Τα αφεντικά τρελάθηκαν!

Αποφασισμένοι να… τρελάνουν κόσμο και να κάνουν όλη την Ευρώπη να παραμιλάει είναι φέτος… δύο ζευγάρια αδέρφια. Ο λόγος φυσικά για τα αδέρφια Γιαννακόπουλους και Αγγελόπουλους που επιδίδονται σε μια σκυταλοδρομία μετεγγραφών, με στόχο να κερδίσουν τις εντυπώσεις, αλλά και την ουσία, και να δουν την αγαπημένη τους ομάδα στην κορυφή στο τέλος της χρονιάς.

Το Age of Basketball σας είχε προειδοποιήσει ότι τα αγαπημένα 90s επανέρχονται, αλλά αυτό που συμβαίνει αυτές τις ημέρες δεν έχει προηγούμενο στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Ας δούμε το χρονικό της… τρέλας!

Οι αρχικοί προγραμματισμένοι στόχοι των δύο ομάδων ήταν σαφείς και σημαντικοί. Τον Σπανούλη περίμενε ο Παναθηναϊκός· έναν καλό Αμερικάνο, που βρήκε στο πρόσωπο του Κίντελ Γουντς, ήθελε ο Ολυμπιακός. Αλλά, στην πορεία, άρχισε η σύγκρουση. Και αιτία για αυτό ήταν ο Στράτος Περπέρογλου…

Οι «ερυθρόλευκοι» είχαν εκδηλώσει πρώτοι ενδιαφέρον, αλλά οι «πράσινοι» έπραξαν έξυπνα και τον πήραν στο ΟΑΚΑ. Ο Ολυμπιακός για να… τιμωρήσει τον Πανιώνιο, του πήρε τον (πολύτιμο για τους Νεοσμυρνιώτες) Καυκή. Ο Παναθηναϊκός, για να τον… παρηγορήσει, αφού εντωμεταξύ είχε υπογράψει και τον Ουίνστον, του έδωσε δανεικούς Ξανθόπουλο και Σάκοτα.

Ο Αγγελόπουλος, αφού είχε υποστεί μια πρώτη ήττα με τον Περπέρογλου, αποφάσισε να κάνει μια κίνηση που θα «πονέσει» τόσο τα αφεντικά του Παναθηναϊκού, όσο και τον Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς. Έτσι, αποφάσισε να πληρώσει το μπάι-άουτ του Τεόντοσιτς στη Ζελέζνικ και να τον φέρει στο λιμάνι, την ώρα που ο προπονητής των «πρασίνων», και συμπατριώτης του, τον είχε δεδομένο για του χρόνου. Ελληνικό ταλέντο ο ένας; Μεγάλο ταλέντο από τη Σερβία ο άλλος…

Κάπου στο ενδιάμεσο, και ενώ ο Γκέρσον είχε αποφασίσει να συνεχίσει χωρίς τον Άντρια Ζίζιτς, ο Ομπράντοβιτς είδε στον Κροάτη σέντερ τον παίκτη που ήθελε για να συμπληρώσει τη φροντ-λάιν του και τον πήρε μαζί του στο ΟΑΚΑ. Αυτό στενοχώρησε αρκετούς στο αντίπαλο στρατόπεδο, όπου γνώριζαν ότι ο κοινοτικός σέντερ είναι από τους καλύτερους ρολίστες ψηλούς στην Ευρώπη. Οπότε, η απάντηση ήρθε με τον επαναπατρισμό του θηριώδη Ιάκωβου Τσακαλίδη. Κάτι η αστάθεια του Σχορτσιανίτη, κάτι η έλλειψη εμπιστοσύνης προς τον Ρόμπερτς, και να τα ευρώ στα πόδια του «Τζέικ» που δήλωσε αποφασισμένος να βοηθήσει την νέα του ομάδα να πάρει ξανά το πρωτάθλημα.

Ωστόσο, όσοι νόμιζαν ότι κάπου εκεί, οι μετεγγραφές είχαν ολοκληρωθεί, ήρθαν οι… μεγάλες βόμβες. Ο διακαής πόθος των «ερυθρολεύκων» όλο το καλοκαίρι, που άκουγε στο όνομα Σαρούνας Γιασικεβίτσιους, γλυκάθηκε από τους Γιαννακόπουλους και φόρεσε τη φανέλα με το τριφύλλι. Οι πράσινοι οπαδοί βρέθηκαν σε ντελίριο, οι κόκκινοι απογοητεύτηκαν, και ο (καλός) Γκριρ δεν ήταν αρκετός για να τους αλλάξει την πικρή γεύση, και όλα έδειχναν ότι ο Παναθηναϊκός θα έβγαινε νικητής από την άτυπη καλοκαιρινή «μάχη».

Όμως, ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος δεν είχε πει την τελευταία του λέξη. Πικραμένος από την εξέλιξη των πραγμάτων, άπλωσε «χρυσάφι» στα πόδια του Κρις Ουέμπερ, του έδειξε ένα συμβόλαιο με τόσα μηδενικά που μάλλον δεν μπορεί να βρει φέτος στο NBA, και τον έβαλε σε βαθιές σκέψεις…

Ο Ουέμπερ, δεν είναι τελειωμένος, κάθε άλλο μάλιστα. Πέρυσι είχε διψήφιο αριθμό πόντων μέσο όρο και γύρω στα 7 ριμπάουντ. Αρκετές ομάδες θα τον ήθελαν στο ρόστερ τους, αλλά, μιας και δεν είναι «χθεσινός» δεν είναι εύκολο να τον ικανοποιήσουν οικονομικά. Αν έρθει στην Ελλάδα, θα μιλάμε για τη μεγαλύτερη μετεγγραφή όλων των εποχών στην Ευρώπη, μαζί με τον Ντομινίκ.

Σημασία για εμάς δεν έχει τόσο αν υπογράψει τελικά ο μεγάλος Κρις, αλλά το ότι κάθε όνομα που έμενε ελεύθερο φέτος στην Ευρώπη ή στο NBA, κάθε όνομα που υπήρχε η υποψία ότι μπορεί να πάρει μετεγγραφή στην Ευρώπη ή στο NBA (με λίγες εξαιρέσεις), ακουγόταν ότι ενδιαφέρει τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό. Από τον Ουέμπερ και τον Κιριλένκο, μέχρι τον Γιασικεβίτσιους και τον Σπανούλη, τον Μπελ και τον Γκριρ. Το οικονομικό «παζάρι» που στήθηκε δεν έχει μόνο στόχο τις εντυπώσεις, αλλά και την ουσία. Τα δύο ελληνικά «μεγαθήρια» έχουν δυναμώσει αφάνταστα και προβάλλουν σαν πρώτα φαβορί για την κορυφή της Ευρώπης.

Και οι υπόλοιποι Έλληνες μπασκετόφιλοι, που είμαστε απαλλαγμένοι από τα σύνδρομα φανατικού οπαδισμού, απολαμβάνουμε αυτό που συμβαίνει και μας φέρνει στο επίκεντρο της «γηραιάς ηπείρου». Όποιο και από τα… τρελαμένα ζευγάρια αδέρφια και αν νιώσει ότι βγήκε κερδισμένο, εμάς δεν μας πειράζει. Κερδισμένο φέτος είναι το ελληνικό μπάσκετ…

“Good night, and good luck”

by BEN

Μάτια μόνο για σένα...

Η νέα χρονιά ξεκινάει, οι ομάδες αφήνουν πίσω τους τα περσινά λάθη, σκίζουν τη σελίδα του 2006-07 στο ημερολόγιο και βρίσκονται μπροστά στη νέα πρόκληση. Προφανώς, η ώρα δεν ενδείκνυται για κριτική, καθώς τα φιλικά είναι για δοκιμές και οι παίκτες ακόμη είναι πολύ κουρασμένοι.

Όμως, δεν μπορώ να παραβλέψω το μοναδικό λάθος που βλέπω ως τώρα στον Ολυμπιακό. Το καλοκαίρι ήρθε στην ομάδα ο Λόρενς Ρόμπερτς, ο οποίος ήδη είναι έτοιμος να πακετάρει τις βαλίτσες του και να αποχωρήσει από τη χώρα μας. Απ’ την άλλη, το καλοκαίρι έφυγε από την ομάδα, μέσα σε απόλυτη σιγή και χωρίς κανένας να στενοχωρηθεί ο Ράιαν Στακ. Στο φιλικό της Κιέβ με τον Ολυμπιακό την Παρασκευή το βράδυ, ο Στακ έκανε την πλάκα του στις δύο ρακέτες, προφανώς παράλογα παθιασμένος για φιλικό ματς. Βέβαια, ο ζήλος του ξανθομάλλη σέντερ εξηγείται από τη μεταχείριση που είχε πέρσι στο λιμάνι.

Για όσους δεν θυμούνται, ο Στακ κατέβηκε στον Ολυμπιακό από τον Άρη ως το καλύτερο τεσσάρι του πρωταθλήματος. Και ήταν. Και θα ήταν ακόμη αν έμενε στην Ελλάδα και έπαιζε. Ο Στακ είναι πολύ δυνατός στην άμυνα για τόσο γρήγορο και ευέλικτο παίκτη, έχει μεγάλη έφεση στην τάπα (άλλωστε φιγούραρε στις ψηλότερες θέσεις της σχετικής λίστας μέχρι το 2006), στην επίθεση έχει πολύ σταθερό και αξιόπιστο τρίποντο, αλλά και κινήσεις κοντά στο καλάθι.

Ο Ολυμπιακός πιθανότατα δεν θα χάσει τίποτα φέτος, μιας και η φροντ λάιν του είναι πλήρης ακόμη και χωρίς τον Ρόμπερτς (και υπερπλήρης αν φέρει τον παίκτη που κυνηγάει). Ο Ρόμπερτς ήρθε ως ένας μέτριος παίκτης με δύναμη στην άμυνα και έφεση στο ριμπάουντ. Δεν μπορώ να καταλάβω αν ο Γκέρσον περίμενε κάτι παραπάνω από αυτόν. Είναι λάθος που δεν θα έπρεπε να γίνεται από ομάδες όπως ο Ολυμπιακός να διώχνεις παίκτη πριν τον πρώτο αγώνα επειδή είναι κακή επιλογή. Ο Ολυμπιακός δεν παίζει για την κατηγορία, δεν δοκιμάζει παίκτες αμφιβόλου ποιότητας και δεν δικαιολογείται ανυπαρξία σκάουτινγκ σε ότι αφορά τον ένα ξένο.

Ο Ρόμπερτς δεν θα γίνει ποτέ Στακ, Μπάστον ή κάτι άλλο. Όμως, αυτό το ξέραμε από τον Ιούνιο. Ο Γκέρσον σίγουρα έχει κάτι στο μυαλό του και αλλάζει τον παίκτη, όμως η χρονιά δεν άρχισε και ήδη έκανε το πρώτο λάθος. Για μένα, το μεγαλύτερο λάθος του Γκέρσον ήταν και παραμένει η ανύπαρκτη εκμετάλλευση του Στακ. Ο Στακ είχε θέση στην πεντάδα και του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού, και πέρσι και φέτος. Μπορεί πολλοί να διαφωνούν, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Το καλό για τον παίκτη είναι ότι δείχνει στα πρώτα φιλικά της Κιέβ ότι δεν έχει καεί από την περσινή χρονιά, το κακό για μας ότι δεν θα τον βλέπουμε στα ελληνικά γήπεδα.

