω το παιχνίδι σου και πάντα ήθελα να σου μοιάσω». Ο Έρσκιν ανακαλεί ότι ο Τζέιμς απάντησε: «Ωραία φίλε. Σε ευχαριστώ που ήρθες εδώ κάτω να μου το πεις».

Κάπου εκεί, οι φρουροί έφτασαν στον Έρσκιν και τον άρπαξαν, για να τον πάνε σηκωτό στο υπόγειο του Γκάρντεν. Από εκεί μεταφέρθηκε στην περιφερειακή φυλακή της περιοχής, όπου πέρασε αρκετές ώρες με τους αστυνομικούς να του κάνουν διάλεξη περί υπευθυνότητας. Εν συνεχεία του απαγγέλθηκαν κατηγορίες εγκληματικής καταπάτησης περιουσίας και αφέθηκε ελεύθερος.

Ο Έρσκιν είχε πάει στο γήπεδο με τα δύο ανήλικα ξαδερφάκια του, τα οποία παρεμπιπτόντως αναγκάστηκε να πάει η… μάνα τους να τα πάρει από το γήπεδο, αφότου συνελήφθη ο ξάδερφός τους.

Ο 12χρονος Ντακάαρι θυμάται ότι άκουσε τον μεγάλο του ξάδερφο να λέει, 23 δευτερόλεπτα πριν το τέλος του ματς: «Αυτό είναι. Πηγαίνω τώρα. Επιβάλλεται», και μετά τον είδε να τρέχει σαν δαιμονισμένος προς τον Τζέιμς.

Πολλοί στο γήπεδο τρόμαξαν βλέποντας τον "μικρό" (με ύψος 1.96), οι υπεύθυνοι ασφαλείας πάγωσαν, αλλά ο ΛεΜπρον δεν φάνηκε να ταράσσεται καθόλου. Πώς σχολίασε το συμβάν; «Είναι υπέροχο συναίσθημα. Ένας οπαδός να κατεβαίνει από τις εξέδρες για να σου πει πώς νιώθει για σένα… μου είπε ότι είμαι ο αγαπημένος του παίκτης, αυτό δεν συμβαίνει ποτέ. Τον σέβομαι, σέβομαι την περηφάνια του και το ότι κατέβηκε μέχρι εδώ για να μου κάτι τέτοιο πρόσωπο με πρόσωπο. Είναι το πιο απίστευτο πράγμα που μου συνέβη ποτέ».

Όταν οι δημοσιογράφοι τον ρώτησαν αν φοβήθηκε, ο Τζέιμς είπε ότι δεν τρόμαξε καθόλου και σχολίασε με το αμίμητο, αλλά σωστό: «Είμαι 2.03 και 115 κιλά. Νομίζω ότι θα είμαι εντάξει»!

Όσο για τον 17χρονο πιτσιρικά; Εκείνος, για ώρες ακόμη μετά το συμβάν ζούσε το όνειρό του. Αποκάλυψε ότι οι τοίχοι του δωματίου του είναι γεμάτοι με αφίσες και φωτογραφίες του ΛεΜπρον, ενώ η φανέλα του είναι πάντα κρεμασμένη απέναντι από το κρεβάτι του. Πάντα εκτός από το βράδυ που γνώριζε το ίνδαλμά του.

«Θα το έκανα ξανά. Ειλικρινά. Νόμιζα ότι αυτή ήταν η μοναδική μου ευκαιρία για να τον γνωρίσω, οπότε δεν υπήρχε περίπτωση να τη χάσω. Οι γονείς μου νομίζουν ότι είμαι τρελός, αλλά ακόμη κι αυτοί συμμερίζονται τη χαρά μου που γνώρισα τον Τζέιμς. Άξιζε τον κόπο», είπε ο Έρσκιν.

Αντιπρόσωπος του Γκάρντεν τόνισε ότι είναι πιθανό ο πιτσιρικάς να τιμωρηθεί με δια βίου απαγόρευση εισόδου στο Μάντισον. Όταν το έμαθε ο Έρσκιν, δεν έδειξε να πτοείται, απλώς σχολίασε μόνο ένα πράγμα: «Μακάρι να του είχα μιλήσει λίγο περισσότερο».

by Rasheed.

Θ' ανέβω στο ταμπλό και θα γράψω... 168;

Τα γεγονότα μας αναγκάζουν να στρέψουμε την προσοχή μας απόψε στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, καθώς έχουμε να συζητήσουμε τρία σημαντικά θέματα. Πρώτον και πλέον σημαντικό είναι το γεγονός ότι φημολογείται πώς ο Ντουάιτ Χάουαρντ (ξέρετε ποιος, ο τύπος που χαμογελούσε και κέρδιζε τον διαγωνισμό καρφωμάτων με… λέι απ) έπαθε κρίση πανικού όταν πληροφορήθηκε ότι ο Σοφοκλής Σχορτσιανίτης έχει πολλές πιθανότητες να τον… σκουπίζει σαν κουνούπι από πάνω του και φέτος το καλοκαίρι. Ο Χάουαρντ, που λέτε, έμαθε ότι ο Big Sofo επέστρεψε στην Ελλάδα, ότι δεν έπεσε στη λούμπα της ελβετικής σοκολάτας και ότι μετά από 3-4 εβδομάδες προετοιμασίας στο Καρπενήσι θα μπει σε ρυθμούς αγώνων. Αυτό σημαίνει πλέι οφ και ίσως, αν όλα πάνε καλά, κλήση στην εθνική για το καλοκαίρι. Επιστρατεύτηκαν οι γνωστές καφέ χάρτινες σακούλες για να μη λιποθυμήσει ο Χάουαρντ, αλλά το κακό είχε γίνει…