Πάμε σε κάτι άλλο. Αν τα όσα έχω ακούσει αληθεύουν, δεν είναι ο Βαρεζάο ο παίκτης που κυνηγάει ο Ολυμπιακός. Είναι πιο… μαύρος και (μακράν) πιο καλό όνομα από τον Βραζιλιάνο, που αν δεν είχε σκάσει την αγκωνιά στον Ζήση, το 95% όσων τον έχουν ακούσει θα αγνοούσαν την ύπαρξή του. Ο Αγγελόπουλος πάει να τινάξει την μπάνκα στον αέρα και να μας αναγκάσει να αλλάξουμε και την ψηφοφορία παραπλεύρως φέρνοντας στο λιμάνι το μεγαλύτερο όνομα που πέρασε τον Ατλαντικό τον 21^ο αιώνα. Θέλετε και όνομα; Ασχέτως του τι θα δείτε στον Τύπο για επίσημες πηγές και επιβεβαίωση, ο (πρώτος και κύριος) παίκτης που κυνηγάει ο Ολυμπιακός είναι ο Κρις Ουέμπερ. Πρώτοι εδώ το γράψαμε, πρώτοι εδώ θα το διαβάσετε αν μπείτε βράδυ Παρασκευής…

Ο Μικαέλ Πιετρούς, εν τω μεταξύ, σπρώχνει στα άκρα τις σχέσεις του με τους Ουόριορς, πιέζοντας για μια μετεγγραφή. Η προετοιμασία ξεκινάει σε 3 ημέρες και ο Γάλλος είναι στη Γαλλία, χωρίς να έχει καν βγάλει εισιτήριο για να ταξιδέψει στις Η.Π.Α.! Δύσκολα θα το τραβήξει πιο πολύ από την Κυριακή πάντως, καθώς τη Δευτέρα… καίγεται. Εκτός κι αν έχει κάτι άλλο στα χέρια του και άλλαξε γνώμη.

Όσο για τα όσα λέγαμε στο προχθεσινό σχόλιο για τη μετεγγραφή του Σάρας, ο ατζέντης του (Μαουρίτσιο Μπαλντούτσι) ουσιαστικά μας επιβεβαίωσε την Παρασκευή, λέγοντας το εξής φοβερό: «Δεν τον έστρεψα εγώ στους πρασίνους για να βελτιωθούν οι σχέσεις μου με τον Παναθηναϊκό, που είχαν χαλάσει εξαιτίας της υπόθεσης Σισκάουσκας». Βγάλτε το «δεν» και έχετε την αλήθεια. Όταν βγαίνεις και διαψεύδεις φήμες, αναφέροντας συγκεκριμένα πράγματα, προφανώς για κάποιο λόγο το κάνεις.

Ο Νίκος Οικονόμου πιθανώς να ανέβει στη Θεσσαλονίκη για λογαριασμό του ΠΑΟΚ. Το περίεργο δεν είναι ότι ο Οικονόμου θα παίξει (σχεδόν) τζάμπα στον ΠΑΟΚ, αλλά ότι όλες οι μικρομεσαίες ομάδες του πρωταθλήματος από την 5^η θέση και κάτω αδιαφόρησαν το καλοκαίρι για τον Νικόλα. Περίεργο, βέβαια, αγωνιστικά, γιατί από άλλη άποψη…

by Rasheed.

Ευρώπη... τρέμε!

Η ημέρα που πέρασε δεν μπορεί παρά να είναι αφιερωμένη σε δύο ερχομούς. Ο ένας εκ των οποίων πολυαναμενόμενος και πολυδιαφημισμένος, ο άλλος λιγότερο αν και όχι πιο ασήμαντος. Για τις μετεγγραφές και τις ομάδες θα τα πούμε όταν πλησιάζει το πρωτάθλημα, τώρα ας μιλήσουμε για τη χαρά μας!

Χαρά μας που ήρθε ο Γιασικεβίτσιους στην Ελλάδα. Ασχέτως αν φοράει κόκκινα ή πράσινα, ο Σάρας είναι τεράστια μορφή του ευρωπαϊκού μπάσκετ και είναι στολίδι για τα ελληνικά γήπεδα. Μαζί με τον Μάτσε μπορούμε να καυχιόμαστε ότι έχουμε την αφρόκρεμα της αφρόκρεμας του λιθουανικού μπάσκετ.

Χαρά μας, όμως, που ήρθε και ο Λιν Γκριρ. Δεν είναι μικρός παίκτης, το αντίθετο μάλιστα. Μπορεί ο Ολυμπιακός επικοινωνιακά να έχασε το παιχνίδι και κύριοι υπεύθυνοι γι’ αυτό να είναι οι προσκείμενες στην ομάδα του Πειραιά εφημερίδες και η πολιτική τους, αλλά ο Γκριρ είναι παιχταράς. Εγώ το λέω τώρα, τον Μάη θα τα ξαναπούμε και θα με θυμηθείτε.

Μεγαλύτερη χαρά μας, όμως, είναι ότι όποιος παίκτης κι αν κυκλοφορεί ελεύθερος πια, όπου κι αν παίζει αυτός, παντού πλανάται στον αέρα ότι ο Ολυμπιακός ή ο Παναθηναϊκός μπορεί να κινηθούν να τον πάρουν. Όλη η Ευρώπη άρχισε να τρέμει ξανά και οι δύο ελληνικές ομάδες δείχνουν ικανές να τους… πάρουν όλους!

Να φτάσουμε και στην πιο μεγάλη χαρά μας; Ότι ο Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός, μαζί με την ΤΣΣΚΑ είναι τα τρία μεγάλα φαβορί για την κατάκτηση της Ευρωλίγκας φέτος. Μιας Ευρωλίγκας, η οποία θα είναι πιο δυνατή από ποτέ με ομάδες μεγαθήρια. Οι «μικροί» ψήλωσαν τόσο, που αν και γιγαντώθηκαν οι μεγάλοι, οι διαφορές μίκρυναν. Η 22^α Οκτωβρίου είναι κοντά και ήδη… we feel devotion!

Πάμε και στα πιο άσχημα τώρα. Το Age of Basketball το είχε γράψει από τον Ιούλιο ότι ο ΠΑΟΚ είναι σε δεινή κατάσταση και ότι δύσκολα θα αλλάξει κάτι. Δυστυχώς δικαιωθήκαμε απόλυτα, αφού 1 μήνα πριν αρχίσει το πρωτάθλημα και ο «δικέφαλος» δεν έχει καν ανταγωνιστικό ρόστερ, φαντάζοντας ως ένα από τα φαβορί για υποβιβασμό. Μπορεί ο Χάμφρεϊ να είναι μία από τις ατραξιόν του φετινής Α1, αλλά μόνος του δεν θα αλλάξει τη μοίρα του ΠΑΟΚ. Ο μόνος υπεύθυνος για την κατάντια του «δικεφάλου» είναι η διοίκηση της ομάδας, η οποία τώρα προσπαθεί να κρυφτεί αποκόπτοντας δεσμούς με τους δημοσιογράφους, αλλά και φέρνοντας για δοκιμή παίκτες που δεν θα περνούσαν ούτε έξω από την Πυλαία άλλες χρονιές. Κρίμα…

Το θέμα προσπαθούν να το «πνίξουν» πολλοί, καθώς ο Ανδρέας Γλυνιαδάκης μέχρι πριν από λίγο καιρό ήταν ηχηρό όνομα σε μετεγγραφικό επίπεδο. Χωρίς να έχει παίξει μπάσκετ επιπέδου τα τελευταία 2 χρόνια, χωρίς κανείς να μπορεί να ελέγξει αν έχει βελτιωθεί (το NBDL δεν είναι δείγμα), ο Γλυνιαδάκης κλήθηκε στην εθνική, έκανε προπονήσεις μέχρι τους… 13 και στη συνέχεια, αν και κόπηκε, ήρθε η μετεγγραφή του στην ΑΕΚ για να δώσει τροφή σε ηχηρά σχόλια. «Μεγάλο μπαμ με NBAερ» είχαν γράψει οι εφημερίδες προσκείμενες στην ΑΕΚ τότε, αλλά πια τα πράγματα είναι δύσκολα για τον Έλληνα σέντερ. Ο Κώστας Χαρίσης, αν και τραυματίας, έχει πείσει περισσότερο τον Άγγελο Κορωνιό, ενώ ο Γλυνιαδάκης είναι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Ξέρετε ποιο είναι το σημαντικό στην περίπτωση; Ότι η ΑΕΚ επισήμως του δίνει χρόνο για να βελτιωθεί και να αποδείξει ότι αξίζει θέση στο ρόστερ, αλλά ουσιαστικά αδιαφορεί το τι θα κάνει ο παίκτης. Και αυτό είναι το χειρότερο για έναν παίκτη. Προσέξτε, δεν ψέγω την «Ένωση». Αλλά όταν η ομάδα σου δεν σε δηλώνει στο Κύπελλο, ώστε να έχεις δικαίωμα να υπογράψεις σε άλλη ελληνική ομάδα και να παίξεις φέτος όταν σε διώξει, τότε σου δείχνει ότι δεν σε υπολογίζει ως παίκτη. Δεν την ενδιαφέρει καθόλου αν θα ενισχύσεις κάποιον από τους αντιπάλους της, γιατί πιστεύει ότι δεν μπορείς να του προσφέρεις σημαντική ενίσχυση. Ασχέτως, αν στη μέση μπαίνει και ο μάνατζερ που λέει «αν δεν τον θέλετε, μην τον βάλετε και του κάψετε τη χρονιά». Μέσα σε ένα μήνα, η κατάσταση άλλαξε για τον Ανδρέα και πλέον θα πρέπει να χύσει πολλά κιλά ιδρώτα για να πείσει ότι έχει θέση σε ρόστερ αξιόλογης ομάδας της Α1. Μεγάλη ήττα για τον παίκτη και μόνος υπεύθυνος είναι ο ίδιος.

Για το τέλος αφήσαμε την επιδημία ανταλλαγής, που έχει πιάσει τους παίκτες του NBA. Ήταν να μην γίνει η αρχή. Ο Κιριλένκο θέλει να φύγει. Ο Μάριον θέλει να φύγει. Ο Όντομ θέλει να φύγει (πιο πολύ για να μην σκοτώσει τον Κόμπι). Κάποιος περισσεύει. Και αν ο Όντομ δεν γκρινιάζει, οι άλλοι δύο δεν… κάνουν και τίποτε άλλο. Αν η ανταλλαγή γίνει μεταξύ Μάριον και Όντομ, μην εκπλαγείτε αν ο Αντρέι αποφασίσει να επιστρέψει στα καθ’ ημάς. Αν αυτός πάει στο Φίνιξ, τότε θα γκρινιάζει… ο Κόμπι, κάτι που άλλωστε έκανε ολόκληρο το καλοκαίρι. Αυτά βλέπει η ΤΣΣΚΑ και πιέζει δικαίους και αδίκους, δηλώνει, ξαναδηλώνει, ετοιμάζει βαλίτσες με λεφτά και κανείς δεν μπορεί να βάλει το χέρι του στη φωτιά πως δεν θα τα καταφέρει. Ο πιο έξυπνος; Ο Γκαρνέτ φυσικά! Ήθελε να φύγει, είναι δεδομένο. Και δεν γκρίνιαξε, και έφυγε, και παραμένει ήρωας στη Μινεσότα, και θα γίνει ήρωας στη Βοστόνη, και είναι σε ομάδα-φαβορί για το πρωτάθλημα. Δεν θέλει κόπο προφανώς, θέλει τρόπο!

Rasheed.

Η Σερβία "πέθανε"... Ζήτω η Λιθουανία!

Η «μόδα» που σημάδεψε το ελληνικό πρωτάθλημα τη δεκαετία του 1990, απ’ ό,τι φαίνεται πέρασε ανεπιστρεπτί. Για αρκετά χρόνια, η Ελλάδα αποτελούσε παράδεισο για τους Σέρβους μπασκετμπολίστες, οι οποίοι χωρίς μέλλον στη «χτυπημένη» από τα δεινά του πολέμου χώρα τους, έβρισκαν καταφύγιο στην κατώτερη χερσόνησο των Βαλκανίων, ενώ οι περισσότεροι έπαιρναν και την υπηκοότητα.

Οι πιο πολλές ομάδες της Α1, αλλά κυρίως οι «μεγάλες» εκείνη την εποχή (και τώρα φυσικά) Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός, στήριξαν τα ρόστερ τους στα αμούστακα Σερβάκια ελπίζοντας να τους δώσουν το κάτι παραπάνω που οι Έλληνες δεν μπορούσαν. Και δικαιώθηκαν…

Ο Πέτζα Στογιάκοβιτς έφτιαξε το όνομα του στην Ελλάδα, χάρισε μεγάλες στιγμές στον ΠΑΟΚ και έφυγε – μισός Έλληνας – για το NBA. Ο Ντέγιαν Μποντιρόγκα συνέδεσε το όνομα του με τον Παναθηναϊκό την τετραετία που έμεινε σε αυτόν, και φυσικά μάζεψε πολλούς τίτλους. Μαζί και ένα άλλο πρωτοκλασάτο όνομα, ο Ζέλικο Ρέμπρατσα. Ο Ολυμπιακός έχτισε την ομάδα του γύρω από Ζάρκο Πάσπαλι, Μίλαν Τόμιτς, Ντράγκαν Τάρλατς, Φράνκο Νάκιτς και τα πήρε όλα την πενταετία 1993-1997. Ακόμη, και άλλοι καλοί παίκτες (όπως Μπόμπαν Γιάνκοβιτς, Ντούσαν Βούκσεβιτς), αλλά και προπονητές (όπως Ντούσαν Ίβκοβιτς, Μπόζινταρ Μάλκοβιτς και Βλάντο Τζούροβιτς) κόσμησαν με την παρουσία τους τα ελληνικά γήπεδα.

Όμως, οι εποχές άλλαξαν, η Σερβία δεν είναι πλέον η υπερδύναμη του μπάσκετ και αυτό αντανακλάται και στις… μετεγγραφικές διαθέσεις των κορυφαίων ελληνικών ομάδων. Έτσι, παρά τις καλές μπασκετικές σχέσεις που διατηρούν οι δύο χώρες, απ’ ό,τι φαίνεται, οι μεγάλες ομάδες της Α1 έχουν στραφεί πλέον στη Λιθουανική αγορά. Τα τελευταία χρόνια, η αφρόκρεμα του Λιθουανικού μπάσκετ βρίσκεται στην Ελλάδα.

Την αρχή έκανε ο Ολυμπιακός, φέρνοντας τον παίκτη που θεωρείτο το καλύτερο ταλέντο της βαλτικής χώρας, τον Ρενάλντας Σεϊμπούτις που δείχνει ότι έχει όλα τα φόντα για να βελτιώνεται συνεχώς (προς το παρόν βρίσκεται μόνο στην αρχική προεπιλογή της Εθνικής). Παράλληλα, ο Άρης πρόσθεσε στη μηχανή του ένα, δευτεροκλασάτο (αλλά διεθνές), όνομα, τον Σιμόνας Σεραπίνας.

Η συνέχεια ήταν… καταιγιστική. Ο Ολυμπιακός έφερε τον Άρβιντας Μασιγιάουσκας, βάζοντας στο ρόστερ του τον καλύτερο κλασικό σούτινγκ-γκαρντ στην Ευρώπη. Ο Παναθηναϊκός, σε απάντηση, έφερε το καλύτερο τριάρι της αγοράς, τον Ραμούνας Σισκάουσκας και τον σέντερ με το κορμί-δυναμίτη, Ρομπέρτας Γιαφτόκας. Οι πράσινοι κατέκτησαν τα πάντα, αλλά το καλοκαίρι τους βρήκε με τον Σίσκα στη Μόσχα και τον Γιαφτόκας χωρίς ρόλο στην ομάδα (να πηγαίνει επίσης στη Μόσχα, αλλά στη Ντιναμό).

Όμως, τα αδέλφια Γιαννακόπουλοι δεν έμειναν με σταυρωμένα τα χέρια και κατάφεραν στο τέλος του Σεπτεμβρίου να υπογράψουν τον παίκτη που είχε χαρακτηριστεί «Μίδας» του ευρωπαϊκού μπάσκετ, τον Σαρούνας Γιασικεβίτσιους. Μόνο οι δύο Έλληνες πλέι-μέικερ (ξέρετε σε ποιους αναφερόμαστε) μπορούν να συγκριθούν μαζί του στην Ευρώπη. Οι ιδιοκτήτες της πράσινης ΚΑΕ, εκδηλώνουν με κάθε τρόπο τον ενθουσιασμό τους για τον ερχομό του Σάρας, αλλά, απ’ την άλλη μεριά, οι Αγγελόπουλοι, ξέρουν ότι φέτος θα έχουν πραγματικά στο ρόστερ τους τον Μάτσε.

Η κόντρα των «αιωνίων» φέτος βρίσκει αντιμέτωπους τους δύο, κατά τεκμήριο, καλύτερους Λιθουανούς παίκτες της τελευταίας δεκαετίας. Η Ελλάδα έγινε πια «γη της επαγγελίας» για τη χώρα του Σαμπόνις και του Μαρτσουλιόνις. Τα 90s έδωσαν τη θέση τους στον 21ο αιώνα και οι Λιθουανοί αναλαμβάνουν να δώσουν στους μεγάλους του ελληνικού μπάσκετ το κάτι παραπάνω. Φυσικά, θα λάβουν και ανάλογη αμοιβή, αφού Σάρας και Μάτσε, περιλαμβάνονται στους 3 πιο ακριβοπληρωμένους παίκτες της Ευρώπης.

Τα καλύτερα έπονται…

“Good night, and good luck”

by BEN

NBA ντραφτ: Οι μεγάλες "κλοπές"

Μετά το προηγούμενο άρθρο για τους… μη μπασκετμπολίστες του ντραφτ, όπως είχα πει, θα σας παρουσιάσω σήμερα μερικούς από τους καλύτερους παίκτες, οι οποίοι έγιναν μεν ντραφτ, αλλά σε θέση πολύ χαμηλότερη από την αξία τους. Εκείνους τους παίκτες που χρόνια μετά ένας γενικός διευθυντής καμαρώνει που επέλεξε και καυχιέται ότι είδε κάτι που κανείς άλλος δεν είχε δει. Θα αναφερθώ μόνο σε παίκτες που έχουν σταματήσει πια το μπάσκετ και μόνο σε παίκτες που ήταν… πολύ πίσω από εκεί που θα έπρεπε. Όχι δηλαδή στη μνημειώδη βλακεία του Πόρτλαντ που αγνόησε τον Τζόρνταν για τον… Σαμ Μπόουι. Η λίστα δεν είναι εξαντλητική των ονομάτων. Ας αρχίσουμε:

Τζον Στόκτον (1984): Ίσως η μεγαλύτερη «κλοπή» όλων των εποχών. Η Γιούτα επέλεγε στο νούμερο 16 και κανείς μέχρι τότε δεν είχε διαλέξει τον Τζον Στόκτον. Παίκτες όπως ο Μελ Τάρκιν, ο Λάνκαστερ Γκόρντον, ο Τιμ ΜακΚόρμικ και ο Μάικλ Κέιτζ είχαν επιλεγεί πριν από αυτόν. Τι ήταν τελικά ο Στόκτον; Στατιστικά ο καλύτερος πλεί μέικερ όλων των εποχών στο NBA. Πρώτος σε σύνολο ασίστ (15.806) και σε σύνολο κλεψιμάτων (3.265) στην ιστορία του NBA. Μέσοι όροι καριέρας 13.1 πόντους, 10.5 ασίστ και 2.2 κλεψίματα. Δεν έχασε αγώνα από το 1990 έως και το 1997! Έχει επιλεγεί ως ένας από τους 50 καλύτερους παίκτες όλων των εποχών και ήταν, βεβαίως, μέλος της Dream Team (μία είναι… του 1992).

Ουίλις Ριντ (1964): Επιλέχθηκε στον δεύτερο γύρο (νούμερο 1 δευτέρου γύρου) από τους Νιου Γιορκ Νικς, οι οποίοι σημειωτέον στον πρώτο γύρο είχαν διαλέξει τον Τζιμ Μπαρνς. Είχε 18.7 πόντους και 12.9 ριμπάουντ μέσο όρο. Ο πρώτος παίκτης που κέρδισε το MVP και στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος, αλλά και στους τελικούς. Μέλος του Hall of Fame, ένας από τους 50 καλύτερους παίκτες όλων των εποχών.

Νέιτ Άρτσιμπαλντ (1970): Επιλέχθηκε το 1970 από τους Σινσινάτι Ρόαγιαλς (μετέπειτα Κινγκς) στο νούμερο 2 του δεύτερου γύρου. Είναι ο μοναδικός παίκτης στην ιστορία του NBA που έχει τερματίσει την ίδια χρονιά 1^ος σκόρερ (34.0 πόντους) και 1^ος πασέρ (11.4 ασίστ). Μέσοι όροι καριέρας 18.8 πόντοι και 7.4 ασίστ. Μέλος του Hall of Fame και ένας από τους 50 καλύτερους όλων των εποχών.

Τζο Ντούμαρς (1985): Επιλογή των Ντιτρόιτ Πίστονς στο νούμερο 18 του πρώτου γύρου, σε ένα ντραφτ, όπου θα έπρεπε να είναι στην πρώτη πεντάδα. Τέσσερις φορές καλύτερος αμυντικός του NBA, 6 φορές all-star, με μέσους όρους καριέρας 16.1 πόντους και 4.5 ασίστ.

Καρλ Μαλόουν (1985): Επιλογή στο νούμερο 13 από τη Γιούτα, η οποία με τον παίκτη αυτόν άλλαξε την ιστορία της. Πιο πάνω στο ντραφτ φαντάζουν τα ονόματα του Τζον Κόνκακ, Εντ Πίκνι, Κιθ Λι, Κένι Γκριν και Γουέιμαν Τισντέιλ. Είχε μέσο όρο καριέρας 25.0 πόντους, 10.1 ριμπάουντ και 2.1 κλεψίματα. Μέλος της Dream Team (αλλά και της εθνικής του 1996), ένας από τους 50 καλύτερους παίκτες όλων των εποχών.