Στο δεύτερο θέμα, οι Ντένβερ Νάγκετς απέδειξαν χτες το βράδυ ότι η λέξη «άμυνα» στο NBA είναι απλώς κάτι που… ακούγεται από την εξέδρα (το... φοβερό defense-defense). Αυτό έχει και άλλη ανάγνωση… Οι Ντένβερ Νάγκετς χτες το βράδυ ήταν εκπληκτικοί στην επίθεση επί 48 λεπτά και κατάφεραν να εξολοθρεύσουν κάθε αμυντικό τρικ των Σόνικς για να φτάσουν στο απίστευτο των 168 πόντων! Διαλέγετε και παίρνετε. Εμείς, ως tribute στον Μεγάλο Μπρους (ένας είναι ο Μεγάλος Μπρους… ο Μπόουεν, που μπορεί να παίξει στο NBA για 33 λεπτά και να μην κάνει ούτε ένα σουτ!) θα προτιμήσουμε το πρώτο.

Το Ντένβερ παραλίγο να σπάσει ένα ρεκόρ, αλλά πλέον μπορεί να μιλάει για… μαύρη νύχτα, καθώς πέτυχε 168 και δεν έκανε ρεκόρ πόντων στην ιστορία του NBA (σε αγώνα χωρίς παράταση). Πρώτοι παραμένουν οι Σέλτικς (από το 1959) και οι Σανς (από το 1990) με 173, ενώ το Ντένβερ είναι μόλις… 4^ο. Βέβαια, το μεγαλύτερο σκοράρισμα το έχει το Ντιτρόιτ, με 186 πόντους στο 186-184 επί του Ντένβερ μετά από 3 παρατάσεις το 1983.

Πάντως, για να απομυθοποιήσουμε το όλο θέμα οι Νάγκετς πετύχαιναν μόλις… 3,5 πόντους σε κάθε λεπτό του αγώνα κατά μέσο όρο, οπότε ας μην τρελαινόμαστε κιόλας! Και για να κάνουμε ακόμα πιο ξεκάθαρο το πόσο στραβά τους πήγε η βραδιά από την αρχή, δεν μπόρεσαν καν να κάνουν ρεκόρ πόντων στο πρώτο ημίχρονο, μιας και με τους 84 είναι πολύ πίσω από τους, ας πούμε, 107 του Φίνιξ στο ματς που τελείωσε με 173 (με το Ντένβερ αντίπαλο!).

Στο Σιάτλ μπορεί να νομίζατε ότι ο κόσμος φέρθηκε λογικά, αλλά όχι! Παραδόξως, μόλις το 90-95% των φίλων της ομάδας ζήτησε την απόλυση του Καρλέσιμο μετά τον αγώνα! Θα ήθελα πάραυτα να μάθω τι περιμένει το άλλο 5% να γίνει για να θελήσει αν φύγει ο προπονητής της ομάδας τους! Προφανώς θα είναι κάτι πολύ θεαματικό (να επιλέξουν τον Μπατούμ αντί του Κουφού στο ντραφτ;)!

Στο τρίτο θέμα, οι Ρόκετς έχουν γίνει πλέον κι επισήμως η ομάδα με το δεύτερο καλύτερο σερί στην ιστορία του NBA, καθώς κέρδισαν τους Gasol-less Λέικερς με 104-92. Πρωταγωνιστής του αγώνα ο Κόπμπι Μπράιαντ, ο οποίος έχτισε κλειστό δίπλα στο Τογιότα Σέντερ με 11/27 δίποντα και 0/4 τρίποντα! Με λίγα λόγια ο Κόμπι χρειάστηκε 33 σουτ για να βάλει 22 πόντους εντός παιδιάς (και 2 με βολές). Και ρωτάω: αν ο παμμέγιστος Ντι Τζέι Μπένγκα Ιλούνγκα έπαιρνε 33 σουτ, δεν θα έβαζε 22 πόντους;

Το ρεκόρ των Ρόκετς επιλέξαμε να το αναφέρουμε σήμερα (και όχι όταν έφτασαν τις 21 νίκες και πέρασαν το Μιλγουόκι για να μείνουν μόνοι 2^οι) για δύο λόγους: πρώτον, δεν τους συμπαθούμε χωρίς τον Γιάο και τους αγνοούμε επιδεικτικά γιατί έκαναν τη ζωή δύσκολη στον V-Span και δεύτερον γιατί ελπίζουμε λίαν συντόμως (αύριο;) να τελειώσει το παραμύθι. Κατά σειρά έχουν: Σέλτικς, Χόρνετς, Ουόριορς και Σανς με τα τρία τελευταία εκτός έδρας. Ε, και η υπερβολή έχει τα όριά της…

by Rasheed.