Άλεξ Ίνγκλις (1976): Επιλέχθηκε στο νούμερο 6 του δευτέρου γύρου (23 συνολικά) από το Μιλγουόκι. Πρώτος σκόρερ και πασέρ στην ιστορία των Νάγκετς. Είχε 21.5 πόντους, 5.5 ριμπάουντ και 3.8 ασίστ μέσους όρους καριέρας σε 4 ομάδες (Μπακς, Πέισερς, Νάγκετς και Μάβερικς). Μέλος του Hall of Fame.

Μπιλ Λαϊμπίρ (1979): Επιλέχθηκε στον τρίτο γύρο (!) στο νούμερο 21 (65^ο συνολικά) από τους Ντιτρόιτ Πίστονς. Είχε μέσους όρους καριέρας 12.9 πόντους, 9.7 ριμπάουντ και 2.0 ασίστ. Ίσως ο πρώτος ψηλός που είχε τόσο καλό σουτ τριών πόντων.

Μορίς Τσικς (1978): Έγινε ντραφτ από τους Φιλαντέλφια Σίξερς στον δεύτερο γύρο (36^ο πικ συνολικά). Είναι 3^ος όλων των εποχών στα κλεψίματα στο NBA και 8^ος στις ασίστ. Τέσσερις φορές στην καλύτερη αμυντική ομάδα του πρωταθλήματος, είχε μέσους όρους καριέρας 11.1 πόντους, 2.8 ριμπαόυντ, 6.7 ασίστ και 2.0 κλεψίματα.

Ντένις Ρόντμαν (1986): Έγινε ντραφτ στο δεύτερο γύρο από τους Ντιτρόιτ Πίστονς (συνολικά 27^η επιλογή). Ένας από τους 22 παίκτες που έχουν κερδίσει 5 τίτλους. Πρώτος ριμπάουντερ του NBA για 7 συνεχόμενες χρονιές (1992-98), καλύτερος αμυντικός του πρωταθλήματος το 1990 και 1991, 7 φορές στην καλύτερα αμυντική πεντάδα. Ίσως ο καλύτερος ριμπάουντερ της σύγχρονης εποχής με μέσους όρους καριέρας 7.3 πόντους και 13.1 ριμπάουντ.

Τέρι Πόρτερ (1985): Νούμερο 24 του ντραφτ από τους Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς, με μέσους όρους καριέρας στους 12.2 πόντους, 2.5 ριμπάουντ και 5.6 ασίστ. Είναι ο παίκτης με το ρεκόρ εύστοχων βολών σε τελικούς (15/15).

Ντένις Τζόνσον (1976): Έγινε ντραφτ στο δεύτερο γύρο (29^ο συνολικά) από το Σιάτλ. Είχε μέσους όρους καριέρας 17.3 πόντους, 3.9 ριμπάουντ και 5.0 ασίστ. MVP των τελικών του 1979, έξι φορές στην καλύτερη αμυντική πεντάδα του NBA.

Βλάντε Ντίβατς (1989): Νούμερο 28 του ντραφτ από τους Λος Άντζελες Λέικερς. Είχε 11.8 πόντους, 3.1 ασίστ και 8.2 ριμπάουντ μέσο όρο καριέρας. Είναι μαζί με τον Χακίμ Ολάζουον και τον Καρίμ Αμπντούλ-Τζαμπάρ οι μόνοι παίκτες στην ιστορία του NBA που είχαν πάνω από 13.000 πόντους, 9.000 ριμπάουντ, 3.000 ασίστ και 1.500 τάπες.

Τόνι Κούκοτς (1990): Ντραφτ από τους Σικάγο Μπουλς στον δεύτερο γύρο (29^ο συνολικά) ο Κούκοτς είχε μέσους όρους καριέρας 11.6 πόντους, 4.2 ριμπάουνς και 3.7 ασίστ. Ο Ευρωπαίος παίκτης που θεωρείται ότι μπορούσε να παίξει και στις 5 θέσεις στο παρκέ. Τρίτος σκόρερ, ριμπάουντερ και πασέρ των Μπουλς των Τζόρνταν, Πίπεν, 2^ος όταν έφυγε ο Μάικλ και 1^ος όταν έφυγε κι ο Πίπεν.

Λατρέλ Σπριούελ (1992): Ντραφτ στο νούμερο 24 από τους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς. Είχε 18.3 πόντους, 4.0 ασίστ και 4.1 ριμπάουντ μέσους όρους καριέρας. Τέσσερις φορές all-star, έχει τα περισσότερα τρίποντα σε έναν αγώνα χωρίς άστοχη προσπάθεια (9/9) μαζί με τον Μπεν Γκόρντον.

Τιμ Χάρνταγουέι (1989): Νούμερο 14 από τους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς. Πέρασε τους 5.000 πόντους και τις 2.500 ασίστ πιο γρήγορα από κάθε άλλον παίκτη στην ιστορία του NBA, εκτός από τον Όσκαρ Ρόμπερτσον, 1^ος πασέρ στην ιστορία των Μαϊάμι Χιτ, ενώ είναι μόλις ένας από τους 7 παίκτες στην ιστορία του NBA που είχε μία χρονιά πάνω από 20 πόντους και 10 ασίστ μέσο όρο (το έχει καταφέρει 2 φορές, το 1992 με 23.4 και 10.0 και το 1993 με 21.5 και 10.6). Έχει μέσους όρους καριέρας 17.7 πόντους, 8.2 ασίστ και 3.3 ριμπάουντ.

by Lord of the Stats

Κι όμως έγιναν ντραφτ!

Με την κλήρωση της Α1 να έγινε τη Δευτέρα και κανένα συμπέρασμα να μην… βγήκε (συμπεράσματα βγαίνουν μόνο στο γήπεδο), εκτός του ότι Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός παίζουν χωρίς θεατές στο ΟΑΚΑ (ο κανονισμός που απαγορεύει τους θεατές είναι επιεικώς αστείος και υπονομεύει την ίδια την ύπαρξη επαγγελματικών αθλημάτων), σήμερα επιστρέφω με ένα άρθρο θα σας ταξιδέψει στο NBA, αλλά όχι σε τόσο γνωστές ακτές του. Η διαδικασία του ντραφτ είναι λίγο-πολύ γνωστή σε όλους, με τις (30 πια) ομάδες να επιλέγουν κάθε χρόνο από 2 παίκτες, οι οποίοι δεν έχουν αγωνιστεί στο NBA παλαιότερα και τους προπονητές και τους σκάουτερς να ξοδεύουν τη μισή χρονιά πριν το ντραφτ, προσπαθώντας να μάθουν όσα μπορούν για όλους τους αθλητές που μπορεί να δηλώσουν συμμετοχή.

Οι περιορισμοί ηλικίας και γύρων που υπάρχουν τώρα, δεν υπήρχαν πάντοτε, οπότε παλιότερα οι ομάδες είχαν αντί για 2 γύρους (60 επιλογές συνολικά), 7 γύρους (το 1987), 10 γύρους (το 1984) ή ακόμη και το εξωπραγματικά τεράστιο νούμερο των 20 γύρων το 1973. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, κάποια στιγμή να εξαντλούνται οι άκρως… μπασκετικές επιλογές που είχαν ανάγκη οι ομάδες και οι γενικοί διευθυντές αυτών να προσπαθούν να… πιάσουν το λαχείο. Ας δούμε μερικές από τις πιο περίεργες επιλογές σε ντραφτ που έχουν γίνει ποτέ. Η λίστα δεν είναι εξαντλητική:

Μπομπ Μπίμον (1969): Ναι, καλά καταλάβατε, δεν είναι συνωνυμία. Πρόκειται για τον Ολυμπιονίκη και παγκόσμιο ρέκορντμαν του μήκους, ο οποίος μόλις ένα χρόνο πριν, στους Ολυμπιακούς αγώνες του Μεξικό έκανε το άλμα των 8.90 μέτρων, παγκόσμιο ρεκόρ τότε, ακατάρριπτο για 23 χρόνια (μέχρι το 1991 όταν το έσπασε ο Μάικ Πάουελ στο Τόκιο). Ο Μπίμον επιλέχθηκε από τους Φίνιξ Σανς στον 15^ο γύρο του ντραφτ του 1969, με τη λογική ότι πιτσιρικάς έπαιζε μανιωδώς μπάσκετ στη Νέα Υόρκη. Βεβαίως, ποτέ δεν αγωνίστηκε στην ομάδα.

Καρλ Λιούις (1984): Υπήρχε μανία με τον Λιούις στις Η.Π.Α. τη δεκαετία του 1980, με τον Λιούις να εξελίσσεται σε έναν από τους καλύτερους αθλητές στίβου όλων των εποχών (με 9 χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια και 1 ασημένιο). Μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984, όταν ο Καρλ Λιούις ήταν απίστευτα δημοφιλής, οι Σικάγο Μπουλς τον επέλεξαν στο 10^ο γύρο του ντραφτ, ποντάροντας στη φήμη του και το… πολύπλευρο ταλέντο του. Προφανώς, δεν παράτησε τον στίβο για τα παρκέ του μπάσκετ.

Γιασουτάκα Οκαγιάμα (1981): Για τον Οκαγιάμα τα έχουμε πει και στο αφιέρωμα για τον κόσμο των γιγάντων. Ο Οκαγιάμα ήξερε μπάσκετ και η επιλογή του στο ντραφτ του 1981 από τους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς στον 8^ο γύρο ήταν δικαιολογημένη, αν και εμπεριείχε ρίσκο. Τελικά, για μη αγωνιστικούς λόγους ο Οκαγιάμα των 2.36 μέτρων, ψηλότερος Ιάπωνας που επιλέχθηκε ποτέ σε ντραφτ και ψηλότερος Ιάπωνας μπασκετμπολίστας που έπαιξε ποτέ μπάσκετ, δεν πήγε στο NBA.

Λουσία «Λούσι» Χάρις (1977): Η Χάρις ήταν η πρώτη και η μόνη γυναίκα, η οποία έγινε ποτέ ντραφτ από ομάδα του NBA. Οι Νιου Όρλιν Τζαζ την επέλεξαν στον 7^ο γύρο του 1977, όταν η Χάρις είχε μόλις τελειώσει την ιστορική καριέρα της στο Πανεπιστήμιο του Ντέλτα Στέιτ, όπου σε 3 χρόνια επιλέχθηκε 3 φορές ως η καλύτερη παίκτρια των Η.Π.Α.. Η Χάρις, όμως, δεν έπαιξε ποτέ στο NBA.

«Μπούμπα» Σμιθ (1967): Ο Σμιθ ήταν σημαντικός παίκτης του ράγκμπι στις Η.Π.Α. και φημισμένος ως ένας από τους πιο τρομερούς αμυντικούς. Στο ελληνικό κοινό ήταν πιο γνωστός ως Μόουζες Χαϊτάουερ στη «Μεγάλη των Μπάτσων Σχολή». Πάντως, οι Μπάλτιμορ Μπούλετς θέλησαν το 1967 να εκμεταλλευτούν το ύψος του (1.98, πολύ μεγάλο για την εποχή) και τον επέλεξαν στον 11^ο γύρο του ντραφτ.

Τζιμ Μπράουν (1957): Ο «Mr. Everything», όπως ήταν το προσωνύμιό του, αγωνιζόταν σε μπάσκετ, ράγκμπι, λακρός και στίβο, όσο καιρό ήταν στο κολέγιο του Σιράκιουζ. Οι Σιράκιουζ Νάτιοναλς τον επέλεξαν στον 9^ο γύρο του ντραφτ του 1957, βλέποντας τους 15 πόντους μέσο όρο που είχε στη δεύτερη χρονιά στο κολέγιό του. Πάντως, ο Μπράουν επέλεξε το ράγκμπι (ή αμερικάνικο ποδόσφαιρο).

Τόνι Γκάιν (1981): Ο Γκάιν στο κολέγιο του Σαν Ντιέγκο Στέιτ έπαιζε πλέι μέικερ στην ομάδα μπάσκετ και σε τέσσερα χρόνια καριέρας είχε 5.5 ασίστ μέσο όρο. Οι Σαν Ντιέγκο Κλίπερς τον επέλεξαν στον 10^ο γύρο του ντραφτ του 1981, αν και ο Γκάιν είχε ήδη επιλέξει το μπέιζμπολ.

Φρανκ Χάουαρντ (1958): Ο Χάουαρντ ήταν διάσημος παίκτης του μπέιζμπολ, αλλά στο κολέγιο είχε αναδειχτεί σε καλύτερο παίκτη της χώρας και στο μπέιζμπολ, αλλά και στο μπάσκετ. Οι Φιλαντέλφια Ουόριορς τον επέλεξαν στον 3^ο γύρο του ντραφτ ου 1958.

Μπρους Τζένερ (1977): Ο Τζένερ κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο δέκαθλο των Ολυμπιακών Αγώνων του 1976 και απέκτησε το προσωνύμιο «ο καλύτερος αθλητής του κόσμου». Αυτό πίστεψαν ότι ήταν κυριολεκτικό οι Κάνσας Σίτι Κινγκς και τον επέλεξαν στον 7^ο γύρο του ντραφτ του 1977.

Ντέιν Ουίνφιλντ (1973): Ο Ουίνφιλντ είναι μέλος του Hall of Fame του μπέιζμπολ, αλλά το 1973 είχε ούτε μία, ούτε δύο, αλλά 4 επιλογές για να συνεχίσει την καριέρα του. Τέσσερις ομάδες από 4 διαφορετικά πρωταθλήματα (NFL, NBA, ABA και MLB, τουτέστιν ράγκμπι, μπάσκετ και μπέιζμπολ) τον έκαναν ντραφτ το 1973, με τον Ουίνφιλντ να επιλέγει το τελευταίο (MLB). Από το NBA οι Ατλάντα Χοκς τον επέλεξαν στον 5^ο γύρο του ντραφτ.

Μετά τις… περίεργες επιλογές των ντραφτ, στο επόμενο άρθρο θα συνεχίσω το αφιέρωμα, αναφέροντας τις επιλογές εκείνες που έκαναν τους γενικούς διευθυντές να νιώθουν… πολύ μάγκες!

by Lord of the Stats

Περί μπάσκετ ο λόγος...

Η υπόθεση που άνοιξε πριν από το Ευρωμπάσκετ, με τις απαράδεκτες δηλώσεις του τότε… εκπροσώπου, δε λέει να κλείσει ακόμη, καθώς κάποιοι, είτε από διάθεση για «γλείψιμο» στον τύπο που θεωρούν «Γκουρού» των μπασκετικών δημοσιογράφων, είτε από έμφυτη ελληνική διάθεση για θάψιμο, εξακολουθούν να ασκούν ανόητη κριτική σε ορισμένους μεγάλους Έλληνες παίκτες. Έτσι, δημοσιογράφοι μεγάλων πολιτικών εφημερίδων, από τις πρώτες σε κυκλοφορία, βρήκαν να ασχοληθούν στα Κυριακάτικα έντυπα με τον Λάζαρο Παπαδόπουλο.

Γέμισαν τις, έτσι κι αλλιώς λιγοστές σχετικές με το μπάσκετ, στήλες τους με κριτική που μόνο ως κακόβουλη και ανούσια μπορεί να χαρακτηριστεί. Ένας κατέφυγε σε ειρωνικά σχόλια προς τον Παπαδόπουλο, λέγοντας ότι τα «μεγάλα λόγια του θα έπρεπε να συνοδεύονται με ανάλογες πράξεις». Είναι χαρακτηριστικό ότι ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος δεν αναφέρει ούτε το όνομα του Λάζαρου, αλλά τον αναγράφει ως «ο κύριος 6.3 πόντοι και 5/17 βολές». Αυτά θεωρεί ο ίδιος σοβαρά αθλητικά σχόλια; Άλλος γράφει με περισπούδαστο ύφος ότι ο Παπαδόπουλος πρέπει να κάνει καλή χρονιά με τη Ρεάλ για να αποδείξει ότι χωράει ακόμη στην Εθνική. Προσωπικά, δεν μπορώ εύκολα να θυμηθώ την τελευταία χρονιά του Λάζου που δεν ήταν «καλή» και δεν έχει νόημα να καταγράψω τα στατιστικά του, αφού δεν είναι τυχαίο, για όσους ξέρουν, ότι θεωρείται ο καλύτερος κλασσικός σέντερ στην Ευρώπη.

Εντάξει, ο Λάζαρος έκανε μέτριο τουρνουά, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό για να προκαλέσει τα απαράδεκτα σχόλια με τα οποία βάλλεται από παντού. Σε κάποιον που ξέρει να παρακολουθεί, ήταν ξεκάθαρο ότι ο μεγάλος Έλληνας σέντερ ήταν εμφανώς επηρεασμένος ψυχολογικά από τις δηλώσεις του… εκπροσώπου. Με κακή ψυχολογία, δεν κατάφερε ποτέ να μπει 100% στο κλίμα της διοργάνωσης. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι ξαφνικά έγινε κακός παίκτης. Και αυτοί που ξέρουν να τον κριτικάρουν τώρα που είναι «κάτω», «προχθές» που σήκωνε το χρυσό ήταν οι πρώτοι που τον αποθέωναν. Γεμίσαμε «κωλοτούμπες» μου φαίνεται…

Ε ΟΧΙ ΚΑΙ «ΘΥΜΙΖΕΙ ΜΠΑΣΚΕΤ»!!!

Προς τον κύριο Κουλουμπή που αναμετέδιδε το απόγευμα της Κυριακής τον αγώνα ποδοσφαίρου Ρόμα-Γιουβέντους και έκανε το… μαγικό σχόλιο: «το παιχνίδι εδώ και λίγη ώρα θυμίζει μπάσκετ, οι παίκτες της Ρόμα κάνουν πολλές πάσες ψάχνοντας το κενό». Η… μπασκετική φάση που περιέγραφε ο δημοσιογράφος, ήταν 20 παίκτες στο γήπεδο να κάνουν κουραστικές πασούλες στο κέντρο του γηπέδου περιμένοντας το τελικό σφύριγμα του διαιτητή αφού βόλευε και τις δύο ομάδες το, τότε διαμορφωμένο, 2-2.

Τώρα, το σκεπτικό του γιατί αυτό θυμίζει το άθλημα των επιθέσεων των 24 δευτερολέπτων (εκ των οποίων μόλις 8 για να μείνεις πίσω από τη «σέντρα») με τις γρήγορες εναλλαγές της μπάλας από χέρι σε χέρι, τη σκληρή επιθετική άμυνα που παραμονεύει για ένα κλέψιμο που θα οδηγήσει στον αιφνιδιασμό και τα αλλεπάλληλα σκριν (γιατί προφανώς κάποια τέτοια φάση είχε υπόψη του), δε μας το ανέλυσε.

BEN

Συνεχίζοντας τα όσα γράφτηκαν πιο πάνω για τον Παπαδόπουλο, θα προσθέσω και το απαράδεκτο σχόλιο του Ν. Παπαδογιάννη στην «Κ. Ελευθεροτυπία» για τον Αντώνη Φώτση, ο οποίος δήλωσε ότι θα είναι «παρών» για την εθνική το 2008. Το σχόλιο του κυρίου Παπαδογιάννη ήταν: «Ο Αντώνης Φώτσης σε δηλώσεις ανάλογες με αυτές που έκανε φέτος το καλοκαίρι». Θεωρώ ότι ξεπερνάει πια τα όρια του κιτρινισμού και της δημοσιογραφικής αλητείας αυτό που γίνεται εδώ και λίγο καιρό. Ο Φώτσης χτύπησε στο χέρι και έμεινε έξω από την εθνική. Αν πήγαινε στην Ισπανία, μπορεί να έχανε 1.7 εκατομμύρια ευρώ, λόγω της αρνητικής στάσης της Ντιναμό στο θέμα. Πείτε μου έναν που θα το έκανε. Θα ρισκάρατε εσείς την υγεία σας και τη δουλειά σας; Εγώ; Ο κύριος Παπαδογιάννης; Ή μήπως αυτοί για χάρη των οποίων γράφει και τις καρέκλες των οποίων γλείφει; Γιατί αυτό που έκανε ο Φώτσης είναι απολύτως φυσιολογικό. Αλλού είναι το πρόβλημα των εν λόγω «δημοσιογράφων».

ΑΝΘΡΩΠΕ, ΙΔΟΥ Ο ΜΑΤ ΧΑΡΠΡΙΝΓΚ

Εντάξει, το έχω πάρει αμπάριζα το NBA εδώ και δύο ημέρες, αλλά δεν… φταίω μόνο εγώ. Τα θέλουν κι αυτοί. Για να κλείσουμε με ένα αγωνιστικό θέμα, δεν ξέρω αν είδατε πουθενά τις δηλώσεις του Ντερόν Ουίλιαμς. Σας γράφω τα βασικά σε περίπτωση που τις χάσατε (τέτοια πράγματα δεν… χάνονται), αφού πρώτα πω για τους φίλους που δεν θυμούνται ότι ο Ντερόν Ουίλιαμς είναι ο βασικός πλέι μέικερ της Γιούτα εδώ κι ένα χρόνο και οι Αμερικάνοι λένε ότι μαζί με τον Κάρλος Μπούζερ, είναι το νέο δίδυμο Στόκτον-Μαλόουν (…ασχολίαστο). Ο Ουίλιαμς θεώρησε ότι η κόντρα του Κιριλένκο με τη διοίκηση της Γιούτα αφορούσε αυτόν και σκέφτηκε ότι θα ήταν καλό να καταφερθεί δημόσια κατά του συμπαίκτη του. Εκτός από το γεγονός ότι κάτι τέτοιο είναι απαράδεκτο και αθέμιτο με βάση του όρους εργασίας, τα όσα είπε ο Ουίλιαμς θα μείνουν στην ιστορία. Εν ολίγοις είπε ότι ο Κιριλένκο δεν δουλεύει στο σουτ του μετά την προπόνηση, κάτι που, αντίθετα με τον Ρώσο, κάνουν ο Οκούρ, ο Μπούζερ, ο… Αραούτζο και οι ρούκι. Για το τέλος άφησε το καλύτερο. Απολαύστε τον: «Αν βλέπατε τον Κιριλένκο να είναι ελεύθερος στη μία πλευρά και τον Ματ Χάρπρινγκ στην άλλη, εσείς σε ποιον θα δίνατε τη μπάλα;». Το ξαναγράφω, μήπως κάποιος δεν έπιασε το… μέγεθος του διλήμματος του πλέι μέικερ: «Αν βλέπατε τον Κιριλένκο να είναι ελεύθερος στη μία πλευρά και τον Ματ Χάρπρινγκ στην άλλη, εσείς σε ποιον θα δίνατε τη μπάλα;». Θα το έγραφα και τρίτη φορά, αλλά πιστεύω ότι όσες φορές και να το δω γραμμένο δεν θα το πιστέψω ότι ο Ουίλιαμς εννοούσε ότι θα την έδινε στον Χάρπρινγκ. Μετά λένε γιατί οι Αμερικάνοι που ξέρουν μπάσκετ θεωρούν τον Μπίλαπς και τον Κιντ τους δύο μοναδικούς πλέι μέικερ στη χώρα. Ίσως επειδή οι υπόλοιποι έχουν διλήμματα του τύπου Χάρπρινγκ ή Κιριλένκο.

Απ’ τη μία είναι ο «κύριος 5x6», δηλαδή ο μοναδικός (σε 48 λεπτά ενός αγώνα) παίκτης στην ιστορία του NBA (μαζί με τον Χακίμ Ολάζουον που το έκανε σε διπλή παράταση) που είχε σε έναν αγώνα τουλάχιστον 6 σε 5 διαφορετικές στατιστικές κατηγορίες (τουλάχιστον 6 πόντους, ριμπάουντ, ασίστ, κλεψίματα και τάπες) και απ’ την άλλη ο Χάρπρινγκ. Όντως, ο Χάρπρινγκ είχε περισσότερους πόντους από τον Κιριλένκο πέρσι στη Γιούτα (πώς έγινε αυτό μόνο ο Ουίλιαμς ξέρει), αλλά αυτό μάλλον είναι επιχείρημα για το πόσο ανεπαρκής είναι ο Ουίλιαμς ως πλέι μέικερ και το πόσο μέτρια τον εκμεταλλεύεται ο Σλόαν (προπονητής της Γιούτα). Ο Χάρπρινγκ δεν μου φταίει σε τίποτα, είναι φιλότιμος και συμπαθής παίκτης, αν και ιδιαίτερα περιορισμένων δυνατοτήτων (όχι… το blog harpringsucks.com είναι απλώς… κακεντρεχές!). Ο Κιριλένκο, απ’ την άλλη, είναι απλώς ο καλύτερος αμυντικός στον κόσμο (για να μη βάλω στο παιχνίδι το βραβείο του MVP και τον τίτλο στο Ευρωμπάσκετ). Ο Χάρπρινγκ μπορεί να τελειώσει την εν λόγω φάση που είχε στο… μυαλό του ο Ουίλιαμς με σουτ, ενώ ο AK-47 με άλλους 10 τρόπους. Και ο... Μαλόουν είχε κακό περιφερειακό σουτ, είχε ποτέ ο Στόκτον το δίλημμα Μαλόουν ή Γκρεγκ Όστερταγκ; Μετά αναρωτιόμαστε γιατί από το 2002 και ύστερα «πελαγώνουν» (σχεδόν όλοι) οι πλέι μέικερ των Η.Π.Α. σε όλα τα μεγάλα τουρνουά. Όταν σκέφτεσαι Χάρπρινγκ ή Κιριλένκο, απλώς καταδεικνύεις το μπασκετικό σου επίπεδο. Κι εντάξει, σκέψου το. Πρέπει να το πεις δημόσια κιόλας;

Rasheed.

Οι γυναίκες στη μάχη...

Το Ευρωμπάσκετ των ανδρών τελείωσε και πλέον παίρνουν θέση στην εκκίνηση οι γυναίκες. Η Ελλάδα, μπαίνει στη διοργάνωση από θέση αουτσάιντερ, και θα προσπαθήσει να διεκδικήσει την πρόκριση στην Ολυμπιάδα. Ας δούμε ποιο είναι το σύστημα της διοργάνωσης και ποιες ομάδες αναμένεται να ξεχωρίσουν.

Οι 16 ομάδες του Ευρωμπάσκετ είναι χωρισμένες σε 4 ομίλους. Το σύστημα είναι ίδιο με της διοργάνωσης των ανδρών: οι 3 πρώτοι από κάθε γκρουπ περνούν στο δεύτερο γύρο όπου σχηματίζουν 2 νέους ομίλους των 6, μεταφέροντας τους βαθμούς. Οι 4 πρώτοι κάθε ομίλου συνεχίζουν στους «8», και από εκεί στους «4».

Στον όμιλο A βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα φαβορί της διοργάνωσης, η Τσεχία, μαζί με την ομάδα που θεωρείται πιο πιθανό να κάνει μια μεγάλη έκπληξη, την Τουρκία. Επίσης, η Λετονία, είναι αρκετά δυνατή. Το γκρουπ συμπληρώνει το, αουτσάιντερ, Ισραήλ.

Ο όμιλος B μοιάζει ισορροπημένος, αφού οι 3 ομάδες είναι περίπου ισοδύναμες: Λιθουανία, Βέλγιο, Γερμανία, με τις τελευταίες πάντως να θεωρούνται οι ασθενέστερες. Η, τέταρτη, Ρουμανία, δύσκολα θα παίξει κάποιο ρόλο.

Στον όμιλο C, η Ελλάδα θα δώσει μια άνιση μάχη για την πρόκριση. Της αρκεί μάλλον μία νίκη, αλλά θα πρέπει να υπερβάλλει εαυτόν για να την πετύχει, γιατί μαζί της βρίσκεται η Ρωσία, ακλόνητο φαβορί για το χρυσό, η Γαλλία, που κατεβαίνει με στόχο το μετάλλιο και η, πιο αδύναμη από τις άλλες δύο, αλλά διοργανώτρια, Ιταλία.

Τέλος, στον όμιλο D συγκρούονται η Ισπανία, που ψάχνει το μετάλλιο, οι καλές Σερβία και Κροατία και η, αδύναμη, Λευκορωσία.

Οι αρχικές εκτιμήσεις λένε ότι από τη μία πλευρά (όμιλοι A και B), Τσεχία και Τουρκία κλείνουν θέση για οχτάδα, με επόμενα φαβορί Λιθουανία και Λετονία. Από την άλλη πλευρά (όμιλοι C και D) Ρωσία, Γαλλία και Ισπανία θα είναι στους «8» και την τέταρτη θέση διεκδικούν 4 ομάδες.

Αυτά σημαίνουν ότι η Ελλάδα πρέπει κατ’ αρχήν να κερδίσει την Ιταλία (τη 2η αγωνιστική) για να συνεχίσει στο δεύτερο γύρο και στη συνέχεια, λογικά, να χτυπήσει Σερβία και Κροατία για να μπορέσει να μπει οχτάδα και να διεκδικήσει την είσοδο στους Ολυμπιακούς. Δε είναι απίθανο, αλλά, είναι σίγουρο, ότι θα πρέπει να βρεθούν στην κορυφή της φόρμας τους οι παίκτριες από τις οποίες ο, ομοσπονδιακός προπονητής, Κώστας Μίσσας περιμένει τα περισσότερα: η WNBAer Εβίνα Μάλτση, η Αναστασία Κωστάκη των μεγάλων συμβολαίων, η αρχηγός Πόλυ Σαρέγκου και η Στέλλα «Τόνι Κούκοτς» Καλτσίδου. Οφθαλμοφανές μειονέκτημα του ελληνικού ρόστερ της Εθνικής η έλλειψη ψηλής σέντερ.

Σε κάθε περίπτωση, η Ελλάδα πιστεύει στην υπέρβαση και η άνοδος ορισμένων παικτριών τα τελευταία χρόνια της επιτρέπει να το ελπίζει. Καλή επιτυχία στα κορίτσια μας!

“Good night, and good luck”

by BEN

Σε καθεστώς ομηρίας

Δεν είναι ούτε τυχαία ούτε χωρίς σημασία αυτά που γίνονται τις τελευταίες εβδομάδες στον θαυμαστό κόσμο του NBA. Όταν ο ένας μετά τον άλλο οι Ευρωπαίοι παίκτες δηλώνουν ότι σκέφτονται να φύγουν, τότε κάτι δεν πάει καλά στον άλλο πλανήτη.

Αυτό που γίνεται φέτος δεν έχει προηγούμενο. Αν κοιτάξει κανείς τα ονόματα που έχουν πει τη λέξη «Ευρώπη» φέτος, μιλώντας για μετεγγραφή, θα δει ότι μόνο τυχαία δεν είναι: Βασίλης Σπανούλης, Ιάκωβος Τσακαλίδης, Σαρούνας Γιασικεβίτσιους, Μικαέλ Πιετρούς, Αντρέι Κιριλένκο και, πλέον, Σάσα Πάβλοβιτς. Ούτε τα ονόματα είναι τυχαία, ούτε ο λόγος είναι τυχαίος. Μπορεί ο Γιασικεβίτσιους να έχει ως πρώτο λόγο τα λεπτά συμμετοχής όταν αποφάσισε να αφήσει το NBA, αλλά οι τρεις τελευταίοι μίλησαν για το ίδιο ουσιαστικά πράγμα. Κάτι το οποίο είπε βέβαια και ο Σάρας (και ο Μάτσε πέρσι και άλλοι).

Για το καθεστώς ιδιοκτησίας των παικτών από τις ομάδες του NBA. Όλα αυτά τα χρόνια το NBA θεωρείται κάτι ανάλογο του παράδεισου και ελάχιστοι κοιτούσαν το τι πραγματικά συμβαίνει στις Η.Π.Α. και το γεγονός ότι οι παίκτες ουσιαστικά παίζουν υπό καθεστώς ομηρίας. Εκτός από το γεγονός ότι σχεδόν ποτέ δεν αποφασίζουν σε ποια ομάδα θα παίξουν, αφού από την αρχή στα ντραφτ επιλέγονται και δεν επιλέγουν, στη συνέχεια ανήκουν στις ομάδες τους ως σκλάβοι.

Μπορεί αυτή η φράση να προκαλεί γέλιο σε μερικούς, αν σκεφτούμε τα χρήματα που παίρνουν, αλλά ας κοιτάξουμε το θέμα από την εργασιακή πλευρά του, αφού είναι πλέον γνωστό πόσα χρήματα βγάζουν οι μπασκετμπολίστες και είναι σχεδόν φαιδρό να κάνουμε λες και ανακαλύπτουμε την Αμερική κάθε φορά που το ακούμε. Ένας παίκτης που θα υπογράψει σε ομάδα του NBA, ανήκει πλήρως στην ομάδα αυτή. Δεν μπορεί να σπάσει το συμβόλαιό του και να αλλάξει ομάδα, δεν μπορεί να πάρει μετεγγραφή, δεν μπορεί να ζητήσει αναπροσαρμογή αν παίξει καλά, δεν μπορεί να διαπραγματευτεί με διαφορετικούς όρους από αυτούς που ορίζει το πρωτάθλημα.

Ο Γιασικεβίτσιους δεν ήθελε να γυρίσει στην Ευρώπη και το είπε. Όμως, η συνέχεια της ίδιας πρότασης που βγήκε από τα χείλη του ήταν: «Εδώ οι παίκτες ανήκουν στις ομάδες που τους κάνουν ό,τι θέλουν. Δεν μπορώ να το καταλάβω». Ο Κιριλένκο εδώ και ένα χρόνο θέλει να φύγει από τη Γιούτα, φτάνοντας στο σημείο να είναι φανερά αδιάφορος στα παιχνίδια της πέρσι. Η Γιούτα αρνείται να τον δώσει, τη στιγμή που ο Τζέρι Σλόαν (προπονητής των Τζαζ και μεγάλο… πρόβλημα του AK-47) του είπε «αν δεν σου αρέσει όπως προπονώ, φύγε», ενώ ήξερε ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Τώρα, με τα φώτα όλου του κόσμου στραμμένα πάνω του, τι είπε ο Κιριλένκο; «Δεν αξίζουν τόσα λεφτά, αφού δεν μου αρέσουν οι όροι του παιχνιδιού». Ο Πιετρούς αποκάλυψε ότι είχε πρόταση από ομάδα της Ευρωλίγκας, ύψους 2 εκατομμυρίων ευρώ και ότι το σκέφτηκε σοβαρά πριν πει «όχι». Εδώ και 3 μήνες ζητάει να φύγει από το Γκόλντεν Στέιτ, το συμβόλαιό του με το οποίο έχει τελειώσει! Αλλά δεν μπορεί, γιατί εμπίπτει στην κατηγορία «restricted free agent». Που σε απλά ελληνικά σημαίνει, «τον υποχρεώνουμε να μείνει για να βγάλουμε κάτι από την ανταλλαγή του, δίνοντάς τον εκεί που θέλουμε εμείς ή να τον υπογράψουμε με λίγα λεφτά». Ο Πάβλοβιτς περνάει τα ίδια, μόνο που εκείνος δήλωσε ότι σκέφτεται να γυρίσει μόνιμα στην Ευρώπη και να παρατήσει τους Καβαλίερς, οι οποίοι σε αυτή την περίπτωση κρατάνε τα δικαιώματά του ως «restricted free agent» μέχρι να… πεθάνει. Μοναδική περίπτωση να αλλάξει αυτό, είναι να παίξει ένα χρόνο ακόμη εκεί με τα λεφτά που θέλουν οι Καβς.

Πέρσι, όταν τα έλεγε ο Ματσιγιάουσκας, μερικοί τον θεώρησαν φαιδρό και ότι τα είπε επειδή απέτυχε. Μετά τα φώναξε και ο Γι Γιανλιάν, που είπε ότι δεν θέλει να πάει σε μία ομάδα που τον επέλεξε χωρίς να τη θέλει, αλλά αυτός ήταν… Κινέζος και ανώριμος, κατά τους Αμερικάνους. Φέτος, η κατάσταση χειροτερεύει με έναν από τους τρεις καλύτερους Ευρωπαίους που παίζουν στο NBA να δηλώνει ότι θέλει να φύγει. Τον άλλο τον κρατάνε, αφού ο Κιούμπαν μόνο τη γυναίκα του δεν του έχει χαρίσει ακόμα, ενώ τον τρίτο για να τον κρατήσουν, έπρεπε να του πάρουν δωράκι τον Ναβάρο.

Η Ευρώπη έχει ανέβει επίπεδο. Η Ευρωλίγκα έχει απίστευτα υψηλό επίπεδο, οι πρώτες ευρωπαϊκές ομάδες συγκρίνονται μόνο με τις καλύτερες αμερικάνικες πλέον. Οι Ευρωπαίοι παράγοντες τα δίνουν όλα στους παίκτες-αστέρες των ομάδων τους και οι Ευρωπαίοι παίκτες το ξέρουν αυτό. Οι Αμερικάνοι δεν το έχουν μάθει ακόμη, έχουν μεγαλώσει και γαλουχηθεί στο καθεστώς να επιλέγουν άλλοι τις κινήσεις της καριέρας τους αντί γι’ αυτούς, αλλά οι Ευρωπαίοι το ξέρουν. Και δεν μπορούν πια να δεχτούν ότι δεν έχουν λόγο στην ίδια τους την καριέρα.

Βεβαίως και πηγαίνοντας στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού το ήξεραν αυτό, αλλά άλλο να το λες, άλλο να το ζεις. Εξάλλου, ποιος ξεκινάει υπολογίζοντας το γεγονός ότι θα δημιουργηθεί πρόβλημα στην καριέρα του; Οι παίκτες του NBA τόλμησαν να κάνουν απεργία το 1998 και η κατάσταση διαμορφώθηκε έτσι, ώστε, ουσιαστικά, να «τελειώσει» τους «ταραξίες» σε περίπτωση επανάληψης του φαινομένου.

Δεν πιστεύω ότι ο Κιριλένκο θα επιστρέψει στην Ευρώπη (αν και… μακάρι), ούτε ακόμη και ο Πάβλοβιτς. Του ενός θα περάσει το δικό του στο τέλος, ενώ ο άλλος μάλλον θα υπογράψει με το Κλίβελαντ. Αλλά οι διαρροές από το NBA είναι πια μεγάλες, οι Ευρωπαίοι φεύγουν πολύ εύκολα, έχουν απομυθοποιήσει τον μαγικό κόσμο και βλέπουν το πραγματικό, πολύ άσχημο πρόσωπό του πίσω από τα γεμάτα γήπεδα και το ωραίο θέαμα και οι ατζέντηδες το έχουν καταλάβει. Εδώ είναι και το κλειδί της αλλαγής. Από τους ατζέντηδες σταδιακά το θέμα θα φτάσει στους λεγόμενους καλούς γηγενείς παίκτες του πρωταθλήματος και αν ένας ή δύο κάνουν το βήμα (ο Αρτέστ που λέγαμε παλιότερα), τότε θα ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου.

Θέλετε να σας πω και πώς βλέπουν αυτή την εξέλιξη στις Η.Π.Α.; Οι δημοσιογράφοι που είναι στα άδυτα του πρωταθλήματος, δεν είναι καθόλου χαρούμενοι με το γεγονός. Μιλώντας με έναν από αυτούς, μου είπε ότι έχουν αρχίσει να βλέπουν μια άλλη απειλή ενόψει. Θα το παρουσιάσω γρήγορα όπως μου το είπε. Η εθνική Η.Π.Α. που προετοιμάζεται για το Πεκίνο θεωρείται από τους Αμερικανούς η δεύτερη καλύτερη μετά από εκείνη του 1992. Επίσης, το θέμα το έχουν πάρει πατριωτικά, μετά τις απανωτές σφαλιάρες από το 2002. Και μου είπε ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος ότι φοβούνται το εξής: πως οι Ευρωπαίοι παίκτες αντί να προσπαθούν πια να παίξουν στο NBA, θα επιζητούν να το κερδίσουν στο πρόσωπο της εθνικής ομάδας των Η.Π.Α.. Ίσως λίγο τραβηγμένο σενάριο, αλλά να πώς το σκέφτονται. Οι πρώτες λέξεις του Κιριλένκο μετά το χρυσό ήταν ότι θέλει να κερδίσει στο ματς «Δαβίδ εναντίον Γολιάθ» του χρόνου στο Πεκίνο. Μετά αναφέρουν το παράδειγμα του Σπανούλη και του Γιασικεβίτσιους, παικτών που έχουν χρωστούμενα με το NBA. Βλέπουν, εν ολίγοις, αυτή η γενικευμένη δυσαρέσκεια των Ευρωπαίων παικτών προς το NBA (μη νομίζετε ότι μόνο εμείς το βλέπουμε, κι εκείνοι ασχολούνται με αυτό και τους έχει προβληματίσει ιδιαίτερα) θα έχει αντίκτυπο στα αποτελέσματα της εθνικής τους ομάδας, την οποία θεωρούν το τέλειο «σκηνικό» για να πάρουν οι Ευρωπαίοι εκδίκηση.

Ίσως ήρθε η ώρα μερικοί από τους σχεδόν μεσαιωνικούς κανονισμούς που αφορούν συμβόλαια και δεσμεύσεις παικτών στο NBA να αλλάξουν. Και πρωτεργάτες σε αυτό, αν γίνει, θα είναι η αφρόκρεμα των Ευρωπαίων παικτών της γενιάς μας.

by Rasheed.

Εργομετρικές εξετάσεις

Αφήνοντας πίσω μας το Ευρωμπάσκετ, επιστρέφουμε στην ελληνική πραγματικότητα και την προετοιμασία των ομάδων. Λόγω της μεγάλης διοργάνωσης, έχετε καιρό να διαβάσετε ιατρικό άρθρο, αλλά πλέον επανερχόμαστε στα γνωστά μας.

Περίοδος προετοιμασίας, λοιπόν, είναι αυτή για τις ομάδες και κάθε παίκτης, πριν ξεκινήσει την προετοιμασία πρέπει να περάσει από μια σειρά από εξετάσεις. Κάθε αθλητής αξιολογείται ιατρικά, ψυχολογικά και εργομετρικά. Και αν οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται, σε γενικές γραμμές, τι σημαίνει η ιατρική και ψυχολογική εξέταση, λίγοι γνωρίζουν τι αντιπροσωπεύουν οι εργομετρικές εξετάσεις για τις οποίες πολύς λόγος γίνεται (όπως για παράδειγμα αυτές τις ημέρες στον Ολυμπιακό, που περίμεναν με αγωνία τα αποτελέσματα των εργομετρικών του Σοφοκλή Σχορτσιανίτη, μετά το ατομικό πρόγραμμα που ακολούθησε).

Στα εργομετρικά τεστ προσδιορίζονται, γενικά, τρεις παράγοντες:

1. Η «αερόβια ικανότητα», η οποία εκφράζει την αντίσταση στην κόπωση, την παροχή οξυγόνου (μέτρο της αποτελεσματικότητας των πνευμόνων του αθλητή) και την καρδιακή παροχή (μέτρο λειτουργικότητας της καρδιάς). Η αερόβια ικανότητα προσδιορίζεται με κατάλληλες μετρήσεις κατά την εκτέλεση μιας, μεγάλης σε διάρκεια, άσκησης (π.χ. τρέξιμο), αλλά όχι στη μέγιστη ένταση.

2. Η «αναερόβια ικανότητα», η οποία εκφράζει τη μυϊκή ισχύ και τη μυϊκή αντοχή. Προσδιορίζεται στα πλαίσια εκτέλεσης μιας σύντομης, σε διάρκεια, άσκησης, η οποία, όμως, εκτελείται σε μέγιστη ένταση και κάτω από συνθήκες έλλειψης οξυγόνου.

3. Γενικές παράμετροι που εκφράζουν το επίπεδο της αθλητικής προετοιμασίας και ετοιμότητας των παικτών. Σε αυτές περιλαμβάνονται δείκτες του αναπνευστικού και του καρδιακού συστήματος.

Καθίσταται, λοιπόν, σαφές ότι οι εργομετρικές εξετάσεις, ουσιαστικά αξιολογούν τη φυσική κατάσταση του αθλητή, δηλαδή, με απλά λόγια, αξιολογούν την ετοιμότητα του οργανισμού (πόση ενέργεια μπορεί να παράγει και πόσο γρήγορα μπορεί να διοχετεύσει αυτήν την ενέργεια στα κατάλληλα όργανα) ώστε να είναι ικανός να ανταποκριθεί, όσο πιο ταχέως γίνεται, στις απαιτήσεις που του θέτει η εκτέλεση μιας συγκεκριμένης άσκησης.

Τα εργομετρικά τεστ, σήμερα, είναι πολύ σημαντικό μέρος της προετοιμασίας των ομάδων και λαμβάνονται σοβαρά υπόψη. Αποτελούν, ουσιαστικά, ιατρικές εξετάσεις, στα πλαίσια της επιστήμης της εργοφυσιολογίας, η οποία μελετά τις αντιδράσεις του ανθρώπινου οργανισμού, όταν βρίσκεται σε δραστηριότητα.

by Dr.Ball

Top-10 βίντεο και Eurobasket-quiz

Κλείνουμε σήμερα το αφιέρωμα του Age of Basketball στο Ευρωμπάσκετ της Ισπανίας, το οποίο ελπίζουμε να σας κράτησε καλή παρέα τις τελευταίες 25 ημέρες. Το τελευταίο μενού έχει για επιδόρπιο το Eurobasket-quiz, το οποίο είναι ήδη διαθέσιμο μόνο στα μέλη του Age of Basketball.

Όσοι θέλετε να το αποκτήσετε και να έχετε την ευκαιρία να κάνετε δικό σας ένα wallpaper της εθνικής Ελλάδας κι ένα wallpaper των καλύτερων παικτών του Ευρωμπάσκετ 2007, δεν έχετε παρά να εγγραφείτε στο blog μας. Η εγγραφή είναι εντελώς δωρεάν, αρκεί η αποστολή ενός e-mail με την ένδειξη «basket» στο ageofbasketball@gmail.com

Εκτός από το quiz, κλείνοντας τον κύκλο με τα βίντεο του Ευρωμπάσκετ, σας παρουσιάζουμε σήμερα ένα βίντεο με επιλεγμένες τις 10 καλύτερες φάσεις της Ελλάδας στη διοργάνωση της Ισπανίας:

Το Ευρωμπάσκετ μέσα από τους αριθμούς του!

Καιρό έχουμε να τα πούμε, αλλά μιας και το Ευρωμπάσκετ τελείωσε, ας ασχοληθούμε λίγο με κάποια ενδιαφέροντα στατιστικά στοιχεία από αυτό. Την ανάλυση της πορείας των 16 ομάδων στο Ευρωμπάσκετ, γραμμένη από έναν από τους δημιουργούς του blog μας, μπορείτε να τη βρείτε εδώ. Περιττό, λοιπόν, να λέμε τα ίδια ξανά, οπότε σήμερα θα… παίξουμε λίγο με τους αριθμούς:

- Η Ισπανία ήταν η ομάδα στην οποία καταλογίζονταν τα λιγότερα φάουλ ανά αγώνα. Οι διαιτητές χρέωναν τους Ισπανούς μόλις με 15.3 φάουλ σε κάθε παιχνίδι, τη στιγμή που καμία άλλη ομάδα του τουρνουά δεν χρεωνόταν με λιγότερα από 20 (δεύτερη η Γαλλία με 20.1).

- Εκείνη που… υπέφερε περισσότερο από τα διαιτητικά σφυρίγματα ήταν η Κροατία, η οποία σε κάθε αγώνα της άκουγε 26.7 φορές να σφυρίζεται φάουλ στις αμυντικές της προσπάθειες.

- Η Ιταλία με 10.3 ήταν η ομάδα με τα λιγότερα λάθη κατά μέσο όρο στο τουρνουά, ενώ από τις ομάδες που προκρίθηκαν στην οκτάδα, τα λιγότερα λάθη απ’ όλες έκανε η ελληνική (2^η στο τουρνουά) με 11.2 ανά αγώνα.

- Οι Κροάτες, όποτε είχαν… οπτική επαφή με το καλάθι, «βομβάρδιζαν». Οι παίκτες του Γιάσμιν Ρέπεσα σούταραν 24.6 τρίποντα σε κάθε τους αγώνα, περισσότερα από οποιαδήποτε άλλη ομάδα στην Ισπανία.

- Η… Πορτογαλία ήταν η πιο εύστοχη ομάδα της διοργάνωσης στις βολές με το εκπληκτικό 79.8%.

- Η Λιθουανία ήταν η μόνη ομάδα που είχε πάνω από 40% στα τρίποντα στο Ευρωμπάσκετ. Οι Λιθουανοί είχαν 42.9% και, παράλληλα, τις περισσότερες εύστοχες προσπάθειες από κάθε άλλη ομάδα.

- Ήταν η μεγαλύτερη απογοήτευση του Ευρωμπάσκετ και αυτό φαίνεται και από τα στατιστικά τους. Οι Τούρκοι ήταν η πιο άστοχη ομάδα του τουρνουά (από τις 12 που πέρασαν στη δεύτερη φάση) και στις βολές και στα δίποντα και στα τρίποντα. Οι παίκτες του Μπόγκνταν Τάνιεβιτς είχαν τα τραγικά 57.9% στις βολές, 28.9% στα τρίποντα και 41.8% στα δίποντα.

- 52 ριμπάουντ (!) πήραν οι Γερμανοί στον αγώνα με τους Ιταλούς στο τέλος της δεύτερης φάσης. Σε ένα παιχνίδι που τελειώνει 67-58, όταν χάνεις 52 ριμπάουντ, δεν μπορείς να ελπίζεις για νίκη.

- 1^ος σκόρερ και ουσιαστικά 1^ος ριμπάουντερ του τουρνουά ήταν ο Ντιρκ Νοβίτσκι. Ο Νοβίτσκι πετύχαινε 24.0 πόντους ανά αγώνα, ενώ κατέβαζε και 8.7 ριμπάουντ. Ο Γιανίβ Γκριν είχε 9.3 ριμπάουντ ανά ματς, αλλά οι Ισραηλινοί δεν μπήκαν καν οκτάδα, οπότε είχε 3 ματς λιγότερα.

- Το θέμα ήταν να μη σουτάρει. Ο λόγος για τον Χουάν Κάρλος Ναβάρο, που τελείωσε το Ευρωμπάσκετ με 55% στα τρίποντα. Μεγάλη έκπληξη το γεγονός ότι δεύτερος (με περισσότερα τρίποντα κιόλας από όσα πέτυχε ο Ναβάρο) ήταν ο Χινταγιέτ Τούρκογλου με 54.5%, μοναδική όαση στην εκνευριστικά άστοχη Τουρκία.

- Η ομάδα του σούταρε συνεχώς, οπότε είναι φυσιολογικό που βλέπουμε τον Μάρκο Πόποβιτς στην 1^η θέση των προσπαθειών σε τρίποντα, με 7.5 ανά αγώνα! Ο Πόποβιτς, πάντως, ήταν ο παίκτης που έβαλε και τα περισσότερα, με 3.4 ανά ματς.

- Ο Τζ. Ρ. Χόλντεν άντεξε στο παρκέ πιο πολύ από κάθε άλλο παίκτη στο τουρνουά. Ο πλέι μέικερ της Ρωσίας έβγαζε σε κάθε ματς 35.3 λεπτά στο τιμόνι της ομάδας του. Δεύτερος ήταν ο Λάκοβιτς με 34.3 και τρίτος ο Νοβίτσκι με 33.9 λεπτά ανά ματς.

- Σε μία στατιστική κατηγορία που… κυριαρχούν οι Κροάτες, ο Βίκτορ Κριάπα ήταν εκείνος που υπέπεσε στα περισσότερα φάουλ στο Ευρωμπάσκετ. Ο Ρώσος έκανε 4.3 φάουλ σε κάθε παιχνίδι με αποτέλεσμα να αποβληθεί στα 4 από τα 9 που έπαιξε.

- Μπορεί να ήταν τραυματίας, αλλά ο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους ήταν για ακόμη μία φορά ο πρώτος πασέρ της διοργάνωσης, με το φοβερό νούμερο των 5.6 ασίστ ανά ματς. Δεύτερος ήταν ο Ταπίρο του Ισραήλ με 5.0 ανά ματς.

- Το αξιοπρόσεχτο, ωστόσο, είναι ότι οι δύο αυτοί αθλητές πρωταγωνίστησαν και στα… λάθη με τον Ταπίρο να κάνει 4.3 σε κάθε αγώνα και να έχει την πρωτιά στη διόλου τιμητική αυτή κατηγορία. Ο Γιασικεβίτσιους ήταν δεύτερος με 3.6 λάθη ανά παιχνίδι.

- Ο Νοβίτσκι ήταν ο μοναδικός παίκτης που έκανε 4 double-double στο Ευρωμπάσκετ, δηλαδή να έχει διψήφιο αριθμό σε δύο στατιστικές κατηγορίες. Δεύτερος ήταν ο Κιριλένκο με 3.

- Ο Πάρκερ πέτυχε τους περισσότερους πόντους σε έναν αγώνα, με 36 κατά της Ιταλίας. Ο Νοβίτσκι έχει 4 παρουσίες στις 10 καλύτερες εμφανίσεις από πλευράς παραγωγικότητας.

- Αν νομίζετε ότι ο Γιασικεβίτσιους ήταν εκείνος που έδωσε τις περισσότερες ασίστ σε έναν αγώνα, κάνετε λάθος! Ο παίκτης που έδωσε τις περισσότερες τελικές πάσες σε ένα ματς ήταν ο Λούκατζ Κόστζαρεκ με 11 στην ήττα της Πολωνίας από την Ιταλία με 70-79.

- 5 τάπες μοίρασε στους Έλληνες παίκτες ο Ράσο Νεστέροβιτς στο ματς Ελλάδα-Σλοβενία. Βέβαια, στο τέλος του αγώνα δεν έφυγε χαμογελώντας από το γήπεδο…

- Και κάτι δικό μας, αν και όχι δικό μου. «Εύστοχο» στις περισσότερες προβλέψεις του για το Ευρωμπάσκετ ήταν το Age of Basketball. Ο BEN είχε πει ότι οι Γάλλοι θα αποτύχουν παταγωδώς, ότι οι Λιθουανοί θα περάσουν τετράδα και ότι οι Γερμανοί αν αποκλειστούν από τους τέσσερις, θα βγουν 5^οι στο τουρνουά. Ο Rasheed είχε μιλήσει για το κακό μπάσκετ των Ισπανών και το γεγονός ότι οι Σλοβένοι, παρά τις απουσίες, μπορούν να μπουν προολυμπιακό. Βέβαια, δεν πλησιάσαμε καν τη Ρωσία, αλλά τουλάχιστον το… χαρήκαμε την Κυριακή το βράδυ!

by Lord of the Stats